पुस्तकालयभाग १९

२१ चेत शहिनशाही सम्मत २ मक्खण सिँघ दे गृह पिण्ड बाऊपुर ज़िला गुरदासपुर

श्री भगवान कहे मैं आपणी दुनिया तक्की, लख चुरासी जीव जंत वेख वखाईआ। मन वासना जगत क्रिया विच होई शकी, गुर अवतार पैगम्बरां हुक्म गई भुलाईआ। आत्म परमात्म प्रीत ना वेखी हकी, हकीकत विच्चों हक कीती जुदाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नठ नठ थक्की, जगत माया भज्जी वाहो दाहीआ। निज नेत्र ज्ञान खुल्ही किसे ना अक्खी, अक्खीआं वाले अन्धे नज़री आईआ। अमृत धार निझर बूँद सवांत किसे ना चक्खी, चसका रसना प्या लोकाईआ। परम पुरख परमात्म परमेश्वर मिल्या ना कमलापती, पतित उधारन नज़र कोए ना पाईआ। घर घर अंदर बुझी वेखी बत्ती, सति जोत ना कोए रुशनाईआ। बिन हरिनामे ख़ाली होई साढे तिन्न हथ्थ हट्टी, मन हटवाणा पूंजी बैठा लुटाईआ। सदी चौधवीं सारे भरन वाले चट्टी, चोट परवरदिगार इक लगाईआ। नाम पदार्थ मिले कोए ना रती, रतन अमोलक हीरे माटी ख़ाक मिल के आपणी पत गए गवाईआ। सति सन्तोख धीरज विच नज़र ना आवे कोए जती, सति विच सती ना कोए समाईआ। श्री भगवान कहे मेरी खातर माया करदे इक्ट्ठी, भठ्ठी कूड़ी अग्न तपाईआ। सिफ्तां दी पढ़दे पट्टी, पटने वाले नालों होई जुदाईआ।

जिस ने लेख लेखणी बिन कलम शाही लिखी, इबारत विच ना कोए पढ़ाईआ। जिस दी चार वरन तों बाहर प्रेम धार दी सिक्खी, सख़ावत विच चरण प्रीती झोली पाईआ। धार अगम्मी दस्स अनडिठ्ठी, बिन नेत्र करे रुशनाईआ। जिस नूं समझे कोए ना वार थित्ती, जुग चौकड़ी देण दुहाईआ। ओस प्रभू दी भगत उधारन दी साची मित्ती, मित्र प्यारा हो के नज़री आईआ। जिस ने मंज़ल वड्डउँ कीती निक्की, निकयाँ तों वड्डे दए बणाईआ। खेल जाणे जीव जीअ की, लख चुरासी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान बेपरवाहीआ। श्री भगवान कहे मैं आपणा वेख्या लोकमात, चार कुण्ट दहि दिशा फोल फुलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिसी अन्धेरी रात, ज्ञान गुरू चन्द ना कोए चमकाईआ। सच भण्डारा नज़र ना आए अगम्मी सुग़ात, जो साहिब सतिगुर आप वरताईआ। आत्म परमात्म जुड़या ना वेख्या नात, नातवां होई लोकाईआ। सिफ्तां वाली गाउँदे गाथ, आत्म परमात्म वज्जे ना कोए वधाईआ। पिछलीआं कथा कहाणीआं करदे याद, सनमुख हो के दरस कोए ना पाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया खेड़ा, मानव वेख्या बरबाद, मनुष हो के सोभा विच ना कोए सुहाईआ। जन्म कर्म विच्चों करे ना कोए आज़ाद, आज़ादी हक ना कोए दवाईआ। लेखा मुक्कया ना वुज़ू विच नमाज़, सजदयां विच सिर ना कोए झुकाईआ। सचखण्ड दवारे वस्या तक्कया ना कोए आबाद, इबादत विच लग्गी सर्ब लोकाईआ। श्री भगवान मेहरवान महबूब मालक ख़ालक गृह मन्दिर अंदर सुणे ना कोए फ़रयाद, दुखियां दर्द ना कोए मिटाईआ। अल्ला राम वाहिगुरू कह कह गाॅड, बैठे सीस निवाईआ। सच दवारे करे ना किसे लाड, गोदी गोद ना कोए उठाईआ। दीन दुनी दा लग्गा दाग़, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। दीपक जोत ना जगे चिराग़, गृह मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। जिस ने रचना रची आदि, सो भुल्लया बेपरवाहीआ। रसना जेहवा दा लैंदे स्वाद, निज रस ना कोए चखाईआ। कन्नां नाल सुणदे आवाज़, धुन आत्मक राग ना कोए अल्हाईआ। जगत नींदर विच्चों जाण जाग, माया परदा ना कोए उठाईआ। विद्या नाल वड्डा होया दिमाग़, वैराग अंदर ना कोए जणाईआ। हरि कन्त किसे ना पाया सुहाग, सौहरे पईए सारे रहे हंढाहीआ। श्री भगवान कहे मैं वेख्या जगत विवाद, गुर अवतार पैगम्बर सक्या ना कोए मिटाईआ। सच प्रेम दा उजड़या होया बाग़, पत्त टहणी कली मुरझाईआ। एसे कारन कलयुग अन्त श्री भगवन्त वेखण आया आप, निरगुण हो के वेस वटाईआ। जन भगतां खोल्ह के अंदर ताक, परदा रिहा उठाईआ। शब्द सुनेहड़ा दे के साफ़, धुर हुक्म करे शनवाईआ। पूरब जन्म दा कर्म कीता मुआफ़, मुसतकिल नाता इक्को ल्या बंधाईआ। अंदर बाहर रहे कोई ना ना पाक, दुरमति मैल धवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, सोहँ सच करी पढ़ाईआ। पुरख अकाल मेल के बाप, गोदी धुर दी ल्या टिकाईआ। जो गुर

