५ विसाख शहिनशाही सम्मत २ प्रगट सिँघ दे गृह हरि भगत दुआर धीर पुर दिल्ली
ब्रह्म कहे तेरी बेपवराही, पारब्रह्म तेरे विच समाईआ। आत्म परमात्म होई जुदाई, तन वजूद तत डेरा लाईआ। नूरो नूर कर रुशनाई, दीपक दीआ डगमगाईआ। लख चुरासी खेल रचाई, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज अगम्मी बणत बणाईआ। घट भीतर गृह डेरा लाई, सुहञ्जणा दर सुहाईआ। नाम धुन शब्द शनवाई, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द गाईआ। ख़ालक ख़लक बण नूर ख़ुदाई, जलवागर आप अख्वाईआ। जुग चौकड़ी वण्ड वण्डाई, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाहीआ।
गुर अवतार बणत बणाई, निरगुण सरगुण सेव लगाईआ। नाता जोड़ काग़ज़ कलम शाही, अक्खरां अंदर सधरां जोड़ जुड़ाईआ। हुक्म दे के धुरदरगाही, फ़रमाना इक समझाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ दुहाई, दोहरा हक ना कोई सुणाईआ। चार वरन रहे कुरलाई, अठारां बरन रोवण मारन धाहीआ। मिल्या मेल ना महबूब मुहब्बत विच गुसाँईं, गहर गम्भीर जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। अलख अगोचर तेरा भेव कोई जाणे नाहीं, जीव जंत सार कोए ना आईआ। समुंद सागर हाहाकार मचाई, ज़िमीं असमान धीर ना कोए धराईआ। जगत वासना मात नचाई, नटुआ नट स्वांग बणाईआ। ममता मोह कर कुड़माई, नाता दीन दुनी बंधाईआ। आपणा भेव ना किसे खुल्हाई, ओहला अंदरों ना कोई उठाईआ। सन्त सुहेले वेखण चाँईं चाँईं, चारों कुण्ट फोल फुलाईआ। शाह पातशाह शहिनशाही, शहिनशाह सुल्तान मेहरवान बेअन्त अन्त कहिण कोए ना पाईआ। सदी चौधवीं हुक्में अंदर होवे तबाही, तोबा तोबा सारे फिरे दुहाईआ। कोई ना पकड़े बांही, बलधारी नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द लेखा लिख्या जीव समझे नाहीं, अमृत आत्म जाम ना कोए प्याईआ। साची मंज़ल बणे कोए ना राही, पाँधी हो के पन्ध ना कोए मुकाईआ। अन्तिम सब दे गल विच पैणी फाही, फाँसी धर्म राए लटकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर देवे ना कोए गवाही, अन्त सहाई ना कोए छुडाईआ। जगत विद्या डूँग्घी खाई, ख़ालस ख़ालक ना कोए मिलाईआ। लहिणा देणा तेरा दो जहानां थाउँ थाँईं, थान थनंतर सारे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा धुर दा घर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, तेरी ओट सहारे छड्डे कोटन कोटि, काया कुटीआ साचे कटड़े अंदरों कामल मुर्शद मिल के कबीला भगत भगवान इक्को नज़री आईआ।
५ विसाख शहिनशाही सम्मत २ रतन सिँघ नूर पुर (ज़िला जलन्धर) निवासी दे प्रशाद कराउण ते,
हरि भगत दुआर दिल्ली
बेपरवाह तेरी बेपरवाही, आदि अन्त भेव ना कोए जणाइंदा। गुर अवतार पैगम्बर बण के पाँधी राही, आदि जुगादि जुग चौकड़ी हुक्मे अंदर फिराइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव भज्जण थाउँ थाँईं, देवत सुर सेवक हो के सीस निवाइंदा। शास्त्र सिमरत वेद पुराण देण दुहाई, अञ्जील कुरान, नाअरा हक हक दृढ़ाइंदा। खाणी बाणी ढोला रही गाई, गहर गम्भीर बेनज़ीर तेरी सिफ्ती सिफ्त सालाहइंदा। जन भगत सुहेले ध्यान रहे लगाई, निज नेत्र लोचन नैण परदा ओहला इक उठाइंदा। सन्त सज्जण लभ्भण थाउँ थाँईं, खोजत खोजत आपणा मेल वखाइंदा। गुरमुख गुरसिख नाम रहे ध्याई, दिवस रैण अठ्ठे पहर
इक्को राह तकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अगम्मी दर, धुर दरबारे धार ना कोए जणाइंदा। धुर दरबारे तेरी धार, धरनी धरत धवल समझ कोए ना आईआ। हुक्मे अंदर हुक्म गुरू अवतार, हुक्मी हुक्म ख़ुशी मनाईआ। गावत गा गा तेरा नाम सिफ्त अपार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी गए जणाईआ। चार जुग जुगती नाल करदे गए इज़हार, सुरती अकाल मूर्ती सुरती नाल मिलाईआ। नाम निधाना सुणदे गए शब्द सच्ची धुन्कार, धुनकी तूम्बा तन रबाब वजाईआ। बिन जुगत पैगम्बर करदे गए दीदार, सति सरूप अनूप वेख वखाईआ। राह तक्कदे गए परवरदिगार, सच ग़मख़ार ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे सोभा पाईआ। बेअन्त बेपरवाह तेरी अपरम्पर वेखी लीला, लालच विच जगत लोकाईआ। कोई ना जाणे तेरा अम्बर रंग नीला, नीली धारों परे सारे कहिण बेपरवाहीआ। जीव जंत साध सन्त सच बणाए ना तैनूं कोई वसीला, वास्ता वास्तविक तेरे नाल जुड़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बण के तेरा कबीला, किबला कामल मुर्शद गए जणाईआ। खेल कर के उत्ते धरनी धरत ज़मीना, ज़ामन हो के ज़मीमा गए समझाईआ। ठंडा करके सीना, सीतल धार अमृत विच समाईआ। दरवेश सेवक हो अधीना, अदने हो के आहला ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे बह के ख़ुशी मनाईआ। अदने हो के किसे कैहिंदे गए आहला, आलमगीर इलम ना कोए चतुराईआ। सच ख़ुदाए मन्नदे गए ताअला, तुलबा हो के करी हक पढ़ाईआ। प्यार मुहब्बत मेहर पा के माला, मसला मिसल विच्चों हल्ल कराईआ। मार्ग वेख सुखाला, सुखसागर अंदर तारीआं लाईआ। हुक्मे अंदर दे अहिवाला, स्वाल सब दे अंदर टिकाईआ। त्रैगुण माया कर खेल निराला, ज़ंजाला जीवण जुगत जगत जणाईआ। सार पाशे वाली चल के चाला, शत्रु मित्र आपणा आप छुपाईआ। गोप बण ग्वाला, मटकी ठोकर लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्यार अंदर जन भगत दवारे नाशता करन वाला, स्वाल पिछला हल्ल कराईआ। सच गृह जन सच्ची धर्मसाला, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। जित्थे दीपक जोत जगे बेमिसाला, मिसल विच मसला ना कोए समझाईआ। हुक्मे अंदर हुक्म वरता के पुरख अकाला, कलधारी आपणी कल जणाईआ। गुरमुखां पूरब जन्म लेखे ला के घाला, कीती घाल पाए थाँईंआ। हरिजन गोद उठाए धुर दा बाला, बाली बुध देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक वखाईआ। सच दवारा धुर दा धाम, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। सब तों निराला आहला वसे राम, रहमत विच रैहम आप कमाईआ। पैगम्बरां दा पैगम्बर साचा दिसे अमाम, आमद विच वेखे ख़लक लोकाईआ। हक हकीकी देवे अगम्मी जाम, जामावन्त बैठा सीस निवाईआ। जन भगत दवारे भगवन कर बिसराम,
विश्व आपणा हुक्म वरताईआ। सति धर्म झुला निशान, निशाने कूड़े दए बदलाईआ। सन्त सुहेले वेखे आण, चार कुण्ट दहि दिशा खोज खुजाईआ। प्रगट हो श्री भगवान, भाग उन्हां दा झोली पाईआ। योद्धे सूरबीर बणा मर्द मर्दान, मदद दा लेखा दए चुकाईआ। अन्तर आत्म परमात्म हो के मिले आण, सरोसमान दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दा सचखण्ड दवारा बदले ना कदे विधान, अज़ीम तरमीम ना कोए रखाईआ। सद सुहेला बणया रहे निगाहबान, वेख वखाणे चाँईं चाँईंआ। कलयुग अन्तिम हो मेहरवान, महबूब हो के वेस वटाईआ। जन भगतां सहिज सुभाओ, मिले आण, बन खण्ड खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। जन्म कर्म दे झगड़े सहिँसे मेटे तमाम, तमअ तकब्बर अंदरों बाहर कढाहीआ। चुरासी विच रहिण ना दए ग़ुलाम, ग़ुलामां दी ग़मी दए गवाईआ। साचा दस्स के इक्को नाम, सोहँ ढोला सति पढ़ाईआ। अन्त कन्त भगवन्त करे कर्म कांड कल्याण, प्रेम प्रीती ब्रह्म ब्रह्मांड वज्जे वधाईआ। सच संदेसा देंदा रहे फ़रमान, फ़ुरनयां विच्चों फ़ुरना आप प्रगटाईआ। गुरमुख गुरसिख हरि सन्त सुहेले कर परवान, प्रेम प्यार विच आप बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवारे देवे इक आराम, अगे होणा ना पए बदनाम, महिमान आपणे लए बणाईआ।
६ विसाख शहिनशाही सम्मत २ तरलोक सिँघ सनाम निवासी दे प्रशाद कराउण ते,
दिल्ली हरि भगत दुआर
पुरख अकाल भेव किसे की कहिणा, गुर अवतार पैगम्बर कथनी ढोला गाईआ। अबिनाशी करता आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब कुछ वेखे बिन आपणे नैणां, अक्ख जलवा नूर रुशनाईआ। जन भगतां जुग चौकड़ी देवे देणा, दे दे ख़ुशी वखाईआ। साचे सन्तां भाणा दस्से सहिणा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गुरमुखां आत्म परमात्म जुड़ के दस्से रहिणा, घर सच्चे वज्जे वधाईआ। गुरमुखां बणे साकसज्जण धुर दा सैणा, सर्ब स्वामी दया कमाईआ। नाम अमोलक वस्त तन साचा पाए गहिणा, जगत मुलम्मा रूप ना कोए वखाईआ। तन माटी ख़ाकी साची वस्त वखाए रसायणा, जिस अन्तर अनमुलड़ी वस्त दिती टिकाईआ। शब्दी शब्द धुर दी धार बणे अलाइना, आलम उल्मा आप समझाईआ। भगत वछल विश्व बणे तराइना, तारनहार समरथ आप अख्वाईआ। जिस दा लेखा कोई लिख ना सके गीता रमायणा, वेद शास्त्र बिध रहे समझाईआ। करे खेल अगम्म अथाह निरगुण नूर नरायणा, नर हरि आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
धुर दा खेल आप वरताईआ। पारब्रह्म तेरी सारे करदे गए सिफ्त, सालाही सालाह वड्डी वड्याईआ। हुक्मे अंदर हो के गृफ्त, गृह अंदर निगाहबान खोज खुजाईआ। नाम संदेसा सुनेहड़ा देंदे गए सृष्ट, शरेआम ढोला गाईआ। पुरख अकाल जणाउँदे गए इष्ट, ईश जीव जगदीश कर पढ़ाईआ। रसीए भोगी हो के भोगदे गए गृहस्त, नाता तन माटी ख़ाक जुड़ाईआ। अददां अंकां विच बणदी रही फरिसत, मीज़ान विच बहुते रंग रंगाईआ। निज नेत्र नैण तीर निशाने लाउँदे रहे शिसत, बण शिकारी शिकार पिच्छे भज्जे वाहो दाहीआ। साचे नाम दी लोकमात थोड़्ही थोड़्ही तारदे रहे किशत, केशव कृष्न कह के आकाश उपर ध्यान लगाईआ। अन्तिम हुन्दे रहे निष्ट, नष्ट पंज तत तन वजूद कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखाईआ। खेल तेरा सदा अनोखा, बिन अनुभव समझ किसे ना आईआ। बुद्धी विच सब ने खाधा धोखा,साध सन्त चले ना कोए चतुराईआ। अक्खरां वाला ग्रन्थ पोथा, तेरी महिमा रिहा सुणाईआ। शनवाई करदा रिहा लोकां, लुकवां भेव ना कोए खुल्हाईआ। गुर अवतारां दा उच्ची होका, हुक्म बेपरवाहीआ। बिन हरि किरपा कोई ना उठे सोता, आलस निंद्रा ना कोए मिटाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को सतिगुर बहुता, बहु गिणती विच कदे ना आईआ। नित नवित कदे ना पए होछा, हुश्यिारी विच हुश्यिारां दए बतलाईआ। किसे नाल करे ना गुस्सा रोसा, जुग जन्म दयां विछड़यां रुसयां लए मनाईआ। बिना भगतां किसे दवारयों ना खावे तोसा, भोग भगवान ना कदे लगाईआ। प्रेम प्यार दा रस जगत पदार्थां विच्चों बहुता, प्रेम प्यारयां विच्चों कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां जन्म मरन दी दूर कराए सोचा, सोच विच्चों सच सच विच्चों सति सति विच्चों हो प्रगट आपणे विच समाईआ।
६ विसाख शहिनशाही सम्मत २ लक्षमण सिँघ दे गृह हरि भगत दुआर दिल्ली
सतिगुर शब्द कहे जन भगतां भगती करावां आपणी रुचीआ, कोटन कोटि जगत अक्खां वाले वेखण कोए ना पाईआ। जिथ्थों इक्को प्रेम प्यार मुहब्बत सोहवे साची रुतीआ, रुत्त अगम्मी आपणे रंग रंगाईआ। एका दूजा भउ रहे कोए ना दुतीआ, एका एक मिली वड्याईआ। सुरत सवाणी रहे मूल ना सुतीआ, आलस निंद्रा विच्चों बाहर कढाहीआ। मन वासना लग्गे कोए ना रुचीआ, रचना माया ना कोए भरमाईआ। शाहो भूप सति सरूप मिले पंज मुखीआ, जो पंचम देवणहार वड्याईआ। जिस दा लेखा बोध अगाध रहे ना लुक्कया, परदयां विच्चों परदा दए उठाईआ। जिस दे दुआर उत्ते रहे ना कोए दुखीआ,
