पुस्तकालयभाग १९

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर

सोहणी सुहञ्जणी बणे बस्ती, बिसराम घर धुर दा रूप बदलाईआ। पुरख अकाल दी आवे अगम्मी हस्ती, जिस नूं हज़रत रहे गाईआ। लहिणा देणा चुकावे दस्ती, जगत उधार ना कोए बणाईआ। नाम ख़ुमारी दे के मस्ती, मस्त दीवाने दए वखाईआ। चरण प्रीती बख्श के सस्ती, सुत्यां लए उठाईआ। हरिजन उधारे गृहस्ती, गृह गृह चरण छुहाईआ। सब दी धार जिस नूं दिसदी, दहि दिशां वेख वखाईआ। उह करनी वेखे किस किस दी, किस्मत वाले लए उठाईआ। खेल होवे इक दी, एकँकार दया कमाईआ। धार चले पिता पुरख अकाल पित दी, पारब्रह्म प्रभ होए सहाईआ। खेल मुक्क जाए आवण जावण नित्त दी, चुरासी विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धार वेखे धुर दे सिख दी, जो सिख्या विच समाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस नगरी दे लँघ जाए विच दी, विचले पड़दे दए उठाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ सन्त सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

नाम संदेसा पिछला पात्र, पतवंतयां रिहा उठाईआ। श्री भगवान सद आवे भगतां खातर, ख़त्म करे अग्गे जुदाईआ। हरिजन बणाए धुर दे चातर, चातृक वांग जो रहे बिल्लाईआ। जलवा दे के बातन, नूर करे रुशनाईआ। जो दवारे आए पातण, फड़ बाहों पार कराईआ। कलयुग अन्तिम इक सुनेहड़ा आया आखण, धुर दा हुक्म जणाईआ। पुरख अकाल मन्नणा माई बापन, पिता पूत गोद लए बहाईआ। तन माटी ख़ाकी करे पवित रहे ना भरी पापण, पुनीत आप बणाईआ। जन भगतां बण के धुर दा साकण, सज्जण इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी लए कमाईआ। कीड़ी कहे मैं वेखी इक बस्ती, अगम्मी नज़री आईआ। जिस दी कथा कहाणी जुग चौकड़ी रही दस्सदी, हुक्म बेपरवाहीआ। ओथे भगतां दी धारा वेखी वसदी, वसण चाँईं चाँईंआ। धार ओन्हां अंदर प्रेम रस दी, रस्ते चल के

ख़ुशी मनाईआ। आत्म रैहन्दी हसदी, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। थोड़ी कहाणी रामजस दी, जो सिफ्तां विच सलाहीआ। अग्गे गाथा अगम्मी बाप दी, जो पुत्रां करे पढ़ाईआ। कुछ खेल होर जाप दी, जगजीवण दाता दए दृढ़ाईआ। कलयुग क्रिया कूड़ी सड़नी पाप दी, माया ममता अग्ग लगाईआ। जन भगतो तुहाडी सुलखणी घड़ी सोहँ जाप दी, स्वासां विच्चों भरवासा दिता बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल वेखो साख्यात दी, जो सति सतिवादी हो के आपणी कल वरताईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ मुनशा सिँघ दे गृह ज़िला गुरदास पुर

सति भूमिका सुहाउणा नगर, नागरक गुरमुख सोभा पाईआ। पुरख अबिनाशी पूरी करे सधर, सदीआं दे विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। करनी दा करता करे कदर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जन्म कर्म दी रेखा देवे बदल, बदला चुकावे बेपरवाहीआ। सच दवारे करे अदल, इन्साफ़ इक्को इक जणाईआ। जन भगतो तुहाडी पूरी होई मज़ल, मंज़ल आपणी दए वखाईआ। नाम गाउणा धुर दी गज़ल, गर्ज़ सब दी वेख वखाईआ। सच दवारे तुहानूं जाणा ना पए पैदल, शब्दी धार विच पहुंचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नगरी सोहणी सुहञ्जणा धाम, धर्म मिले वड्याईआ। चिरी विछुंनयां मिल्या राम, रहमत आप कमाईआ। सुहावणा होया ग्राम, गृह गृह वज्जे वधाईआ। सन्त सुहेले तारे तमाम, तम्हां विच्चों बाहर कढाहीआ। प्रभ दा मार्ग नहीं आम, सन्त सुहेले जोड़ जुड़ाईआ। जन भगतां दे पैग़ाम, परत के लए उठाईआ। सच प्रीती बख्श के आराम, दवारा धुर दा दए वखाईआ। दूजे दे रहिणा ना पए गुलाम, चुरासी फाँसी दए कटाईआ। मन वासना विच होणा ना पए बदनाम, बदीआं तों बाहर रखाईआ। पुरख अकाल करो प्रणाम, अवर अवरा सीस ना कोए झुकाईआ। अगली सुणो दास्तान, पिछली कहाणी ना कोए दृढ़ाईआ। साहिब स्वामी हो के मेहरवान, महिव आपणा हुक्म चलाईआ। गुरमुख गुरसिख वेखे आण, बिन अक्खीआं अक्ख खुल्हाईआ। भण्डारा दे के धुर दा दान, नाम अनमोला झोली पाईआ। किरपा कर प्रभू महान, महिमा आपणी दए समझाईआ। लख चुरासी होए हैरान, हैरानी अंदर सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, गुरमुखां देवे इक निशान, जिस नूं जगत निशाने सीस निवाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ भाग सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

भूमिका कहे मेरे उत्ते भगतां दी जगी शमां, शमसान भूमी दए पन्ध मुकाईआ। चिन्ता सोग मिटाया ग़मां, हरख़ हवस ना कोए वखाईआ। प्रभ मिलण दी रख के तमअ, लालच अगला रहे बणाईआ। झगड़ा मुका के राए धर्म जमां, जन्म मरन दा गेड़ कटाईआ। पुरख अकाल दा नाम सुण के नवां, नाअरा ढोला इक्को गाईआ। जिस दी उडीक करदा रिहा लोकमात दा समां, समझ तों बाहर ध्यान रखाईआ। कोई भेव ना जाणे काया माटी चम्मा, चम्मदृष्टी ना कोए दृढ़ाईआ। तिस दा खेल होया रवां, रौणक भगतां विच रखाईआ। की सिफ्त ओस दी कहां, धरनी ख़ुशीआं विच नीर वहाईआ। किस बिध नाम अगम्मी लवां, लग मातर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म रिहा वरताईआ। भूमी कहे मेरा मिट गया भरम, भुलेखा रिहा ना राईआ। लज्जया रही ना शरम, परदा दिता उठाईआ। कांड रिहा ना कर्म, कूड़ ना कोए चतुराईआ। जिस वेले तक्कया पिता पुरख परम, परमेश्वर बेपरवाहीआ। झगड़ा रिहा ना वरन, बरन ना कोए लड़ाईआ। जन भगत ढहिंदे वेखे सरन, ओट इक रखाईआ। ढोला इक्को पढ़न, सोहँ राग अल्हाईआ। मंज़ल अगम्मी चढ़न, भज्जण चाँईं चाँईंआ। इक्को दा पल्लू फड़न, जित्थे होवे ना कदे जुदाईआ। खोल्ह के हरन फरन, निज नैण दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते रिहा घुंम, घुंमण घेरी विच जगत लोकाईआ। जिस नूं समझे कोई ना रिख मुन, मुनीश्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जिस ने लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले लए चुण, चौणवें गुरमुख आपणे नाल रलाईआ। एस दा कवण जाणे गुण, शास्त्र सिमरत भेव ना आईआ। मैं अगम्मी आवाज़ लई सुण, जो गुरमुख रहे गाईआ। धरनी किहा मैं धरवास नाल थल्ले चरण लए चुम्म, चरणोदक धूढ़ आपणे मुख छुहाईआ। रस पी के हो गई गुंम, सुरती सुरत भुलाईआ। अंदरों आई धुन, शब्दी शब्द शनवाईआ। परम पुरख दा लहिणा वेख हुण, हरिजन साचे पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सदा सुहेला लेखा जाणे कुन, कुनबा जन भगत वेख वखाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ बख्शीश सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

धवल कहे प्रभ भगतां अंदरों मेट दे धब्बा, नाम अगम्मा रंग चढ़ाईआ। तैनूं सारे मन्नण इक्को अब्बा, मालक हो के दे दृढ़ाईआ। सच प्यार दा बख्श मज़ा, मजलस धुर दी इक जणाईआ। अन्त देवे कोई ना सज़ा, सज्जण हो के होणा

सहाईआ। कलयुग अन्त ना देवीं दग़ा, फरेबां विच ना फेर भवाईआ। नव नौ चार पिच्छो तैनूं निरगुण धार लभ्भा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जगत विकार मिटाउणा हभ्भा, हमसाजन लैणे बणाईआ। धुर धाम वखाउणी जग्हा, चरण कँवल सरनाईआ। जित्थे सति निशाना गड्डा, आदि जुगादि सोभा पाईआ। तेरे नालों नहीं कोई वड्डा, जिस दे अग्गे झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा देणा बणाईआ। धरनी कहे प्रभू भगतां दी लेखे लाउणी भगती, वडभागी लैणे बणाईआ। प्यार दी बख्शणी शक्ती, शक देणा कढाहीआ। बण के धुर दा अर्शी, फर्श होणा सहाईआ। दरख़ासत वेखणी अर्ज़ी, जुग चौकड़ी फोल फुलाईआ। वरतीं ना आपणी मर्ज़ी, मज़ाक विच ना देणा भुलाईआ। वेख कलयुग अन्धेर गर्दी, ग़दागर होई सर्ब लोकाईआ। आत्म दा परमात्म बण के होए ना कोए दर्दी, दुखियां दु:ख ना कोए वण्डाईआ। धार बदल दे जग दी, जगजीवण दाते बेपरवाहीआ। लेखे ला दे सेवा कीती सब दी, सबब नाल आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणी इक सरनाईआ। धरनी कहे प्रभ कोट जन्म दे कर दे पाप मुआफ़, मुफ्त आपणी दया कमाईआ। अंदरों बाहरों कर दे साफ़, सुथरे गुरमुख लै बणाईआ। साचा कलमा दस्स आदाब, नमस्ते इक्को दे सिखाईआ। प्रेम प्यार वजा रबाब, अहिबाब हो के नाल रखाईआ। सच अमृत दा दे स्वाद, रसना रस ना कोए वड्याईआ। लेखा लिख अगम्मी कताब, जिस नूं कुतबखाना ना कोए वखाईआ। अन्त अखीरी तेरी मंगदे इक इमदाद, कूड़यां अमलां विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम रखणी लाज, लोकमात तेरी ओट तकाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

त्रेता युग कहे एथे नगरी सी इक ढठ्ठी, निशान पिछला रही जणाईआ। हज़ारा सिँघ दी हुन्दी सी हट्टी, वणज करे चाँईं चाँईंआ। हिसाब लिखदा सी लक्कड़ वाली फट्टी, अक्खर विंगे टेडे पाईआ। जन्म दी बाज़ी पैंदी वेखी नट्टी, हार विच्चों रूप बदलाईआ। वाधा होवे ना किसे खट्टी, अंदरे अंदर मारे धाहीआ। इक दिन घर रही ना तेल बत्ती, अन्धेरे बैठा राह तक्के हक गोसाँईंआ। मेरी अकल ना चले रत्ती, रतन पदार्थ घर दे गए मुकाईआ। मैं केहड़ा बणया शाह लखी, प्रभू सुक्के टुकड़े नाल पेट देणा भराईआ। ओधरों दर्द पई सज्जी वक्खी, रो रो रिहा कुरलाईआ। उंगल वज्ज के चुभ गई खब्बी अक्खी, दु:ख दु:ख नाल बणाईआ। उत्तों कोठे दी कड़ी ढठ्ठी, जिस कमर दिती हिलाईआ। ओहदी सवाणी