अवतार पैगम्बर गए आख, आख़र ओहो रिहा भुगताईआ। लेखा जाणे भविख्त वाक्, वाक्य आपणा दए समझाईआ। सन्त सुहेले कर के दास, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। जित्थे वज्जे अगम्मी नाद, शब्द धुन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा वड वड्याईआ। श्री भगवान कहे मैं वेख्या लोकमात जग, चार कुण्ट दहि दिशा फेरा पाईआ। घट घट अंदर लग्गी अग्ग, तृष्ना जगत ना कोए बुझाईआ। कूड़ी क्रिया पार करे ना कोए हद्द, हदूद परदा ना कोए उठाईआ। घर स्वामी सज्जण लए कोई ना सद्द, पुरख अकाल मिलण किसे ना आईआ। मन वासना जगत तृष्ना रहे नठ्ठ, भज्जण वाहो दाहीआ। साचा करे कोई ना हठ्ठ, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। लभ्भदे तीर्थ तट, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती खोज खुजाईआ। नज़र आए ना कमलापति, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। श्री भगवान कहे मैं दुनिया कर के वस्स, वासना विच जगत कीती हल्काईआ। मोह ममता विच गए फस, फ़रमांबरदार नज़र कोए ना आईआ। कोटां विच्चों सन्त सुहेले गुरमुख थोड़े लए रख, जिन्हां दे अंदर वड़ के ल्या उठाईआ। बिन अक्खां तों खोल्ह के अक्ख, आख़र मंज़ल दिता चढ़ाईआ। नाअरा जैकारा बोल के हक, हकीकत परदा दिता उठाईआ। प्रेम प्यार दा दे के रस, रस्ता इक्को दिता जणाईआ। आत्म परमात्म कर के वस्स, वसल आपणा दिता वखाईआ। अबिनाशी करता रखणहारा पत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जो भगतां कारन आया वत, बेवतन हो के गुरमुख वतन रिहा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सर्ब कला समरथ, धुर दा लेखा दए चुकाईआ। श्री भगवान कहे मैं वेखे भगत, जो बैठे ध्यान लगाईआ। नाता तोड़ के कूड़ा जगत, जागरत जोत करी रुशनाईआ। इक्को नाम चेतण फ़कत, फ़िकरे सारे गए भुलाईआ। उन्हां दा मिलण दा आवे वक्त, वार थित दए गवाहीआ। जिन्हां दे अंदर देणी शक्त, शखसीअत देणी बदलाईआ। प्यार विच होण ना देणां फ़र्क, फ़िरकेदारी देणी खपाईआ। देणी वड्याई उपर धरत, धरनी धवल वज्जे वधाईआ। भगत उधारना भगतां नाल प्रभ दी शर्त, शरअ विच्चों बाहर कढाहीआ। जो निरगुण धार हो के आया परत, पतपरमेश्वर बेपरवाहीआ। उह अर्श विच लै के जाए उत्तों फर्श, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, जन भगतां मदद करे चाँईं चाँईंआ। अज़ल छुरी कोहे कोए ना करद, कतलगाह वण्ड ना कोए वण्डाईआ। अबिनाशी करता आत्म दा बणे हमदर्द, दीनां अनाथां दया कमाईआ। सच बेनन्ती सुण के अरज़, आरज़ू आपणे विच समाईआ। कलयुग अन्तिम पूरा करे फ़र्ज़ पुरख अकाल होए सहाईआ। जन भगतो तुहाडे नाल मिलण दी प्रभ नूं बहुती ग़रज़, प्रेम दी ख़ातर चातृक हो के चलित्तरां विच बिलप रिहा कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण धार सब दी जाणे बिन अक्खरां वाली फ़रद, नित नवित लेखा लेखे विच्चों बाहर कढाहीआ।

दलीप कहे मैं हाज़र होया, हज़ूरी विच ख़ुशी मनाईआ। गुरमुखो मैनूं कोई ना जाणयो मोया, मुरदयां वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मैं ओस दी गोदी सोया, जिथ्थों सुत्यां ना कोए उठाईआ। जेहड़ा मेरे मरन उत्ते नहीं रोया, मैं देवण आया वधाईआ। मैं अबिनाशी करते दा रूप होया, जोती जोत विच समाईआ। मैं प्रकाश तक्कां उपर त्रैलोआ, ब्रह्मण्डां खण्डां चरणां हेठ छुपाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा नवां नरोया, जोबनवन्ता सोभा पाईआ। मैं ओस परम पुरख दा होया, जिस दा होका देवे लोकाईआ। माता पिता ने लाल नहीं खोया, जिस दी वस्त ओसे हथ्थ फड़ाईआ। मैं संदेसे विच लै के आया ढोआ, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। जन भगतो तुहाडे प्रेम प्यार दी मुहब्बत मैनूं मोहया, मिल के ख़ुशी वखाईआ। अबिनाशी करते वरगा अवर ना कोआ, कूक कूक दयां सुणाईआ। जिसने अमृत रस निझर धारों चोया, सांतक सति दिता कराईआ। मेरे कोलों कुछ नहीं लकोया, सब कुछ बिन अक्खां दिता वखाईआ। मैनूं ओस धार विच परोया, जित्थे भगत सुहेले बैठे डेरे लाईआ। मैं ओसे दा रूप ते ओसे दा होया, अवर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। दलीप कहे मैं कहिण आया धन्न धन्न, धन्न धन्न तेरी वड्याईआ। जिस प्रेम धार अंदर कहिणा ल्या मन्न, आसा मनसा वेख वखाईआ। भगत सुहेले चाढ़ के साचे चन्न, लोकमात कीती रुशनाईआ। नाम संदेसा सुणा के अगम्मी कन्न, परदा दिता उठाईआ। साचे सन्तां नेत्र नैण रिहा ना अन्न्ह, होई सच रुशनाईआ। उन्हां अग्गे बेनन्ती करां सब ने लैणी मन्न, ममता विच सुणाईआ। जन भगतो पिछला सांभ के रख्या तुसां खाधा अज्ज अन्न, अनन्द विच ढोले लैणे गाईआ। मालक हो के बेड़ा जावे बन्न्ह, बंदयां दे बन्दीखाने दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखे लाए आत्म तन, परमात्म हो के आपणे विच मिलाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ गंढ्ढा सिँघ दे गृह बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर

तन माटी ख़ाकी जगत साक, लोकमात रहिण ना पाइंदा। आत्म परमात्म धुर दा साथ, अबिनाशी करता आप बणाइंदा।

जन भगतां माणस जन्म कर के रास, रस्ता धुर दा इक जणाइंदा। अन्त अख़ीरी लेखे ला के स्वास, साह साह आपणा रंग रंगाइंदा। निरगुण वस्त लै के जाए आपणे पास, सरगुण आपणी भेंट जणाइंदा। मेला कर धुर प्रकाश, पिछला पन्ध मुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणे विच छुपाइंदा। तन माटी ख़ाकी जगत मीत, परमात्म आत्म मित्र इक अख्वाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां करदा रहे उडीक, नित्त नवित ध्यान लगाईआ। सो कलयुग अन्त गुरमुखां करन आया तस्दीक, शहादत शब्दी नाल भुगताईआ। आपणे हथ्थ रख तौफ़ीक, तोहफे देवे थाउँ थाँईंआ। जन्म कर्म दी मेट के लीक, पूरब लहिणा दए चुकाईआ। मनसा आसा पूरी कर उम्मीद, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाए आपणा घर, जिस गृह दा मालक इक्को नज़री आईआ। तन माटी खाकी कूड़ा रिश्ता ख़ाक, ख़ालस रंग ना कोए रंगाइंदा। बिन सतिगर पूरे करे ना कोए साफ़, दुरमति मैल ना कोए धुआइंदा। रूह बुत्त ना होवे पाक, पतित पुनीत ना रूप बदलाइंदा। जन भगत सुहेले कर के आपणे दास, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। निज आत्म कर के वास, विश्व आपणी धार समझाइंदा। सद रखणहारा पास, पासा ज़िमीं असमान उलटाइंदा। मेला कर जोत प्रकाश, प्रकृती बन्धन आप तुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म करे रहिरास, रिश्ता आत्म परमात्म आप रखाइंदा।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ दर्शन कौर दे गृह बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर

जन भगत नाम निधाना गाउणा धुर दा मंगल, सतिजुग कीती सच पढ़ाईआ। कूड़ी शरअ दा तोड़ के संगल, संग रहिण बेपरवाहीआ। फिरना पए ना उजाड़ जंगल, जूहां विच ना कोए भुआईआ। मस्तक टिक्का लाउणा पए ना चन्दन, संधूर कसूर ना मुआफ़ कराईआ। ममता मन रहे ना गंधल, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। चरण प्रीती करनी धुर दी बन्दन, बन्दगी इक दृढ़ाईआ। दूजे दर ना जाणा मंगण, मांगत हो के झोली डाहीआ। अबिनाशी करता चाढ़नहारा आपणी रंगण, रंग रंगीला दया कमाईआ। सच दवारे दे के धुर दा अनन्दन, अनन्द आत्म विच्चों प्रगटाईआ। लख चुरासी विच्चों आया कढ्ढण, धुर दा कटड़ा आपणा दए समझाईआ। शब्द संदेशे विच आया सद्दण, सद्दा देवे नाम ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत तेरा लेखा रहिण ना देवे जग, जग्हा जग्हा वेख

वखाईआ। कूड़ी तृष्ना मेट के अग्ग, अगला परदा दए उठाईआ। सच दवारे दा बख्श के हज्ज, हाजत पूरी आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल पुरख समरथ, समां समझ विच्चों बदलाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर

हरि दाता आदि जुगादि, जुग चौकड़ी देवणहार अखवाइंदा। नाम पदार्थ शब्द भण्डारा देवे दाद, वस्त अमोलक झोली पाइंदा। गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले बणाए आपणे साध, साधना धुर दी इक वखाइंदा। धुर दी प्रीती दस्से अगम्मी याद, आत्म परमात्म मेल मिलाइंदा। उजड़े खेड़े कर आबाद, रुत्त सुहञ्जणी नाल सुहाइंदा। जन भगतां कर वास, निवास अस्थान इक वड्याइंदा। घर साचे कर प्रकाश, अन्ध अज्ञान चुकाइंदा। स्वामी हो के वसे पास, अन्तरजामी हो के परदा लाहइंदा। जुग चौकड़ी चली आई गाथ, सतिजुग आपणा भेव खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। सतिजुग कहे एह पिछली पुराणी बस्ती, बसतयां ग्रन्थां विच्चों हथ्थ किसे ना आईआ। राजे बल दे नाल सी वसदी, सोहणा आपणा रंग वखाईआ। एथे कुटीआ सी रामजस दी, जो पंडत वेता वेदां दा अख्वाईआ। उस दी रमज़ सी अंदरली अक्ख दी, बिन अक्खां राह तकाईआ। गाथा धुर दी सच दी, सच सच समझाईआ। धरनी ख़ुशीआं नाल हस्सदी, ढोलयां विच अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे एथे रामजस प्रभ दा भगत, सतिजुग पिछला रिहा जणाईआ। जिस दी बल नाल सी शर्त, बलख जा जा गया सुणाईआ। मैनूं ऐं दिसदा पुरख अकाल कलयुग आउणा एथे परत, निरगुण हो के फेरा पाईआ। सोहणी होणी धरत, कलयुग कंडयां विच्चों गुरमुख लए प्रगटाईआ। मालक बण के अर्श, फर्श दए वड्याईआ। गुरमुखां मेटे हरस, संसा रोग गवाईआ। निमाणयां करे तरस, रहमत नाल तराईआ। अमृत देवे बरस, बूँद सवांत चुआईआ। पिछली याद करे पढ़त, लिख्त अगली दए बणाईआ। सोहणा शहिनशाही होवे बरस, सम्मत सम्मती नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए चुकाईआ। बस्ती कहे मेरे विच पिच्छे वसे थोड़े लोक, इक सौ उनत्ती नज़री आईआ। इक दा इक्को गाउंदे सलोक, दो दा दूआ गए मिटाईआ। नौ दर तों बाहर मानण मौज, मजलस कर के बेपरवाहीआ। दर्शन कर के रोज़, ख़ुशीआं झट्ट लँघाईआ। चुगदे रहे चोग, नाम अमोलक रसना लाईआ। कटदे रहे विजोग, संजोगी जोड़

जुड़ाईआ। करदे रहे भोग, आत्म सेज हंढाहीआ। पैंडा मुकाउँदे रहे लोक परलोक, पन्ध विच ना कोए अटकाईआ। सोहँ ढोला गाउँदे रहे सलोक, जो रामजस दिता समझाईआ। पुरख अकाल दी रखदे ओट, ओड़क मिल के विच समाईआ। जो आदि जुगादी निर्मल जोत, जोती जाता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सर्ब स्वामी वेख वखाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ बलाका सिँघ, आसा सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर

धरनी कहे मेरा वसदा सी खेड़ा, सतिजुग पिछला रिहा जणाईआ। सति सतिवादी रामजस दा सी डेरा, बावन बावन कर्म वण्ड वण्डाईआ। जिस दे अंदर ढोला गाउँदा सी तूं मेरा मैं तेरा, दूजी आवाज़ ना कोए सुणाईआ। बाई चेत नूं पिच्छे होया अन्धेरा, बादल घनघोर रहे कुरलाईआ। मन विच उलटा आया गेड़ा, मनूआं ल्या भुआईआ। जिन्हां चिर साहिब घर आ मिले ना मेरा, मित्र हो के मीत बणाईआ। नज़र ना आए नेरन नेड़ा, दूर दुराडा पन्ध चुकाईआ। जगत मोह ना मिटाए झेड़ा, झगड़ा अंदरों बाहर कढाहीआ। चार कुण्ट ना पाए घेरा, शाहसवारा हो के सेव कमाईआ। मेहरवान हो के करे ना मेहरा, मेहर नज़र नाल तराईआ। ओन्हां चिर सुहञ्जणा दिसे ना मेरा डेरा, जे डेरी ला के आवे धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दए रंगाईआ। अन्धेरी रात रामजस दे पैर हेठां आ गई कीड़ी, अंदरों दिती हाल दुहाईआ। मैं दर्द नाल गई पीड़ी, पीड़ अंदरों ना कोए कढाहीआ। मेरी ज़िंदगी दी मंज़ल अन्त अख़ीर, मंज़ल मिली ना बेपरवाहीआ। होई मात दिलगीरी, रो रो रही सुणाईआ। धीरज मिले ना कोए धीरी, धरवास रिहा ना कोए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा दरसाईआ। कीड़ी कहे जिस वेले मैनूं पैर नाल दिता दब्ब, अड्डी चुक्क के पंजे उत्ते भार ल्या टिकाईआ। मेरे अंदरों निकलया हाए रब्ब, बौहड़ी बौहड़ी कर के दिता सुणाईआ। रामजस नूं सुरती आई झब्ब, चारों कुण्ट वेखे अक्ख उठाईआ। मैं थल्लयों किहा मैनूं मिट्टी विच्चों लै लभ्भ, जिस दा तन वज़ूद दिता गवाईआ। ओस अन्धेरे विच मारया हथ्थ, खाक विच फिराईआ। मैं अग्गों बोली हस्स, मसख़री विच सुणाईआ। रामजस जे तूं प्रभ दा गाउँदा जस, क्यों नहीं तेरी अंदरों खुल्ही अक्ख, निक्कयां नूं वेख ख़ुशी मनाईआ। प्रभ मिलण तों बिना खेड़ा दिसे भठ्ठ, साढे तिन्न हथ्थ माटी चार गुणां दी चौगुणी कम्म किसे ना आईआ। ओस ने एधर ओधर तक्कया झट्ट, अंदर झटका वज्जा सहिज सुभाईआ। अणआले तीर नाल किसे ने दिता फट्ट, घाउ इक्को दिता वखाईआ। मूँह

दे भार गया ढठ्ठ, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। दोवें मारे हथ्थ, ख़ाक रिहा उडाईआ। कीड़ी किहा जे प्रभ नूं मिल्यों सच, मैनूं ओस दी सूचना दे समझाईआ। की होया तेरे वस, कि बैठा कर जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, पूरब लेखा लेखे विच्चों कढाहीआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ प्यारा सिँघ दे गृह बाबू पुर ज़िला गुरदास पुर

कीड़ी कहे मेरा सबर, सन्तोख विच जणाईआ। मेरा बहुता वड्डा टब्बर, अणगिणत भैण भाईआ। जिन्हां नूं मिलण दी मेरी रह गई सध्धर, ध्यान विच ध्यान रखाईआ। मैं रोंदी क्यों आ गई इधर, आपणा रुख बदलाईआ। दर्दी नहीं कोई जिधर, दुखियां दु:ख वण्डाईआ। मैनूं बहुता लग्गा फिकर, अंदरों रही कुरलाईआ। मैं फस गई किस चिक्कड़, बाहर ना कोए कढाहीआ। किस बिध जावां निक्कल, भज्जां वाहो दाहीआ। कोई धुर दा मिल जाए मित्र, पल्लू लए छुडाईआ। मैं ओस दा करां ज़िकर, जो ज़ाहर ज़हूर होवे सहाईआ। चोटी चाढ़े सिक्खर, सिख्या इक सुणाईआ। धुर दे प्रेम दा लावे इश्क, हकीकत विच वड्याईआ। औखी वेले ना जावे खिसक, होवे धुर दा माहीआ। रामजस तेरे वरगा जे ओस दा वी होवे झूठा तिलक, मैं जावां मुख भुआईआ। रामजस किहा मेरा वी एहो इष्ट, जो सब दा पिता माईआ। मेरी खुल्ही अंदरों दृष्ट, जिस दिशा दिती बदलाईआ। जिस दा लेखा नहीं विच टांक जिसत, इक दो ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। कीड़ी किहा खुल्ही दृष्ट वेख्या की, मैनूं दे समझाईआ। मैं वी निक्का जिहा ओस दा जीअ, जो तेरे पैरां हेठ आ के दयां दुहाईआ। उस दी सहादत दे तशबीह, तमहीद नाल दृढ़ाईआ। की धार जलवा नूर रब्बी, रहमत विच समाईआ। कोई करना नहीं अज्ज पज्जी, भरम ना कोए रखाईआ। मैं ओसे दे प्रेम अंदर बद्धी, विआकुल हो के दयां दुहाईआ। हुक्में अंदर आ गई सद्दी, गली कूचे फिरां चाँईं चाँईंआ। मेरी तार सितार ओसे नाल वज्जी, जो हर घट रिहा समाईआ। पर मैनूं मिलदा कदी कदी, कदीम दा मालक कदम पुट्ट के चरण मेरे नाल छुहाईआ। मैं ओसे दी धार विच बद्धी, बन्दना कह के ख़ुशी मनाईआ। जिस दे कोल पंडतां पान्धआं वाली नहीं कोई गद्दी, मथ्थे संधूर ना कोए छुहाईआ। इक्को जोत अगम्मी जगी, निरगुण नूर होवे रुशनाईआ। मैं ओस नूं रही लभ्भी, जो मालक बेपरवाहीआ। रामजस किहा कलयुग अन्त जिस वेले बीतण वाली होई चौधवीं सदी, सदमा होवे सर्ब लोकाईआ। ओस वेले निरगुण धार आवे उह रब्बी, जो रहमतां विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ कीड़ी किहा चौधवीं सदी दा की लग्गे पता, मैनूं दे समझाईआ। हुण मेल मिला दे रता, रंग रतड़ी दे बणाईआ। मेरा अंदर रहे ना तत्ता, अग्नी अग्ग गवाईआ। तेरे पैर थल्ले आ के मेरी होई हत्ता, हत्या विच दयां दुहाईआ। मैं ओस दी वेखणी सत्हा, जो सति सतिवादी बेपवराहीआ। दरस करना नाल अक्खां, आख़र राह तकाईआ। मैं सड़ना नहीं विच कक्खां, अग्नी भेंट ना कोए बणाईआ। मैं अन्तर धार दस्सां, रो रो कुरलाईआ। मैं बिना प्रभू दे चरण होर किते ना वसां, वास्ता अवर ना कोए रखाईआ। इक्को प्रेम प्यार दा रस चक्खां, तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। चरण कँवलां ढठ्ठां, निउँ निउँ लागां पाईआ। साचा लाहा खट्टां, झोली लवां भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दीआं मत्तां, मतयां विच्चों बाहर कढाहीआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ रवेल कौर दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

कीड़ी कहे जिस वेले मेरे उत्ते पाया भार, भावी सिर ते नज़री आईआ। मैं रोई धाहां मार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। इक्ट्ठे हो गए दो चार, बहुत्यां रौला दिता पाईआ। मैं वेख के एह हाल, आपणी हालत लई बदलाईआ। मेरा अन्त पहुंचया काल, आपणा ग्रास लए बणाईआ। मैं हो के अन्तर ध्यान, ध्यान ल्या लगाईआ। हे मेरे भगवान, प्रभू बेपरवाहीआ। सहायता कर आण, रच्छक शहिनशाहीआ। मेरी कर कल्याण, कायनात विच्चों बाहर कढाहीआ। होया धुर फ़रमान, शब्द संदेसा इक सुणाईआ। गाउणा धुर दा गाण, सोहँ ढोला दिता पढ़ाईआ। मिले मेहरवान, महबूब नज़री आईआ। तेरा लेखा चुक्के विच जहान, जन्म मरन दा गेड़ दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कीड़ी कहे मेरे उत्ते आया बोझ, बोझल हो के दिती दुहाईआ। मेरी रही ना कोई सोच, समझ दिती गवाईआ। इक्को दरस तक्कां नेत्र लोच, लोचण लए उठाईआ। अंदरों गा के सच सलोक, सोहला ल्या गाईआ। मिले ओस दी मौज, जो मजलस भगतां संग रखाईआ। जो हथ्थ ना आवे चौदां लोक, चौदां तबक देण दुहाईआ। जिस दा नाम निधाना इक सलोक, धुर दा अक्खर दए दृढ़ाईआ। नित्त दर्शन देवे रोज़, नेत्र ज्ञान अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। चीऊंटी कहे मैं थोड़ा जेहा कर ल्या चलित्तर, पुट्ठी हो के दिती दुहाईआ। कोई मिलावे मेरा मित्र, प्रीतम शहिनशाहीआ। जो निरगुण धारों आवे निकल, जोती जाता रूप बदलाईआ। मंज़ल चढ़ के वेखां सिखर, सिख्या इक्को दए सुणाईआ। अकल्ला रहे कोई ना फ़िकर, फ़ाकयां विच्चों बाहर कढाहीआ। आदि जुगादि ना

जाए विच्छड़, विछोड़ा पन्ध मुकाईआ। गल लावे भरी चिक्कड़, अवगुण गुण विच बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। चीऊंटी कहे मैं परत के हो गई उलटी, आपणा आप बदलाईआ। भगत भगवान दी वेखणी कुशती, बल जोर नाल मिलाईआ। जिस दी करे ना कोए दरुसती, अग्गे हो ना कोए समझाईआ। जो खेल करे पुश्त दर पुश्ती, पोशाक काया चोला बदलाईआ। अंदर आवे कदे ना सुसती, निंद्रा आलस ना कोए रखाईआ। मंज़ल वेखणी ओस दी, जिस दी उसतत शास्त्र सिमरत रहे गाईआ। सैर करनी लोक परलोक दी, दो जहान परे डेरा लाईआ। मौज वेखणी इक सलोक दी, जो सोहँ ढोला रिहा सुणाईआ। चांदनी तक्कणी निर्मल जोत दी, जो बिना सूरज चन्द करे रुशनाईआ। जिस नूं आदि जुगादि दृष्टी अंदर सृष्टी खोज दी, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी दया कमाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड बाबू पुर ज़िला गुरदास पुर

