१६ जेठ शहिनशाही सम्मत २ फुमण सिँघ दे गृह पिण्ड छम्ब कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत सोहे सचखण्ड, जित्थे खण्डा खड़ग नज़र कोए ना आईआ। अवतार पैगम्बर वण्डे कोई ना वण्ड, इक्को पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाल जोत जोत विच समाईआ। ना कोई कलमा ढोला गीत सुणावे छन्द, रसना वाली आवाज़ ना कोए अल्हाईआ। ना कोई सूर्या दिसे चन्द, मण्डल रूप बदलाईआ। ना कोई भरम भलेखा दूई द्वैती शरअ दी होवे कंध, दीन मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। ना कोई इष्ट देव वक्खरा होवे ढंग, मन्दिर मस्जिद शिव दवाला मठ गुरुदुआर नज़र
कोए ना आईआ। ना जलधारा वहण वहे गंग, समुंद सागर रूप ना कोए बदलाईआ। ना कोई चार कुण्ट दहि दिशा मारना पए पन्ध, नौ सत्त भज्जे कोए ना वाहो दाहीआ। ना कोई काग़ज़ कलम शाही लेखा करे बन्द, बन्द अक्खर वक्खर दए जणाईआ। ना कोई रूप रेख दिसे रंग, निरवैर निराकार निरँकार आपणा खेल रिहा कराईआ। जन भगतां प्रेम प्यार प्रीती देवे आपणा सच अनन्द, अनरस लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे इक्को एक एकँकार आपणा दस्से धर्म, धुर दी बाण सब नूं दए लगाईआ। जन भगत तक्के सचखण्ड महल्ल, छप्पर छन्न नज़र कोए ना आईआ। जित्थे बिन तेल बाती दीपक रिहा बल, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह पुरख अकाल बैठा अटल, पदवी आपणी आप बणाईआ। जित्थे ना कोई जल ना कोई थल, समुंद सागर रूप ना कोए वखाईआ। ना कोई कपट ना कोई छल, अछल अछल्ल वेस ना कोए धराईआ। इक्को शहिनशाह धाम सोहे निहचल, निहकर्मी आपणा डेरा लाईआ। सच संदेशे आदि जुगादि जुग चौकड़ी शब्दी धार रिहा घल्ल, धुर फ़रमाना इक अल्हाईआ। लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी अंदर जाए रल, निरगुण हो के सोभा पाईआ। मेहरवान हो के महबूब जन भगतां होवे वल, वलवले कूड़े अंदरों दए कढाहीआ। साचे नाम दा देवे फल, रस आपणा दए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वसावे साचे आपणे घर, जिस घर दा स्वामी इक्को इक अख्वाईआ। जन भगत वेखे सच्ची दरगाह, मुकामे हक ख़ुशी मनाईआ। जित्थे आत्म परमात्म दा अन्त अख़ीरी होए नकाह, तत्तां दी लोड़ रहे ना राईआ। पवण स्वासी लैणा पए ना साह, चमढ़ी हड्ड जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। फिरना पए ना किसे थल अस्गाह, जंगलां विच ना कोए भवाईआ। लभ्भणा पए किसे ना राह, चारे कुण्टां भज्जे ना वाहो दाहीआ। किरपा करे बेपरवाह, अबिनाशी करता परदा दए उठाईआ। घर सज्जण मिले सहिज सभा, गृह बैठा नज़री आईआ। जिस नूं जलवागर कैहिंदे ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बर दए मिटाईआ। आपणा नूर करे रुशना, ज़हूर विच्चों ज़हूर जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होए सदा मेहरवां, मेहरवान हो के आपणे रंग रंगाईआ। जन भगत कदे ना लोड़े स्वर्ग नर्क, बहिश्त जनत दोज़ख़ लोड़ रहे ना राईआ। जगत सुख सारे करे तरक, तुरत फ़ैसला इक कराईआ। सिध्धी परम पुरख परमात्म नाल मेल के आपणी सुरत नाता सतिगुर शब्द नाल मिलाईआ। दर्शन करे अकाल मूर्त, अकल कलधारी वेख वखाईआ। जिस दी समझे कोई ना सूरत, सिफ्तां विच सारे गए गाईआ। जिस दा नाद अगम्मी तूरत, तुरीआ पद तों परे करे शनवाईआ। जिस दी आदि करी ना किसे महूरत, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी रखदे गए ज़रूरत, उह ज़रूरी भगतां
होए सहाईआ। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़त, ममता मोह दए चुकाईआ। चरण प्रीती दे के साची ख़ाक धूढ़त, धुर दा लहिणा झोली पाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हत, अज्ञान अन्धेर अंदरों दए कढाहीआ। कर प्रकाश नूर नुराना नूरत, निरगुण आपणे विच समाईआ। आसा मनसा जन भगतां सदा होवे पूरत, पूरब लेखा बिन लेखिउँ दए वरताईआ। सर्ब कला बण भरपूरत, भरम भुलेखा दूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दर घर साचे देवे माण वड्याईआ। जन भगत कदे ना करे मिन्नत, बौहड़ी बौहड़ी कर ना कोए कुरलाईआ। सदा जावे परम पुरख दी सिम्मत, जगत समाज सके ना कोए अटकाईआ। अन्तर आत्म कर के हिम्मत, भज्जे वाहो दाहीआ। रोक ना सके कोई निन्दक, निंदया विच जगत लोकाईआ। मनसा मन रहे ना चिन्तक, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे संग निभाईआ। जन भगत कदे ना लोड़े जग तीर्थ पाणी, तीर्थ सरोवर भगत जन बणाईआ। इक्को अबिनाशी करता लभ्भे आपणा हाणी, जो हर घट हर वेले होए सहाईआ। जिस दी बदल ना जाए कदे जवानी, जोबनवन्ता इक्को नज़री आईआ। जिस दा खेल परे ज़िमीं असमानी, जसमानी तत सब दे रिहा हंढाहीआ। जिस दुनिया रखी फानी, पीर पैगम्बर गुर अवतार बचया रहिण कोए ना पाईआ। जो धुर दे कलमे दी कायनात मारे कानी, नाम निधाना तीर चलाईआ। जिस दा दूजा दिसे कोए ना सानी, लासानी इक्को नज़री आईआ। जो जुग चौकड़ी खेले खेल महानी, महाबीर सूरबीर आप उपजाईआ। जो जन भगतां अन्तर बख्शे नूर जोत नुरानी, नर नरायण दया कमाईआ। मंज़ल चढ़ के सच रुहानी, रूह बुत्त दोवें करे सफ़ाईआ। आत्म रहिण ना देवे बेगानी, बेगाने घर विच्चों बाहर कढाहीआ। आत्म परमात्म मिल के पावे पद निरबाणी, निरवैर हो के इक्को रंग समाईआ। जन भगत सच दवारे चढ़ के जलवा तक्के शाह सुल्तानी, शहिनशाह इक्को सोभा पाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित भगतां लेखे लाउँदा रिहा कुरबानी, जो आपा आप भेंट कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा बणया रहे बानी, बावन अकावन आपणे विच छुपाईआ।
१६ जेठ शहिनशाही सम्मत २ बिशन सिँघ दे गृह पिण्ड धंगाली मनवाल कैंप जम्मू
जन भगत कहे मेरा मालक शाह सुल्तानी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदि निरँजण नूर अलाहीआ। सचखण्ड दुआर जिस दी जोत जगे महानी, रंग रूप रेख समझ कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी लोकमात निशानी, जुग चौकड़ी
नित नवित वेस वटाईआ। शब्द नाद बोध अगाध देवे अगम्मी बाणी, धुर संदेसा नर नरेशा एकँकारा इक्को इक जणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर बणया रहे दानी, वस्त अमोलक सब दी झोली पाईआ। भगत सुहेला इक इकेला नाम निधाना देवे सच निशानी, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आप वरताईआ। लेखा जाणे अण्डज जेरज उत्भुज सेहतज चारे खाणी, चार वरन अठारां बरन करनहार पढ़ाईआ। निरअक्खर अक्खर धार बणाए शास्त्र सिमरत वेद पुराणी, कलम शाही काग़ज़ बन्धन देवे पाईआ। जीव जंत साध सन्त गृह मन्दिर काया होवे जाण जाणी, अन्तरजामी खोजे थाउँ थाँईंआ। अमृत रस निझर झिरना बूँद स्वांती देवे ठंडा पाणी, त्रैगुण माया पंज तत अग्नी अग्ग बुझाईआ। सुरत सवाणी सहिज सभाउ मेल मिलाए शब्द हाणी, हर घट हिरदे अंदर बह के ख़ुशी मनाईआ। चरण कँवल उपर धवल निरगुण सरगुण बख्शणहार इक ध्यानी, इष्ट देव स्वामी सतिगुर वाहिद नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वखाए सच घर, जिस मन्दिर बह के निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जन भगत इक्को दरस मंगे गहर गम्भीर, बेनज़ीर नज़र टिकाईआ। मंज़ल चोटी चढ़ वेखे अख़ीर, आख़र पैंडा दए मुकाईआ। बिन रूप तों तक्के उह तस्वीर, जिस नूं तसव्वर सके ना कोए कराईआ। जिस दी महिमा सिफ्त करे कबीर, काया काअबा गया जणाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक मिले दस्तगीर, दयावान दृष्ट इष्ट दए खुल्हाईआ। दूई द्वैती शरअ मज़्हब दीन कट ज़ंजीर, ज़ाहरा पीर दए मिलाईआ। नाम खण्डा तिक्खी धार सच वखाए शमशीर, कूड़ी क्रिया हउमे हंगता माया ममता मोह दए चुकाईआ। अन्तर आत्म प्रेम रस निझर देवे नीर, नर नरायण अग्नी अग्ग बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां साची मंज़ल दए चढ़ाईआ। जन भगत मंज़ल चढ़ के वेखे एक, एकँकार ध्यान लगाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी नित नवित अवल्लड़ा भेख, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेस लए वटाईआ। जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पैगम्बर साध सन्त करन आदेश, बिन सीस जगदीश निउँ निउँ लागण पाईआ। दो जहानां ब्रह्म ज्ञाना देवे सति उपदेश, निरअक्खर विच्चों अक्खर धार प्रगटाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण हो के रहे सदा हमेश, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। जिस नूं सीस झुकाउँदे शंकर गणेश, करोड़ तेतीसा बैठा ध्यान लगाईआ। देवत सुर जिस दा लिखदे लेख, सिफ्तां नाल जगत वड्याईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी हर घट वस्से साचे देस, बिन भगतां नज़र किसे ना आईआ। धुर दा मालक बण के इक नरेश, नारी नर दोवें दए तराईआ। चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड सत्त दीप मानव ज़ाती खेले खेड, खिडारी हो के फेरा पाईआ। जोती जलवा नूरी कर के तेज, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश परदा देवे उठाईआ। जिन्हां भगतां लोकमात सरगुण धार देवे
भेज, निरगुण धार लभ्भे चाँईं चाँईंआ। आत्म परमात्म माणे साची सेज, सच दवारा एकँकारा आदि निरँजण करे रुशनाईआ। साचे सन्तां सति स्वामी अन्तरजामी दूर दुराडा नेरन नेरा हो के लए वेख, सच दवारे बण के पाँधी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहाए साचे घर, जिस घर दा दरवाज़ा नज़र किसे ना आईआ। जन भगत तक्के इक्को मीत, साहिब स्वामी नज़री आईआ। जिस दा धुर दा साचा गीत, लोकमात सके ना कोए बदलाईआ। जुग जुग सच्ची दस्से रीत, नीतीवान दए समझाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डा भन्ने ठोकर ला के ठीक, ठाकर हो के आपणे रंग रंगाईआ। झगड़ा मुका के मन्दिर मसीत, साढे तिन्न हथ्थ अंदर निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां नज़रीं आए बैठा अतीत, त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ। झगड़ा रहे ना हस्त कीट, राउ रंक इक्को दर बहाईआ। परदा रहे ना ऊँच नीच, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को नाम देवे समझाईआ। जन भगतां दस्स अगम्मी प्रीत, प्रीतम आपणे विच समाईआ। दवारा लँघे बिन कदमां हक दहिलीज़, पदमां विच्चों गुरमुख जोड़ जुड़ाईआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर चार जुग चारे बाणी विच करदे गए उडीक, वेद व्यासा लिख लिख दए गवाहीआ। मुहम्मद कर के गया तस्दीक, ईसा शहादत इक भुगताईआ। नानक गोबिन्द बण के गए रफ़ीक, मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी निरगुण दाता पुरख बिधाता कलयुग अन्त अन्धेरी रैण मेटे तारीक, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां चार वरनां दस्से इक प्रीत, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। मेहरवान हो के सति सच करे बख्शीश, रहमत नाल आपणा रैहम कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक तौफ़ीक, मार्ग साचे लए चलाईआ। जन भगत बिन श्री भगवान करे ना कदे सजदा, बिन परवरदिगार कदमां सीस ना कोए टिकाईआ। दूसर होए ना कदे बरदा, निउँ निउँ ना लागे पाईआ। मालक इक्को लभ्भे पुरख अकाल साचे घर दा, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा पिता माईआ। जिस दा नाम निधाना दा जहानां चलदा, सिफ्ती ढोले सारे गाईआ। राम कृष्न ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द विष्न ब्रह्मा शिव ओम धार आपे बणदा, सोइम आपणी कार कमाईआ। लख चुरासी जीव जंत अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी आपे जणदा, धन्न जणेंदी माता आप अख्वाईआ। अन्तकाल तोड़ जम काल जन भगत सहाई लोकमात बणदा, निरगुण हो के सरगुण फेरा पाईआ। साचे तख्त शाहो भूप शाह सुल्तान राज राजान हो के चढ़दा, तख्त निवासी हो के सोभा पाईआ। हक मनार उच्च मंज़ल महबूब हो के खड़्हदा, पुरख अकाल दीन दयाल पतिपरमेश्वर आपणा रूप दए दरसाईआ। जन भगत सुहेला इक अकेला आत्म परमात्म हो के वरदा, कन्त कन्तूहल हो के आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, कलयुग अन्त श्री भगवन्त लेखा जाणे घर घर दा, काया मन्दिर अंदर पड़दे ओहले रहिण कोए ना पाईआ।
१६ जेठ शहिनशाही सम्मत २ इन्द्रो देवी दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे मैं प्रभ दा वेखणा चमन, दवारा सोहणा सोभा पाईआ। जित्थे आदि जुगादि सदा अमन, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। पुरख अकाल इक्को सारे मन्नण, निउँ निउँ बिन सीस सीस झुकाईआ जिस दी धार विच्चों गुर अवतार पैगम्बर लोकमात जम्मण, जन्म लै के सरगुण रूप बदलाईआ। भय विच देवत सुर सारे कम्बण, सिर सके ना कोए उठाईआ। जिथ्थों वड्याई मिली दुष्ट दमन, दामनगीर दामन ल्या फड़ाईआ। सन्त सुहेले सोहणे लभ्भण चन्दण, सुगंधी सोहणा आपणा रंग बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बेड़ा आए बन्न्हण, फड़ बाहों आप उठाईआ। जन भगत कहिण प्रभ दा वेखणा उह बाग़, जो निरगुण हो के रिहा लगाईआ। जित्थे दीपक जगे इक चराग़, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। बिना तम्बूरी वज्जदे साज, बिन लोड़ां नाद, बिन पढ़यां खुल्हदा राज़, बिन सुणयां होए शनवाईआ। बिन कीत्यां हुन्दा काज, करमां दा लेखा जाए चुकाईआ। बिन सेवा बणदा चाक, चाकर हो के फेरा पाईआ। लेखा चुकाउँदा माटी ख़ाक, ख़ालस घर वखाईआ। नाम निधान दूजा वजा नाद, नादी सुत लए उठाईआ। दुरमति मैल धो दाग़, दर्दी हो के दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दस्स के धुरदा इक समाज, समें दा गेड़ा दए भवाईआ। जन भगत कहे मैं प्रभ दा वेखणा सच बग़ीचा, बाग़बान जित्थे इक्को नज़री आईआ। कोई बूटा दिसे ना ऊँचा नीचा, इक्को रंग रिहा वखाईआ। अमृत धार नाल जिस ने प्रेम रस सींचा, सुच संजम रिहा समझाईआ। नाम भण्डारा दे के किणका, किरन किरन करे रुशनाईआ। लहिणा देणा देवे जिन का, जमां तों लए छुडाईआ। खेल करे आपणा छिन का, शहिनशाह हो के वेख वखाईआ। जन भगतां मुहब्बत आपणे प्रेम पैमाने नाल मिणदा, मिणती गिणती होर ना किसे समझाईआ। निशाना दस्स के आपणे छिन्द दा, चिन्ता कूड़ी दए चुकाईआ। झगड़ा मुका के जीउ पिण्ड दा, घर साचे दए बहाईआ। जित्थे श्री भगवान नूं नहीं कोई निन्द दा, निन्दक नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल करे सदा बख्शिंद दा, बख्शणहार फेरा पाईआ।
१६ जेठ शहिनशाही सम्मत २ शाहणी देवी दे गृह पिण्ड छम्ब कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे मैं तक्कणी प्रभ दी उह दहिलीज़, जिस दर भगतां मिल के ख़ुशी मनाईआ। सच प्यार अंदर करे रीझ, मेहरवान आपणा रंग चढ़ाईआ। आपणी पहचान दी देवे तमीज़, परदा अंदरों देवे उठाईआ। लेखा रहे ना कोए ऊँच नीच, चारे वरन इक्को दए शरनाईआ। आत्म करे ठांडी सीत, अमृत मेघ इक बरसाईआ। साची दस्से धर्म दी रीत, सिख्या इक्को इक समझाईआ। सच दुआर दे बणे वसनीक, सचखण्ड साचे मिले वड्याईआ। अबिनाशी करता सदा करे तुहाडी उडीक, जो दिवस रैण इक्को ध्यान लगाईआ। चार युग दी शहादत देवे तवारीख, समां रही समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जन भगत कहे मैं प्रभ दा बै ख़रीद, सौदा अवर ना कोए जणाईआ। मेरी इक्को नाल मिल गई दीद, दीदड़यां विच्चों बाहर दिता कढाहीआ। मेरी मनसा पूरी होई उम्मीद, कामल मुर्शद मिल के वज्जी वधाईआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण करन ताईद, ताबेदार हो के ओसे दा हो के सेव कमाईआ। जिस दी खेल महा अजब, अजीब, आजिज़ हो के वेखां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दर देवे माण वड्याईआ। जन भगत कहे मैं वेख के मालक धुर, धरनी धरत धवल दिता जणाईआ। जित्थे झुकदे पैगम्बर अवतार गुर, सुर बेनन्ती कर सीस झुकाईआ। झगड़ा रहे ना किसे ठग्ग चोर, कूड़ कुटम्ब ना कोए बणाईआ। इक्को नाम शब्द सच्चा घनघोर, घनईए मिल के ढोले रहे गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित आपणे हथ्थ रखे डोर, दूसर ओट ना कोए जणाईआ।
१६ जेठ शहिनशाही सम्मत २ इन्द्रो देवी दे गृह पिण्ड नगयाल मनवाल कैंप जम्मू
जन भगत कहे मैं तक्कया उह राम, जो हर घट रमिआ बेपरवाहीआ। सो वसे अगम्मी साचे धाम, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दा मातलोक निशान, सरगुण हो के फेरा पाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दे ढोले गाण, रागां नादां सिफ्तां विच सालाहीआ। जो लख चुरासी घट घट वस्या काया सच मुकाम, दर दवारा इक सुहाईआ। जो जन भगतां लोकमात जुग चौकड़ी मिले आण, निरगुण हो के सरगुण फेरा पाईआ। जो आत्म परमात्म खेले खेल महान, पारब्रह्म ब्रह्म परदा दए उठाईआ। जो त्रैगुण माया पंज तत करे प्रधान, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रजो तमो सतो आपणी वण्ड वण्डाईआ। जो शब्द संदेशे नाद अनादी सुणाउँदा रहे धुर फ़रमान, नित
नवित आप जणाईआ। जिस दा इष्ट दृष्ट अंदर करन सर्ब ध्यान, सृष्ट सबाई मालक बेपरवाहीआ। जिस नूं वाहिद लाशरीक सारे तक्कण लामुकाम, हक मुकामे सोभा पाईआ। जिस नूं अलिफ़ ये सिफ्तां विच सालाही गाण, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वखाए उह घर, जित्थे मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ्ठ छप्पर छन्न नज़र कोए ना आईआ। जन भगत कहे मैं तक्कणा इक अकल्ला, जो मालक सब दा नज़री आईआ। सच दवारे वसे उच्च अगम्म अथाह महल्ला, दर दरबार देवे माण वड्याईआ। जो गुर अवतार पैगम्बर निरगुण धार फड़ाए आपणा पल्ला, शब्द शब्दी गंढ्ढ पवाईआ। जिसनूं सारे कैहिंदे वाहिगुरू गाॅड अल्ला, आलमीन कह के सीस झुकाईआ। जो वस्या जलां थलां, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत समुंद सागर रिहा समाईआ। जो भगतां शब्द अणयाला तीर मारे बिन घड़ी पलां, सच निशाना श्री भगवाना बिन हथ्थां आप चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे इक वर, जिस दी समझ जगत विद्या कोए ना पाईआ। जन भगत कहे मैं तक्कणा दीन दयाला, पतिपरमेश्वर इक्को नज़री आईआ। जिस दी सब तों वक्खरी पाठशाला, निरअक्खर करे पढ़ाईआ। जिस दा अजब निराला विद्याला, ब्रह्ममत दए समझाईआ। जिस दी सच दुआर सचखण्ड सच्ची धर्मसाला, दीन मज़्हब ज़ात पात वरन गोत ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जन भगतां तोड़नहारा त्रैगुण माया जगत जंजाला, जागरत जोत करे रुशनाईआ। लहिणा देणा लेखा चुकाए काल महाकाला, मेहर नज़र इक उठाईआ। आपणी गोद उठाए निरगुण धार साचा बच्चा नढ्ढा बाला, गुरमुख गुर गुर आपणे रंग रंगाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा हल्ल करे स्वाला, पूरब लेखा लहिणा झोली देवे पाईआ। चरण प्रीती साची रीती मार्ग दस्से सुखाला, चार कुण्ट दहि दिशा भटकण दी लोड़ रहे ना राईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म इक्को देवे प्रेम प्याला, अमृत झिरना निझर आप झिराईआ। जन भगत कहे मैं भगवन्त दे नाम दी अन्तर आत्म पाउणी उह माला, जो बिना मणकयां तों मन का मणका दए फिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दुरमति मैल दाग़ रहिण ना देवे काला, कलयुग कूड़ी क्रिया कर्म कांड विच्चों बाहर कढाहीआ।
१६ जेठ शहिनशाही सम्मत २ लछमी देवी दे गृह पिण्ड नगयाल कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे मैं तक्कया पुरख अलख, अलख अगोचर अथाह अनामी नज़री आईआ। ख़ुशीआं विच कहां सच, सति सति दृढ़ाईआ। प्रभू दा हथ्थ मूँह वेख्या नहीं कोई नक्क, काया कंचन कच्च ना कोए बणाईआ। रसना वाला सुणया नहीं
जस, दन्दां वाली ना कोए पढ़ाईआ। किताबां वाला खुल्ल्हया नहीं कोई हट्ट, पुस्तकां कीमत कोए ना पाईआ। नहावण वास्ते नहीं कोई तट, तीर्थ वहण ना कोए वगाईआ। सौण वास्ते नहीं कोई खाट, सेजा बिस्तर रंग ना कोए रंगाईआ। मंज़ल पैंडा नहीं कोई वाट, जोजन गणत ना कोए गिणाईआ। जां तक्कया भगतां वस्या सदा साथ, घर घर बैठा सोभा पाईआ। जिस नूं सीस निवाउँदे गए रघुपत रघुनाथ, बंसरी वाला जिस दी धुन उपजाईआ। सो साहिब स्वामी पुरख बिधाता तक्कया साख्यात, सति सतिवादी सोभा पाईआ। जिस दी वरनां बरनां विच वण्डी ना जाए ज़ात, पारब्रह्म ब्रह्म हर घट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा देवे धुर दा साथ, जगत जहान विच्चों बाहर कढाहीआ। जन भगत कहे मैं तक्कया प्रभ दा राह किनारा, जित्थे नईआ नौका नज़र कोए ना आईआ। तक्कया उह उज्यारा, जित्थे सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। तक्कया उह दरबारा, जित्थे दरबान दर सीस ना कोए झुकाईआ। तक्कया उह करतारा, जो करनी दा करता कुदरत रिहा बणाईआ। जिस दे हुक्मे अंदर भज्जे फिरन वाहोदाह गुरू अवतारा, पैगम्बर नठ्ठ नठ्ठ ढोले गाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल दए सहारा, शब्दी डोरी आपणी गंढ्ढ पवाईआ। सो सज्जण सुहेला इक अकेला जन भगतां वेखे विगसे वेखणहारा, जग नेत्र कलयुग जीव नज़र किसे ना आईआ। जो नाम निधान श्री भगवान बख्शणहार अतुट भण्डारा, दाता दानी बेपरवाहीआ। सो सन्त सुहेला आत्म परमात्म बणया रहे हक वणजारा, मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, जन भगत सुहेले अन्तर निरंतर लए फड़, बाहरों बणतर विच नज़र किसे ना आईआ।
१६ जेठ शहिनशाही सम्मत २ कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे मैं वेख्या आलीजाह, ज़ाहर नज़री आईआ। जलवे विच ख़ुदा, ख़ुदाई विच समाईआ। कदे ना होवे जुदा, जुदाई विच बिजाईआ। जन भगतां कर विवाह, विद्या आपणी दए समझाईआ। मार्ग ब्रह्म करो सिध्धा, साधना दस्सो जगत लोकाईआ। प्रभ मिलण दी जणाओ बिधा, बन्धन दयो तुड़ाईआ। दवारा दस्सो निग्घा, अग्नी तत गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि जू हरि बन्धन इक दरसाईआ। जन भगत कहे मैं वेखणा प्रभ दा उह मक्का, जिस दा मुकाबला करे ना कोई लोकाईआ। जिस गृह वसे महबूब सका, साख्यात नज़री आईआ। मंज़ल विच कदे ना थक्का, थकावट पिछली दए मिटाईआ। यकीन दवावे हकीकत हका, हकल आप समझाईआ। भगत उधारे विच्चों
कोटां लखां, लख्मी नरायण होए सहाईआ। जिस दीआं समझे कोई ना अक्खां, आख़र सब नूं वेख वखाईआ। ओस दी सिफ्त महिमा की लिखां, जन भगत कहे मेरे नैण रहे शरमाईआ। जो वड्याई देवे गुरमुख प्यारयां सिक्खां, सिख़र चोटी दए चढ़ाईआ। जित्थे जन्म मरन दी मिटे तृखा, तृष्ना विच ना कोए भटकाईआ। अग्नी वाली बाले कोई ना चिखा, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। चरण कँवल ल्या के सिध्धा, रस्ते विच ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत अन्तिम वेले रहिण ना देवे विंगा, टेडी बंक रस्ता भँवर दए मिटाईआ।
१६ जेठ शहिनशाही सम्मत २ मंगल सिँघ दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे मैं प्रभ दे नूर दी वेखी चमक, चन्द चांदना सीस ना कोए उठाईआ। मेहरवान हो के बख्शिश करे रहमत, दयानिध दया कमाईआ। भगतां नाल हो के सहिमत, सहिम पिछला रिहा चुकाईआ। भगती भाओ दी लेखे लावे मिहनत, जो ढोले रहे गाईआ। सच भण्डार देवे नयामत, काया झोली आप भराईआ। अन्त होवे ना कदे क्यामत, चरण कदमां देवे माण वड्याईआ। सच दवारे खड़े सही सलामत, आत्म चुरासी विच ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि सज्जण लए बणाईआ। जन भगत कहे मैं तक्कया प्रभ दा अर्श, अर्शां तों उत्ते ध्यान लगाईआ। मेरे उपर कीता तरस, दीन दयाल होया सहाईआ। दमां दा पल्ले बन्न्हया ना कोए खर्च, धन दौलत कंध ना कोए उठाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ गया किसे ना चर्च, चर्चा सुणी ना जगत लोकाईआ। धाम निराला डिठ्ठा इक असचरज, जित्थे अचरज लीला बेपरवाहीआ। दीनां दुखियां वण्डे दर्द, निमाणयां होए सहाईआ। जन भगतां सुणे अरज़, जो बेनन्ती रहे जणाईआ। पूरा करे फ़र्ज़, फरमांबरदारां वेख वखाईआ। आपणे मिलण दी आसा वेख के ग़रज़, भुल्ले भटके लए जगाईआ। अंदर नाद सुणा के तर्ज, तरफदारी दए मिटाईआ। ममता मोह रहे ना मर्ज़, मरीजां सफा दए वखाईआ। जन भगतां होण ना देवे भगती वाला हर्ज, हर्जाना सहिजे झोली पाईआ। जिन्हां दा नाम लेखा रविदास राहीं कर ल्या दरज, दरजा उन्हां दा ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द संदेसे कहे गरज, नाम सुनेहुड़े विच सुणाईआ।
१६ जेठ शहिनशाही सम्मत २ मेला राम दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे प्रभ दा वेख्या थिर घर, जित्थे चरण कँवल टिकाईआ। जित्थे शब्दी सुत रिहा खड़्ह, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। पुरख अकाले किरपा कर, दीन दयाल तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग अग्नी विच रिहा सड़, सांतक सति ना कोए कराईआ। साची विद्या कोई ना रिहा पढ़, पुस्तकां वाली करन लड़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जो मार्ग आए धर, धरनी धरत धवल उपर टिकाईआ। ओस नूं सारे गए हर, हिरदे हरि ना कोए मनाईआ। पुरख अबिनाशी तेरा चुकया डर, भटकणा विच रहे कुरलाईआ। तूं सचखण्ड दवारे रिहों वड़, सिँघासण बह के ख़ुशी मनाईआ। जन भगत सुहेले लोकमात मिन्नता रहे कर, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। सच स्वामी आ साडे घर, घराना साचा दे बणाईआ। जुग चौकड़ी पिच्छो मानस जन्म मिल्या वर, कर्म रेखा दे बदलाईआ। सतिगुर हो के दे वर, वस्त आपणी आप वरताईआ। अन्तिम लै के जावीं आपणे घर, गृह डेरा देणा लगाईआ। तेरा पल्लू ल्या फड़, पलक ना होए जुदाईआ। तूं आदि जुगादी चोटी जड़, हभ कुछ तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत इक्को वार नुहावे ओस सर, जिस सर विच्चों सरीर दा लेखा रहे ना राईआ।
१६ जेठ शहिनशाही सम्मत २ पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे मैं प्रभ दा मानणा इक आनंद, जो अनन्द विच्चों अनन्द प्रगटाईआ। आत्म परमात्म इक्को देवे ठंड, सीतलधार अग्नी तत ना कोए तपाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच बन्न्हे उह गंढ्ढ, एथे ओथे दो जहान मन बुद्धी सके ना कोए खुल्हाईआ। सति सरूप शाहो भूप अनडिठड़ा चाढ़े रंग, जगत ललारी जिस नूं रंगण कोए ना आईआ। सेज सुहाउँणी सच स्वामी बख्शे इक पलँघ, जिस दा पावा चूल बाडी घड़ ना कोए वखाईआ। नाम निधान बिन तन्द सितार वजाए उह मृदंग, जो छत्ती राग तों बाहर सच जैकार दए दृढ़ाईआ। निरगुण हो के सरगुण सदा बख्शे आपणा संग, सगला साथी हो के लग्गी तोड़ निभाईआ। झगड़ा रहे ना जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज चारे खाणी ना कोए भवाईआ। प्रकाश तक्कणा पए ना सूरज चन्द, जलवा जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भरमां ढाए झूठी कंध, बख्शिंद हो के रहमत आप कमाईआ। जन भगत कहे मैं तक्कणा प्रभ दा सांतक सति, सति सतिवादी दए दृढ़ाईआ। इक्को देवे ब्रह्ममत, पारब्रह्म प्रभ भिच्छया धुर दी झोली पाईआ। साचा नाअरा जैकारा दस्से अलख, अलख अगोचर दया दृष्टी इष्टी
आप समझाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म रहिण ना देवे वक्ख, दूजा दर ना कोए वखाईआ। आत्म परमात्म मेला होवे निरगुण धार सच, सच दवारा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे नाम अगम्मी वथ, वस्त धुर दी झोली पाईआ। जन भगत कहे मैं तक्कणा प्रभ दा नूर उजाला, जो करे सच रुशनाईआ। जित्थे कलयुग कूड़ रहे ना काला, कायनात कर्म ना कोए कमाईआ। मार्ग मिले धर्म सुखाला, वरन बरन ना कोए वण्डाईआ। लेखे लग्गे पिछली घाला, घायल हो के सेव कमाईआ। महल अटल चढ़ के तक्के सच सच्ची धर्मसाला, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाजा जिस दा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दरस वखावे अगे खड़्ह, स्वच्छ सरूप शाहो भूप नज़री आईआ।
१६ जेठ शहिनशाही सम्मत २ राजा सिँघ दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे सुरती शब्दी मेरा जोड़, जोड़ी जुड़ के ख़ुशी मनाईआ। आत्म परमात्म सांझी रखी लोड़, दर्दी हो के दर्द दर्द वण्डाईआ। प्रभ मालक स्वामी हो के जाए बौहड़, अगला पिछला पन्ध मुकाईआ। साचे मन्दिर ला के आपणा पौड़, आख़र चढ़ के लए उठाईआ। बिन अक्खां वेखे कर के ग़ौर, गहर गम्भीर सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत जगत विच्चों लए प्रगटाईआ। जन भगत कहे मेरा प्रभ दे अरपण जीवण, जुगत जीवण दी लोड़ रहे ना राईआ। मैं नाम निधान अमृत रस आया पीवण, साहिब सच प्याला दीन दयाला हथ्थ फड़ाईआ। चरण कँवल सरनाई आया थीवण, बलिहार हो के बलि बलि जाईआ। ग़रीब निमाणा हो के आया नीवण, निउँ निउँ लागां पाईआ। तन पाटा आया सीवण, कपड़ लबास लवां बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां अंदर साचा बीज आया बीवण, बीर रस अमृत रस स्वास रस प्रकाश रस अबिनाश रस कर के आपणे वस, वास्ता एकँकार एका आपणे नाल रखाईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ धर्मो देवी दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे प्रभ मिले साहिब बख्शंदी, रोग सोग चिन्ता दु:ख जगत दए गवाईआ। साचे नाम प्रेम दी बख्शे इक सुगंधी, दुर्गन्धी अंदरों दए कढाहीआ। जन्म जन्म दी रहे ना कोए पाबन्दी, लख चुरासी आवण जावण झगड़ा दए मुकाईआ।
सिध्धा मार्ग दस्स के डण्डी, दरगाह साची सच दवारे दए पहुंचाईआ। माया ममता विच्चों लए कढ्ढी, जगत जंजाल ना कोए फसाईआ। आत्म परमात्म होण ना देवे रंडी, सुहागण सोभावन्त सदा सुखदाईआ। आपणे लेखे लावे मंदी चंगी, झगड़ा रहे ना जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन हरि हरि आपणे चरण टिकाईआ। जन भगत कहे प्रभ तक्कणा आपणे नैण, कथा सुणन दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस नूं निरगुण धार पुरख अकाल जोत सरूप सारे कहिण, मालक धुर दा इक अख्वाईआ। उह नज़री आवे इक्को साक सज्जण सैण, नाता कूड़ कुटम्ब तुड़ाईआ। आपणा दर्शन देवे निरगुण धार ऐन, अक्ख प्रतख आप खुल्हाईआ। मन मनुआ सुख शांती विच करे चैन, वासना अंदर भज्जे ना वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर मन्दिर दए सुहाईआ। जन भगत कहे मैं तक्कणा उह नवाब, जो नौबत धुर दा नाम वजाईआ। जिस दा सिफ्तां तों बाहर ख़ताब, शाह पातशाह शहिनशाह अख्वाईआ। जिस दा लेखा लिख ना सके कोए किताब, हरफ़ हिन्दसा सिफ्त ना कोए सालाहीआ। गा सके ना कोए रबाब, रसना जेहवा ना कोए वड्याईआ। पूरा कर सके ना कोए आदाब, सजदयां विच सारे सीस झुकाईआ। जो बैठा हक महिराब, सच सिँघासण सोभा पाईआ। सो खेल करे साहिब स्वामी श्री सतिगुरू महाराज, राजन भूप बेपरवाहीआ। जन भगतां बख्शे आपणी दात, नाम निधाना झोली पाईआ। कलयुग अन्तिम मेट अन्धेरी रात, रुतड़ी आपणे संग निभाईआ। चिन्ता रोग सोग मिटे संताप, संसा अंदरों दए कढाहीआ। पूरा करे भविख्त वाक्, वाकिफ़कार भगत लए कराईआ। निरगुण हो के देवे सच्चा साथ, सगला संग निभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ दस्स के साची गाथ, गहर गम्भीर करे पढ़ाईआ। लहिणा देणा जन्म कर्म देवे हथ्थो हाथ, अगे उधार ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेटणहारा अन्धेरी रात, निरगुण साची जोत धुर दा नूर करे रुशनाईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ महिंदर कौर दे गृह कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे मैं प्रभ दा बणना बाला सच्चा, नंन्हां निक्का नढ्ढा रूप वटाईआ। भाग लगाउणा काया माटी भाण्डा कच्चा, कंचन गढ़्ह वज्जे सच वधाईआ। शब्द अनादी धुर दा राग गाउणा सच्चा, जगत विद्या ना कोए पढ़ाईआ। साची मंज़ल चढ़ के प्रभ दा करना पूरा पता, पतिपरमेश्वर वसे किस किस थाँईंआ। सुरती धार अंदर फिरां नठ्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। खैहड़ा छुडा अठ्ठां सठ्ठां, सच सरोवर नहा के ख़ुशी मनाईआ। जित्थे मन वासना रहे ना कोई रट्टा, झगड़ा तत
ना कोए वखाईआ। मन्दिर दिसे ना पत्थरां इट्टां, गुरूदवारा नज़री आईआ। खोजणा पए ना किसे हट्टां, जगत बज़ार ना कोए भवाईआ। इक्को लाहा हरि सरनाई खट्टां, खटका अगे रहे ना राईआ। अमृत आत्म निझर धार झट्टां, नाभी कँवली कँवल उलटाईआ। पंच विकारा सत्थर घत्तां, कूड़ कुड़यारा परे हटाईआ। प्रभ दा दर्शन करां बिन अक्खां, निज लोचन होए रुशनाईआ। आत्म हो के परमात्म गृह वसां साचे मन्दिर बह के ख़ुशी मनाईआ। दीन दुनी जगत जहान छड्डां, छुटके सर्ब लुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वखावे आपणा घर, जन भगत कहे निरगुण दर्शन कर के हस्सां, मस्ती विच्चों नाम मस्ती इक चढ़ाईआ। जन भगत कहे मैं चढ़ाउणी धुर दी मस्ती, जाम इक्को मुख लगाईआ। जिस नाल भाग लग्गे मेरी काया बस्ती, खेड़े साचे वज्जे वधाईआ। प्रभ दी नज़र आए निरगुण धार हस्ती, जोती जोत जोत रुशनाईआ। मैं इक्को दा होणा चरण परस्सती, सीस इक्को इक झुकाईआ। खेल वेखणी दरगाह साची सच दी सच संजम लैणा अपणाईआ। मुहब्बत वेखणी परम पुरख परमात्म कमलापति दी, जो पतिपरमेश्वर हो के आत्म आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां धार दस्से साची अक्ख दी, अक्खीआं तों पिच्छे सख़ियां दा रूप बदलाईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ प्यारी देवी दे गृह ख़ैरोवाल मनवाल कैंप जम्मू
जन भगत कहे तन मन देणा प्रभ दे जुंमा, आपणी जुंमेवारी ना कोए रखाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच सति सतिवादी चरण चुम्मा, रसना रस अवर ना कोए वड्याईआ। मेहरवान किरपा कर के कूड़ी विख रहिण ना देवे तुमा, अमृत रूप दए जणाईआ। चारे खाणी लख चुरासी विच कदे ना घुंमा, घुंमण घेर डूँग्घी भँवर ना कोए भवाईआ। इक्को नाम संदेश पुरख अकाल दा सुणा, सरवण दूजी आवाज़ सुणन कोए ना पाईआ। इक्को उपजे अगम्मी धुना, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। स्वामी मिले सतिगुर बहुगुणा, औगुण मेरे दए छुपाईआ। तन माटी भाण्डा रहिण ना देवे ऊणा, वस्त अमोलक विच टिकाईआ। अन्तकाल कल पए ना रोणा, जम की फाँसी गल ना कोए लटकाईआ। मढ़ी गोर पए ना सौणा, बिस्तरे मरग सेज ना कोए हंढाहीआ। आत्म परमात्म हवाले हभ कराउणा, आपणा आप मिटाईआ। सचखण्ड दवारा इक्को पाउणा, जिस विच रह के झट लँघाईआ। पुरख अबिनाशी दर्शन कर के आपा आप भेंट चढ़ाउणा, बाकी अवर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत कहे मोहे देवे इक वर, वरम द्वैत रहिण ना पाईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ कृष्ना देवी दे गृह पिण्ड ख़ैरोवाल कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे मैं पुरख अकाल इक्को बनाउणा बाप, पिता परमेश्वर नज़री आईआ। जिस दा आदि जुगादि साचा जाप, जुग चौकड़ी जगत सुणाईआ। जन भगतां करे दासी दास, सेवक आपणे लए बणाईआ। रूह बुत्त दोवें कर के पाक, पवित्र धारा विच रखाईआ। आत्म दा देवे सच्चा साथ, सगला संग तोड़ निभाईआ। लहिणा देणा चुका के मस्तक माथ, पूरब लेखा दए मुकाईआ। जन्म जन्म दी पूरी कर के आस, तृष्ना रोग रहे ना राईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द करे रुशनाईआ। जन भगतां मिलण आवे आप, निरगुण हो के वेख वखाईआ। त्रैगुण मेटे रोग संताप, पतित पुनीत दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन लेखा मुकाए विच लोकमात, सचखण्ड दवारे साचा हिस्सा झोली देवे पाईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ रसाल सिँघ दे गृह पिण्ड मनावर कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे प्रभ मालक बणे सच्चे हित दा, प्रेम बन्धन नाम रखाईआ। जन्म मरन झगड़ा मुक जाए नित दा, चुरासी फंद ना कोए पवाईआ। साचा लेखा जावे लिखदा, जन्म कर्म उलटाईआ। नज़री आवे दिसदा, सनमुख सोभा पाईआ। नाता जोड़े साचे पित दा, पिता पूत गोद सुहाईआ। घर मिले इक्को ठाकर सज्जण इक दा, एकँकार लए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग देवे लगाईआ। जन भगत कहे मैं प्रभ दा बणना सख़ा, सज्जण नज़र कोए ना आईआ। दरस करना अक्खां, आख़र मंज़ल चढ़ के ख़ुशी मनाईआ। ख़ुशी रहिणा वस के कुल्ली कक्खां, महल अटल ना कोए वड्याईआ। झगड़ा चुका के कूड़ कुड़यार लखां, लख्मी नरायण इक्को लैणा ध्याईआ। जिस दी सरनाई सदा वस्सां, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। ख़ुशीआं विच ढोले गा के हस्सां, गीत गोबिन्द जणाईआ। ओस दा पल्लू कदे ना छड्डां, मालक धुर दा आपणी गंढ्ढ पवाईआ। भाग लगा के काया माटी हड्डां, हिरदे विच्चों हरि लवां प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत कहे चुरासी विच्चों तैनूं निरगुण धार हो के लभ्भां, जगत खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ।