पुस्तकालयभाग १९

१० जेठ शहिनशाही सम्मत २ सूबेदार तेज भान दे गृह पिण्ड शेख़सर ज़िला जम्मू

जन भगत रखे सदा उडीक, नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द अन्तर आत्म करदा रहे तारीफ़, सिफ्तां नाल साहिब स्वामी सिफ्त सालाहीआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी घर मन्दिर अंदर मिले सज्जण मीत, साहिब सुहेला इक अकेला आपणी दया कमाईआ। झगड़ा मिटा के ऊँच नीच, राउ रंक हस्त कीट क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। धुर दा नाम साचा कलमा दस्स आपणी इक हदीस, हज़रत हो के हरि जू करे सच पढ़ाईआ। आसा मनसा पूरी ख़ाहिश करे उम्मीद, आमद ख़ुशामद इक्को घर वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के साचा गीत, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी धुन आत्मक राग अल्हाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर निरगुण सरगुण बण के साचा मीत, मित्र प्यारा एकँकारा आपणे घर वसाईआ। कूड़ी क्रिया जगत वासना मन मनसा मेट के लीक, सति सच इक्को दए समझाईआ। सच दुआर दा जन भगत बणा के हकीकत विच्चों वसनीक, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण भगत सुहेला दया कमाईआ। प्रभ मिलण दी जो जन आस रखदा, हिरदे हरि हरि आप ध्याईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर निरगुण हो के अंदर वसदा, जोती जाता पुरख बिधाता निर्मल जोत करे रुशनाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी घट भीतर मार्ग दस्से सच दा, कूड़ी क्रिया हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। एथे ओथे दो जहानां जन भगतां पैज रखदा, समरथ हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी झगड़ा मुकावे आत्म परमात्म आपणा वक्ख दा, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे विच समाईआ। नाम निधाना इक्को ढोला दस्से धुर दे जस दा, वेद पुराण शास्त्र सिमरत अञ्जील कुरान खाणी बाणी नाम वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेल करे सदा निज नेत्र आपणी अक्ख दा, ज्ञान नैण इक खुल्हाईआ। जन भगत उडीक, विच रखे आसा मनसा मन ही मांहे छुपाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर चरण कँवल देवणहार भरवासा, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। काया मण्डल अंदर निरगुण निरवैर हो के पावे रासा, सुरत शब्द गोपी काहन खेल खिलाईआ। झगड़ा मुका के पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतर पन्ध दए चुकाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाशा, अन्ध अन्धेर दए गवाईआ। दर्शन वखाए साख्याता, जोती जोत करे रुशनाईआ। हुक्मे अंदर मन्न के आखा, आख़र आपणी मंज़ल दए वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म जोड़ के नाता, धुर दा संग इक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अन्तर रहिण ना देवे मनुआ मन उदासा, उत्तम सृेष्ट आपणा नाम समझाईआ। जन भगत उडीक विच जो रिहा तक्क, तकवा इक्को उपर रखाईआ। परम पुरख परमात्म परवरदिगार देवे हकीकत वाला हक, वस्त अमोलक काया गोलक झोली पाईआ। शब्द अगम्मी सोई सुरती लावे सट्ट, सिट्टेबाजी कूड़ी दए गवाईआ। सच भण्डारा खोल्ह के आपणा हट्ट, वस्त अगम्मी इक वरताईआ। नाड़ बहत्तर कदे ना उबले रत्त, अप तेज वाए प्रिथवी आकाश पंज तत त्रैगुण माया लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच सिर ते रखे हथ्थ, रखक हो के रच्छया करे थाउँ थाँईंआ। जन भगत जो उडीक विच तक्के राह, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी मिले बेपरवाह, पारब्रह्म आपणी दया कमाईआ। दो जहानां बण मलाह, खेवट खेटा बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। साचे नाउँ दी दे के इक सलाह, सच्ची सिख्या इक्को इक वखाईआ। मेहर नज़र नाल कोट जन्म दे पिछले कटे गुनाह, गहर गम्भीर बेनज़ीर नज़र आपणी इक उठाईआ। सच दवारा एकँकारा मुकामे हक सचखण्ड दए वखा, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां परदा दए चुकाईआ। जन भगत जो उडीक, विच रिहा वेख, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। भगत उधारी