चीऊंटी किहा दस्स रामजस पंडे, पंडत हो के देणा समझाईआ। किस बिध चढ़ां मंज़ल अखीरी डण्डे, डण्डावत इक्को सीस निवाईआ। खलोती रहिवां ना किसे कन्ढ्ढे, तट किनार ना दयां दुहाईआ। धुर दा मालक होवे संगे, सगला संग बणाईआ। देवे भण्डारे बिना मंगे, मांगत झोली दए भराईआ। कर्म करे चंगे, चंगयाईआं विच वड्याईआ। सिर धड़ रहिण ना देवे नंगे, ओढण सीस टिकाईआ। नहावण देवे ना किसे गंगे, बख्शे चरण सरनाईआ। नेत्र रहिण मूल ना अन्धे, लोचण करे रुशनाईआ। जिस नूं लभ्भ ना सकण बुद्धी वाले बन्दे, विद्या विच्चों हथ्थ ना आईआ। आपणा निराला दस्से ढंगे, तरतीब बेपरवाहीआ। वस्त अमोलक भोजन खा के इक डंगे, डंका आपणा दए सुणाईआ। मंज़ल ओस अगम्मी लँघे, जित्थे वेखण कोए ना पाईआ। नाम अनमुलड़े विच रंगे, रंग इक्को इक चढ़ाईआ। जिधर वेखां ओधर आवे संगे, सगला संग बणाईआ। ना मरे ना कदे जम्मे, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। भगत सुहेले होण ना दए नकम्मे, निहकरमण मातलोक ना कोए अख्वाईआ। सदा खेल दस्से नवें, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। जेहड़ा ग़रीब निमाणयां दी मन्ने, एहो जेहा मिले बेपरवाहीआ। करे प्रकाश नेत्र अन्न्हे, अन्ध दए चुकाईआ। सन्त सुहेले आपे जणे, बणे धुर दी माईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डे भन्ने, भरम भउ गवाईआ। सदा वसे बिन छप्पर छन्ने, दर सुहञ्जणे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। रामजस कहे चीऊंटी मैनूं वेख लैण दे पत्री, वरका वरका उलटाईआ। उह प्रभू ब्रह्मण होवे कि क्षत्री,

शूद्र वैश कवण रूप धराईआ। उस दा लेखा लिख्या होवे विच सतरीं, कि अक्खरां विच वड्याईआ। उह बैठा होवे केहड़े पतणीं, पतिपरमेश्वर हो के डेरा लाईआ। जां पुस्तक वेखी उह सक्खणी दी सक्खणी, प्रभ दा रूप ना कोए बदलाईआ। आवाज आई उह धुर दा मालक सदा बेवतनी, जिस दा वतन ना कोए समझाईआ। जिस आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगतां पत रखणी, भगत दवारे बह के ख़ुशी मनाईआ। ओहनूं जगत अक्ख किसे ना तक्कणी, ताकतवर लभ्भ ना सके कोए आपणा बल रखाईआ। जिस ने गृह गृह गराही इक इक्क चक्खणी, चार जुग दा लेखा दए मुकाईआ। तुक अगम्मी दस्सणी, इक्को करे पढ़ाईआ। जिस दी वस्ती कलयुग अन्तिम विच फेर वसणी, घराने सोहणे लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। रामजस कहे मेरे हिसाब विच ना आई कोई कुण्डली, नछत्र सक्या ना कोए समझाईआ। पता लग्गे ना धार मुढली, मुद्दा भेव ना कोए खुल्हाईआ। एह अक्खरां वाली खेल बणी बुध लई, इस तों परे दा परदा ना कोए उठाईआ। मैं अंदरे अंदर ओस दी रमज़ बुज्झ लई, जो शब्द विच समझाईआ। रामजस मैं दुनियां वास्ते कीता कुछ नहीं, भगतां वास्ते सब कुछ अंदर दिता टिकाईआ। बेशक मैं प्रेम प्याला पीवण वाला दुद्ध नहीं, अमृत धारा सब दे मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पत्री कहे जिस वेले मेरा फोलया पत्रा, बौहड़ी बौहड़ी दे के दिती दुहाईआ। मैनूं पै गया ख़तरा, नैणां नीर वहाईआ। जिस दा लेखा नहीं विच सतरां, अक्खरां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। लभ्भयां नहीं कोई विच्चों पत्थरां, धन्ने नूं बज़र कपटी अंदरों दरस दिखाईआ। जिस दा शैतानां वाला नहीं नख़रा, वेस अवल्लड़ा लए वटाईआ। नटूआं वांग नहीं कोई मसख़रा, मस्त ख़ुमारी नाम चढ़ाईआ। लोहार तरखाण दा घड़या होया नहीं शस्त्रा, शब्द खण्डा खड़ग खड़काईआ। जिस दा कोई लेफ़ तलाई वाला नहीं बिस्तरा, आत्म सेजा सदा हंढाहीआ। पत्री कहे मैं ओस दा ब्यान करां किस तर्हा, मेरी अकल चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। पत्री कहे मैनूं मुड़ के ना लैणा फोल, सहिजे दयां सुणाईआ। तुसीं ओस दा सुणो बोल, जो अंदरे अंदर करे शनवाईआ। जन भगतां वसे कोल, दूजिआं अक्ख ना कदे मिलाईआ। नाम निधान वजा के ढोल, सुत्यां लए उठाईआ। जिस नूं समझे कोई ना पांधा रौल, पंडत विद्या ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, आप आपणी खेल वखाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ संपूरन कौर दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर

पत्री कहे मैं कुछ नहीं दस्सण जोगी, जुगती ना कोए जणाईआ। श्री भगवान वैरागी त्यागी बैरागी सन्यासी नहीं कोई भोगी, भावना जगत ना कोए वखाईआ। उह आदि जुगादि जुग चौकड़ी प्रीतम धुर दा चोजी, खेल निराली आप बणाईआ। बिना भगतां किसे ना देवे सोझी, बुद्धिवान ना कोए चतुराईआ। जगत वासना सब नूं करे रोगी, हंगता गढ़्ह बणाईआ। गुरमुख विरला जाणे विच्चों कोटन कोटी, काया कुटीआ फोल फुलाईआ। मंज़ल चढ़ के तक्के चोटी, चोट जिस नूं दए लगाईआ। वासना रहिण ना देवे खोटी, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। कर प्रकाश निर्मल जोती, जोत जोती जोत करे रुशनाईआ। भगतां पढ़नी पए कोई ना पोथी, पुस्तक हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। तिलक माला ना कोए धोती, टिक्कयां विच ना कदे फसाईआ। मेहर नज़र नाल अंदरों वासना कढ्ढ दए खोटी, खोटयां तों खरे दए वखाईआ। आपणे आप बणा के गोती, वरनां बरनां तों दए छुडाईआ। जेहड़ी समझ किसे ना सोची, उह सोच गुरमुखां अंदर दए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी बेपरवाहीआ। पत्री कहे मैं दस्सां अन्तिम एक, इक्को वार जणाईआ। प्रभ बिन अवर ना कोई दूजी टेक, टिकयां वाले सारे ओसे नूं रहे ध्याईआ। शास्त्र सिमरत पढ़ पढ़ लए वेख, विद्या वाली जगत चतुराईआ। हरि दा समझे कोए ना भेख, भेखाधारी की की कल वरताईआ। मैं बिन अक्खां ल्या वेख, अगला हाल सुणाईआ। जिस वेले कलयुग कूड़ी क्रिया मिटण लग्गी रेख, मातलोक होए दुहाईआ। ओस वेले फेर एह नगर खेड़ा वसणा देस, परदेसा दे विछड़े एथे लए मिलाईआ। जिन्हां दा नाता जोड़ हमेश, हमसाजण लए बणाईआ। कुछ थोड़ा जिहा लेखा एस थाँ दा लिखणा गुर दस्मेश, बरिज भाषा विच बिंझल कह के नाउँ गाईआ। जित्थे पुरख अकाल जन भगतां लए पेख, वेख वेख ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर संदेश, सुनेहड़ा इक्को नाम सुणाईआ। पत्री कहे मैथों फेर ना पुछिओ कोई बात, बिन अक्खरां दिती समझाईआ। जिस वेले आए कल अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। चार जुग दे भगत एथे होणे आबाद, बरबादी विच्चों आज़ादी देणी कराईआ। जिन्हां दे अंदर इक्को होणी आवाज़, सोहँ धुर दा ढोला गाईआ। अंदर खुल्हणा राज़, परदा रहे ना राईआ। धुर दा मिलणा साथ, सगला संग बणाईआ। पूरी होवे आस, तृष्ना दए बुझाईआ। पत्री कहे मेरे उत्ते करयो विश्वास, विश्व दा मालक आउणा चाँईं चाँईंआ। जिस दा नूर नूर होणा प्रकाश, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी पूरी करे ख्वाहिश, ख़ास आपणा रंग चढ़ाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ करतार कौर दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

रामजस किहा मेरी रहे कोई ना सुध्ध, वदी सुदी ना कोए वड्याईआ। पुरख अकाल आपणी करनी दा खेल लैणा बुज्झ, परदा ओहला दए उठाईआ। लहिणा चुकाउणा अन्तिम कलयुग, चौथी धार मिले वड्याईआ। जन भगत बणा के आपणे पुत्त, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। निर्मल कर के बुध, बिबेक देणा बणाईआ। मन मनुआ बदल के रुख़, राह आपणा देणा समझाईआ। जित्थे आत्म परमात्म मिलदा सुख, लख चुरासी गेड़ ना कोए फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक तराईआ। कीड़ी किहा मैं निक्की जेही चीऊंटी, बेजान हो के दयां दुहाईआ। कोलों बोल पई निक्की जेही बूटी, जो पत टहणी आपणी रही महकाईआ। मैं जाग पई सुती, अंदरों लई अंगड़ाईआ। कुछ सहिजे रही पुच्छी, सहिज सुभाउ नाल जणाईआ। तेरी किधर लग्गी रुची, मैनूं दे दृढ़ाईआ। चीऊंटी किहा मेरी औध रही मुकी, तन होए जुदाईआ। मैनूं एस ख़ुशी दी ख़ुशी, ख़ुशख़बरी दयां जणाईआ। जिस पुरख अकाल दीन दयाल भगतां दी गंढ्ढ पवाउणी वांग पुतीं, पिता हो के गोद उठाईआ। जिस लेखे लाउणी रविदास दी गंढ्ढी जुती, बटवारे दा लहिणा झोली पाईआ। गुरमुखां पिच्छे कटणी बुत्ती, घर घर आपणा फेरा पाईआ। ओन्हां दी रोटी खा के सुक्की, सुख दो जहानां दए वखाईआ। मंज़ल देणी उच्ची, अगम्म अथाह इक सरनाईआ। आपणे विच लगा के रुची, जगत रचना तों लैणा छुडाईआ। धार चला के सच्ची मुखी, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। चार युग दी जो आत्मा प्रभ प्रेम तों भुक्खी, उस दा दुखड़ा दए गवाईआ। मैं कूक सुणावां उच्ची, दोहयां विच सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। झाड़ी कहे मैं निक्का जेहा पौदा, पदम रेखा नज़र कोए ना आईआ। मैं किस बिध करां सौदा, चीऊंटी मैनूं दे समझाईआ। ओस हस के किहा चरण कँवल झुकण विच मिल जाए उह औहदा, जिस नूं अदालत हुक्म विच ना कोए सुणाईआ। मिल जाए उह चोगा, जिस नूं खा के तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। मिल जाए उह जोगा, जन्म मरन दा लेखा दए चुकाईआ। सुणा देवे अगम्मी होका, हुक्म नाल उठाईआ। जन भगतो झूठा नाता चौदां लोका, लख चुरासी कम्म किसे ना आईआ। बनास्पत विच रह के प्रभ मिलण दा मिल जाए मौका, मुकम्मल मिले शहिनशाहीआ। अगला मार्ग दिसे सौखा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। चीऊंटी कहे मैं दस्सां कहाणी धुर दी, कीड़ी कपड़ रूप बदलाईआ। की सिफ्त करां पूरे सतिगुर दी, जो सुत्यां लए उठाईआ। जिस दे नाल आत्म परमात्म हो के जुड़दी, जोड़ी धुर दी दए वखाईआ। कुछ कथा कहाणी होणी अग्गे अनन्दपुर दी, पुर