जन्म मरन दा रोग ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे मन्दिर दए वड्याईआ। जन भगतां अंदर दस्से उह समाधी, जिस विच जगत अंगड़ाई ना कोए रखाईआ। मन वासना रहे बांधी, बन्धन कूड़ा मोह चुकाईआ। सुरती ढोले रहे गांदी, तूं ही तूं राग अल्हाईआ। भूमिका मिले अगम्मी ठांडी, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। लख चुरासी बणना पए ना पाँधी, जूनां विच ना कोए भवाईआ। मिले वड्याई जन्म कर्म धुरां दी, धुर लहिणा मस्तक विच्चों चुकाईआ। लोड़ रहे ना दीपक शमां दी, शमशान भूमी विच्चों बाहर कढाहीआ। तृष्ना रहे ना कोई तमअ दी, तमन्ना अंदरों पूर कराईआ। मार खाणी ना पए जमां दी, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। घड़ी वेखणी ना पए ग़मां दी, हिरस हवस दए गवाईआ। लेखे लाए धार दमां दी, दामनगीर हो के दमन आपणे विच कराईआ। चले चतुराई ना कोई नावां दी, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ। मंज़ल मुके जुग चव्हां दी, चौथे पद दए बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। काया कुटीआ अंदर दस्से धुर दा जोग, जगत जुगीशरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। ममता मन रहे ना रोग, हउमे हंगता ना कोए भरमाईआ। झगड़ा रहे ना लोक परलोक, सलोक इक्को इक सुणाईआ। चिन्ता ग़म रहे ना दोख, दुखियां दर्द दए मिटाईआ। सच दवारे बख्शे मौज, मेला मेले सहिज सुभाईआ। नाम निधाना देवे चोग, चुग़ली निंदया विच्चों बाहर कढाहीआ। अन्तर प्यार दर्शन देवे रोज़, रोजिआं विच फाका ना कोए कटाईआ। समझ विच किसे ना आवे सोच, बुद्धी विच परदा ना कोए उठाईआ। जन भगतां किरपा करके दस्से आपणी खोज, बिन खोजत ख़बर दए पहुंचाईआ। जगत जन्म दा दाता बण के बख्शे साची मौज, मजलस आपणे नाल रखाईआ। सन्त सुहेला साची मंज़ल जावे पहुंच, पंचां दा परपंच दए गवाईआ। जित्थे मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को खौंत, ख़तरा लख चुरासी दए गवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग कदे ना जावे औंत, भगत भगवान मिल के साची धार प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। काया कुटीआं अंदर दस्से धुर दा गीत, गहर गम्भीर गोबिन्द आप जणाईआ। भगत भगवान दी साची चले रीत, हड्ड मास नाड़ी रत रती रत ना कोए डुल्हाईआ। धार हो के वसे अन्तर चीत, चेतन हो के चातृक लए उठाईआ। तन वजूद काया माटी कर के ठांडी सीत, अग्नी अग्ग दए बुझाईआ। जन भगत आपणा हमसाया बणा के नज़दीक, वास्ता इक्को घर रखाईआ। आपणे हथ्थ रख तौफ़ीक, हुक्म संदेसा इक दृढ़ाईआ। करे कराए ठाकर ठीक, ठोकर विच जगत लोकाईआ। जुग चौकड़ी जिस दी करदे गए उडीक, ओढण आपणा रिहा बदलाईआ। जिस दी शब्दी सतिगुर करे तस्दीक, शहादत अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक
नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रखे तौफ़ीक, तुआरफ़ विच सफ़ारश विच इबारत विच जन भगतां बख्शिश करे चरण प्रीती माण वड्याईआ।
७ विसाख शहिनशाही सम्मत २ अर्जन सिँघ दे गृह बलोचपुरा ज़िला करनाल
पुरख अकाल अगम्म अथाह, अलख अगोचर शहिनशाहीआ। जन भगतां दस्से एकँकारा इक्को राह, रहबर हो के दया कमाईआ। दर दवारा धुर दरबारा दए वखा, नर निरँकारा सोभा पाईआ। शब्द इशारा इक जणा, नाम निधाना श्री भगवाना परदा आप उठाईआ। मेला मिलाए सहिज सुभा, दूई द्वैती अंदरों दए चुका, चार कुण्ट दहि दिशा कर रुशनाईआ। जलवागर नज़री आए ख़ुदा, आत्म परमात्म रहिण ना देवे जुदा, जागरत जोत डगमगाईआ। धुर दा नग़मा नाम सुणाए सदा, सूफ़ी सन्त फ़कीर लए उठा, आलस निंद्रा मात मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। सरन कहे मैं भगतां जोगी, जगत जोगीशरां हथ्थ कदे ना आईआ। मेल मिलावां प्रीतम चोजी, जो चार जुग दा लेखा रिहा चुकाईआ। अन्तर आत्म बख्श के इक्को सोझी सूझ समझ दयां बदलाईआ। जन भगत कर्म दा रहे कोई ना रोगी, निहकर्मी मेला मेले सहिज सुभाईआ। जिस दी धार समझे कोई ना बोधी, विद्या विच ना कोए वड्याईआ। सो गुरमुखां चुक्के आपणी गोदी, बाल अंञाणे आपणे रंग रंगाईआ। ठाकर हो के सचखण्ड दा मौजी, मजलस धुर दी विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक सरनाईआ। सरन कहे मैं वेखां खेल देवत सुर दी, विष्न ब्रह्मा शिव ओट रखाईआ। खेल जाणां अनन्द पुर दी, पुरी अनन्द परदा ओहला चुकाईआ। सेवा वेखां पूरे सतिगुर दी, जो सति सतिवादी हो के दया कमाईआ। मंज़ल वेखां ओस घर दी, जिस गृह मिले माण वड्याईआ। गुरमुख आत्म मरन विच कदे ना मरदी, जन्म विच जन्म ना कोए भवाईआ। साची मंज़ल अगम्मी चढ़दी, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। कन्त सुहागी इक्को वर दी, वारता पिछली जाए भुलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला पढ़दी, पुस्तक हथ्थ ना कोए उठाईआ। बिन अक्खां दर्शन करदी, बिन दीद ईद चन्द रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल वखा दे आपणे दर दी, जित्थे इक्को वजदी रहे वधाईआ।
१३ विसाख शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल
सच्च दवारे लग्गा नावां, गुरमुखां मिले माण वड्याईआ। भगत भगवान दीआं सांझीआं होईआं बाहवां, चतुर्भुज वाली पिछली वण्ड रही ना राईआ। धन्न धन्न धन्न जणेंदीआं मावां, जिन्हां अंदर वज्जे वधाईआ। अगे प्रेम प्यार दा रिश्ता होया सांवां, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। गोबिन्द दा लेखा पत्रयां विच्चों वरका निकले बेदाअवा, दाअवेदार अगले दिता बणाईआ। जन्म तों पहलां बाद भरना पए किसे ना हावा, हौकयां विच आपणा आप ना कोए मिटाईआ। बिन रसना जिह्वा गीत आत्म परमात्म धुर दे गावां, गुरमुख गुर गुर आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। वड्याई कहे मैं की दस्सां सलाह, साहिब हुक्म इक जणाईआ। पूरब लहिणा रिहा चुका, चार जुग दा लेखा रिहा गवाईआ। साचे दर रिहा बहा, महल अटल वज्जे वधाईआ। पूरब दा पूरब लहिणा झोली पा, अगला हुक्म इक सुणाईआ। जिन्हां ने सेवा लई कमा, सरसे दे विछड़े सहिजे लए मिलाईआ। एसे कारन लए बुला, माझे विच्चों महबूब आपणे बाहर कढाहीआ। जिस नूं दूजा बदले ना कोए ख़ुदा, ख़ुद आपणे हुक्म विच रखाईआ। एथे ओथे अगे पिच्छे दो जहान होण ना देवे कदे जुदा, वक्खरा अंग ना कोए रखाईआ। गोबिन्द इक अन्त अख़ीर बिन अक्खरां ढोला गया गा, जिस दी समझ किसे ना आईआ। अंगीठे विच बहण लग्गे नेत्र आंसू ल्या वहा, ध्यान माझे विच टिकाईआ। पुरख अकाल ल्या मना, बेनन्ती बिन हथ्थां दिती सुणाईआ। जे बणें पिता माँ, इक्को गोद बह के ख़ुशी मनाईआ। अगे गुरमुखां दा मेरा लेखा इक्को घर दएं सुहा, दूजा दर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कहे मैं की दस्सां हालत अज्ज, कहिण वाली कथा ना कोए बणाईआ। की बहाना प्रभ ने लाया पज्ज, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। जिस नूं कोई जाण ना सके वकील जज्ज, अक्खरां विच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। पूरब जन्म दा लहिणा देणा हक, हकीकत विच्चों झोली रिहा भराईआ। जिन्हां उत्ते कोई नहीं रिहा शक, शकूक शिकवे सारे दिते मिटाईआ। अगे मेहर दा सिर उत्ते रखे हथ्थ, हथेली उत्ते आपणा आप जमाईआ। नाम प्यार दी दे के वथ, वक्खरे सब तों लए कराईआ। बिना अक्खां तों दे के अक्ख, दर्शन देवे चाँईं चाँईंआ। जन भगतो तुहाडा पिछले जन्म दा जस, गावण दा वेला रिहा सुहाईआ। कोई ना किहो असीं गए थक्क, थकावट जन्म जन्म दी दिती मिटाईआ। तुहाडे अंदर जावां वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। गोबिन्द नंदेड़ विच बह के इक बचन बोलया सच, सति कर दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द कहे मैं वेखां माझा देस, जित्थे महबूब फेरा पाईआ। होवे सच
नरेश, नरायण बेपरवाहीआ। देवे इक संदेश, भगतां आप उठाईआ। मेरे लेखे लावे मुच्छ दाढ़ी केस, किस्मत सब दी दए बदलाईआ। मैं ओन्हां लवां वेख, जो मेरे पिच्छे आपणा आप मिटाईआ। मैनूं फेर किसे नहीं कहिणा दस दस्मेस, दहि दिशा विच नज़र किसे ना आईआ। मेरी बदल जाणी रेख, रेखा जगत देणी बदलाईआ। मैं रहिणा सदा हमेश, जन्म मरन विच कदे ना फेरा पाईआ। बदल के आवां भेस, जोती जाता आपणा लै के नाल धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। जन भगतो कोई ना किहो असीं वाढी नाल कीती दाती, बल बाहवां वाला वखाईआ। तुहाडे पिच्छे सचखण्ड विच खेल कीता रातीं, गुर अवतार पैगम्बर इक्ट्ठे कर के सब नूं दिता वखाईआ। ज़रा वेखो मार के झाती, बेदाअवयां दे हावे दिते गवाईआ। मेरी लेटे उत्ते छाती, बच्चयां नालों बच्चे प्यारे लए बणाईआ। मेरी अज्ज दी नहीं कोई बाती, जुग चौकड़ी चली आईआ। तुहाडी मंज़ल पार कर दिती घाटी, घाटा एथे ओथे दो जहान रहे ना राईआ। तुहाडी मंज़ल मुकी वाटी, सचखण्ड दवारा दयां वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। माझे वाल्लयो क्यों तुहानूं सद्दयां इकल्ले, सदमा पिछला दिता चुकाईआ। जे तुसीं भज्जे सो किसे विच्चों हल्ले, हालत तुहाडी दिती बदलाईआ। तुहानूं फेर वसावां ओसे महल्ले, जित्थे गोबिन्द सोभा पाईआ। तुसीं माढ़े नहीं चंगे जे भले, भार तुहाडा दिता उठाईआ। क्यों साहिब सुल्तान मेहरवान तुहाडे हो गया वले, वलवले अंदरों दए कढाहीआ। नाम वस्त अमोलक बन्न्हे तुहाडे पल्ले, ख़ाली हथ्थ ना कोए जाईआ। तुसीं ओस साहिब नाल रले, जिथ्थों करे ना कोए जुदाईआ। तुहानूं कलयुग माया मूल ना छले, ममता मोह ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुखो तुसीं माझे दे नहीं वासी, पुरख अकाल चरण दए सरनाईआ। तुहाडे अंदर निर्मल जोत प्रकाशी, जो बिन दीपक करे रुशनाईआ। तुहाडी मण्डल तों परे रासी, जित्थे गोपी काहन नाच ना कोए वखाईआ। तुहाडा इक इकल्ला निरगुण निरवैर पुरख अबिनाश साथी, दूजा संग ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण कँवल बख्शे अगम्मी दाती, दातार दाता हो के आपे जोत जगाईआ।
२१ विसाख शहिनशाही सम्मत २ इन्द्रजीत सिँघ, अजमेर सिँघ दे गृह भलाई पुर डोगरां ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द कहे मैं दो जहान वेखी कुटीआ, कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड वेख वखाईआ। बिन भगतां लख चुरासी
ख़ाली वेखी लुटीआ, आबे हयात अमृत धारा ना कोए सुहाईआ। सच सुहञ्जणी सोहे कोई ना रुतीआ, रुतड़ी रुत अबिनाशी अचुत ना कोए महकाईआ। चार वरन अठारां बरन भाउ जाणया दुतीआ, एका एकँकार एका रंग ना कोए समाईआ। जगत वासना सृष्टी दृष्टी वेखी सुतीआ, सोवत जागत हरि का दरस कोए ना पाईआ। मानस जन्म कलयुग जीव करन आए बुत्तीआ, बुत्तख़ाने अंदर मन वासना रही कुरलाईआ। सुरत सवाणी शब्द हाणी मिल कोई ना उठीआ, सति सच लए ना कोए अंगड़ाईआ। आत्म परमात्म परम पुरख लग्गे कोए ना रुचीआ, रचना कूड़ी तक्के जगत लोकाईआ। बिन सतिगुर चरण तन माटी ख़ाक होए कोए ना सुचीआ, सुच संजम कीते कम्म किसे ना आईआ। जिस दी याद विच जुग चौकड़ी मुकिया, मुकम्मल गुर अवतार पैगम्बर बैठे ध्यान लगाईआ। जो गुरमुख सन्त सुहेले करे मुक्खीआ, मुख अन्तर नरंतर बसन्तर दए बुझाईआ। सन्त सुहेले गुर चेले करे सुखीआ, सुखआसण सिँघासण पुरख अबिनाशण इक दसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। सरन कहे मैं तक्कां लख चुरासी, धुर हुक्म ध्यान लगाईआ। बिन भगतां सब दे गले दिसे फाँसी, फ़ैसला हक ना कोए सुणाईआ। सचखण्ड दुआर दा बणे कोए ना वासी, वसल यार करे ना कोए नूर ख़ुदाईआ। कलमयां अंदर भुल्लया बन्दा ख़ाकी, ख़ालस रंग ना कोए चढ़ाईआ। बिना महबूब खोल्हे कोए ना ताकी, तकवा हक ना कोए जणाईआ। जिन्हां दा मेल होया इतफ़ाकी, इतमीनान दए जणाईआ। प्रेम प्याला देवे बण के साकी, सकयां तों लए छुडाईआ। वस्त अमोलक दे के दाती, दातार आपणा भेव खुल्हाईआ। पूरब लहिणा जाण के बाकी, बन्धन अगले दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा हुक्म वरताईआ। हुक्म कहे मेरा हुक्मी संदेसा, फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला वड नरेशा, नर नरायण शहिनशाहीआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित रहे हमेशा, सदा सदा सद आपणा खेल वखाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ दो जहानां बणया रहे मीता, नित नवित आपणी कार कमाईआ। भगत सुहेला इक इकेला करदा रहे हेता, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा रंग रंगाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी हो के भुल्ले कदे ना चेता, चातृक गुरमुख गुरसिख गुर गुर लए उठाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के सच दुआर खड़ के खोल्हे भेता, भावना भाउ भय भउ भावी विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी हरि हरि आपणे रंग वखाईआ। हरि हरि रंग आदि जुगादि अनोखा, जगत ललारी समझ कोए ना पाईआ। जिस दे विच एथे ओथे नहीं धोखा, अग्नी वाली भठ्ठी ना कोए तपाईआ। मंज़ल मार्ग राह दस्स के सौखा, सोहणे मनमोहणे गुरमुख लए तराईआ। झगड़ा रहे ना चौदां लोका, लुकवां
भेव अगला दए खुल्हाईआ। पढ़ना पए ना कोई पोथा, वरका वरका ना कोए उलटाईआ। लभ्भणा पए कोई ना कोठा, मंज़ल आपणी दए चढ़ाईआ। जित्थे रहे कोई ना रोगा, हँ ब्रह्म ना कोए वड्याईआ। तत्तां वाला दिसे कोई ना चोगा, तन वजूद ना कोए सफ़ाईआ। बैरागीआं वाला धारना पए ना जोगा, जगत जोगीशर ना कोए समझाईआ। अलख जगा के देणा पए ना होका, रसना ढोला गीता ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां चरण प्रीती दे के इक्को मौका, मुफ्त आपणे नाल रलाईआ। मुफ्त कहे मेरी कोई ना जाणे कीमत, क्यामगाह विच गुर अवतार ना कोए चुकाईआ। जन भगतां वक्त दस्सां, ग़नीमत, ग़मी दे विच्चों गुमनाम बाहर कढाहीआ। परदा रहे ना त्रिया त्रीमत, तवाम आम बमकाम निशान ना कोए वखाईआ। विचारनी पए ना कोए ज़हिनीअत, ज़िहन जहान ना कोए रुशनाईआ। वड्याई दिसे ना कोए विच ज़ीनत, ज़ेर ज़बर ज़बर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद सदमे दए मिटाईआ। सद कहे सदा मेटदा रहां सदमा, सदी सदीवी समझ कोए ना पाईआ। गुरमुख तारां विच्चों पदमां, पदम दी रेखा दए गवाहीआ। पुरख अकाल दे रखां विच कदमां, कदीम तों धारा जिस दी चली आईआ। नाम निधान सुणावां नग़मा, नबीआं दी सेवा इक समझाईआ। नूर नुराना देवां चशमा, चशमे दीद शमां गुल गुले गुलशन इक महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कहे मैं सदा बेनज़ीर, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मैं वेखां शाह फ़कीर, आहला अदना खोज खुजाईआ। मैं फिरदे वेखे फ़कीर, फ़िकरे ढोले रहे गाईआ। प्रभू दी वेखी तदबीर, तालीम विच सके ना कोए समझाईआ। शरअ दी वेखी ज़ंजीर, शरीअत नाल लड़ाईआ। दुनी दी वेखी तकदीर, तकब्बर विच लोकाईआ। दुद्ध दी वेखी तासीर, तबा रही बदलाईआ। झगड़ा प्या अमीर ग़रीब, अमरापद ना कोए समझाईआ। साची दए ना कोए तरतीब, दीन मज़्हब पल्लू ना कोए छुडाईआ। खेल वेख्या अजीब, अजब निराला हरि कराईआ। जन भगतां पूरी होई उम्मीद, आमद विच ख़ुशामद विच दर पाया बेपवराहीआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी करे तमहीद, सिफ्तां विच सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी दस्से इक प्रीत, प्रीतम हो के परम पुरख आपणा रंग रंगाईआ। दूर दुराडा नेरन नेरा भीतर हो के वस्या भीत, करे कराए ठांडा सीत, सीतल धारा सति स्वामी इक वहाईआ। जन भगत अंदर बाहर होण ना देवे पलीत, फ़रीक फ़िरका मन ना कोए बणाईआ। नाउँ निरँकारा दे के इक तौफीक, हदीस कलमा सच पढ़ाईआ। नेड़े आए ना कोए अबलीस, लाअनत जामा ना कोए छुहाईआ। मुर्शद मुरीद बणा के अज़ीज़, मुहब्बत विच आपणी गोद उठाईआ।
साचे घर दी दस्स तमीज़, तमा कूड़ी दए गवाईआ। झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, इक्को रंग दए चढ़ाईआ। जन भगत जगजीवण दाता मिल के जगत जावण जीत, हार हिरदे विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, बख्शणहार प्रेम प्यार दी इक बख्शीश, बख्शश विच्चों बख्शश रहमत विच्चों रैहम कायम मुकाम मुकीम मुकम्मल आपणी दया कमाईआ।
२३ विसाख शहिनशाही सम्मत २ ऊधम सिँघ दे गृह जलालाबाद ज़िला अमृतसर
भगत भगवान आदि जुगादी बन्धन, बन्दगी दी लोड़ रहे ना राईआ। आत्म परमात्म देवे साचा अनन्दन, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। धूढ़ी टिक्का मस्तक लाए चन्दन, निरगुण चांदनी चन्द जोती जोत जोत रुशनाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी हो के लाए अंगन, अंगीकार ख़ुद मुखत्यार इक अख्वाईआ। लहिणा देणा मूल चुकाए लोकमात वरभण्डन, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ लेखा रहे ना राईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्दी धार आए मंगण, प्रेम प्रीती साची नीती आपणी झोली पाईआ। सच दुआर एकँकार निरगुण निरवैर आए लँघण, जगत दवारका लेखा रहे ना राईआ। निरगुण निरगुण नाता आए गंढ्ढण, सरगुण मेला मेले सहिज सुभाईआ। चरण धूढ़ी अमृतसर नुहाए साची गंगन, अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर दुरमति मैल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। भगत भगवान आदि जुगादी मेला धुर दा, धुर मस्तक लेखा आप बणाईआ। जुग चौकड़ी मेला मिलदा रहे सच्चे सतिगुर दा, सति स्वामी शब्द अनामी इक्को बेपरवाहीआ। अन्तर अन्तर निरंतर साचा फ़ुरना रहे फुरदा, मन वासना झगड़ा दए चुकाईआ। ताल बणया रहे सुरत सवाणी शब्दी सुर दा, सोवत जागत इक्को रंग वखाईआ। लहिणा देणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी मुकाउँदा रहे अनन्द पुर दा, पूरन ब्रह्म पारब्रह्म प्रभ आप जणाईआ। झगड़ा चुकाउँदा रहे कलयुग कूड़ी क्रिया अन्ध घोर दा, सति सतिवादी आपणा नूर कर रुशनाईआ। लेखा रहिण ना देवे पंज चोर दा, ठगौरी मन ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां कारज करे लोड़ दा, लोड़ींदा साजण दया कमाईआ। जन भगतां मेला आदि अन्त, अन्तश्करन लेखा रहे ना राईआ। मेला मिलदा रहे गुरमुख साचे सन्त, सति सतिवादी आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोड़ जुड़दा रहे धुर दे कन्त, निरगुण सरगुण सोभा पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा चलदा रहे इक्को मंत, मंतव सारे हल्ल कराईआ। रुत्त मौली रहे सदा बसन्त, फुल्ल फुलवाड़ी पत्त डाली आप महकाईआ। भगत भगवान जोड़ा जुड़दा रहे विच्चों जीव जंत, जीवण
जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी वेख वखाईआ। भगत भगवान इक्को गृह हुन्दा रहे वास, निवास अस्थान मिले वड्याईआ। इक्को मन्दिर हुन्दा रहे प्रकाश, प्रकाशवान नूर ख़ुदाईआ। बिन मंज़ल बणया रहे साथ, सगला संग आप जणाईआ। पूरब जन्म पूरी करदा रहे आस, आसा मनसा आपणे रंग रंगाईआ। निरगुण हो के वसदा रहे पास, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। प्रेम प्रीती अंदर देंदा रहे शाबाश, शहिनशाह हो के आपणी ख़ुशी वखाईआ। झगड़ा मुकाउँदा रहे पृथ्मी आकाश, अकल कलधारी आपणी खेल वखाईआ। लेखे लाउँदा रहे पवण स्वास, साह साह आपणा नाम जपाईआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को दस्स के जाप, ज़ामन हो के लए छुडाईआ। कोट जन्म दे मेट देवे पाप, मेहरवान हो के आपणा दरस कराईआ। तन माटी ख़ाकी करे पाक, पतित पुनीत दए बणाईआ। जुग चौकड़ी पूरा करे वाक्, भविख्त लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुख गुर गुर बणा साक, सज्जण हो के मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म वेख आपणी ज़ात, परदा ओहला दए चुकाईआ। भगत भगवान इक्को मन्दिर अंदर धुर दा वास, दूजा गृह ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा रखे आपणे हाथ, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ।