२ जेठ शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल
जेठ कहे मैं जुग जुग लोकमात रिहा तपदा, मेरी अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। राह लभ्भदा रिहा सच दा, मार्ग मिले इक्को बेपरवाहीआ। जलवा तक्कां उस अगम्मी रब्ब दा, जिस नूर नूर विच रुशनाईआ। अगे खैहड़ा छुट्टे अलग दा, वक्खरी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बिना अग्नी होवे दगदा, जोती जाता जलवागर नूर ख़ुदाईआ। शब्द संदेशे होवे सद्ददा, बिन हद्दां सद्दा इक्को नाम समझाईआ। सच प्याला देवे आपणे प्रेम प्यार मध दा, मद्धम परा पसन्ती बैखरी लोड़ रहे ना राईआ। लेखा मुकाउँदा जावे जग दा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। झगड़ा मुकावे काअब्यां वाले हज्ज दा, हाज़र हो के वेख वखाईआ। राग सुणावे आपणे नद दा, जगत ताल ना कोए वजाईआ। जन भगतां प्यारा होवे लग्ग दा, लग मातर दी करे ना कोए पढ़ाईआ। दर्शन मिले ओस प्रभ दा, जो पारब्रह्म हो के ब्रह्म रिहा उपजाईआ। खेल होवे ख़ुशीआं विच गद गद दा, गदागद आपणी धार लए बदलाईआ। लेखा बणा के धुरदरगाही यद्द दा, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे बप्पड़े कग्ग दा, काल फास ना कोए सज़ाईआ। लेखा मुकावे कूड़ कुड़यारे दुर्गन्ध दा, सुगंध इक्को नाम जणाईआ। झगड़ा मुका दे आवण जावण पन्ध दा, पाँधी हो के फेरा पाईआ। मालक बण जाए बन्दीख़ाने विच्चों बन्द बन्द दा, बन्दना इक्को इक समझाईआ। नज़ारा दे दे आत्म अनन्द दा, परमानंद परम पुरख जणाईआ। प्रकाश कर दए आपणे नूरी चन्द दा, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। नाता जोड़ के आपणे छन्द दा, सोहँ रूप लए बणाईआ। जेठ कहे मैं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग इक्को मंग आया मंगदा, मांगत हो के झोली डाहीआ। झगड़ा मुके मनूए मन फ़रंग दा, साची नीती इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। जेठ कहे मैं जुग
चौकड़ी रिहा फिरदा, ब्रह्मण्ड खण्ड बण बण पाँधी राहीआ। मैं मालक बणया रिहा लख चुरासी दिल दा, गृह अंदर काया भीतर वेख वखाईआ। बिन भगतां पुरख अबिनाशी कोई ना मिलदा, मिलणी करे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जेठ कहे मेरी अग्न रहे ना धुप्प, तत्व तत ना कोए जणाईआ। मेरा मालक आपणी धारों आया उठ, फेरा मेरे विच पाईआ। एके नालों दूए उत्ते गया तुठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। बिन हथ्थां बांहवां गोदी ल्या चुक्क, चार कुण्ट कर रुशनाईआ। वस्त अमोलक दे के आदि जुगादि सब कुच्छ, कच्छ मच्छ चरणां नाल धूढ़ी विच छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेटणहारा आदि जुगादी दुक्खड़ा दु:ख, दर्दीआं दर्द रिहा वण्डाईआ। जेठ कहे मैं ख़ुशीआं वाला महीना जेठ, दो जहान ख़ुशी मनाईआ। मेरे विच आया मालक धुर दा पुरख अबिनाशी वड्डा सेठ, जिस दा लेखा लिख्त ना कोए गणाईआ। जो जन भगतां रखे सदा साया हेठ, हेठों उपर लै के आपणा चरण टिकाईआ। सचखण्ड दुआर वखाए आपणा देस, देसन्तर इक्को परदा दए उठाईआ। जित्थे सदा रहे हमेश, हम साजण बण के ख़ुशी मनाईआ। लोकमात बण दरवेश, दर दर घर घर अलख जगाईआ। जिस दा लहिणा देणा नाल दस्मेश, दहि दिशा खोज खुजाईआ। जोती जामा धर के भेख, भेखाधारी भेस वटाईआ। जिस नूं जाणे ना कोए नरेश, नरां दी बुद्धी कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार अगम्म संदेश, सद्दा धुर दा इक जणाईआ। सद्दा देवे सच संदेसा, सदीआं दे विछड़े मेल मिलाईआ। जिस नूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी लभ्भदे फिरन अनेकां, कोटन कोटि भज्जण वाहो दाहीआ। किसे दा पूर ना होवे लेखा, लिख्या लेख ना कोए चुकाईआ। बिन भगतां साचे सन्तां किसे ना वेखा, दृष्टी विच दृष्ट धरे ना कोए लोकाईआ। कलयुग अन्तिम बण के एकँकार एका, इक इकल्ला फेरा पाईआ। देणा जाणे जीव जीअ का, लहिणा सब तों मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। सो गुरमुख सूरा कहीए सन्त, जो सतिगुर सरन सेव कमाइंदा। जिस दा नाम निधान एका मंत, मंत्र अवर ना कोए दृढ़ाइंदा। घर स्वामी हंढाउँदा धुर दा कन्त, मालक ख़ालक ख़लक विच ना कोए बदलाइंदा। तिस दा लहिणा देणा आपणे हथ्थ रखे अन्त, अन्तर अन्तर लेखा सर्ब चुकाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, जन्म कर्म दा बण के पांडा पंडत, बिन वेदी बिन सोढी बेदी बण बिन अंदर भेदी भेव भाव भउ आपणे विच रखाइंदा। अशमेध जग बल ल्या रचा, रुची अन्तर अन्तर बदलाईआ। नौ सत्त ल्या बुला, पत्र पंडतां ताईं पुचाईआ। साध सन्त ल्या मंगा, सुनेहुड़यां विच वधाईआ। बेअन्त भोजन ल्या पकवा, पदार्थां सोभा पाईआ।
ख़ुशीआं नाल ल्या खवा, सुख आसण बह के ख़ुशी मनाईआ। इक बावन ना सक्या रजा, भेखाधारी भरम विच भुलाईआ। जिस नूं कुँवारी कन्यां भईआ भैणां नाल मिल के ल्या मना, नमो नमस्ते कह के सीस झुकाईआ। गल पल्लू इक पा, बेनन्ती धुर दी दिती सुणाईआ। मेरे दवारे चरण टिका, टिक्के मस्तक धूढ़ी नाल वड्याईआ। रुक्खा सुखा भोजन दयां खवा, जो राज दरबार हथ्थ कदे ना आईआ। बावण सहिज दिता सुणा, हुक्मी हुक्म विच प्रगटाईआ। जिस वेले बिन लत्तां बांहवां तों जावां जा, अचरज आपणी खेल खिलाईआ। तेरा लहिणा देणा दयां चुका, चार जुग दा लेखा झोली पाईआ। तेरे पिच्छे चार जुग दे गुरमुख मंगते दयां रजा, दर दर घर घर भोग लगाईआ। रविदास चम्यारा, बणा गवाह, शहादत गोबिन्द दयां भुगताईआ। जिस दा सदा चले जुग नाँ, तेरे नाउँ दए वड्याईआ। धुर दा बण के पिता माँ, वारस हो के होए सहाईआ। प्रेम प्यार दा पकवान लवां खा, ख़ालस गुरमुख नाल रलाईआ। जिन्हां रसना लाउणा ना होवे सूर गाँ, ग़रीबां मिल के दयां वड्याईआ। बिन हथ्थां पकड़ां बांह, पल्लू आपणे नाल जुड़ाईआ। इक वेरां कह दे हां विच हां, जुग बीतदयां देर लग्गे ना रईआ। कन्यां निउँ के सीस दिता निवा, नेत्र नैणां नीर वगाईआ। बावन हो के मेहरबां, मेहर नज़र इक उठाईआ। तेरा लहिणा देणा चुकावां आ, आप आपणा फेरा पाईआ। कोई मैनूं वाहिगुरू कहे कोई कहे ख़ुदा, रामां दा राम रूप वटाईआ। जुज़ विच विछड़यां ना रहां जुदा, जज़बे विच्चों जज़बां लवां प्रगटाईआ। जिस वेले मेरा धुर दा हुक्म होया रवां, रवानगी सब दी देवां पाईआ। शब्द संदेसा इक्को कहवां, ढोला धुर दा दयां दृढ़ाईआ। सतिजुग फेर लगावां नवां, नवीं कार कमाईआ। जन भगतां विच ख़ुशीआं नाल बहवां, सच दुआर वज्जे वधाईआ। सब दा लेखा कर के सावां, पिछला मूल झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र तक्कां आ, आप आपणी दया कमाईआ। सति धर्म दा दस्स के राह, रहबर हो के दयां समझाईआ। जेहड़ा पकवान बल दवारयों नहीं ल्या खा, भगत दवारे खा के ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरिभगत धुर सम्बंधी लवां बणां, नाते कूड़े तोड़ तुड़ाईआ। संदेसा इक्को दयां जणा, शब्दी शब्द शनवाईआ। जिस वेले तेरा तेरा परम पुरख करे विवाह, वाहवा वज्जे इक वधाईआ। संदेश्यां विच सब नूं लए बुला, जिस दा बुल्हे शाह आपणी काफी विच ढोला गया गाईआ। शम्मश तबरेज़ गया जणा, खलड़ी दे अंदर बैठा बेपरवाहीआ। मनसूर सूली चढ़ के रिहा अल्ला, अल्लाह तों अलैहदा नज़र कोए ना आईआ। लेखा नानक गया लिखा, घड़ीआं पलां विच्चों आपणी वण्ड वण्डाईआ। गुर अर्जन साह गया सुधा, सुदी वदी विच्चों बाहर ना कोए प्रगटाईआ। गोबिन्द मन्न के गया रज़ा, प्रभ अगे सीस झुकाईआ। बेटे प्रभ दे पेटे पा, पटने तों कीती जुदाईआ।
क्षत्री दे बेटे दी मन्न के दुआ, बच्ची नढ्ढी वेख वखाईआ। तिनां दा लहिणा देणा देणा चुका, लेखा चुक्के जगत लोकाईआ। जन भगतो अगे मार्ग देणा ला, भगत दवारे जो जोड़े जुड़े ओन्हां दी अगे होए ना कदे जुदाईआ। क्यों अठारां हाढ़ साह ल्या समझा, हुक्म धुर दा इक मनाईआ। ओस दिन सुरजीत दा सरीर होणा स्वाह, एह वस्त अमोलक इक्कीआं हथ्थ फड़ाईआ। जे तुहानूं ना बणाउँदा गवाह, गुरमुखां नूं देंदा कौण वड्याईआ। पारब्रह्म प्रभ सदा बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। वेख्यो बेनन्ती विच भुल्ल ना रक्ख्यो रा, एसे कर के पहलों दिता लिखाईआ। फेर अगे ढोले ख़ुशीआं वाले लैणे गा, जिंनी कहो ओनी उमर दयां वधाईआ। अगे तों गुरमुख गुरसिख बिना बच्चे तों कोई ख़ाली रहिण ना देवां माँ, एथे ओथे दयां वड्याईआ। समें विच्चों समां दयां बदला, बदला पिछला दयां चुकाईआ। कोटन कोटि जगत जीव जहान गए खा, खा खा मरी सर्ब लोकाईआ। बल नालों तुहाडा वड्डा अस्वमेध जग दिता रचा, जिस दा भोग आप लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां कदे ना देवे सज़ा, सज़ा विच्चों साफ़ बाहर कढाहीआ।
९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ संगत दे नवित बाबू पुरा ज़िला गुरदास पुर
जेठ कहे मेरा धुर दा जरम, जन्म ल्या बदलाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल बदले कर्म, निहकर्मी हो सहाईआ। जन भगतां बख्शे आपणी निरगुण धार सरन, शरन शरनगत इक दृढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना कोई मन वासना भरम, भाण्डा भरम कूड़ भन्नाईआ। साचा प्रेम बख्शे इक्को धर्म, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। निरगुण हो के सरगुण आए वरन, वरन गोत दीन मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। गुरमुखां अन्तर निरंतर आपणा नाम आए पढ़न, पुस्तक विद्या हथ्थ ना कोए उठाईआ। गुरसिखां मंज़ल पौड़ी आए चढ़न, चार कुण्ट दहि दिशा नव दुआर पन्ध मुकाईआ। जन भगतां अगे आवे खड़्हन, सनमुख हो के साख्यात स्वामी हो के साहिब दरस दिखाईआ। जुग चौकड़ी कीता कौल इकरारी पूरा करे प्रन, परमात्म आत्म आपणी गंढ्ढ पवाईआ। साचे सन्तां नेत्र खोल्ह के अन्तर फरन, फ़ुरना मनुआ मन बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। चेत कहे मैं वेखां प्रभ दा अगम्मी चलित्तर, चेतन हो के ध्यान लगाईआ। जिस दा खेल वड्डा बचित्तर, वरन बरन भेव कोए ना आईआ। जो निरगुण धारों निरवैर हो के आया निक्कल, निरँकार नूर नूर ख़ुदाईआ। भगत सुहेला बण के मित्र, मीत प्यारा आपणा मेल कराईआ। जन्म कर्म दा पिछला लेखा अगला लहिणा चुका के फ़िकर, फ़िकरा ढोला इक्को दए सुणाईआ। गुरमुखां अंदरों कदे ना जावे विसर, जुग जन्म दे विछड़े सुरती
शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। महबूब हो के मुहब्बत विच चोटी चाढ़े सिखर, साख्यात हो के नज़री आईआ। बिन रंग रूप रेख प्यार विच दस्से इक्को चित्तर, जिस दी चाहवान आदि जुगादि बणी रही लोकाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना अक्खरी धार दस्से लिखण, सिक्खण सति सच दृढ़ाईआ। दीन दुनी दृष्टी इष्टी दस्से मिथ्थन, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। गुरसिखां पूरी करे इच्छन, इच्छया अंदर भिच्छया आपणा नाम झोली पाईआ। प्रेम प्यार अंदर आवे विकण, करनी दा करता आपणी कीमत ना कोए रखाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले जिस नूं धुर दे पूत दिसण, पिता हो के गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। चेत कहे मैं जेठ दा वेखां हाल, जेठ कहे मैं जगह बजगह ध्यान लगाईआ। नव नौ चार दा पूरा करां स्वाल, स्वालीआ फ़िकरा जवाब विच बदलाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दा पूरा करां अहिवाल, ज़वाल वेखां ख़लक ख़ुदाईआ। कूड़ नगारा वज्जे काल, कलमा कायनात भुलाईआ। कुछ लहिणा देणा गोबिन्द नाल रवाल, सम्मत चौदां रिहा समझाईआ। जन भगतां हिरदा करां विशाल, कूड़ विकार विषयां तों बाहर कढाहीआ। हरि दी सिफ्त सुणावां बेमिसाल, जिस दी मिसल ना किसे बणाईआ। गुरमुखां अंदर प्रेम दा वजावां ताल, ढोलक छैणां ना कोए खड़काईआ। बिना रसनां तों गीत गावां बण अगम्मी कवाल, तान तर्ज़ रसना जिह्वा ना कोए जणाईआ। सच मुहब्बत विच बणां गवाल, गोकल बिन्दराबन काया मन्दिर दयां समझाईआ। बन विच खोजणा पए कोई ना राम, सीता सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। मन इच्छीआ बख्शां धुर दा नाम, मनसा ममता मोह बाहर कढाहीआ। धुर दा सजदा हक हकीकत जणावां इक पैग़ाम, कलमा हक हक सुणाईआ। मूर्खां मुग्धां कोलों कदे ना होवां बदनाम, बदीआं अंदर बदला दयां चुकाईआ। निरगुण नूर जोत सरूप हो श्री भगवान, भाग भगतां दयां वखाईआ। साचे मन्दिर दा बण के काहन, गोपी इक्को इक अन्तर आत्म दयां वखाईआ। नाम संदेसा दस्सां इक्को गान, भगत भगवान मिल के वज्जे वधाईआ। जन भगतां झगड़े जन्म जन्म कर्म कर्म मेटां सर्ब तमाम, तमअ तृष्ना कूड़ी बाहर कढाहीआ। सच दवारे सचखण्ड सति सतिवादी बणावां उह महिमान, जिन्हां दा भोजन आपणा नाम बन्दगी रसना दयां लगाईआ। सति सच दा होवे पकवान, पीण खाण अमृत रस वखाईआ। सति सतिवादी झुल्लदा होवे निशान, गुर अवतार पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव बैठण सीस निवाईआ। मिले हुक्म धुर दा इक फ़रमान, फ़रमाबरदार सारे दयां समझाईआ। कलयुग अन्तिम वेखो मार ध्यान, निगाहबान हो के खोज खुजाईआ। मानस ज़ाती झगड़ा करे इन्सान नाल इन्सान, अंस बंस आपणा गए भुलाईआ। बिन भगतां प्रभू किसे ना करे परवान, पारब्रह्म ब्रह्म विच ना कोए समाईआ। गुरमुख योद्धे सूरबीर बणा जवान, जागरत जोत करे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेखण
विच मैदान, मुद्दत तों विछड़े सहिजे ल्या मिलाईआ। बिना चिठ्ठी पत्र तो करं परवान, परा पसन्ती मद्धम बैख़री विच्चों बाहर कढाहीआ। सच दुआर दस्स इक अस्थान, असथिती अंदरों दिती उलटाईआ। गुरमुखां मानस जन्म कदे ना जाए हराम, पुरख अकाल दीन दयाल पिता हो के गोद उठाईआ। साचे गुरसिखां करे आप पहचान, पूरब जन्म दा लहिणा देणा खोजणहारा थाउँ थाँईंआ। जन भगतो तुहाडी लेखे ला के चरण कँवल प्रणाम, लोहे तों कंचन कंचन तों पारस पारस तों ख़ालस ख़ास आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत मेघ बरखे अगम्मी बारश, अग्नी अग्ग जेठ तपश दए बुझाईआ।
९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ चेला सिँघ दे गृह वज़ारड रोड जम्मू
जेठ कहे मैं ख़ुशीआं नाल चढ़या, चढ़दी कला दयां वखाईआ। पुरख अकाल अकल कलधारी लड़ फड़या, पल्लू आपणी गंढ्ढ पवाईआ। सच स्वामी ढोला इक्को पढ़या, पुस्तक हथ्थो हथ्थ ना कोए उठाईआ। सच दवारा वेख के घरया, गृह बह के ख़ुशी मनाईआ। कन्त कन्तूहल कुदरत दा मालक इक्को वरया, वारता जिस दी सारे रहे गाईआ। मेरा अन्तर अन्तर होया हरया, बाहर बसन्तर अग्नी जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म हुक्म विच्चों प्रगटाईआ। जेठ कहे मैं मन्नण आया हुक्म, हाकम हकीकत विच्चों दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटणा तुख्म, तासीर अगली देणी बदलाईआ। मैनूं गुर अवतार पैगम्बर इक्ट्ठे हो के पुछण, किस बिध मिल्या बेपरवाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव कहे क्यों कलयुग पैंडा आया मुकण, मुकम्मल दे जणाईआ। किस बिध पुरख अबिनाशी जन भगतां आया चुक्कण, चार कुण्ट दहि दिशा वेख वखाईआ। निरगुण हो के साची धारों आया उठण, धरनी धरत धवल वेख ख़ुशी मनाईआ। शब्द अगम्मी शब्दी धार शाह सुल्तान आया बुक्कण, बुक्कल सब दी दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। जेठ कहे मैनूं चढ़या चाउ विच्चों घनेरा, घनईआ वेख ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी करे आपणी मेहरा, मेहर मुहब्बत विच प्रगटाईआ। दूर दुराडा नज़री आवे नेरन नेरा, निरगुण निरवैर निरँकार शहिनशाहीआ। जिस दा जगत नेत्र नज़र ना आए कोई तत्तां वाला चिहरा, चिन्न्ह इन बिन ना कोए समझाईआ। सो परम पुरख परमात्म सच वसाए इक खेड़ा, बिन दवारका दवारे वज्जे वधाईआ। जिस दा समझ सके ना कोई वेहड़ा, हद्द हदूद ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनहारा हक निबेड़ा, लेखा सब दा दए चुकाईआ। जेठ कहे मैं तक्कया
इक हज़ूर, हज़रतां दा हज़रत नज़रीं आईआ। जिस दे पिच्छे सूली चढ़या मनसूर, सूरबीर मिली वड्याईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां बणया मज़दूर, सेवक हो के सेव कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया विच्चों कढ्ढे कपूर, करमां दा लेख दए चुकाईआ। ग़रीब निमाणे कोझे कमले शब्दी बेड़े चाढ़े आपणे पूर, पुरीआं लोआं तों बाहर रखाईआ। मनुआ पा ना सके कोए फतूर, फतवा अवर ना कोए वखाईआ। जोती जाता हो के बख्शे आपणा नूर, नूर नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दाता देवणहार सदा भरपूर, भरम भुलेखा भरम दए मिटाईआ। जेठ कहे मैं वेख्या आ के जग, जगजीवन दाते दिती माण वड्याईआ। बाहरो बाहर सब नूं लाउणी अग्ग, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। सृष्टी दृष्टी करनी वांग कग्ग, शाह सुल्तान देण दुहाईआ। जन भगत सुहेले प्रेम प्रीती अंदर जावण बज्झ, टुट्टी आपणे नाल जुड़ाईआ। दीन दुनी कूड़ नगारा जाए वज्ज, वजह सके ना कोए समझाईआ। जगत प्रधान कोई ना जावे बच, बचत विच ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आपणा नाम संदेसा देवे सच, सच सति विच मिलाईआ। जेठ कहे मैं हौली हौली खोल्हणा आपणा परदा, परदा अंदरों देणा उठाईआ। लेखा दस्सणा घर घर दा, ओहला नज़र कोए ना आईआ। लेखा जानणा जल थल दा, समुंद सागर फोल फुलाईआ। भाणा वरतणा पुरख अकाल दा, अकल कलधारी अकलां वाले देणे भुलाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख आत्म परमात्म हो के रलदा, परम पुरख विच समाईआ। खेल जाणे निहचल धाम अटल दा, वलवले कूड़े दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहिणा देणा सब दा जाणे पल पल दा, पलक तों पहले ख़लक ख़ालक हो के वेख वखाईआ।
१० जेठ शहिनशाही सम्मत २ अमरो देवी दे गृह वजारत रोड जम्मू
जन भगत प्रभ पावे सार, सार शब्द शब्द विच मिलाईआ। निज नेत्र नैण देवे दीदार, बिन अक्खां अक्ख प्रतख खुल्हाईआ। अमृत रस निझर हकीकी जाम दए प्याल, मन वासना कूड़ी तृष्ना मेट मिटाईआ। काया मन्दिर अंदर धुर दा काअबा वखाए सच्ची धर्मसाल, सच दवारा इक्को इक सुहाईआ। बिन तेल बाती जोती दीपक देवे बाल, दिवस रैण अठ्ठे पहर करे रुशनाईआ। निरगुण हो के सरगुण करे संभाल, रखक रक्ख्या करे थाउँ थाँईंआ। आत्म परमात्म हो के वसे नाल, नालिश कूड़ ना कोए प्रगटाईआ। जन्म ज़िंदगी जीवण आपणी जुगती करे बहाल, गेड़े विच फेरे विच भरम ना कोए भुलाईआ।
पूरब लहिणा आसा मनसा पूरा करे स्वाल, अहिवाल आपणा इक जणाईआ। सदा सुहेला इक इकेला पारब्रह्म ब्रह्म वसे नाल, नालिश कूड़ी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत देवे प्रभ हक दीदार, नूर नूर विच्चों चमकाईआ। सोई सुरती करे बेदार, आलस ग़फ्लत ना कोए वड्याईआ। परदा लाह के दहि दिशा कुण्ट चार, चार वरन अठारां बरन झगड़ा दए चुकाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी दस्स के इक प्यार, मुहब्बत महबूब नाल जणाईआ। कुदरत दा कादर करनी दा करता पावे सार, सर्ब व्यापी आपणा रंग रंगाईआ। हरि सन्त सुहेले गुरू गुर चेले मेले विच संसार, संसारी हो के ख़ुआरी दए गवाईआ। काया मन्दिर अंदर वखाए धर्म दवार, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी परदा इक उठाईआ। नाद शब्द सुणाए सच्ची धुन धुन्कार, अनहद नादी नाद अल्हाईआ। वेखे विगसे पावे सार, परदा ओहला अंदरों दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। जन भगतां प्रभ दस्से एका टेक, टिक्का मस्तक नाम लगाईआ। अन्तर अन्तर करना बिबेक, सुरती सुरत शब्द विच समाईआ। कूड़ कुड़यारा रहे कोई ना भेव, पाखण्ड रूप ना कोए बदलाईआ। परमात्म आत्म एकँकारा एक, एक मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। जन भगत दस्से एका ओट, ओड़क आपणे नाल मिलाईआ। गुरमुख तेरा सति सरूप सति निर्मल जोत, प्रकाश विच्चों प्रकाश करे रुशनाईआ। झगड़ा रिहा ना ज़ात पात दीन मज़्हब वरन गोत, सतिगुर शब्द इक्को करे शनवाईआ। लहिणा देणा चुक्के लोक परलोक, लेखा मंगण कोए ना आईआ। मन बुद्धी दी करे कोई ना सोच, बिन अनुभव हमसाजण मिलण कोए ना पाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्तां वाले सलोक, अन्तर अन्तर बिन रसना होवे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। जन भगत प्रभ परदा खोल्हे आप, आपणी दया कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा जाप, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मेरा नूर सदा पाक, पाक पवित सोभा पाईआ। लभ्भयां कोई कर ना सके तलाश, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। काया मन्दिर अंदर बण निरगुण धार जावां गवाच, भरम भुलावां सर्ब लोकाईआ। कूड़ कुड़यारां लावां आंच, अग्नी अग्ग तपाईआ। जन भगतां मेल मिला के कमलापात, पतिपरमेश्वर नाता दयां जुड़ाईआ। साचे सन्तां धुर संदेसा जावां आख, आख़र इक्को हुक्म दृढ़ाईआ। मन वासना होयो ना कोए गुस्ताख़, पंजां नाता जाणा तुड़ाईआ। मानुख मानव मानस एको ज़ात, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच रखो इतफ़ाक, इतमीनान आपणा नाम दए कराईआ। हथ्थों सुट्टो ना कोए रबाब, अहिबाब मिल के वज्जे वधाईआ। सुफ़ने वाला नहीं ख्वाब, ख़ालस
मिल के रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, सब नूं सजदा कलमा दस्से इक आदाब, आदत इबादत अंदरों दए बदलाईआ।
१० जेठ शहिनशाही सम्मत २ सधरो देवी पिण्ड दवाणा जम्मू
जन भगत आपणा तन वजूद वेख जुस्सा नज़र विच्चों नज़र उठाईआ। आत्म परमात्म कदे ना रुस्सा, मन वासना सृष्ट दृष्ट हल्काईआ। सति सच करना नहीं कदे ग़ुस्सा, गिले विच ग़ुस्सा ना कोए पाईआ। सच दुआर रहिणा ना रुस्सा, साची सिख्या इक समझाईआ। आत्म नूर रहे ना लुका, हरिजन वेख ख़ुशी मनाईआ। काया मन्दिर अंदर तूं मेरा मैं तेरा पढ़ना इक्को तुका, जिस नाल तोहमत लग्गे ना कोए लोकाईआ। कर्म कर्म रहे ना दुक्खा, दलिद्रां दए चुकाईआ। तन सरीर कर के सुच्चा, संजम इक्को दए समझाईआ। कलयुग अन्तिम पैंडा रिहा मुक्का, सतिजुग साचे वज्जे वधाईआ। जन भगतो श्री भगवान नाता शब्दी धार पिता पुत्ता, पतिपरमेश्वर आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर विंघ विष्नूं भगवान, मेहर नज़र इक उठाईआ।
१० जेठ शहिनशाही सम्मत २ केसरी देवी सतिवारी रेलवे लाईन जम्मू
जन भगत तेरा सच्चा रस्ता, रहबर इक्को नज़री आईआ। बन्न्हणा पए कोए ना बस्ता, पुस्तक सीस ना कोए उठाईआ। सच भण्डारा मिले सस्ता, बिन कीमत झोली पाईआ। सच मुहब्बत विच होणा वाबस्ता, आहिस्ता आहिस्ता देवणहार सरनाईआ। मानस जन्म लाहा खट्टणा साचे जस दा, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। नज़ारा तक्कणा निज नेत्र अक्ख दा, दोए लोचन बन्द कराईआ। चंगा नहीं लग्गदा वसणा वक्ख दा, आत्म परमात्म काया मन्दिर अंदर मिल के इक्को घर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा समझाईआ। जन भगत तेरी आत्म सृेष्ट सिफ्तां तों बाहर ज़ात, वरनां दा वरन इक्को नज़री आईआ। सच प्रेम प्यार मुहब्बत दी तेरी जमात, अक्खरां विच्चों निरअक्खर तेरी अगम्म पढ़ाईआ। आत्मा कदे ना पाए वफ़ात, मरन विच मर के आपणा आप ना कदे मिटाईआ। इस दी सिफ्त अक्खरां विच करे ना कोए लुग़ात, लायक नालायक भेव कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी आत्म परमात्म मेल हुन्दा प्रभ किरपा इतफ़ाक, परवरदिगार सांझा यार आपणा रंग वखाईआ। लहिणा देणा पूरब लेखा कराए बेबाक, हिसाब किताब ना कोए वड्याईआ।
सच प्रीती जोड़ के आपणा नात, नातवां तों नौजवान दए बणाईआ। बिन साहिब स्वामी अन्तरजामी सतिगुर पूरे दूसर कोलों सिक्खी किसे ना जाच, जगत मीत हक वतन ना कोए पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची दस्सणहारा गाथ, गावणहारा गा गा ख़ुशी मनाईआ। जन भगत सति सति तेरा रूप मनुक्ख मनुष, मुश्कल रहे ना राईआ। मानव आए कोई ना दु:ख, मंत्र आपणा दए दृढ़ाईआ। तृष्ना जगत रहे ना भुक्ख, ममता मोह विच्चों कढाहीआ। साचे नाम दी दस्स के तुक, तूं मेरा मैं तेरा इक्को घर दए वखाईआ। अगला पैंडा जाए मुक्क, पिछला लेखा ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगत तेरे हथ्थ सच तौफ़ीक, यकतरफ़ मिले वड्याईआ। तेरा रहे ना कोए फ़रीक, फ़िरके कूड़े देणे चुकाईआ। काया माटी करके अंदरों सीत, अग्नी अग्ग बुझाईआ। चार वरन बणा के प्रीत, प्रीतम इक्को लैणा मनाईआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर कर के गए तस्दीक, शहादत शब्द हुक्म भुगताईआ। सच दवारे दा मालक बण वसनीक, वास्ता तुहाडे नाल जुड़ाईआ। सति सच दी इक उम्मीद, अमलां विच्चों अमल इक्को देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद काया माटी सच गृह वसण वाला नज़दीक, दूर दुराडा सफ़र मुसाफ़र हो के आपे दए मुकाईआ।
१० जेठ शहिनशाही सम्मत २ बीबी बंती देवी वज़ारत रोड जम्मू शहर
जन भगत सद लेखे लग्गे जरम, जन्म जन्म मिले वड्याईआ। अबिनाशी करता करनेहार देवे आपणी सरन, सवरन कंचन गढ़्ह काया माटी सोभा पाईआ। इक प्रीती धुर दी नीती इष्ट पुरख अकाल चरण, दृष्टी दया नाल खुल्हाईआ। पूरब लेखा रहिण ना देवे कोई कर्म, कामना कायनात विच्चों पूर कराईआ। नित नवित कौल इकरार पूरा करे प्रन, परमानंद निजानंद निज गृह आप वखाईआ। झगड़ा चुका के ज़ात पाती वरन बरन, आत्म ब्रह्म इक दृढ़ाईआ। जगत विकार शब्दी धार निरगुण निरँकार आवे लड़न, नाम खण्डा सच ब्रह्मण्डां इक्को इक उठाईआ। गुरमुख सन्त फ़कीर आपणे फ़िकरे नाल आवे फड़न, डोरी तन्द मुहब्बत नाल बंधाईआ। साची मंज़ल महबूब हो के आवे चढ़न, चार दीवारी जगत दुष्वारी शत्रु दुश्मण अगे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मालक हो के तरनी तरन, जन भगतां तार भवसागर पार सच दरबार दवारा इक्को इक जणाईआ।
१० जेठ शहिनशाही सम्मत २ अमरो देवी वज़ारत रोड जम्मू
जन भगतां देवे प्रभ इक्को जोग, जुगती आपणी इक दृढ़ाईआ। बिन कपड़े रंगण तों बख्शे उह अगम्मी मौज, जिस दा माजरा गावे सर्ब लोकाईआ। याद अंदर याद देवे रोज़, रोज़यां तों बिना रैहम विच मिले सच गुसाईआ। नाम भण्डारा बख्श आपणी चोग, चुग़ली निंदयां कूड़ी क्रिया तों लए बचाईआ। आत्म परमात्म मिलण दी दस्से साची होश, हवस हवास हमद आपणे लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे मेल मिलाईआ। जन भगत तपीश्र होवे सति, तपदा हिरदा शांत कराईआ। इक्को नाम लए जप, अजपा जाप विच बदलाईआ। कोट जन्म दे मिटण पप, पत्रयां दी करनी पए ना कोए पढ़ाईआ। मालक मिले जगत वाला हक, हिकमत नाल हुक्म दए समझाईआ। दयावान हो पुरख समरथ, समें नाल समां दए टकराईआ। जन भगत मेले नठ नठ, दीन दुनी विच्चों बाहर कढाहीआ। सच दवारा खोल्ह के हट्ट, वस्त धुर दी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाईआ। हरि भगत वड वड्डा ·षी, रेखा आपणी आप बदलाईआ। जिस दे पास नाम निधान धुर दी चिठ्ठी, बिन अक्खरां पढ़ के आपणी ख़ुशी विच समाईआ। जिस दी सतर मज़मून विच निक्की, कानून विच वड्डी नज़री आईआ। धार होवे तिक्खी, तृखा तृष्ना दए बुझाईआ। मेला मिल के नाल साची सिक्खी, साख्यात सख़ावत वाला प्रभ दा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बदल देवे सम्मत वाली मित्ती, मित्र मातहत ना किसे रखाईआ। जन भगत प्रेम प्यार दा वड्डा रसीआ, रस विच रस समाईआ। नैणां विच्चों नैण नेत्रां विच्चों नेत्र अक्खां विच्चों अक्खीआं, आख़र इक्को नाल मिलाईआ। जिस मुहब्बत प्यार नूं जुगां परवान लभ्भदीआं रहीआं सखीआं, सो मेहरवान हो के भगतां अंदर दए टिकाईआ। सच प्यार दीआं रसमां चसमां अंदरों कर के पक्कीआं, जिस्म विच्चों इस्म गंढ्ढ पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़ कुड़यारयां रहिण ना देवे हिस्से वाली पत्तीआं, पतिपरमेश्वर हो के इक्को हुक्म दए वरताईआ।
१० जेठ शहिनशाही सम्मत २ बाज सिँघ दे गृह पिण्ड मटू ज़िला जम्मू
जन भगत सच धार दी तेरी जुगत, जोगी जुगीशर सिफ्त सालाहीआ। सच दा मार्ग सदा दरुसत, जूठ झूठ कूड़ी क्रिया कम्म किसे ना आईआ। मुहब्बत विच्चों मुहब्बत प्यार विच्चों प्यार लैणा मुफ्त, यार नाल याराना तोड़ लैणा निभाईआ।
दीन दुनिया विच्चों रहिणा चुस्त, अन्तश्करन आप आपणा वेख वखाईआ। मुड़ के आउणा ना पए मात गर्भ उलट, गेड़ गेड़ जन्म रखाईआ। जा के वेखणा आपणा विछड़या होया मुल्क, जित्थे मालक बेपरवाहीआ। जगत वासना विच ना जाणा उलझ, ममता मोह ना कोए वधाईआ। मानस जन्म जावे सुलझ, सुल्हहकुल मिल के सही सलामत आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। जन भगत तेरे अन्तर रहे ना चुगली निन्दा, सति धर्म इक समझाईआ। भेव खुल्हाए दाता गहर गुणी गहिंदा, गवर सबर सवर इक आपणा आप जणाईआ। तेरा मूल निरगुण धार दस्से बिन्दा, मात पित दी रक्त बूँद नाता दए तुड़ाईआ। मानस जन्म कर के माटी चर्म दी रहे ना चिन्दा, भरम गढ़्ह ना कोए वखाईआ। अमृत धार रहे सागर सिन्धा, रस अनरस हो के वस, विश्व आपणा आप समझाईआ। खेल वखा के जीउ पिण्डा, ब्रह्मण्ड खण्ड परदा आप उठाईआ। नित नवित जीवण जुगती भगत भगवान दान देंदा, देह विच देह आपणी ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक दरसाईआ। जन भगत तेरी मंज़ल इक निराली, बिखड़ा राह ना कोए वखाईआ। जित्थे जलवा नूर जलाली, रोशन रैहम विच प्रगटाईआ। तेरा लेखा तत वजूद जिस्म नहीं जिस्मानी, निरगुण धार बूझ बुझाईआ। तेरा मालक इक असमानी, जो इस्म आपणा आपे दए समझाईआ। सो मार्ग दस्से आसानी, असल विच वसल विच वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। सच दुआर किरपा धार खावे खवावे इक महिमानी, मेहर विच रस इक चखाईआ। लेखे लाए प्यार दी कुरबानी, कायनात विच्चों कायम मुकाम मुकम्मल दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, देवणहारा साचा वर, जन भगत तेरी जगत वासना विच होवे ना कदे बदनामी, बदीआं दा बदला आपणी बदौलत आपणी ख़ुशीआं विच चुकाईआ।
१० जेठ शहिनशाही सम्मत २ प्रकाश चन्द वज़ारत रोड जम्मू
जन भगत तेरा सच्चा सन्यास, चरण प्रीती हरि जणाईआ। बाहरों लभ्भणा ना पए कोई प्रकाश, घर विच घर करे रुशनाईआ। होणा पए ना कदे उदास, ख़ुशी विच ना ग़मी कोए वखाईआ। आसा होवे ना कदे बेआस, भगत भगवान जुग चौकड़ी चलदी रहे शाख़, शखसीअत विच्चों असलीअत आप समझाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे दस दस मास, मसला मस्ती वाला हल्ल कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा एहो तेरा अभ्यास, मन दा मणका बिन मणक्यों दए भवाईआ। मालक उत्ते बिन किरपा होवे ना कदे विश्वास, विषयां वाला विशा सब नूं रिहा डुलाईआ। रसना तत्तां वाला जगत स्वाद, विस्माद हो
के विश्व रंग ना कोए बदलाईआ। बिन भगतां खेड़ा होया ना कदे आबाद, आबादी विच वधदी वेखी लोकाईआ। जे सतिगुर सज्जण गया जाग, जगह जगह करे रुशनाईआ। हरिजन प्रीती सब तों वड्डा त्याग, वैराग विच्चों बैराग सीस निवाईआ। हरिजन तेरा झगड़ा नहीं विच किसे समाज, समें दा मालक समझ रमज़ विच मिलाईआ। जीउदयां जगत सनबंधीआं जवाब, मरन तों पहले आदाब, बाद विच लैणा ना पए ख्वाब मिल के धुरदरगाही इक अहिबाब, गृह साचे डेरा लाईआ। हँस बणना ना पए काग, कन्नां वाला सुणना ना पए राग, रसना वाला चक्खणा ना पए स्वाद, विकारां वाला लभ्भणा ना पए ववाद, सतारां वाला वजाउणा ना पए साज, चप्पूआं वाला तक्कणा ना पए जहाज़, जिन्हां उपर किरपा करे आप महाराज, मारफ़त विच्चों करके बाहर, नाम सिफ्ती कर के शाहर, शरीर दी शरअ विच्चों बाहर कढाहीआ। जन भगत तेरा इक वैराग, वैरी अंदरों दए कढाहीआ। दुरमति रहे ना दाग़, द्वैती पन्ध चुकाईआ। दीआ बत्ती रहे ना चराग़, निरगुण नूर जोत होवे रुशनाईआ। तत्ती लग्गे ना अग्नी आग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। सुणनी पए ना कोए आवाज़, नाम शब्द संगीत करे शनवाईआ। सतिजुग सति धर्म चला रवाज, रयायत विच अनायत विच हमायत विच अशायत विच कफायत विच हरिजन पास कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मार्ग अनडिठड़े धुर दे आप पुचाईआ।
१० जेठ शहिनशाही सम्मत २ बीबी राम कौर दे गृह वज़ारत रोड जम्मू
जन भगत अन्तर होवे कदे ना अन्धा, बिन नेत्र नैण नूर जोत रुशनाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया होए कदे ना गंदा, जगत तृष्ना ना कोए सताईआ। सच प्रकाश आत्म ब्रह्म चढ़या रहे चन्दा, ओम सोम दोवें इक्को रंग रंगाईआ। परमानंदा विच्चों लैंदा रहे अनन्दा, निजानंद निज आनंद सुख सागर रूप समाईआ। धुर दी बन्दगी विच बणया रहे बन्दा, बन्दना अंदर बन्धन सर्ब कटाईआ। साची मंज़ल चढ़े शब्द अगम्मी डण्डा, डण्डावत विच इक्को सीस झुकाईआ। काया माटी साची हाटी खुल्ल्हे जिंदा, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी जीवण विच्चों जीवण लए बदलाईआ। लेखा जाण गहर गम्भीर गुणी गहिंदा, सागर गहरा खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जोती जोत डगमगाईआ। गुरमुख अन्ध ना होवे अंध्यार, सति सच सति रुशनाईआ। आत्म आत्म नाल प्यार, परमात्म परमात्म विच समाईआ। बेख़बर होवे ख़बरदार, बेकदर कदरदान नाल मिल के ख़ुशी मनाईआ। जगत ग़फ्लत विच्चों होवे बाहर, मुश्कल विच्चों मुश्कल मुसीबत विच्चों मुसीबत ग़मी विच्चों ग़मख़ार दए गवाईआ। सच दवारे हक महबूब दीदा देवे दीदार, ज़ाहर हो के आपणा रंग जणाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच नूर कर रुशनाईआ। हरि सन्त अन्तर होए ना कदे अन्धेरा, जगत अक्ख लोड़ रहे ना राईआ। इक्को लेखा जाणे तूं मेरा मैं तेरा, हउँ हँ हँ ब्रह्म विच समाईआ। आवण जावण चुरासी चुक्के गेड़ा, झेड़ा जून रहे ना राईआ। काया काअबा कुदरत वाला कादर वसावे खेड़ा, काअबा महिराबा इक जणाईआ। दरे दरबार नज़री आए नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। मेहरवान हो के मेहर नज़र करे मेहरा, बेनज़ीर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जलवा इक्को दए वखाईआ। गुरसिख अन्तर होवे ना कदे काली रात, अन्ध अन्धेर ना कोए वड्याईआ। निरगुण जोत करे प्रकाश, प्रकाशवान बेपरवाहीआ। साचे मण्डल पावे रास, रस्ता बावस्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जगत नैण कोई ना लवे झाक, चार कुण्ट परदा ना कोए उठाईआ। जिन्हां रमज़ वाली रमज़ इशारे विच्चों जाणी बात, किनारे तों किनारा कर के कादर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नूर कर प्रकाश, प्रकाश्त हो के वेख वखाईआ। जन भगतां अंदर कदे ना होवे धुंआंधार, (अन्ध अन्धेर) नज़र कोए ना आईआ। बिन तेल बाती दीपक होए उज्यार, उजाला इक्को दए वखाईआ। मेला मिल के साचे यार, मुहब्बत नाता लए जुड़ाईआ। आत्म आत्म दे आधार, परमात्म परम आत्म साची ख़ुशी वखाईआ। शब्द सार पावे सार, तुरीआ पद पैंडा तुरत मुकाईआ। गुफ़त शनीद कर गुफ़तार, नाद अगम्मी दए वजाईआ। जिस दी समझ ना आई जुग चार, चौकड़ी कूक के दए दुहाईआ। लेखा लिख के गए पैगम्बर गुर अवतार, सेवा कर के कलम शाहीआ। सिफ्तां विच कर इज़हार, इबादत विच इबादत गए जणाईआ। बिन हरि किरपा काया मन्दिर अंदर होया ना कोए पसार, पिशर पिदर सारे देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाईआ। जन भगतां अन्तर होवे रोशन, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। जिस दा समझे कोई ना मोशन, भेव अभेद दए खुल्हाईआ। संसार सागर वेख डूँग्घा ओशन, इशारे आपणे नाल पार कराईआ। कोटन कोटि बुद्धिवान जिस नूं सोचण, मन विद्या कर पढ़ाईआ। उह नज़र ना आया बिन भगतां वाले लोचन, बिन निज नैण दरस कोए ना पाईआ। खोज खोज थक्के चौदां लोकन, चार कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को इक रंग रंगाईआ। जन भगतां बिना अक्ख तों खुल्ही रैहन्दी अक्ख, दोए लोचन कम्म किसे ना आईआ। निरगुण रूप तक्क प्रतख, पारब्रह्म विच समाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी गुर अवतार पैगम्बर पीर भगत सुहेले गाउँदे जस, जगत विद्या नाल पढ़ाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट भीतर गृह मन्दिर काया माटी अंदर रिहा वस, रस्ता रहबर हो के गुरमुखां आप वखाईआ। ख़ुशीआं अंदर हक महबूब
मुहब्बत विच पए हस्स, हस्ती विच मस्ती मस्ती विच मतवाला मातरभूमी खोज खुजाईआ। जोगी जोगीशर तपी तपीश्र ·षी मुनी साधू सन्त फ़कीर सूफ़ी लभ्भण नठ नठ, दिवस रैण बिन जगत नैण भज्जण वाहो दाहीआ। सो पुरख बिधाता वस्त अमोलक देवे विच्चों आपणे हट्ट, नाम भण्डारा निरगुण धारा झोली पाईआ। सति सरूप हो प्रगट, भाग लगाए काया मट, मन्दिर मस्जिद शिव दवाला मठ्ठ, नज़र कोए ना आईआ। बिन भगतां अन्तर खुल्ले किसे ना अक्ख, दीन दुनी नालों होए कदे ना वक्ख, हकीकत विच्चों लभ्भे ना आपणा हक, परम पुरख उत्ते सारे करदे शक, शकायत अंदर शिकवा, शिकवे अंदर शृंगार मनुआ होए ओदास, मण्डल ना वेखे रास, वस्तू ना लभ्भे पास, बदी विच गुस्ताख़, बिन सख़ी दरस ना पावे कोई साख्यात, धुर दा काहन नज़र किसे ना आईआ। जो बिन नैणां रिहा झाक, लेखा जाणे कायनात, परदा लाहे नबातात, दीन दुनी जाणे हालात, जुग चौकड़ी वेखे वाक्यात, भेव खोल्हे कलम दवात, आलम उल्मा आलमीन यामबीन रहमत रहमान ज़िमीं असमान बन्दाए ख़ाकी, ख़ालके ख़लक लेखा जाणे फ़र्शे फ़लक, बिन दीदे दीद नूरे चशम, रोशने ज़मीर ज़ाहरा पीर बेनज़ीर, आफ्ताबे महबूब, लेखा जाणे उच्च अरूज, काया माटी देवे सच सबूत, बिन भगतां अन्तर आईना होवे किसे ना साफ़, दिल दा दिल विच नज़र ना आए प्रकाश, ख़ुहाइश विच ख़ुशी ख़ुशी विच ख़सूसीअत, ख़सूसीअत विच्चों नसीअत, नशरे नाब अनायत कर झोली ना कोए पाईआ।