११ जेठ शहिनशाही सम्मत २ चीफ़ इंनजीनयर आर० ऐल० शरमा करन नगर जम्मू
जेठ कहे नव नौ चार दा मैं शुभ महीना, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मेरा राह तकाईआ। मैं वेखां खेल शाह सुल्तान
परम पुरख प्रबीना, परवरदिगार सांझा यार जलवागर परदा नूर उठाईआ। भेव अभेदा खोल्हां लख चुरासी नर मदीना, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। कोटन कोटां विच्चों गुरमुख सन्त सुहेला तक्कां जगत नगीना, माणक मोती जगती जोती नूर नूर रुशनाईआ। खेल वेखां ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल लोक तीना, त्रैगुण माया पंज तत तत्व तत जणाईआ। सजदा करां हक सलाम धुर दरगाह या मुबीना, दरोही तोबा तोबा तोब दुहाईआ। मनुआ मन जगत वासना धार वेखां कमीना, कामल मुर्शद शब्द सतिगुर साहिब स्वामी दरस ना किसे वखाईआ। अन्तर अन्तर नर नरायण काया मन्दिर अंदर बिन रसना जिह्वा किसे ना चीना, जगत विद्या पढ़ पढ़ थक्की लोकाईआ। सति सरूप शाहो भूप जोबनवन्ता जोत अकालण निरगुण धार वड हसीना, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दा हरि, मालक ख़ालक वेख वखाईआ। जेठ कहे मैं ख़ुशीआं वाला मास, गुर अवतार पैगम्बर मेरा ध्यान लगाईआ। कुछ लेखा लिख के गया चम्यार रविदास, रवी आपणा ध्यान लगाईआ। कबीर बिन नेत्रां वेख के गया प्रकाश, मंज़ल चढ़ के ख़ुशी मनाईआ। पैगम्बर लभ्भदे गए साथ, ईसा मूसा मुहम्मद देण दुहाईआ। नानक गोबिन्द मंज़ल लभ्भदे रहे घाट, भज्जण वाहो दाहीआ। गोपी काहन करदे गए नाच, निरगुण सरगुण खेल कराईआ। धुर फ़रमाना शब्द अगम्मी सारे रहे वाच, वाचक हो के करन पढ़ाईआ। कोटां विच्चों परम पुरख दा जन भगत सुहेले विरले मिलदा साथ, सज्जण मिले बेपरवाहीआ। नज़र आए नाल इतफ़ाक, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी खोज खुजाईआ। जेठ कहे मैं आया जग, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी मेरा गाउँदी गई छन्द, छन्दां विच धुर दा राग अल्हाईआ। कलम शाही मैनूं किसे ना कीता बन्द, कातब चली ना किसे चतुराईआ। रसना जिह्वा गा गा गए बत्ती दन्द, सिफ्तां नाल सिफ्त वड्याईआ। बिन परम पुरख दे मेरा जाणयां ना किसे अगला संग, संगी साथी सारे देण दुहाईआ। मेरे गृह मन्दिर घर बिन दीवा बाती कमलापाती निरगुण नूर चढ़ा के चन्द, रवि ससि दी लोड़ रहे ना राईआ। सदा स्वामी अन्तरजामी निझर धार देवे परमानंद, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हर घट वेखे थाउँ थाँईंआ। जेठ कहे मैं गया जाग, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। धुर फ़रमाना सुणया राग, अगम्मी अवाज़ बेपरवाहीआ। जिस दा खोल्ह ना सके कोई राज़, जगत स्यासत कम्म किसे ना आईआ। जो आत्म परमात्म परमात्म आत्म वजावणहारा साज, तन्द रबाब इक हिलाईआ। सो खेले खेल विच ब्रह्माद, पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। दीन दुनी दायरे अंदरों हो के आज़ाद, कलमा हक हक
सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे वुज़ू नमाज़, वाहिद आपणा हुक्म वरताईआ। जेठ कहे मैं आया आपणी वार, वारता अगली दयां जणाईआ। लेखा मुकावां जुग चौकड़ी चार, कलयुग लहिणा दयां उठाईआ। मैनूं सजदे करदे दो जहान हो के ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर दयां सुणाईआ। इक्को तक्को सांझा यार, रसूलां दा रसूल नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर फ़रमाना इक्को इक दृढ़ाईआ। जेठ कहे मैं देवां इक फ़रमान, फ़ुरने सब दे बन्द कराईआ। खेल वेखे वाली दो जहान, दोज़ख़ बहिश्त दोवें देण दुहाईआ। स्वर्ग नर्क सर्ब कुरलाण, कूक कूक सुणाईआ। नज़री आए ना किसे भगवान, साख्यात दरस कोए ना पाईआ। चारों कुण्ट दहि दिशा जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत लभ्भदे जीव जहान, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। सिफ्तां वाला करन ब्यान, अक्खरां वाला लेख वखाईआ। साची मंज़ल चढ़े ना कोई महान, महबूब मिल के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक फ़रमान, संदेसा इक सुणाईआ। जेठ कहे संदेसा देवां धुर दा एक, एकँकार रिहा जणाईआ। मानस मानव मानुक्ख बुद्धी करां बिबेक, विवेकी आपणी धार प्रगटाईआ। हर घट अन्तर पारब्रह्म पतिपरमेश्वर लओ वेख, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म रंग रंगाईआ। भरमे भुल्ले जगत माया विद्या विच करे खेल, परदा ओहला ना कोए चुकाईआ। निरगुण निरगुण करे कोए ना मेल, सरगुण वज्जे ना कोए वधाईआ। झगड़ा प्या गुरू गुर चेल, मुरीद मुर्शद मिल के ख़ुशी ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग दृष्टी सृष्टी इष्टी