पहली विसाख शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल
वतन वल फेरा पाया साख्यात, बेवतन गुरमुख रिहा उठाईआ। नव नौ चार पिच्छो आया उह विसाख, जो वसाह के सृष्टी विच्चों भगतां दी दृष्टी लए बदलाईआ। बिन अक्खरां तों जो गोबिन्द गया आख, बिन सतरां सति सति समझाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी निरगुण धार वेखण आया आप, आप आपणा फेरा पाईआ। जिस दा एथे ओथे दो जहान आदि जुगादि करे कोई ना नाप, पैमानयां विच्चों पैमाइश ना कोए रखाईआ। सो करन आया खेल अन्तरजामी पुरख अबिनाश, करनी दा करता दया कमाईआ। विछड़ी रहिण ना देवे कोई सखी नार कमज़ात, कुलखणी रूप ना कोए बणाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर रूह बुत्त दोवें कर दए पाक, पुनीत पवित आप कराईआ। इक जपा के धुर दा जाप, जीवण जुगत जुगत दए बदलाईआ। बिना बेनती कीती अरदास, आस सब दी वेख वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा अठसठ तीर्थ मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ गुरमुख किसे लभ्भणी ना पए ख़ाक, दर दर अलख ना कोए जगाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाला आपणे मिलण दी आपे दस्स दए जाच, याचक आपणे लए उठाईआ। कोट जन्म दी भगती नालों सुहञ्जणी हो जाए अज्ज दी रात, गुर अवतार पैगम्बर वेख वेख ख़ुशी मनाईआ। भगत सुहेला इक इकेला शाह सुल्ताना नौजवाना मर्द मर्दाना पुच्छणहारा धुर दी वात, लोकमात फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। वतनां वल पाई फेरी, फिर के आपणा आप बदलाईआ। जो लेखा जाणे आदि जुगादि गुरू गुर चेरी, लख चुरासी खोज खुजाईआ। गुरमुखो सतिगुर पूरा जाणदा विछड़ी केहड़ी केहड़ी, जुग जन्म दी पूरब राह तकाईआ। विछोड़े दी रुतड़ी पिच्छे बीत गई
बथेरी, चौकड़ी दए गवाहीआ। कलयुग रैण वेखो अन्धेरी, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। बिन पुरख अकाल सागर विच्चों कढ्ढ लई सब ने आपणी आपणी बेड़ी, नौका नाम ना कोए वखाईआ। अबिनाशी करता दीन दयाल निरगुण धार हो के लावे कोए ना देरी, डेरयां विच्चों डण्डे दए उठाईआ। धन्न भाग जे गुरमुखो तुसां एह अंदरों छेड़ छेड़ी, मांगत हो के मंग मंगाईआ। अग्गे कूड़ दी रहिण ना देवे अन्धेरी, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। वतन विच आ के पढ़न ना देवे कोई पोथी, पुस्तकां तों खैहड़ा लए छुडाईआ। इक्को मंज़ल दस्से सौखी, सहिज परदा दए उठाईआ। घाटी रहे ना कोई औखी, पल्लू आपणे नाल बंधाईआ। जन भगत सुहेले धुर दे बणा सौंकी, शान आपणे नाल वधाईआ। आत्मा चुरासी विच रहे ना भाउँदी, भवजल विच ना कोए रुढ़ाईआ। जेहड़ी तूंही तूं ही ढोला गाउँदी, गहर गम्भीर विच समाईआ। पुरख अकाल खेल कर के आपणे गौं दी, खेड़ा तुहाडा दए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। वतन वल आ के तक्कण लग्गा, लग मातर पिछली वेख वखाईआ। दो जहान कूक पुकार उठे प्रभू बिन भगतां तेरा वधे कोई ना अग्गा, अगला खेल ना कोए दृढ़ाईआ। बिन धर्म दवारयों दूजी नज़र ना आए कोई जग्हा, चार कुण्ट कूड़ कुड़यार होया हल्काईआ। चेले गुरुआं नाल ते गुरू चेलयां नाल करन दग़ा, कलयुग रीती सोहणी दिती बणाईआ। तेरे शब्द धार विच शब्द रूप कोए ना बज्झा, भजन बन्दगी विच लग्गी जगत लोकाईआ। पेट कारन करदे मन वासना गजा, सदा हक ना कोए सुणाईआ। तेरा नूर जहूर बेमन्ज़ूर किसे ना लभ्भा, मन्ज़ूरी विच मनसूर रूप ना कोए बदलाईआ। किसे कम्म ना आया पढ़या गग्गा घग्घा, घर आपणे चढ़ के हरि कन्त मिल ना ख़ुशी मनाईआ। आत्म परमात्म रस माणया ना उह मज़ा, जिस दा मज़ाक दुनियां रही उडाईआ। अबिनाशी करता कहे जन भगतो मैं तुहाडी चलां सदा विच रज़ा, रमज़ आपणी अंदरे अंदर लगाईआ। बेवतन होण दी जे सच्ची पुच्छो वज्हा, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए उठाईआ। जन भगत कहिण बेवतन होए क्यों, अबिनाशी करते दे दृढ़ाईआ ? श्री भगवान कहे तुहाडा गोबिन्द नाल नेहों, एसे कारन लोकमात जन्म दिता दवाईआ। जो अन्त अख़ीर बेनज़ीर बिन अक्खर बिन लेख लिख्त कह के ग्यों, ओड़क लेखा पूरा कराईआ। कुछ ईसा मंग मंगी अग्गे देउ, दीन हो के सीस झुकाईआ। सो खेल करे अलख अभेउ, अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। जन भगत कहिण नहीं कुछ प्या पल्ले, भेव धुर दा दे खुल्हाईआ। क्यों तेरी धार नहीं रले, हुन्दी रही जुदाईआ। की मन वासना रहे झल्ले, बुद्धी चली ना कोए चतुराईआ।
क्यों विछोड़े तीर रहे सले, सलल मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा दे उठाईआ। श्री भगवान कहे भगतो की दस्सां, दास्तान पिछली दयां दोहराईआ। जिस वेले गोबिन्द माछूवाड़े मेरे नाल लाईआ अक्खां, अक्खां अक्खां विच्चों बदलाईआ। सेज सुहाउणी होई कक्खां, ओढण नज़र कोए ना आईआ। हथ्थ मार के उत्ते पट्टां, पटने वाले ख़ुशी मनाईआ। मेरा राग कोई किसे नहीं गाउणा भट्टां, वारां विच ना कोए छपवाईआ। पुरख अकाल मैं आपणा प्यार तेरे अंदर रखां, दुनियां हथ्थ ना कदे फड़ाईआ। मैं तैनूं सदा बणाउणा आपणी जननी ज़च्चा, तेरी गोद बह के खुशी वखाईआ। मैं कोई खाण पीण वाला गुरू नहीं कच्चा, कंचन गढ़्ह ना कोए सुहाईआ। मैं तेरी धार विच रचा, पंज तत ना कोए वड्याईआ। लोकमात आया ते करके तेरे नाल मता, दूजे नाल सलाह ना कोए रखाईआ। हुण तेरे सत्थर लथ्था, दूजी सेज ना कोए हंढाहीआ। पुरख अकाल खुशीआं विच हस्सा, हस्ती आपणी लई बदलाईआ। गोबिन्द मैं मुड़ के तेरे खेड़े अंदर वसां, बिन तेरे मन्दिर डेरा अवर ना कोए सुहाईआ। गोबिन्द किहा प्रभू की तैनूं मेरे वरगे लखां, कोटन कोटि नज़री आईआ। श्री भगवान किहा नहीं मैं तेरे अंदर आपणा आप ढकां, ढईआ तेरा मेरा दए गवाहीआ। गोबिन्द किहा की बाप नहीं सका, सकयां तों लएं छुडाईआ। पुरख अकाल किहा अच्छा, अच्छी तर्हां दयां वखाईआ। जेहड़ा लेख किसे ना लिखा, उह तेरे नाल लवां बणाईआ। गोबिन्द किहा पहलों तारीं मेरयां सिक्खां, जो सिख्या विच तेरा मेरा नाम ध्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जे ओन्हां नूं देवें पिच्छा, मैनूं तेरी लोड़ रहे ना राईआ। मैं किसे हथ्थ नहीं आउणा मन्दिर इट्टां, पत्थरां विच ना डेरा लाईआ। मेरे पुत्रां पिच्छे गुरमुखां दीआं लिखीआं चिटां, जिन्हां दा हरफ़ ना कोए बुझाईआ। श्री भगवान किहा मैं ओन्हां दा लेखा नजिठ्ठां, नेरन नेर हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द किहा वेख प्रभू बेवतन, धुर संदेसा इक जणाईआ। मैं छड्डयां केहड़ा पतण, डेरा कवण किनार टिकाईआ। कुछ थोड़ा हाल आया दस्सण, सब नालों कर जुदाईआ। ज़रा तक्क आपणी अक्खन, बेनज़ीर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल वेख वखाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द तेरा बेवतन नहीं लोकमात, वतन साचा दयां वखाईआ। बिन तेरी धार मेरी प्रगट ना होवे ज़ात, ज़ाहर जहूर ना कोए रुशनाईआ। धुर दा देवे ना कोए साथ, सगला संग ना कोए बणाईआ। ढोला गाए ना कोई पुरख अबिनाश, बेपरवाह दी बेपरवाही ना कोए दृढ़ाईआ। साचा मेला करे कोई ना आप, आपणा आप भेंट ना कोए कराईआ। मैं किस दा बणां बाप, सुत दुलारा कवण अख्वाईआ। एह अगम्मी खेल तमाश, कलम शाही ना सके कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा इक सुणाईआ। गोबिन्द किहा मैनूं वतन बेवतन दी नहीं लोड़, लोड़ींदे साजण दयां दृढ़ाईआ। सब तों पहले गुरमुख मेरे सज्जण लैणे जोड़, जोड़ी धुर दी आप बणाईआ। जो आपणा आप घोली गए घोल, अन्तर आत्म प्रेम वधाईआ। मेरे नाल पूरा कर कौल, इकरारनामा दे बणाईआ। पुरख अकाल हौली जेही किहा बोल, शब्द अगम्मी आवाज़ सुणाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर बेनज़ीर गुरमुख सन्त सुहेला रहिण ना देवां कोई अनभोल, सुरती विच्चों सुरती आप जगाईआ। गोबिन्द सदा तैनूं रखां कोल, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक सरनाईआ। गोबिन्द किहा सुण ठाकर मेरे स्वामी, परम पुरख दयां दृढ़ाईआ। तूं आदि जुगादी अन्तरजामी, अन्तर आत्म वेख वखाईआ। मेरे गुरमुखां दी वखरी होवे निशानी, निशाना तीर इक दरसाईआ। निरगुण ढोला आत्म परमात्म पढ़न बाणी, बनां विच खोजन दी लोड़ रहे ना राईआ। ओन्हां वास्ते करन आया आसानी, असल विच एसे कारन सत्थर रिहा हंढाहीआ। तूं पुरख अकाल करनी मेहरवानी, महबूब हो के मिल के ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां अंदर मेरी शब्दी धार ज़िंदगानी, तत्तां दे जीवण दी लोड़ ना कोए वखाईआ। जिन्हां दा सदा पद निरबाणी, निरवैर हो के निरवैर आपणी दया देणी कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। श्री भगवान कहे मैं दया कमावांगा। गोबिन्द तेरी धार, धर्म दा रूप सच प्रगटावांगा। कलयुग वेख अन्तिम वार, कल कल्की नाउँ प्रगटावांगा। सन्त सुहेले आप उबार, गुरमुख गुर गुर रंग रंगावांगा। लख चुरासी विच्चों भाल, सज्जण सुहेले आप जगावांगा। जिन्हां पिच्छे भेंटा कीते लाल, उह लाल आपणे रंग रंगावांगा। सच दवारा वखा सच्ची धर्मसाल, बेवतनां दा वतन आप वसावांगा। रंग चढ़ा के शाह कंगाल, ऊँच नीच पन्ध मुकावांगा। लख चुरासी विच्चों कर बहाल, जम की फाँसी फंद तुड़ावांगा। फल लगा के तेरी डाल, माली हो के वेख वखावांगा। आपे वेख मुरीदां हाल, मुर्शद हो के ख़ुशी मनावांगा। त्रैगुण माया तोड़ ज़ंजाल, जागरत जोत इक रुशनावांगा। लेखा चुका के माज़ी हाल, अगला आपणे हथ्थ वखावांगा। ओन्हां पोह ना सके काल, कलयुग कूड़ कलेश मिटावांगा। जिस वेले गुरमुख अग्गे करन स्वाल, सब दा लेखा पलट के झोली पावांगा। साचे वतन देवां स्वाल, फड़ बाहों आप टिकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठावांगा। गोबिन्द किहा प्रभू एह केहड़ी तेरी मेहरवानी, बहुती ख़ुशी ना मैं मनाईआ। जिन्हां तेरे पिच्छे जोबन लाई जवानी, आपणा आप भेंट कराईआ। की होया तूं तत्तां दा बण ग्यों दानी, पंज तत दएं वड्याईआ। एह नाटकां वाली खेल आसानी, गोबिन्द शब्द कदे ना भाईआ। मेरा झगड़ा रहिणा नहीं कोई दीवानी, फ़ैसला इक्को वार सुणाईआ।
जे मिलणा फेर काहदी मेहरवानी, एहसान सिर ना कोए रखाईआ। मेरा सिख प्रभू तेरी कीमत टकयां विच ना चुकाए कोई दवानी, मथ्थे टिकाउण दी लोड़ रहे ना राईआ। जिन्हां पिच्छे तत्ती लोह उत्ते बह गया सुत भानी, आप आपणा तेरी गोद टिकाईआ। कलयुग अन्त गुरुमुख मेरी होए उह निशानी, जो निशाना तेरा नाउँ तीर चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल उठाईआ। पुरख अकाल किहा मेरे उत्ते ना कर एहसान, असल दयां जणाईआ। गोबिन्द किहा ओ प्रभू तूं केहड़ा मेरा जजमान, मैं मरासी डूम बण के मंगण आईआ। मैं तेरा बाल नादान, बच्चयां वांग गोदी बह के सब कुछ लै के खा के ख़ुशी मनाईआ। मैं कोई हज़ारां लखां सखीआं दा गिणती वाला नहीं काहन, हिन्दसयां विच अंक ना कोए बणाईआ। बिन मेरे तेरा झुल्ले ना कोए निशान, निशाना सच ना कोए वखाईआ। मैं तेरा हुक्म करां परवान, मन्नां चाँईं चाँईंआ। तैनूं देणा पए सच प्रीती दा दान, दूजी मंग ना कोए मंगाईआ। जिस वेले निरगुण धार सति सच दा आवें भगवान, भाग गुरमुखां देणा बदलाईआ। अबिनाशी करते तेरे दर ते केहड़े ढोलक छैणयां वाले लग्गणे दीवान, मस्त दीवाने नाम ख़ुमारी विच देणे कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। गोबिन्द कहे गुरमुखो तुहाडे वतन आवां, आवा गवण दयां मुकाईआ। आ के सांझा ढोला गावां, आपणा नाम ना कोए जपाईआ। तुहाडा कंडा आपणे नाल रखां सांवां, तराज़ू दूजे हथ्थ ना कदे फड़ाईआ। बच्चयां नूं लाड लडावां वांग मांवा, पिता हो के पूत गोद सुहाईआ। तुहाडा लख चुरासी दा लेखा मुकावां नाल चावां, जुग चौकड़ी पिच्छो वारी आईआ। उच्ची कूक के लंमीआं करो बाहवां, बेवतनां दा मालक मिल्या बेपरवाहीआ। गुरमुख कुँवारी आत्म इक्को वार लै लवे लावां, लख चुरासी विच्चों दूजा खौंत लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। जन भगतो तुहानूं किसे दा लैणा ना पए परछावां, पिछलयां तों पिच्छे अगलयां तों अग्गे लेखा दिता मुकाईआ। बेवतन हो के तुहाडे दवारे आवां, वतनां दे मालक तुहानूं दयां बणाईआ। आपणा तत सरीर तुहाडे पिच्छे गवावां, जोती जोत कर रुशनाईआ। भुक्खा दरवेश हो के टुकड़े मंग के खावां, भण्डारा अतोट अतुट भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। वतन विच आया, अवण गवण मुकाईआ। लेखा रहे ना त्रैगुण माया, माया ममता मोह दए चुकाईआ। जिस दे अन्तर आपणा नाम दृढ़ाया, दृढ़ विश्वास दए बंधाईआ। अन्तिम लेखा रहे ना राया, जमां तों लए छुडाईआ। चुरासी लख ना कोए भुवाया, चारे खाणी ना कोए कुरलाईआ। साचा मन्दिर दए वखाया, जित्थे वसे बेपरवाहीआ। बेवतनां वतन विच बह के ढोला इक्को गाया, वज्जे सच वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। जन भगतो जे तुसीं
ना हुन्दे बेवतन लोकमात ना जन्म दिवाईआ। फिर किस दी पत आउँदा रखण, निरगुण आपणा वेस धराईआ। किस दवारे सोंहदा पतण, कवण घाट डेरा लाईआ। लख चुरासी किन्नां करे यतन, अबिनाशी करता हथ्थ किसे ना आईआ। जुग जन्म पिच्छो तुहाडे पड़दे आया ढकण, ओढन आपणा नाम वखाईआ। साचे वतन आया छड्डण, फड़ के बाहों पार कराईआ। तुहाडा नूर हो के आया जगण, लोकमात करे रुशनाईआ। गुरमुखो सच प्रेम दा मुख ते ला के सगन, अमृत जाम दए प्याईआ। जिस दे नाल आपणी मंज़ल सारे लँघण, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। साची चढ़ी रहे रंगण, दुरमति मैल दए मिटाईआ। दूजे दर जाणा पए ना मंगण, घर घर अलख ना कोए जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद बख्शणहार सरनाईआ। वतन आया जाए मिल के, विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। भेव जाणे हर घट अन्तर दिल दे, दिलदार हो के खोज खुजाईआ। सोच रहिण ना देवे की नज़ारे मिलदे तेरे तिल दे, तिलकणबाज़ी विच्चों बाहर कढाहीआ। जेहड़े विकार अंदरों कढ्ढयां बाहर नहीं हिलदे, शब्द इशारे नाल लेखा दए चुकाईआ। खेल वखा के धार बिस्मिल दे, पड़दे ओहले दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दए वसाईआ। वतन विच आ के कुरलावे कोई ना कूंज, बेहबल हो ना दए दुहाईआ। जन भगतो तुसीं केहड़ी लभ्भणी स्वांती बूँद, जाम प्याले धुर दे रिहा प्याईआ। अन्त अख़ीरी तुहाडी दुरमति मैल देवे पूंज, कूड़ कुड़यार गठड़ी गंढ्ढ आप खुल्हाईआ। आत्म परमात्म रहे ना कोए दूज, दुतीआ भाउ दए चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साची आ जाए सूझ, समझ विच्चों आपणी समझ दए बदलाईआ। की होया थोड़े समें वास्ते चोला मिल्या पंज तत काया भूत, हड्ड मास नाड़ी खेल खिलाईआ। अन्त फेर तुसीं पूत दे पूत, पिता आपणी गोद उठाईआ। लेखा मुका के चारे कूट, दहि दिशा लहिणा रहे ना राईआ। महल अटल वखा के ऊँचो ऊँच, सच दुआर दए टिकाईआ। जित्थे गुर अवतार पैगम्बर कर के गए कूच, ओसे कूचे गली विच तुहाडे ढोले दए सुणाईआ। अन्त सुनेहड़ा देवणहारा इक्को शब्दी दूत, आदि जुगादि जुग चौकड़ी भज्जे वाहो दाहीआ। जिस दा जसबीर सिँघ कोलों लै लओ सबूत, गुरमेज कौर गुर के धाम पुचाईआ। हाज़रां विच हाज़र मौज़ूदा विच मौजूद, बेवतनां नूं वतनां विच दए पुचाईआ। ख़ुशीआं विच रखे ख़ूब, महबूब हो के वेख वखाईआ। सब ने छड्डणा तन वजूद, तत्तां दा नाता तोड़ ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। वतन विच आया जाए वस के, भागां वालयां भाग बणाईआ। जन भगतो तुहाडे नाल जाए हस्स के, हस्ती विच्चों हस्ती आप समझाईआ। धुर दा मार्ग जाए दस्स के, दसां गुरुआं दी जो पढ़ाईआ। एसे कारन गोबिन्द अंगीठे विच बह गया अक्क के, अकलां वालयां
दी चली ना कोए चतुराईआ। गुरसिखां कोलों अमृत आप छक के, आपणा भरोसा गुरमुखां उत्ते टिकाईआ। बेशक गुरमुख गए भज्ज के, गोबिन्द हाज़र हो के दरस दिखाईआ। एह बचन नहीं कोई अज्ज दे, जुग चौकड़ी रीती रिहा दृढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर आउँदे रहे जग ते, हुक्में अंदर खेल वरताईआ। भगत भगवान नूं रहे सद्द दे, अन्तर रो रो मारन धाहींआ। दूर दुराडे रहे भज्जदे, भज्जण वाहो दाहीआ। इक्ट्ठे हो के तुहाडे वांग नहीं रहे सजदे, भगत दवारा ना कोए वखाईआ। दुख झल्लदे रहे पाणी अग्ग दे, ठोकरां पत्थरां नाल खाईआ। जन भगतो तुहाडे नाल ख़ुशीआं ताल वेखो वज्जदे, वज्हा सके ना कोए समझाईआ। जे गोबिन्द दे बच्चे नीहां हेठां ना दब्बदे, प्रभ दा दाउ लग्गे ना विच लोकाईआ। एह खेल रोज़े शब दे, दिवस दिवस नाल वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे मुका के पिछली हद्द दे, हाज़र हो के दया कमाईआ। वतन विच आए देवे होका, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। गुरमुखो गावो सच सलोका, जो सुल्हाकुल रिहा दृढ़ाईआ। लख चुरासी विच्चों माणस जन्म इक्को मौका, जो मुकम्मल प्रभ दे नाल मिलाईआ। शब्दी धार गोबिन्द कदे करे ना धोखा, ध्रू प्रहलाद देण गवाहीआ। किसे कम्म नहीं आउणा साढे तिन्न हथ्थ काया माटी कोठा, जिंनां चिर आत्म परमात्म मिल के वज्जे ना वधाईआ। गुरमुखो सतिगुरू प्रीत सत्त समुंदर नालों डूँग्घा मारना गोता, मोतीआं वाले सिप्प हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सच्ची सरनाईआ। वतन कहे वतनां वाल्लयो बेवतन दी वत आई वसाखी, वातावरन दए बदलाईआ। जे वेखो गोबिन्द दी इकसठ वाली साखी, जो सिख्या सिख दृढ़ाईआ। विद्या विच किसे ना भाखी, कलयुग सन्त कन्त भेव ना कोए दृढ़ाईआ। गोबिन्द वार गाए कोई ना ढाडी, सरंगा सार ना कोए जणाईआ। ताल कढ्ढे कोई ना भाटी, भट्टां विच ना कोए वड्याईआ। बिना पुरख अकाल खेल दस्से कोई ना साची, बुद्धी दी बुद्धी नाल लड़ाईआ। गोबिन्द बाणी जगत विद्या विच किसे ना भाखी, अक्खरां नाल बहुते रहे समझाईआ। शब्द सतिगुरू दी मन्ने कोए ना आखी, अक्खरां दी करन लड़ाईआ। एस तों वड्डी होर नहीं कोई गुस्ताख़ी, एसे कर के मिले सज़ाईआ। गोबिन्द दी अमृत प्याउण छकाउण वाली नहीं वसाखी, वस्त्र पहनाउण ना कोए चतुराईआ। क्यों, गोबिन्द नूं पता सी मैं शब्दी धार हो के जन भगतां अंदर कटणी दिन ते राती, दूजा दर नज़र ना आईआ। एन्हां दे अन्तर मेरे प्रेम दी हाटी, जित्थे अमृत देणा टिकाईआ। अजे तक्क किसे नूं समझ नहीं कोई भाखी, भरम सके ना कोए चुकाईआ। गुरमुखो वतन विच रह के तुहाडी करदा रहे राखी, ख़बरदार हो के होका आप सुणाईआ। बुत्त करके अंदरों बाहरों पाकी, आत्म परमात्म नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक
उठाईआ। किसे नहीं जाणया क्यों गोबिन्द गुरमुखां कोलों अमृत पीता, हथ्थां अग्गे हथ्थ फलाईआ। की पुरख अकाल ने हुक्म कीता, अंदरों करी पढ़ाईआ। की दान दिता खोल्ह के खीसा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। धुर संदेश होया गोबिन्द तेरा नूर गुरमुख शीशा, आपणा आप इस दे विच टिकाईआ। तैनूं पंजां तत्तां वाला सरीर धरना पए विच अंगीठा, वजूद रहिण कोए ना पाईआ। फेर किथे रहें तूं जीता, कवण दुआर रह के झट लँघाईआ। गोबिन्द चार कुण्ट वेख के किहा प्रभू ठीक आ, ठीकर भज्जयां मेरा निशान नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल किहा सुण मेरी सच हदीसा, हुक्म नाल सुणाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त अख़ीरी बीता, वेला वक्त दए गवाहीआ। तेरी फुलवाड़ी दा महकणा इक बग़ीचा, महक अन्तर अन्तर महकाईआ। झगड़ा रहे ना ऊँचा नीचा, राउ रंक वण्ड ना कोए वण्डाईआ। तेरा खेल होणा ठंडा सीता, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। तूं जन भगतां बणना मीता, मित्र प्यारा हो के संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द कहे मैं क्यों गुरमुखां अग्गे डाहे हथ्थ, हथेली हथेली उत्ते टिकाईआ। हुक्म दिता पुरख समरथ, सहिजे सहिज दृढ़ाईआ। छड्ड के काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह देणा तुड़ाईआ। शब्दी धार हो के आउणा सच, सति तेरी वड्याईआ। ओस वेले जन भगतां अंदर जाणा वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। अन्तर आत्म धुर दा रस देणा झट्ट, अक्ख आपणे नाल मिलाईआ। रहिणा ओस हट्ट, नाम देणा चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दिता सुणाईआ। साचा हुक्म सुण गोबिन्द धार, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों प्रगटाईआ। वतन वेखणा गुरमुखां दा घरबार, काया माटी सोभा पाईआ। बणना मित्र यार, प्रीतम हो के प्रीती तोड़ निभाईआ। वेखणा सदा जुग चार, घड़ी पल वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कर्ज़ा लहिणा देणा तेरे कोल रख्या उधार, वेले वक्त नाल झोली देणा पाईआ। हो के रहिणा ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर देणी पुचाईआ। सो वेला वक्त पहुंचयां आण, कलयुग अन्त दए गवाहीआ। वतनां वाल्लयो हो जाओ सवाधान, जगत स्वादां विच्चों तुहानूं साध दए बणाईआ। आपणे घर दी करो पहचान, जिस गृह विच्चों होई अन्त जुदाईआ। नाता जोड़े नाल श्री भगवान, भाग हिस्सा तुहाडी झोली पाईआ। दसरथ दा बेटा लभ्भणा पए ना राम, गोपीआं वाला काहन बंसरी बांस ना कोए सुणाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद करना ना पए ध्यान, नानक गोबिन्द सिफ्त ना कोए सालाहीआ। इक्को वतन दा मालक पहुंचे आण, दो जहान लेखा दए मुकाईआ। दया कमा के पुचाए ओस मुकाम, जो मुकीम कदीम तों बणाया बेपरवाहीआ। जित्थे रह के गुरसिखो होणा ना पए बदनाम, बदी नेकी दा लेखा दए चुकाईआ। लख चुरासी रहिणा ना पए ग़ुलाम, राए धर्म दए ना कोए सज़ाईआ। सतिगुर चरण धूढ़ी होवे इस्नान, मजन इक्को इक
कराईआ। साचे दर मिले बिसराम, बिस्तर खटीआ दोवें देणा तजाईआ। कलयुग अन्त ना रहे बेपहचान, अक्खां विच्चों अक्ख लैणी खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। जन भगतो तुहाडा वतन सदा वसदा, आ के वेखे शहिनशाहीआ। जित्थे ढोला भगत भगवान दे जस दा, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। इष्ट बणया इक्को ज्ञान नेत्र अक्ख दा, अज्ञान बैठा मुख भवाईआ। प्रकाश होवे सच सति दा, वज्जे हक वधाईआ। जो जन भगत सुहेला सोहँ ढोला रटदा, रट्टा अगला पिछला जाए मुकाईआ। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन गगनंतरां आपे टप्पदा, भज्जा जाए वाहो दाहीआ। गुरमुख नूर कदे ना छपदा, जुग चौकड़ी करे रुशनाईआ। मंज़ल चढ़दा कदे ना अक्कदा, पैंडा सहिजे जाए मुकाईआ। ओस घराने विच वसदा, जित्थे गुरमुख घर दे बैठे डेरा लाईआ। सच सिँघासण साहिब स्वामी सजदा, सज्जण बेपरवाहीआ। जो जन भगतां दर्शन कर कर जुग जुग रज्जदा, दूजिआं मिलण कदे ना आईआ। लख चुरासी खेल रचाया दुनी जग दा, कायनात रिहा भवाईआ। गुरमुखो तुहाडा सुहावणा समां होया अज्ज दा, अगे अज़ल ना कोए सताईआ। वतन अनोखा रहे वसदा, जित्थे वसल यार ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मालक बणया तुहाडा सब दा, सभना दा लेखा लहिणा आपणयां चरणां विच रखाईआ।
२ विसाख शहिनशाही सम्मत २ हरचरण सिँघ दे गृह बठिंडा
जन भगत कदे ना होवे बेघर, घराना वसदा रहे बेपरवाहीआ। अबिनाशी करता परम पुरख जिन्हां दा वर, अन्तर मिल के दए वड्याईआ। सदा सदा सद नुहाए अगम्मी सर, सरोवर इक्को इक वखाईआ। भय भउ चुकावे कूड़ा डर, चुरासी गेड़ ना कोए भवाईआ। दीन दुनी विच्चों लए फड़, निरगुण सरगुण खोज खुजाईआ। पल्लू नाल शब्दी डोर बंधाए लड़, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। साचे मन्दिर अंदर जावे चढ़, गृह वज्जे इक वधाईआ। धुर दा ढोला गीत सोहला लए पढ़, सोहँ राग इक अलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए वड्याईआ। जन भगत कदे ना होवे ख़ानाबदोश, बेदर ना मात अख्वाईआ। जिन्हां दे अंदर अबिनाशी करता वसदा रहे ख़ामोश, सच सिँघासण आसण डेरा लाईआ। नाम ख़ुमारी अंदर रखे मदहोश, प्याला मधर जाम जाण भुलाईआ। जन्म जन्म दी मेटे सोच, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। चरण प्रीती दस्स के मौज, मजलस आपणे संग वखाईआ। पूरब जन्म दी मनसा पूरी कर के
लोच, लोचण अंदरों दए खुल्हाईआ। नाम सुणा के धुर सलोक, सोहँ ढोला इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए वड्याईआ। जन भगत कदे ना होए बेगाना, दूसर वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। जिन्हां दा मालक शाह सुल्ताना, शहिनशाह दो जहानां सोभा पाइंदा। सो आत्म परमात्म निरगुण धार निरगुण लाए याराना, मुहब्बत मेहर विच रखाइंदा। साचे नाम दा सुणाए अगम्मी अफ़साना, अफ़सोस चिन्ता ना कोए रखाइंदा। सच प्रीती अंदर करे दीवाना, मस्ती हस्ती विच्चों प्रगटाइंदा। धुर दा धाम दस्स निशाना, तीर निशाना इक्को इक चलाइंदा। योद्धा सूरबीर बण मर्द मर्दाना, मदद आपणी नाल उठाइंदा। पहलों लोकमात जन भगतां करे रवाना, पिच्छे आपणा नूर चमकाइंदा। मेल मिलाए गुण निधाना, गुणवन्ता आपणा भेव खुल्हाइंदा। प्रगट हो के आवे विच मैदाना, सच सुहाना वक्त सुहाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाइंदा। जन भगत कदे ना जावे औझड़ राह, उजड़या खेड़ा ना कदे वखाईआ। जिन्हां दा परम पुरख परमात्म बणे मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। शब्दी शब्द दए सलाह, मश्वरा इक्को नाम कराईआ। कोट जन्म दे बख्श गुनाह, दुरमति मैल करे सफाईआ। चरण कँवल दे पनाह, मेहर नज़र इक उठाईआ। जीवण विच्चों जीवण दे के नवां, नव जोबन आपणा दए वखाईआ। मन ममता मेट दे तमअ, समझ मसझ विच्चों बदलाईआ। लेखे ला के पवण स्वास दमां, दामन हो के दामनगीर दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। जन भगत कदे ना होवे दूर, दुराडा पन्ध ना कोए वखाईआ। जिन्हां दे अन्तर इक्को नूर, मंत्र ढोला इक्को गाईआ। सच नाम सरूर, सुरती शब्द विच समाईआ। नाता तोड़ कूड़ मफ़रूर, माया ममता मोह चुकाईआ। नित दर्शन करन हाज़र हज़ूर, हज़रत वेखण शहिनशाहीआ। जिस दा शुक्रिए विच सारे करदे मशकूर, मुश्कल सब दी हल्ल कराईआ। सर्ब कला भरपूर, अतोट अतुट रिहा वरताईआ। जन भगतां मानस जन्म कर मन्ज़ूर, कलयुग कूड़ फतूर दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन वेखे प्रेम भगती वाले मज़दूर, मेहनत मुशकत बावक्त सब दी झोली पाईआ।
४ विसाख शहिनशाही सम्मत २ मैहिंगा सिँघ दे गृह पिण्ड हरी पुर
तेरा खेल पुरख समरथ, आदि जुगादि जुग चौकड़ी भेव कोई ना पाइंदा। बोध अगाध शब्द अनाद महिमा अकथ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी सिफ्त सालाहइंदा। गुर अवतार पैगम्बर गाउँदे तेरा जस, रसना जिह्वा
बत्ती दन्द सिफ्त सालाहइंदा, सन्त भगत सूफ़ी दिवस रैण रहे लभ्भ, अन्तर आत्म खोज खुजाइंदा। नौ सत्त आर पार तेरी कोई ना जाणे हद्द, चौदां लोक चौदां तबक परदा ना कोए उठाइंदा। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण देवे अगम्मी वथ, वस्त अमोलक नाम निधाना झोली पाइंदा। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पन्ध मुकावे नठ नठ, जुग चौकड़ी आपणी धार चलाइंदा। गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती तीर्थ सरोवर अठ्ठ सठ्ठ समुंद सागर जलधारा तेरी ओट तकाइंदा। हुक्मे अंदर खेले खेल चुरासी लख, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी आप वड्याइंदा। नित नवित निरवैर निराकार निरगुण जोत होए प्रगट, साख्यात स्वच्छ सरूपी अनभउ प्रकाश आपणा इक दृढ़ाइंदा। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी दो जहान श्री भगवान खोल्ह आपणा हट्ट, कलमा हक हक समझाइंदा। जोती नूर ज़ाहर ज़हूर होवे लट लट, करनी दा करता कुदरत दा कादर महबूब मुहब्बत विच आपणा खेल खिलाइंदा। सोई सुरती हुक्में अंदर आत्म परमात्म लावे सट्ट, पारब्रह्म ब्रह्म परदा आप उठाइंदा। निझर झिरना अमृत धार अंमिउँ देवे रस, रस्ता रहबर हो के आप वखाइंदा। घर घट भीतर जगत निराला रिहा दस्स, भेव अभेदा अछल अछेदा आपणे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा कोई ना पावे भेव, परदा ओहला धुर दरगाह सच मलाह ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव करदे रहे सेव, निरगुण सरगुण अक्खरां वाली जगत पढ़ाईआ। ढोले गाउँदे गए बत्ती दन्द जेहव, राग नाद शब्द धुन कलमयां विच शनवाईआ। तेरा महल अटल उच्च मनार सदा निहकेव, अगम्म अथाह बेपरवाह तेरा अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निरगुण सरगुण धार चलाईआ। पारब्रह्म बेअन्त अगम्म अथाह, बेपरवाह बेपरवाही विच समाइंदा। नित नवित जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण बणे मलाह, आत्म परमात्म परमात्म आत्म ब्रह्म परदा आप उठाइंदा। शब्द अनादी बोध अगाधी बिन अक्खरां देवे इक सलाह, निष्अक्खर आपणा हुक्म वरताइंदा। साहिब स्वामी अन्तरजामी आपे बणे मलाह, खेवट खेटा बेड़ा आपणे कंध उठाइंदा। सन्त सुहेले गुर गुर चेले लए उठा, जागरत जोत बिन वरन गोत आप डगमगाइंदा। जलवागर नूरी नूर इक ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बर माया ममता मोह मेट मिटाइंदा। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म कदे ना होवे जुदा, जुज़ वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। सूफ़ी सन्त फ़कीरां अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के साचा मार्ग दए सिध्धा, रिद्ध सिद्व कूड़ कुड़यार डेरा ढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट भीतर निरंतर अन्तर मंत्र इक्को नाम दृढ़ाइंदा। पारब्रह्म तेरा खेल अगम्म, अगोचर, कहिण कोए ना पाईआ। रसन स्वासी कोई ना गावे पवणी दम, विद्या
विच ना कोए चतुराईआ। लेखा जाणे ना कोई काया माटी हड्ड (चम्म), चम्म इष्टी दृष्टी भेव ना कोए खुल्हाईआ। तेरी धार नूरो नूर जलवागर ब्रह्म, इस्म आज़म इक रुशनाईआ। निहकर्मी हो के करे अगम्म कर्म, जगत कांड दा झगड़ा दए चुकाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया मेटणहार भरम, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। मानव ज़ाती मनुक्खता इक्को दस्से धर्म, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोई वण्डाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म सति सतिवादी साची सरन, दूसर ओट ना कोए तकाईआ। साचा ढोला धुर दा संगीत नाम निधान गुरमुख सन्त सुहेले पढ़न, दूई द्वैती रहे ना राईआ। बिन पौड़ी डण्डे मंज़ल आपणी चढ़न, नौ दुआर सुखमन टेडी बंक जगत वासना अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी जोत प्रकाशी निरगुण नूर जोत दर्शन करन, दीदार दीद दूर करे नाबीनाईआ। आत्म हो के परमात्म पीआ पतिपरमेश्वर वरन, पारब्रह्म ब्रह्म नाता जोड़े सहिज सुभाईआ। भगत भगवान मिल के बिन अक्खरां ढोले पढ़न, बिन नाद धुन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच गृह आपणी ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म बेअन्त अबिनाशा, अबिनाशी आपणी खेल खिलाईआ। जुग चौकड़ी दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर वेखणहारा तमाशा, तमअ तृष्ना जगत वासना फोल फुलाईआ। जन भगतां अन्तर आत्मा निज गृह मन्दिर अंदर वेखे पूरब जन्म दी आसा, आसा मनसा तृष्ना ममता मोह मेट मिटाईआ। सच प्रीती चरण कँवल उपर धवल देवे धुर भरवासा, भाण्डा भरम भउ कूड़ी क्रिया आप भन्नाईआ। बिन दीआ बाती कमलापाती जोत कर प्रकाशा, मण्डल रासी सुरती शब्दी गोपी काहन आप नचाईआ। जन भगतां अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर नित नवित सदा सुहेला वसे पासा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चार कुण्ट दहि दिशा विछड़ कदे ना जाईआ। एथे ओथे दो जहान भगत भगवान बणया रहे राखा, रखक हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी हरिजन हरि हरि मेले सहिज सुभाईआ।