२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ बावा राम दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी गुरदास पुर
जन्म कर्म ना व्यापे रोग, चुरासी दु:ख ना कोए सताईआ। जिन्हां सोहँ आत्म परमात्म चुग लई चोग, चार कुण्ट तों खैहड़ा गए छुडाईआ। सच प्रीती सिख के साचा जोग, जुगती धुर दी लई अपनाईआ। जगत विछोड़ा रहे ना कोए विजोग, व्यक्ति भगती लेखे पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल देवे दरस अमोघ, अमुल्ल आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, जिस गृह इक्को नज़री आईआ। जन भगत तेरी साची मिलख जागीर, जग्हा जग्हा नज़री आईआ। तेरे हथ्थ वड्डी तदबीर, अबिनाशी करते दिती फड़ाईआ। शरअ दे कट ज़ंजीर, सोहँ ढोला गाईआ। मंज़ल चढ़ अख़ीर, अक्ख़रां छड्ड पढ़ाईआ। तक्क बेनज़ीर, जो बिना नज़र करे रुशनाईआ। जो तारनहारा अमीर ग़रीब, दुखियां दु:ख आप वण्डाईआ। जिस दे पिच्छे घर मन्दिर घराने छड्ड के होए फ़कीर, सो फ़िकर तुहाडा कर के फ़ाकयां विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़ी मेट के जगत लकीर, लायक गुरमुख लए बणाईआ।
२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
जन भगतां नाम पवण मिले ठंडी, जगत बवला रहिण कोए ना पाईआ। शब्द धार दी मिले अगम्मी सुगंधी, दुर्गन्धी अंदरों बाहर कढाहीआ। दीन मज़्हब ना रहे पाबन्दी, जात पात ना कोए लड़ाईआ। आत्मा परमात्मा मिल के हो जाए चंगी, चार कुण्ट वज्जे वधाईआ। आवण जावण राए धर्म दी रहे ना बन्दी, चुरासी गेड़ ना कोए भुवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मिल जाए धुर दा संगी, संगत वल हो के धुर दा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक अनन्दी, अन्तर अन्तर रस निझर निझर झिरना झरोके विच्चों आप झिराईआ।
२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ बीबी चन्नों दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
जन भगत तेरा शब्द ज्ञान, जगत ज्ञानीआं हथ्थ मूल ना आइंदा। शास्त्र सिमरत जिस दा देंदे परमाण, सो परवाना हुक्म नाम सुणाइंदा। चरण प्रीती एकँकार इक्को वार कर ध्यान, इक इकल्ला लेखा सर्ब मुकाइंदा। योद्धे सूरबीर बणो बलवान, बलधारी आप समझाइंदा। आत्म परमात्म मेल मिलाओ श्री भगवान, सांझा यार सगला इक अखवाइंदा। बिन साहिब सतिगुर किसे दी होवे ना मात कल्याण, पुस्तक पढ़यां पार ना कोए कराइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जो दर्शन करे आण, दासी दास हो के वेख वखाइंदा। दरगाह साची सच दवारे देवे इक्को माण, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां शमां जगाए आण, दीपक आपणे नाल डगमगाइंदा।
२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ वकील सिँघ दे गृह अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
जन भगत तेरा पदार्थ चंगा नालों भोजन छत्ती, गिणती दी लोड़ रहे ना राईआ। इस दा रस स्वाद सोहणा अवल्लड़ा नालों दन्द बत्ती, जिह्वा चक्ख ना कोए समझाईआ। इक इकल्ला साहिब स्वामी अन्तरजामी जाणे कमलापाती, कामल मुर्शद जो खा के ख़ुशी मनाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित जिस दी धार चले सुच्ची, सच साजण आप बणाईआ। एह कोई जगत विहार वाली नहीं पक्की रोटी, पेट भरन दी आस ना कोए रखाईआ। मेहर नज़र कर के सिरफ गुरमुख चाढ़े चोटी, चट्टीआं तों लैणे बचाईआ। अन्तिम मेला कर के धुर दी जोती, जोत जोत विच समाईआ। घड़ी आवण ना देवे औखी, राए
धर्म ना कोए सज़ाईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां पढ़ लई अगम्मी पोथी, पुस्तकां तों पल्लू गए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच भण्डारे दी खोल्ह के कोठी, लंगर भगतां दिता लगाईआ।
२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ बचन सिँघ पिण्ड सिम्मल सकोर ज़िला गुरदास पुर
भगत आत्मा कहे खेल वेख्या पूरे सतिगुर दा, जो तन वजूद माटी ख़ाकी पहन के कुड़ता, कोमल कमल कँवल रंग रंगाईआ। निरगुण धार सचखण्ड दुआरयों वापस आया मुड़दा, अवल आपणा हुक्म मनाईआ। लहिणा देणा जुग चौकड़ी पूरब देख धुर दा, मस्तकां विच्चों मस्तक खोज खुजाईआ। लहिणा पूरा करनहारा अनन्द पुर दा, दुष्ट दमन दमन आपणे विच कराईआ। जेहड़ा भविख्तां विच फुरना रिहा फुरदा, पैगम्बरां पहरा दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाईआ। भगत आत्मा कहे मैनूं वेख पेख वेख होई हैरानी, हरि मन्दिर कवण प्रभ सुहाईआ। जिस सम्बल दी लभ्भे ना कोए निशानी, नश्यां विच सार किसे ना आईआ। धुर दी जूह दिसे बेगानी, गृह मन्दिर ना खोज खुजाईआ। बिन हुक्मे होई वैरानी, खिज़ां आपणी रुत बदलाईआ। कोटां विच्चों जन भगतां उत्ते कर मेहरवानी, नज़र मेहर इक उठाईआ। शब्दी धार दस्स निशानी, जोती जोत कर रुशनाईआ। महिमा अकथ कहाणी, धुर दी आप प्रगटाईआ। जिस नूं समझ सके ना चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा वखाईआ। भगत आत्मा कहे मैं की तक्कां, तक्कणी समझ कुछ ना आईआ। मेरीआं बदल गईआं अक्खां, अक्खीआं पिच्छे अक्ख खुल्हाईआ। किसे नूं कह कुछ ना दसां, परदा भेव ना कोए उठाईआ। इक्को पुरख अकाल तक्कां, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। जिस ने कलयुग सब दे कोलों खोहणीआं ढक्कां, ढाके विच पए दुहाईआ। शब्द अगम्मी वज्जण सट्टां, सिट्टा सके ना कोए कढाहीआ। मन्दिर मस्जिद खड़कण इट्टां, इट्ट इट्ट रही कुरलाईआ। बिन भगतां साची मिले किसे ना चिटा, चिठ्ठी हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। कोटां विच्चों साहिब सतिगुर गुरमुख विरले उठाए उठ मेरया सिक्खा, सिक्खी विच्चों साख्यात नज़री आईआ। जग नैण जगत नेत्र सृष्टी अक्ख कायनात किसे ना दिसा, हैवान इन्सान सारे दिते भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। भगत आत्मा कहे मैं कदे ना सौंदी, आलस निंद्रा मन दे नाल प्रनाईआ। निरगुण धार हो के रहां भाउँदी, ब्रह्मण्ड खण्ड वेख
वखाईआ। सुणदी रहां शब्द अगम्मी दी डौंडी, जो डंके नाल करे शनवाईआ। किसे हथ्थ ना आवां लभ्भयां ढूंडी, अंदर मन्दिर बह के आपणा आप छुपाईआ। मैं बिन रसना तों होई गूंगी, जिह्वा नाल ना कोए चतुराईआ। सैनत जाणां ना हां हूं दी, हउमे रोग ना कोए सताईआ। मेरी इक्को आवाज़ तूं ही तूं दी, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। मैं बड़बोली नहीं किसे मूँह दी, लब होंट ना कोए हिलाईआ। मैं डड्डी नहीं किसे खूह दी, मैंडक वांग बन्द ना कोए कराईआ। मैं वसनीक नहीं किसे जूह दी, जंगलां विच भुवाईआ। मैं बणी नहीं किसे बदबू दी, गंदगी विच समाईआ। मेरी धार पुरख अकाल हू बहू दी, रूह बुत्त नाल मिल के करी कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। भगत आत्मा कहे मैं तक्कदी की, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जिस दा रूप बणी पुत्तर धी, पिता पुरख अकाल मनाईआ। जो दर आया घर कहे सब नूं जी, जीवण जुगत इक जणाईआ। हिस्से दे के साढे तिन्न हथ्थ सीं, काया माटी दिता टिकाईआ। मैं तक्कदी रही गोबिन्द दी इक्की वीह, बीस इकीसा अक्ख खुल्हाईआ। जिस दे पिच्छो धार बदलणी लीह, मार्ग मार्ग विच्चों वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप दृढ़ाईआ। भगत आत्मा कहे मैं तक्कया इक हज़ूर, हज़ूरी विच बह के सीस निवाईआ। जो सर्ब बेनन्ती करे मन्ज़ूर, मज़दूरी सब दी झोली पाईआ। कर्म कांड दा कट कसूर, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। सच प्रेम दा दे के नूर, उजयाला करे रुशनाईआ। नाम भण्डारा भर भरपूर, भगतां दए रजाईआ। जन भगतां हो मशकूर, शुकरीआ कह ख़ुशी मनाईआ। नाम ख़ुमारी दे करे मख़मूर, मुफ्त आपणी दया कमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त गुरमुख सन्त निरगुण धार आ के मिल्या ज़रूर, ज़रूरत सब दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, समरथ पुरख सर्ब कल भरपूर, भार गुरमुखां रिहा उठाईआ।
२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ चरण सिँघ दे गृह पिण्ड कठयाली ज़िला गुरदास पुर
भगत आत्मा कहे मैं तक्कां भिन्नड़ी राती, रैण सुहञ्जणी वेख ख़ुशी मनाईआ। शब्द अगम्मी सुनेहड़ा मिल्या धुर दी पाती, पत्रका वाच पत्तण बैठी आईआ। संदेसा दिता कमलापाती, पतिपरमेश्वर ल्या बुलाईआ। उठ वेख मार झाती, झाकी आपणी इक दिखलाईआ। भाग लगा तन माटी ख़ाकी, ख़ालस आपणा नूर करे रुशनाईआ। जन भगतां लहिणा देणा चुकावे बाकी, बाकायदा आपणा हुक्म मनाईआ। सन्त सुहेले बणा के साथी, सगला संग निभाईआ। सोहँ दस्स के धुर दी गाथी,
गहर गम्भीर दए वड्याईआ। जो इक्को हुक्म मन्न लैण आखी, बन्दगी दी लोड़ रहे ना राईआ। नाम प्याला देवे बण के साकी, साकत निन्दक दुष्ट दुराचार पार कराईआ। आत्म परमात्म बणा के जाती, यात्रा धुर दी दए कराईआ। सच भण्डारा देवे दाती, दाता दानी आप वरताईआ। अमृत बख्शे अगम्मी बाटी, जिस बाटे नूं लोहार तरखाण ना कोए घड़ाईआ। प्रेम प्याला दे के बदल देवे हयाती, हज़रत हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाईआ। भगत आत्मा कहे मैं चुक्क के वेख्या परदा, ओहला दिता उठाईआ। पुरख अकाल भगतां दे ढोले पढ़दा, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। बिन सद्दयां पुछयां अंदर वड़दा, घर घर सुत्यां रिहा उठाईआ। दरवेश बणया दर दर दा, दर दर मंगे चाँईं चाँईंआ। रूप धर के नरायण नर दा, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले सज्जण फड़दा, फाटक अंदरों दए खुल्हाईआ। चरण प्रीत बणा के बरदा, बन्दीखाना दए तुड़ाईआ। जेहड़ा कारज किसे कोलों नहीं सी सरदा, सो सहिजे गुरमुख पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, परमात्म हो के आत्म वरदा, घर सज्जण सच करे कुड़माईआ।
२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ बीबी बचनी दे गृह पिण्ड काणा कौंटा ज़िला गुरदास पुर
भगत आत्मा कहे मैं तक्कया परमात्म पती कमलेश, कुशलता विच बह के ख़ुशी मनाईआ। आदि जुगादि सदा रहे हमेश, सच घर बैठा डेरा लाईआ। हौली हौली बचन करदा नाल दस्मेश, शब्द सतिगुर शब्द गुरू शनवाईआ। जन भगतां लिख लेख, लिख्ती लिख्त बदलाईआ। चुरासी चुराहे विच्चों वेख, दोराहे विच्चों पार कढाहीआ। एकँकार इक दा दस्स के हेत, नेत नेत दए समझाईआ। प्रभ नूं चेतन वाला चेत, चित मन चिंदया दए मिटाईआ। काया परफुल्लत होवे खेत, पत टहणी ख़ुशी मनाईआ। भगत भगवान लए वेख, घर साजण फेरा पाईआ। जिस गुरमुख आप कीता भेंट, पेट ओन्हां दा लए भराईआ। शब्द दुशाले आप लपेट, धुर दी गोदी लए उठाईआ। कौड़ा रहिण ना देवे रेठ, मिठ्ठा रस आप चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां कुछ लहिणा देणा देवे विच जेठ, महीना पसीना मिहनत लेखे लाईआ।
२३ चेत शहिनशाही सम्मत २ किशन सिँघ, बीबी पूरो दे गृह पिण्ड अल्लड़ पिण्डी ज़िला गुरदास पुर
गोबिन्द किहा प्रभ की धार तेरी कल कल्की, कल्गी वाले मंग मंगाईआ। पुरख अकाल किहा ना कर जलदी, भेव अभेदा दयां दृढ़ाईआ। मेरी खेल जल थल दी, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। किसे नूं समझ नहीं घड़ी पल दी, शब्द इशारे विच नचाईआ। निरगुण जोत अगम्मी बलदी, लटा लट करे रुशनाईआ। सार दस्सां नेहचल धाम अटल दी, जित्थे बह के हुक्म वरताईआ। जो सच सुनेहड़े घलदी, हुक्में अंदर हुक्म प्रगटाईआ। ओह सिँघासण आपणा मलदी, जोत अकालण बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। गोबिन्द किहा की धार होवे कल्की, कला आपणी दे जणाईआ। पुरख अकाल किहा एह खेल अछल अछल्ल दी, जगत बुद्धी ना कोई वड्याईआ। जगत जवानी जाए ढलदी, ढहिंदी कला सृष्ट सबाईआ। खेल होणी डूँग्घी डल दी, समुंद सागर देण दुहाईआ। कीमत पैणी लख चुरासी दे फल दी, गृह गृह फोले सर्ब लुकाईआ। हालत रहिणी नहीं गुर अवतार पैगम्बर दे हल दी, हाहाकार सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। गोबिन्द किहा कुछ मैनूं दे दे भेद, परदा दे उठाईआ। मैं छड्डे चारे वेद, शास्त्र पुराण दिते तजाईआ। तक्कणी नहीं कोई कतेब, कुतबखाना ना कोई खुल्हाईआ। ममता वाली भरनी नहीं जेब, माया मोह ना कोई भटकाईआ। मनाउणा नहीं कोई देव, सुर ना कोई जणाईआ। पुरख अकाल इक्को करनी तेरी सेव, सिख्या साची देणी दृढ़ाईआ। मैं कुछ बोलना नहीं नाल जेहव, बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। सच दुआर दस्स नेहकेव, नेहचल आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा परदा दे उठाईआ। गोबिन्द कहे परदा रहे ना ओहला, इक्को मंग मंगाईआ। सच दस्स दे ढोला, सोहला बेपरवाहीआ। पुरख अकाल किहा तूं बण मेरा विचोला, विचला लेखा दयां चुकाईआ। नाम कंडे दा बण तोला, तराज़ू तेरे हथ्थ फड़ाईआ। प्रीतम दा बण गोला, सेवक सेवा इक्को दयां जणाईआ। साचयां भगतां दा करना भार हौला, हुलीआं ओन्हां दा दयां लिखाईआ। जिन्हां दे नाल मेरा जुग जुग दा कौला, चौकड़ी गई वक्त लँघाईआ। ओन्हां प्रगट होणा उपर धौला, धरनी उत्ते सोभा पाईआ। ओन्हां दस्सणा जा के मेरा बोला, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्ची करनी इक समझाईआ। गोबिन्द किहा की प्रभू कल कल्की होवें अवतार, अवतर आपणा दे समझाईआ। कवण तत करें शृंगार, मन्दिर अंदर डेरा लाईआ। कवण बूझ करें विचार, कवण धार परदा दएं उठाईआ। की पुरख होवें कि नार, तत तन वज़ूद दे समझाईआ। पुरख अकाल किहा सुण मेरे नढ्ढे बाल, भेव अभेदा दयां जणाईआ।
मेरी वखरी होवे चाल, निराली खेल वखाईआ। लोकमात बणा के सचखण्ड सची धर्मसाल, सच दवारे दयां वड्याईआ। जिस नूं कोई ना सके भाल, नेत्र नैण ना किसे वखाईआ। पहलों तैनूं रखां नाल, आप आपणा जोड़ जुड़ाईआ। छोटी जेही सिख्या देवां सिखाल, ढोला इक्को इक दृढ़ाईआ। हुक्म देवां कमाल, फ़रमाना बेपरवाहीआ। साचे गुरमुखां नूं जा के भाल, शब्दी रूप धराईआ। लख चुरासी विच्चों कर बहाल, गेड़ा आवण जाण कटाईआ। जिस तर्हां दा तूं मेरा लाल, एहो जेहे लाल गुरमुख मेरी गोद देणे सवाईआ। फेर मैं आपे करां प्रितपाल, मेहरवान हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जिधर वेखण ओधर चलां नाल, अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर सगला संग बणाईआ। सब दी लेखे लावां पूरी घाल, कीती करनी झोली पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा भगतां दा बणयां रहीं दलाल, शरतां विच्चों शर्त अवर ना कोए वखाईआ। अन्त अख़ीरी करीं फेर इक स्वाल, स्वालीआ फ़िकरा ना कोए बणाईआ। बिना हथ्थां तों कर के निमस्कार, मंग वास्ते बिन झोलीउँ झोली देणी डाहीआ। दाता देवणहार होए आप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बाग़बान, पर्दा पर देह विच्चों खुल्हाईआ।
२४ चेत शहिनशाही सम्मत २ चरण सिँघ दे गृह पिण्ड अनतोर ज़िला गुरदास पुर
कल कल्की प्रभ साची धार, कल्गीधर कल प्रगटाईआ। जोत शब्द खेल अपार, तत वज़ूद ना कोए वखाईआ। बुद्धी समझे ना कोए संसार, मनूआं खोज ना कोए वखाईआ। शास्त्र वेद करन पुकार, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। पुरख अकाल खेल अपार, अपरम्पर आप वखाईआ। जिस दा हुक्म सदा जुग चार, चौकड़ रिहा भुवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। सो स्वामी आपणी धारों उतरया आपणी वार, वारता अगली दए जणाईआ। जगत जुग कोए ना पावे सार, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। एकँकारा इक इकल्ला आपणा जाणे सति विहार, बिवहार आपणे नाल वखाईआ। निराला अकाला दयाला प्रितपाला हो त्यार, शाह कंगाला फेरा पाईआ। विद्याला धर्मसाला वेख सच्चा दवार, परदा ओहला आप चुकाईआ। तख्त निवासी शाहो शाबाशी पुरख अबिनाशी हो हुश्यिार, होश सब दी रिहा भुलाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित्त नवित सिफ्तां दा इज़हार, रागां नादां विच शनवाईआ। सो खेल करनेहार अगम्म अपार, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह शहिनशाह आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। सचखण्ड निवासी शाहो शाबाशी लोकमात मार झात अन्धेरी रात पावे सार, साध सन्त जीव जंत भगत भगवन्त वेख वखाईआ। बिन रूप रंग रेख जो वसे धुर दरबार, जोती जाता पुरख बिधाता नूर नुराना नूर इलाहीआ। सो साहिब नरेशा इक संदेसा नाम डंके देवे विच संसार, राउ रंकां आप
जणाईआ। जगत विद्या होवे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। जिस दा अक्खरां विच करदे इंतज़ार, नूर इलाही परवरदिगार पारब्रह्म प्रभ बेऐब नज़री आईआ। जो भगत सुहेला इक इकेला निरगुण सरगुण करे मेला आपणी धार, धरनी धरत धवल धर्म इक्को इक जणाईआ। उठो वेखो नेत्र लोचण नैण अक्ख प्रतख करो दीदार, समरथ अकथ मालक धुरदरगाहीआ। जिस दा एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण सब तों वक्खरा शृंगार, भूषन वस्त्र ज़ेवर ओढन समझ कोए ना पाईआ। दीन दुनी दा करता धरता दाअवेदार करतार, कुदरत कादर वड्ड बहादर सूरबीर अख्वाईआ। जिस दा धुरदरगाही मंज़ल उच्च दरबार, बुज़दिल कायर रूप ना कोए वखाईआ। महल अटल अचल्ल सुहावणहारा उच्च मनार, ज़िमीं असमान दो जहान गोर मढ़ी कब्रिस्तान ना कोए दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, इक अख्वाईआ। निहकलंक प्रभ कमलापती, पत्तीदारी ना कोए रखाईआ। सचखण्ड निवासी धार सच्ची, आसण सिँघासण ना कोए बदलाईआ। शब्द अगम्मी धुर दी पट्टी, पारब्रह्म हो के करे आप पढ़ाईआ। नाम भण्डार खोल्हे हट्टी, आदि जुगादि वड्डी वड्याईआ। जन भगतां वस्त अमोलक देवे रती, जगत रतनां दी लोड़ रहे ना राईआ। मुहब्बत प्यार विच खोल्हे अक्खी, अक्ख आपणे नाल मिलाईआ। धुर दा काहन हो के बणावे सच्ची सखी, सखावत नाम इक्को झोली पाईआ। दासन दासी रूप बणाए बच्ची, बचपन आपणी गोद टिकाईआ। जगत वासना रहिण ना देवे कच्ची, काया कंचन गढ़्ह सुहाईआ। सति सन्तोख धीरज देवे जती, मेहर नज़र इक उठाईआ। त्रैगुण अग्नी तपण ना देवे भठ्ठी, अमृत मेघ इक बरसाईआ। धर्म राए दी भरन ना देवे चट्टी, चेटक अवर ना कोए लगाईआ। भाग लगा के काया मट्टी, मन का मणका दए भुवाईआ। सच प्रकाश कर के आपणी बत्ती, बातन नूर करे रुशनाईआ। बिरहों विछोड़े विच जाए फट्टी, तीर निशाना घाउ चलाईआ। सच दवारे आवे नठ्ठी, गुरमुख सवाणी भज्जे वाहो दाहीआ। प्रेम डोर कदे ना जावे कटी, पेचा जगत ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी खेल कराए सच्ची, सति सतिवादी धार चलाईआ। निहकलंक की प्रभू तैनूं कहिण सति, सच दे दृढ़ाईआ। किस बिध दर्शन करन नैण अक्ख, प्रतख मिले गोसाँईंआ। भगवान कहे मैं जुग जुग देवणहारा देण, दाता दानी धुरदरगाहीआ। भगत सुहेले गुरमुख लैण, लायक नालायक जो चल आयण सरनाईआ। ओन्हां लेखा चुकावां ऐन गैन, ग़म ना कोए वखाईआ। नाम पदार्थ दे के रसायण, घर भण्डारा दयां भराईआ। जो बाल्मीकी लेखा लिख्या विच रमायण, तिन्न सौ ब्यासी अंक दए गवाहीआ। जन भगतां कलयुग अन्तिम लैण आवे आप नरायण, नर नारी वेख वखाईआ। कड़वी धार रहिण ना देवे अजवायण, रस मिठ्ठा इक भराईआ। गुरमुख
आत्म होए ना कोए शुदैण, बावली पगली रूप ना कोए वखाईआ। दूजे घर ना बणे परायण, परम पुरख आप प्रनाईआ। धुर दा मालक बण के सैण, सज्जण हो के संग निभाईआ। शब्दी शब्द संदेसा आवे कहिण, कह कह आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आपणा हुक्म आपणा नाम फ़रमान इक्को इक दृढ़ाईआ। की निहकलंक प्रभ तेरा नाम, सच दे समझाईआ। पुरख अबिनाशी करे खेल तमाम, हुक्मे अंदर हुक्म वरताईआ। जन भगतां देवां नाम, जाम प्याला अमृत इक वखाईआ। सांतक सति कर के नगर ग्राम, काया खेड़ा वज्जे वधाईआ। झगड़ा चुक्के अंदर तमाम, तमअ रोग ना कोए सताईआ। चरण कँवल दुआर वखावां सच हमाम, इश्नान इक्को इक कराईआ। लख चुरासी दा रहे ना कोई गुलाम, बन्दीखाना दयां तुड़ाईआ। धुर दा ढोला दस्स कलाम, कायनात विच्चों बाहर कढाहीआ। महबूब बण के सच अमाम, आमद आपणी दयां समझाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी शाम, शमां भगतां दयां जगाईआ। सच दवारे दे के माण, ममता मोह दयां मिटाईआ। बिन सद्दयां पुच्छयां पिच्छों अग्गे मिलां आण, अगला आपणा रंग वखाईआ। बिन किरपा करे ना कोए पछाण, पसचाताप सर्ब लोकाईआ। निहकलंक जोत धार नाम रख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शैतान सारे दयां मिटाईआ।
२४ चेत शहिनशाही सम्मत २ बीबी छिन्दो दे गृह पिण्ड मधे पुर ज़िला गुरदास पुर
निहकलंक नाउँ निरँकार, निरवैर निरअक्खर धार चलाइंदा। धुर दा मालक ख़ालक प्रितपालक बण के सिरजणहार, पुरख समरथ हुक्म इक्को इक वरताईआ। जुग चौकड़ी खेल कर विच संसार, संसारी भण्डारी लाए दीबाण शब्द डोरी तन्द बंधाइंदा। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कल कल्की लै अवतार, अवर का अवरा खेल वखाइंदा। भगत सुहेले गुरमुख साचे तार, तुरत आपणे नाल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाइंदा। साची करनी करता पुरख, नर निरँकार आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां अन्तर अन्तर खिच्चे सुरत, सोई नींदर गफ्लत विच्चों आप उठाईआ। भेव खुल्हावे दया कमावे परदा लाहवे तुरत, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। रूप दरसावे सति सरूप अकाल मूर्त, कल कलेश दर दरवेश अन्त रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। हरिजन गुरमुख विरला उठदा, उठाए गहर गम्भीर। जिस उपर सतिगुर दीन दयाला तुठ्ठदा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेनज़ीर। जाम प्याला दे के अमृत आपणे घुट्ट दा, धुरदरगाही बख्शे साचा सीर। झगड़ा मुक जाए आवण जावण
लख चुरासी दु:ख दा, पार किनारा कराए दो जहानां पैंडा चीर। गृह मिल जाए पुरख अकाल दी गोदी सुख दा, दुक्खां विच नैण वहाए कोए ना नीर। सन्त सुहेले गुरमुख गोदी चुक्कदा, शाह पातशाह शहिनशाह वड पीरन पीर। घर साजण आ आ पुछदा, वड दाता दानी गहर गम्भीर। नाता जोड़ के धुरदरगाही पिता पुत दा, पत्तण पहुंचे घत वहीर। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, नाम अनमुल्ला दस्से हक तदबीर। हक तदबीर सच तरीका, सतिगुर शब्दी शब्द जणाईआ। भरम मेटे जन जीव जीअ का, जागरत जोत करे रुशनाईआ। फुहारा बरखे अमृत मींह का, बूँद स्वांती आप चुआईआ। लेखा जाणे पुत्तर धी का, धौल धर्म दए वड्याईआ। लहिणा देणा चुकाए घृत घी का, अनन्द अनन्द विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहारा सच्चा दान, गुरमुख गुरसिख कलयुग गोर विच्चों बाहर कढाहीआ।
२४ चेत शहिनशाही सम्मत २ बीबी चन्नो दे घर पिण्ड ख़ुशीपुर ज़िला गुरदास पुर
किरपा कर अबिनाशी करता, करनहार दया कमाइंदा। जन भगत बणाए साचे घर दा बरदा, सच दवारा इक्को इक वखाइंदा। अन्तर आत्म खोल्हे परदा, दूई द्वैती डेरा ढाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला पढ़दा, दूजा राग ना कोए अल्हाइंदा। साची मंज़ल अगम्म अथाह चढ़दा, हक मुकामे सोभा पाइंदा। इश्नान करे धुर अगम्मे सर दा, अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। निज नेत्र दरस करे जोत सरूपी हरि दा, लोचण नैण अक्ख खुल्हाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे मेल मिलाइंदा। हरिजन मेला आदि जुगादि, भगत भगवान मिल के वज्जे वधाईआ। शब्द अगम्मी धुन आत्मक सुणाए नाद, अनहद रागी राग अल्हाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द देवे सच स्वाद, अमृत अंमिउँ रस आप चुवाईआ। कूड़ी क्रिया मन वासना मेटे वाद विवाद, ब्रह्माद ब्रह्मांड ब्रह्मण्ड खण्ड परदा दए उठाईआ। वस्त अमोलक काया गोलक शब्द अगम्मी देवे दाद, दाता दानी कर मेहरवानी, निरगुण निरवैर आप वरताईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर सदा सुहेला इक इकेला बख्शे आपणी याद, दीन दुनी कूड़ा नाता माया ममता मोह चुकाईआ। काया खेड़ा साढे तिन्न हथ्थ कर आबाद, रुत्त बसन्ती सति सुहावणी आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां खोल्हे आपणा राज़, राज़क रिज़क रहीम दया कमाईआ। जन भगतां प्रभ देवणहारा माण, जुग चौकड़ी दया कमाईआ। निरगुण सरगुण वेखे आण, सति सरूपी शाहो भूपी वेस अवल्लड़ा रूप वटाईआ। धुर संदेसा नर नरेशा नाम निधाना देवे
इक फ़रमान, धुर दा ढोला इक जणाईआ। जिस नूं जगत बुद्धी समझे ना कोए ज्ञान, चौदां विद्या भेव आवे ना राईआ। पुरख अकाला दीन दयाला गुरमुखां उपर हो मेहरवान, अबिनाशी करता महबूब मुहब्बत विच परदा दए उठाईआ। सच दवारा एकँकारा धर्म वखाए इक निशान, कूड़ी क्रिया जूठ झूठ काया माटी खाकी अंदरों बाहर कढाहीआ। साचा मंत्र धुन आत्मक देवे गाण, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा हुक्म सुणाईआ। सन्त सुहेले साचे मन्दिर अंदर काया काअबे दर्शन पाण, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित भगतन मेला हुन्दा रहे नाल श्री भगवान, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। भगत भगवान जोड़ा रिहा जुड़दा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण गवाहीआ। भेव खुल्हदा रिहा साचे सतिगुर दा, शब्दी शब्द वज्जे वधाईआ। ताल बणया रिहा सुरत सवाणी सुर दा, आलस निंद्रा परे हटाईआ। अन्तर अन्तर फुरना रिहा फुरदा, गुरमुख गुर गुर आप पढ़ाईआ। मंज़ल मार्ग सन्त सुहेला रिहा तुरदा, भज्जया वाहो दाहीआ। घर वेख्या सच्चे अनन्द पुर दा, जित्थे परम पुरख परमात्म बैठा सोभा पाईआ। झगड़ा रहे ना देवत सुर दा, विष्न ब्रह्मा शिव इष्ट ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, भगत भगवान वेख वखाईआ। जन भगतां प्रभ तक्कदा रहे राह, नित्त नवित ध्यान लगाईआ। निरगुण सरगुण बणदा रहे मलाह, नईआ नौका आपणा नाम चलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बणाउँदा रहे गवाह, खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान शहादत दए भुगताईआ। नित नवित देंदा रहे शब्द अगम्मी सलाह, मश्वरा धुर दा आप समझाईआ। नौजवाना मर्द मर्दाना जणाउँदा रहे आपणा नाँ, नर निरँकारा हो के करे हक पढ़ाईआ। वाहद कलमा दस्सदा रहे नूरी ख़ुदा, नग़मा इक्को इक सुणाईआ। जन भगतां आपणे मिलण दी जणाउँदा रहे बिधा, बिधना लेख रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सन्त सुहेले आत्म परमात्म कर कर मेले, मिलणी जगदीश जगजीवण दाता आप कराईआ। जन भगतां प्रभ देंदा रिहा दात, नाम भण्डारा झोली पाईआ। कलयुग अन्तिम वेख अन्धेरी रात, पुरख अकाला होए सहाईआ। शब्द अगम्मी लै के आए सुग़ात, वस्त अमोलक आप वरताईआ। अन्तर बातन करे बात, शब्द शनीद इक शनवाईआ। मन मनुआ कूड़ी क्रिया करे घात, नाम खण्डा इक खड़काईआ। जन भगतां पुछे वात, वातावरन दए बदलाईआ। सच प्रीती चरण कँवल उपर धवल जोड़ के नात, साक सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। सोहँ ढोला बण विचोला दस्स अगम्मी गाथ, आदि जुगादी इक्को नाम सुणाईआ। खेलणहारा नित नवित खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता मालक हो के घर घर दा, लख चुरासी गृह गृह वेख वखाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत बणा के धुर दे दास, दस्त आपणे नाल मिलाईआ। प्रभ देंदा रिहा माण, ऊँच नीच जात पात राउ रंक ना कोए वड्याईआ। वखाउँदा रिहा सच निशान, निशाना अपाणा नाम दृढ़ाईआ। सुणाउँदा रिहा धुर दा गाण, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। बिन अक्खां देंदा रिहा पहचान, निज लोचन अक्ख खुल्हाईआ। मेहर नज़र करदा रिहा गुण निधान, गुणवन्ता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। कलयुग अन्तिम खेल महान, महिंमां अकथ कथ सुणाईआ। जिस नूं समझे ना कोए इन्सान, पंज तत मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। धुर दा कलमा साचा नग़मा शब्द अगम्मी दसे आण, हँ ब्रह्म पारब्रह्म परदा दए उठाईआ। सदी चौधवीं जिस दा खेल महान, हज़रत पैगम्बर पीर ईसा मूसा मुहम्मद बैठे सीस निवाईआ। जिस दा धुर दरगाह हुक्म चले फुरमाण, जुग चौकड़ी ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, करे खेल वाली दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ।
२४ चेत शहिनशाही सम्मत २ बीबी करतारी दे गृह दुरांगला ज़िला गुरदास पुर
भगत सुहेला जुगादि आदि आदि जुगादि इक, आदि पुरख अबिनाशी करता एकँकार बेपरवाहीआ। जिस दा जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगम्बर समझ ना सके भविख्त, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान खाणी बाणी परदा अगम्म ना कोए उठाईआ। कलम शाही कागज़ शब्द संदेसा सिफ्त सालाही लिखदे गए लिख्त, राग नाद नग़मे गीत ढोले सलोक वारता वारां विच गाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रिख मुन खोज खोज गए इष्ट, दृष्ट विच दहि दिशां ध्यान लगाईआ। लख चुरासी जीव जंत चार खाणी अंडज़ जेरज उत्भुज सेत्ज भोगदे गए गृहस्त, गहर गम्भीर बेनज़ीर आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कोटन विच्चों गुरमुख सन्त सुहेले लए मिलाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल पुरख समरथ, अबिनाशी करता निरगुण सरगुण धार चलाइंदा। जोत सरूप शाहो भूप निरगुण सरगुण हो प्रगट, शब्द अनाद ब्रह्म ब्रह्माद धुर संदेसा राग अल्हाइंदा। सच दवारा नाउँ निरँकारा लोकमात खोल्ह के हट्ट, भगत भगवान देवे दान नाम पदार्थ झोली पाइंदा। चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड पृथ्मी सत दीप मन वासना सारे रहे नठ्ठ, अन्तर अन्तर ब्रह्म विद्या ना कोए पढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आपणे रंग रंगाइंदा। आदि जुगादी हुक्मरान, पुरख अकाल इक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी देवणहार फ़रमान, शब्द संदेश नर नरेश
इक दृढ़ाईआ। चार जुग करदे रहिण परवान, सिर सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर गा गा गए गान, ढोले सिफ्तां वाले सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दे के गए अहिवाल, भेख भविख्तां विच दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण निरवैर निराकार निरँकार होवे प्रधान, पतिपरमेश्वर पारब्रह्म पवरदिगार जलवा नूर करे रुशनाईआ। एथे ओथे दो जहान ज़िमी असमान पृथ्मी आकाश गगन गगनंतर वेखे मार ध्यान, धरनी धरत धवल खोजे थाउँ थाँईंआ। गुरमुख साचे सन्त जनां अन्तर अन्तर देवे सच ज्ञान, नाम मंत्र धुर दा इक समझाईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द जगत करे ना कोए वखाण, जन भगतां अंदरों विख दए कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले आपणे दर, दर दवारा इक वखाईआ। आदि जुगादी परम पुरख प्रभ दाता, दयावान इक अखवाइंदा। जिस दी चार जुग गाउँदे गए गाथा, चारे खाणी वण्ड वण्डाइंदा। चारे बाणी दस्से साका, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा हुक्म वरताइंदा। हुन्दा रिहा सहाई नाथ अनाथा, दीन दयाल दीनां आपणे रंग रंगाइंदा। नाम संदेसा देंदा रिहा साचा, सुच्च संजम इक समझाइंदा। भाग लगाउँदा रिहा साढे तिन्न हथ्थ माटी काचा, कंचन गढ़्ह महल अटल आप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित कर कर हित्त, भगत सुहेला इक इकेला लेखा जाण गुरू गुर चेला, गुरमुख गुर गुर आपणी गोद उठाइंदा। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी, आदिन अन्ता इक अख्वाईआ। लख चुरासी घट भीतर होवे अन्तरजामी, परदा ओहला ना कोए वखाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां दस्सणहारा अगम्मी बाणी, शब्द निधाना नाम दृढ़ाईआ। अमृत आत्म सर सरोवर बख्शणहारा ठंडा पाणी, निझर झिरना आप झिराईआ। सोई सुरती उठा के देवणहारा पद निरबाणी, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट घट वासी आपणा रंग रंगाईआ। सति दुआर एकँकार सचखण्ड बख्शे इक निशानी, निशाने कूड़े दए गवाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दा कन्त नाम संदेसा देवे मणीआं मंत, आत्म परमात्म परमात्म आत्म मिल के वज्जे वधाईआ। कोई भेव ना जाणे बोध अगाधा पंडत, चौदां विद्या सार किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। आदि जुगादी हरि भगतां संग, सगला संग बणाईआ। नाम मजीठी चाढ़े रंग, रंगत अगली दए बदलाईआ। मानस जन्म होण ना देवे भंग, भाण्डा भरम भउ तुड़ाईआ। निरगुण नूर चाढ़े चन्द, जोती जोत जोत रुशनाईआ। पवण स्वास लेखे लाए दम, साह साह आपणा भेव खुल्हाईआ। झगड़ा रहे ना काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी अंदरों दए बदलाईआ। आत्म परमात्म कूड़ी क्रिया मेट के भरम, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा रूप दए दरसाईआ। झगड़ा मुका के चार वरन, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को घर दए सुहाईआ। गुरमुखां नेत्र खोल्ह के अन्तर हरन फरन, निज गृह
दर्शन दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची मंज़ल आपे आया चढ़न, बिन पौड़े डण्डे पारब्रह्म पार ब्रह्मण्डे सच दुआर एकँकार करनी दा करता हरिजन आपणे विच समाईआ।
२४ चेत शहिनशाही सम्मत २ बीबी वीरो दे गृह पिण्ड दुरांगला ज़िला गुरदास पुर
प्रेम प्यार दा मिल्या प्रसादि, प्रसादा मुहब्बत रूप बदलाईआ। अन्तर आत्म दा स्वाद, रसना जेहवा ना सके समझाईआ। जिस दी सिफ्त अंदर लेखे लिखे गए बोध अगाध, अक्खर अक्खरां नाल जुड़ाईआ। सो साहिब स्वामी देवणहारा दाद, दात आपणी इक वरताईआ। जिन्हां दे अन्तर रिहा याद, यादाशत ओन्हां जाए बणाईआ। आत्मा हरिमन्दिर सदा रहे आबाद, खेड़ा कूड़ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, वसा के जाए साचा घर, जिस गृह गिरहाबान हो के वेख वखाईआ।
२४ चेत शहिनशाही सम्मत २ बूड़ सिँघ दे गृह पिण्ड वज़ीरपुर ज़िला गुरदास पुर
जन भगत कहे प्रभ वेख कलयुग अन्त अख़ीर, बिन अक्खां ध्यान लगाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वरन बरन होया दिलगीर, सांतक सति ना कोए कराईआ। नाता छड्ड गए पैगम्बर गुर अवतार पीर, सगला संग ना कोए निभाईआ। दीन मज़्हब जात पात ऊँच नीच राउ रंक शरअ कटे ना कोए जंज़ीर, इक्को रंग सूरे सरबंग साचे घर ना कोए रंगाईआ। अमृत आत्म साचा मिले किसे ना नीर, अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ सृष्टी दृष्टी भज्जी वाहो दाहीआ। हक हकीकत मंज़ल पैंडा लए कोए ना चीर, चार कुण्ट दहि दिशा वेखण थाउँ थाँईंआ। मेहरवान बेनज़ीर, नज़र आपणी इक उठाईआ। जन भगतां बदल दे तकदीर, तकब्बर माण अंदरों बाहर कढाहीआ। तेरी याद विच शाह सुल्तान होए फ़कीर, फ़िकरे ढोले तेरा नाम गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दे चुकाईआ। जन भगत कहे प्रभ कलयुग वेख कूड़ कुड़यार, साचा धर्म ना कोए वखाईआ। झगड़ा प्या पुरख नार, पिता पूत करे लड़ाईआ। घर घर गृह गृह मन्दिर मन्दिर दिसे विभचार, सति सच ना कोए समझाईआ। दुखियां सुणे ना कोए पुकार, भुक्ख्यां भुक्ख ना कोए गवाईआ। चार वरन हाहाकार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश रहे कुरलाईआ। नव नौ चार दिसे अंध्यार, साचा चन्द ना कोए रुशनाईआ। किरपा कर आप निरँकार, निरगुण आपणा हुक्म सुणाईआ। सदी चौंधवी दिसे ख़ुआर, ख़ालस रूप ना कोए प्रगटाईआ। पीर पैगम्बर ईसा मूसा मुहम्मद
नेत्र लोचण नैण रहे उठाल, चौदां लोक चौदां तबक वेखण थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दे समझाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कलयुग वेख अन्त, चार कुण्ट रिहा कुरलाईआ। माया भुल्ले भेखाधारी सन्त, सहिब सतिगुर तेरा भेव ना कोए खुल्हाईआ। बोध अगाधा शब्द अनादा दिसे कोए ना पंडत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान पढ़ पढ़ रहे सुणाईआ। तेरे मिलण दी किसे अन्तर सति ना दिसे हिम्मत, हौसले सारे बैठे ढाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया घर घर कीती इल्लत, इलम वाले आलम दिते भुलाईआ। दर दरवेश तेरे अग्गे जन भगत करदे मिन्नत, पुरख अकाल दीन दयाल निउँ निउँ सीस झुकाईआ। मनुआ मन जगत वासना करे कोए ना इल्लत, शब्द डोरी तन्द लैणा बंधाईआ। मानुख जन्म मनुष ना आवे ज़िल्लत, मानव देणी इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा धुर दा देणा वखाईआ। जन भगत कहिण प्रभू वेख आपणा कलयुग कूड़ कुड़यारा वक्त, वाक्य वाक्यात देवे गवाहीआ। भरमे भुल्ला माया ममता जगत, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। फिरे दरोही उत्ते फर्श, अर्श रिहा कुरलाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां उत्ते कर तरस, मेहर नज़र नज़र इक उठाईआ। अमृत मेघ अगम्मी बरस, बूंद स्वांती मुख चुआईआ। लोकमात मार झात खोल्ह ताक पुरख अबिनाशी निरगुण धार आयों परत, पति पतवन्ते तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां नाल पूरी हो गई शर्त, शरीअत विच्चों शरअ दे बदलाईआ। तेरे हुक्में अंदर एथे ओथे दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर पए कोई ना फ़र्क, रवि ससि सूर्या चन्द मण्डल मण्डप सीस ना कोए उठाईआ। पिछला हुक्म मनसूख़ कर करदे तरक, तुरत आपणा हुक्म दे दृढ़ाईआ। जन भगतां नाल कर आत्म परमात्म हो के दर्द, दीनां अनाथां दीन दुनी विच्चों लैणा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे मन्ज़ूर कर अरज़, अरज़ खाहश गुरमुख रहे जणाईआ। जन भगत कहिण प्रभ इक वारां वेख चुक्क के परदा, लोकमात ध्यान लगाईआ। तेरा नाम कोई ना पढ़दा, सिफ्ती ढोले सारे गाईआ। हक मंज़ल कोए ना चढ़दा, अधवाटे दिसी लोकाईआ। तेरा दरस कोए ना करदा, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ रहे कुरलाईआ। तेरा प्रेम प्यार मुहब्बत विच कोए ना वरदा, वारता सारे रहे सुणाईआ। परदा खोल्हया ना किसे आपणे घर दा, साढे तिन्न हथ्थ वज्जी ना कोए वधाईआ। निरँकार तेरा नाम अक्खर कोए ना पढ़दा, जगत विद्या पढ़ पढ़ ढोले रहे सुणाईआ। बिरहों वैराग विछोड़े अंदर कोए ना मर्दा, मर जीवत रूप बदलाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित्त नवित आपणा खेल करदा, करनी दा करता इक अख्वाईआ। जन भगत सुहेला तेरा दीदार दीद नाल इक मंगदा, दरे दुआर होणा सहाईआ। परदा लाह दे हँ ब्रह्म दा, पारब्रह्म बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ।
लहिणा देणा मुक्क जाए काया माटी चम्म दा, आवण जावण पतित पावन रहे ना राईआ। तूं साहिब सुहेला सदा सदा जन भगतां बेड़ा बन्न्हदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणे कंध उठाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त वक्त सुहञ्जणा कर तेरा ढोला गाईए धन्न धन्न धन्न दा, धर्म दुआर एकँकार किरपा धार विच संसार इक्को दे बणाईआ।