अनन्द दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। झाड़ी कहे मैनूं होई हैरानी, अनन्दपुर कह के की सुणाईआ। कुछ ओस दी दस्स निशानी, निशाना दे लगाईआ। ओस ने किहा प्रभ ने सिख्या देणी किस तर्हां प्रभ दी दिती जांदी कुरबानी, जगत माण ना कोए वड्याईआ। किस बिध मंज़ल मिलदी आसानी, एहसान सिर ना कोए रखाईआ। किस बिध खाई जांदी महिमानी, चीऊंटी माछूवाड़े दा राह तकाईआ। वेखीं किते एस विच कदे ना करीं बेईमानी, बेवफ़ा हो ना मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे धुर दा हरि, हिरदा फोले थाउँ थाँईंआ। चीऊंटी कहे मैनूं दिसदा चम्मड़े लाहुण वाला चम्यार, कलयुग अन्तिम नज़री आईआ। जिस दा परम पुरख होणा यार, याराना धुर दा इक लगाईआ। लेखा लिखे अपर अपार, अपरम्पर स्वामी दए समझाईआ। पूरब जन्म लाहे उधार, कर्ज़ा जाए चुकाईआ। जन भगतां कर बेदार, सुत्यां लए उठाईआ। प्रीती बख्श सच संसार, सिख्या इक दृढ़ाईआ। गुरमुखो साचा करो दरस दीदार, दरस विच ख़ुशी आप प्रगटाईआ। मंगण जाए भगतां दवार, घर घर फेरा पाईआ। गुरमुख जो कुछ ख़ुशीआं विच देण खुआल, खा के शुकर मनाईआ। अग्गे लेखा मुका के काल, करमां विच्चों बाहर कढाहीआ। सचखण्ड दवारे लै के जाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले वेखे आण, मेला कर भगत भगवान, देवे नाम पदार्थ दान, दाता हो के आप वरताईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ दीदार सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

कीड़ी किहा मैं खा के कहां कसम, सुगंध नाल जणाईआ। पुरख अकाल धुर दा मालक कल अन्तिम आउणा ख़सम, लख चुरासी जगत हंढाहीआ। ओस दा इक्को होणा इस्म, वाहद इक शरनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी किस्म, तर्हां तर्हां उपजाईआ। माण वड्याई दे के ख़ाकी जिस्म, जुमला अक्खर करे पढ़ाईआ। उस ने वखरा चलाउणा आपणा धर्म मिशन, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म दृढ़ाईआ। जिस नूं झुकदे रामा कृष्न, किशना शुक्ला दोवें पक्ख सीस निवाईआ। दर मंगते शिव ब्रह्मा विष्न, झोलीआं रहे वखाईआ। चारे जुग भिखारी दिसण, पैगम्बर सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। झाड़ी कहे कुछ मैनूं लग्गा झटका, बिना झकोले दिता हिलाईआ। मेरे अन्तर होया खटका, हैरानी इक्को आईआ। खेल होणा उपर फ़र्शा, अर्श देण दुहाईआ। कुछ गोबिन्द दा लहिणा दिसे

उपर सरसा, कलयुग वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। धुर हुक्म कहे पत्री समझया ना रामजस पांधा, परदा भेव ना कोए खुल्हाईआ। जगत विचारां रिहा गांदा, ढोले सलोकां विच अल्हाईआ। बिना मंज़ल थक्कया मांदा, बैठा डेरा लाईआ। परोहत बण के रिहा खांदा, घर घर ख़ुशी मनाईआ। जजमानां घर रिहा जांदा, भज्जया वाहो दाहीआ। गंगा सागरां विच रिहा नहांदा, जलधारा सीस झुकाईआ। पता लगया ना सच थाँ दा, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। गोबर वेंहदा रिहा गऊ माँ दा, ममता मोह ना कोए चुकाईआ। जिंनां चिर रस ल्या ना प्रभू दे नाँ दा, नौका नाम ना कोए चढ़ाईआ। हँस बदलया ना रूप काँ दा, माणक मोती चोग़ ना कोए चुगाईआ। जिस वेले दवारा वेख्या बल राजे दे थाँ दा, जित्थे हुक्म बेपरवाहीआ। इन्साफ़ होवे न्याँ दा, न्याँकारी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी करनी इक वखाईआ। रामजस जिस वेले आया सी इस गृह, अवस्था तेती साल जणाईआ। हुक्में अंदर गया बहि, करी अगम्म पढ़ाईआ। अंदर उपजी इक लै, प्रेम लगन लगाईआ। पुरख अकाल अंदरों कहै, हुक्म इक सुणाईआ। कलयुग कूड़ी वगणी नैं, वैंहदी धार वहाईआ। ओस वेले प्रगट होणा निरगुण रूप मैं, ममता भगतां देणी चुकाईआ। सारी सृष्टी ने करना हैं, की खेल कीता बेपरवाहीआ। इक्को मेरे नाम दी होणी जै, जै जैकार इक शनवाईआ। तूं वी आउणा एस गृह, गृह मन्दिर देणा सुहाईआ। तेरा लहिणा देणा पूरब दए, देवणहार वड्डी वड्याईआ। लँघ जाण दे जुग त्रै, त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकाईआ। धुर फुरमाणा सच्चा कहै, शब्दी शब्द सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। रामजस किहा मैं सुणना तेरा पैग़ाम, शब्द विच शनवाईआ। की मेरा लेखा होणा नाल राम, कृष्न नाल वड्याईआ। की पैगम्बरां करना एहसान, सच दयां दृढ़ाईआ। की गुरुआं देणा दान, झोली मात भराईआ। की तीर्थ तटां मिलणा माण, अठ सठ खोज खुजाईआ। की पढ़यां होणा ज्ञान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण फोल फुलाईआ। की मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ वेखणे निशान, चारों कुण्ट अक्ख खुल्हाईआ। हुक्म विच किहा श्री भगवान, एह मेरी बेपरवाहीआ। जिस वेले कलयुग अन्त पहुंचया आण, निरगुण जोत करां रुशनाईआ। भगत सुहेले प्रगटावां विच जहान, जागरत जोत कर रुशनाईआ। नाम संदेसा देवां महान, शब्दी ढोला इक समझाईआ। साची बस्ती देवां दान, गृहस्ती वेखां चाँईं चाँईंआ। जो मंज़ल चढ़न आसान, फड़ बाहों पार कराईआ। घर घर दा खा के पकवान, पक्के नाते देवां जुड़ाईआ। मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा जवान, बुड़ेपे वाला रूप ना कोए वखाईआ। रामजस तेरा रूप ओस वेले समझे ना कोए इन्सान, इन्सानीअत तों बाहर दे वड्याईआ। चरण धूढ़ी दी

ख़ाक तेरी पहचान, वस्त चोरी दी आपणे विच छुपाईआ। जिस दा सब नूं टिक्का मस्तक विच लाया आण, पिछला सम्मत दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, हरि सतिगुर दया कमाईआ।