आई नठ्ठी, कुंतला वाहो दाहीआ। की होया मेरे पती, पता दे जणाईआ। ओस किहा मैनूं कोई गल नहीं लगदी अच्छी, रसन कह ना सके राईआ। ओधरों खुल्ह के गाँ दी आ गई वच्छी, जिस मार के टक्कर मूँह दे भार दिता सुटाईआ। ओहदे सट्ट लग्गी दो पट्टीं, पिटटया वाहो दाहीआ। सवाणी रोवे मैं गई फट्टी, दु:ख दर्द ना कोए कटाईआ। ओधरों पैण लग्गी ग़शी, होश हवास रही मिटाईआ। गवांढण लै के आ गई खट्टी लस्सी, बिरध अवस्था बुढ्ढी माईआ। सहिजे किहा एस नूं उंगलां नाल चट्टीं, दुक्खड़ा रहे ना राईआ। आपणे लीड़े दी पाड़ के पट्टी, उत्ते रही बंधाईआ। एह सब कुछ वेखे खेल लखपती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। ओधरों रावी कन्ढ्ढे बाल्मीक ने खोल्ही अक्खी, बिना अक्ख अक्ख उठाईआ। ओहनूं नज़र आई सच्ची, सति सतिवादी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। बाल्मीक उठया रिषी, महारिषी लई अंगड़ाईआ। ओस नूं दुखी वाली देह दिसी, जो दुख विच रही कुरलाईआ। ओस ने गौह नाल डिठ्ठी, बिन नैणां नैण पन्ध मुकाईआ। जिस दे कोल आदि जुगादी चिठ्ठी, सो संदेशे रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। बाल्मीक ·षी इक लै अंगड़ा, अंगणा आपणा वेख वखाईआ। कवण संदेसा रिहा सुणा, हुक्मी हुक्म जणाईआ। ओधरों आ गया बेपरवाह, वेस अवेसा रूप बदलाईआ। हथ्थ करमण्डल रिहा लटका, भूरी मोढ्ढयां उत्ते सुटाईआ। केस सारे रिहा खुल्हा, हथ्थ पेट उत्ते टिकाईआ। खब्बे हथ्थ नाल मंगे दुआ, पुठ्ठा रिहा वखाईआ। बाल्मीक वेख्या सहिज सुभा, एह मेरा धुर दा पिता माईआ। अबिनाशी करते सहिजे दिता सुणा, हुक्म बेपरवाहीआ। उह जा के वेख जिस नूं मिलदी सज़ा, हुक्में अंदर फिराईआ। उह मन्ने मेरी रज़ा, हाए उफ़ ना कोए कढाहीआ। बाल्मीक आया भज्जा, चलया वाहो दाहीआ। जिस दा अख़ीरी चरण एथे आ के लग्गा, जित्थे सोभावन्त रिहा सुहाईआ। खब्बे चरण विच कंडा चुभा, दर्द दु:ख ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बाल्मीक बिन कदमां आया खेड़े, शब्दी पन्ध मुकाईआ। वड़या ओस दे वेहड़े, जो रोवे मारे धाहींआ। हौली हौली पहुंचया नेड़े, सहिजे सहिज हुक्म दिता सुणाईआ। चढ़ावां ओस बेड़े, जिस दा मालक इक अख्वाईआ। एस ने किहा तेरे वरगे साधू वेखे बथेरे, जो लुट्ट लुट्ट रहे खाईआ। झूठे वेखे डेरे, दग़िआ वाली दुहाईआ। केहड़ा दु:ख कटे मेरे, मेहर नज़र नाल पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल रिहा वखाईआ। बाल्मीक किहा आह वेख मेरा हथ्थ, हथेली हथेली नाल लगाईआ। एधर तक्क पुरख समरथ, सहिजे दयां जणाईआ। दोहां दा नाम जप, सोहँ ढोला गाईआ। तेरा कारज पूरा होवे सब, दु:ख दर्द रहे ना राईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। हथ्थ नाल जोड़या हथ्थ, हथेली दिती मिलाईआ। अक्ख नाल मेल के अक्ख, अक्ख अक्ख विच समाईआ। नाअरा बोल के हक हक, ढोला हकीकत वाला गाईआ। बाल्मीक प्रेम प्यार दा दे के रस, रस्ता अंदरों दिता वखाईआ। दु:ख दलिद्र गया नस्स, तन माटी होई सफ़ाईआ। चरणां उत्ते ढठ्ठ, रो रो दए दुहाईआ। मैनूं ओस दे कर वस, जो वास्ता तेरे नाल रखाईआ। बाल्मीक किहा मैं दस्सां तैनूं सच्च, सुनेहड़े विच दृढ़ाईआ। हुण तूं ग्यों बच, ख़ुशीआं विच कुछ मैनूं दे खवाईआ। मैं खा के जाणा नस्स, रावी कन्ढ्ढे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल इक वरताईआ। ओस किहा मेरा नाम गणेश, पुत्तर क्षत्री नज़री आईआ। मैं तैनूं याद करां हमेश, हिरदे विच समाईआ। मैनूं भेव दस्स दे एक, इक्को दे दृढ़ाईआ। जिस तैनूं दिता भेज, मैनूं ल्या बचाईआ। बाल्मीक ·षी किहा उह आदि जुगादि रहे हमेश, हर घट रिहा समाईआ। भगतां दी माणे सेज, सिँघासण डेरा लाईआ। गुरमुखां दे आवे देस, लख चुरासी कर जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गणेश किहा मैं तक्कां साख्यात, मंग इक्को इक मंगाईआ। ओह वेख मेरी फट्टी ते कलम दवात, जिस नाल लेखा रिहा बणाईआ। अंकड़यां वाला हिसाब, अक्खरां वाली पढ़ाईआ। पहला हिस्सा ते पहला बाब, दूजी वण्ड ना कोए वखाईआ। दु:ख विच्चों मेरा बदल गया मिज़ाज, ख़ुशी मेरे अंदर आईआ। उजड़ी नगरी होई आबाद, तूं चरण दिता टिकाईआ। बाल्मीक दिता जवाब, सहिज दिता समझाईआ। जिस मैनूं दिता ख़ताब, उह सब दा पिता माईआ। जुग चौकड़ी चलाए रवाज, भगवन हो के भगतां गोद उठाईआ। जिस दा लहिणा देणा आदि जुगादि, वेखे थाउँ थाँईंआ। परदा लाहे ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। साची देवे सदा सदा इमदाद, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्त तेरी रखे लाज, लाजावन्त होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गणेश किहा मेरा दुखड़ा होया दूर, रिषी तेरी सरनाईआ। मैं तक्कया हाज़र हज़ूर, तेरे मन्दिर सोभा पाईआ। मेरे मुआफ कर कसूर, किस्मत दे बदलाईआ। मैं मिलणा ओस ज़रूर, जो आदि जुगादि पिता माईआ। भण्डारा करे भरपूर, खाली दए भराईआ। सेवक बणाए मज़दूर, हुक्मी हुक्म सुणाईआ। बख्शे आपणा नूर, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। बाल्मीक किहा मैं पीणा ठंडा पाणी, पत्तण वाला मंग मंगाईआ। लै के आई ख़ुशीआं नाल सवाणी, भज्जी चाँईं चाँईंआ। जिस दी सताई साल दी तरल जवानी, जोबन विच सुदाईआ। नैण अक्ख मस्तानी, रूप अनूप दरसाईआ। अन्तर होई हैरानी, बुद्धी रही समझाईआ।

कुछ रिषी नूं दे निशानी, जो आया वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा दृढ़ाईआ। सवाणी कहे की देवां सुग़ात, वस्त नज़र कोए ना आईआ। आटे तों बिना खाली दिसे परात, भोजन पकवान ना कोए बणाईआ। गणेश किहा ओह पट्टी ओह लै कलम दवात, ·षी हथ्थ देणी फड़ाईआ। साडे कोल नहीं कुछ दात, जो तेरी भेंटा देईए कराईआ। भुक्ख्यां दे घर कट के जावीं रात, दुखियां दर्द वण्डाईआ। बाल्मीक किहा शाबाश, हथ्थ पुश्त पनाह रखाईआ। तुहाडी पूरी होवे आस, तृष्ना रहे ना राईआ। मेरे नाल जिस वेले आवे पुरख अबिनाश, मंज़ल पैंडा पन्ध मुकाईआ। तुहाडे कोलों मंगे उह सुग़ात, जो आसा ख्वाहिशां विच रखाईआ। सहिजे जेहे लिख के गया अगम्मी बात, नुकता अग्गे दिता लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी रिहा कमाईआ। बाल्मीक किहा मेरी जात कुल हीणी, सच दयां समझाईआ। मेरे प्रभू दी भेंटा चाढ़नी उह शरीणी, जेहड़ी शरअ विच्चों बाहर रखाईआ। भुक्खे ने फड़ लई वीणी, घुट्ट के गले लगाईआ। थोड़ी ना देवीं देवीं दूणी ते तीणी, तिन्नां लोकां विच्चों जेहड़ी बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लैणहारा पूरब दान, देवणहारा दे के ख़ुशी मनाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ बीबी वीरो दे घर पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदासपुर

भूमिका कहे मेरी सुहञ्जणी होई कुल्ली, कलमयां दा मालक रिहा सुहाईआ। जिस नूं सतिजुग त्रेता याद नहीं भुल्ली, भरम रिहा मिटाईआ। चरण धूढ़ दे के धूली, धर्म रिहा बणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल बेअसूली, असल आपणा आप समझाईआ। जन भगतां कोलों करावे सच वसूली, पिछला लेखा झोली पाईआ। मेहर करनी प्रभ दी धार मामूली, ना मालूम होए सहाईआ। भरदा जाए अगम्मी झोली, झूला आपणा इक झुलाईआ। सुणाउँदा जाए साची बोली, अनबोलत राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते भगतां दी सोही झुग्गी, झगड़ा रिहा ना राईआ। अन्तिम औध पुग्गी, मुकया पैंडा जुदाईआ। निर्मल होई बुद्धि, समझ दिती समझाईआ। नाम जैकारा दस्स के उच्ची, परदा दिता खुल्हाईआ। हरि संगत बणा के सुच्ची, संजम इक्को दिता दरसाईआ। गुरमुखो कटणी ना किसे दी बुत्ती, बुत्तखानयां विच्चों बाहर रखाईआ। तुहाडी आत्म रहे ना सुत्ती, सुत्ती लवां जगाईआ। सुहावां आपणी रुत्ती, रुत रुतड़ी नाल महकाईआ। घर घर बख्श के जावां ख़ुशी, ग़मीआं दा ग़म ना कोए सताईआ। आत्म रहे कोई

ना रुस्सी, रस्ता इक्को दयां जणाईआ। जे लभ्भ नहीं सके तुसीं, सहिजे ल्या मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडी वासना कर के उच्ची, उच्च महल अटल दए बहाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ हरनाम कौर दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

धरनी कहे मेरा लेखा लग्गा, मालक मिल्या धुरदरगाहीआ। जिस जन भगतां वधाउणा अग्गा, अगला हुक्म मनाईआ। सच प्रेम दा देणा मजा, रस अगम्म चखाईआ। धुर संदेसा देणा सद्दा, सुत्यां रिहा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। धरनी कहे मेरी आसा होई पूरी, अर्शां तों परे ख़ुशी मनाईआ। मिल्या मालक धुर दा नूरी, जो सति सच करे रुशनाईआ। वासना कटी कूड़ी, दुर्गन्ध दिती मिटाईआ। जन भगतां बख्श के चरण धूढ़ी, चरणोदक इक्को जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ विरसा सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

धरनी कहे मैं वेख्या अन्नदाता, दातार हो के वेख वखाइंदा। सर्ब जीआं दा बण ज्ञाता, गुरमुख सज्जण आप उठाइंदा। देवे धुर दीआं सच सुग़ातां, नाम भण्डारा झोली पाइंदा। पूरीआं करे सब दीआं आसां, तृष्ना जगत बुझाइंदा। लेखे लावे पवण सुवासा, साह साह विच्चों बदलाइंदा। गुर अवतार पैगम्बर जिस दीआं शाख़ां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल आप वरताइंदा। धरनी कहे मैं वेखे पकदे पकवान, कचिउँ पक्के रिहा बणाईआ। देंदा जाए माण, अभिमान रिहा कढाहीआ। झुलाउँदा जाए निशान, निशाने रिहा वखाईआ। बणाउँदा जाए चतुर सुजान, मूर्ख मूढ़्हां दया कमाईआ। चरण प्रीती बख्श इक ध्यान, दूजा रोग ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग दा लहिणा कर परवान, मेहरवान हो के सहिजे रिहा वरताईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ वरखा सिँघ दे गृह बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

धरत कहे मेरे जागे भाग, भगवन होया सहाईआ। जन भगत जगे चिराग, लोकमात रुशनाईआ। सुणी अगम्मी आवाज़,

शब्दी नाद वजाईआ। सन्त सुहेले रहे जाग, भरमे सुत्ती सर्ब लोकाईआ। गृह गृह लग्गी आग, अग्नी तत जलाईआ। बिना गुरमुखां मिले ना कन्त सुहाग, सुहञ्जणी सेज ना कोए हंढाहीआ। बिरहों मिले ना कोए वैराग, बेहबल हो के सारे देण दुहाईआ। झगड़ा प्या कूड़ समाज, समग्री सच ना कोए वरताईआ। जिस ने रचना रची आदि, सो खेले खेल धुरदरगाहीआ। जन भगत दवारे साचे रस दा लै स्वाद, स्वार्थ सब दा दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करनी दा करता कर के काज, कारज आपणे विच रखाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ मुनसा सिँघ, मेला सिँघ दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

पुरख अकाल सब दा लहिणा देवे हक दा, ठग्गी चोरी ना कोए कमाईआ। जुग जुग जन भगतां पैज रखदा, लोकमात होए सहाईआ। मार्ग दस्से सच दा, साधना इक दृढ़ाईआ। लूं लूं अंदर रचदा, रचना आपणी दए प्रगटाईआ। संदेसा दे के गुरमति दा, मनमति अंदरों बाहर कढाहीआ। इशारा दे के अगम्मी अक्ख दा, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। परदा लाह के दूई द्वैत फट दा, सति सच दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा पिछला अगला दए मुकाईआ। श्री भगवान सदा सुहेला, सर्ब व्यापी इक अखवाइंदा। जन भगतां करे जुग जुग मेला, विछड़यां जोड़ जुड़ाइंदा। रंग रंगा के गुरू चेला, चेला गुरू आप हो जाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। सिर सिर हथ्थ रखे करतार, करनी दा मालक दया कमाईआ। गुरमुखां बण रख्वार, रच्छया करे चाँईं चाँईंआ। जन्म जन्म दा गेड़ निवार, कर्म कर्म दा रोग मिटाईआ। साचे धर्म दा दे दवार, दरवाज़ा इक्को दए खुल्हाईआ। जित्थे वसे हरि निरँकार, सच दवारे सोभा पाईआ। प्रेम प्यार दा होवे आहार, भोजन आपणा रस बणाईआ। सांतक सति सति कर विच संसार, गुरमुखां अग्नी तत दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर अपार, आप आपणे विच आपणे लए मिलाईआ।

२२ चेत शहिनशाही सम्मत २ बीबी सवरनी दे गृह पिण्ड बाबूपुर ज़िला गुरदास पुर

जगत नयासरयां देवे सहारा, सहायक हो के दया कमाईआ। चरण प्रीती दे आधारा, उदम नाल लए उठाईआ। पार कराए कूड़ किनारा, साचा दर इक सुहाईआ। नाम निधान जणा के नाअरा, नर नरायण लए उठाईआ। जन्म कर्म कर

उज्यारा, उजरत पिछली झोली पाईआ। धुर दा शब्द कर इशारा, आसा मनसा खोज खुजाईआ। वड्याई दे धुर दरबारा, दर घर साचा इक सुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे पार उतारा, उतर पूरब पच्छिम दक्खण चारे कुण्टां होए सहाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ बीबी लाजी दे गृह अल्हड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

