१४ जेठ शहिनशाही सम्मत २ दौलत राम दे गृह पिण्ड कोटली जम्मू
जन भगत कूड़ी रखे कोए ना हरस, ममता मन ना कोए धराईआ। इक्को प्रभ दा निज लोचन मंगे दरस, जगत अक्ख ना कोए वड्याईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत अंदर रहे भटक, भटकणा बाहरों सर्ब चुकाईआ। अबिनाशी करता करे सद्दा तरस, मेहरवान मेहर नज़र वेख वखाईआ। बूँद स्वांती अमृत धार निझर झिरना देवे बरख, अग्नी तत कूड़ बुझाईआ। पंच विकारा मिटे कटक, कर्म कांड दा लेखा दए चुकाईआ। आपणा घर वखाए परत, जिस गृह विच्चों होई जुदाईआ। तख्त निवासी नज़री आए उपर सचखण्ड दवारे साचे तख्त, जोती जाता नूर रुशनाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मिल के नाता जुड़ाए भगत भगवन्त, भाग हिस्सा दूसर वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया मेटे चिन्त, ग़म सोग ना कोए सताईआ। घट भीतर सदा बहार रहे बसन्त, गुलशन वेखे बेपवराहीआ। मेल मिलावा होवे धुर दे कन्त, सेज सुहञ्जणी वज्जे वधाईआ। झगड़ा मुक जाए स्वर्ग जन्नत, बहिश्तां दी लोड़ रहे ना राईआ। सचखण्ड दवारा मिले इक्को अन्त, अन्तश्करन दा लहिणा झोली पाईआ। बोध अगाध जन भगत बणे अगम्मी पंडत, निरअक्खर पढ़ के अक्खरां दए बणाईआ। नाता तोड़ के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पल्लू लए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहेले आपणे रंग रंगाईआ। जन भगत कदे ना बज्झे शरअ विच ज़ंजीर, दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्को मंज़ल चोटी चढ़े अख़ीर, आख़र प्रभ नूं मिल के ख़ुशी मनाईआ। जित्थे झगड़ा रहे ना कोए तकदीर, करमां दी करे ना कोए लड़ाईआ। लेखा रहे ना अमीर ग़रीब, अमरापद इक्को नज़री आईआ। अमृत धारा मिले धुर दा ठंडा सीर, रस अनडिठ्ठा आप चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए वड्याईआ। जन भगत प्रभ दर्शन लोड़े लोच, निज नैण अक्ख खुल्हाईआ। जित्थे बुद्धी दी रहे कोई ना लोच, मन चैंचल ना कोए चतुराईआ। झगड़ा रहे ना दीन दुनी लोक, सलोक इक्को सुण के ख़ुशी मनाईआ। सच दुआर दी माणे मौज, ग़मी अंदरों बाहर कढाहीआ। परम पुरख दा वेखे चोज, चोला आपणा रंग रंगाईआ। साची भगती दा पूरा होवे जोग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। मैं ममता दा रहे ना रोग, हँ ब्रह्म परदा दए उठाईआ। आत्म परमात्म होवे धुर
संजोग, विछोड़ा दूई वाला चुकाईआ। निरगुण निरगुण दिन्दा रहे दरस अमोघ, सरगुण सरगुण वज्जदी रहे वधाईआ। होवे प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत डगमगाईआ। भाग लग्गे साचे कोट, कूड़ कुटम्ब अंदरों दए कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे नाम ख़ुमारी जन भगतां सदा रखे मदहोश, मध आपणा जाम प्याईआ। जन भगत कोई ना लोड़े झगड़ा, झगड़त वक्त ना कोए गवाईआ। ओह मार्ग सोचे अगला, जिस बिध मिले बेपरवाहीआ। लेखा चुक्के सगला, लख चुरासी रहिण ना पाईआ। सदा होवे चार मंगला, गीत गोबिन्द अल्हाईआ। तन माटी ख़ाकी सोहे साढे तिन्न हथ्थ बंगला, बग बप्पड़ा हँस रूप वटाईआ। मनुआ मन रहे ना पग़ला, जगत वासना ना कोए हल्काईआ। पुरख अबिनाशी लभ्भणा पए ना विच्चों जंगलां, काया मन्दिर अंदर मिल के ख़ुशी मनाईआ। दवारयों पए ना मंगणा, लोक लाज ना कोए जणाईआ। काया माटी चोला पए ना रंगणा, सतिगुर पूरा चरण धूढ़ी टिक्का ख़ाक दए रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दस्से इक्को बन्दना, डण्डावत विच सखावत धुर दी झोली पाईआ। जन भगत इक्को करे बन्दगी, बन्दना विच सीस निवाईआ। दूसर रखे ना कोए मशंदगी, दर दर भज्जे ना वाहो दाहीआ। मन मनसा कूड़ी क्रिया अंदरों कढ्ढे गंदगी, सुगंधी हरि का नाम अंदर टिकाईआ। लोड़ रहे ना सूरज चन्द दी, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरे सरबंग दी, हरिजन साचे मेल मिलाईआ। हरिजन हरि भगत भाउ ना जाणे दूजा, दूई विच ना कदे आईआ। इक्को नेत्र खोल्ह के तीजा, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। परम पुरख परमात्म नाल पतीजा, पतिपरमेश्वर इक्को लए हंढाहीआ। जिस दे प्रेम अंदर तन मन सीझा, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। साचा नाम धुर दा कलमा सुणे हदीसा, हज़रत हज़ूर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे नाम सदा अनडीठा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जन भगत सद मंगे एका मंग, ख़ाहिश जगत ना कोए वधाईआ। पुरख अबिनाशी टुट्टी गंढ्ढ, जोड़नहार तेरी वड्याईआ। चुरासी रहे ना कोई वण्ड, चारे खाणी ना कोए भवाईआ। लेखा चुक जाए बत्ती दन्द, अजपा जाप दे समझाईआ। मेरी आत्म ना होए रंड, सुहागण घर विच देणा बणाईआ। इक्को तेरा गावां छन्द, साजण अवर ना कोए मनाईआ। सच दवारा धुर दा तेरा जावां लँघ, नौ दुआर सके ना कोए अटकाईआ। मनुआ करे ना कोई पखण्ड, भरम विच ना कोए भरमाईआ। प्रकाश तक्कां ना सूरज चन्द, इक्को तेरा नूर वेख के आपणा आप परचाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण के वजा अगम्मा मृदंग, ढोलक छैणा सरवण सुणन कोए ना पाईआ। तेरे प्रेम दा तेरे गृह माणां अनन्द, रसना जेहवा रस ना कोए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन
भगत सुहेले पा ठंड, अमृत धारा मुख चुआईआ। जन भगत सदा लोड़े वस्त इक, दूजी मंगण कोए ना जाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा आत्म परमात्म आए दिस, दूजा रूप ना कोए वखाईआ। निहकर्मी हो के करमां दा लेखा देवे लिख, पूरब लेखा दए बदलाईआ। सति धर्म दी सिख्या दे के बणावे धुर दा सिख, शिश आपणा रंग वटाईआ। करवट दे ना बदले पिठ, सनमुख हो के दरस दिखाईआ। मानस जन्म लवे जित्त, हार शौह दरया रुढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद बणनवाला मित, मित्र प्यारा हो के मेल मिलाईआ। जन भगत लोड़े इक्को मित्र, सज्जण अवर ना कोए बणाईआ। जिस दा रूप सदा बचित्तर, रूप रंग रेख ना कोए समझाईआ। जो आपणी धारों आवे निकल, जिस नूं जन्मे कोई ना माईआ। ओह भगतां लेखा आए लिखण, धुर दा मालक बण के बिना कलम शाहीआ। जुग चौकड़ी दा लहिणा आए नजिठ्ठण, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आए दिसण, लख चुरासी नज़र कोए ना पाईआ। जन भगत तक्के इक्को बेनज़ीर, नज़र आपणी आप बदलाईआ। जिस दी समझे ना कोए तस्वीर, तसबी माला वाले सारे देण दुहाईआ। जिस दी सब तों वक्खरी तदबीर, तकदीर सब दी दए बदलाईआ। जन भगतां पिच्छे घत्तदा, रहे वहीर, जुग जुग आपणा फेरा पाईआ। जिस तारे सधना सैण कबीर, जुलाहे दिती माण वड्याईआ। सो भगतां होए अधीन, ध्रू प्रहलाद गया समझाईआ। शम्मस तबरेज़ किहा आमीन, मनसूर सूली चढ़ के ख़ुशी मनाईआ। कलयुग अन्त जन भगतां नूं देवण आए आप यकीन, यके बाद दीगरे सारे लए उठाईआ। उहनां कहे आफ़रीन, जो जगत आफ्त विच्चों प्रभ नूं रहे ध्याईआ। लेखा दोहां दा सांझा रखे नर मदीन, नारी पुरुष वण्ड ना कोए वण्डाईआ। दर आए सर्ब करे तसलीम, जो निउँ निउँ सीस झुकाईआ। किसे नूं पढ़न ना देवे नुकता नूंन (ते सीन), डण्डे वाली मीम ना कोए पढ़ाईआ। मार्ग पार कराए जो काया मन्दिर अंदर महीन, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। घर दाता करनी दा करता मिले करीम, कायम मुकाम आपणा दए जणाईआ। जित्थे झगड़ा रहे ना लोक तीन, त्रैगुण माया पोह ना सके राईआ। हिस्सा नहीं कोई मज़्हब दीन, ज़ात पात ना कोए जणाईआ। जन भगत इक्को पुरख अबिनाशी वेखण हक हसीन, हुसन दा मालक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी जगत दिन्दा रहे तरमीम, तलकीन हुक्म विच कराईआ। जन भगत कदे लभ्भण ना जाए बन, जंगलां विच ना फेरा पाईआ। सदा दर्शन मंगे अंदर तन, काया काअबा खोल्ह वखाईआ। प्रेम प्रीती अंदर बणे साचा जन, जन्म मरन दा लेखा जाए चुकाईआ। नाता जोड़े इक्को श्री भगवन, भाग हिस्सा ओसे दी झोली पाईआ। कूड़ कुड़यारा भाण्डा देवे भन्न, भरम अंदरों
बाहर कढाहीआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर याद विच करदा रहे धन्न धन्न, धन्न तेरी बेपरवाहीआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी भगत सुहेला इक अकेला जन भगतां बेड़ा देवे बन्न्ह, जुग जुग आपणे कंध उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां जगत मेट के वासना ग़म, झगड़ा मुका फाँसी जम, लेखे ला के पवण स्वासी दम, हम साजण बणा के घर साचे दए पहुंचाईआ।
१४ जेठ शहिनशाही सम्मत २ सुंदर सिँघ दे घर पिण्ड मगोवाली जम्मू
जन भगत पूजे कोई ना सिल पत्थर, पाहिन पाउँ ना सीस झुकाईआ। सुख जाणे ना विद्या अक्खर, किताबां दा कुतब ना कदे अख्वाईआ। सदा सच प्रेम दे लथ्था रहे सत्थर, आप आपणा आप मिटाईआ। सच दीदार दा अंदरों निकले ना कदे असर, असल आपणा राह तकाईआ। हरिचरण शरनाई करे बसर, बिस्तरे मरग सेज ना कोए हंढाहीआ। विछोड़े दी अंदर लग्गी रहे दर्द, बिरहों, चोट लगाईआ। वैराग दी चलदी रहे करद, कातिल कतल कूड़ कुड़यार वखाईआ। मन अन्धेरा रहे ना गर्द, गुबार गोर ना कोए प्रगटाईआ। प्रभ मिल के पूरी करदा रहे सध्धर, सद मनसा जाए गवाईआ। पुरख अबिनाशी मेहर करे नदर, नज़र इक टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि हरि आपणा भेव खुल्हाईआ। जन भगत इष्ट देव स्वामी इक्को तक्के, अक्ख अक्ख ना कोए बदलाईआ। रस्ता मार्ग समझ के हके, हिकमत कूड़ छड्डे चतुराईआ। मंज़ल चढ़दयां मूल ना थक्के, भज्जे वाहो दाहीआ। नाते तोड़े कूड़े साक सज्जण सके, साहिब इक्को इक मनाईआ। जो सदा रहे सज्जे खब्बे, अगे पिच्छे होए सहाईआ। पाप अंदरों कढ्ढे दब्बे, परदा मोह दए चुकाईआ। घर सुहावणे सदा सद्दे, चरण कँवल दए सरनाईआ। जित्थे नाद अगम्मी वज्जे, शब्द धुन शनवाईआ। दीपक जोत जगे, दिवस रैण होवे रुशनाईआ। बिन रसना जेहवा मिलण मज़े, झिरना अमृत दए झिराईआ। राए धर्म ना देवे सज़े, जम डण्ड ना देवे सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रंग चढ़ाईआ। जन भगत दूजा तक्के ना कोए वसीला, ओट अवर ना कोए रखाईआ। प्रभ मिलण दा सदा करे हीला, हिरदे हरि हरि आप वसाईआ। मालक लभ्भे इक्को छैल छबीला, जोबनवन्ता बेपरवाहीआ। दो जहान जिस दे अधीना, सिर सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दा नाम रहे चीना, चारों कुण्ट वज्जे वधाईआ। आत्म परमात्म होवे प्रबीना, प्रभू बेऐब नूर ख़ुदाईआ। जिस दा ना कोई मज़्हब ना कोई दीना, ज़ातां वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मेहर विच होए ना कदे कमीना, बख्शिश आपणी
रहमत झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत ठांडा करे सीना, सांतक सति सति कराईआ। जन भगत कदे ना जाणे मुश्कल, औझड़ राह ना कोए तकाईआ। सदा सदा सद रहे ख़ुशदिल, ख़ुशीआं विच ढोला प्रभ दा गाईआ। कायर हो के बणे कदे ना बुज़दिल, सूरबीर आपणा नाउँ धराईआ। प्रेम प्यारा हरदिल, अज़ीज़ धुर दा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत दवारा लए मल्ल, दर घर साचे सोभा पाईआ। जन भगत सच झूठ कदे ना करे मिलावट, दोए दोए रंग ना रूप बदलाईआ। प्रेम विच करे ना कोई बग़ावत, मनुआ मन ना कोए सताईआ। झगड़े विच ना कोई अदावत, द्वैत दूई ना कोए रखाईआ। मेहर विच मुहब्बत करे सखावत, धुर दी वस्त आप वरताईआ। सच दवारे हरिजन रखे सांभ अमानत, अमलां दर अमल ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हुक्में अंदर हुक्म करे ब्यानत, ख्यानत नेड़ कोए ना आईआ।
१४ जेठ शहिनशाही सम्मत २ नंती देवी दे गृह पिण्ड मगोवाली जम्मू
जन भगत आलस निंद्रा विच कदे ना जावे सौं, ग़फ्लत रूप ना कोए बदलाईआ। जागरत सोवत एका गाउँदा नाउँ, नाउँ निरँकार इक ध्याईआ। बन्दना विच मस्तक छूंहदा रहे पाउँ, पारब्रह्म चरण कँवल सरनाईआ। बणाउँदा रहे सुहञ्जणा थाउँ, आत्म सेजा सोभा पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जन भगतां पकड़दा रहे बाहों, लख चुरासी विच्चों लए उठाईआ। सदा सदा सद करदा रहे न्याउँ, अदल दा मालक आदल इक अख्वाईआ। हरिजन बणाउँदा रहे हँस फड़ फड़ काउँ, बुद्धी काग ना कोए रखाईआ। एथे बणदा रहे पिता माउँ, मालक हो के आपणी गोद उठाईआ। सच प्रीती अंदर करदा रहे वाहो वाहो, वाह वाह आपणा गुण समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहेले पार करे शौह दरयाउँ, साचे कंधे आप उठाईआ। जन भगत कोई ना तक्के ओट, आसरा नज़र कोए ना आईआ। इक मुहब्बत विच होए मोहत, मालक मिल के ख़ुशी मनाईआ। साढे तिन्न करोड़ खुल्ले रखे सोत, रोम रोम वज्जदी रहे वधाईआ। भाग लग्गे काया कोट, तन माटी रंग चढ़ाईआ। जलवा तक्के निर्मल जोत, जोती जोत जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुणावे इक सलोक, सोहला धुर दा इक दृढ़ाईआ। जन भगत कदे ना होवे विश्वास घाती, दृष्ट आपणी ना कोए बदलाईआ। प्रभ दा दरस मंगे दिवस राती, अठ्ठे पहर ध्यान लगाईआ। अमृत पीवे
बूँद स्वांती, अग्नी तृखा जगत बुझाईआ। आपणी निर्मल करे ज़ाती, उज्जल हो के सोभा पाईआ। इक्को रंग वेखे प्रभाती, संधया रूप ना कोए बदलाईआ। मिले मेल कमलापाती, कँवल नैण नैण करे रुशनाईआ। गृह मन्दिर अंदर देवे शांती, सांतक सति सति वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा बणे आप साकी, साख्यात अमृत जाम दए प्याईआ।
१४ जेठ शहिनशाही सम्मत २ लच्छमी देवी दे गृह मूसे चक्क जम्मू
जन भगत प्यार बणे ना काया झुग्गा, तन माटी सच सच ना कोए रखाईआ। अंदर प्रेम लभ्भे गुज्झा, पुरख अकाल ढूंडे चाँईं चाँईंआ। जित्थे भाओ रहे ना दूजा, दवैश रहे ना राईआ। सहिज नेत्र खोल्हे तीजा, त्रैगुण लेखा दए मुकाईआ। आपणा मार्ग दस्से सिध्धा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ ना कोए फिराईआ। सच घराना दस्से निग्घा, दर ठांडे वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत आपणे मिलण दी दे के बिधा, बदौलत आपणी दया कमाईआ। जन भगत कदे प्रेम करे ना काया कपड़, कपटी रूप ना कदे बणाईआ। सच दवारे मंज़ल जावे अप्पड़, प्रभ चरण मिले सरनाईआ। बग्गा रहे मूल ना बप्पड़, हँस सरबंस मिले वड्याईआ। नहाउणा पए किसे ना छप्पड़, सच सरोवर इश्नान दए कराईआ। दूजा लड़ ना लए पकड़, आत्म परमात्म गंढ्ढ पवाईआ। किसे तराज़ू तुले ना तक्कड़, नाम कंडे वजन वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत किनारा पार कराए रक्कड़, सच दुआर इक रखाईआ। जन भगत काया माटी कदे ना मंगे सुख, सुख आत्म नज़री आईआ। जन्म जन्म दा मेटे दु:ख, कर्म कर्म दा रोग गवाईआ। प्रभ मिलण दी रखे भुक्ख, तृष्ना रोग ना कोए वधाईआ। लेखे लावे जामा मानस मनुक्ख, मानव दर घर सोभा पाईआ। पुरख अबिनाशी साहिब स्वामी आपणी गोदी लवे चुक्क, चार कुण्ट दा झगड़ा दए चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला दस्स के इक तुक, तुरत आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा रहिण ना देवे ओहला लुक, गुरमुख परदयां विच्चों बाहर कढाहीआ। जन भगत काया मन्दिर अंदर करे अरदास, सीस जगदीस झुकाईआ। हरि करते वसणा मेरे पास, सदा तेरा राह तकाईआ। मोहे तेरा इक विश्वास, विषयां तों लैणा बचाईआ। तेरा नूर जोत प्रकाश, प्रकाश्त हो के वेखे सर्ब लोकाईआ। मैं बण के तेरा दासी दास, सेवक हो के साची सेव कमाईआ। मेरी पूरी करनी आस, तृष्ना देणी बुझाईआ। तेरे मन्दिर करां वास, तेरे चरण मिले सरनाईआ। मेरी नेत्र खुल्ले जाग,
आलस निंद्रा रहे ना राईआ। मानुख जन्म होवे वड वड भाग, हिस्सा तेरी झोली पाईआ। मेरा जगदा रहे चराग, तेरा नूर होए रुशनाईआ। जलवा तक्कां विच ब्रह्माद, ब्रह्मांड वेख ख़ुशी मनाईआ। तूं रचना रची आदि, जुगादि तेरी ओट तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वस्त अमोलक दे दे दाद, दाते दानी देंदयां तोट रहे ना राईआ।
१४ जेठ शहिनशाही सम्मत २ प्रकाश चन्द दे गृह पिण्ड मगोवाली जम्मू
जन भगत कदे ना करे ख़ुदी, हँकार विच ना आईआ। सदा निर्मल रखे बुद्धी, प्रेम प्यार मुहब्बत विच समाईआ। मंज़ल तक्के उच्ची, जित्थे वसे बेपरवाहीआ। सुरती रखे सुच्ची, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत करे ना कूड़ विचार, ममता मोह ना कोए रखाईआ। इक्को प्रभ दा मंगे दरस दीदार, चन्द नूर होए रुशनाईआ। मंज़ल मिले अटल मुनार, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। जित्थे सूरज चन्द ना कोए सतार, मण्डल मण्डप नज़र कोए ना आईआ। इक्को खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर रिहा कराईआ। जोती जाता हो उज्यार, नूरो नूर नूर डगमगाईआ। जन भगतां पावे सार, महासार्थी हो के आपणे दर पहुंचाईआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढे बाहर, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत इक्को मंगो धुर दा रंग, रंगत कूड़ ना कोए रखाईआ। आत्म सेज सुहाए पलँघ, पावा चूल ना कोए रखाईआ। शब्द नाद वज्जे मृदंग, धुन आत्मक सुणे चाँईं चाँईंआ। निजानंद विच्चों परे होए परमानंद, परम पुरख विच समाईआ। जित्थे इक्को ढोला इक्को छन्द, गुर अवतार पैगम्बर सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरा सरबंग, बख्शंद हरिजन भगत लए तराईआ। जन भगत चढ़े मंज़ल महबूब, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जिस दा इक्को अर्श अरूज़, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। हज़रत पढ़े ना कोए हज़ारा दरूद, कलमा नबी ना कोए सुणाईआ। परवरदिगार सांझा यार परम पुरख परमात्म होए मौजूद, अबिनाशी करता नज़री आईआ। जिस दी समझ ना सक्या कोए हदूद, बेअन्त कह के सारे रहे गाईआ। जन भगतां सदा हाज़र मौजूद, ओझल हो ना मुख छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी अन्तरजामी भगत भगवान हो मेहरवान दर ठांडे देवे माण वड्याईआ।
१५ जेठ शहिनशाही सम्मत २ सरदार चन्द दे गृह पिण्ड बालेवाल ज़िला जम्मू
जन भगतां अंदर साची रास, मण्डल सोहणा नज़री आईआ। गोपी काहन पैंदी रास, सुरती शब्दी नाच नचाईआ। सच दीपक होए प्रकाश, ख़ाली हथ्थ ना कोए उठाईआ। खेल खेले जिस रचना रुची आदि, अन्त दा मालक ख़ुशी मनाईआ। जिस मंज़ल नूं खोजदे सन्त साध, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। सो भगतां सहिज मिले दाद, पुरख अबिनाशी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद मेहर नज़र उठाईआ। जन भगत कदे ना करे दलिद्र, आलस विच कदे ना आईआ। लेखा जाणे पूरब बिदर, बिध सब नूं गया दृढ़ाईआ। निरगुण धारों आउणा निक्कल, परदा माया परे हटाईआ। पुरख अबिनाशी मिलणा मित्र, मीत मुरारा ख़ुशी मनाईआ। चोटी चढ़ना सिख़र, घर वज्जे इक वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे घर टिकाईआ। जन भगत लेखा जाणे पूरे सतिगुर दा, सति सतिवादी सीस निवाईआ। राह तक्के रस्ता धुर दा, धर्म दी धार नाल वड्याईआ। झगड़ा मुकाए अन्ध घोर दा, अन्ध अन्धेरा ना कोए भरमाईआ। लेखा चुका के पंज चोर दा, चोरी चोरी दाओ ना कोए लगाईआ। लहिणा रहे ना मनूए शोर दा, शहिनशाह देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आपे बौहड़दा, बौहड़ी बौहड़ी करे लोकाईआ। जन भगत कदे ना बणे जिज्ञासू, जगत वाली रीत ना कोए बणाईआ। जगत ममता नेत्र नीर वहाए कोए ना आंसू, छहबर नैण ना कोए वखाईआ। जिस दी धार नूं कट सके ना धातू, खण्डा खड़ग ना कोए छुहाईआ। जगत विद्या समझे कोई ना साधू, साधना विच जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन सोए आप उठाईआ। जन भगत सदा सद निरगुण धारों उठे, निरवैर दए वड्याईआ। पुरख अकाल अबिनाशी करता तुठे, मेहरवान होए सहाईआ। हरिजन रहिण ना देवे सुत्ते, सोई सुरती सवाधान आप वखाईआ। भाग लगा के काया बुत्ते, वतन पिछले दए पहुंचाईआ। जित्थे पैंडा मंज़ल मुके, लेखा रहे ना राईआ। साहिब स्वामी पुछे, सतिगुर दया कमाईआ। जन भगत सचखण्ड दुआर प्रभ सरनाई पुजे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ठांडे दर सदा टिकाईआ।
१५ जेठ शहिनशाही सम्मत २ ख़जान सिँघ दे घर रणबीर सिँघ पुरा ज़िला जम्मू
जन भगत देवे हरि नाम ख़ज़ाना, अतोट अतुट आदि जुगादि रखाइंदा। बख्शणहार पद निरबाणा, निरवैर निरँकार
निराकार आपणी दया कमाइंदा। महल अटल वसे उच्च मकाना, महबूब हो के मुहब्बत विच समाइंदा। शब्द अगम्मी धुन आत्मक राग सुणाए गाणा, रसना जेहवा बत्ती दन्द ना कोए हिलाइंदा। नाम ख़ुमारी अन्तर करे मस्ताना, मस्ती विच हस्ती आप बदलाइंदा। सुरती शब्दी मेल कराए गोपी कान्हा, बंसरी धुर दी हक सुणाइंदा। एथे ओथे निरगुण सरगुण देवे वड्याई दो जहानां, जगत जहालत विच्चों बाहर कढाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत वखाए धुर दा घर, जिस गृह आपणा आसण लाइंदा। जन भगत एका ओट रखे निरँकार, दूजा राह ना कोए तकाईआ। निरगुण नूर जोत दरस करे अपार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। नाता तोड़ कूड़ जगत संसार, वड संसारी मिल के ख़ुशी मनाईआ। जिस दी महिमा सिफ्त सदा चले जुग चार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी रागां नादां विच सुणाईआ। सो भगतां मीता ठांडा सीता दर साचा मिले दरबार, दरगाह साची हक मुकाम सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ। जन भगत इक्को मन्ने भगवन्त, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। आत्म परमात्म दा मालक बणा के कन्त, कन्त कन्तूहल साची सेज सुहाईआ। इक्को नाम जपणहारा मणीआं मंत, मन का मणका दए भवाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म पारब्रह्म इक्को नज़री आईआ। झगड़ा छड्ड बहिश्त जन्नत, सच दवारा राह तकाईआ। मेल मिलावा होवे निरगुण धार अन्त, जोती जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि भगत सुहेले परदा दए उठाईआ। जन भगत मन्ने इक भगवान, निरगुण निरगुण ध्यान लगाईआ। जित्थे झुल्ले धर्म निशान, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। दीपक जोत जगे महान, तेल बाती दी लोड़ रहे ना राईआ। नाद शब्द वज्जे धुनकान, अगम्मी राग सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दर ते सीस निवाण, निउँ निउँ लागण पाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी जन भगतां करे परवान, नाम परवाना बिन हथ्थां हथ्थ फड़ाईआ। साचा बण के धुर दा काहन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए उठाईआ। जन भगत एका मन्ने आदि निरँजण, जोती जोत ध्यान लगाईआ। जो दाता दानी दर्द दु:ख भय भञ्जण, भव सागर पार कराईआ। नेत्र नाम निधान पावे अंजण, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। चरण कँवल धूढ़ कराए साचा मजन, दुरमति मैल धवाईआ। एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण बणे साचा सज्जण, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणा परदा लाहीआ। त्रैगुण माया कूड़ी क्रिया पंज तत विकारा पोह ना सके अग्न, माया ममता मोह ना कोए सताईआ। मिले मेल सूरा सरबंगण, आत्म परमात्म वज्जदी रहे वधाईआ। भाग लगाए काया माटी साढे तिन्न हथ्थ बदन, घर विच घर मिले वर नरायण नर निरगुण नूर नज़री
आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जन भगत इक्को मन्ने अबिनाशी करता, साहिब स्वामी सीस निवाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना मर्दा, जन्म विच जन्म ना कोए बदलाईआ। जो लख चुरासी मालक घर घर दा, विष्न ब्रह्मा शिव सेवा रिहा लगाईआ। जो मंज़ल अगम्मी चढ़दा, सच दवारे बह के हुक्म वरताईआ। जो सन्त सुहेले नित नवित फड़दा, शब्दी डोरी सुरती लए बंधाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा खोल्हे आपणे घर दा, गृह मन्दिर साचा नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पल्लू सदा फड़दा, लोकमात सके ना कोए छुडाईआ। जन भगत इक्को आसा रखे पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर इक ध्याईआ। जो कदे मरे ना जाए जम्म, जम की फाँसी ना कोए भवाईआ। जिस दा आदि जुगादि इक्को धर्म, वरन बरन वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीरां जन भगतां देवे साची सरन, जो सिध्धा हरि हरि ओट तकाईआ। साची मंज़ल आवे चढ़न, काया परदा ओहला दए उठाईआ। निरगुण धार निरअक्खर आवे पढ़न, जगत अक्खर वक्खर हुक्म इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए जगाईआ। जन भगत इक्को मन्ने हरी हरि, हिरदे हरि वसाईआ। चुक्के भरम भाओ डर, भयानक नज़र कोए ना आईआ। सच दवारे जाए खड़, खटका अंदरों दए कढाहीआ। इक्को नज़री आए नरायण नर, नरां दा मालक बेपरवाहीआ। जो शब्दी प्यार अंदर लए फड़, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। भाग लगाए काया माटी घर, घर विच करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मन्दिर दए वखाईआ। जन भगत आपणा मन्दिर लए तक्क, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जित्थे लेखा हकीकत हक, लाशरीक रिहा चुकाईआ। पुरख अकाल रिहा दस्स, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां पूरी होए आस, अबिनाशी करता दए माण वड्याईआ। साची पूंजी मिले रास, वस्त अमोलक नाम झोली पाईआ। मिटे कलयुग रैण अन्धेरी रात, सति सतिवादी साचा चन्द करे रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म दस्से आपणी गाथ, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। मेला मिले पुरख समराथ, समरथ स्वामी अन्तरजामी हरिजन साचे लए जुड़ाईआ। जुग जन्म दयां विछड़यां पुच्छे वात, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। चरण प्रीती साची नीती धुर दा जोड़े नात, साक सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे साचा साथ, धुर दा संगी संग निभाईआ। जन भगत इक्को प्रभ दी करे पूजा, सिमरन जोग अभ्यास, इक्को नज़री आईआ। अवर ना दिसे दूजा, तीजे लोयण होए रुशनाईआ। कँवल नाभी होए मूधा, झिरना निझर दए झिराईआ। भेव अभेदा खुल्ले गुझा, शब्द नाद करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वखावे
साचा दर, धुर दरबारे परदा लाहीआ। जन भगत खुल्ले दर दरवाज़ा, बन्द किवाड़ी परदा आप उठाईआ। राह तक्के ग़रीब निवाज़ा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जो आदि जुगादि दो जहानां राजन राजा, शाहो भूप सुल्तान नज़री आईआ। जो ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल ज़िमीं असमान करनहारा काजा, गगन गगनंतर सोभा पाईआ। जो लख चुरासी अंदर शब्द अगम्मी अनहद धार वजाए वाजा, पवण स्वास नाल रलाईआ। निरगुण जोत जोती जोत प्रकाशा, असल आपणा रंग रंगाईआ। सच दवारे दे के इक भरवासा, भाण्डा भरम दे भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत वखावे ओह घर, जिस घर इक्को नूर नज़री आईआ। जन भगत तक्के ओह मनार, जिस दी मंज़ल समझ किसे ना आईआ। मार्ग दिसे दुष्वार, भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। जिस दी सिफ्त महिमा करदे गए जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा ढोला गाईआ। जिस दी अद्धविचकारी मंज़ल दस्म दवार, इस तों उपर लेखा बेपरवाहीआ। भगत सुहेला जावे ख़ुशीआं नाल, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सुन अगम्म करे सहिजे पार, पारब्रह्म प्रभ आपणा रंग वखाईआ। थिर घर वासी दरस करे दीदार, हरिजन आपणा आप मिटाईआ। सचखण्ड दवारे वेख सच्ची सरकार, सच जगदीश दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेला एका एकँकार, अकल कलधारी आपणे विच समाईआ। जन भगत नाम ख़ज़ाने दा धुर दा मालक, देवणहार दे दे ख़ुशी मनाईआ। बख्शणहार साहिब स्वामी ख़ालक, अन्तरजामी बेपरवाहीआ। झोली भराए हरि भगत सुहेले बालक, अन्तर आत्म आप टिकाईआ। जित्थे रूप नज़री आए ख़ालस, ख़ालस इक्को इक दरसाईआ। मन वासना रहे कोई ना लालस, लालच अवर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां साचे घर लोकमात विच्चों लै के जाए वापस, जिस घर विच्चों आदि होई जुदाईआ। मन शांती दी अवस्था नहीं थोड़ी, बहुती तों बहुती नज़री आईआ। जिन्हां गुरमुखां गुरसिखां जन भगतां साचे सन्तां अबिनाशी करता आपणे शब्द नाल दए जोड़ी, जोड़ी धुर दी लए बणाईआ। ओथे मन करे ना बौहड़ी बौहड़ी, दरोही दरोही ना कोए सुणाईआ। एह वारता नहीं कोई लंमी चौड़ी, पुरख अकाल आपणे हथ्थ रखाईआ। जिधर चाहे उधर खिच्चे डोरी, जगत वासना विच्चों खिच के आपणे प्रेम विच टिकाईआ। हुक्में अंदर जाए तोरी, तुरत आपणा राह बणाईआ। इक्को मंत्र दस्स के फुरना फोरी, धुर दा फ़िकरा फिकर सारे दए गवाईआ। मन वासना विच कदे करे ना चोरी, सतिगुर पूरा अंदरे अंदर लए हटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, मेहर नज़र इक उठाईआ। मनुआ जगत जिज्ञासू जग जगयास, जग जीवण दाते दिती वड्याईआ। लख चुरासी दा खेल तमाश, मनुआ
वेख के ख़ुशी मनाईआ। इन्द्रिआं दे नाल जोड़ के नात वासना दा देवे साथ, कूड़ी क्रिया नाल शब्दी धार मिल जाए सहिज हो जाए साफ़, देर लग्गे ना राईआ। थोड़ी बहुती कोई ना सके वाच, वाचक हो के बचन ना कोए सुणाईआ। इक्को सच प्रीती दा बणा दे आपणा नात, नाता इक्को इक जणाईआ। थोड़ी तों बहुती होवे ख़ाहिश, ख़ालस इक्को ध्यान लगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणा दे के विश्वास, विषयां तों बाहर कढाहीआ। निर्मल नूर कर प्रकाश, जोत सरूप जोत दी धार विच टिकाईआ। जन भगत मन दे पिच्छे कदे ना होवे उदास, चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। एस नूं निक्की जेही समझ के शाख़, शहिनशाह इक्को लए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बहुती थोड़ी थोड़ी बहुती बहुती मनूए दी मनसा वाली रास, अगम्मता विच आपणा आप जणाईआ।
१५ जेठ शहिनशाही सम्मत २ जस कौर दे गृह निहाल पुर सिम्बल जम्मू
जन भगतां धाम मिले अनडिठ्ठा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। मिले अमृत रस इक्को मिठ्ठा, विख रूप ना कोए बदलाईआ। जन्म कर्म दा लेखा हो जाए चिट्टा, काली शाही ना रंग रंगाईआ। मानस जन्म दा अन्त अख़ीरी निकले सिट्टा, सिट्टेबाज़ी मुक्के जगत लोकाईआ। पुरख अबिनाशी इक्को मिले पिता, पतिपरमेश्वर शहिनशाहीआ। जो साचे भगतां करे साचा हिता, हितकारी हो के वेख वखाईआ। मेल मिलावे नित नविता, जुग चौकड़ी कार कमाईआ। एथे ओथे दो जहानां कदे ना देवे पिच्छा, पल्लू गंढ्ढ ना कदे खुल्हाईआ। सदा सुहेला करदा रहे रिच्छा, रच्छक हो के वेख वखाईआ। नाम निधाना पाउँदा रहे भिक्खा, भिक्खक झोली आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखे लावे वड्डा निक्का, निक्का वड्डा जन भगत मांगे इक्को सरनगति सरन सरनाईआ। मालक मिले तरनी तरन, तारनहार बेपरवाहीआ। जिस दी मंज़ल सन्त सुहेले चढ़न, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। धुर दा ढोला पढ़न, बोध अगाध समझाईआ। जीवण विच जीवण मरन विच होवे ना कदे मरन, मरजीवत रूप वटाईआ। सच दवारे खड़्हन, सनमुख हो के सोभा पाईआ। नित नवित दर्शन करन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा दए चुकाईआ। जन भगत रूप धारे ना कदे जल मीन, विछोड़ा अन्तर ना कोए रखाईआ। लेखा मुका के लोक तीन, त्रैगुण डेरा देवे ढाहीआ। इक्को परम पुरख दे हो अधीन, सीस जगदीश देवे झुकाईआ। मार्ग मंज़ल चढ़े दुष्वार महीन, महबूब मिल के ख़ुशी मनाईआ। परवरदिगार उत्ते रखे यकीन, दलील दलील विच्चों ना कोए प्रगटाईआ। सो स्वामी आपे करे तसलीम, तसबी माला परे दए सुटाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक तालीम, जिस दी अलिफ़ ये सिफ्त कर के ख़ुशी मनाईआ। जन भगत अगम्म पढ़े हरफ़, हरूफ़ां जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जो दीन दुनी नालों करे बेतरफ़, नाता कूड़ा दए छुडाईआ। माया ममता मिटे हरस, हवस देवे बुझाईआ। झगड़ा मुका के उत्ते अर्श, सच दवारे दए बहाईआ। लेखा रहे ना कोई फर्श, फ़रेबां विच ना कोए भरमाईआ। मिले मेल मर्दाने मर्द, मालक इक्को नज़री आईआ। जित्थे शरअ छुरी चले ना करद, कदीम दा मालक इक्को सोभा पाईआ। ग़रीब निमाणयां जन भगतां वण्डे दर्द, दीनां दु:ख आपणे विच छुपाईआ। लोकमात सन्त सुहेला हो के आवे परत, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। चार युग चार वरन अठारां बरन मानव ज़ाती लख चुरासी जीव जंत साध सन्त अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी सब दी रखे फ़रद, बचया रहिण कोए ना पाईआ। भगतन मीता ठांडा सीता कदे होण ना देवे हर्ज, हर्जाना श्री भगवाना नाम निधाना सब दी झोली पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त आपणी ताल खेल करे असचरज, अचरज दा मालक अचरज विच अचरज वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेट के जन्म जन्म दी तड़प, तपश भटक वाली बुझाईआ। जन भगत वेखे धुर दा गृह, ग्रामी इनामी आपणा ध्यान लगाईआ। जित्थे समरथ पुरख अबिनाशी रहे, दूजा रहबर नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी सृष्टी दृष्टी होए कोई ना लै, विष्न ब्रह्मा शिव नज़र कोए ना आईआ। हुक्म संदेसा धुर फ़रमान तख्त निवासी इक्को कहे, थिर घर वासी साचे घर आप सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन वखाए धुर दा घर, घराना इक दरसाईआ। जन भगत साची मंज़ल वेखे महबूब, अध विच डेरा कोए ना लाईआ। जिस दा अर्श तों उपर अरूज, कुर्श कुरह ना कोए वखाईआ। जिस दी समझे ना कोए हदूद, हिस्सा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जो हर घट हर थाँ लख चुरासी मौजूद, निरगुण हो के सरगुण सोभा पाईआ। सो साहिब स्वामी जन भगतां रखे महिफ़ूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। भाग लगाए काया काअबा कलबूत, हुक्म इक्को दए जणाईआ। जिस दा सच दरबार सचखण्ड मिले सबूत, साबत सूरत इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहेले दर सहिजे मेल मिलाईआ। जन भगत मंज़ल चढ़े सच अटारी, अटल पदवी इक्को पाईआ। जित्थे निर्मल जोत जगे निरँकारी, दीवा बाती नज़र कोए ना आईआ। तख्त निवासी इक्को सोहे शाह पातशाह शहिनशाह वड बलकारी, सुल्तान भूप सोभा पाईआ। जिस दा हुक्म चले जुग चारी, ब्रह्मण्ड खण्ड सके ना कोए उलटाईआ। जिस दी धार पैगम्बर गुर अवतारी, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। जो जन भगतां दए अधारी, अन्तर आत्म बूझ बुझाईआ। साचे सन्तां देवे नाम ख़ुमारी, मस्त दीवाने
दए कराईआ। गुरमुखां जाए पैज संवारी, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुरसिख साची मंज़ल जाए चाढ़ी, अगम्म अथाह दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहेला करे खेल न्यारी, निरँकार आपणी कार कमाईआ। जन भगत आदि जुगादि सदा सद रहे उज्जल, अन्ध अन्धेर ना कोए कराईआ। अंदर रहे कोई ना गुंझल, सुखमन टेडी बंक ना कोए अटकाईआ। धुर दा हुक्म संदेसा बुझण, शब्दी शब्द होए शनवाईआ। लेखा जाणन आथण उगण, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। प्रभ सरनाई चरण कँवल बिन शस्त्र झूजण, कातिल मकतूल आपणा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे साची मंज़ल हक महबूब, दर दरवाज़ा इक खुल्हाईआ। जन भगत चढ़े अगम्मी पौड़ी, डण्डे हथ्थ ना कोए टिकाईआ। गली दिसे ना कोई भीड़ी सौड़ी, डूँग्घी भँवर ना कोए भवाईआ। वासना रहे ना कोए कौड़ी, सुगंधी इक्को इक प्रगटाईआ। आत्म परमात्म साचे मन्दिर बण जाए साची जोड़ी, लुड़ींदा साजण घर घर नज़री आईआ। मनुआ मन करे ना बौहड़ी बौहड़ी, बुद्धी देवे ना कोए दुहाईआ। तत्तां वाली अग्न ना उबले तौड़ी, साढे तिन्न हथ्थ वज्जदी रहे वधाईआ। पंच विकारा करे कोई ना चोरी, चुरस्ते सब दे बन्द कराईआ। आपणा दरस दे के भोरी, भोरे विच्चों बाहर कढाहीआ। झगड़ा चुका के मढ़ी गोरी, गहर गवर आपणे विच समाईआ। जन भगत आत्मा सचखण्ड दवारे ख़ुशीआं नाल जाए दौड़ी, भज्जे वाहो दाहीआ। पुरख अबिनाशी खेल मुका के मोरी तोरी, तोरा मोरा इक्को दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां भाग करे मथोरी, मिथ्या दिसे सर्ब लोकाईआ।