रिहा पेख, जुग चौकड़ी होए सहाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त बदल देवे रेख, ·षी मुनी समझ कोए ना पाईआ। निरगुण हो के सरगुण आवे देस, साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर अंदर डेरा लाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता निरगुण निरवैर आपणा धारे भेख, भेखाधारी अछल अछल्ल आपणी कार कमाईआ। जिस दा गुण गायण करन चार वेद, जुग चौकड़ी चार वरन अठारां बरन बख्शणहार सरनाईआ। सो सन्त सुहेला इक अकेला जन भगतां अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के खोल्हे आपणा भेत, परदा ओहला बज़र कपाटी दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणे रंग रंगाईआ। जन भगत उडीक विच जो रिहा तरस, तड़फ तड़फ वक्त लँघाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला अमृत मेघ देवे बरस, बूँद स्वांती इक चुआईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी मेटणहारा हरस, दीन दुनी दी हवस दए गवाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां प्रेमीआं प्यारयां करे तरस, रहमत विच्चों रहमत रहीम झोली देवे पाईआ। साची मंज़ल चढ़दा जन भगत कोई ना जावे अटक, सुखमन टेडी बंक सिर सके ना कोए उठाईआ। पंज विकारा कोई ना पाए भटक, रिद्ध सिद्ध बैठे मुख छुपाईआ। धुर फ़रमान नाम संदेसा मिले सख्त, कलमा इक्को इक जणाईआ। नव नौ चार पिच्छों जन भगतां मिलण दा आ गया वक्त, घड़ी पल थित वार दए गवाहीआ। मिले वड्याई लोकमात जगत, जागरत जोत करे रुशनाईआ। साहिब सतिगुर गुरमुखां कारन आया फ़कत, फिकरयां विच फ़ैसला दए कराईआ। योद्धा सूरबीर बण के मर्दाना मर्द, मदद करे थाउँ थाँईंआ। दूर दुराडा नेरन नेरा मन्ने अरज़, आरज़ू अंदर बैठे ध्यान लगाईआ। करे खेल आप असचरज, जगत विद्या समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ग़रीब निमाणयां वण्डे दर्द, दुखियां दु:ख दए गवाईआ। जन भगत उडीक अंदर जो करे ध्यान, नेत्र नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। सच बेनन्ती कर परवान, परवाना धुर दा दए फड़ाईआ। बिन अक्खरां बिन पढ़यां देवे इक ज्ञान, ब्रह्म विद्या अंदरे अंदर दए जणाईआ। जिस दा नज़र ना आए कोई निशान, निशाना आपणा आपणे नाल रलाईआ। साची मंज़ल दस्स हक मुकाम, मुकामे हक दए पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सिर कदे ना करे एहसान, आसान इक्को रस्ता दए वखाईआ। जन भगत उडीक विच जो रिहा उठ, आलस निंद्रा ना कोए रखाईआ। जिन्हां उपर जाए तुठ, दीनां अनाथां होए सहाईआ। सति जाम निझर धार देवे घुट, रसना रस ना कोए चखाईआ। पंच विकारा अंदरों कढ्ढे कुट्ट, काया कुटीआं साफ़ कराईआ। जन भगतां सदा सुहावणी मौले रुत्त, बसन्त ख़ुशी दए वखाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, गुरमुख चातृक तृखा दए बुझाईआ। भाग लगा के

काया माटी बुत्त, बुत्तख़ाना आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला रहिण ना देवे लुक, राज़ बिना नमाज़ भेव दए जणाईआ। ... ... ... ... ... ... ... जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लेखा जाणे सच मुच, दीर्घ रोग दए कटाईआ। जन भगत उडीक विच जो लावे कन्न, कायनात विच्चों बाहर कढाहीआ। मनसा विच्चों रोक के मन, ममता कूड़ी परे तजाईआ। लालच विच्चों विरोल के (तन), अडोल बह के ढोला गाईआ। भाग लग्गे तिस छप्परी छन्न, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे वधाईआ। घर स्वामी ठाकर मिले श्री भगवन, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत अगम्मी चढ़े चन्न, सूरज चन्द जिस नूं सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म परदा दए उठाईआ। जन भगत उडीक विच जो होया मस्त, मस्त ख़ुमारी विच समाईआ। झगड़ा मुका के कीट हसत, हस्ती इक्को वेखे बेपरवाहीआ। जो ज़मीन तों थल्ले वासा रखे उपर अर्श, अर्शां दा मालक प्रीतम शहिनशाहीआ। सो भगतां जुग जुग मेटणहारा भटक, सन्त सुहेले आपणी गोद उठाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा खेल करे चटक, जगत फ़ुरतीआं विच बन्द ना कोए कराईआ। गुरमुखां मिलण आवे सचखण्ड निवासी परत, पतिपरमेश्वर आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां होण ना देवे कोई हर्ज, हर्जाना पिछला पूरब झोली पाईआ।

१० जेठ शहिनशाही सम्मत २ राज सिँघ दे गृह (पिण्ड मर्हाज ज़िला गुरदास पुर वाला) जम्मू

जन भगत आसा विच रखे कोई ना आलस, कूड़ी निंद्रा अंदरों बाहर कढाहीआ। साहिब सतिगुर बण के धुर दा सालस, सही सलामत लए उठाईआ। मार्ग दस्स के आपणा इक ख़ालस, तन माटी ख़ाकी दए वड्याईआ। सन्त सुहेला बण के धुर दा बालक, पिता पूत गोद उठाईआ। ठांडे दर बणा के याचक, साची सिख्या दए दृढ़ाईआ। मनुआ मन रहे ना नास्तिक, वास्तवक वासा इक्को घर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा मुका के माशूक आशक, हरिजन साचे आपणे विच टिकाईआ। जन भगत उडीक विच जो मारे झाकी, अन्तर अन्तर परदा लाहीआ। साहिब सतिगुर लहिणा देणा चुकाए बाकी, पिछला लेखा रहे ना राईआ। जाम प्याला देवे बण के साकी, अमृत रस इक चखाईआ। भाग लगा के काया माटी ख़ाकी, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण जोत जोती जाता कर प्रकाशी, प्रकाशवान ज़हूर आपणा दए प्रगटाईआ। मेल मिला के पुरख अबिनाशी, आवण जावण पतित पावण लेखा दए मुकाईआ। एथे ओथे दो जहान सचखण्ड

