पुस्तकालयभाग १९

२४ चेत शहिनशाही सम्मत २ महिंदर कौर दे गृह पिण्ड वज़ीरपुर ज़िला गुरदास पुर

जन भगत तेरी मंज़ल रुहानी, रूहे रवां दया कमाइंदा। किरपा करे खाक जिस्मानी, जिस्म इस्म इक दृढ़ाइंदा। मिले मेल महबूब आसमानी, एहसान सिर ना कोए रखाइंदा। सच दुआर बख्शे इक महिमानी, महिमान निवाज़ आपणी दया कमाइंदा। हरिजन वस्त दिसे ना कोए बेगानी, धुर दी दात झोली पाइंदा। किरपा करे साहिब गुण निधानी, गुणवन्त गुण वखाइंदा। जिन्हां बख्शे चरण प्रीती सच ध्यानी, परदा ओहला द्वैत मिटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन वेखे पवित पुनीत प्राणी, पूरन ब्रह्म आप समझाइंदा।

२४ चेत शहिनशाही सम्मत २ सलविंदर कौर दे गृह पिण्ड जीवण चक ज़िला गुरदास पुर

अगम्म अथाह खेल सतिगुर दा, सर्ब स्वामी आप वखाइंदा। लख चुरासी नालों तुट भगतां नाल जुड़दा, जोड़ा धुर दा आप सुहाइंदा। गुरमुख सवाधान करे मन वासना मुर्दा, मुरीद मुर्शद आपणे रंग रंगाइंदा। लेखा मुकावे अवर होर दा, हरि हर हिरदे आपणा नाम दृढ़ाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, साचे गृह आप सुहाइंदा। साचा गृह ग़रीब निवाज़, दर ठांडा इक वखाईआ। जिस दी निरगुण साजण लई साज, बाडी बणत ना कोए बणाईआ। धुरदरगाही बह के करे राज, रईयत दो जहानां वेख वखाईआ। भगतां स्वारे काज, भगवन मीता बेपरवाहीआ। सच बणाए समाज, सिख्या इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जगत जुगत जन भगतां रखे लाज, बिध आपणी नाल तराईआ।

२४ चेत शहिनशाही सम्मत २ गुरबख्श सिँघ दे गृह पिण्ड नशैहरा ज़िला गुरदास पुर

जै जैकार श्री भगवन्त, जिस अग्गे ज़िमीं असमान सीस झुकाईआ। आदि जुगादि जिस दी महिंमां अगणत, अकल

कलधारी खेल खिलाईआ। सति धर्म बणाउँदा रहे बणत, जूठ झूठ आपणा हुक्म वरताईआ। प्रगटाउँदा रहे गुरमुख सज्जण सन्त, सति सतिवादी बेपरवाहीआ। नाता जोड़दा रहे आत्म परमात्म नार कन्त, सज्जण सुहेला इक इकेला शहिनशाहीआ। काया चोली जन भगतां चाढ़दा रहे रंग बसन्त, मौसम ख़िज़ा बसन्त बहार रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच साची सेव जणाईआ। जन भगतां देंदा आया हक, हकीकत इक समझाईआ। सेवा कराउँदा आया अनथक्क, थकावट रूप ना कोए वखाईआ। मिलदा रिहा हस्स हस्स, हस्ती दा मालक बेपरवाहीआ। खोल्हदा रिहा अक्ख, निज नेत्र नैण वड्याईआ। जणाउँदा रिहा सच, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। बंधाउँदा रिहा नत्त, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। सिर टिकाउँदा रिहा हथ्थ, मेहरवान हो गुसाँईंआ। जन भगतां करदा रिहा वस, वासा आपणा उन्हां अंदर कराईआ। देंदा रिहा अमोलक रस, अमृत झिरना इक झिराईआ। कलयुग अन्तिम गावण आया जस, सोहँ ढोला धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, घर मेला सहिज मिलाईआ। जन भगतां प्रभ पाउँदा रिहा सार, महासार्थी हो के सेव कमाईआ। हभ कुछ रखे आपणे अख्त्यार, मुखत्यार गुर अवतार पैगम्बर मात जणाईआ। संदेशे दिन्दा रिहा वारो वार, वारता अक्खरां विच दुहराईआ। कलयुग अन्तिम उतर आपणी धार, धरनी धरत धवल उत्ते सोभा पाईआ। निरगुण नूर जोत उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। भगत सुहेले लए उभार, लख चुरासी विच्चों आप उठाईआ। वेखे विगसे पावे सार, पारब्रह्म प्रभ दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त कल कल्की लए अवतार, कलधारी आपणी कल वरताईआ।

२४ चेत शहिनशाही सम्मत २ मुनशा सिँघ दे गृह पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदासपुर

जन भगत तेरी जगदी जोत, जोती जाता आप जगाइंदा। भाग लगा के काया मन्दिर साचे कोट, महल अटल उच्च मनार आप सुहाइंदा। शब्द अगम्मी ला के आपणी चोट, सोई सुरती मात उठाइंदा। झगड़ा मुका के वरन गोत, आत्म ब्रह्म सच समझाइंदा। बुद्धी वाली रहे ना कोई सोच, अनुभव आपणा खेल वखाइंदा। नाम ख़ुमारी अंदर करे मदहोश, मन वासना कूड़ी क्रिया आप बदलाइंदा। सच प्रीती अन्तर करे सन्तोश, अग्नी अग्ग ना कोए तपाइंदा। गुण निधाना दस्स के इक सलोक, सोहँ ढोला आप पढ़ाइंदा। लेखा मुका के लोक परलोक, सचखण्ड दवारा इक वखाइंदा। जित्थे आदि जुगादि इक्को मौज, दूजा रूप ना कोए बदलाइंदा। जन भगतां संग जुग चौकड़ी करदा रहे चोज, चोजी प्रीतम वेख वखाइंदा।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाइंदा। जन भगत तेरा साचा नूर, अर्शां तों परे नज़री आईआ। जित्थे वसे हरि हज़ूर, सर्ब कला भरपूर डेरा लाईआ। पैंडा रहे ना नेड़े दूर, मंज़ल पन्ध ना कोए वखाईआ। जोती जाता इक्को नज़री आए ज़हूर, ज़रूरत अवर रहे ना राईआ। नाता तुट जाए कूड़ो कूड़, सति सच मिले वड्याईआ। मस्तक मिलदी रहे अगम्मी धूढ़, धूढ़ी टिक्का सरगुण आप रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा वेख वखाईआ। हरिजन तेरी पूरी मनसा, मन ममता मोह मिटाइंदा। सोहँ रूप बणा के हँसा, माणक मोती चोग चुगाइंदा। कोटन जन्म दा लहिणा चुका के सहँसा, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। भगत भगवान मिल के बणाए धुर दा बंसा, बंसाँवली आपणी आपणे हथ्थ रखाइंदा। मनुआ रखे ना कोए संसा, हउमे रोग कटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाइंदा। जन भगत तेरी धुर दी पूजा, सिल पूजस लोड़ रहे ना राईआ। भाओ भेव खुल्ले गूझा, परदा ओहला दए उठाईआ। निर्मल निर्मल साफ़ पवित्र करे बुधा, चिट्टी धार विच प्रगटाईआ। जो प्रभ सरनाई झूजा, सच दवारे दए टिकाईआ। जित्थे अवर ना कोई दूजा, निरगुण निरवैर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लोकमात लाए बूटा, पत्त डाली आप महकाईआ। जन भगत तेरा लेखा विच जहान, जहालत विच्चों बाहर कढाहीआ। मेल मिला श्री भगवान, भगवन आपणा रंग चढ़ाईआ। मुहब्बत विच बण महिमान, दर दर आपणी अलख जगाईआ। लेखे ला पक्का पकवान, पाकीज़ा अंदरों दए कराईआ। दरगाह साची देवे माण, सचखण्ड मिल के ख़ुशी वखाईआ। कलयुग अन्त कर परवान, मेहरवान होया सहाईआ। जिस दवारे झुला के जाए सच निशान, तिसदा निशाना ना कोए मिटाईआ। चार जुग देंदे रहे ब्यान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सोहला इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र करे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत भरम विच्चों बाहर कढाहीआ।

२४ चेत शहिनशाही सम्मत २ तरलोक सिँघ दे गृह पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदास पुर

जन भगत तेरी अन्तर याद, याद पूरब रही कराईआ। जिस कारन पंज तत खेड़ा होया आबाद, साढे तिन्न हथ्थ वज्जी वधाईआ। शब्द अगम्मी सुण नाद, सुर ताल बदलाईआ। खुल्ले अंदरों राज़, परदा दए उठाईआ। झगड़ा मुक जाए सिमरन पूजा नमाज़, सीस इक्को इक झुकाईआ। किरपा करे आप महारज, पुरख अकाला दीन दयाला बेपरवाहीआ। नवें जन्म दी साजण देवे साज, जन्म जन्म विच्चों बदलाईआ। शब्द अगम्मे चाढ़ जहाज, दो जहानां पार लँघाईआ। माया

ममता मेट के वाद विवाद, अमृत इक्को रस चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप उठाईआ। जन भगत तेरी उज्जल बुद्धि, मन विकार रहे ना राईआ। अन्तर आत्म आपे करे सुध्धी, अन्त पवित आप बणाईआ। रमज़ लाए शब्दी गुझी, सोई सुरती आप उठाईआ। खेल रहे कोई ना लुकी, परदा आप उठाईआ। अन्त अन्तश्करन विच रहे कोई ना दुखी, सुख सागर रूप समाईआ। उज्जल करे मात मुखी, मुफ्त आपणा रंग चढ़ाईआ। सचखण्ड दवारे गोदी फिरे चुक्की, दर घर साचे दए बहाईआ। लोकमात रोटी खा के सुक्की, सुक्के रुखड़े हरे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे कोलों सलाह नहीं कोई पुच्छी, पुश्त पनाह जन भगतां आपणा हथ्थ टिकाईआ।

२४ चेत शहिनशाही सम्मत २ सवरन सिँघ दे गृह पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदास पुर

जन भगत तेरा ऊँच टिकाणा, टकयां वाला पहुंचण कोए ना पाईआ। जित्थे खड़े इक्को शब्द बबाना, ख़ाकी तन नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म गाउँदी जाए गाणा, सोहँ ढोला सहिज सुभाईआ। अन्त पए ना पछोताणा, साचे दर ना होए जुदाईआ। मिले मेल श्री भगवाना, भगवन आपणे घर वसाईआ। चरण कँवल बख्शे सच ध्याना, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। मन्दिर सोहे सच मकाना, सचखण्ड वज्जदी रहे वधाईआ। लेखे लग्गे आवण जाणा, जानणहार होए सहाईआ। चले चलाए सदा आपणे भाणा, भावी भउ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म दवारे देवे इक्को माणा, मान अभिमान रहे ना राईआ। जन भगत तेरी उच्ची चोटी, चोट सतिगुर शब्द आप लगाइंदा। जित्थे पहुंच ना सकण कोटन कोटी, कूड़ कुटम्ब भेव कोए ना आइंदा। जिस गृह जगे इक्को निर्मल जोती, जागरत जोत डगमगाइंदा। उह मंज़ल तेरी होवे सौखी, अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। पढ़नी पए कोई ना पोथी, पुस्तक हथ्थ ना कोए फड़ाइंदा। किसे दवारयों भिखिअक हो के मंगणी पए ना रोटी, सच भण्डारा आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महल अटल इक्को इक सुहाइंदा। जन भगत तेरा घर बहुरंगा, सिफ्ती सिफ्त ना कोए सलाहीआ। जित्थे सति सतिवादी डठ्ठा इक पलँघा, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। सतिगुर शब्द वजाए मृदंगा, तार सतार ना कोए हलाईआ। बिना रसना तों आवे रस अनन्दा, रस्ता दिसे बेपरवाहीआ। अमृत धार वहे बिना गंगा, गहर गम्भीर आपणी दया कमाईआ। मन वासना दिसे कोए ना दंगा, क्रिया कूड़ ना कोए लड़ाईआ। सति पुरख

