पुस्तकालयभाग १९

१३ जेठ शहिनशाही सम्मत २ सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ जम्मू

जन भगत प्रभ पूरी करे सध्धर, सदा सदा सद आपणा रंग वखाइंदा। लोकमात निरगुण धार सरगुण करे कदर, कुदरत दा कादर वेख वखाइंदा। अमृत रस नाम प्याला देवे मधुर, मध प्यास ना कोए जणाइंदा। जीवण जुगती देवे बदल, बदी नेकी विच वटाइंदा। पूर करा के मज़ल, मंज़ल आपणी इक समझाइंदा। सच तराजू तोल के वज़न, झूठ सच फोल फुलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताइंदा। जन भगत जागरत जोत, शमां शमशान भूमी ना कोए समझाईआ। सदा प्रकाश हुन्दा रहे साचे कोट, कुटीआ विच्चों कूड़ कुटम्ब बाहर कढाहीआ। सुणदा रहे सदा धुर सलोक, सोहला अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। बैठा रहे घराणे वाले चौक, चार कुण्ट जिस दा रस्ता इक्को सोभा पाईआ। परम पुरख दा पूरा करदा रहे शौक, शाकर होके सद सद सीस निवाईआ। साची मंज़ल जाए पहुंच, दर घर साचे डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जन भगत कोई ना रहे तृखा, तृखा जगत ना कोए सताईआ। पुरख अबिनाशी पावे भिच्छा, भिक्खक झोली दए भराईआ। मन बुद्धी पूरी करे इच्छा, निरिच्छत हो के दया कमाईआ। रूप बणा के साचे सिक्खा, सिख्या धुर दी इक दृढ़ाईआ। जन्म जन्म दी मेट के विक्खा, अमृत फल दए खुआईआ। सच संदेश देवे चिठ्ठा, कलम शाही ना कोए बणाईआ। धार वखाए इक अनडिठ्ठा, जित्थे वसे बेपरवाहीआ। जन भगतां दए कदी ना पिच्छा, सनमुख हो के गले लगाईआ। जुग चौकड़ी जगत नेत्र किसे ना दिसा, बिन भगतां लोचन

अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। बिन प्रेम प्यार किते ना विका, ख़ाली हथ्थ देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत दूजे घर ना बणन गाहक, वस्त लैण कोए ना जाईआ। कदे होर बणे ना राहक, हिसेदार ना कोए जणाईआ। सिध्धा पुरख अकाल बणावे साक, सज्जण सैण इक अख्वाईआ। सहिज नाल खुल्हावे अंदरों ताक, परदा ओहला परे हटाईआ। किसे हीर दा बणे कदे ना चाक, चाक दी हीर बण के आपणी सेव कमाईआ। मंगदा रहे इक्को धुर दी दात, जो दातार बिन तमअ रिहा वरताईआ। आत्म परमात्म मिलण दा बणया रहे इतफ़ाक, विछोड़े विच ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत सदा लावे इक्को नाअरा, नर हो के नरायण ध्याईआ। प्रेम प्यार दा हक जैकारा, जै जै कार विच समाईआ। कूड़ी क्रिया जगत वासना छड्ड के दायरा, दामन फड़ के ख़ुशी मनाईआ। रमज़ वाला समझ के इक इशारा, बहुती करे ना कोए पढ़ाईआ। पार होवे दूर किनारा, मंज़ल नेड़े लए मुकाईआ। घर सज्जण मिले मीत मुरारा, ठाकर हो के दरस दिखाईआ। हकीकत विच्चों हक लै लए सारा, मुजारा हो के दूजा हिस्सा ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत आपणे विच समाईआ।

१३ जेठ शहिनशाही सम्मत २ जोगिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड सीड़ जम्मू

जन भगत विरला विच्चों पदमां, पद साचा वेख ख़ुशी मनाईआ। दूसर चुक्के ना कदमां, कदीम दी रीती प्रभ नूं सीस झुकाईआ। धर्म राए दी अदालत भुगते ना मुकद्दमा, सच मुकाम जाए चाँईं चाँईंआ। लख चुरासी भरमण दा रहे कोई ना सदमा, दु:ख दर्द ना कोए सताईआ। झगड़ा रहे ना पंज तत काया माटी बदना, बदला अगला दए मुकाईआ। मनुआ रहे ना कोई पग़ला, सोई सुरत सुरत उठाईआ। भटकणा पए ना विच जंगलां, जूह कंदरां ना खोज खुजाईआ। भीड़ी गली पए ना लँघणा, मन्दिर साचे दए टिकाईआ। मंगतयां कोलों पए ना मंगणा, दवारा इक्को मंगे शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन दस्स के साची बन्दना, बन्दीख़ाने विच्चों बाहर कढाहीआ। जन भगत दूजे घर ना करे अरज़, आरज़ू अवर ना कोए जणाईआ। पुरख अकाल पूरा करे फर्ज़, मेहरवान हो के दया कमाईआ। दुखियां दी दु:ख विच्चों वण्डे दर्द, दीन दयाल हो के वेख वखाईआ। पूरब जन्म दी फोल के फ़रद, फ़रमांबरदारां आपणी गोद उठाईआ। जगत वासना लग्गण ना देवे वरग, वाहिद कलमा इक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, करे खेल सच असचरज, अचरज लीला आप वरताईआ। जन भगत किसे ना होवे अधीन, भय भउ ना कोए मनाईआ। इक्को पुरख अकाल लए चीन, हिरदे हरि हरि आप वसाईआ। मार्ग चढ़ के जगत महीन, पैंडा अगला लए मुकाईआ। श्री भगवान करे तसलीम, तसबी माला गलों सुटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सांझा दे यकीन, यक हुक्म इक सुणाईआ। बिना मुर्शद तों दस्से ना कोए तालीम, मुरीद मुर्दा ना कोए उठाईआ। गुरमुख रहे ना कोए ग़मगीन, ग़ुस्सा गिला देवे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे साचा वर, झगड़ा रहे ना नर मदीन, आत्म रूप सति सरूप सब दा इक्को नज़री आईआ।

१३ जेठ शहिनशाही सम्मत २ माई लछमी दे गृह पिण्ड सीड़ जम्मू

जन भगतां होवे ना कदे हैरानी, पसचाताप ना कोए रखाईआ। मन करे ना कोई शैतानी, शरअ ज़ंजीर ना कोए बंधाईआ। मंज़ल वेखे सच असानी, एहसान विच किसे ना आईआ। जूह जाणे ना कोए बेगानी, हर घट रमिआ वेखे धुर दा माहीआ। झगड़ा रहे ना बुत्तख़ानी, ख़ालस रंग विच समाईआ। किसे तों मंज़ल पुछणी ना पए रुहानी, पौड़े डण्डे हथ्थ ना कोए टिकाईआ। किसे उधार ना होए प्रानी, जगत रीत ना कोए वखाईआ। इक्को तक्के सच निशानी, जिस दा निशाना झुल्ले थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, झगड़ा चुकावणहारा जन्म कर्म दीवानी, दाअवा दायर फिर ना कोए कराईआ। जन भगत माया ममता करे कोए ना सोच, ग़म विच ना कदे समाईआ। इक्को दर्शन रिहा लोच, लोचा मनसा पूर मिले वड्याईआ। घर विच ठाकर करे खोज, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। सतिगुर सरन चरण साची मौज, मज़ा अंदरों दए चखाईआ। बिना कपड़े रंग्यों देवे जोग, जुगती आपणा नाम समझाईआ। दर्शन देवे रोज़, रोज़यां तों लवे बचाईआ। विकारां तों लवे रोक, हंगता दए मिटाईआ। सुणा के इक सलोक, सूखम मेला सहिज सुभाईआ। गुआ के चिन्ता सोग, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला धुर संजोग, जग विछड़यां जोड़ जुड़ाईआ। जन भगत देवे ना किसे ख़राज, जज़ीआ डंन भरन कोए ना आईआ। दूसर होवे ना किसे मुहताज, आसा विच ना नीर वहाईआ। साहिब सतिगुर पूरा करे काज, करनी दा मालक होए सहाईआ। शब्दी बेड़े चाढ़ जहाज़, जगत जहान पार लँघाईआ। पूरब करमां दा बदल रिवाज़, रवादारी पिछली दए चुकाईआ। साचा दस्स के इक अदाब, सिख्या सिख सिख दृढ़ाईआ। धुन आत्मक सच्ची निकले आवाज़, सोहँ ढोला सहिज सुभाईआ। कोटां

विच्चों खोल्ह के राज़, हरिजन साचा आप जगाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़, दगेबाज़ी तों लवे बचाईआ। जोती दीप जगा चराग़, चारागाहां विच ना कोए फिराईआ। भगत भगवान दस्स समाज, समग्री इक्को झोली पाईआ। धुर दा खेड़ा कर आबाद, इबादत आपणी दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तन माटी ख़ाकी साची देवे पोशाक, पोशीदा आपणा आप रिहा लुकाईआ। जन भगत सद रखे हथ्थ पुश्त, पनाह इक्को इक जणाईआ। हुक्म नाम देवे दरुस्त, कूड़ी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। नाम भण्डारा वण्डे मुफ्त, कीमत करता ना कोए लगाईआ। वासा होवे ना फेर उलट, गर्भ जून ना फेर भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जन भगत कदे ना होवे मुर्दा, मुरीद मुर्शद विच समाईआ। आदि जुगादि लहिणा देणा साचे सतिगुर दा, सति सतिवादी धार चली आईआ। जो सच प्रेम अंदर जुड़दा, जोड़ी आपणी लए बणाईआ। राग सुणा के शब्दी ताल सुर दा, सुत्यां लए उठाईआ। झगड़ा मुका के अन्ध घोर दा, घराना साचा दए वसाईआ। झगड़ा चुका के ठग्ग चोर दा, चुरस्ते सारे साफ़ कराईआ। दर्शन देवे आपणी लोड़ दा, लोक परलोक वेख वखाईआ। पैंडा मुकावे काया मन्दिर अंदर आपणे कोल दा, कुल्ल मालक आपणी दया कमाईआ। सच दरवाज़ा इक्को खोल्हदा, जन भगतां दए समझाईआ। गुरमुखां कुकर्म कदे ना फोल दा, जगत करमां दी करे सफ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द कंडे तराज़ू साचे तोलदा, धड़ी वट्टे सेर नाल ना कोए रखाईआ।

१३ जेठ शहिनशाही सम्मत २ मान कौर दे घर पिण्ड सीड़ जम्मू

जन भगत बदले कदे ना मनसा, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। सोहँ रूप बणया रहे हँसा, चतुरमुख साचा ढोला गाईआ। नाता तुटे जगत विकार बंसा, अंदर दे बंधू बन्धन कोए ना पाईआ। मनुआ हँकारी रहे ना कंसा, कूड़ा गढ़्ह दए तुड़ाईआ। जन्म मरन चुक्के संसा, गेड़ चुरासी ना कोए भवाईआ। दूई द्वैत रहे ना हिँसा, इक्को रंग वेखे सर्ब लोकाईआ। जुग चौकड़ी हुक्मे अंदर बिनसा, अबिनाशी आपणी खेल खिलाईआ। बिन भगतां झगड़ा किसे ना चुकया जूह पिण्ड दा, ब्रह्मण्ड खण्ड पन्ध ना कोए मुकाईआ। जगत जहान सर्ब अबिनाशी करता निन्द दा, निन्दक हो के देण दुहाईआ। कोई भेव ना जाणे गहर गम्भीर सागर सिन्ध दा, संगी हो के संग ना कोए रखाईआ। जगत मकान हुजरा बणया रहे चिन्द दा, चिन्ता विच्चों बाहर ना कोए कढाहीआ। लेखा मुके ना किसे ज़िंदगानी ज़िंद दा, ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी ना कोए बदलाईआ। राग सुणदे सारे सुरां वाली किंग दा, साचे शब्द ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल

खेल गुणी गहिंद दा, गहर गवर इक अख्वाईआ। जन भगत कदे ना जावे दोज़ख़ बहिश्त, स्वर्गां विच डेरा कदे ना लाईआ। अपच्छरां भोगे ना कोए गृहस्त, ममता ना कोए वधाईआ। इक्को पुरख अकाल मन्ने इष्ट, आशक माशूक दोहां विच्चों बाहर कढाहीआ। सदा खुल्ही रखे दृष्ट, दिब नेत्र विच रुशनाईआ। मानस जन्म अन्त अख़ीरी चुरासी दी तारन आवे किशत, पिछला लेखा हिसाब बेबाक कराईआ। एह इशारा राम नूं दिता वशिष्ट, विषयां वाला राम विशेष इक्को विच समाईआ। जिस दी कल्पणा विच अन्तर ना जावे भृष्ट, भरमां विच ना कोए भुलाईआ। अयुध्या निवासी वेख लिस्ट, फ़रिसत अगली दिती वखाईआ। गोबिन्द धार पिच्छो भारत खेल होणा र्बिटिश, वैरी घर घर नज़री आईआ। मेरा नाउँ होणा टांक जिसत, इक दो वण्ड वण्डाईआ। सति धर्म होणा निष्ट, नश्यां विच होवे लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां लोकमात विच्चों सारयां जाणा ख़िसक, पल्लू जगत नालों छुडाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणी पूरी करनी लिख्त, जो भविख्तां विच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। जन भगत कदे ना जाए मढ़ी गोर कबर, लेखां वाला राह ना कोए तकाईआ। राह तक्के ना धरती उपर नीला अम्बर, ज़िमीं असमान ना कोए वड्याईआ। प्रेम प्यार अंदर कर के साचा सबर, साबत सूरत तक्के धुर दा माहीआ। जाम प्याला पी के इक्को मधर, मधम बैखरी परा पसन्ती चारे जाए तजाईआ। सुणे संदेसा धुर दी ख़बर, शास्त्रां वाली करे ना कोए पढ़ाईआ। जिस दा हुक्म लेख कोई कर ना सके रबड़, ग़लती विच दरुस्ती कर ना कोए वखाईआ। लख चुरासी जीव जंत गुर अवतार पैगम्बर साध सन्त जिस दा निक्का जिहा टब्बर, टप्पयां वाली सब नूं कर के गया पढ़ाईआ। बिन भगतां पुरख अकाल दीन दयाल सचखण्ड कीती ना किसे दी कदर, बेकदरी होई लोकाईआ। वशिष्ट ने किहा राम कलयुग जिस वेले क्षत्रीआं ने पहनआं खद्दर, किसे दी पूरी होणी नहीं सध्धर, पुरख अकाल करना पध्धर, उपद्दर विच वेखे जगत लोकाईआ। दीन दुनी होवे कतल, साचा मिले ना किसे पत्तन, पैगम्बरां दा चले कोई ना यतन, यथार्थ इक्को हुक्म वरताईआ। सन्त सुहेले आवे रखण, लख चुरासी विच्चों वरोले मक्खण, दिशा वेखे उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण, चारे खाणी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूड़ी क्रिया जड़्ह आवे पट्टण चार वरन करे सफ़ाईआ।

१३ जेठ शहिनशाही सम्मत २ माया देवी दे गृह पिण्ड मगोवाली जम्मू

जन भगतां ताले लग्गी रहे सदा कुंजी, कुफल बन्द ना कोए कराईआ। सच प्रेम दी मिली रहे पूंजी, अतोट अतुट देणी वरताईआ। दीन मज़्हब दी देणी पए ना चुंगी, शरअ मसूल ना कोए लगाईआ। रसना रहे ना कोए गूंगी, गुण गहर गम्भीर सद गाईआ। बिन मेरी किरपा वस्त लभ्भे ना किते ढूंडी, सृष्ट सबाई फोल फुलाईआ। जन भगतां कँवली करनी ऊंधी, नाभ विच्चों आब देणा चुआईआ। दर दर घर घर खा के दाल मसर मूंगी, असर आपणा देणा वखाईआ। बिन मेरे आत्मा दिसे ना कोई जीउँदी, अमर रूप ना कोए वटाईआ। दात बख्शण लग्गे नेंहों दी, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। धार मिल जाए अमृत मेहों दी, मेघला इक शरमाईआ। खेल तक्कीए अछल अभेओ दी, जन भगत झोली डाहीआ। सेज माणीएं ओस प्यो दी, जित्थे मतरेआ भगत नज़र कोए ना आईआ। प्रभू तेरे अगे शरीणी रखणी नहीं किसे घिओ दी, घृत नाल ना कोए वड्याईआ। साची खेल वेखणी अगम्मी दयो दी, जिस दा देवत सुर ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक तकाईआ। जन भगत किसे नाल ना जोड़े रिश्ता, बन्धन अवर ना कोए रखाईआ। लेखा रखे ना कोई फ़रिश्ता, फ़रिसत विच्चों आपणा आप बाहर कढाहीआ। इक्को श्री भगवान उत्ते करे निसचा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। चार कुण्ट अवर ना कोई दिस्सदा, दहि दिशा इक्को रूप समाईआ। गृह वेखे धुर दे मित दा, पतिपरमेश्वर परदा दए उठाईआ। मानस जन्म वेला जित्त दा, हार नेड़ कोए ना आईआ। साडा नाता नहीं कोई मुन रिख दा, जो जंगलां विच बह के धूंणीआँ रहे तपाईआ। साडा प्यार नहीं जगत वाले सिख दा, जो सुख कारन तेरा नाम ध्याईआ। साडा लहिणा देणा आदि जुगादी एकँकार इक दा, इक इकल्ले दे वड्याईआ। जे भगत ना होवे तूं किस दा नाम लिखदा, तेरे नाम दी कदर कोए ना पाईआ। लेखा मुका दे करवट वाली पिठ्ठ दा, पिछला अगला दे बदलाईआ। असीं सफ़र नहीं करना सवा गिठ्ठ दा, कफ़नी विच आपणा आप ना बन्द कराईआ। असीं कोई तेरा दवारा वेख्या नहीं पत्थर इट्ट दा, जिस नूं बैठे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, जन भगतां हर घट दिसदा, देस देसन्तर तेरा ढोला गाईआ। जन भगत नाम लए कोई ना मुल्ल दा, कीमत (करता) कोई ना पाईआ। तेरे प्यार अंदर तुलदा, भाणे विच समाईआ। लेखा मुका के आपणी कुल दा, कुल्ल मालक कुल तेरी झोली पाईआ। नज़ारा तक्क तेरे असल असूल दा, वसल विच आपणा आप समाईआ। मानस जन्म वेला वक्त नहीं फ़ज़ूल दा, फ़ैसला हक देणा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत तेरी याद कदे ना भुल्लदा, भुल्लेखे

विच ना कोए भरमाईआ। जन भगत प्रभ चले तेरे भाउ, भँवर विच ना कोए भवाईआ। जपे साचा नाउँ, नईआ नौका चरण ना कोए टिकाईआ। वसे तेरे गाउँ, गली कूचे फिरे ना वाहो दाहीआ। कर किरपा पकड़ उहनां बाहों, बल आपणा आप प्रगटाईआ। कलयुग अन्त दे ठंडी छाउँ, अग्नी अग्ग दे बुझाईआ। तेरे हथ्थ सच्चा न्याउँ, अदल इन्साफ़ दे वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तैनूं करदे वाहो वाहो, वाहिगुरू तेरी सरनाईआ। तेरे मिलण दा सच्चा चाउ, घनेरा घर घर नज़री आईआ। पाँधी भुल्ले ना कोई राहों, जो तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे होणा सहाईआ। जन भगत तेरा नूर इक्को लभ्भदा, अंदरे अंदर खोज खुजाईआ। जित्थे झगड़ा मुक्के हब्ब दा, जगत सबब ना कोए लड़ाईआ। विछोड़ा मिटे पिछला कब दा, कदीम दे कर्म देवे कटाईआ। नूर नज़री आवे इक्को रब्ब दा, जो रहमत रिहा कमाईआ। हुक्मे अंदर भगतां सदा सद्ददा, सुनेहड़ा शब्द धार पहुंचाईआ। प्रेम प्रीती अंदर परमात्म आत्म नाल लगदा, लग मातर नज़र कोए ना आईआ। प्रकाश हो के जगदा, जोती जोत होवे रुशनाईआ। काया भँवरी विच्चों कढ्ढदा, इशारा अगला इक वखाईआ। सच सिँघासण जित्थे सजदा, साजण इक्को सोभा पाईआ। सच नगारा इक्को वज्जदा, नाम अगम्मा होए शनवाईआ। दीपक निराला इक्को जगदा, तेल बाती ना कोए वखाईआ। अबिनाशी करता जित्थे वसदा, दर घर ठांडा सोहणा नज़री आईआ। जन भगत मालक ओसे हक दा, जिस हक विच शक रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी सदा पैज रखदा, (भै भंजन) आपणा आप जणाईआ।

१३ जेठ शहिनशाही सम्मत २ बीबी शाहणी दे गृह चक्क माजरा जम्मू

जन भगत भवे किसे ना कूट, कुटीआ जगत ना कोए बणाईआ। ख़ाक रमा ना बणे अवधूत, माटी खेह ना कोए उडाईआ। गली गली ना करे कूच, घर घर ना अलख जगाईआ। भाग लगाए काया पंज भूत, भाओ आपणा पूर कराईआ। चिन्ता ग़म मिटा के दूख, दलिद्र दए गवाईआ। संसा रोग जाए चूक, चुकन्ना हो के वेख वखाईआ। सति सच दी पावे सूझ, बुध बिबेक बणाईआ। घर तक्क महल्ल अरूज, पेख पेख ख़ुशी प्रगटाईआ। झगड़ा रहे ना एक दूज, दूआ एका नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दे रंग आप समाईआ। जन भगत वस्तू लभ्भे ना किसे बाज़ार, गली गली ना फेरा पाईआ। नेत्र रोवे ना ज़ारो ज़ार, हन्झूआं धार ना कोए वहाईआ। अन्तर अन्तर करे

सच प्यार, मंत्र फ़ुरने वाला गाईआ। बसन्तर सके कोई ना साड़, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। प्रकाश होवे नाड़ नाड़, हाडी माटी सोभा पाईआ। साचा वेखे इक अखाड़, सुरती शब्दी मिल के रंग रहे वखाईआ। शब्द अनादी वज्जे ताड़ ताड़, पंच विकारा सिर ना कोए उठाईआ। सदा खुल्ल्हया रहे किवाड़, बन्धन बन्द ना कोए कराईआ। देणी पए ना किसे आड़, आड़्हत जगत ना कोए वखाईआ। इक्को दरस करे निरँकार, निरवैर मिल के ख़ुशी मनाईआ। जो सुणे सदा पुकार, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जन भगतां होवे मददगार, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग होण ना देवे ख़ुआर, ख़ुआरी गवारी दोवें लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्चा अधार, धीरज धीर इक वखाईआ। जन भगत पुस्तक पढ़े ना कोए कताब, कुतबख़ाना फोलण कोए ना जाईआ। सतार वजाए ना कोए रबाब, सरंगा कंध ना कोए लगाईआ। मुहब्बत विच मिले इक अहिबाब, जो मेहर नज़र उठाईआ। प्याला देवे हयाते आब, आबरू रखे थाउँ थाँईंआ। साचा बख्श के हक ख़ताब, ख़ता पिछली साफ़ कराईआ। जन्म जन्म चों कर आज़ाद, मार्ग साचा दए वखाईआ। जेहड़ा होवे ना कदे बरबाद, आबादी विच बहुती संख्या ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साची दाद, दास्तान अवर ना कोए दोहराईआ। जन भगत होए ना कदे दिलगीर, जिंदादिल नज़री आईआ। दर दर दरवेश ना बणे फ़कीर, फ़िकरा प्रभ दा ढोला गाईआ। शरअ वाली पाए ना कोए ज़ंजीर, डोरी तन्द ना कोए बंधाईआ। सागरां विच्चों लभ्भे ना नीर, अमृत आत्म रस चुआईआ। साहिब स्वामी इक्को कर के दस्तगीर, दस्त दस्त नाल मिलाईआ। सदा रहे बग़लगीर, हम साजण हो के सोभा पाईआ। जित्थे पढ़नी पए ना कुरान मजीद, आयत सुणन कोए ना आईआ। सदा ख़ुशी रहे तबीअत, तबअ तबीब ना कोए बदलाईआ। नज़री आए हक असलीअत, असल वेखे चाउ चाँईंआ। भगत भगवान जाण वलदीअत, वाहद इक्को सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दस्सणहारा सच नसीहत, दूजा नाम नशर ना कोए कराईआ।

१३ जेठ शहिनशाही सम्मत २ प्रकाशो देवी दे गृह पिण्ड मगोवाली जम्मू

जन भगत पढ़े किसे ना पाठशाला, सिख्या जगत ना कोए जणाईआ। वड़े किसे ना धर्मसाला, जो इट्टां पत्थरां नाल सोभा पाईआ। नहावे ना किसे ताला, जो बूँद बूँद मिल के वहण वहाईआ। कूड़ी घाले ना कोई घाला, घायल माया ना कोए कराईआ। इक्को मिले पुरख अकाला, अकल आपणी छड्ड चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, साचा मार्ग दए वखाईआ। जन भगत पढ़े ना किसे मकतब मदरसे, सबक लैण कोए ना जाईआ। लेखा लिखे ना उपर किसे फट्टे, पट्टी फट्टी ना कोए बणाईआ। कैदा ख़रीदे ना किसे हट्टे, उंगलां अक्खरां उत्ते घसाईआ। इक्को ओट प्रभ दी रखे, जो मालक धुर दा नज़री आईआ। जो सिख्या साची दस्से, दस्म दवारी तों अगे करे पढ़ाईआ। प्रीती विच करे पक्के, मेहर मोहर नज़र लगाईआ। ख़ुशी रखे पहर अठ्ठे, अठ्ठां तत्तां वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म कर्म दे मेट के रट्टे, लेखा अगला दए चुकाईआ। जन भगत पढ़े ना कोल किसे उस्ताद, हिन्दसा हरफ़ ना कोए जणाईआ। बन्धन पाए ना कोए समाज, ज़ाती वण्ड ना कोए वण्डाईआ। लेखा लिखे ना कोए हिसाब, वधाओ घटाओ ना कोए रखाईआ। इक्को प्रभ दी रखे याद, याददाशत ना कदे भुलाईआ। जिस काया खेड़ा कीता आबाद, इबादत आपणी दए समझाईआ। प्रेम अंदर मारे आवाज़, सुत्यां लए जगाईआ। मानस जन्म पूरा करे काज, करनी आपणी इक दृढ़ाईआ। सच दुआर दा सवराज, सरोपा इक रखाईआ। जन्म कर्म दा बदल रिवाज, राह आपणे लए चलाईआ। किसे दा होण ना देवे मुहताज, सच भण्डारा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे बेड़े चाढ़ जहाज़, जगत जहालत विच्चों बाहर कढाहीआ।

१३ जेठ शहिनशाही सम्मत २ देवी सिँघ दे गृह मगोवाली जम्मू

जन भगत मंगे एका धूढ़, मस्तक मस्ती नाम रमाईआ। झगड़ा छड्डे क्रिया कूड़, सति सच सुच इक्को लए प्रनाईआ। चतुर सुघड़ बणे मूर्ख मूढ़्ह, बुध बिबेक नज़री आईआ। जलवा जोती मिले नूर, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। मन वासना मनुआ ना पावे फ़तूर, मति मतवाली ना कोए कुरलाईआ। गढ़्ह हउमें तुट्टे ग़रूर, नौबत अंदरों बाहर कढाहीआ। करे ना कोए कुसूर, कसम खा के प्रभ दा ढोला गाईआ। सच दवारे बण मज़दूर, चाकर हो के सेव कमाईआ। नाम ख़ुमारी विच हो मख़मूर, महिफ़ल वेखे धुर दी चाँईं चाँईंआ। दरगाह साची दा हज्ज कर कबूल, काअब्यां विच्चों पल्ला लए छुडाईआ। जित्थे मिले इक्को महबूब, मुहब्बत दा मालक नूर अलाहीआ। जिस दा चार युग दिन्दे गए सबूत, साबत सूरत दए वखाईआ। भाग लगाए पंज तत काया कलबूत, वजूद इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दरवाज़ा दए खुल्हाईआ। जन भगत दर दरवाज़ा अंदरों लए खोल्ह, बाहर परदा ना कोए जणाईआ। निरगुण हो के निरगुण नाल लए बोल, शब्द अगम्मी धुन सुणे चाँईं चाँईंआ। आत्म हो के परमात्म वस्से कोल, काइल हो के आपणा आप मिटाईआ।

लोकमात सुत्यां विच रहे ना कोए अनभोल, सलाह मश्वरा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सिध्धा मार्ग परम पुरख दा वेखे इक निरोल, अनमोल धुर दा नज़री आईआ। सति सच विच जाए मौल, मौला मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वड्याई उपर धौल, धरनी धरत धवल खेल दए वखाईआ। जन भगत दूसर करे ना कदे सजदा, नमस्ते विच सीस ना कदे झुकाईआ। इक्को परम पुरख दा बणे बरदा, बन्दीख़ाने विच्चों आपणा आप बाहर कढाहीआ। मेला मंगे इक्को हरि दा, हर हिरदे अंदर वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण गेड़ा गिड़दा, लख चुरासी रिहा भवाईआ। जन भगतां नाल भगवन्त हो के आपे निबड़दा, गुर अवतार पैगम्बर देण गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक वखाईआ। जन भगत होवे ना कदे ग़दागर, ग़द्दारी विच डेरा ना कोए लगाईआ। इक्को मंग धुर दर, दर दरबारे मंग मंगाईआ। मालक मिले सच्चा हरि, महबूब हो मुहब्बत विच समाईआ। मंज़ल मंज़ल आपणी जाए चढ़, अगे हो ना कोए अटकाईआ। बिना कलमे तों कलमा जाए पढ़, नाम निधाना सोहला इक्को गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी अन्तरजामी सति सतिवादी लए बणाईआ। जन भगत मस्ती अंदर होए मतवाला, मुतलाशी अवर नज़र कोए ना आईआ। पुरख अबिनाशी होए रखवाला, रक्ख्या करे थाउँ थाँईंआ। नाम ख़ुमारी अंदर करे दीवाना, दीवा बाती निरगुण जोत कर रुशनाईआ। सच वखाए इक्को मैख़ाना, महबूब हो के मेहर नज़र उठाईआ। लेखा जाणे आवण जाणा, आवत जावत आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मन्दिर साचा घर वसे उच्च महल अटल टिकाणा, महिराब हुजरा हक इक समझाईआ। जन भगत दूसर होए ना ख़िदमतगार, ख़ादम हो के सेव ना कोए कमाईआ। इक्को दरस मंगे दीदार, दीद ईद चन्द रुशनाईआ। इक्को मेला परवरदिगार, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जिस दा लहिणा देणा सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाहीआ। नित नवित प्रगट होए विच संसार, दीन दुनी वेखे चाँईं चाँईंआ। भगत सुहेले लए उठाल, काया मन्दिर अंदर सोई सुरती रहिण कोए ना पाईआ। कर किरपा बणावे आपणे लाल, लालन आपणे रंग दए रंगाईआ। सचखण्ड वखा के सच्ची धुर दी धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को इक बणाईआ। जित्थे पोह ना सके काल, सकयां नालों नाता जाए तुड़ाईआ। लख चुरासी विच्चों होए बहाल, जम की फाँसी गल ना कोए पाईआ। मेल मिले दीन दयाल, दीनां बंधू बन्धन दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म जन्म दा मुश्कल हल्ल करे स्वाल, अहिवाल आपणा इक समझाईआ।

१४ जेठ शहिनशाही सम्मत २ हरी सिँघ दे गृह मगोवाली जम्मू

जन भगत अवस्था सदा बाल, पुरख अकाल आपणी गोद टिकाइंदा। लोकमात मातलोक दे साचे लाल, लाल गुलाला अगम्मी रंग चढ़ाइंदा। जुग चौकड़ी सद करदा रहे प्रितपाल, सेवक हो के आपणी सेव कमाइंदा। शब्द अनादी बणाउँदा रहे दलाल, विचोला हो के विचला भेव खुल्हाइंदा। मुरीदां मुर्शद हो के सुणदा रहे हाल, हालत सब दी फोल फुलाइंदा। निरगुण हो के वसदा रहे नाल, सरगुण मेला आप कराइंदा। जुग जुग जगत चले अवल्लड़ी चाल, भगत भगवन्त आपणी कारे लाइंदा। साचा मंत्र अन्तर निरंतर देवे सिखाल, इष्टी दृष्टी इक्को घर वसाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा दस्स सच्ची धर्मसाल, धर्म दी धिर आपणे नाल रखाइंदा। जन भगत मांगे इक दवार, घर ठांडे डेरा लाईआ। जित्थे मिले वस्त नाम हरि थार, थिर घर वज्जदी रहे वधाईआ। साची चढ़ी रहे ख़ुमार, ख़ुशी आपणा रंग वखाईआ। भरमे भुल्ले ना विच संसार, सहिसा ग़म ना कोए सताईआ। आत्म माणे आपणी बहार, बसन्त बसन्त विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार अधार, आदर इक्को घर रखाईआ। जन भगत सद पूरी होवे मुराद, मुरीद मुर्शद मिल के ख़ुशी मनाईआ। ठाकर करदा रहे इमदाद, मेहरवान हो के आप सहाईआ। आपणे उपर रखे शाकर शाद, शदीद रोग ना कोए सताईआ। करनी होण ना देवे बरबाद, करता कर्म वेख वखाईआ। लेखा अगे मंगे ना कोए जुआब, जवाब तल्बी विच ना कोए रखाईआ। दो जहान देण शाबाश, वाहवा कर के ढोले गाईआ। पुरख अकाल होया साथ, सगला संग निभाईआ। झगड़ा पृथ्मी आकाश, गगनां उत्ते मंगल वेख वखाईआ। लेखे लग्गा साह स्वास, स्वार्थ मिली माण वड्याईआ। दीआ जोत होई प्रकाश, बाती कमलापाती नाम टिकाईआ। प्रभ चरण मिल्या प्रताप, परत फेर कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेले वेख के आप, आपणे घर टिकाईआ। जन भगत मालक साचे घर दा, घिरना विच कदे ना आईआ। जित्थे इक्को दीपक जगदा, जगह जगह ना कोए रुशनाईआ। पुरख अकाल सच सिँघासण सजदा, सोभावन्त डेरा लाईआ। हुक्म सुनेहड़ा जुग जुग घलदा, फ़रमाना आप उपाईआ। लख चुरासी चोली रंगदा, तन माटी कर सफ़ाईआ। जन भगतां सच बेनन्ती मन्नदा, सुणनहार गुसाँईंआ। कदे कच्चा ना होवे कन्न दा, चुग़ली निंदया सुणन कोए ना पाईआ। प्यारा बणे साचे जन दा, जो जन्म प्रभ दी झोली पाईआ। पूरा लेखा करे पवण स्वास दम दा, दामन आपणा दए फड़ाईआ। लेखा रहे ना कोई मन दा, मनसा मोह कूड़ दए चुकाईआ। कर प्रकाश साचे चन्न दा, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म दा, पारब्रह्म आपणे विच

समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचा सद साचे घर टिकाईआ। हरि भगत वेखे गृह ठंडा, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जगत वासना विच ना होए गंदा, कूड़ी क्रिया ना कोए रखाईआ। रसना वाला सुणे ना कोए छन्दा, अगम्मी नाद करे शनवाईआ। वासना वाला दिसे ना कोए बन्दा, बन्दगी विच बन्धन सारे जाए तुड़ाईआ। मंज़ल पौड़ी पार होवे डण्डा, डण्डउत कर के सीस झुकाईआ। पूरी होवे मनसा आसा उमंगा, सहिसा सहिम रहे ना राईआ। धाम सुहावणा मिले चंगा, चंगयाईआं बुरयाईआं दा लेखा दए मुकाईआ। चरणां हेठां वैहन्दी वखाए गंगा, गोदावरी सुरस्ती जमना झुक झुक लागण पाईआ। मिले मेल सूरा सरबंगा, साहिब स्वामी नज़री आईआ। जिस दा प्यार इक अनन्दा, चिन्ता रोग दए गवाईआ। सच दवारा वखावे धुर दरगाह ठंडा, सचखण्ड निवासी मेहर नज़र उठाईआ। जन भगत प्रभ देवे सच सुगंधा, दुर्गन्धां अंदरों बाहर कढाहीआ। दीन दयाल हो बख्शंदा, बख्शिश रहमत आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां कारन सच दुआर दा सदा खुल्ला रखे जंदा, कुफ़ल काफ़र बन्द ना कोए कराईआ।

१४ जेठ शहिनशाही सम्मत २ वकील सिँघ दे गृह पिण्ड हँसा जम्मू

जन भगत प्रेम प्यारा निर्मल जोत, इष्टां दा इष्ट इक्को वेख वखाईआ। धाम वेखे सचखण्ड दवारा धुर दा कोट, बंक दुआर छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। मन बुद्धी दी करे ना सोच, अनुभव अंदर आपणी अक्ख खुल्हाईआ। लेखा जाणे ना लोक परलोक, ब्रह्मण्डां खण्डां ध्यान ना कोए लगाईआ। इक्को पतिपरमेश्वर पुरख अकाल दी रखे ओट, ओड़क आपणा आप ओसे विच समाईआ। साचा ढोला गाउँदा रहे सलोक, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अंदर साचा नूर करे रुशनाईआ। जन भगत इक्को होवे धार, धारना विच दूजी कदे ना आईआ। नाता तोड़ सर्ब संसार, संसारी अंदर आपणा आप समाईआ। सति धर्म दा बोल जैकार, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। दर वेख ठांडा दरबार, नमस्ते कह के सीस झुकाईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों होए बाहर, माया ममता ना कोए सताईआ। मंज़ल चढ़े जगत दुष्वार, दुश्मन अंदरों बाहर कढाहीआ। सुरती शब्दी कर प्यार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी लेखा दए मुकाईआ। एका रंग माणे कन्त भतार, आत्म सेजा सोभा पाईआ। दीआ बाती कमलापाती घर करे उज्यार, उजाला निराला आपणा इक दरसाईआ। जिस दा हुक्म चले सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ना कोए उलटाईआ। सो भगत सुहेला

आवे आपणी वार, वारता पिछली वेख वखाईआ। लख चुरासी विच्चों लए उबार, निरगुण हो के सरगुण लए जगाईआ। जिस दा लेखा कागत कलम ना लिखणहार, कातब चले ना कोए चतुराईआ। संदेशे विच सुनेहड़ा देवे आप निरँकार, हुक्मे अंदर हुक्म आप मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेले लावे पार, पारस रूप देवे वखाईआ। जन भगत दूसर कोई ना जाणे जुगत, जुगती विच कदे ना आईआ। कदी ना मंगे मुक्त, मुक्ती तों परे आपणा घर वसाईआ। जित्थे प्रभ दा दर्शन होवे मुफ्त, टकयां दी लोड़ रहे ना राईआ। मात गर्भ फेर ना आवे उलट, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। जन भगत कूड़ी क्रिया मेटे लीक, लकीर फ़कीर ना कदे अख्वाईआ। प्रभ दा दर्शन मंगे ठीक, ठाकर इक्को लए ध्याईआ। जो देवे वड्याई ऊँच नीच, राउ रंकां होए सहाईआ। सदा बैठा रहे अतीत, त्रैगुण विच सके ना कोए फसाईआ। जन भगतां काया माटी ठांडी करे सीत, अमृत धारा मुख चुआईआ। सच दुआर धुर दी दस्से प्रीत, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला मेले सहिज सुभाईआ। जन भगत किसे ना बणे कदे ख़ादम, ख़िदमतगार इक्को घर दा नज़री आईआ। मानस रूप जाणे धुर दा आदम, हवा पवण नाल उडाईआ। लेखा समझे ना कोई कान्हा यादव, यदिप आपणे रंग विच समाईआ। निरगुण सरगुण हुन्दा वेखे तबादल, तबदीली अंदर ख़ुशी मनाईआ। सच दवारे इन्साफ़ तक्के आदल, अदली होवे बेपरवाहीआ। जित्थे दूजा रहे ना कोए कातिल, मकतूल रूप ना कोए वटाईआ। जलवा होए बातन, ज़रा ज़रा रुशनाईआ। पुरख अबिनाशी दिसे साथन, सगला संग निभाईआ। भगतां पढ़े गाथन, ढोला इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दवारा दस्से धुर दा पातन, पत्तन इक्को दए वखाईआ। जन भगत दूजे जाए कदे ना पत्तन, घाट नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल मिलण दा इक्को करे यतन, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। मुड़ के जाणा ओस वतन, जिस गृह विच्चों होई जुदाईआ। साहिब सतिगुर पत आपे आवे रखण, रक्ख्या करे थाउँ थाँईंआ। दरस वखावे आपणी अक्खण, आख़र आपणा परदा दए उठाईआ। जन भगतां हिरदे आवे वसण, ओहला अंदर रहे ना राईआ। सच्चा मार्ग आवे दस्सण, सहिजे करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा चुकाए आपणे हथ्थन, दूसर हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जन भगत आत्म कदे ना होवे अकेली, अकल कलधारी मेल मिलाइंदा। पुरख अकाल बणे बेली, बेले जंगल जूह उजाड़ पहाड़ वेख वखाइंदा। सति प्यार बणा के चेली, मुहब्बत महबूब विच्चों प्रगटाइंदा। शब्दी धार बणा सहेली, सज्जण हो के संग रखाइंदा। अचरज खेल पारब्रह्म आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेली,

ख़ालक हो के भेव आपणे विच छुपाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सीस रखे ओस हथेली, जिस हथ्थ उत्तों फड़ परे ना कोए सुटाइंदा।