दुआर दा बण के साथी, सगला संग आप निभाईआ। मंज़ल औखी रहे कोई ना घाटी, दुष्वारी अगे ना कोए अटकाईआ। जन भगत काया मन्दिर अंदर बणया रहे आप सच्चा पाठी, पाठशाला जाण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दिने जागदयां दर्शन देवे सुत्यां राती, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जन भगत उडीक विच जो सुणदा रहे संदेसा, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। पुरख अकाल वड नरेशा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल आपणा भेव जणाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण जोती जाता जामा धार के वेसा, वेसवा रूप वेखे सर्ब लोकाईआ। भगत उधारना जिसदा पेशा, पारब्रह्म आपणा फेरा पाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग अन्तिम सदी चौधवीं मुके ठेका, ठाकर हो के ठोकर गुरमुखां दए लगाईआ। स्वामी सज्जण मन्नो एका, मालक ख़ालक परवरदिगार सांझा यार जलवागर नूर ख़ुदाईआ। साची मंज़ल चढ़ के तक्को आपणा वतन देसा, जिस विच्चों होई जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवणहारा लेखा, लेखे विच्चों लेखा दए बदलाईआ। जन भगत तेरा लहिणा देणा लेखा अख़ीर, आख़र तों आख़र देवे माण वड्याईआ। बिन मुसव्वर तों वखा के आपणी तस्वीर, तजवीज़ आपणी नाल मिलाईआ। जन्म कर्म दी कट भीड़, साचे मार्ग दए वड्याईआ। लख चुरासी भरमण दी रहे कोई ना पीड़, लेखा अगला पिछला दए चुकाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब जगत शरअ रहे ना कोए ज़ंजीर, बन्धन कूड़ा दए कटाईआ। जिस मंज़ल चढ़या जुलाहा कबीर, काया कबर विच्चों कढ्ढ के काअबे हक दे दए पुचाईआ। जित्थे मालक बेनज़ीर, नज़रां तों ओझल बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां प्रेम दे बदले विच बदल देवे तकदीर, तकरीर तहिरीर विच तरह तरह समझाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पीरन पीर, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे घर वसाईआ।

११ जेठ शहिनशाही सम्मत २ केसर सिँघ दे गृह पिण्ड झमां ज़िला जम्मू

जन भगतां प्रभ बणे खोजी, खोजत खोजत मेल मिलाईआ। साचा मार्ग दस्से प्रीतम चोजी, काया चोली राह प्रगटाईआ। जन्म कर्म दा रहिण ना देवे कोई रोगी, चिन्ता सोग सर्ब गवाईआ। बणन ना देवे जंगलां विच फिरन वाला जोगी, जुगत आपणी इक दृढ़ाईआ। देवे दरस दरस अमोघी, अंमिउँ रस अमृत मेघ बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे वेख वखाईआ। जन भगतां प्रभ जुग जुग लभ्भदा, थान बनंतर वेख वखाईआ। मेल मिलाए आपणे सबब दा, सुबह शाम वण्ड ना कोए वण्डाईआ। पैंडा मुका के जगत वाली हद्द दा, घर आपणा इक वखाईआ।

जित्थे दीपक जोत जगदा, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। सेक लग्गे ना माया अग्ग दा, अग्नी तत ना कोई तपाईआ। सच प्रेम दा वहण होवे वगदा, सीतल धारा नाल प्रगटाईआ। रूप नज़री आए सूरे सरबग दा, सर्ब व्यापी परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहेले दर ठांडे सदा सददा, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। जन भगतां प्रभ करदा रहे तलाश, चार कुण्ट वेख वखाईआ। समुंद सागर पर्बत वेखे ख़ास, जंगल जूह परदा लाहीआ। पूरब जन्म जिनां बख्शी नाम रास, वस्त धुर दी नाल रखाईआ। ओहनां बुझावणहारा प्यास, सांतक सति दए कराईआ। चुरासी विच्चों कर ख़लास, ख़ालस आपणा रंग रंगाईआ। चरण दवारे कर वास, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। मेहरवान हो पुरख अबिनाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाईआ। जन भगतां प्रभ जुग जुग वेखे, पेख पेख ख़ुशी मनाईआ। जन्म कर्म दे मेटे लेखे, धुर दा लेखा दए समझाईआ। जगत विकार कढ्ढे भुलेखे, भरम भरम ना कोए डुलाईआ। पूरब लहिणा रखे चेते, चेतन हो के याद कराईआ। शब्दी धार जिस कारन एथे, इस्म चशम चिशम आप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी वेख वखाईआ। जन भगतां प्रभ लभ्भे फिरदा फिरदा, फिरत फिरत आपणा खेल खिलाईआ। सन्त सुहेले साफ़ वेखे हिरदा, हिरदक हारदिक देवणहार वड्याईआ। मेल मिलाए धुरदरगाही पिर दा, प्रीतम हो के प्रेम बंधाईआ। जो भगत सुहेला विछड़या होवे चिर दा, सहिजे सहिजे नाता लए जुड़ाईआ। दवारा दस्स के घर थिर दा, महल अटल दए वड्याईआ। जित्थे अमृत झिरना झिरदा, रस निझर रिहा टपकाईआ। सदा भण्डारा बख्शे मेहर दा, मेहर नज़र पार कराईआ। जगत झल्ल विच बुकणा सदा खेल शब्द शेर दा, शायर सके ना कोई गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चोजी प्रीतम हो के खेल खेलदा, ख़लक दा मालक आपणी दया कमाईआ।

११ जेठ शहिनशाही सम्मत २ जीवण सिँघ दे गृह पिण्ड मोयल ज़िला जम्मू

जन भगतां प्रभ देवे अनन्द, अनन दया कमाईआ। धुर दा नाम सुणा के सच्चा छन्द, सहिँसा रोग दए मिटाईआ। आत्म परमात्म पा गंढ्ढ, नाता धुर दा लए जुड़ाईआ। अंदर बाहर हो के संग, सगला संग निभाईआ। सच प्रकाश चाढ़ के चन्द, अबिनाशी करता वेख वखाईआ। आवण जावण चुका के पन्ध, मुसाफ़र काफ़र रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतां सुहाए सुहावणी

रुत्त, सोभावन्त सुहाईआ। नाम भण्डारा दे के सब कुछ, किशती नईआ नौका नाम चढ़ाईआ। मेहरवान हो के जन्म कर्म दा लेखा लए पुछ, धर्म दी धार इक समझाईआ। जगत क्रिया मेटे दु:ख, दुखड़ा दर्द वाला गवाईआ। साचे नाम दा देवे सुख, सोहँ ढोला इक सुणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां भगती अंदर गोदी लए चुक्क, शक्ती अंदर शहिनशाह दए वड्याईआ।

११ जेठ शहिनशाही सम्मत २ बसन्ती देवी दे घर पिण्ड अम्बा राए जम्मू

जन भगतां सद मनसा पूरी, मानस जन्म मिले वड्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल किरपा करे ज़रूरी, ज़ाहर हो के बातन परदा लाहीआ। लख चुरासी आवण जावण कटे मजबूरी, मज़दूरी नाम दी झोली पाईआ। जलवा बख्श के इक्को नूरी, अन्ध अन्धेर दए गवाईआ। चरण कँवल सरनाई बख्शे धूढ़ी, हाज़र हो के मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडा इक वखाईआ। जन भगत आत्म परमात्म रखदा रहे मिलाप, विछोड़ा विच ना कोए रखाईआ। धुर फ़रमाने सुणदा रहे बात, शब्द अनाद धुन शनवाईआ। दीन मज़्हब विच्चों बणया रहे आज़ाद, पाबन्दी जगत ना कोए लगाईआ। बिना साधनां तों सच दुआर ना बणया रहे साध, सिदक हरि चरण इक सरनाईआ। साचा खेड़ा करदा रहे आबाद, इबादत इक्को अव्वल अल्हा नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खोल्हदा रहे अन्तर राज़, रहमत नाल परदा आप उठाईआ। जन भगत आलस विच कदे ना आवे निंद्रा, ग़फ्लत विच ग़ाफ़ल ना कोए बणाईआ। लभ्भणा पए ना गोकल बिन्दरा, बन बन ना फेरा पाईआ। साड़ना पए ना तन माटी पिंजरा, पिंजर ख़ाक ना कोए रमाईआ। मनाउणा पए ना गणपति गणेश इन्द्रा, सुरप्त सीस ना कोए निवाईआ। जगत जिज्ञासूआं कोलों खुल्हाउणा पए ना जिंदरा, कुफ़ल बन्द ना कोए कराईआ। मन बुद्धी अंदर सोचनी पए कोई ना बिधना, इशारा रमज़ ना कोए लगाईआ। धुर दा लेखा पुरख अकाल सब दा देवे जितना, पूरब लहिणा वेख वखाईआ। सच दवारे बण के इक्को पितना, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लेखा हुक्में अंदर लिखना, कलम शाही काग़ज़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख हरिजन हरि भगत प्रेम प्रीती अंदर जित्तना, जीवत जी जागरत जोत विच समाईआ।

११ जेठ शहिनशाही सम्मत २ ईश्र सिँघ के गृह पिण्ड दड़ जम्मू

जन भगत तेरा सति सरूप, तत्तां परदा ओहला आप रखाईआ। तेरा मालक दाता दानी एका शाहो भूप, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी एका रंग एका रूप, रेख भेख इक्को इक वखाईआ। इक्को गृह घर घराना लेखा चार कूट, दहि दिशा मिले वड्याईआ। इक्को नूर जोती दीपक जागरत रूप जगे महाना, सति सतिवाद नज़री आईआ। इक्को नाम शब्द धुन धुर दा गाणा, गावत गा गा ख़ुशी मनाईआ। एका पुरख एका भगवन्त एका श्री भगवाना, भगवन देवणहार वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन हरि आपणे विच टिकाईआ। जन भगत तेरी महिमा अकथ, शास्त्र सिमरत वेद पुरन कहिण कोए ना पाईआ। तेरा मालक दाता सच स्वामी समरथ, पुरख अकाल दीन दयाल बेपरवाहीआ। जो सदा सदा नित नवित आत्म परमात्म सांझा रखे जस, हिस्से वाली वण्ड ना कोई वण्डाईआ। निरगुण हो के सरगुण मिलदा रहे हस्स हस्स, हस्ती मस्ती नाम ख़ुमारी धुर दी इक चढ़ाईआ। प्यार अंदर कर के वस, महबूब हो के महव आपणा रंग रंगाईआ। इशारे अन्तर निरंतर निज नेत्र खोल्हे अक्ख, प्रतख रूप नज़र आए गोसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा नाअरा बोल इक अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह देवणहार वड्याईआ। जन भगत तेरा मन्दिर सुहेला, साहिब स्वामी अन्तरजामी आप मनाईआ। जित्थे वसे एका एकँकार अकेला, अकल कलधारी सोभा पाईआ। सिध्धा भगतां करदा रहे मेला, चुरासी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बणया रहे सज्जण सुहेला, धुर दा संगी बहुरंगी फेरा पाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सुहावणहारा वेला, दर दरबार दर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरि सज्जण शहिनशाहीआ। जन भगत तेरा महल अटल उच्च मुनार, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। दीआ बाती जगे अगम्म अपार, निरगुण नूर होवे रुशनाईआ। शब्द नाद वज्जे धुन्कार, धुर दा राग अल्हाईआ। साची सख़ियां मंगलाचार, गीत गोबिन्द सुणाईआ। झगड़ा मुके पुरख नार, नार कन्त इक्को रंग वटाईआ। साचा दर सोहे बंक दुआर दर दरबार वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग हिस्सा पूरब इच्छा हरिजन झोली पाईआ।

११ जेठ शहिनशाही सम्मत २ प्रताप सिँघ दे गृह पिण्ड दड़ ज़िला जम्मू

जन भगत तेरा राह तक्कण चौदां लोक, ब्रह्मण्ड खण्ड राह तकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सुणन इक सलोक, सोहँ ढोला चाँईं चाँईंआ। प्रकाश तक्कण निर्मल जोत, विष्न ब्रह्मा शिव अक्ख खुल्हाईआ। साध सन्त फ़कीर मानण मौज, मजलस वेख बेपरवाहीआ। आपणी आप मिटा के सोच, समझ विच्चों समझ गए गवाईआ। जन भगत तक्कण बिना तकल्लफ़ मिली मौज, मुकम्मल आपणा रंग चढ़ाईआ। जंगलां करनी पए ना खोज, टिल्ले पर्बत कोए ना फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा दए वखाईआ। जन भगत तेरा निराला गृह, गृहस्ती मिले माण वड्याईआ। जिस घर स्वामी रहे, पतिपरमेश्वर सोभा पाईआ। सच भण्डारा अमृत दए, दाता दानी झोली पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला कहे, कह कह आपणी ख़ुशी मनाईआ। सच प्यार वगा के नैं, नईआ नौका नाम चढ़ाईआ। निरगुण वस्त अमोलक दे के शै, शहिनशाह आपणा घर समझाईआ। जित्थे गुरमुख सज्जण बहै, बहिश्त स्वर्ग दोवें सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत तेरा घर सुहञ्जणा, सोभावन्त सुहाईआ। दीपक जोत जगे निरँजणा, नूर ज़हूर करे रुशनाईआ। साहिब सतिगुर दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। दरगाह साची बणे सज्जणा, सगला संग रखाईआ। नेत्र लोचण नैण पावे कजला, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। चरण धूढ़ कराए मजना, दुरमति मैल धुआईआ। साची दस्से धुर दी बन्दना, बन्दगी सीस जगदीस वखाईआ। आत्म दे के परमानंदना, निजानंद करे रसाईआ। दूजा दर पए ना मंगना, सच भण्डारा झोली देवे पाईआ। भाग लगाए काया बंगला, मंगलाचार इक्को इक सुणाईआ। पुरख अकाल साहिब मिले रंगला, रंग रतड़ा वेख वखाईआ। जिस दी एथे ओथे कोई ना वण्डना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत तेरी मंज़ल हक, धुर दे हुक्म नाल बणाईआ। जित्थे रहे कोई ना शक, शकायत कर ना कोई सुणाईआ। अग्नी तपे कोई ना मठ्ठ, कूड़ी वज्जे ना कोए वधाईआ। तीर्थ दिसे ना अठ्ठ सठ्ठ, जगत धार ना कोई जणाईआ। वणजारा बहे कोई ना हट्ट, हट्टो हट्ट ना कोए फिराईआ। इक्को मेला पुरख समरथ, जो सब दा पिता माईआ। निज नेत्र खोल्हे अक्ख, बाहरों करे ना कोए पढ़ाईआ। प्यार मुहब्बत विच कर के वस, वसल यार दए समझाईआ। नाता जोड़ के धुर दा सच, सति सतिवादी मेल मिलाईआ। मार्ग महबूब हो के देवे दस्स, दहि दिशा पन्ध चुकाईआ। जन भगतां साचा दस्स के आपणा जस, ढोला इक्को इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विछोड़ा रहिण ना देवे वक्ख, वास्ता आपणे नाल रखाईआ।

११ जेठ शहिनशाही सम्मत २ प्रकाश सिँघ दे घर पिण्ड दड़ जम्मू

जन भगत तेरा झगड़ा रहे ना पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल ना कोए लड़ाईआ। मण्डल रहे कोई ना रास, गोपी काहन ना कोए नचाईआ। सुरती होवे किसे ना दास, सेवक सेव ना कोए कमाईआ। मनुआ मन ना करे घात, दाओ चले ना कोए चतुराईआ। जगत आए ना अन्धेरी रात, कूड़ अन्धेर ना कोए छुपाईआ। इक्को मेला मिले पुरख समराथ, जो बख्शणहार बेपरवाहीआ। पूरा कर भविख्त वाक्, वाक्फकार अगला लए बणाईआ। दुरमति मैल अंदरों काट, बाहरों ब्रह्म करे सफ़ाईआ। जन्म जन्म दी मेटे वाट, (वंका) धुर दा रंग चढ़ाईआ। सदा सुहेला वसे साथ, सगला संग निभाईआ। मालक हो के कमलापात, पतिपरमेश्वर हो के वेख वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी दस्स के इक्को ज़ात, जेर जबर दी करे ना कोई पढ़ाईआ। सच प्रीती जोड़ के नात, नेत्र नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सुहेला वसे पास, पासा दुनी वाला उलटाईआ। जन भगत तेरी कोई ना जाणे हद्द, हदूद समझ कोए ना पाईआ। तेरा नूर पुरख अकाल दी यद, पिता पूत रीती चली आईआ। जुग चौकड़ी हुक्म अंदर लवे सद, हुक्मे अंदर हुक्म मनाईआ। आपणी धारों लए कढ्ढ, पंज तत नाता मानव ज़ाती लए बणाईआ। लोकमात रहिण ना देवे अड्ड, निरगुण हो के सरगुण वेख वखाईआ। अंदर वड़ के दस्से धुर दा छन्द, छन्द इक्को इक सुणाईआ। सच प्रेम दा दे के अनन्द, चन्द नूर करे रुशनाईआ। लेखा चुका के बन्द बन्द, बन्दगी इक्को दए दृढ़ाईआ। भगत सुहेला इक अकेला वाहो दाही मारे पन्ध, वेखणहार थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म सदा बख्शंद, तत्तां दा लेखा लेखे विच लेखे लए लगाईआ।

११ जेठ शहिनशाही सम्मत २ झण्डू राम दे गृह पिण्ड जिउड़ीआं ज़िला जम्मू

जन भगत रहे ना हउमे हंगता, हँ ब्रह्म पारब्रह्म मेल मिलाईआ। दूजे दर ना होवे मंगता, भिखारी बण ना अलख जगाईआ। नाता जुड़ के साची संगता, हरिजन हरि हरि मिल ख़ुशी मनाईआ। पुरख अबिनाशी काया चोली रंगदा, कंचन गढ़्ह इक सुहाईआ। जन भगत खेल वखाए सूरे सरबंग दा, साहिब स्वामी दया कमाईआ। परदा उठाए निजानंद दा, अमृत झिरना दए झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत सदा दर्शन तक्के निज नैण, जगत अक्ख ना कोए वड्याईआ। पुरख अबिनाशी मिले धुर दा साक सैण, सज्जण इक्को बेपरवाहीआ।