करे खेल, हुक्म धुर दा इक वरताईआ। जेठ कहे मैं देवां इक संदेश, सुनेहड़ा सच सुणाईआ। चार वरन अठारां बरन बदल जाणा भेख, ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझे यार सब ने करनी इक आदेस, नमो नमो सीस सर्ब झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित हमेश, भाणे अंदर आपणा हो के आपणा हुक्म वरताईआ। आपणा हुक्म दस्से करतार, कुदरत कादर वेख वखाईआ। नव नौ चार होवे पार, नौ सत्त परदा दए उठाईआ। अठ्ठ पंज करे ख़बरदार, पंचम पंच पंच शनवाईआ। नाम संदेसा नर नरायण दे दे आपणी वार, इक इकल्ला सच महल्ला काया खेड़ा लख चुरासी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दी धार इक बंधाईआ। जेठ कहे मैं नौ सौ चुरानवे जुग चौकड़ी पिच्छो आया भज्जा, बण के पाँधी पन्ध मुकाईआ। सच दुआर बह के सजा, पुरख अबिनाशी देवणहार वड्याईआ। जिस मेरा एथे ओथे दो जहानां परदा कज्जा, शब्दी ओढण सीस टिकाईआ। कूड़ी क्रिया
मन वासना जूठ झूठ कलयुग अन्तिम देवे सज़ा, बचया कोए रहिण ना पाईआ। जन भगतां अन्तर आत्म आपणे नाम दा देवे मज़ा, मज़ाक विच रखे सर्ब लोकाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अछल छल्लधारी, बिन साचे सन्तां सब दे नाल करे दग़ा, बग़ावत विच सख़ावत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जेठ कहे मैं आया परत, लोकमात फेरा पाईआ। वेख्या खेल उपर धरत, धरनी धवल दए दुहाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर काग़ज़ कलम शाही नाल ला के गए शर्त, लेखा अक्खरां विच लिखाईआ। अबिनाशी करता चार वरन अठारां बरन साचा मार्ग सिध्धी दस्से इक्को सड़क, सचखण्ड दवारा एकँकारा इक्को घर वखाईआ। जन भगत चलाए दया कमाए आप निधड़क, भय भउ खतरा ग़म ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया मन वासना जूठ झूठ मेटे हरस, हवस अवर ना कोए वधाईआ। मेहरवान हो के महबूब करे तरस, रहमत आपणी नाल पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल इक असचरज, अचरज विच अचरज हो के जाए समाईआ। जेठ कहे मैं वेखां दीन दुनी हाल, हालत सब दी खोज खुजाईआ। जिस दा भविख्तां विच मिलदा अहिवाल, रागां नादां शब्दां विच ढोले गाईआ। सो सब दा हल करे स्वाल, जवाबतलबी विच फेर रखे लोकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सम्मत शहिनशाही कूके काल, डंक वजावे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सन्त सुहेले लए भाल, लख चुरासी विच्चों वेख वखाईआ। सन्त सुहेला सति सरूप मानुख, मानव ज़ाती नज़री आईआ। दूई द्वैत रहे कोई ना दु:ख, झगड़ा हउँ ना कोए बणाईआ। आत्म परमात्म इक्को जाणे सुख, सच सागर विच समाईआ। घर सुहञ्जणी होवे रुत्त, बसन्त बहार इक प्रगटाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर घड़ी पल सुरती शब्द रहे ख़ुश, सदा वजदी रहे वधाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द रहे चुप्प, शब्दी नाद धुन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची धारों पए उठ, निरगुण हो के निरगुण नूर करे रुशनाईआ। निरगुण नूर नूर प्रकाश, प्रकाशवान दया कमाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जिस दा खेल तमाश, गुर अवतार पैगम्बर लोकमात सेव लगाईआ। सो वेखणहारा खेल तमाश, ख़ालक ख़लक फेरा पाईआ। जन भगतां पूरी करे आस, आहिस्ता आहिस्ता साचे मन्दिर अंदर परदा दए उठाईआ। सच दवारे बण गोपी काहन वखाए रास, मण्डल मण्डप वज्जदी रहे वधाईआ। निरगुण हो के निराकार वसे पास, निरँकार हो के आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणा हुक्म हुक्म विच्चों प्रगटाईआ। जन भगतां देवां सद्दा, सदके वारी घोल घुमाईआ। गुरमुखो किसे नाल कोई ना करे दग़ा, सच प्रीती सच दवारे सोभा पाईआ। लख चुरासी विच्चों मानस जन्म
लभ्भा मनुक्खा, हउमे हंगता लैणी प्रनाईआ। सति धर्म सच घर गृह वजाउणा डग्गा, होका हक हक अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक अनन्दा, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ।
१२ जेठ शहिनशाही सम्मत २ पदमनी दे गृह काली जनी जम्मू