निरँजण इक लहराए धुर दा झण्डा, ब्रह्मण्डां हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द अगम्मी फड़ के खण्डा, खण्डरां विच्चों जन भगतां पार कराईआ।

२४ चेत शहिनशाही सम्मत २ दयाल सिँघ दे गृह पिण्ड ओगरा गुरदास पुर

किरपा करे हरि जगदीस, कृपाल हो के वेख वखाइंदा। धुर दा नाम दस्स हदीस, हाज़र हो के हरिजन आप पढ़ाइंदा। लेखा मुका के बीस इकीस, इक्की वीह आपणा हुक्म सुणाइंदा। छत्र झुला के धुर दे सीस, सीस जगदीश आप वड्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखाइंदा। साचा खेल करे हरि करनी दा करता मालक कुदरत, लेखा कदीम वेख वखाइंदा। महबूब मालक बण के धुर दा मुर्शद, मुरीदां मरन तों आप बचाइंदा। लख चुरासी विच्चों दे के फुरसत, गृह मन्दिर साचे घर आप टिकाइंदा। जित्थे इक्को नाम साची उलफत, दूजा राग ना कोए सुणाइंदा। अग्गे रही कोई ना मुश्कल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाइंदा। हरिजन वसणा घर महबूब, मुहब्बत विच समाईआ। जिस दी समझे ना कोए हदूद, जगत वण्ड ना कोए वखाईआ। साची मंज़ल दस्स मकसूद, धाम इक्को इक दृढ़ाईआ। जित्थे हाज़र रहे सदा मौजूद, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां अन्तिम कूड़ी क्रिया कर मौकूफ़, मसरूफ़ आपणे नाल रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख रहिण ना देवे कोई बेवकूफ़, बेवा दी सेवा, सेवा दा मेवा, मेवा दा देवा, देवा दा धाम निहचल निहकेवा, इक्को घर दए वसाईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत २ चन्नण कौर दे गृह पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदास पुर

हरि किरपा होए जन्म रहिरास, कर्म रोग ना कोए सताईआ। आत्म परमात्म होवे दास, बण सेवक सेव कमाईआ। घर साचे करे निवास, दर ठांडे डेरा लाईआ। सदा सदा सद वसे पास, बिस्तर इक्को सेज सुहाईआ। जुग चौकड़ी ना होवे नास, अबिनाशी देवे माण वड्याईआ। तन माटी चोला लख चुरासी बदलणा ना पए लबास, जूनां विच ना कोए भवाईआ। फिरना पए ना पृथ्मी आकाश, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दवारा इक वसाईआ। दर दवारा वेख अथाह, वज्जे सच वधाईआ। जित्थे बैठा बेपरवाह, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ।

सच सिँघासण रिहा सुहा, सति सतिवादी डेरा लाईआ। जोती जोत कर रुशना, नूरो नूर डगमगाईआ। धुर फुरमाणे रिहा सुणा, शब्द अगम्मी हुक्म वरताईआ। सच इशारे रिहा समझा, बिन सैनत अक्ख हिलाईआ। विष्न ब्रह्मा रिहा जगा, शंकर नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। चारे जुग रिहा भवा, चौकड़ आपणा बन्धन पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सेवा रिहा ला, सिख्या इक्को इक समझाईआ। वरन बरन वण्ड रिहा वण्डा, दीन मज़्हब खेल खिलाईआ। मन ममता हउमे हंगता गढ़्ह रिहा सुहा, साढे तिन्न हथ्थ नाच नचाईआ। घर विच घर रिहा बणा, दीआ बाती कमलापाती इक्को नूर कर रुशनाईआ। कलयुग अन्तिम वेखण गया आ, अगला पिछला लेखा दए चुका, जन भगत सुहेले लए तरा, तारनहार हथ्थ वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब व्यापी इक ख़ुदा, ख़ुदी कूड़ी दए मिटाईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत २ अतर सिँघ दे गृह पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदास पुर

हक ख़ुदा सच तौफ़ीक, हदीस पनहा आप जणाइंदा। सज्जण साहिब स्वामी रफ़ीक, जगदीश करता सोभा पाइंदा। नाम सच सति उम्मीद, कामल मुर्शद वेख वखाइंदा। दरस अगम्म दर्शन दीद, दास्तान पिछली आप समझाइंदा। धुर दा खेल जगत शदीद, शकायत सब दी खोज खुजाइंदा। जाबर ज़ोर ज़बर हमीद, हमज़ा हारब हरि मन्दिर सोभा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताइंदा। नूर प्रकाश पुरख अबिनाश मण्डल रास शाहो शाबाश पृथ्मी आकाश पवण स्वास दासी दास निरगुण सरगुण नज़री आईआ। नूरे नुराना शाह सुल्ताना श्री भगवाना मर्द मर्दाना नौजवाना रहीम रहमाना कलमा कलामा उल्माए आलमाना ज़ज़दाए जुदाराना वैरी बेगाना रूप ना कोए वटाईआ। हजरते हज़ूर सर्ब कला भरपूर शब्द नाद तूर नाम ख़ुमार सरूर मुरीदां मुर्शद हो के मिले ज़रूर फज़ूल वक्त ना कोए लँघाईआ। हक रुशना सच रहिनुमा दो जहानां दुआ राएमा ख़ुदा नाएमा जुदा वाएमा फिदा साएमा सिदा कलमा कर्म ना कोए बणाईआ। अदलो आदल अदले इन्साफ गुसाए ग़म गुस्ताख़ी मुआफ़ पर्दानशीं फरामोशे नकाब बरदा अज़ी, अनायत तरमीमे कफ़ायत कफ्ने काफर ना कोए रखाईआ। स्वामी महबूब उच्च अरूज़ मुहब्बते महिदूद मंज़ले मकसूद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुर्शदे मुरीद मुरीदे मुर्शद मराशला इक्को दए वखाईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत २ चतर सिँघ दे गृह पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदास पुर

दायराए तजदीद, मुशायराए तमहीद, ज़ाहराए पुशीद, बाहराए अदीब, नूरे ख़ुदा ख़ालक ख़लक बेपरवाहीआ। सदमाए सदाक, कदमाए पाक, बदनाए ख़ाक, यदनाए ताक, रसनाए मुसताक, कुशताए इलहाक, इतफ़ाक इतमिनान मुरीदे मुर्शद आप बनाईआ। ज़ाहराए बातन, पिसराए साकन, शोहराए फ़ाकब, जीराए नाकन, अमीराए वाचन वफदे वफा, जसते जुदा, आसमाने ख़ुदा, पैमाने रुबा, जमाने दुवा, अहिमकाने हवा, बेगाने गुनाह, रहिनुमाए राज़े रज़ूह, नमाज़े वुज़ू, आतशे फ़शो, शायरे शायरान, मुहब्बते मेहरवान सजदे निशान, बरदे गुलाम, दरदे दुहान, अज़मते ईमान, बशरते आसमान, ज़मीनो दीनान, दामनेगीर दस्त बदस्त मेल मिलाईआ। चशमे चरोग, शदमे अलोग, कदमे तलोक, ज़ाबते सलोक, रासते बहोश, अशायते अशां अनायत नहां, जमाने ज़मीन, इन्साने अज़ीम, फसाने तक्सीम, दीवाने नग़मीम दामनेगीर ज़ाहरा पीर बेनज़ीर ख़ालके ख़ुदा, दिल दिलरुबा, हक मुकाम, पके अवाम, अमाम धुर दा बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कुदरते कादर, फितरते बहादर, मुसरते आदर, अदले इन्साफ, पुरख अबिनाश, सर्ब घट वास, जोत प्रकाश, जन भगतां पूरी करे आस, आसानी नाल असल वसल हक महबूब दए तराईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत २ उजागर सिँघ दे गृह पिण्ड चोबे ज़िला गुरदास पुर

रावी दा कन्ढ्ढा, गुरमुख प्रेम रस ठंडा, अमृत धार सच सुगंधा, प्यार मुहब्बत विच अनन्दा, सच प्रकाश विच चन्दा, बिना बन्दगीउँ बणया धुर दा बन्दा, मंज़ल पौड़ी चढ़या डण्डा, मेल होया स्वामी संदा, संग सगला आप बणाईआ। रावी किनारा, अर्जन भठयारा, शब्दी सहारा, सुरती दवारा, साची कारा, मद्ददगारा, परम पुरख परमात्म दया कमाईआ। रावी दे कोल, शब्द अगम्मी बोल, प्रेम प्रीती ढोल, चरण प्रीती घोल, सच दवारा खोल्ह, तोलया पूरा तोल, कंडा नाम तराज़ू आपणा हथ्थ उठाईआ। रावी दे नेड़े, वसदे खेड़े, चुक्क गए झेड़े, चढ़ गए बेड़े, हो गए मेरे, लग्गी ना देरे, आ गए घेरे, चार कुण्ट सिँघ शेरे, लेखा मुके अण्डज जेरे, ज़ाहर हो के बाहर हो के हरिजन लए तराईआ। रावी दे पिच्छे अग्गे, गुरमुख दीपक जोती जगे, ठंडी पवण अगम्मी वगे, नूर नुरानी मस्तक दगे, आत्म परमात्म आवण मजे, भगत भगवान मिल के सजे, सच मुहब्बत अंदर बद्धे, विछोड़ा अग्गे होवे ना कदे, जन्म जन्म ना होवण दगे, सरन तक्की शब्दी शेर बग्गे, लाज रखी चिट्टी पग्गे, नाम ख़ुमारी देवे मधे, हुक्मे अंदर गुरमुख रहिण बज्झे, सच दवारे निरगुण धार सद्दे,

सदा सुनेहड़ा आपणा नाम सुणाईआ। रावी दा आर पार, पुरख अकाल दा खेल न्यार, भगत भगवान दा सच प्यार, बालू थल दए अधार, कृपालू हो के सिरजणहार, सन्त सुहेले वेखे आण, गुरमुख गुर गुर कर परवान, देवे नाम पदार्थ दान, भण्डारा खा के इक पकवान, चरण धूढ़ कराए इश्नान, मीज़ान विच गुरमुख थोड़े नज़री आईआ। रावी दे पिच्छे अग्गे, अगला हुक्म जणाईआ। दीवे बुझणे जगे, जागरत जोत खेल खिलाईआ। सारे फिरन भज्जे, भज्जण वाहो दाहीआ। पुरख अकाल किसे नूं ना लभ्भे, नेत्र रोवण मारन धाईंआ। जिन्हां दे अंदर प्रेम डोरी बद्धे, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। सोहँ गावण छन्दे, ढोला शहिनशाहीआ। गुरमुख गुरसिख कलयुग दी अन्तिम चढ़न जंझे, लाड़े सोहणे नज़री आईआ। पार कराउणा बिन मुहाणे वञ्झे, बेड़ा अद्धविचकार ना कोए डुबाईआ। जेहड़ा कौल इकरार कीता कृष्न नाल संजे, बिन अक्खां अक्ख दयां खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हुक्मे अंदर गुरमुख गुरसिख बन्न्हे, बन्धन आपणा आप पाईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत २ उजागर सिँघ दे गृह पिण्ड मम्मीआं ज़िला गुरदास पुर

रावी दी रेत, किणका किणका रही जणाईआ। दिलबर दा भेत, दिलदार हो के आप खुल्हाईआ। प्रेम दा खेत, फुलवाड़ी इक महकाईआ। महीना होया चेत, रुत्त बसन्ती सोभा पाईआ। दर्शन कीता नेत नेत, निज घर वज्जी सच वधाईआ। परम पुरख मिल्या खेवट खेट, नईआ नौका पार लँघाईआ। सचखण्ड लै के जाए धुर दे देस, जित्थे बह के सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। रावी कन्ढ्ढा आर पार जल धार सोहणी लहर, पवण झकोलयां विच समाईआ। इक्को राग तर्ज़ इक्को बहिर, इक्को ढोला रही गाईआ। कलयुग काया कपड़ होणा कहर, भाणा सके ना कोए मिटाईआ। वसणा नहीं कोई मेरे उत्ते शहर, वसदयां ढेरी दयां बणाईआ। एह वी परम पुरख दी मेहर, जो हुक्में हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कर वखाईआ। रावी दी धार पाणी दा शोर, जल थल दोवें रूप बदलाईआ। पुरख अकाल दा खेल होर, गुर अवतार पैगम्बर रहे लोड़, जोड़ दोवें सीस झुकाईआ। कलयुग जीव मन वासना होए ढोर, ममता मोह बणाया चोर, जगत अन्ध होया घनघोर, गोर विच परदा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच खेल रिहा वरताईआ। पाणी पवित, गुरमुख मित, हरिजन हित, सतिगुर दर्शन नित्त, अबिनाशी करता वसे चित, चेतन सुरती आप कराईआ। जल दा वहण, गुर

अवतार पैगम्बर कहिण, भगत सुहेला तक्के नैण, नाम निधाना लए रसैण, दर्शन पाए हूब हू ऐन, निरगुण निरवैर निरँकार आपणी दया कमाईआ। भगती दी धार, पृथ्मी पुकार पवण दी हाहाकार, आकाश दी गिरयाज़ार, ब्रह्मण्डां खण्डां कोई ना देवे सहार, सहायक नायक एकँकार, इक्को अकल कलधारी जन भगतां बण वापारी, प्रेम प्रीती खरीदे थाउँ थाँईंआ। रावी दा हासा, जगत तमाशा, उलटे पासा, भगतां भरवासा, कूड़ी खाहिशा, लेखा रविदासा, बटवारे दा साथा, बाल्मीक दा आखा, अर्जन दा साका, गोबिन्द दा वाका, पुरख अकाल खोल्ह के ताका, तकदीर दा मालक तदबीर आपणी इक बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कल हो समराथा, सामराजी वेखे थाउँ थाँईंआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत २ लखा सिँघ दे गृह पिण्ड ओगरा ज़िला गुरदास पुर

रावी दे उर्हे, गुरमुख प्रीती जुड़े, सच भण्डार कदे ना रुुड़े, शौह दरया मूल ना रुढ़्हे, रंग अगम्म चढ़े गूढ़्हे, चरण प्रीती मिले धूढ़े, चतुर सुघड़ बण मूर्ख मूढ़्हे, चिन्ता रोग सोग जाण वसूरे, पुरख अकाल नज़री आए हाजर हजूरे, जन्म कर्म दे कारज करे पूरे, अधूरे गुरमुख जगत ना कोए वखाईआ। रावी तों उर्ही, कन्ढ्ढी दा कन्ढ्ढा आप सुहाईआ। भगतां दी पुरी, गुरमुखां वधाईआ। होए ना कूड़ी, जगत कुटम्ब तराईआ। मुहब्बत विच जुड़ी, नाता रही बंधाईआ। सृष्टी नाल होणी बुरी, बुरयाई नाल लड़ाईआ। शरअ चलणी छुरी, शायद कोई बचया नज़री आईआ। जन भगतां प्रभ सेवा कदे ना खुरी, लूण डली ना रूप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। रावी दे पिच्छे, पश्चाताप मुकाईआ। जो सोहँ ढोला सिखे, सिख सतिगुर लए बणाईआ। नाम निधाना देवे हिसे, वस्त अमोलक आप वरताईआ। घर स्वामी ठाकर दिसे, निज गृह होवे रुशनाईआ। गुरमुख उधारे जित्थे जित्थे, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। पुरख अबिनाशी करे हिते, प्रेम प्रीती विच वड्याईआ। अगले लेख आपे लिखे, पूरब लहिणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। रावी कहे मेरे उरार, बहु कुछ नज़री आइंदा। बाल्मीक दी धार, कन्ढ्ढी दा कन्ढ्ढा कन्ढ्ढे विच्चों रस चुआइंदा। नाम दा जैकार, शब्द शृंगार सोभा पाइंदा। भगतां दा उधार, पुरख अकाल आप अखवाइंदा। कल दा अवतार, कल्की नाउँ प्रगटाइंदा। अस्व दा अस्वार, घोड़ा शब्दी आप दौड़ाइंदा। सन्त सुहेले लए उठाल, गुरमुख गुर गुर गोद टिकाइंदा। सति सतिवादी हो दयाल, दीन दयाल अंग लगाइंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी करे संभाल, सम्बल दा वासी पुरख अबिनाशी घाटी मंज़ल राह औझड़ पार कराइंदा।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत २ देवराज दे गृह भीम पुरा ज़िला गुरदास पुर

जन भगत कहे प्रभ वेख कलयुग कूड़ कुड़यार, चार वरन अठारां बरन धुर दा मीत नज़र कोए ना आईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप हाहाकार, चार कुण्ट दहि दिशा दए दुहाईआ। मन वासना सृष्टी दृष्टी गई हार, धुर दा इष्ट एकँकार ना कोए मनाईआ। जूठ झूठ माया ममता हउमे गढ़्ह बणया हँकार, सति सच हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण निरवैर हो सहाईआ। जन भगत कहे प्रभ वेख आपणा लोकमात, कलयुग अन्त ध्यान लगाईआ। सदी चौधवीं दिसे अन्धेरी रात, निरगुण नूर साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म परमात्म मिल के करे कोए ना बात, जगत विद्या पढ़ पढ़ मन ममता होई हल्काईआ। निज मन्दिर काया अंदर अगम्मी सुणे कोए ना गाथ, अनहद नादी धुन ना कोए शनवाईआ। झगड़ा प्या ज़ात पात, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म भेव ना कोए खुल्हाईआ। वस्त अमोलक सच पदार्थ तेरा नाम देवे कोई ना दात, माया ममता मोह होई हल्काईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना घाट, अधवाटे बैठी सर्ब लोकाईआ। दुरमति मैल सके कोए ना काट, अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान खाणी बाणी धुर दा संग ना बणया कमलापात, पतिपरमेश्वर बेपरवाह तेरी सिफ्त सालाह सारे रहे गाईआ। गुर अवतार पैगम्बर शब्द संदेसा भविख्तां विच जो गए आख, नाम निधान श्री भगवान मेहरवान मेहर झोली ना कोए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख ख़लक ख़ुदाईआ। जन भगत कहिण प्रभ वेख लोकमात आपणा जगत, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार तेरा करे कोई ना दरस, दृष्ट इष्ट विच तेरा ध्यान ना कोए लगाईआ। कूड़ी क्रिया हउमे लग्गी हिरस, हवस सके ना कोए मिटाईआ। कोटां विच्चों सन्त सुहेले थोड़े रहे तरस, जो दिवस रैण अठ्ठे पहर बिन नेत्र निज नैण तेरा राह तकाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख बिधाते कर तरस, महबूब मुहब्बत विच आपणा फेरा पाईआ। लहिणा देणा चुका उपर फर्श, अर्शी प्रीतम आसा भगतां पूर कराईआ। दीन दुखियां वण्ड दर्द, ग़रीब निमाणे कोझे कमले आपणी गोद उठाईआ। सच बेनन्ती सुण अरज़, डण्डौत बन्दना नमस्ते कह के सीस झुकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगत उधारना तेरा फर्ज़, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा राह तकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख अन्धेरा गर्द, सति सच बैठा मुख छुपाईआ। शरअ छुरी मारी जाए सब नूं करद, हक हकीकत समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण हो के वेख दर, गृह मन्दिर परदा आप उठाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कलयुग अन्तिम वेख मार झाकी, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरी ओट तकाईआ।

परवरदिगार सांझे यार मुकामे हक खोल्ह ताकी, तख्त निवासी शाहो शाबाशी आपणी दया कमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दे कन्त भगतां बण साथी, सन्त सुहेले सूफ़ी फ़कीर बैठे राह तकाईआ। निज आत्म काया मन्दिर अंदर निरगुण जोत कर प्रकाशी, अन्ध अन्धेरा सञ्झ सवेरा इक्को रंग रंगाईआ। मन चिंदया रहे ना कोए उदासी, संसा रोग ना कोए सताईआ। लख चुरासी कट जा फाँसी, आवण जावण पतित पावण अगला गेड़ कटाईआ। नित नवित निरगुण सरगुण जन भगतां मन्नदा रहें आखी, अक्खर आपणा दे पढ़ाईआ। तूं साहिब स्वामी अन्तरजामी पुरख बिधाता कमलापाती, पतिपरमेश्वर बेपरवाह बेनज़ीर नज़र आपणी लै बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ वेख कलयुग अन्तिम वेला, वेला वक्त दए गवाहीआ। साचा दिसे ना कोए गुरू गुर चेला, चेला गुर इक रंग ना कोए समाईआ। दरगाह साची बणे ना कोए सज्जण सुहेला, सचखण्ड दवारे सहिजे सहिज ना कोए पुचाईआ। शब्दी धार करे कोई ना मेला, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। तूं समरथ महिमा अकथ जन भगतां मिलदा रिहा इकेला, एकँकार नेहकर्मी आपणा कर्म कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ लोकमात आ, धरनी धरत धवल रही कुरलाईआ। अन्तर आत्म परमात्म हो के बण मलाह, नईआ नौका नाम इक चलाईआ। सच दुआर दी देणी हक सलाह, लाशरीक शरक्त अंदरों देणी कढाहीआ। मेहरवान महबूब कोटन कोटि बख्श गुनाह, गहर गम्भीर आपणा रंग चढ़ाईआ। तेरे दवारे दरवेश हो के इक अलख रहे जगा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। बिन दीवे बाती कमलापाती होवे रुशना, दिवस रैण इक्को रंग समाईआ। अमृत आत्म निझर झिरना बूँद स्वांती दे चुआ, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। निज नेत्र लोचन नैण दरस दीद ईद दरसा, परदा ओहला दे उठाईआ। रहमत कर परवरदिगार ऐ ख़ुदा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत कहिण प्रभ कलयुग कूड़ी क्रिया वेख जहालत, चार कुण्ट सच सुच नज़र कोए ना आईआ। धुर दरगाही बेपरवाही हकीकत विच करे ना कोए हक अदालत, जूठ झूठ चार वरन अठारां बरन करी कुड़माईआ सच सरूप दिसे ना कोए सही सलामत, काम क्रोध लोभ मोह हँकार घर घर होई हल्काईआ। कलयुग अन्त अख़ीर सच दवारे देवे ना कोए ज़मानत, गुर अवतार पैगम्बर पल्लू गए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले गुरमुख वर, दूर दुराडे नेरन नेरा फेरा पाईआ। जन भगत कहिण प्रभ काया मन्दिर चढ़ जा उपर चोटी, चोट शब्द नगारे दे लगाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोती, अन्ध अन्धेर दे मिटाईआ। मन वासना रहे ना खोटी, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म तूं आदि

जुगादी गोती, दूजा नज़र कोए ना आईआ। नाम इशारे सुरत उठा सोती, आलस निंद्रा दे गवाईआ। गल लगा कमली कोझी, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। बिन तेरी किरपा श्री भगवन्त किसे ना आवे सोझी, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। जगत वासना सारे होए रोगी, हँ ब्रह्म परदा ना कोए उठाईआ। विछोड़े विच बण विजोगी, धुर संजोगी मेल ना कोए कराईआ। तेरी धार निरगुण सरगुण वेदी सोढी, सो पुरख निरँजण लेखा लहिणा देणा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा लाह लोक परलोकी, सलोक इक्को दे जणाईआ। जन भगत कहिण प्रभ दस्स अगम्मा सलोक, निरअक्खर विच्चों अक्खर दे समझाईआ। जिस दे नाल आत्म परमात्म मिले मौज, मजलस तेरे विच समाईआ। सच दवारे कर खोज, परदयां विच्चों बाहर कढाहीआ। निरगुण धार तेरा दर्शन होवे रोज़, जोती जोत जोत रुशनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान खाणी बाणी करना पए कोई ना बोध, सिमरन पूजा जोग अभ्यास तत साधन दी लोड़ रहे ना राईआ। मन मति बुद्धी दी रहे कोई ना सोच, अनुभव परदा दे उठाईआ। बिन अक्खां पैंडा मुक्क जाए चौदां लोक, ज़िमीं असमानां परे आपणा डेरा देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कलयुग अन्तिम वेख हरि, भगत सुहेले मंगण वर, दीन दयाल दयावान जोती जाते पुरख बिधाते वस्त अनमोल गुरमुखां झोली देणी पाईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत २ लाल सिँघ दे गृह गुजरात ज़िला गुरदास पुर

जन भगत तेरा धुर दा ज़ामन, करता अबिनाशी इक अखवाइंदा। बिन हथ्थां पकड़े दामन, दामनगीर पल्लू गंढ्ढ पुआइंदा। जगत अन्धेरा मेटे शामन, शाम हो के शम्हां आप जगाइंदा। मेला मिल्या रहे अगम्मी रामन, राम हो के रहबर दया कमाइंदा। जणाउँदा रहे धुर दा नामन, नाम निधाना झोली पाइंदा। वखाउँदा रहे सच्चा आरामन, सिँघासण आसण इक वड्याइंदा। जणाउँदा रहे धुर पैग़ामन, धुर दा धर्म इक दसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक वड्याइंदा। जन भगत तेरा डाहढा ज़ोर, ज़ोरावर दए बणाईआ। आत्म परमात्म बज्झी रहे डोर, जगत जहान सके ना कोए तुड़ाईआ। झगड़ा मुक्कया रहे पंज चोर, ममता मोह ना कोए सताईआ। मन्दिर लभ्भणा पए ना कोई होर, घट दवारे वज्जे वधाईआ। मनूआं मन ना पावे शोर, छोहरा बांका शब्दी आपणी लए अंगड़ाईआ। सदा सदा सद रखे तेरी लोड़, अबिनाशी करता ध्यान लगाईआ। समें समें लए जोड़, मेला करे सहिज सुभाईआ। अन्त काल कलयुग इकल्ला कदे ना जावे छोड़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छुटकी लिव आप लगाईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत २ बीबी महंती दे गृह पिण्ड गुजरात ज़िला गुरदासपुर

जन भगत वेखो सचखण्ड, धर्म दवारा इक्को सोभा पाइंदा। जित्थे ना कोई सूरज ना कोई चन्द, मण्डल मण्डप ना कोए रुशनाइंदा। ना कोई ढोला गीत गावे छन्द, रागां ताल ना कोए अल्हाइंदा। ना कोई दर दरवेश भिख्या रिहा मंग, जगत अलख ना कोए जगाइंदा। ना कोई मन वासना दिसे अनन्द, बुद्धी बिबेक ना कोए बणाइंदा। ना कोई तीर्थ तटां वाला पन्ध, मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ्ठ ना कोए प्रगटाइंदा। ना कोई अमृत धार दिसे गंग, जल वहण ना कोए वहाइंदा। ना कोई साक सज्जण सैण होवे संग, नार कन्त सेज ना कोए हंढाइंदा। ना कोई पूजा पाठ सिमरन जोग अभ्यास मिलण दा ढंग, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चा टिल्ला पर्बत नज़र कोए ना आइंदा। ना कोई आवण जावण लख चुरासी पावे फंद, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। ना कोई धरनी धरत धवल दिसे वरभण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ नाच ना कोए नचाइंदा। ना कोई क्रिया जूठ झूठ ममता दिसे गंद, सुगंध धार ना कोए बणाइंदा। ना कोई सेज सुहञ्जणी दिसे पलँघ, जगत आसण ना कोए विछाइंदा। ना कोई दूई द्वैत भरमां दिसे कंध, भाण्डा भरम ना कोए वड्याइंदा। इक इकल्ला एकँकारा बैठा सूरा सरबंग, जोती जाता पुरख बिधाता नूरो नूर नूर रुशनाइंदा। जन भगतां कोलों सच प्रीती प्रेम प्यार मुहब्बत रिहा मंग, दूजी आस ना कोए वखाइंदा। इक्को नाम संदेसा देवे सोहँ ढोला सुणाए छन्द, निरगुण निरगुण आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक वखाइंदा। जन भगत वेख प्रभू दा देस, परदेसी हो के फेरा पाईआ। जित्थे वसे इक नरेश, नर नरायण डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी देवे संदेश, धुर फ़रमाने हुक्म सुणाईआ। चरण झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, देवत सुर बैठे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करदे हेत, चरण धूढ़ी खाक रमाईआ। शब्दी गुर पुछदे भेत, परदा ओहला रिहा उठाईआ। सन्त सुहेले तक्कदे नेत नेत, बिन अक्खां अक्ख मिलाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां रुत बदल के चेत, चेतन सुरती सब दी दए कराईआ। शब्दी धार अगम्मी लिखे लेख, लिख्त भविख्त नाल वड्याईआ। जिन्हां पहलों ल्या भेज, अन्तिम सहिज ल्या मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रेम प्रीती अंदर लए पेख, रेख पिछली दए बदलाईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत २ कौशलया देवी दे गृह
पिण्ड गुजरात ज़िला गुरदास पुर

जन भगत साची प्रभ दी प्रीत, आदि जुगादि जुग चौकड़ी लोकमात बणी आईआ। आत्म परमात्म साहिब सुहेला इक्को वसे चीत, चेतन सुरती अंदरों दए कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा सदा गाउँदे रहिणा गीत, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के ख़ुशी मनाईआ। काया माटी तन वजूद होवे ठांडा सीत, अग्नी तत मोह विकार ना कोए सताईआ। साचा कलमा धुर दा नग़मा सुणदे रहिण हदीस, हज़रत हो के हरि जू करे पढ़ाईआ। मन मनुआ निज गृह बदल जावे नीत, बुध बिबेक साची टेक दए समझाईआ। झगड़ा मुक जाए ऊँच नीच, राउ रंक हस्त कीट ज़ात पात वरन बरन वण्ड ना कोए वण्डाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश अबिनाशी करता सब दा मीत, द्वैत भावना विच कदे ना आईआ। सदा छत्र झुलदा रहे जिस दे सीस, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सच दवारे निरगुण जोत सोभा पाईआ। नाम भण्डारा हरि निरँकारा नित नवित भगतां करदा रहे बख्शीश, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए मिलाईआ। जन भगत प्रभू दा सच्चा प्यार, बिन किरपा हथ्थ किसे ना आइंदा। जुग चौकड़ी खेले खेल अगम्म अपार, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। सन्त सुहेले लए उठाल, गुर चेले रंग रंगाइंदा। दीआ बाती कमलापाती काया मन्दिर अंदर देवे बाल, आदि निरँजण जोत निरँजण डगमगाइंदा। साढे तिन्न हथ्थ वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को इक वड्याइंदा। जिस गृह मिले दीन दयाल, सो मन्दिर सोभावन्त अखवाइंदा। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर दिवस रैण चले नाल, मन नालिश मेट मिटाइंदा। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, शहिनशाह इक्को दर वखाइंदा। जन भगतां जुग जुग सुरत रिहा संभाल, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाइंदा। निरवैर हो के बणदा रिहा दलाल, निरँकार हो के आपणा रंग रंगाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे विच समाइंदा। जन भगत आदि जुगादी प्रभ दा सच्चा नाता, दो जहान ना कोए तुड़ाईआ। मार्ग दस्से धुर दा साचा, मंज़ल मंज़ल राह विच ना कोए अटकाईआ। आत्म परमात्म दस्से गाथा, धुर दी करे सच पढ़ाईआ। जोती दा बण के जाता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। अन्तर मेट अन्धेरी राता, निरंतर नूर करे रुशनाईआ। गृह मन्दिर वखाए साचा, दर घर ठांडे वज्जे वधाईआ। जिस गृह भगतां बणे राखा, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। प्यावणहारा अमृत बाटा, आबेहयात बूँद स्वांती मुख चुआईआ। सुहावणहारा आत्म सुहञ्जणी सेज खाटा, बिस्तर ना कोए टिकाईआ। जन्म जन्म कर्म कर्म लख चुरासी आवण जावण मेटणहारा वाटा, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। अन्तिम मेल मिलाए पुरख समराथा, समरथ

आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगतां वखाए इक घर, जित्थे अवर ना कोए साका, सज्जण साहिब सतिगुर इक्को नज़री आईआ।

२५ चेत शहिनशाही सम्मत २ कंस राज दे गृह पिण्ड गुजरात ज़िला गुरदास पुर

जन भगत निरगुण धार वेख प्रभ चरण, कँवल मिले सरनाईआ। दो जहानां बख्शे सरन, सरनगति इक्को इक समझाईआ। साची मंज़ल होवे चढ़न, अग्गे हो ना कोए अटकाईआ। धुर दा ढोला पैणा पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। झगड़ा चुक्क जाए ज़ात पात वरन बरन, हिँसा वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कलयुग अग्नी अग्ग ना पवे सड़न, अन्तर आत्म मेघ बरसाईआ। मरन विच्चों मिले मरन, जीवण विच्चों जीवण दए बदलाईआ। निज नेत्र खुल्ला रहे हरन फरन, दर्शन देवे चाँईं चाँईंआ। करनी दा करता आप हारकरन, करता पुरख बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले जुग जुग आवे फड़न, भगत भगवन्त विछड़े जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि लए मिलाईआ। जन भगत वेख प्रभू दा नूर, निरगुण जोत डगमगाईआ। सर्ब कला भरपूर, खाली भण्डारे दए भराईआ। जन भगतां मिले ज़रूर, नित नवित वेस वटाईआ। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़, सति सच इक समझाईआ। लेखे ला के मूर्ख मूढ़्ह, मुग्धां दए वड्याईआ। बेड़े चाढ़ के आपणे पूर, जगत जहान पार कराईआ। साचे नाम दा दे सरूर, सुखसागर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखावे इक घर, परम पुरख आत्म परमात्म भगत भगवान दर दवारा इक्को इक सुहाईआ।