जन्म कर्म दा बणाए लहिणा देण, पूरब लेखा झोली पाईआ। नाम अगम्मड़ा देवे सच रसायण, धुर दी दात आप वरताईआ। तूं मेरा मैं तेरा भगत सुहेले सदा कहिण, गुरमुख गा गा ख़ुशी मनाईआ। सचखण्ड दवारे सति सतिवादी हो के बहण, सच सच विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बख्शे इक सरनाईआ। जन भगत प्रभ दा बणे याचक, यथराथ सेव कमाईआ। अक्खरां दी लोड़ रहे ना वाचक, विद्या विच ना कोए चतुराईआ। मनुआ मन होवे सांतक, अमृत मेघ साहिब सतिगुर इक बरसाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना नास्तिक, वास्तवक नाता इक्को नाल रखाईआ। जिस दी महिमा करदे सिमरत शास्त्र, शत्रु अंदरों दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लेखे लाए स्वार्थ, साह साह आपणा नाम जपाईआ। जन भगत कदे ना होवे दरवेश, जगत दवारा मंगण कदे ना जाईआ। इक्को मालक मिले नर नरेश, नर नरायण धुरदरगाहीआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे हमेश, निरगुण हो के सरगुण खेल खिलाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां जन भगतां देंदा रहे नाम संदेश, कलमा कायनात पढ़ाईआ। जिस दा अक्खरां दा बाहर उपदेश, सिफ्तां तों परे साफ़ दए दृढ़ाईआ। जिस दा कलम शाही लिखे कोई ना लेख, बेअन्त कह के सारे पल्लू गए छुडाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी जन भगतां दस्से वेस, गृह मन्दिर डेरा लाईआ। जिस दी लभ्भे किसे ना रेख, रूप रंग ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। जन भगत कदे ना होवे निरासा, आसा आसा विच्चों बदलाईआ। पुरख अबिनाशी देवे साथा, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। एथे ओथे दो जहानां होवे राखा, लख चुरासी विच्चों बाहर कढाहीआ। निरगुण नूर जोड़ के नाता, सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। सचखण्ड दवारे करे वासा, जोती जोत जोत मिलाईआ। निरगुण नूर नूर प्रकाशा, अन्ध अन्धेर दए गवाईआ। जो शब्दी हुक्म फ़रमान मन्नदे आखा, आख़र मंज़ल चढ़ के धुर स्वामी दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नज़री आए साख्याता, साहिब सुल्तान परदा लाहीआ। जन भगत दूसर किसे ना होवे मुरीद, मुर्शद मन्नण कोई ना जाईआ। घर स्वामी ठाकर कराए आपणा दीद, दर्शन देवे शहिनशाहीआ। जन्म कर्म दी पूरी करे उम्मीद, मेहरवान हो के मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां हथ्थ रखे सीस सीस जगदीश, जगदीशर आपणे लेखे लाईआ।

११ जेठ शहिनशाही सम्मत २ शिव दे गृह जिउड़ीआं ज़िला जम्मू

जन भगत कदे ना होवे हैरान, परेशानी ना कोई सुणाईआ। मालक मिले इक श्री भगवान, दीन दुनी दु:ख दलिद्र दए गवाईआ। सच वखाए निशान, धर्म दवारे आप प्रगटाईआ। सतिगुर हो के होवे मेहरवान, मेहर नज़र नाल तकाईआ। सच धर्म दे ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाईआ। दरगाह साची बख्शे माण, सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान वेख वखाईआ। जन भगतां अंदर कदे ना आवे उदासी, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। गल रहे ना जम की फाँसी, फ़ैसला धुर दा इक दृढ़ाईआ। मेल मिलाए सचखण्ड निवासी, निवास अस्थान इक वखाईआ। जित्थे निरगुण नूर जोत प्रकाशी, दीवा बाती अवर ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां बणाउँदा रहे साथी, सख़ा सुहेला हो के जोड़ जुड़ाईआ। जन भगत जग वासना कदे ना होवे दुखी, दलिद्र विच कदे ना आईआ। श्री भगवान रखणहारा सुखी, सुखआसण आत्म सेज दए बणाईआ। उज्जल करे मात मुखी, मुख अन्तर दुरमति मैल धवाईआ। सच दवारे आपणी गोदी फिरे चुक्की, चार कुण्ट मंज़ल आपणा पन्ध मुकाईआ। शब्दी धार आपणे विच रखे उच्ची, रचना बाहर ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सुरत उठावे सुत्ती, आलस निंद्रा दए गवाईआ। जन भगत कदे ना करे तलाश, लभ्भण बन कोए ना जाईआ। पुरख अकाल काया घर पूरी करे आस, आसण सिँघासण सोभा पाईआ। साची वस्त नाम देवे रास, रहबर हो के रस्ता दए समझाईआ। निज घर आत्म रखे वास, परमात्म परम पुरख वड्याईआ। अगली पिछली निहकर्मी जन्म जन्म दी मेटे वाट, क्रिया कांड अवर ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब व्यापी प्रतापी हो के वसे पास, जापी हो के आपणा नाम जपाईआ।

११ जेठ शहिनशाही सम्मत २ भोला राम दे गृह पिण्ड जिउड़ीआं जम्मू

जन भगत कदे ना मर्दा, मर जीवत रूप वटाईआ। मालक बणे साचे घर दा, सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। भउ भय विच कदे ना डरदा, भयानक रूप ना कोए सताईआ। साची मंज़ल चढ़दा, भज्जे वाहो दाहीआ। इक्को ढोला पढ़दा, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। बिन अक्खां दर्शन करदा, सच दवारे ख़ुशी मनाईआ। सरन सरनाई साची परदा, जिथ्थों सके ना कोई उठाईआ। पुरख अकाल अगम्मी लड़ फड़दा, दो जहान ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले आप वरदा, वारता पूरब वेख वखाईआ।

११ जेठ शहिनशाही सम्मत २ करमो देवी दे गृह पिण्ड करनगेल जम्मू

जन भगत कदे ना आवे विच चुरासी, चारे खाणी ना कोए भवाईआ। जुग चौकड़ी मेला मिलदा रहे पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता आपणा जोड़ जुड़ाईआ। चरण सेवक बणाउँदा रहे दासी, दासन दास दए वड्याईआ। आत्म परमात्म निरगुण निरगुण बणया रहे साथी, सरगुण साचा संग वखाईआ। निज घर साचे मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ रखे वासी, निवास अस्थान इक्को इक समझाईआ। हरिजन हरि पूरी करे आसी, असल आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा मुका के जम की फाँसी, फ़ैसला धुर दा इक सुणाईआ। जन भगत चुरासी भोगे मूल ना सज़ा, दस दस मास ना अग्न तपाईआ। सदा परम पुरख दी चले विच रज़ा, राज़क रिज़क रहीम दए वड्याईआ। आत्म रस दा चक्खे मज़ा, मिज़ाज अवर ना कोए बदलाईआ। सिर ते कूके कोई ना कज़ा, कहर सके ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुरफ़ुरमाण अंदर देवे सद्दा, शब्दी हुक्मी हुक्म सुणाईआ। जन भगत दूसर कदे ना तक्के ओट, सहारा अवर ना कोए रखाईआ। आत्म मिल के निर्मल जोत, पारब्रह्म विच समाईआ। भाग लगा के काया कोट, गढ़्ह बंक दए वड्याईआ। झगड़ा मुका के मुक्ती मोख, मुफ्त प्रभ दे विच समाईआ। अगे रहे कोई ना सोच, झगड़ा चुक्के कूड़ लोकाईआ। दर्शन पा के नेत्र लोच, अक्ख अंदरों लए खुल्हाईआ। सच दवारे माणे मौज, मिल मिल ठाकर ख़ुशी बणाईआ। अबिनाशी करता करे चोज, काया चोली रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक्को जोग, जुगती आपणा नाम रखाईआ। जन भगत कदे ना मारे आह, नाअरा हक हक सुणाईआ। साची मंज़ल चढ़े राह, रहबर वेखे बेपरवाहीआ। विछोड़ा रहे ना कोई जुदा, जुज़ वण्ड ना कोई वण्डाईआ। सिध्धा मानस जन्म विच मिले आ, दूजी खाणी ना कोए वखाईआ। घर दीपक होवे रुशना, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण मेला लए मिला, चेला गुर गुर चेला इक्को रूप वखाईआ।

११ जेठ शहिनशाही सम्मत २ बीबी लीला देवी पिण्ड कर नमयाल जम्मू

जन भगत एका ओट रखे भगवन्त, दूसर आस ना कोए रखाईआ। एका नाम जपे मणीआं मंत, मन वासना बाहर कढाहीआ। देवे वड्याई धुर दा कन्त, पारब्रह्म बेपवराहीआ। लेखा चुके विच्चों जीव जंत, चारे खाणी खण्डर दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे घर वसाईआ। जन भगत घर सच वसेरा, निहचल धाम मिले वड्याईआ। जित्थे झगड़ा रहे ना तेरा मेरा, आत्म परमात्म विच समाईआ। सदा वसदा रहे धुर दा खेड़ा, सचखण्ड दवारा सोभा पाईआ। आवण जावण लख चुरासी चुक्के झेड़ा, जन्म मरन वण्ड ना कोई वण्डाईआ। पुरख अकाला भगतां बन्न्हे बेड़ा, शब्दी डोरी तन्द आप बंधाईआ। दूर दुराडा नज़री आए नेरन नेरा, निरगुण निरवैर निराकार परदा दए उठाईआ। चरण कँवल सच सरनाई इक्को गृह कराए वसेरा, बाकी विसरे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेटणहारा कूड़ अन्धेरा, सच नाम करे रुशनाईआ। जन भगत कूड़ी क्रिया कदे ना चाढ़े रंग, माया ममता ना मोह हल्काईआ। इक्को साहिब दा रखे संग, नाते सगले कूड़ तुड़ाईआ। प्रेम प्यार दा वजाउँदा रहे सदा मृदंग, बिन तन्द सतार हिलाईआ। जन भगतां विच माणदा रहे अनन्द, निजानंद होए रसाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउँदा रहे छन्द, शमा दीप जोत करे रुशनाईआ। धुर दे हुक्म अंदर रहे पाबन्द, बन्दीख़ाना कूड़ा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जुग जन भगतां बेड़ा बन्न्ह, साचे पत्तन पार किनार दरगाह साची आप लगाईआ। जन भगत दूजे दर मंगे कदे ना भिच्छया, झोली जगत ना कोए वखाईआ। दीन दुनी कूड़ी सृष्टी जाणे मिथ्या, बिन हरि अवर ना कोए सहाईआ। जन भगत सच दवारे सिक्खे धुर दी सिख्या, जगत विद्या करे ना कोए पढ़ाईआ। पुरख अबिनाशी सति सतिवादी नाम पदार्थ पावे भिच्छया वस्त अमोलक काया गोलक दए टिकाईआ। बिन कलम शाही लेखा जाए लिख्या, रेखा धुर दी दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मीता ठांडा सीता, वसणहारा धाम अनडीठा, सच दवारा एकँकारा इक्को इक सुहाईआ।