जो सब कुछ सौंप देवे प्रभ दे हथ्थ, जगत माण वड्याई ना कोए रखाईआ। तिन्हां उपर किरपा करे साहिब स्वामी पुरख समरथ, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सच भण्डारा हरि निरँकारा देवे नाम वथ, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। निझर धार अमृत देवे अगम्मी रस, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। निज नैण नरायण खोल्हे अक्ख, नर आपणा परदा दए उठाईआ। आत्म परमात्म रहिण ना देवे वक्ख, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। धीरज सन्तोख दान देवे सति सच, बुध बिबेक बणाईआ। जैकारा सुणाए इक अलख, अलख अगोचर वड्ड दाता बेपरवाहीआ। हिरदे अन्तर निरंतर हो के जावे वस, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। साचा मार्ग काया मन्दिर देवे दस्स, मंज़ल पौड़ी पन्ध मुकाईआ। हकीकत विच्चों झोली पा के हक, जन्म कर्म दा लहिणा देणा पूरब वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वखावे अगम्मी हट्ट, जित्थे वणजारा दूजा नज़र कोए ना आईआ। जो सब कुछ सौंप देवे श्री भगवान, लेखा हथ्थो हथ्थ चुकाईआ। देवणहारा दाता वड मेहरवान, महबूब मुहब्बत विच वेख वखाईआ। खेले खेल हर घट वस्या राम, रमईआ रमता सीता सुरती सहिज मेल मिलाईआ। घर मन्दिर गृह मेला करे आसान, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत समुंद सागर फिरन दी लोड़ रहे ना राईआ। तन मन धन प्रेम प्यार सच मुहब्बत होवे कुरबान, मन वासना ममता रहे ना राईआ। सच प्रीती धुर दी नीती जन भगतां करे परवान, परम पुरख परमात्म आत्म बन्धन इक्को इक जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। हब्ब कुछ जो प्रभ नूं देवे सौंप, जगत इच्छया ना कोई रखाईआ। लोकमात मानस जामा कदे ना जावे औंत, देवणहार दातार सीस वड्याईआ। मालक ख़ालक प्रितपालक नर दा नरायण मिले इक निरँकार इक इकल्ला ठाकर स्वामी धुर दा खौंत, कन्त कन्तूहल आपणे अंग लगाईआ। सच दुआर कर प्यार देवे अगम्मी मौज, मजलस भगतां विच रखाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के सच दवारे गुरमुखां करे खोज, परदा ओहला दए चुकाईआ। नित नवित सञ्झ सवेर जन भगतां दर्शन देवे रोज़, जागत सोवत आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान अगे जो आपणा आप करे अरपण, आप
आपा विच्चों मिटाईआ। जन्म मरन लख चुरासी दी रहे कोई ना धड़कन, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज ना कोए भवाईआ। दया कमाए योद्धा सूरबीर मर्दाना मरदन, मेहर नज़र इक उठाईआ। पूरे सतिगुर अगे जिस दी प्रेम प्यार विच इक वेर झुक गई गर्दन, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। तिस दा लहिणा लेखा परे तों परे धार गवर्धन, गहर गम्भीर बेनज़ीर नज़र आपणी विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सब कुछ जो प्रभ दी दए हथेली, बिन हथ्थां हथ्थ टिकाईआ। सो आत्म रहे ना कदे अकेली, परमात्म मिल के ख़ुशी मनाईआ। आदि जुगादि सच्ची सहेली, साजण धुर दा संग निभाईआ। वसणहारी धाम नवेली, सचखण्ड दवारे बह के ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लेखा रिहा मेली, सच मिलाप बख्श आपणा जाप बिना रसना जिह्वा बत्ती दन्द धुन आत्मक अनादी राग सुणाईआ।
१२ जेठ शहिनशाही सम्मत २ कर्म चन्द दे गृह जम्मू
जन भगत किसे ना झुकदा, बिन श्री भगवान इष्ट ना कोए मनाईआ। आपणे मार्ग कदे ना रुकदा, दीन दुनी दोवें देवे तजाईआ। सलाह मश्वरा किसे कोलों नहीं पुछदा, अक्खरां वाली करे ना कोई पढ़ाईआ। चार जुग सदा ढोला गावे इक्को तुक दा, सोहँ राग अल्हाईआ। जिस नाल आत्म दा पैंडा मुकदा, परमात्म विच समाईआ। सरूप नज़री आवे सति सुच दा, जूठ झूठ डेरा ढाहीआ। परदा ओहला रहे ना लुक दा, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। ध्यान रखे सौंदा उठदा, चव्ही घंटे इक्को रंग समाईआ। लेखा मुका के जनणी कुक्ख दा, करमां दा गेड़ा दए कटाईआ। रूप धार के सच सुत दा, पिता पुरख अकाल मनाईआ। मन्दिर सुहा के काया बुत्त दा, हुजरा हक ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सहारा दे के आपणी ओट दा, कोटन कोटां विच्चों बाहर कढाहीआ। जन भगत मिले इक जगदीस, जगजीवण दाते आस रखाईआ। दूसर कदे ना झुके सीस, गल्लीं यार ना कोए मनाईआ। मनुआ झगड़ा करे ना कोए अबलीस, शरअ शैतान ना कोई लड़ाईआ। लेखा रहे ना ऊँच नीच, वरन बरन ना वण्ड वण्डाईआ। एको एक रखे उडीक, आसा मनसा विच समाईआ। जिस नाल लग्गी प्रीत, सो साहिब मिले सच्चा माहीआ। प्रेम पीती करे बख्शीश, नाम निधाना झोली पाईआ। सति धर्म दी दस्से रीत, मन्दिर मसीत मसला इक्को हल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव इक समझाईआ। जन भगत बणे ना किसे दी गोली, मज़दूरी जगत ना कोई कमाईआ। इक्को साहिब
स्वामी चरण घोली, आप आपणा भेंट चढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा समझ के बोली, दूजा राग ना कोई अल्हाईआ। मनुआ मन ना पाए रौली, झगड़ा दिसे ना कोए लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा वस्त अनमोली, अनमुल्ल झोली इक्को दए भराईआ। जन भगत दूसर दा ना होवे भिखारी, मंगण कोए ना जाईआ। जिस दा मालक इक मुरारी, मोहण माधव शहिनशाहीआ। जुग चौकड़ी रहिण ना देवे ख़ुआरी, ख़ालस आपणे रंग रंगाईआ। सचखण्ड दुआर देवे सच्ची सरदारी, सदा दा हुक्म इक वरताईआ। ब्रह्म दा बण अधारी, पारब्रह्म आपणे घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखे विच्चों बाहर कढाहीआ। जन भगत किसे ना जावे दर, दरवाज़ा दहिलीज़ ना कोए खड़काईआ। भय भउ ना रखे डर, निउँ निउँ लागे पाईंआ। इक्को पुरख अकाल पकड़े लड़, हो सके ना जुदाईआ। साची मंज़ल जावे चढ़, दर घर साचे सोभा पाईआ। जित्थे वसे नरायण नर, नरां दा मालक धुरदरगाहीआ। सहिज सुभाओ किरपा देवे कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख लए वर, वारिस हो के चरण कँवल लए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले लए फड़, फड़ बाहों पार किनार संसार आप कराईआ।
१२ जेठ शहिनशाही सम्मत २ लाल चन्द दे घर वज़ारत रोड जम्मू
जन भगत सुहञ्जणी सुहावणी साची झुग्गी, अंदरां विच्चों अंदर मन्दिरां विच्चों मन्दिर सोभा पाईआ। जित्थे प्रभ दा वसेरा हुन्दा बाहर जुगीं, जुग जुग देवे माण वड्याईआ। जिस दी विचार करे कोई ना बुद्धी, मन मन्नण कोई ना पाईआ। रमज़ इशारा सैनत लावे गुज्झी, हलूणा हिरदे विच प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर ठांडा इक दरसाईआ। जन भगत झुग्गी ज जगदीश, मिले माण वड्याईआ। आत्म परमात्म जित्थे मेला होवे बिना धड़ सीस, तिन्हां अंदर वड़ के ख़ुशी मनाईआ। साचा हुक्म मन्न इक हदीस, हद्दां तों परे झगड़ा वरनां वाला मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पूरी करे उडीक, आसा मनसा पूर कराईआ। जन भगत लेखा जाणे आपणे नेहुं दा, नव नौ चार वण्ड ना कोए वण्डाईआ। रस माणे अगम्मी मेहों दा, मेघ अमृत रूप बदलाईआ। झगड़ा रहे ना तूं मैं क्यों दा, कामल मुर्शद मिल के वज्जे वधाईआ। खेल वेखे अलख अभेउ दा, परदा ओहला दए चुकाईआ। घराना वेखे धुर दे देउ दा, देवत सुर जिस दा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन
भगतां नाता जोड़ के पिता पूत प्यो दा, पीआ प्रीतम हो के गोद उठाईआ। जन भगत सदा रहे ख़ुशहाल, ख़ुशी ग़मी ना कोई वखाईआ। मन्नदा रहे एका दीन दयाल, जो दया विच दान झोली पाईआ। बणाउँदा रहे भगत सुहेले साचे लाल, लाल गुलाला आपणा रंग चढ़ाईआ। करदा रहे एथे ओथे सदा संभाल, दूसर हथ्थ ना दए फड़ाईआ। झगड़ा मुकाउँदा रहे शाह कंगाल, ऊँचां नीचां इक्को घर टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत सुहेले साचे भाल, भार सब दा दए चुकाईआ।
१२ जेठ शहिनशाही सम्मत २ प्रकाशो देवी दे गृह जम्मू
असलीअत में ये बात बड़ी, विद्या विच्चों वड्डी नज़री आईआ। जन भगत भगवान दी मंज़ल चढ़ी, मानस जन्म पन्ध मुकाईआ। सरगुण दी सोभावन्त सुलखणी घड़ी, वक्त सुहावणा रही बणाईआ। जिन्हां निरगुण निरअक्खर धार पढ़ी, बिन रसना जेहवा ढोला गाईआ। ओहनां दे वासना अंदरों आपे मरी, मारन दी लोड़ रही ना राईआ। बुध बिबेक होवे खरी, बरी जगत विच्चों कराईआ। घर स्वामी सज्जण मिले हरी, हिरदे बह बह ख़ुशी मनाईआ। भगत भगवान दी जुग चौकड़ी चलदी रहे लड़ी, इक दूजे दा लड़ सके ना कोई छुडाईआ। परमात्मा आत्मा सदा सुहेले बण के रही वरी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, मेहर नज़र इक उठाईआ।
१२ जेठ शहिनशाही सम्मत २ सेवा सिँघ दे गृह पिण्ड कलोए जम्मू
जन भगत साची रखे श्रद्धा, सदा सदा सद इक्को ध्यान लगाईआ। सचखण्ड दवारे बणे बरदा, अबिनाशी करते अगे झोली डाहीआ। झगड़ा मुका के दर दर दा, दरवेश हो के दूजे दर अलख ना कोए जगाईआ। दर्शन पावे इक्को नरायण नर दा, जो घट घट अंदर डेरा लाईआ। साची मंज़ल पौड़ी चढ़दा, महल अटल बह के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेले साचे घर, गृह मन्दिर इक सुहाईआ। जन भगत आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित गावे इक्को ढोला, आत्म परमात्म राग अल्हाईआ। रागां नादां बाहर जाणे सोहला, सो पुरख आदि निरँजण हो के आप पढ़ाईआ। विष्नूं धार रविआ वेखे मौला, मूल मंत्र इक्को नज़री आईआ। खेले खेल उपर धरनी धरत धवला, लोकमात वधाईआ। जलवागर अलाही नूर अवल्ला, एकँकार सच्चा शहिनशाहीआ। जो भगतां चढ़ा के साची मज़ला,
