पहली जेठ शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल
बिजली कहे आदि जुगादि ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर खेल तमाशा, जल विच थल विच जल विच पल विच खेल कोए ना पाईआ। सन्त भगवन्त आदि अन्त जुगा जुगन्त साख्यात प्रभू वेखे आप तमाशा, तमाशबीन दीन दुनी जगत लोकाई नाल मिलाईआ। मैं तूं तूं मैं हँ ब्रह्म पारब्रह्म आत्म परमात्म निरगुण निरगुण सरगुण सरगुण ज़ात अजाती खेल बहुभांता, दिवस राता आपणी कार कमाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर शाह हकीर बेनज़ीर लाशरीक सच तौफ़ीक अगम्मी करन अगम्म बाता, अजपा जाप बिन पुन्न पाप, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द वाक्, वाका ख़ाका नाल इतफ़ाका धुर दा दाता वेख वखाईआ। सहिज सुभाउ बेपरवाहो सच न्याउँ शब्दी धार सच जैकार एकँकार निराकार कर पसार बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द सूरा सरबंग मारे अगम्मी हाका, हाकम धुर दा लेखा कोई ना जाणे ताल सुर दा सारंगा सति मृदंगा अनहद नादी ब्रह्म ब्रह्मादी साची धार जणाईआ। पतासे नालों भगत भगवान दा मेल चंगा, जित्थे अठसठ तीर्थ ना कोई जमना सुरस्ती गोदावरी गंगा, तन्द तन तम्बूर रबाब वजाए मृदंगा, खेले खेल निरगुण सरगुण मेल चढ़े रंग तन वजूद ख़ाकी
बन्दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट घट वासी पुरख अबिनाशी लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सन्त सुहेला इक इकेला गृह भीतर गृह गृह वेख वखाईआ। बिजली कहे मैं ख़ुरदा वेख्या उह पतासा, जिस दा वजूद नज़र किसे ना आईआ। जिस नूं दीन दुनी दोवें करे हासा, हस्ती विच हस्ती बेपरवाहीआ। जिहदा इक्को नाल इक्को नाता, दूजे विच दूजा हो ना कदे समाईआ। इक्को मालक इक्को पालक इक्को होवे साका, सज्जण सैण बिन नेत्र लोचन नैण बिन अक्खां इक अख्वाईआ। इक्को नूर ज़हूर इक्को होवे ज़ाता, आदि जुगादि धुर दा देवे साथा, सगला संग बणाईआ। बिन कर्म कांड विच ब्रह्मांड निराकार करे खेल तमाशा, तमअ तरंग सूरा सरबंग ना कोए उठाईआ। भगत सुहेला इक इकेला खेल जाणे गुरू गुर चेला सज्जण सुहेला पूरन पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करनहारा अन्तर अन्तर पूरी आसा, निराशा विच करके वासा, निरगुण नूर जोत निरगुण प्रकाशा, अबिनाशा आपणा रंग चढ़ाईआ। कोट जन्म दे पिच्छों परम पुरख दे नाल सुभावक मिलण दा हुन्दा वाकया, वाकिफ़कार बिना इलम दे पावण सार, बिना मंज़ल दे चढ़न दवार, बिना लभ्भण तों वेखण यार, बिना सुणन तों सुणन जैकार, जै जैकारा हरि हरि प्यारा हरि मन्दिर महबूब उच्च अरूज, अर्शे आज़म इक्को धुन धनवादी हो आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दुआर सच घर यार, बिन तेल बाती दीवे कर उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाईआ। बिजली कहे मैं पतासे नूं वेखणा खुरदा, बिन अक्खां ध्यान लगाईआ। लहिणा देणा जानणा ओस सतिगुर दा, जो सुत्यां रिहा उठाईआ। जो बिना भजन बन्दगी परमात्म हो के आत्म जुड़दा, जोड़ी धुर दी सदा बणाईआ। जो एथे ओथे दो जहान जगत प्यार विच कदे ना मुड़दा, माया ममता मोह ना कोए फसाईआ। करे खेल अगम्मी अगम्म होर होर दा, चन्द चकोर ना कोए वड्याईआ। लेखा लहिणा देणा जाणे आपणी लोड़ दा, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। झगड़ा चुकाए मन वासना चोर दा, नौ दुआर ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बिजली कहे मैं वेखां पतासा भुरदा, किणका किणका रूप बदलाईआ। लहिणा देणा जाणां ठग्ग चोर दा, लख चुरासी खोज खुजाईआ। शाहसवारा वेखां अगम्मी घोड़ दा, जो दो जहानां भज्जे वाहो दाहीआ। जन भगतां लेखा करे आपणे भाग मथोर दा, मिथ्या दस्से अवर लोकाईआ। सच दवारा जित्थे झगड़ा नहीं किसे शोर दा, सुन्न समाध ना कोए लगाईआ। अन्ध रहे ना कोई अन्ध घोर दा, जगत बिजली ना कोए डगमगाईआ। इक्को प्रकाश पुरख अबिनाश करे मोर तोर दा, तुरीआ पद तों तुरत अगला पैंडा दए वखाईआ। जन भगतां बिना कारज किसे ना सौर दा, सोवत जागत वेखी जगत लोकाईआ। जगत वासना
लहिणा देणा नहीं फुल्ल ते भौर दा, गुरमुख आसा सच वासना जगत कँवल कलमबन्द ना कोए कराईआ। एह नाता नहीं गुड्डी तन्द डोर दा, पेचा ला ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बिजली कहे मैं पतासा रूप वेखणा दीन दुनी, दो जहानां नज़र उठाईआ। कोटन कोटि खुर गए ·षी मुनी, मुनीश्र आपणा आप मिटाईआ। विद्या वाले विद्वान गए बहु गुणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण कर पढ़ाईआ। बिन हरि भगतां प्रभ ने पुकार ना किसे दी सुणी, अनसुणत करी लोकाईआ। साचे सन्तां अंदर आपणी रख के शब्द धुनी, धुन आत्मक राग दए दृढ़ाईआ। दस्म दवारी निक्की जेही कुंनी, कुल्ली चों बाहर कढ्ढ के आपणे कुम्भ विच टिकाईआ। याद रखी जुलाहे दी ताणी बुणी, जिस दा लेखा रिहा मुकाईआ। गुरमुख हरिजन आसा रहे कदे ना ऊणी, ऊणता विच ना कदे जणाईआ। वस्त नाम भण्डारा देवे दूणी, दुनिया तों बाहर लेखा दए कराईआ। जिन्हां दी सच्ची दरगाह पुकार गई सुणी, पतासे वांग खुर के आपणा आप ना कदे मिटाईआ। अगे ताउणी पए ना धूणी, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। नहाउणा पए ना किसे खूणी, जलधारा ना कोए वहाईआ। दीवे विच वट्टी पाउणी पए ना नालों पूणी, गोहड़े हथ्थ ना कोए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बिजली कहे मैं पतासे दी वेखी हालत, जुग चौकड़ी ध्यान लगाईआ। सच दवारे दी तक्कां अदालत, प्रभ चरण ध्यान रखाईआ। लख चुरासी दी वेखां बग़ावत, मनुआ घर घर करे लड़ाईआ। परवरदिगार दी वेखां सख़ावत, जो सूफ़ीआं ख़ैर झोली देवे पाईआ। जन्म मरन दी रहिण ना देवे अलामत, झगड़ा अवर ना कोए लोकाईआ। जन भगतां सदा रखे सही सलामत, सुल्हाकुल आपणे विच समाईआ। आउँदयां जांदयां एथे ओथे दो जहानां करे ना कोए ममानत, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। लोकमात आ के दया कमा के आपणे शब्द दी दे के जाए ज़मानत, अगला हुक्म हुक्म विच्चों सुणाईआ। सच प्रेम दी बख्श के जाए नयामत, अमृत फल इक्को दए खवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। बिजली कहे मैं पतासे नाल करां कुछ गल्ल, अन्तर अन्तर जणाईआ। सच दस्स की पुरख अबिनाशी करदा वल छल, लख चुरासी भँवरी विच भवाईआ। की खेल होणा अज्ज कल्ह, कलमयां तों बाहर देणा दृढ़ाईआ। की करनी दा देवे फल, हरि करता बेपरवाहीआ। तूं सदा ख़ुरदा रिहों विच जल, धारा विच आपणा आप बदलाईआ। मसले विच्चों मसला कर दे हल्ल, अहिवाल अगला दे दृढ़ाईआ। पतासा कहे सुण मेरी गल्ल, सहिजे दयां जणाईआ। दीन दयाला साहिब स्वामी जिन्हां होया वल्ल, वलवले अंदरों दए कढाहीआ। नित नवित जुग चौकड़ी जन भगतां कारन लोकमात आए चल, चलित्तर आपणा ना किसे समझाईआ। वैंहदी धार दो जहान समुंद सागर
सारे देवे ठल्ल्ह, सिर सके ना कोए उठाईआ। की होया जे लेखा मुक जाए काया माटी तन वजूद खल्ल, फ़लक ख़ुदा रहिण ना पाईआ। भगतां दी आत्म परमात्म विच जाए रल, जल विच मिल के आपणा आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पतासा कहे सुणा बिजली भैण, तैनूं दयां जणाईआ। की तूं मैनूं आई कुछ कहिण, आपणा ख़िआल दृढ़ाईआ। ज़रा खोल्ह के वेख नैण, मैं भगतां दयां दरसाईआ। जिस नूं सब ने मंनयां आपणा साक सज्जण सैण, समरथ पुरख बेपरवाहीआ। जो जुग चौकड़ी देवे देण देण, गुर अवतार पैगम्बर झोली आप भराईआ। उह कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां नाल मिल के आपणी सुहावण आया रैण, भिन्नड़ी आपणे रंग रंगाईआ। सो गुरमुख सन्त सुहेले मेरे वांग खुर के पाणी विच कदे ना वहण, वैहन्दी धार कदे ना जाईआ। जो बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द अजपा जाप ओस दा नाम लैण, जो बिन सद्दयां पुच्छयां घर घर डेरा लाईआ। जिस नूं समझ ना सके शास्त्र सिमरत वेद पुरन अञ्जील कुरान खाणी बाणी बाल्मीक दी लिखी होई रमायण, रमता राम रमिआ कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। बिजली कहे सुण पतासे वीर, वारता तैनूं दयां जणाईआ। मैं जुग जुग वेखे सन्त फ़कीर, जो फ़िकरे ढोले रहे गाईआ। जिन्हां तोड़े शरअ ज़ंजीर, सूली चढ़ के ख़ुशी मनाईआ। जिन्हां मंनयां इक्को पीर, पैगम्बर गए तजाईआ। जिन्हां दा अन्तर होया दिलगीर, बिरहों रही कुरलाईआ। ओन्हां प्यार दी वेखी शमशीर, शमां गए जगाईआ। बदलदी वेखी तकदीर, तदबीर बेपरवाहीआ। तक्कया बेनज़ीर, जो मेहर नज़र नाल पार कराईआ। जुलाहे दा ताणा जाणे नहीं कबीर, बिन काअब्यों जिस काअबा दिता समझाईआ। तुहाडी सचखण्ड विच सच तस्वीर, जिन्हां दे हथों तसबी माला दिती सुटाईआ। तुहाडे पिच्छे तुहाडा मालक बणया हकीर, हिकमत नाल हाकम धुर दे दए बणाईआ। सति सच दी बख्श इक जागीर, जागरत जोत करे रुशनाईआ। तुहाडा ना कोई आदि ना कोई अख़ीर, ना कोई अन्तश्करन ना कोई ज़मीर, ना कोई सुखमन टेडी बंक ना नौ दवारे दिलगीर, ना राउ रंक ना शाह सुल्तान ना फड़नी पए शमशीर, तुहाडा इक्को दवारा बंक जित्थे वसे बेनज़ीर, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सफ़री जी बिजली कदे कटण ना देवे नम्बर, मारक हक हक लगाईआ। जिन्हां दा हो गया सच सुअम्बर, एथे ओथे ना होए जुदाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सर्ब कला भरंतबर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईआ। बिन कलम शाही दे लेखा जाणे अमल, आलम उल्मा सारे खोज खुजाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह सद बैठा रहे नाल तहम्मल, सच सिँघासण डेरा लाईआ। जन भगतां तोड़ के आदि जुगादी बन्धन, बन्दगी
इक्को दए समझाईआ। सच प्यार दा दे अनन्दन, अनंद अनन्द विच टिकाईआ। जो आवे टुट्टी गंढ्ढण, नाता आपणे नाल बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला मेले सहिज सुभाईआ। बिजली कहे मैं पतासे नूं दस्सणा अंदरला भेत, जिस नूं कथनी कथ ना सके राईआ। इक बचन किहा गुरू अर्जन जिस वेले सीस तत्ती पई रेत, बिन रसना जेहवा आख सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरी वेख अगम्मी खेड, मेरा अन्तर ख़ुशी मनाईआ। जिस कारन मैनूं दिता भेज, बिना भजन भय भंजन ल्या मिलाईआ। धन्नभाग तूं तत्ती तवी उत्ते माणी मेरी सेज, संगी हो के संग रखाईआ। कुछ प्रेम प्यार अंदर लिखदे लेख, जिस नूं लिखे कोए ना शाहीआ। जिस वेले निरगुण हो के धारें भेख, जोती जोत हो के जोती जोत रूप वटाईआ। ऐ प्रभू आपणयां भगतां नूं लईं वेख, किसे गुरू अवतार पैगम्बर दी लोड़ रहे ना राईआ। बदल देवीं रेख, ·षीआं मुनीआं विच्चों बाहर कढाहीआ। वखावीं आपणा देस, जित्थे निरगुण हो के सोभा पाईआ। सुणावीं इक संदेश, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। सदा कोल रखीं हमेश, विछोड़े वाली रुत्त मिटाईआ। ओन्हां पिच्छे जे तैनूं जाणा पए लोकमात बदेश, प्रदेशी हो के आपणे देसी लैणे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुरू अर्जन किहा मैं नीला नहीं तरंग, तरंग जगत नज़र ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा वजूद मेरा वजदा रहे वजूद तेरा अंग, अंगीकार इक अख्वाईआ। सदा भगतां दा मंगां संग, गुरमुखां नाल कुड़माईआ। अबिनाशी करते कदे ना नंगी करीं कंड, जो तेरी ओट तकाईआ। लख चुरासी विच्चों थोड़ा हिस्सा तेरी वण्ड, तेरी किरपा नाल नज़री आईआ। आपणी पीच के रखीं गंढ्ढ, सहिजे सके ना कोए खुल्हाईआ। प्रेम प्यार प्रीती मुहब्बत दा चाढ़ना रंग, हकीकत विच्चों हकीकत देणी समझाईआ। नूर जहूर दा बख्शणा आनंद, फ़ज़ूल जन्म ना कोए गवाईआ। बिन भगतां तेरा सच चढ़े कोई ना चन्द, जो अठ्ठे पहर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पुरख अकाल किहा मैं दयां संदेसा, धुर शब्दी हुक्म जणाईआ। लख चुरासी खेल खिलाउणा मेरा पेशा, गुर अवतार पैगम्बर हुक्में विच भवाईआ। कोटां विच्चों गुरमुखां सन्तां खोल्हां आपणा भेता, अन्तर निरंतर परदा इक उठाईआ। साचे भगतां पूरा करां लेखा, जिन्हां दी लिख्त मेरा भविख्त दए बणाईआ। जिन्हां दा सदा सदा सद मार्ग एका, दीन मज़्हब ज़ात पात वरन गोत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। त्रैगुण माया पंज तत पंज विकार ना लाए सेका, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तिन्हां दा रखां सदा सदा सद चेता, चेतन हो के चतुर दयां बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पुरख अकाल कहे जगत मिसाल विद्या विच प्रचार, पर्चा हरि समझ
कोए ना पाईआ। बिन भगतां करे ना कोए दीदार, सनमुख हो के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। अक्खरां वाला जगत विवहार, विद्या नाल विद्या करे लड़ाईआ। सन्त सुहेला करे ना कोए एतबार, बिन मिलयां सांत कोए ना आईआ। लख चुरासी रुढ़दी जाए विच संसार, भवसागर पार ना कोए कराईआ। गुरमुख राह तक्कण धुर दे यार, जो याराना शाह सुल्ताना इक्को इक रखाईआ। बिना गुलशन दे दिसे उह बहार, जित्थे उडणवाली बुलबुल ना कोए चहिचहाईआ। जित्थे ख़िज़ां दी आवे कदे ना वार, पतझड़ रूप ना कोए बदलाईआ। इक्को रंग रहे सच्ची गुलज़ार, कली कली आप महकाईआ। ख़ुद ख़ुदा बणया रहे ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। सूफ़ी सन्त बणा के वफ़ादार, मेहर नज़र इक टिकाईआ। सच भरोसा दे एतबार, बेएतबारी दए चुकाईआ। जन भगतो तुहानूं खुरन नहीं देणा विच संसार, पतासे वाला पता आपणे नाल लगाईआ। तुहाडा उह सच्चा घरबार, जित्थे छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। बिन तेल बाती होए उज्यार, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। बिन ज़िमीं असमानां होए बहार, बिन बारश रुत्त दए महकाईआ। सहिज सहिज अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के सुरत सवाणी शब्दी फड़ के, प्रेम प्रीती अंदर करे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर सुणाईआ। बिन हथ्थां बाहवां फड़ के बेड़ा कर के जाए पार, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। जित्थे रागां दा नहीं शमार, शमां दीप ना कोए रुशनाईआ। लै जाए ओस दरबार, जिस दरबार दा मालक बेपरवाहीआ। दरगाह साची दा हकीकत वाला यार, हुक्म इक मनाईआ। जिस दा प्यार मुहब्बत विच्चों होवे नमूदार, नुमाइंदे पीर पैगम्बर गए सुणाईआ। जलवागर जलवा वखाए बेमिसाल, जिस दी मिसल ना किसे बणाईआ। जन भगतो तुहाडा वड्डा करे इकबाल, इकबाल तुहाथों लै के ब्यान कलमबन्द रखाईआ। जिस नूं गा ना सके कोई ज़बान, सो तुहाडे ध्यान विच टिकाईआ। जिस नूं विद्या ना जाणे ज्ञान, ब्रह्मज्ञान रमज़ विच समाईआ। साचे सन्त ओस हुक्म नूं करन परवान, जो बिना परवानयां दे दए पुचाईआ। बिना सफ़र दे सफ़र अंदर रहे आण, काया कफ़नी भाग लगाईआ। बिना जगह तों जगह लए पहिचाण, जित्थे ना ज़िमी ते ना असमान, ना पीण ते ना खाण, ना हैवान ते ना इन्सान, ना दुनी ना जहान, ना विद्या ना कोई ज्ञान, ना सीता ना कोई राम, ना कोई राधा ना कोई काहन, ना कोई गुर अवतार पैगम्बर देवे ब्यान, जित्थे इक्को नूर जोत निशान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। बिना बिजली तों चानण देवे उह चानाण, जित्थे जलवा नूर महान, निरगुण रूप श्री भगवान, जो सब नूं देवे दान, घर स्वामी मिले आण, लख चुरासी चुके काण, आवण जावण दी लोड़ रहे ना राईआ। बिना चपातीआं तों देवे पकवान, बिना परोसयां तों देवे ध्यान, बिना मंज़ल तों देवे निशान, साख्यात उतर आवे जिसनूं मन्नदे गए राम, रमता रमता सब दे अंदर रस्ते दए बणाईआ। ना तहसील ना कोई
डिसटिक, कर किरपा जिस नूं मारे आपणी हिट, बिन किरपा दे दए चिट, हरि संगत दे कर दए फिट, भावें उस नूं वट्ट कहो भावें इट्ट, र्थी आई दी समझ किसे ना आईआ। भावें सब दा मानस जन्म लए नजिठ, बिन अक्खां तों नज़री आवे विच, बिन किरपा तों सृष्टी समझे टिच, दयाल हो के जन भगतां लेखा दए लिख, जिस नूं दो जहान ना कोए मिटाईआ। ना कोई बीकानेर ना कोई गंगा नगर, बालू रेत ना कोए वखाईआ। जिन्हां दे अंदर वड़ के प्रेम प्यार दा पावे सगन, सगल सृष्टी तों बाहर कढाहीआ। आत्म परमात्म करके लग्न, पिछलयां तों लए छुडाईआ। बिना बिजली तों अंदर दीपक जगण, एस बिजली दी लोड़ रहे ना राईआ। एस बिजली वाले भाखड़े दा (राह) तक्कण, गुरमुख बेपरवाह विच समझाईआ। जो थोड़े जहे हो जाण शकण, शिकवे अंदरों दए कढाहीआ। जिस दे हथ्थ दस्म दवारी दा निक्का जिहा ढक्कण, सहिजे दए उठाईआ। बिना पतासयां तों अमृत बह के छकण, अमृत रस निझर धार दए झिराईआ। बिना बोलयां तों नाद अगम्मी वज्जण, जिन्हां दी सदा वजदी रहे वधाईआ। जे चन्द चकोर नूं जांदा नहीं सद्दण, श्री भगवान भगतां दे अंदर वड़ के दए उठाईआ। जुग जुग पैज आवे रखण, एह ओसे दी बेपरवाहीआ। भाण्डे रहिण ना देवे काया माटी सक्खण, सहिजे दए भराईआ। जो सतिगुर पूरे दे आ गए पत्तन, बेड़ा अगले किनारे तों अगे दए लँघाईआ। जित्थे उह साहिब सुहेले वसण, जिन्हां दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण रागां नादां विच ढोले रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेहर नज़र टिकाईआ। पतासा कहे मैं मनमुखां सदा खोरदा, जिन्हां प्रेम नज़र ना आईआ। जिन्हां दा नाता पंज चोर दा, पंजां विच मिल के ख़ुशी मनाईआ। ओन्हां शौह दरयाए रोड़्हदा, चुरासी पार ना कोए कराईआ। अगे हो कोए ना होड़दा, सच संदेसा ना कोए दृढ़ाईआ। राए धर्म अगे तोरदा, जो तुरत दए सज़ाईआ। खेल वेखां पैंदे शोर दा, हाहाकार विच ख़ुशी मनाईआ। कलयुग लहिणा जाणा अन्ध घोर दा, चार कुण्ट साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल रिहा वरताईआ। पतासा कहे मैं दस्सां सच सलोका, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। उच्ची कूक जणावां होका, हुक्म मन्नो बेपरवाहीआ। जिस दे विच नहीं कोई धोखा, कूड़ी क्रिया ना कोए जणाईआ। मानस जन्म मिल्या मौका, मुकम्मल मिलो शहिनशाहीआ। जिस दा मार्ग सब तों सौखा, औखी मंज़ल दए मुकाईआ। पढ़ना पए कोई ना पोथा, पुस्तक बग़ल ना कोए टिकाईआ। भिखारी बण के फड़ना पए ना सोटा, सवानां परे हटाईआ। भेखीआं विच बन्न्हणा ना पए लंगोटा, तन ख़ाक ना कोए रमाईआ। कक्खां दा बणाउणा पए ना कोठा, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। गृहस्तीआं घरों मंगणा पए ना तोसा, बगली बांह ना कोए टिकाईआ। गोबर नाल देणा पए ना कोई चौंका,
सीस हदीस ना कोए निवाईआ। जिन्हां नूं प्रभ मिलण दा सौंका, सिधे मिलो बेपरवाहीआ। जिसनूं मिलयां कोई जावे ना औंता, औंत गयां दे घर जन्म कोए ना पाईआ। मालक मिल जाए ख़ालक इक्को खौंता, जिस नूं ख़सम कह के सारे गए गाईआ। ओस दी गोद विच लाओ ढौंका, जित्थे सुत्यां ना कोए उठाईआ। साची मंज़ल चढ़ो जित्थे कोए ना पहुंचा, सच दवारा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कृपाल हो के किरपन लए तराईआ। पतासा कहे जन भगतो तुहानूं कोई रहे ना सोग, चिन्ता अंदरों देणी कढाहीआ। तुहाडा जन्म जन्म दा कटया गया रोग, जगत रोगीआं विच्चों बाहर कढाहीआ। ओस दे नाल होया संजोग, जो परमात्म आत्म आपणी खेल खिलाईआ। एथे ओथे सदा माणो मौज, मजलस इक्को नज़री आईआ। तुहाडा पूरा होया जोग, जुगती प्रभ ने दिती समझाईआ। तुहाडे बदले आप तुहानूं ल्या खोज, गुरसिखां लभ्भण दी लोड़ रही ना राईआ। जगत विछोड़ा गंवाए विजोग, विचला लेखा दए मिटाईआ। प्रेम प्यार दा प्रीतम नाल करो भोग, भगवन हो के भगतां विच समाईआ। कलयुग अन्तिम प्रभ नूं देवो रोहब, आपणा बल दयो वखाईआ। नाले कहो, हे प्रभू, जे असीं ना आउँदे तेरे नाम दा पै जांदा भोग, कलयुग जीव भोगी विषयां विच तेरा नाम मिटाईआ। सच पुछें जे तैनूं सिध्धे याद करीए सारे करदे विरोध, क्यों तेरी सिफ्त नूं पढ़ के मूर्ख झट लँघाईआ। चंगा कीता गुरमुखां नाल मनमुखां दी लड़न वास्ते भेजी फ़ौज, बिना सीमां हद्द तों अगे पिच्छे करन लड़ाईआ। थोड़ा जिहा विद्या दा दे के बोध, बुद्धी सब दी दिती बदलाईआ। माया राणी ने बणा के सारे नर तैथों भुल्ले भोज, अड्डीआं मार के सुरत दिती भुलाईआ। किसे नूं हथ्थ आवे ना मुक्ती मोख, मुफ्त विच टल्लीआं रहे खड़काईआ। अमृत रस दी मिले ना अन्तर चोग, चुग़ली निंदयां कर के झट्ट रहे लँघाईआ। श्री भगवान तेरे उत्ते रखे कोई ना ओट, गुर अवतार पैगम्बर मन्न के ओन्हां दा हुक्म रहे उलटाईआ। अंदरों कढ्ढे कोई ना खोट, खोटे हो के खटीआ सेज हंढाहीआ। बिन भगतां तों लग्गे किसे ना चोट, जो चुटकी अंदर चोरी चोरी तेरा दर्शन अंदरों पाईआ। जित्थे बुद्धी दी नहीं सोच, विद्या ना कोए पढ़ाईआ। हरख नहीं कोई सोग, चिन्ता ग़म ना कोए वखाईआ। संजोग नहीं विजोग, नाता धुर ना कोए जुड़ाईआ। बिन तेरे मिले ना साची मौज, मौजूदा हो के दरस ना कोए दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पन्ध सब दा दे चुकाईआ। पतासा कहे जन भगतो मैं वेखां तुहाडा पत्तन पतित पुनीत दया कमाईआ। जिस दा इक्को धुर दा बचन, बच्चयां वांग रिहा मनाईआ। निरगुण हो के लज्जया आया रखण, सरगुण देवे माण वड्याईआ। काया गढ़्ह सुहाए कंचन, माटी ख़ाक वज्जे वधाईआ। निराकार हो के साचे मन्दिर आया वसण, घट भीतर डेरा लाईआ। धुर दा दीपक हो के आया
जगण, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सच प्रीती अंदर रखे मग्न, मार्ग इक्को रिहा वखाईआ। अग्नी पोह ना सके त्रैगुण अग्न, अमृत मेघ रिहा बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हस्ती विच्चों हस्ती आप बदलाईआ। बिजली कहे मैं सन्तां कोलों कदे ना जावां मुक्कर, पासा दे ना पल्लू छुडाईआ। जो साहिब दा करदे शुकर, शुक्रिए विच ओन्हां सीस निवाईआ। जिन्हां दी खातर निरगुण धारों आया उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। बिना मात पिता बणा के आपणे पुत्तर, पिता पूत गोद सुहाईआ। स्वामी हो के आया पुछण, पूरब जन्मां लेखा रिहा मुकाईआ। शब्दी धार हो के आया बुक्कण, बुकल विच्चों बुकल दए खुल्हाईआ। सन्त सुहेले जन्म कर्म दे कर के मेले अगे देवे ना रुस्सण, रुसयां नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बिजली कहे मेरी जगत कड़ावी चमक, सहारा पिछला नज़र ना आईआ। मेरी समझ ना आवे समझ, बेसमझ दयां दुहाईआ। जिन्हां नूं मुर्शद वाली वज्ज गई रमज़, उह रमज़ान दा लेखा गए मुकाईआ। उह छड के पढ़ाई ये अलिफ़, आरफ़ां वाली मति मिटाईआ। इके दी हो गए तरफ़, जिस दी सिम्मत ना कोए बदलाईआ। जिस दा लिख्या ना जावे कदे हरफ़, हरूफ़ां विच जम्हां ना कोए कराईआ। करवट दे के दीन दुनिया कर देवे बेतरफ़, पासा लए उलटाईआ। मेहरवान हो के सूफ़ी सन्तां मेटे हरस, हवस अंदरों दए चुकाईआ। कौण जाणे की रमज़ मारी शम्मस, पुठी खल्ल लुहाईआ। विद्या वाले अहमक, झगड़ा करे लोकाईआ। मुल्ला की जाणे सिर उत्ते कुल्ला तेड़ तहिमत, तुहमत सभनां रिहा लगाईआ। पतासा कहे ओन्हां नूं मेरे वांग कदे ना आवे ज़हिमत, बिना खुरयां तों ख़ुद ओसे विच समाईआ। जिन्हां उत्ते हो गई रहमत, रैहम विच लए उठाईआ। सफ़र करन दी सब दी लेखे ला दए मिहनत, दर आयां दए वड्याईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के बिन अक्ख तों ला दए सैनत, बिना इशारयों इशारा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जो बिन हथियारां लख चुरासी बणया रहे मकैनक, बिन बिजली बिन अलैकर्टिक आपणा सुच कर सिलैकट, डायरैकट सिध्धा दए मिलाईआ। जिस दे कोल बिना खंबिआं तों वड्डा प्राजैकट, कदी बन्द ना होवे विच बरैकट, कोई विद्या वाला कर ना सके सिलैकट, सीलां नाल बन्द ना कोए कराईआ। जिस दा माल बन्द हो के आवे ना विच किसे पैकट, राह विच रोके ना कोई सन्तरी खड़्हा उत्ते टरैफक, परदा बाहरों ना कोए चुकाईआ। जिस नूं जाणे कोई ना ईसट वैसट, जिस दी कवालटी सब तों बैसट, जिस दे मालक नूं इनकम टैकस विच करे कोई ना अरैसट, इनकुआयरी करन कोए ना आईआ। जे उह किरपा करे भावें मारक देवे अनपढ़यां नूं कलास फ़सट, दया नाल बणा लए आपणे गैसट, आपणी मुहब्बत दा रख देवे टैसट, पर्चा जगत
ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब तों वक्खरी रखे लिस्ट, जिन्हां दा इक्को इक इष्ट, जिस नूं मन्नदे गए रामा नाल गुरू वशिष्ट, जिस ने गुर अवतार पैगम्बर दी हुक्मे अंदर रखी फ़रिसत, मुक्ती तों परे जुगती तों दूर लहिणे विच ना रखे दोज़ख़ बहिश्त, तन वजूद वाला तत्तां वाला कदे करे ना इश्क, जे बख़त पए ते भगतां कोलों कदे जाए ना ख़िसक, ध्रू प्रहलाद देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बिन बिजली तों जन भगतां अंदर प्रेम प्यार दी मार के लिशक, लशकर अंदरों चोरां वाला दए कढाहीआ। पतासा कहे मैं फ़र्क रखां ना रती, खेल दस्सां बेपरवाहीआ। जो कुछ वेखां अक्खीं, सो सच दयां दृढ़ाईआ। जिन्हां नूं मिल गया कमलापती, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। उह गुरमुख सवाणी बण गई धुर दी सख़ी, नाता सकयां नालों तुड़ाईआ। ओहनूं लोड़ ना रही किसे मोमबत्ती, घर घर विच घर दा मालक करे रुशनाईआ। झलणी पए ना हथ्थां नाल पक्खी, पवण उणंजा सेव कमाईआ। पढ़नी पए कोई ना पट्टी, हरफ़ां वाली ना कोए लिखाईआ। लभ्भणी पए कोई ना हट्टी, जगत वणजारा राह ना कोए तकाईआ। इक्को मालक प्रितपालक साचा साहिब मिल जाए जिस दी आदि जुगादि जुग चौकड़ी नाम कहाणी सदा सच्ची, सति सति दए दृढ़ाईआ। जिस दी नगरी जोत उजगरी इक्को दुआर वसी, वास्ता इक्को नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दए जणाईआ। बिजली कहे मैं भगतो कदे ना बुझदी, जिन्हां ने धुरदरगाहों मेरा नाता ल्या जुड़ाईआ। मैं खेल अंदरली बुज्झदी, बुझिआं लवां उठाईआ। एह खेल नहीं कोई लुक दी, परदयां विच्चों पड़दे दयां चुकाईआ। मैनूं याद कहाणी आई गुजरी दी कुक्ख दी, जिस दी लिख्त ना कोए सुणाईआ। उह अन्त अख़ीरी घड़ी वेखी सुख दी, जिस वेले गोबिन्द मिली वड्याईआ। धार जाणी पिता पुत्त दी, अंदर बाहर इक्को रंग समाईआ। जिस नूं झुकयां तों बिना झुकदी, झुकी नूं झुकयां लए जगाईआ। एह मैं कथा दस्सी नहीं किसे उलटे रुक्ख दी, ना तत्तां वाले मनुक्ख दी, अबिनाशी सुत मिली माण वड्याईआ। कवण खेल जाणे ओस रुत्त दी, रुतड़ीआं विच्चों रुत्ती रुत्त ना कोए बदलाईआ। मैनूं घर घर आसा आसा विच्चों आस कदे ना मुकदी, चुरासी विच चौरस्ता आपणा ल्या बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग समाईआ। बिजली कहे मैं धोखे वाली करां कदे ना बात, बातन दयां समझाईआ। सुहञ्जणी होई रात, रैण मिली वड्याईआ। भगतां बणयां साथ, गुरमुख ढोले गाईआ। मैनूं आया विश्वास, विश्व इक्को रूप दरसाईआ। ओस दे पहुंची पास, जो पासा सब दा दए उलटाईआ। जित्थे सदा निरगुण नूर जोत प्रकाश, इक्को रूप रिहा दरसाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। दुरमति मैल देवे काट, कटाखश इक्को
नाम लगाईआ। सब दी लेखे लावे दूर नेड़े दी वाट, वट अंदर रहे ना राईआ। जन भगतां देवे उह अगम्मी दात, जो दाता हो के आप वरताईआ। लहिणा देणा चुक्के तन माटी ख़ाक, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। पूरा करे भविख्त वाक्, वाकफ़िकार हो के वेख वखाईआ। जन भगत सुहेले अन्तर कर के साफ़, सफ़ा कूड़ी दए मिटाईआ। जन्म जन्म दी क्रिया कर मुआफ़, मेहर नज़र इक उठाईआ। हरिजन रहे ना कोए गुस्ताख़, ग़ुसा ग़मी विच्चों कढाहीआ। लहिणा देणा करे बेबाक, पूरब लेखा झोली पाईआ। सोभावन्त सुहाए सुहञ्जणी रात, रैण नैण अक्ख रही खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहारा इक्को वर, वारता जगत ना कोए सिखाईआ। पतासा कहे धन्न वड्याई साचे सन्त, जो साहिब सतिगुर विच समाईआ। जिन्हां दा मालक इक्को कन्त, सेज सुहञ्जणी सच हंढाहीआ। नाम दस्स के धुर दा मंत, मंतव जन्म जन्म दा हल्ल कराईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। लेखा मुका के स्वर्ग जन्नत, चरण कँवल दए सरनाईआ। किसे दी करनी पए ना मिन्नत, लख चुरासी विच्चों बाहर कढाहीआ। सचखण्ड दवारा दस्स के सिम्मत, मंज़ल मंज़ल दए पुचाईआ। आपणी मेहर देवे हिम्मत, हौसला सच नाल जणाईआ। नाल रलण ना देवे कोई निन्दक, चुग़लखोर ना कोए हमसाईआ। जन भगत सुहेला साची मंज़ल उत्तों कदे ना जावे तिलक, अगे हो ना कोए अटकाईआ। नाम अपारा दे के खिल्लत, सेहरा सति सति बंधाईआ। आत्म परमात्म दस्स के मिलत, जोड़ा धुर दा लए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा दए मुकाईआ। पतासा कहे मैं गुरमुख वेखे सजदे, हरिमन्दिर डेरा लाईआ। जित्थे दीपक जोती जगदे, आदि जुगादि होवे रुशनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर इक्को रूप लगदे, दीन मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बिन भगतां तों भेत कदे ना लभ्भदे, सच्चा रब्ब नज़र किसे ना आईआ। लख चुरासी वहण वेखे वगदे, कोटन कोटि जुग गए पन्ध मुकाईआ। कलयुग जीव रूप बणे बगले बग दे, बप्पड़े अंदरों साफ़ ना कोए कराईआ। जो इक्को श्री भगवान दा नाम जपदे, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। बिन गुरमुखां फल कदे ना पक्कदे, कलयुग कर्म झक्खड़ रिहा झुलाईआ। जिन्हां दे लहिणे देणे हुन्दे हक दे, उह दूर दुराडे आउँदे चाँईं चाँईंआ। उह संदेसे सुणदे इक्को यक्क दे, इक्को ओट रहे तकाईआ। ओन्हां नूं हुक्म आ गए पिछले कर्म कांड फ़क दे, बिना पटवारीआं कलम देणी चलाईआ। जित्थे लिखण वाले कदे ना थक्कदे ना अक्कदे, बिना अकलां तों लेखे रहे बणाईआ। बिना सफ़र तों सफ़र मिलदे उस रब्ब दे, जो रबी ख़रीफ़ दोवें फ़सलां आपणे विच्चों उगाईआ। झगड़े नहीं चुरासी लख यभ्भ दे, जमां दी चोट ना कोए लगाईआ। भगत
भगवान जुग चौकड़ी मेले प्रभू सबब दे, आपणी बिधी ना कोए बणाईआ। किसे नूं पता नहीं विछड़े कद दे, कदीम तों कदमां दा प्यार कुदरत दे कादर नाल चलया आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झगड़े मुका के दीन मज़्हब हद्द दे, मढ़ीआं विच्चों दाअवे नाल बाहर कढाहीआ। जन भगत कदे ना जम्मदा मर्दा, मानस रूप बदलाईआ। एथे ओथे मालक रहे आपणे घर दा, घर विच्चों कदे ना होए जुदाईआ। हुक्में अंदर रहे चलदा, जगत जहान सेव कमाईआ। भाणा रहे मन्नदा, भावी दा दु:ख लागे ना राईआ। जगत नाता सरीर तन दा, आत्म परमात्म विच समाईआ। जिस दा लेखा पिछला बल दा, धर्म दवारे सोभा पाईआ। जोत जोत विच रलदा, जोती जोत जोत रुशनाईआ। लहिणा दिता कलयुग कल दा, कलम लिखे कोए ना शाहीआ। बावन दवारे आया चलदा, आयू पंज दो वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लहिणा रिहा भुगताईआ। बावन कोल आया बाल, अवस्था बाली नज़री आईआ। ओस फड़ के धुर दा लाल, गोद आपणी ल्या टिकाईआ। फल अगम्मी दिता खवाल, भुक्खे रह के दिता रजाईआ। ओधरों मंगती कीता स्वाल, भिखारन हो के दिती दुहाईआ। मेरी कर प्रितपाल, दयावान तेरी वड्याईआ। मैं वी उस दी चाहवान, जो नढ्ढे दिता छकाईआ। बावन किहा ना हो हैरान, तैनूं दयां दृढ़ाईआ। एह कोई पक्कया नहीं पकवान, तवा परात ना कोए वखाईआ। जिस दे उत्ते होवां मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। अनमोल वस्तू देवां दान, चुरासी विच्चों बाहर कढाहीआ। भगतां विच मिलावां आण, भावनी पूर कराईआ। जगत झुलावां निशान, वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। मंगती कहे मैं खड़्ही भिखार, भिखारन नज़री आईआ। मंगयां तेरा दवार, दवारे सीस झुकाईआ। सब कुछ तेरे अख्त्यार, इख़तलाफ़ ना कोए दृढ़ाईआ। बावन किहा नाल प्यार, सहिज नाल समझाईआ। तेरी मंज़ल दिसे दुष्वार, औखी घाटी पार ना कोए कराईआ। तेरा जन्म ना जाए कोई स्वार, स्वार्थ विच ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक मनाईआ। मंगती मांगत हो के पई रो, नैणां नीर वहाईआ। क्यों मेरे नाल करावें धरोह, की तेरी बेपरवाहीआ। मैं मुहब्बत करां मोह, तूं नाता रिहा तुड़ाईआ। पुरख अबिनाशी दिती सो, समझ अंदरे अंदर जणाईआ। मेरा लेखा जाणे ना को, बुद्धिवान ना कोए वड्याईआ। जिस वेले जुग बीते चार नव नौं, कलयुग अन्तिम वेला आईआ। सच प्रकाश होवे लो, अन्धेरा जगत ख़ुदाईआ। साचा बीज देवां बो, भगत सुहेले मात प्रगटाईआ। तेरे कोलों करावां धरोह, धुर दी लिख्त आपणे हथ्थ रखाईआ। आपणी वस्त आपणयां कोलों खोह, आपणे घर टिकाईआ। बाल अवस्था दा मेरा
मोह, मुहब्बत अगे एहो चली आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म वेख वखाईआ। धुर दा हुक्म रहे अतीत, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। हुक्में अंदर समां गया बीत, वेला वक्त दए गवाहीआ। करे करावे करनहारा ठीक, ठाकर हो के ठूठे भन्न वखाईआ। आत्म परमात्म बणा के सच प्रीत, प्रीतम हो के तोड़ निभाईआ। जिस ने बख्श्या मरन जीत, अन्तिम आपणे दर लए बुलाईआ। आत्मा परमात्म दा सच्चा मीत, तन नाल मोह ना कोए रखाईआ। माता पित अन्तर रहे सीत, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगे होर करे बख्शीश, बख्शिश विच्चों उजड़े दए वसाईआ।