२५ चेत शहिनशाही सम्मत २ जीत सिँघ दे गृह पिण्ड कतोवाल ज़िला गुरदास पुर
जन भगत कहे मैं गया जाग, पुरख अबिनाशी घट घट वासी दया कमाईआ। मेरे अन्तर उपज्या इक वैराग, वैरी दुश्मण अंदरों दिते कढाहीआ। बिन नग़मे सुणी आवाज़, बिन गीत संगीत वज्जे वधाईआ। बिन तेल बाती होए प्रकाश, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर वसे पास, सदा सुहेला शहिनशाहीआ। काया मन्दिर अंदर पावे धुर दी रास, सुरती शब्दी गोपी काहन रूप वटाईआ। साढे तिन्न हथ्थ कटदा फिरे बनबास, सीता सुरती राम राम दुहाईआ। पूरब जन्म कराउँदा फिरे याद, लेखा लहिणा लहिणे विच्चों प्रगटाईआ। धुर दा खेड़ा कर आबाद, गुलशन इक्को इक महकाईआ।
जित्थे दिसे कोई ना दाग़, पतित पुनीत रिहा बणाईआ। गुरमुख हँस बणा के काग, कागों हँस रिहा उडाईआ। मेल मिला के कन्त सुहाग, विछोड़ा जगत रिहा कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा सच घर, जिस घर वजदी रहे वधाईआ। जन भगत तक्क इक महबूब, जो मुहब्बत विच समाईआ। अर्श कुर्श तों उच्चा जिस दा अरूज़, आलीशान बैठा डेरा लाईआ। जिस दी हक मंज़ल मकसूद, हक मुकाम डेरा लाईआ। जिस दीआं सिफ्तां करे हज़ारा दरूद, अल्फ़ ये नाल वड्याईआ। जिस दी कोई समझ ना सके हदूद, आर पार ना कोए समझाईआ। जगत तत ना कोए वजूद, वसल सब नूं पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत बिन अक्खां वेख श्री भगवान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब तों वक्खरा ज्ञान, निरवैर निराकार निरँकार आपणी सूझ दए समझाईआ। नित्त नवित निरगुण सरगुण खेले खेल जहान, जुग चौकड़ी हुक्मे हुक्म आप सुणाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त काया मन्दिर अंदर वेखे आण, परदा ओहला माटी चोला रहिण कोए ना पाईआ। योद्धा सूरबीर बली बलवान, बलधारी आपणी खेल दए वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करदा आया कल्याण, कायनात दीन दुनी वेखे चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण रूप हो प्रधान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर आपणा हुक्म सुणाईआ। नाम पदार्थ वस्त अमोलक काया गोलक देवणहारा दान, बिन हथ्थां जन भगतां झोली दए भराईआ। सृष्टी दा मालक दृष्टी दा ख़ालक इष्टी दा प्रितपालक विशेष नरेश हमेश, हरिजन हमसाजण लए बणाईआ। जिस दे अग्गे आदि जुगादि एथे ओथे दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल चले कोए ना पेश, पेशवा पेशतर संदेशे गए सुणाईआ। जो साहिब स्वामी अन्तरजामी सदा सुहेला रहे हमेश, सचखण्ड दुआर एकँकार इक इकल्ला सच महल्ला आप वसाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सजदयांविच बणे दरवेश, विष्न ब्रह्मा शिव नमो कह के सीस निवाईआ। जो पुरख अकाला दीन दयाला सुहावणहारा सचखण्ड सच्ची धर्मसाला कलयुग अन्त सुनेहड़ा देवे इक संदेश, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी धुर दी धार आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घट भीतर गृह मन्दिर हर घट लए वेख, पेखत पेख दया कमाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत २ गुरचरण सिँघ दे गृह पिण्ड कतोवाल ज़िला गुरदास पुर
साहिब सतिगुर सदा बन्न्हे बेड़ा, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां दया कमाइंदा। चरण कँवल सच सरनाई आए जेहड़ा, आवण जावण लख चुरासी जम की फाँसी फंद कटाइंदा। भाग लगावे काया माटी साढे तिन्न हथ्थ खेड़ा, आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म परदा आप उठाइंदा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी नज़री आए नेरन नेरा, दो जहानां वाली दूरन दूर पन्ध मुकाइंदा। कूड़ी क्रिया मन वासना रहिण ना देवे अन्धेरा, निरगुण जोत सति प्रकाश गृह मन्दिर अंदर आप कराइंदा। भेव खुल्हाए दया कमाए सच बुझाए तेरा मेरा, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाइंदा। जन भगतां बेड़ा देवे बन्न्ह, सतिगुर पूरे हथ्थ वड्याईआ। नित नवित नाम निधाना देवे धुर दा धन, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। लोकमात सति सरूपी सन्त सुहेले चाढ़े चन्न, प्रकाश विच्चों आपणा प्रकाश प्रगटाईआ। मनसा कूड़ी रहिण ना देवे मनुआ मन, ममता मोह दए गवाईआ। भेव खुल्हा के अन्तर आत्म ब्रह्म हँ, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले लए उठाईआ। जन भगतां बेड़ा बन्न्हे पुरख अकाल, दीन दुनी दा मालक दया कमाइंदा। सचखण्ड दवारा वखाए सच्ची धर्मसाल, छप्पर छन्न नज़र कोए ना आइंदा। दीवा बाती कमलापाती जोत अगम्मी देवे बाल, दूसर वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। बोध अगाधी शब्द अनादी सुणाए आपणा ताल, भेव अभेदा अछल अछेदा परदा ओहला आप चुकाइंदा। पूरब जन्म जो सन्त सुहेले घालण आए घाल, कीती घाल सब दी झोली पाइंदा। गुरमुख सज्जण वेखे आपणे लाल, पूत सपूते आपणी गोद उठाइंदा। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर निरगुण सरगुण चले नाल, चाल निराली भगतां आप जणाइंदा। जिस नूं चार कुण्ट दहि दिशा सृष्टी दृष्टी अंदर करे भाल, खोजयां हथ्थ किसे ना आइंदा। उह पुरख बिधाता लेखे लाए शाह कंगाल, गुरमुख गुरसिख हरिजन भगत सुहेले मेल मिलाइंदा। शब्द सरूपी बिन रंग रूपी बणया मात दलाल, नाम वचोला इक्को इक खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणा राह वखाइंदा। जन भगतां बेड़ा बन्न्हे पहले पूर, पूरन गुर हथ्थ वड्याईआ। कोट जन्म दे मुआफ कर कसूर, दुरमति मैल दए धवाईआ। आपणे नाम दा दे सरूर, शब्द ख़ुमारी इक रखाईआ। जोती जलवा कर नूर, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। जिधर तक्कण ओधर हाज़र हज़ूर, सनमुख हो के सोभा पाईआ। कूड़ी क्रिया अंदरों कढ्ढे गरूर, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। सच बेनन्ती दरे दरबार करे मन्ज़ूर, मेहरवान मेहर नज़र नाल तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बेड़ा पार करे ज़रूर, मँझधार
अद्धविचकार शौह दरया जगत वहण ना कोए डुबाईआ। जन भगतां बेड़ा लाए आपणे पतण, खेवट खेटा दया कमाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला सन्त सुहेले आया रखण, गुर चेले मेल मिलाईआ। भगत भगवान मिल के इक्को मन्दिर वसण, दूजा दर ना कोए बणाईआ। ख़ुशीआं अंदर गीत गा के हस्सण, सोहँ राग अल्हाईआ। मुड़ के जाणा आपणे ओस वतन, जिस विच्चों होई मात जुदाईआ। साहिब सतिगुर पत आया रखण, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी जीव जंत अनक बिधी करदे यतन, हरि का दरस कोए ना पाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले सहिज सुभाउ पतिपरमेश्वर तक्कण, तकवा इक्को उपर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची वड्याईआ। जन भगतां बेड़ा बन्ने देवे ला, लख चुरासी रहिण ना पाईआ। परम पुरख परमात्म बणे मलाह, नईआ नौका आपणा नाम वखाईआ। सन्त सुहेले लए चढ़ा, सति सतिवादी हो सहाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बणाए गवाह, शहादत इक्को वार भुगताईआ। जिन्हां नूं परम पुरख परमात्म मिल गया शहिनशाह, शाह पातशाह आपणा रंग चढ़ाईआ। उह वसण साचे थाँ, सचखण्ड दवारे साचे डेरा लाईआ। जित्थे ना कोई पिता ना कोई माँ, भैण भाई साक सैण नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, जिस गृह जन भगतां मिल के ख़ुशी मनाईआ। जन भगत तेरा बेड़ा पार कन्ढ्ढे, कन्ढ्ढीवाला पार लँघाईआ। मंज़ल चाढ़े ओस डण्डे, जिस नूं डडौत कह के सारे सीस निवाईआ। बिना भुजां तों चुक्के निरगुण निरगुण कंधे, दो जहानां पैंडा दए मुकाईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे धन्दे, धर्म दुआर इक्को इक वखाईआ। जित्थे भगत सुहेले सुहंदे, स्वामी मिल के ख़ुशी मनाईआ। चरण कँवल सरनाई साची ढहिंदे, बिन धूढ़ी मस्तक टिक्के ख़ाक रहे लगाईआ। तूं ही तूं बिन रसना जिह्वा कैहिंदे, गीत अगम्मी इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार धुर वड्याईआ। जन भगतो बेड़े दा करे कोई ना शंका, संसा अंदरों दए कढाहीआ। तुसां वसणा ओस दवारे बंका, जित्थे बैठा बेपरवाहीआ। माण वड्याई देंदा साचे सन्ता, भगत सुहेले गोद उठाईआ। गढ़्ह रहे ना हउमे हंगता, हँ ब्रह्म इक दरसाईआ। झगड़ा चुक जाए विद्या वालयां पंडतां, सोहँ ढोला सच सुणाईआ। गुरमुखो तुहानूं किसे दी करनी पए ना मिन्नता दीन दुनी तों पल्ला देणा छुडाईआ। सचखण्ड दुआर तुहाडी सिधी सिम्मता, उतर पूरब पच्छिम दक्खण वण्ड ना कोए वण्डाईआ। प्रभू कदी ना होवे हराम निमका, जन भगतां खा के एहसान ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बेड़ा पार करे जित्थे जगत मलाह कोए ना मिलदा, वहणां गहणां नैणां तों परे पारब्रह्म आपणे घर वसाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत २ जसवंत सिँघ दे गृह नवां पिण्ड ज़िला गुरदास पुर
जन भगत रहे ना औखी घाटी, आवण जावण लेखा दए मुकाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना अन्धेरी राती, नाम निधाना साचा चन्द चमकाईआ। दीन मज़्हब झगड़ा रहे ना जात पाती, शत्तरी ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डाईआ। आत्म परमात्म मेला होवे कमलापाती, पतिपरमेश्वर आपणा रंग दए रंगाईआ। नाम प्याला जाम देवे बण के धुर दा साकी, रस ख़ुमारी इक्को इक चढ़ाईआ। प्रेम प्रीती मुहब्बत अंदर देवे सच्ची दाती, दाता दयावान आपणी दया कमाईआ। निज गृह निज मन्दिर साचे घर निरगुण धार करे वासी, पुरख अबिनाशी सच दवारा इक सुहाईआ। अमृत बूँद अगम्म प्याए स्वांती, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। एथे ओथे दो जहानां जन भगतां बणया रहे धुर दा साथी, निरगुण निरवैर सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि लेखे लाईआ। जन भगतां लेखा रहे ना मातलोक, जूनी जून ना कोए भवाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नर नरायण आत्म परमात्म दस्से इक सलोक, सोहँ ढोला सच सुणाईआ। घट भीतर गृह मन्दिर होवे प्रकाश जोत, निर्मल नूर डगमगाईआ। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ करनी ना पए खोज, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ गुरदुआर ना कोए भवाईआ। कूड़ी क्रिया हउमे हंगता संसा मेटे चिन्ता सोग, हरख हवस ना कोए वधाईआ। चरण प्रीती धुर दी रीती मिले धुर दा जोग, जोगीशर ·षीशर मुनीश्र लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। भाग लग्गे काया माटी साचे कोट, किला बंक दुआर इक सुहाईआ। शब्द नाद वज्जदी रहे चोट, सोई सवाणी सुरती शब्द हाणी आप उठाईआ। भगत भगवान आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण निरगुण मिल के मानण मौज, सरगुण लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, वस्त अगम्मी आप वरताईआ। जन भगत सदा मिलदा रहे ओस, जो एक एकँकारा आपणा नाउँ धराईआ। निज घर सद वस्या रहे पड़ोस, मन्दिर अंदर डेरा लाईआ। नाम ख़ुमारी अंदर रखे सदा मदहोश, जगत प्याला मधर ना कोए प्याईआ। बुद्धी तों परे शब्दी धार दस्से सोच, जगत विद्या लोड़ रहे ना राईआ। जिस मंज़ल जिज्ञासू जीव ना सके पहुंच, जन भगत सुहेले सहिजे बैठे डेरा लाईआ। झगड़ा मुक गया चौदां लोक, चौदां तबक ओट ना कोए रखाईआ। इक्को ढोला गीत गाउँदे तूं मेरा मैं तेरा सलोक, सोहला साहिब स्वामी अन्तर आप जणाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता हउमे हंगता कट रोग, सच सुच्च संजम विच गए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत वखाए धुर दा घर, सचखण्ड दवारा एकँकारा निरगुण धारा जोती जाता जागरत जोत करे रुशनाईआ। जन भगत तेरा दवारा धुर दा इक, अबिनाशी करते दिता बणाईआ। बिना कलम शाही लेख दिता
लिख, एथे ओथे दो जहान सके ना कोए मिटाईआ। नाम पदार्थ अगम्मी पाए भिक्ख, भिच्छया इक्को वार वरताईआ। सच दवारे जो बणया सिख शिश, सिध्धा आपणे नाल मिलाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी पूरी करे पूरब इच्छ, इच्छया अंदर आसा दए भराईआ। पुरख अकाला दीन दयाला साख्यात निज महल अटल पए दिस, दहि दिशा लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। जन भगतां संग आदि जुगादि सदा करे हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। लोकमात आउँदा रहे नवित, जोती जाता बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत भगवान देवे जीआ दान, जीवण जुगता मुफ्त दरुसत दीन दयाल दए समझाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत २ बीबी ज्ञानो दे गृह नवां पिण्ड ज़िला गुरदास पुर
जन भगतां प्रभ आप बणदा, बन्धनां विच्चों दए कढाहीआ। गुरमुख सुहेले शब्दी धारों जणदा, आदि जुगादी बणे धन्न जणेंदी माईआ। लहिणा देणा चुकाए पंज तत ख़ाकी माटी तन दा, वजूद महबूब करे सफ़ाईआ। झगड़ा मेट के अंदरों मन दा, पतित पुनीत दए बणाईआ। इक्को नाम अक्खर देवे धन्न धन्न धन्न दा, ख़ुशीआं विच ख़ुशी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ओन्हां दे बेड़े बन्न्हदा, जो पूरब जन्म विछड़े राह तकाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत २ बीबी दुरगी दे गृह नवां पिण्ड ज़िला गुरदास पुर
भगत सुहेले जुग जुग लभ्भदा, लावारस रहिण कोए ना पाईआ। मेला करे आपणे सबब दा, सहिज सुभाउ लए उठाईआ। हुक्में अंदर शब्दी धार सद्ददा, सुनेहड़ा इक जणाईआ। कूड़ा नाता समझो जग दा, बिना श्री भगवान लेखा ना कोए मुकाईआ। मन विकार अंदर सड़ना अग्ग दा, तृष्ना तृखा ना कोए बुझाईआ। जो साहिब सतिगुर सरनाई लगदा, सो मंज़ल चढ़ के सोभा पाईआ। जित्थे नाउँ निरँकारा डंका वज्जदा, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। झगड़ा मुक्के जगत जहान कूड़ी हद्द दा, दीन दुनी ना कोए लड़ाईआ। दर्शन होवे इक्को सूरे सरबग दा, सर्ब व्यापी नज़री आईआ। विछोड़ा रहे ना अग्ग अलग्ग दा, पिछला पन्ध दए मुकाईआ। प्यार बणया रहे सचे जस दा, मुहब्बत विच ढोला गाईआ। इशारा मिल जाए ओस अक्ख दा, जो आखर इक्को घर टिकाईआ। जुग जुग जन भगतां पैज आपे रख दा, जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा मुका के जगत रूप कग्ग दा, हँस गुरमुख आप प्रगटाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत २ तेजकौर दे गृह पिण्ड नवां पिण्ड ज़िला गुरदास पुर
जन भगतां प्रभ सदा संग, आदि जुगादि जुग चौकड़ी धुर दा संग निभाइंदा। आत्म परमात्म चाढ़े अगम्मी रंग, शाह पातशाह शहिनशाह आपणी दया कमाइंदा। नाम निधान श्री भगवान वजाए आपणा मृदंग, धुन आत्मक राग अनरागी आप सुणाइंदा। जगत दवारा वेखे पार लँघ, घर विच घर गृह विच गृह आप वड्याइंदा। जित्थे नाउँ निरंकरा वज्जे मृदंग, सुर ताल रूप ना कोए बदलाइंदा। होवे प्रकाश बिन सूरज चन्द, जोती जाता डगमगाइंदा। साचा अमृत देवे निजानंद, रस उमंग बेपरवाह आपणा भेव खुल्हाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा ढोला दस्स के छन्द, सोहँ सति सरूप आप समझाइंदा। परदा रहे ना हँ ब्रह्म, पारब्रह्म प्रभ आपणे विच मिलाइंदा। सन्त सुहेला दूजी वार ना पए जम्म, लख चुरासी गेड़ ना कोए भुवाइंदा। धुर संजोगी मेला होवे नाल श्री भगवन, भगत भगवान इक्को घर सोभा पाइंदा। जित्थे झुल्ले सति सच इक निशान, निशाना अवर ना कोए वखाइंदा। बिन पढ़यां होवे ज्ञान, निरअक्खर धार प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन परदा आप उठाइंदा। हरिजन मिले नाल जगदीश, जगदीश आपणे विच समाईआ। साचा नाम कलमा दस्से हक हदीस, हज़रत हो के करे पढ़ाईआ। अन्तर अन्तर मन वासना बदल देवे रीत, जगत विद्या दी लोड़ रहे ना राईआ। झगड़ा मुक जाए मन्दिर मसीत, काया काअबा दए वखाईआ। जित्थे बैठा सदा अतीत, त्रैगुण डेरा देवे ढाहीआ। लेखा रहे ना हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक ना कोए वखाईआ। आत्म परमात्म दस्से सच प्रीत, परम पुरख प्रभ आपणा भेव खुल्हाईआ। जन भगतां साची मंज़ल चढ़ के वेखे ठीक, ठीकर कूड़ा भन्न वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लँघणहारा ओस दहिलीज़, जित्थे जगत वासना रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां प्रभ देवणहारा जुगत, शब्दी शब्द भेव खुल्हाईआ। सच दवारे चढ़ी रहे सुरत, सुत्यां आलस निंद्रा दए गवाईआ। नज़री आए अकाल मूर्त, अकल कलधारी बेपरवाहीआ। जिस दा नाम अगम्मी साचा तूरत, तुरीआ पद तों आपणा अगला खेल वखाईआ। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्हत, सन्त सुहेले साचे दर दए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, नित नवित कर कर हित, पुरख अबिनाशी धुर दा पित, पतिपरमेश्वर पारब्रह्म ब्रह्म आपणे विच समाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत २ चरण सिँघ दे गृह पिण्ड नवां पिण्ड ज़िला गुरदास पुर
जन भगतां बख्शे अमृत सीर, धुर दा जाम इक पिलाईआ। मन कल्पणा आवे धीर, धाम राम दए जणाईआ। हउमे रहे ना कोई पीड़, सोग रोग दए गवाईआ। मानस जन्म बन्न्हे बीड़, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। सचखण्ड दवारे भगतां दी कोई बहुती नहीं भीड़, कोटां विच्चों थोड़े बैठे सोभा पाईआ। जिन्हां दा उपदेशक इक कबीर, कामल मुर्शद नाल मिलाईआ। दरस करावे बेनज़ीर, नज़र नज़र विच्चों बदलाईआ। लहिणा रहे ना कोई तत सरीर, शरअ छुरी ना कोए चलाईआ। जगत खड़ग ना कोए शमशीर, चिल्ला तीर ना कोए उठाईआ। किरपा करे दाता गहर गम्भीर, गुणवन्ता होए सहाईआ। जन भगतां चरण प्रीती दे के धीर, धीरज धरवास इक दृढ़ाईआ। सच दवारे रहे ना कोए ग़रीब, (ग़रीब) अमीर इक्को रंग दए वखाईआ। जो सोहँ ढोला गाए फ़िकरा सो हक फ़कीर, फ़क्कर हो के फ़कत ज़ाती नाता जाए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अंदरों बदल देवे तासीर, बिन तसबी माला आत्म परमात्म नाम जपाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत २ तारा सिँघ दे गृह पिण्ड नवा पिण्ड ज़िला गुरदास पुर
जन भगत तेरी रहे ना गिरिआज़ारी, ग्रिहा गृह वेख वखाईआ। चुरासी कटे जगत बेज़ारी, बेवा नाता दए तुड़ाईआ। किरपा करे अपर अपारी, अपरम्पर होवे आप सहाईआ। आत्म रहिण ना देवे कुँवारी, परमात्म हो के आप प्रनाईआ। चरण कँवल सच प्रीत देवे आधारी, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जगत विछुंनयां मेली जाए वारो वारी, वारता पिछली वेख वखाईआ। लेखा जाणे धुरदरबारी, परदा ओहला दए उठाईआ। मेला मिले जोत निरँकारी, निरगुण आपणे विच समाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मालक बण के धुर दरबारी, दरगाह साची साचे धाम धुर दा राम आराम नाल गुरमुख दए टिकाईआ।
२६ चेत शहिनशाही सम्मत २ दर्शन सिँघ दे गृह पिण्ड नया शाला ज़िला गुरदास पुर
जन भगत कहिण प्रभ वेख कल अन्धेरी राती, अन्तर आत्म पारब्रह्म ब्रह्म ज्ञान ना कोए दृढ़ाईआ। सन्त सुहेले कहिण पुरख अकाल अमृत मिले ना बूँद स्वांती, चार कुण्ट दहि दिशा ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल तृष्ना भुक्ख ना कोए मिटाईआ। गुरमुख कहिण दीन दयाल साची देवे वस्त कोए ना दाती, चार वरन अठारां बरन वस्त अमोलक काया गोलक
हक हकीकत झोली कोए ना पाईआ। गुरमुख कहिण साचा जुड़े ना कोए नाती, धरनी धरत धवल साची धारा कोए ना रिहा मवल, पत्त टहणी फुल्ल फुलवाड़ी ना कोए महकाईआ। अबिनाशी करते तुध बिन दूजा दिसे ना कोए साथी, गुर अवतार पैगम्बर आपणा लहिणा गए चुकाईआ। नव नौ चार लहिणा रहे कोए ना बाकी, परवरदिगार सांझे यार शाह पातशाह शहिनशाह तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। मनूआं मन विकारी होया आकी, ममता मोह हँकार ना कोए गवाईआ। साचा जाम प्याए कोए ना बण के साकी, मधर प्याले पीवे ख़लक ख़ुदाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जीवण विच्चों जीवण बदले ना कोए हयाती, काया मन्दिर अंदर तेरा रूप सति सरूप सति सतिवादी दरस ना कोए कराईआ। कोटां अरबां वधदी दिसे आबादी, साचा मीत मित्र प्यारा बिन रसना जिह्वा गावणहारा गीत, नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख लोकमात आपणा दर, धुर दरबारी आपणा फेरा पाईआ। जन भगत कहिण प्रभ वेख कलयुग अन्धेरी रैण, साचा चन्द जलवा नूर ना कोए रुशनाईआ। तेरा दरस करे ना कोई निज लोचण नैण, आत्म परमात्म मिल के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान खाणी बाणी ढोले सारे कहिण, गा गा थक्की जगत लोकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा अठसठ तीर्थ भज्ज भज्ज नहायण, दुरमति मैल अन्तर भीतर बाहर ना कोए कढाहीआ। पारब्रह्म ब्रह्म मिल्या ना साक सज्जण सैण, मात पित भाई भैण नार पत कोटन कोटि सज्जण जगत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख दर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा मेहर नज़र इक खुल्हाईआ। जन भगत कहिण प्रभ वेख कलयुग वेला अन्त अख़ीर, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। शरअ कटे ना कोए जंजीर, लाशरीक तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। झगड़ा प्या ग़रीब अमीर, नास्तिक रूप बणी लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो दीन मज़्हब दे के गए तरतीब, हुक्म हुक्मे अंदर सुणाईआ। सो खेल निराला हरि निरँकारा वेख अजब अजीब, जिस दी चौदां विद्या सार कोए ना पाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी पुरख बिधाते तेरे नाम दी देवे कोई ना भीख, गुरदुआर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ नेत्र रोवण मारन धाहींआ। भविख्तां विच लिख्तां विच तेरी रखदे गए सर्ब उडीक, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। परवरदिगार सांझे यार कलयुग अन्तिम बदल दे तवारीख, जूठ झूठ कूड़ कुड़यार डेरा ढाहीआ। चार वरन अठारां बरन आत्म परमात्म साची दस्स इक प्रीत, प्रीतम हो के अंदरों परदा दे उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला साचा दस्स गीत, जो गुर अवतार पैगम्बर भगत भगवान मिल के आदि जुगादि जुग चौकड़ी मिल मिल सदा गाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त बदल दे अंदरों नीत, काया काअबे अंदर कर रुशनाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी नज़री आ इक अतीत, त्रैगुण लेखा दे मुकाईआ।
सदी चौधवीं रही बीत, वातावरन वेख आपणी जगत लोकाईआ। निरगुण हो के सरगुण कर तस्दीक, शहादत इक्को वार भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्टी दृष्टी वेख घर, निरगुण हो के वेस वटाईआ। जन भगत कहिण प्रभ आ जलदी, लोकमात फेरा पाईआ। चारों कुण्ट कूड़ी क्रिया अग्ग बलदी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। कल वरती कलयुग कल दी, कालख मस्तक टिक्के लग्गे शाहीआ। किसे सार ना जल थल दी, महीअल खोज ना कोए खुजाईआ। दीपक जोत कोए ना बलदी, शमां गुल होई लोकाईआ। किसे नूं ख़बर नहीं घड़ी पल दी, भेव अभेदा अछल अछेदा तेरा परदा ना कोए उठाईआ। आत्म परमात्म विच मूल ना रलदी, रसना जेहवा ढोले गा गा ख़ुशी मनाईआ। लहर मुक्के ना अंदरों दूई द्वैती सल दी, तन्द सतार अन्तर आत्म ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख घर, गृह मन्दिर फोल फुलाईआ। जन भगत कहिण प्रभ दीन दुनी दी वेख आदत, अदली हो के फेरा पाईआ। साची करे ना कोए इबादत, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। मनूआं घर घर करे बग़ावत, पंज तत करन लड़ाईआ। ममता मोह ना मिटे अलामत, हउमे रोग रिहा सताईआ। गुर अवतार पैगम्बर देवे ना कोए ज़मानत, बरीख़ाना ना कोए वखाईआ। चार वरन अठारां बरन जगत वासना होई जहालत, ज़ाहर ज़हूर तेरा दरस कोए ना पाईआ। दीनां मज़्हबां दिसे अदावत, हक इन्साफ़ ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी जीव जंत तन माटी ख़ाकी वेख बनावट, घट भीतर खोज खुजाईआ। जन भगत कहिण प्रभ वेख आपणी दुनिया दुनिया दे दुनीदार, काअब्यां विच जगत लोकाईआ। जूठ झूठ वध्या हँकार, हउमे हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ पढ़ गए हार, आत्म ब्रह्म बोध ना कोए वखाईआ। तेरा शब्द करे ना कोए प्यार, धुन आत्मक अनादी नाद ना कोए शनवाईआ। अमृत जल निझर झिरना कोई ना पीवे ठंडा ठार, अठ्ठसठ्ठ तीर्थ सृष्टी दृष्टी होई हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेख़बर कर ख़बरदार, शब्द संदेसा नर नरेशा एकँकार इक सुणाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साचे भगवन्त, भगवन तेरी ओट रखाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी धुर दा कन्त, कन्त कन्तूहल तेरे हथ्थ वड्याईआ। नाम संदेसा इक्को दे धुर दा मंत, जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर पढ़ के ख़ुशी मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी गाथा कहिण अनन्त, ढोले गीत संगीत बिन रागां राग सुणाईआ। तूं बोध अगाधा शब्द अनादा दो जहानां सच्चा पंडत, पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर दूजी करें ना कोए पढ़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सन्त सुहेले गुर अवतार पैगम्बर बणा अगम्मी संगत, जिस दे संग रह के आपणा रंग चढ़ाईआ। जन भगत किसे दवारे ना जाए मंगत, खाली
झोली ना कोए वखाईआ। दूजे दर ना कढ्ढे मिन्नत, सीस अवर ना कोए झुकाईआ। मनुआ मन ना करे इल्लत, वासना जगत ना कोए हल्काईआ। सिध्धी दस्स दे आपणी सिम्मत, सिमरन पूजा जोग अभ्यास दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम हो सहाईआ। जन भगत कहिण प्रभ दे दे उह जाप, जिस नूं रसना नाल पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के खोल्ह दे ताक, परदा ओहला दे उठाईआ। निरगुण निरवैर जोत सरूप नज़रीं आवीं साख्यात, स्वच्छ सरूपी रूप आपणा दरसाईआ। आत्म परमात्म हो के वसीं साथ, सगला संग आप बणाईआ। रूह बुत्त दोवें कर दे पाक, ख़ाकी ख़ाक मिले वड्याईआ। कलयुग अन्धेरी रहिण ना पाए रात, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। झगड़ा मुक जाए ज़ात पात, वरन गोत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। साची दस्स दे प्रीती चरण नात, चरण कँवल इक सरनाईआ। तूं आदि जुगादी शाहो शाबाश, पुरख अबिनाशी अबिनाशी करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। भगत सुहेले कर दासी दास, सेवक सेवा सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल काती वेख वखाईआ। जन भगत कहिण प्रभू वेख आपणा परदेस, जो लोकमात दिता बणाईआ। जित्थे आवें नित्त नवित कर अवल्लड़ा वेस, पंज तत काया माटी चोला तन हंढाहीआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देंदा रिहों संदेश, निरअक्खर अक्खर विच बदलाईआ। कलम शाही कागज़ लिखाउँदा रिहों लेख, कातब हो के कर्म कमाईआ। जन भगतां अंदर वड़ के दसदा रिहों भेत, परदा ओहला आप उठाईआ। नज़री आउँदा रिहों नेत नेत, निज नेत्र कर रुशनाईआ। कलयुग अन्त स्वामी आत्म परमात्म कर हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। अन्त सुहञ्जणा सुहावणा कर महीना चेत, चेतन सुरती भगत कराईआ। सब कुछ तेरे अग्गे अरपन कीता भेंट, आत्म परमात्म तेरी झोली पाईआ। तूं एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण बण खेवट खेट, नईआ नौका आपणी इक चढ़ाईआ। धुर फ़रमान श्री भगवान शब्द अगम्मी दे संदेश, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आप दृढ़ाईआ। गृह मन्दिर तेरा तक्कीए महल अटल उच्च मुनार एक, एकँकार जिस घर बैठा निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अन्तिम फेरा पाईआ। जन भगत कहिण प्रभ किरपा कर धुर मेहरवान, महबूब तेरी इक सरनाईआ। बुद्धी तों परे दे ज्ञान, अक्खरां दी लोड़ रहे ना राईआ। धुर दा मन्दिर वखा मकान, पौड़ी डण्डा ना कोए चढ़ाईआ। झगड़ा चुक्के ज़िमीं असमान, ब्रह्मण्डां खण्डां चरणां हेठ दबाईआ। बिना अक्खां तों प्रतख नज़री आएं श्री भगवान, स्वच्छ आपणी कार कमाईआ। बिन तेरी किरपा लोकमात किसे ना होवे कल्याण, कलमयां वाले काअबे देण दुहाईआ। तूं परवरदिगार सांझा यार मालक हक मकान, साढे तिन्न हथ्थ समरथ तेरी धार नज़री आईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम दे वर, वारता अगली दे समझाईआ। जन भगत कहिण प्रभ पिछला लेखा दे चुका, पूरब रहे ना राईआ। अगली मंज़ल दे चढ़ा, जित्थे वसें बेपरवाहीआ। इक्को नूर होवे रुशना, दीआ बाती ना कोए जगाईआ। इक्को सिँघासण रिहा सुहा, साहिब सुल्तान डेरा लाईआ। भगतां नाल मिल के भगवन आपणे विच समा, समाप्त होवे खेल जगत लोकाईआ। तूं दाता दानी दयावान बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जलवागर नूर ख़ुदा, मुकामे हक डेरा लाईआ। वाहद लाशरीक सच तौफीक हक रफीक चरण कँवल कदमे कदीम दे पनाह, सहारा इक्को इक तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी आत्म परमात्म होवे ना कदे जुदा, जुज़ अंग वक्खरी वण्ड ना कोए वण्डाईआ।