जन भगत तेरा पकवान आदि जुगादि रहे पक्कदा, साहिब सतिगुर खा खा ख़ुशी मनाईआ। प्रेमीआं दे प्यार विच्चों रहे छकदा, नेमीआं दा नेम आप जणाईआ। लेखा देंदा रहे धुर हक दा, मस्तक आपे वेख वखाईआ। हुक्म चलदा रहे सदा एकँकार यक्क दा, यथार्थ आपणा रंग चढ़ाईआ। नाता बिधाता जुड़या रहे सच दा, सच वज्जदी रहे वधाईआ। राह तक्कदा रहे काया माटी भाण्डा कच्च दा, जगत नेत्र अक्ख उठाईआ। किरपा निधान सदा अंदर रहे वसदा, निज लोचण करे रुशनाईआ। साचा मार्ग रहे दस्सदा, जुग जुग कर पढ़ाईआ। भेव खलाउँदा रहे घट घट दा, घाटी मंज़ल आप चढ़ाईआ। दरवाज़ा खुल्ला रखे आपणे हट्ट दा, भण्डारा वरते बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद होवणहार सहाईआ। जन भगत तेरा पक्कदा रहे पकवान, पारब्रह्म प्रभ वेख वखाईआ। भोग लगाउँदा रहे श्री भगवान, निरगुण सरगुण दया कमाईआ। धुर दा देंदा रहे दान, दाता हो के आप वरताईआ। आत्म सुरती मिलदा रहे कान्ह, घनईआ हो के घर घर फेरा पाईआ। सईआ हो के मुग्ध वेखे चतुर सुजान, मूर्ख मूढ़्हे दए वड्याईआ। चार वरन अठारां बरन कर परवान, परम पुरख देवे इक सरनाईआ। दूर नेड़े सारे रखे आपणे विच ध्यान, ओहला जगत ना कोए बणाईआ। सब दी करन जाए कल्याण, कायनात विच्चों बाहर कढाहीआ। सुणाउँदा जाए धुर फ़रमान, शब्द संदेसा बेपरवाहीआ। प्रेम प्यार मुहब्बत दा सच्चा पीण खाण, तृष्ना तृखा रहे ना राईआ। पूरब लेखा लहिणा चुकणा लालो तरखाण, सगले साथी सर्ब तजाईआ। नानक दा महिमान, भगत वछल बेपरवाहीआ। सब दी इच्छया पूरी करे आण, भिच्छया देवे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत तेरा चलदा रहे भण्डारा, भण्डारी पुरख अकाल अख्वाईआ। जुग चौकड़ी वसदा रहे दवारा, दर घर वजदी रहे वधाईआ। मिलदा रहे नाम अधारा, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। जुग चौकड़ी हुन्दा रहे मेला कन्त भतारा, आत्म परमात्म मिल के सोभा पाईआ। खेल खेल अगम्म अपारा, अलख निरँजण आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी जन्म कर्म दा पहला लाहे उधारा, पूरब लेखा लेखे विच्चों

वरताईआ। सुहञ्जणा होया सुभागी दिहाढ़ा, भाग आपणा रिहा वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रेम प्रीती अन्तर जन भगत दवारे अंदर बणे आप वरतारा, वर्तमान वारता आपणे नाल मिलाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ बीबी बिसी दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

श्री भगवान कहे उठ वेख कबीर, सवाधान हो के लै अंगड़ाईआ। करे खेल की पुरख अकाल पीरां दा पीर, धुर दा पैगम्बर बेपरवाहीआ। जन भगतां लेखे लाए पदार्थ धुर दी खीर, अन्न अनन्द विच रखाईआ। किसे नूं टिकाउणा ना पए कंडयां विच सरीर, भज्जणा पए ना वाहो दाहीआ। किसे नूं बणना ना पए हकीर, हट्टो हट्ट ना कोई फिराईआ। कलयुग अन्त झगड़ा मुका के शाह हकीर, पीर फकीर इक्को रंग रंगाईआ। साचे मार्ग दी कर तामीर, तामील आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल रिहा वरताईआ। वेख कबीर उठ साध सन्त, गुरमुख सज्जण सोभा पाईआ। जिन्हां दा मालक इक बेअन्त, बेपरवाही विच समाईआ। भण्डारा दे अगणत, अतोट अतुट वरताईआ। साची बणा के बणत, धुर फुरमाणा रिहा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। वेख कबीर सन्त सुहेले होए इक्ट्ठे, गुरमुख मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच फिरदे नठ्ठे, ख़ुशीआं विच भज्जण चाँईं चाँईंआ। जिन्हां खातर पुरख अकाल प्रेम पदार्थ पक्के, पकवान आपणा रंग चढ़ाईआ। तिन्हां दे अंदर जाणे रते, रंग रतड़ी आप रंगाईआ। धुर संदेशे दे के पक्के, भगत लए जगाईआ। नाते जोड़ के भाई भैण सके, सज्जण सज्जणां नाल मिलाईआ। जो इस भण्डारे विच्चों छके, छक रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। कबीर कहे प्रभू मैं कुछ अंदर रिहा सोच, चले ना कोई चतुराईआ। केहड़ी बणी मौज, मजलस बेपरवाहीआ। जिस दी चार युग कीती खोज, नव नौ ध्यान लगाईआ। भज्ज भज्ज वेख्या लोक परलोक, साख्यात सति ना कोए वखाईआ। कलयुग अन्त भगतां दे के ओट, ओड़क आपणे नाल मिलाईआ। तन नगारे ला के चोट, चोटी चढ़ के रिहा उठाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरा रिहा गवाईआ। सच भण्डारा दे के बहुत, गृह गृह रिहा वरताईआ। गुरमुख कोई लोकमात ना जावे औंत, नेंदा खा के नेता अग्गे लए बणाईआ। जित्थे किसे दी नहीं कोई पहुंच, पंजा ला के पंजां विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ।

कबीर कहे मैं घर घर पकदा वेख्या लंगर, गुर अवतार पैगम्बरां दिता सुणाईआ। गौह नाल तक्कया राम चन्द्र, त्रेता द्वापर कलयुग अन्त लँघाईआ। कुछ रमज़ मारी थोड़ी जेही हनवन्त बानर बन्दर, शब्दी शब्द जणाईआ। हुण खाणा मूलकंदन, पत्त डाली नाल वड्याईआ। कलयुग अन्त श्री भगवान जन भगतां तोड़ के बन्धन, बन्दगी इक्को इक समझाईआ। भिखारी हो के दरवेश हो के दर दर आए मंगण, माणक मोती झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी रिहा कराईआ। कबीर कहे मैं वेखे गुरमुख काबल, कबीले आपणे रहे तराईआ। जिन्हां दा मालक धुर दा बाबल, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सो बण के आया आदल, अदल इन्साफ़ इक दृढ़ाईआ। सच दुआर दस्स के पातन, पत्रका धुर दी रिहा पढ़ाईआ। भगत सुहेले मिल के साजण सच्ची करे बातन, ढोला गाए बेपरवाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा मिल के सारे आखण, दूजी आवाज़ ना कोई सुणाईआ। अबिनाशी करता कलयुग अन्त कोई खाण नहीं आया माखण, मटकी दहीं ना वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। कबीर कहे मैं जुग चौकड़ी प्रभ नूं वेख्या, तृष्ना सके ना कोए बुझाईआ। निरगुण सरगुण धार करदा रहे (वेस्या), ... ... ... ... ... ... ... मनुक्ख मानव आपणी खेल कराईआ। कलयुग अन्त जन भगतां दिवाउण आया साचा सुक्खा, सुक्ख सागर नाल ल्याईआ। जन्म मरन दा रहिण ना देवे दुक्खा, आवण जावण लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दस्स के मार्ग उच्चा, उच्च अगम्म अथाह आपणे विच मिलाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ बीबी ध्यानो दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

कबीर कहे जन भगतो सोहणा मिल गया मौका, वक्त आपे रिहा सुहाईआ। मेरे वांग किसे नूं भरना नहीं प्या हौका, दु:ख भुक्ख ना कोए सताईआ। मेहरवान हो के लै के आ गया धुर दी नौका, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। तुहाडा समां सुहावणा बणाया चाउ का, ख़ुशीआं रंग वखाईआ। झगड़ा मुका के हउमे हउँ दा, हरिजन आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सरन इक दृढ़ाईआ। कबीर कहे करनी पई नहीं कोई बन्दगी, बन्धन दुनी दिते तुड़ाईआ। कटणी पई नहीं कोई मुशंदगी, मुश्कल आपे हल कराईआ। किरपा नाल कढ्ढ दे अंदरों गंदगी, मन वासना करे सफ़ाईआ। धार बख्श के आपणे अनन्द दी, अनन्द अंदरों इक प्रगटाईआ। खेल कर साहिब बख्शंद दी, बख्शिश रहमत आप कमाईआ।

एह वस्त अमोलक अन्न दी, आदि अन्त कार कमाईआ। तुहाडी ख़ुशी सदा धन्न धन्न दी, धन्न वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वासना मेट के मनुआ मन दी, ममता आपणे विच रखाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ अच्छर सिँघ दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

जिस गृह लग्गे भोग, भागीरथ वेख ख़ुशी मनाईआ। गुरमुखां मिले अगम्मी चोग, अमृत भण्डारा रस चखाईआ। ओन्हां दा पूरा होवे जोग, जुगती आपणी नाल तराईआ। सच दा होवे संजोग, सति नाल कुड़माईआ। हउमे मिटे रोग, हँ ब्रह्म दरसाईआ। शब्दी वज्जे चोट, सुत्यां लए उठाईआ। नाता जोड़ के निर्मल जोत, जोती जाता होए सहाईआ। कोटां विच्चों सन्त सुहेले गुरमुख खोज, ख़ुद आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। जन भगतां गृह अगम्म रस, रसना सके ना कोए समझाईआ। जिस परम पुरख कीता वस, वास्तवक आपणे नाल मिलाईआ। नाता जोड़या सच्च, सच वज्जे वधाईआ। ख़ुशी होए काया माटी कच्च, कंचन रूप हो के सोभा पाईआ। अन्तर मिले धुर दी मत, मंत्र नाम इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे दे ख़ुशी वखाईआ। जन भगतो भोग लग्गे अगम्मी रसना, रास्ता इक्को इक जणाईआ। सच दवारे सदा वसणा, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। धुर दे पाँधी हो के नस्सणा, भज्जणा वाहो दाहीआ। सोहँ ढोला साचा जपणा, रसना जिह्वा नाल वड्याईआ। जिस गृह परम पुरख दा पदार्थ पक्कणा, तिस पकवान मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतो तुहाडी खातर सब कुछ छकणा, इच्छया आपणी ना कोए बणाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ सरूप सिँघ दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

जन भगत तेरी धार उच्ची, धर्म दुआर मिले वड्याईआ। जन भगत तेरी आत्म सुची, सच सूचना सुणे चाँईं चाँईंआ। जन भगत तेरी डूँग्घी रुची, रचना वेखे शहिनशाहीआ। जन भगत तेरी आत्मा रहे ना सुत्ती, सोवत जागत रूप बदलाईआ। जन भगत तेरी आवण जावण खेल मुक्की, गेड़यां विच्चों बाहर रखाईआ। जन भगत तेरी आसा सदा सुखी, सुखसागर रूप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगत तेरी वड्डी दलील, दयावान दिती बणाईआ। किसे दे अग्गे करनी ना पए अपील, अपरम्पर स्वामी होए सहाईआ। मातलोक करे ना कोए ज़लील,

जगत ख़ुआरी विच्चों बाहर कढाहीआ। दरगाह दा लभ्भणा ना पए कोए वकील, बिना सफारश पार लँघाईआ। सच दवारे कर के तसलीम, तक्सीम वण्ड विच्चों बाहर कढाहीआ। बुद्धी होण ना देव मलीन, मल मूत्र विच्चों करे सफ़ाईआ। गुरमुख होवे ना कदे बेदीन, इष्ट इक्को इक जणाईआ। झगड़ा चुका के नर मदीन, आत्म परमात्म मिल के ख़ुशी मनाईआ। अबिनाशी करता सच भरोसा दे के यकीन, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धार बदल के नवीं नवीन, नवां रंग दए रंगाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ सांझी राम दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

जन भगतां सदा रंग एक, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आइंदा। अबिनाशी करता बुद्धी करनहार बिबेक, मन वासना दुरमति मैल धुवाइंदा। चरण प्रीती साची रीती दस्से धुर दी टेक, टिक्का मस्तक नाम धूढ़ी चरण छार इक छुहाइंदा। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बिन अक्खां सब नूं लए पेख, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेख वखाइंदा। पूरब जन्म लहिणा देणा जन्म कर्म लेखा लिख्त भविख्त जाणे रेख, ·षी मुनी गुरमुख सन्त सुहेले आप उठाइंदा। नाम सुनेहड़ा देवणहारा सच संदेश, धुर फुरमाणा श्री भगवाना आप सुणाइंदा। जन भगतां वेखणहारा सच्चा सुच्चा देस, जिस गृह आत्म नाल परमात्म रह के सोभा पाइंदा। माण वड्याई देवणहारा विशेष, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच्चा घर, सच दवारा एकँकारा विच संसारा, चरण कँवल उपर धवल धर्म धार इक जणाइंदा।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ हज़ारा सिँघ दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

जन भगत तेरी आसा पुन्नी, पूरन ब्रह्म दया कमाईआ। सच पुकार दातार प्रभ सुणी, सचखण्ड निवासी आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जिस नूं समझे कोए ना ·षी मुनी, मनीम जगत हिसाब ना कोए दृढ़ाईआ। सो वक्खरी बिन अक्खरी उपजा के धुनी, अंदरे अंदर लए जगाईआ। जिस दा भेव जाणे कोए ना गुणी, शास्त्र सिमरत वेद सिफ्त सालाहीआ। सो गुरमुख गुरसिख रिहा चुणी, चार वरन फोल फुलाईआ। जिस दे प्रेम विच कबीर जुलाहे ताणी बुणी, भज्जया वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब होए सहाईआ। जन भगत तेरी मंज़ल हक, हुक्म मंनयां बेपरवाहीआ। अग्गे रहे कोई ना शक, शकायत करन कोए ना आईआ। मालक मिल गया इक्को सति, सतिवादी गुरसिख लए बणाईआ।

धर्म धार दी दे के मत, प्रेम प्यार इक दृढ़ाईआ। नाता जोड़ के सच, कूड़ी क्रिया दए छुडाईआ। अंदरों बदल के अक्ख, प्रतख आपणा आप दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा चुकावे हथ्थो हथ्थ, अग्गे उधार ना कोए रखाईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ गंडा सिँघ दे गृह अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

जन भगत तेरा बणे आप, मालक हो के वेख वखाइंदा। सोहँ ढोला दस्स के जाप, अन्तर आत्म रंग रंगाइंदा। लेखे ला के तन माटी खाक, ख़ालस आपणा रूप समझाइंदा। हो सहाई अनाथां नाथ, ग़रीब निमाणे गले लगाइंदा। एथे ओथे दो जहानां देवे सगला साथ, मँझधार ना कोए डुबाइंदा। मेहर विच महबूब सिर रखे हाथ, समरथ आपणा जोड़ जुड़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सन्त सुहेले कर के आपणे वस, वास्ता एथे ओथे आपणे नाल रखाइंदा।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ बंता सिँघ दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

जन भगत तेरा वड घराना, घरबार इक्को इक दसाईआ। उच्च अगम्म अथाह टिकाणा, टकयां वाला कोई पहुंच ना सके राईआ। जित्थे तूं मेरा मैं तेरा होवे गाणा, गावण वाला नज़र कोए ना आईआ। दीपक जोत जगे महाना, बिन नूर नूर रुशनाईआ। सोभावन्त होवे साचा कान्हा, राधा आपणा खेल खिलाईआ। तख्त निवासी होए श्री भगवाना, शाहो शाबाशी शहिनशाहीआ। जो भगतां देवण आए फ़रमाना, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। इष्ट देव इक मनाना, दूजी टेक ना कोए बंधाईआ। दरस करो रूप नाना, नर नरायण होए सहाईआ। लेखा चुक्के आवण जाणा, जानशीं आपणे लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां उपर होए आप मेहरवाना, मेहर धुर दी नाल तराईआ।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ ज्ञान चन्द दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

जन भगतां प्रभ सदा विचोला, जुग विछड़े मेल मिलाइंदा। नाम दस्स के धुर दा साचा ढोला, ढोल माही हो के दया कमाइंदा। माण वड्याई दे के उपर धरनी धरत धौला, धर्म धुर दा इक समझाइंदा। लेखे लाए मूर्ख मुग्ध कमला, कमलापाती आपणे रंग रंगाइंदा। बिरथा जाण ना देवे मानस जन्मा, कूड़यां करमां विच्चों बाहर कढाइंदा। संसा रोग चुकाए भरमा, माया

ममता मोह मिटाइंदा। झगड़ा मुका के वरना बरना, ब्रह्म मति इक समझाइंदा। इक्को पुरख अकाल दी साची सरना, जो सरन आया सरासर पार लँघाइंदा। झगड़ा रहे ना फेर मरना, मरन तों पहलों जन्म आपणे घर दवाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा ढोला सब ने पढ़ना, पाटे चीथड़ रंग अगम्मी आप रंगाइंदा।

२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ बीबी धन्नी दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर

जन भगतो तुहाडा बड़ा एहसान, ज़िमी असमान वेख ख़ुशी मनाईआ। जिन्हां दे गृह गृह फिरे श्री भगवान, जोती जाता भज्जे वाहो दाहीआ। तन वज़ूद तों बाहर इन्सान, इन्सान दा महिमान जुग जुग आप अख्वाईआ। सच भगती दे के आपणा ज्ञान, प्रीती प्रेम वाली वखाईआ। विछड़यां विछड़ मेले आण, विछोड़ा दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे वेख पदार्थ अमोलक पकवान, पक्का हो के खा के ख़ुशी मनाईआ। ... ... ... ... ... ... जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, नारद दी चलण ना देवे कोए चतुराईआ।