मंज़ल मंज़ल दए पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। जन भगत किसे दा बणे ना कदे मुहताज, मंगण दूजे दर कदे ना जाईआ। इक्को आसा रखे साहिब सतिगुर महाराज, पुरख अकाल ओट तकाईआ। जो देवणहार एथे ओथे दो जहानां धुरदरगाही एज़ाज़, कंगाल शाह आपणे रंग रंगाईआ। नाम धुन सुणावणहारा शब्द धुन अगम्मी आवाज़, धुर संदेसा इक अलाहीआ। झगड़ा चुकाए वुज़ू नमाज़, सिमरन जोग अभ्यास साधन इक्को दए दृढ़ाईआ। प्रभ मिलण दी साची इक्को आस, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन बणाए दासी दास, दास्तान पिछली वेख वखाईआ। जन भगत प्रभ देवणहारा वस्त, नाम अनमुलड़ी दौलत आप वरताईआ। झगड़ा मुका के कीट हसत, हस्ती विच्चों हस्ती दए बदलाईआ। नाम ख़ुमारी विच रखे मस्त, शब्दी शब्द करे शनवाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा लख चुरासी रहिण ना देवे कष्ट, गेड़े विच गेड़ा ना कोई भवाईआ। नूर नुराना शाह सुल्ताना इक्को नज़री आए इष्ट, ईश जीव जगदीश, जगदीशर करे रुशनाईआ। जन भगतां खुल्ही रहे दृष्ट, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहारा इक वड्याईआ। जन भगत कदे ना मारे धाह, नेत्र नैणां नीर ना कोए वहाईआ। जिन्हां मिल्या परम पुरख बेपरवाह, अन्तरजामी परदा ओहला दए चुकाईआ। लोकमात बणे सच मलाह, खेवट खेटा हो के बेड़ा बन्ने दए लगाईआ। सचखण्ड दवारे साची दरगाह दए पुचा, राह विच सके ना कोई अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठा, हरिजन वेखे थाउँ थाँईंआ। जन भगतां प्रभ तारनहारा आप, आप आपणी दया कमाईआ। अन्तर निरंतर मंत्र दस्से जाप, साचा ढोला आप सुणाईआ। रूह बुत्त तन माटी ख़ाक करे पाक, पतित पुनीत आपणे रंग रंगाईआ। बजर कपाटी खोल्ह के ताक, परदा ओहला बण विचोला काया चोला आप चुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा ब्रह्मण्ड खण्ड पृथ्मी आकाश देवे साथ, गगन गगनंतर नाता लए ना कोई तुड़ाईआ। सच घर सच दुआर काया मन्दिर अंदर हो के दास, आत्म सेजा बह बह ख़ुशी मनाईआ। झगड़ा चुकाए जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत प्रभास, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। सति जोत निरगुण धार नूरो नूर करे प्रकाश, अन्ध अन्धेरा नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी आवण जावण मानस ज़ाती मुके वाट, अगला पन्ध अवर ना कोए जणाईआ। सच किनारा दस्से घाट, पतण इक्को रहे सुहाईआ। जिस दवारे बैठा रहे पुरख समराथ, सचखण्ड निवासी शाहो शाबाशी जोत प्रकाशी, प्रकाशवान हो के सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, लेखा जाणे मण्डल रासी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल खोज खुजाईआ। जन भगत कूड़ी कदे मंगे ना मंग, मांगत
हो के झोली कदे ना डाहीआ। पुरख अबिनाशी देवणहारा संग, सगला संग जणाईआ। आत्म परमात्म देवे निजानंद, अनन्द अनन्द विच्चों वखाईआ। शब्दी धुन साची धार जणाए सतिसंग, सति सतिवादी धुर दा डंक वजाईआ। शब्द अगम्मी वजदा रहे मृदंग, तन्द सतार इक्को दए दरसाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म परदा दए उठाईआ। भाग लग्गे नाड़ी माटी चम्म, चम्म दृष्टी अंदरों दए बदलाईआ। चिन्ता रोग सोग रहे कोई ना ग़म, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। लेखे ला के पवण स्वासी दम, दामनगीर हो के पल्लू आपणे नाल बंधाईआ। जन भगत सुहेले लोकमात निरगुण नूर चाढ़ के साचे चन्न, चार वरन अठारां बरन करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मिल के इक दूजे नूं कहिण धन्न धन्न, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवाद आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगत एको जपे हरि हरि नाँ, नाउँ निरँकारा इक ध्याईआ। दूसर जाए किसे ना थाँ, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी मिल मिल देण गवाहीआ। पुरख अकाल इक्को बणा के पिता माँ, निरगुण जोत बणे धन्न जणेंदी माईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी जन भगतां पकड़नहारा बांह, बाज़ू आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल शहिनशाह, शाही कूड़ी दए मिटाईआ। जन भगत कलयुग कूड़ कुड़यार मेटे शाही, जगत अन्धेर रहिण ना पाईआ। अबिनाशी करता श्री भगवान पारब्रह्म पुरख अकाल इक्को नाम पए दुहाई, चार कुण्ट दहि दिशा तोबा तोबा करे लोकाईआ। आत्म परमात्म मन्नणा पए सब नूं इक गुसाँईं, इष्ट देव इक्को नज़री आईआ। कलयुग जीव चार वरन चार कुण्ट जगत वासना भुल्ले राही, मंज़ल हक ना कोई पुचाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर रो रो सारे देण दुहाई, दोहरा हक ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सन्त सुहेले सज्जण मीत घर साचे लए चढ़ाईआ। जन भगत सुहेला धुर दा मित्र, श्री भगवान वेख वखाइंदा। जो निरगुण धारों आया निक्कल, सरगुण अंदर सोभा पाइंदा। जिस दा घड़े कोई ना चित्तर, रूप अवर ना कोए समझाइंदा। सो जन भगतां अंदर कदे ना जावे विस्सर, विछड़े आप मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे आपणे (रंग) विच रंगाइंदा।
१२ जेठ शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम सिँघ दे घर पिण्ड कलोए ज़िला जम्मू
जन भगत सद जन्म सुहञ्जणा, चुरासी विच्चों फाँसी जाए कटाईआ। मिले मेल आदि पुरख निरँजणा, सरगुण नाता
जुड़े सहिज सुभाईआ। नेत्र मिले ज्ञान साचा अंजना, अन्धेरा अन्ध अन्ध अंदरों दए गवाईआ। चरण कँवल सच सरनाई देवे मजना, मिजाज़ी हकीकी इश्क जिस नूं दोवें सीस निवाईआ। सति सति दस्से अगम्मी बन्दना, जो बन्दगी बन्द बन्द लेखा दए मुकाईआ। रस रसायण वखाए परमानंदना, जो ब्रह्म तों परे पारब्रह्म विच समाईआ। जलवा दिसे इक्को नूरी चन्दना, चन्द तों परे जिस दी सति जोत रुशनाईआ। गृह मन्दिर धुर दुआर दे लँघणा, मंज़ल विच कंडा रहे ना राईआ। घर वखाए साचा अंगना, जगत दवारी हद्द डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा बेड़ा बन्न्हणा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जन भगत आसा विच रखे रुची रचना प्रभ दी वेख वखाईआ। धार मिले उच्ची, जित्थे वसे बेपरवाहीआ। आत्म होवे सुच्ची, मनुआ मैल ना लावे राईआ। सुहञ्जणी होवे रुत्ती, फुलवाड़ी आप महकाईआ। भाग लग्गे काया बुत्तीं, बुत्तख़ाने वज्जदी रहे वधाईआ। सुरत सवाणी उठे सुत्ती, शब्द हाणी मेल मिलाईआ। साचे मार्ग रहे ना घुस्सी, घुंमणघेर ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा गंढ्ढणहारा टुट्टी, टुकड़यां वाली वण्ड ना कोई कराईआ। जन भगत नाता कदे ना टुट्टदा, डोरी गंढ्ढ ना कोए कटाईआ। धुर दा रिश्ता कदे ना छुट्टदा, छुट्टे सर्ब लोकाईआ। साचा सोमा इक्को फुट्टदा, अमृत धारा दए वहाईआ। भण्डारा मिले सच सुच दा, जूठ झूठ पन्ध मुकाईआ। वेला सोहवे साची रुत्त दा, घड़ी पल सोभा पाईआ। चुरासी लेखा जावे मुक दा, मुकम्मल आपणे विच मिलाईआ। माण सुहञ्जणी इक्को तुक दा, तुरत लहिणा दए मिटाईआ। सचखण्ड दवारा देवे सुख दा, सुखआसण आप बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म नाता जोड़ के पिता पुत्त दा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ।
१२ जेठ शहिनशाही सम्मत २ रणीआ राम दे घर पिण्ड कलोए जम्मू
जन भगत याद रखे इक्क, एकँकार ध्यान लगाईआ। जो साचा लेखा देवे लिख, पूरब लहिणा झोली पाईआ। कूड़ी क्रिया अन्ध कढ्ढ के विख, अमृत जाम दए प्याईआ। सच प्रेम दा दस्से हित, नवित आपणा रंग रंगाईआ। चारों कुण्ट पए दिस्स, हर घट बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक वसाईआ। जन भगत साचे घर करे वसेरा, सचखण्ड दवारे डेरा लाईआ। जित्थे झगड़ा होवे ना मेरा तेरा, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। वक्त होवे ना सञ्झ सवेरा, रुतड़ी रुत्त ना कोए बदलाईआ। किशना शुक्ला होए ना चन्द अन्धेरा, निरगुण नूर
जोत रुशनाईआ। भव सागर डुब्बे कोई ना बेड़ा, शौह दरिया ना कोए रुढ़ाईआ। वसदा उजड़े कदे ना खेड़ा, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। पुरख अबिनाशी करनहारा इक्को हक नबेड़ा, हकीकत दा मालक दया कमाईआ। जन भगत उधारे कर के मेहरा, मेहर नज़र उठाईआ। नज़री आवे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। भगतां मुका के लख चुरासी गेड़ा, चारे खाणी ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर लावे डेरा, मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। जन भगत कदे ना करे सोग, चिन्ता ग़म विच ध्यान ना कोए लगाईआ। हउमे हंगता रहे ना रोग, मनुआ मन ना कोए भटकाईआ। आत्म परमात्म ना होए विजोग, विछोड़े वाला पैंडा दए मुकाईआ। पुरख अकाल दी बैठा रहे गोद, सच सिँघासण सोभा पाईआ। साचे नाम दी चुगदा रहे चोग, चुग़ली निंदया नेड़ कोए ना आईआ। चरण प्रीती करदा रहे जोग, तन माटी कपड़ रंग ना कोए बदलाईआ। आत्म सेजा साचा भोगदा रहे भोग, रसीआ रस दए वखाईआ। झगड़ा मुके लोक परलोक, दो जहान मिले वड्याईआ। साचे नाम दा गा के सलोक, शोक अंदरों दए तजाईआ। झगड़ा मुक्के लाड़ी मौत, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। सच दवारे जाए पहुंच, जिस घर वसे शहिनशाहीआ। जन भगत सच्चे मार्ग चलदयां कोई ना सके रोक, रोकड़ वही खाता चित्रगुप्त ना कोई वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे प्रेम प्यार विच आपणी मौज, महबूब हो के आपणी ख़ुशी वखाईआ।
१२ जेठ शहिनशाही सम्मत २ रणीआ राम दे गृह पिण्ड बदी पुर ज़िला जम्मू
जन भगत कदे ना कटे तंगी, तंगदस्त ना कोए अख्वाईआ। नाम वस्त मिले अनमंगी, साहिब सतिगुर झोली पाईआ। काया चोली जाए रंगी, दुरमति मैल रहे ला राईआ। दीन मज़्हब दी रहे ना कोई पाबन्दी, बन्धन जगत कोए ना पाईआ। कूड़ी वासना अंदरों निकले गंदी, सच सुगंधी दए भराईआ। पवण स्वासी आवे ठंडी, अग्नी तत ना कोई तपाईआ। सुरत सवाणी होवे ना रंडी, मिल हरि कन्त वज्जे वधाईआ। राह रहे ना ओझड़ डण्डी, मार्ग इक्को इक समझाईआ। मनुआ भेख ना करे पाखण्डी, परदा ओहला दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक बण के संगी, सगला संग निभाईआ। जन भगत कदे ना जाए सौं, आलस निंद्रा ग़फ्लत ना कोए रखाईआ। इक्को एक एका जाए हो, एकँकार विच समाईआ। अन्तर अन्तर सदा रहे लोअ, प्रकाश प्रकाश बेपरवाहीआ। जगत नाता तुट्टे मोह, मुहब्बत इक्को नाल जुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया देवे खोह, ख़ालस आपणा रूप प्रगटाईआ। भेव चुका के सोहँ सो, सति सति
विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत कदे ना फिरे किसे दे गिर्दे, चक्र जगत ना कोए लगाईआ। इक्को श्री भगवान वसावे हिरदे, हरि मन्दिर काया लए बणाईआ। मेले होवण विछड़े चिर दे, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। दरवाज़े खुल्ल्हण घर थिर दे, थिर घर साचे विच समाईआ। दर्शन होवण अगम्मी पिर दे, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। झगड़े मुक्क जाण धड़ सीस सिर दे, सर आपणा आप कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे लहिणे देवे देर दे, पूरब जन्मां वेख वखाईआ। जन भगत जगत वासना विच ना लावे चक्र, चक्रवतीआं पल्लू जाए छुडाईआ। इक्को प्रेम विच बह के फ़क्कर, फ़िकरा धुर दा ढोला गाईआ। चोटी मंज़ल चढ़ के सिखर, सिख्या इक्को इक लए अपणाईआ। बिन अबिनाशी करते दूजा करे कोई ना ज़िकर, जगत वाली ना कोई पढ़ाईआ। श्री भगवान बणा के आपणा मित्र, मित्र मुरारा लए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहारा साचा वर, साची धारों काया मन्दिर अंदरों आवे निक्कल, परदा ओहला बण विचोला काया चोला सहिजे दए चुकाईआ।
१२ जेठ शहिनशाही सम्मत २ बीबी चन्नो देवी दे गृह पिण्ड बदी पुर ज़िला जम्मू
जन भगत प्रभ दी रखे सदा याद, जगत वासना विच विसर कदे ना जाईआ। अंदरे अंदर प्रेम प्यार दी मारदा रहे आवाज़, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी जुग जुग सुणनहारा फ़रयाद, सचखण्ड निवासी वेखे थाउँ थाँईंआ। नाम भण्डारा वस्त अमोलक देवे दात, काया झोली आप भराईआ। परदा ओहला लाह के अंदर खोल्ह दए राज़, अन्ध अन्धेर देवे मिटाईआ। झगड़ा मुका के कूड़ समाज, समग्री इक्को दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दुरमति मैल धो के दाग़, पतित पुनीत दए बणाईआ। जन भगत प्रभ दी रखे सदा लोड़, नाता दीन दुनी तुड़ाईआ। करे बेनन्ती दोए जोड़, प्रभ तेरी ओट रखाईआ। पुरख अबिनाशी जाए बौहड़, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। लग्गी प्रीत निभाए तोड़, सरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। मनुआ रहिण ना देवे कठोर, हिरदे हरि हरि जाए समाईआ। झगड़ा मुकाए पंज चोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। सुरती शब्दी बन्न्हे साची डोर, तन्द आपणा नाम रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया देवे होड़, भगत भगवान आपणे रंग रंगाईआ। जन भगत माया ममता कोई ना करे ख़ाहिश, कूड़ी ख़सलत विच कदे ना आईआ। जपदा रहे स्वास स्वास,
साह साह मिले वड्याईआ। पुरख अबिनाशी सद वसणहारा पास, घर विच घर परदा दए उठाईआ। जन भगत तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दोहां दी इक्को ज़ात, रूप रंग ना कोई वण्डाईआ। तेरा मेला दवारे साच, सच वज्जे इक वधाईआ। मनुआ मन ना होए उदास, चिन्ता ग़म ना कोई सताईआ। जन्म कर्म दी पूरी होवे आस, भरम भरम दा डेरा ढाहीआ। कूड़ विकारा होवे नास सच सच दए उपजाईआ। घर स्वामी वसे पास, काया मन्दिर होए रुशनाईआ। निर्मल जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर दए मिटाईआ। जन भगतां आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवणहारा साथ, सगला संगी आप बण जाईआ। जन भगत सदा राह रिहा तक्क, तकवा इक्को उपर रखाईआ। बिन नैण तों खुल्ल्ही रखे अक्ख, लोचण तीजा इक खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी हिरदे जाए वस, हरिजन हरि हरि आपणी बणत बणाईआ। नाम अणयाला तीर मारे कस, तिक्खी मुखी धार बणाईआ। जगत विकारा सत्थर जाए लथ्थ, सोई सुरती आप उठाईआ। नाउँ भण्डारा दे के धुर दी वथ, वक्खर अक्खर दए वखाईआ। जित्थे आत्म परमात्म मिल के रिहा वस, ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्को दीपक जोत रिहा जग, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत मार्ग रस्ता दस्से इक्को सच, सति सतिवाद दया कमाईआ। जन भगत जगत वाली जाणे कोई ना जुगती, जीवण विच्चों जीवण लए बदलाईआ। परम पुरख परमात्म नाल मेले सिध्धी सुरती, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। अबिनाशी करता किरपा करे अकाल मूर्ती, मोह मुहब्बत कूड़ी दए मुकाईआ। नाद सुणावे अगम्मी तूरती, तुरीआ पद करे रुशनाईआ। धार रहे ना गढ़्ह हँकार ग़रूर दी, ग़ुरबत अंदरों दए कढाहीआ। नाम ख़ुमारी देवे आपणे सरूर दी, मस्ती हस्ती विच्चों प्रगटाईआ। खेल खिलाए हाज़र हज़ूर दी, हरिजन साचे लए तराईआ। मिहनत मुशकत झोली पाए गुरमुख मज़दूर दी, जो सदा इक्को नाम ध्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मंज़ल कटे दूर दी, नेरन नेरा घर वसेरा गृह मन्दिर डेरा घट स्वामी नज़री आईआ।
१२ जेठ शहिनशाही सम्मत २ गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ जम्मू
जन भगत चुक्के अन्तर परदा, प्रनदानशीन दया कमाईआ। ओहला मिटाए आपणे घर दा, गृह विच्चों गृह लए प्रगटाईआ। इश्नान कराए साचे सर दा, सरोवर इक्को इक वखाईआ। रूप दरसाए अगम्मी हरि दा, जो हर घट डेरा लाईआ। भेव खुल्हाए थिर घर दा, जित्थे गुरमुख बह के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी
कार कमाईआ। जन भगत थिर घर सदा ना रखे आसण, आस आपणी आप वधाईआ। तक्के राह पुरख अबिनाशण, निरगुण निरवैर बेपरवाहीआ। जिस दा सच दुआर सिँघासण, स्वामी हो के सोभा पाईआ। निरगुण जोत जोत प्रकाशण, रवि ससि ना कोए वड्याईआ। घड़ी पल दिवस रातण, मास बरख ना वण्ड वण्डाईआ। शाहो भूप जगत ना कोए राजण, सीस ताज ना कोए टिकाईआ। जगत वणजारा वक्त ना कोए महाजन, हट्टो हट्ट ना कोए भवाईआ। नाद धुन शब्द ना कोए आवाज़न, ताल तलवाड़ा ना कोए खड़काईआ। गुर अवतार पैगम्बर पुस्तक कोए ना वाचन, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान ना कोए पढ़ाईआ। करे खेल सर्ब गुणतासण, गुण करता नूर ख़ुदाईआ। जलवा ज़ाहर कर बातन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत थिर घर अगे जावे वध, बिन कदमां कदम उठाईआ। पुरख अकाल सहिजे लए सद्द, सदमा पिछला दए चुकाईआ। सच दवारा वखाए हद्द, हदूद पिछली दए मिटाईआ। विष्नूं धार बणा के आपणी यद्द, यदप आपणे रंग रंगाईआ। बिन तत्तां हो जाण संग, वजूद ख़ाक माटी तत नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा मनसा पूरी करे मंग, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत सचखण्ड दवारा वेख इक प्रकाश, प्रकाश विच समाईआ। ना कोई बचन ना बिलास, अनुभव अन्तर राग अल्हाईआ। ना सेवक ना दास, ख़ालस हो के मालक विच समाईआ। ना मण्डल ना रास, गोपी काहन ना सूरत बदलाईआ। ना सीआ ना राम ना जंगल बनबास, समुंद सागर ना कोए फोल फुलाईआ। ना हज़रत ना रूह पाक, ना अलिफ़ ये पढ़े लुगात, कलमा हक ना कोए जणाईआ। सच दवारे खोल्ह के ताक, कर प्रकाश बिन आफ्ताब, सच रबाब अहिबाब हो के आपणी इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहेले कर के आज़ाद, दर घर ठांडे दए टिकाईआ। दर घर दस्से इक्को ठंडा, चरण कँवल मिले सरनाईआ। जित्थे बन्दगी करे कोई ना बन्दा, रसना जेहवा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। ना कोई ढोला ना कोई छन्दा, गीत राग ना कोए सुणाईआ। ना कोई सुखसागर अनन्दा, सदा अनन्द चित ना कोए वड्याईआ। ना कोई हँ ना कोई ब्रह्मा, ना कोई धर्म ना धर्मा, धर्मी धौल ना कोए वखाईआ। ना कोई जीवण ना कोए मरना, ना कोई नेत्र खुल्ले हरना फरना, ना कोई गुरू अवतार पैगम्बर देवे सरना, सरनगति नज़र कोए ना आईआ। ना कोई मंज़ल पौड़ी डण्डा चढ़ना, ना कोई विद्या अक्खर पढ़ना, ना कोई तत्तां वाला लड़ फड़ना, जिस दे नालों होए जुदाईआ। पुरख अबिनाशी जोत प्रकाशी शाहो शाबाशी इक परमात्मा वरना, जो वरनां बरनां खैहड़ा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत मंज़ल चढ़े अनोखी, जगत जुग नज़र कोए ना आईआ।
जित्थे पढ़नी पए ना कोए पोथी, बग़ल कुरान ना कोए टिकाईआ। दरवेश हो के मंगणी पए ना रोटी, भिच्छया अलख ना कोए वखाईआ। बिरध बाल हो के फड़नी पए ना सोटी, कदमां नाल चले ना वाहो दाहीआ। इक्को नूर निर्मल सच प्रकाश हो के जोती, जोती जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जेहड़ी मंज़ल दिती रविदास चमारे मोची, मौजूदा हो के आपणे विच समाईआ। जन भगत सचखण्ड दवारे चढ़े आप, आपणा आप बदलाईआ। इक्को पुरख अकाल मिल के बाप, सच सिँघासण सोभा पाईआ। लोकमात फेर कदे ना लवे झाक, लख चुरासी नाता ना कोए जुड़ाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा सदा सद वसे ओस दे पास, जिस दा पासा ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि भगत सुहेले निरगुण नूर जोत जोड़े नात, तत्तां वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ।