१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ रवेला राम दे गृह पिण्ड सरदारी कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे साची धार तक्कां सतिगुर शब्द, थिर घर वासी नज़री आईआ। जिस दा ना कोई दीन ना कोई मज़्हब, वरन बरन वण्ड ना कोए वण्डाईआ। व्यापक होवे सृष्टी सरब, दृष्टी दा मालक नज़री आईआ। जिसनूं झुकदे अरब खरब, दो जहान सीस निवाईआ। जिसदा लहिणा देणा शरकन गरब, पच्छिम दक्खण सोभा पाईआ। प्रेमीआं प्यारयां वण्डे सदा दर्द, दीनां दुखियां गले लगाईआ। साचे सन्तां सुण के अन्तर अरज़, सरगुण हो के दए वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पूरा करदा आया फ़र्ज़, गुर अवतार पैगम्बर आपणा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहे मैं सतिगुर शब्द वेखणा इक गुरदेव, देवत सुर जिस दा ध्यान लगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करदे सेव, निउँ निउँ लागण पाईआ। जो दिसे सदा निहचल धाम निहकेव, अटल पदवी डेरा लाईआ। जिस दी सिफ्त कर ना सके कोई रसना जेहव, कातब लिखे नाल ना कलम शाहीआ। गहर गम्भीर होवे अलख अभेव, बेअन्त बेपरवाह अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर सच्चा होवे सहाईआ। जन भगत कहे सतिगुर शब्द तक्कणा धुर दा पीर, पैगम्बरां दा पैगम्बर नज़री आईआ। जो सब दा दस्तगीर, दस्त नाल दस्त मिलाईआ। मंज़ल चोटी चढ़ के बैठा अख़ीर, काया काअबा परदा दए उठाईआ। निरगुण निरवैर निराकार वखाए आपणी सच तस्वीर, जिस दा मुसव्वर रूप रंग रेख ना कोए समझाईआ। जन भगतां मुर्शद हो के दस्से सच तदबीर, मुरीद आपणे लए जणाईआ। सहारा दे के जुलाहे कबीर, कबरां विच्चों बाहर दिता कढाहीआ। नूर ज़हूर करे नज़ीर, नज़रीआ अंदरों दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, झगड़ा मिटावणहारा अमीर ग़रीब, जन भगतां अमरापद इक्को इक वखाईआ। जन भगत कहे मैं सतिगुर शब्द तक्कां, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। फिरना पए ना किसे मदीना मक्का, तीर्थ तट भज्जणा पए ना वाहो दाहीआ। खोजणा पए ना मन्दिर मठ्ठां, गुरुदुआर परदा ना कोए उठाईआ। इक्को ओसे दी ओट रखां, जो रक्ख्या करे हर हर थाँईंआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर तक्कदे रहे नाल अगम्मी अक्खां, दोए लोचन बन्द ध्यान कराईआ। जिस दे चरण कँवल सरनाई सदा वसां, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। मन हँकारी विकारी कर के ढठ्ठां, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। सच्चा लाहा साचे नाम पदार्थ दर तों खट्टां, अगे दा खटका रहे ना राईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी बणे सज्जण सख़ा, सगला संग आप निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर शब्द जन भगतां मिलाए इक्को सच्चा, दरगाह साची सच धाम वड्याईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ बचन सिँघ तूतां वाले दे गृह कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे मैं प्रभ लभ्भणा सच्चा खोजी, जो खोजत खोजत वेख वखाईआ। सचखण्ड दवारे दा बणया रहे मौजी, मजलस भगतां विच जणाईआ। प्रीतम बणया रहे चोजी, चोज निराले आप जणाईआ। जन भगत जन्म कर्म दा रहिण ना देवे रोगी, चुरासी दुक्खां विच्चों बाहर कढाहीआ। सच दुआर दी देवे आपणी सोझी, समझ विच्चों समझ दए बदलाईआ। भाग लगा के काया माटी साची कोठी, साढे तिन्न हथ्थ वेखे चाँईं चाँईंआ। कर प्रकाश निर्मल जोती, जोती जोत डगमगाईआ। शब्दी सुरत उठावे सोती, सुत्तयां रैण ना कोए विहाईआ। आत्म परमात्म बणा के आपणा गोती, घर विच घर मेला लए जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे रंग रंगाईआ। जन भगत कहे मैं प्रभ लभ्भणा दीनां बंधू, जो बन्दन इक्को इक जणाईआ। गहर गम्भीर होवे सागर सिन्धू, मेहर नज़र इक उठाईआ। मनुआ मन वासना रहिण ना देवे चिन्दू, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। मुस्लिम सिख ईसाई सारे तारे हिन्दू, दीन मज़्हब वण्ड ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे सिफ्त सालाहीआ। जन भगत कहे मैं वेखणा सच भण्डार, जो भण्डारी हो के रिहा वरताईआ। मुके कदे ना सदा जुग चार, जुग चौकड़ी दूण सवाईआ। कलयुग अन्तिम खेल करे अपार, अपरम्पर हो के वेस वटाईआ। सुत दुलारा कर त्यार, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। सच संदेसा देवे आपणी धार, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। धाम वखावे अपर अपार, सम्बल बह के सोभा पाईआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण मिल के शब्द रखे आपणे अख्त्यार, दूसर हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जिस नूं हज़रतां पैगम्बरां रसूलां मन्नया सांझा यार, परवरदिगार नूर ख़ुदाईआ। उह भगतां उत्ते करे इक एतबार, बेएतबारी वेखे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे साचे रंग समाईआ। जन भगत कहे मैं वेखणा शब्द निराला गुरू, जिस नूं गुरदेव कह के सारे गए मनाईआ। जिसदे कोलों परम पुरख दा कारज हुन्दा शुरु, आदि आदि रचना जिस रचाईआ। जेहड़ा मंज़ल चढ़ के पाँधी हो के मुसाफ़र कदे ना मुड़ू, सच दवारे बह के सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अंदर शब्दी नाम फ़ुरना हो के फुरू, फ़ुरने मन दे बन्द कराईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ देस राज दे गृह कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे मैं प्रभ दी लैणी सिख्या, निरअक्खर पढ़ के ख़ुशी मनाईआ। जेहड़ा कलम शाही नाल ना जाए लिख्या,
रसना गा ना कोए सुणाईआ। जिथ्थों गुर अवतार पैगम्बरां मिलदी भिच्छया, अणमंगी, दौलत रिहा वरताईआ। जिस दी धार नाल आदि जुगादि करे सब दी रच्छया, रच्छक हो के वेख वखाईआ। जग नेत्र नाल विद्या विच्चों किसे ना दिस्या, चौदां विद्या रही कुरलाईआ। जो दीन मज़्हब ज़ात पात विच आ के कदे ना जाए भिटया, भिट्टड़ रूप ना कोए वटाईआ। सदा सदा सच स्वामी बोल बोले मिट्ठया, अनरस आपणा दए चखाईआ। जन भगतां मार्ग ला के जुग जुग सिध्या, साजण साचा लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित जन भगतां प्रेम प्रीती अंदर विकया, बिन कीमत तों कीमत सब दी दए चुकाईआ। जन भगत कहे मैं तक्कणा भगवान उह, जिसदी शास्त्र सिमरत वेद पुराण उसतत कर के ख़ुशी मनाईआ। जगत वासना विच्चों करे निर्मोह, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ाईआ। परमात्म हो के आत्म जावे छोह, शहिनशाह हो के आपणा रंग चढ़ाईआ। तन माटी ख़ाकी मन्दिर अंदर देवे साची लो, जोती नूर कर रुशनाईआ। नाम निधाना साचे बीज देवे बो, पत्त टहणी आप महकाईआ। कूड़ी क्रिया अंदरों लवे खोह, धरोह मन ना कोए कमाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार रहिण ना देवे गरोह, शब्दी खण्डां इक चमकाईआ। साचा अमृत निझर धार देवे चो, चरण चरणोदक आपणा नाम प्याईआ। भगतां अंदर मिल के भगतां रूप जावे हो, निरवैर निराकार आपणा आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां शब्द संदेसा दे के सोहँ सो, सर्ब व्यापी प्रतापी गुरमुख लए बणाईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ धर्मो देवी पिण्ड धंगाली कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे मैं श्री भगवान तक्कणा शहिनशाह, जो दो जहानां हुक्म चलाईआ। सति सच दृढ़ाए इक आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा सर्ब जणाईआ। होए सहाई हर घट थाँ, थान थनंतर दीन दुनी वेख वखाईआ। सदा सुहेला जुग जुग सिर ठंडी रखे छाँ, जगत अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। जन भगतां सन्तां गुरमुखां गुरसिखां सन्त फ़कीरां पकड़े बांह, संसार सागर विच्चों बाहर कढाहीआ। कोटन कोटि जन्म दे बख्श देवे गुनाह, दुरमति मैल पापां आप धवाईआ। अन्तर आत्म परमात्म हो के बख्शे सच ध्यान, ज्ञान इक्को इक समझाईआ। मानस जन्म करे कल्याण, गेड़े विच ना कोए भवाईआ। साचा धर्म दस्से ईमान, पुरख अकाल इक्को इष्ट मनाईआ। जन भगत अंदरों रहे ना कोई बेईमान, कूड़ शैतान ना कोए लड़ाईआ। हँकारी मन ना करे गुमान, ग़ुरबत ग़ैर ना वण्ड वण्डाईआ। इक्को इक अबिनाशी करता गावे गाण, कुदरत दा कादर दए
समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत बणा के दर घर साचे दे महिमान, मेहरवान आपणी दया कमाईआ। जन भगत प्रभ दी सदा करे तलाश, शास्त्र सिमरत वेद पुराण फोल फुलाईआ। जिस दे विच सिफ्तां दी शाख़, शनाख़त दी शहादत रहे भुगताईआ। बिन हरि किरपा दरस ना होवे साख्यात, सनमुख हो के दरस कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी खेले खेल तमाश, नित नवित आपणा वेस वटाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां देवणहारा दात, दानी हो के आप वरताईआ। कूड़ी क्रिया मिटे अन्धेरी रात, साचा नूर चन्द करे रुशनाईआ। गुरमुख कदे ग़रूब ना होवे आफ्ताब, साची चमक दए चमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत साचे नाम दी सदा देवे अमदाद, अनमुल्ल दौलत झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां लहिणा देणा पूरब जन्म कर्म दा करे बेबाक, बाकी अवर और ना कोए रखाईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ राजो देवी दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे मैं अबिनाशी करते नाल लाउणा याराना, कूड़ा यार ना कोए जित्थे दिसे ना कोए बैगाना, वैरी रूप ना कोए बदलाईआ। इक्को नज़री आए साहिब सुल्ताना, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा हुक्म चले सदा दो जहानां, जुग चौकड़ी बैठे सीस निवाईआ। दिन्दा रहे धुर फ़रमाना, गुर अवतार पैगम्बर हुक्में विच फिराईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोती पहरया आपणा जामा, रूप रंग रेख नज़र किसे ना आईआ। शब्दी योद्धा सूरबीर सुत बलवाना, गोबिन्द आपणे नाल रखाईआ। जिस दा खण्डा खड़के कूड़ी क्रिया शरअ मेटे शैताना, सरीर शरीर रहिण कोए ना पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा होए हैराना, भेव अभेद सके ना कोए खुल्हाईआ। जन भगत सुहेले गावण इक्को गाणा, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे जीव जहाना, मानस मानव मानुख परदा दए उठाईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ गुरो दे गृह पिण्ड झण्डा कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे प्रभ पुकार लै सुण, संदेसा तेरे दर पुचाईआ। तुध बिन सहाई होवे कौण, लोकमात दया कमाईआ। कलयुग अग्नी वगे तत्ती पाउण, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। सुख सागर विच मिले ना नहाउण, तीर्थ तट फिर फिर
दिती दुहाईआ। मनुआ मन हँकारी मरे ना राउण, सच्चा तीर निशाना अणयाला ना कोए लगाईआ। मन वासना पिच्छे आए ना कोए हटाउण, परदा अंदरों ना कोए चुकाईआ। वरन बरन वेखे सारे तेरे ढोले गउण, मन्दिर चढ़ के अंदर वड़ के निज नेत्र तेरा दरस कोए ना पाईआ। चरण कँवल कोई ना भुल्ल बख्शाउण, बख्शिश मंगे ना चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आयों भगत दुआर बुलाउण, बुलावा आपणा नाम समझाईआ। जन भगत कहे प्रभू तेरी याद अंदर गए रुल, आपणा आप मिटाईआ। पढ़ पढ़ थक्क गए बुल्ल्ह, बत्ती दन्द देण दुहाईआ। कीमत प्या कोई ना मुल्ल, लेखे लेखा ना कोए लगाईआ। सच भण्डार गया डुल्ह, वस्त अमोलक हथ्थ कोए ना आईआ। कलयुग अन्धेरा झक्खड़ रिहा झुल्ल, ठंडी पवण ना कोए वखाईआ। मूर्ख मुग्ध हो के जे गए भुल्ल, अभुल्ल तेरी ओट रखाईआ। भाग लगा दे साची कुल्ल, कुल्ल मालक तेरे अगे सीस रहे झुकाईआ। सच दवारा जाए खुल्ह, ख़ालस रूप तेरा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणे लै तराईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरी लग्गे कोए ना कीमत, निहकर्मी कर्म दे कमाईआ। जन भगत तेरी आत्म बण के बणे तरीमत, त्रिया हो के सेव कमाईआ। मानस जन्म चुरासी विच्चों मिल्या इक ग़नीमत, ग़मां तों दे छुडाईआ। साडी पवित्र कर ज़िहन वाली ज़िहनीअत, ज़ेर ज़बर विच ना कोए अटकाईआ। साची सिख्या सति सति नसीहत, हुक्म फ़रमाना आप सुणाईआ। भेव खोल्ह दे असल असलीअत, दुरमति मैल मैल धवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आपणे मिलण दी दे काबलीअत, कामल मुर्शद मुरीद आपणे विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच विरासत नाम भण्डारा जन भगतां करदे वसीअत, मेहरवान हो के बिन लेखे लेख बणाईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ प्रेमा देवी दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे प्रभ किरपा कर ख़ुद, खादम आपणे लै बणाईआ। निर्मल होवे बुध, बुद्धी मलीन ना कोए बणाईआ। पंज विकारे करना पए ना युद्ध, झगड़ा मन ना कोए लड़ाईआ। तेरा दवारा जाए सुझ, परदा ओहला दे उठाईआ। मंज़ल चढ़दयां रस्ते विच ना जावां रुक, अगे हो ना कोए अटकाईआ। तेरा नूरी दरस कर के भगत सुहेला होवे ख़ुश, ख़ुशीआं विच तेरे विच समाईआ। जन्म कर्म दा रहे कोई ना दु:ख, बण दर्दी दर्द देणा गवाईआ। साची गोदी लैणा चुक, पुरख अकाल बण के धुर दा पिता माईआ। आवण जावण पैंडा जावे मुक, झगड़ा कर्म रहे ना राईआ। अपराधी बणाउणा आपणा
सुत, साहिब सतिगुर देणी इक सरनाईआ। बिन कदम सीस जगदीश तोहे जाए झुक, निउँ निउँ मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। जन भगत कहे तेरा रूप तक्कणा ख़ालस, ख़ालस ख़ालसा आपणा लैणा बणाईआ। दो जहानां बणना सालस, सच सालासी आप कमाईआ। कूड़ी निंद्रा रहे ना आलस, ग़फलत नाता देणा तुड़ाईआ। मैं बाला नढ्ढा तेरा बालक, बाल अवस्था दयां दुहाईआ। तूं साहिब स्वामी धुर दा ख़ालक, ख़ावंद सब दा नज़री आईआ। आदि जुगादि सदा सद बणया प्रितपालक, सेवक हो दे सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सांभ आपणी अमानत, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। जन भगत कहे प्रभ क्यों बैठा छुप, आपणा आप लुकाईआ। कलयुग वेख अन्धेरा घुप्प, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। डूँग्घी भँवरी बैठों चुप्प, शब्द संदेश ना कोए सुणाईआ। कलयुग सृष्टी दृष्टी दा बदलया रुख़, बिन तेरी किरपा वांग सके ना कोए बदलाईआ। मन वासना होई भुक्ख, तृष्ना तृप्त ना कोए कराईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल सतिगुर पूरे गोदी सके कोई ना चुक्क, सीस भार ना कोए उठाईआ। दीन मज़्हब विच आ के सारे गए रुठ, अगे कदम ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां उज्जल कर मुख, मुख अन्तर निरंतर मंत्र आपणा दे समझाईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ चूड़्ह सिँघ दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे प्रभ तेरा सुणना सच्चा ढोला, ढोल माही देणा सुणाईआ। भाग लगा दे काया चोला, चोली आपणी रंग रंगाईआ। सुणा दे धुर दा सोहला, सोहणी आवाज़ सुणाईआ। जन्म कर्म दा रहे ना ओहला, रौणक आपणी देणी वखाईआ। तूं मालक धुर दा दिसें मौला, हर घट रिहा समाईआ। नूर ख़ुदाई अवल्ला, अवल इक जणाईआ। दे वड्याई उपर धौला, धरनी धरत वेख ख़ुशी मनाईआ। आपणा पूरा इकरार कर कौला, जन भगतां होएं सहाईआ। मन हंगता सीस मार पउला, पाहुल अमृत गुरमुखां अन्तर आत्म दे चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जन भगत कहे प्रभ सोहणे सुंदर, स्वामी तेरी बेपरवाहीआ। धूढ़ी ख़ाक रमाउणी कन्न नहीं पाउणी मुंदर, सीस स्वाह ना कोए सुटाईआ। वड़ना नहीं किसे डूँग्घी कुंदर, कंदर विच डेरा कोए ना लाईआ। तेरे कोलों खुल्हाउणा आपणा कुफल जंदर, परदा सहिजे देणा चुकाईआ। पूजा करनी नहीं किसे सुरप्त इन्द्र, गणपति गणेश विष्न ब्रह्मा शिव ध्यान ना कोए लगाईआ।
तूं मालक वड गजिंदर, फुनिन्दर तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म देणा वरताईआ। जन भगत कहिण मालक सिध्धा हो के आ, वल छल खेल ना कोए खिलाईआ। तुध बिन अवर ना दिसे कोई मलाह, मुलाहज़ेदार संग ना कोए बणाईआ। साचा मार्ग दस्स राह, रहबर हो के दे समझाईआ। मालक ख़ालक सांझा बण ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बर अंदरों बाहर कढाहीआ। वाअज़ वहदत इक्को दे समझा, इबादत तेरा नाम नज़री आईआ। फ़ज़ल रहमत दे कमा, अज़ल लेखा दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आपणे चरण कँवल कर फ़िदा, माण हँकार अभिमान अंदरों बाहर देणा कढाहीआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ सेवा राम दे गृह पिण्ड चक्क पंडत कैंप मनवाल जम्मू
जन भगत कहे श्री भगवान कट दुक्खड़ा, चिन्ता ग़म सोग ना कोए सताईआ। तेरी किरपा उज्जल होवे लोकमात मुखड़ा, मुख अन्तर आपणा नाम दे समझाईआ। मात गर्भ आउणा पए ना उलटा रुखड़ा, चुरासी वाली फाँसी दे कटाईआ। तेरे प्रेम प्यार अंदर सदा भुक्खड़ा, दे दरस भुक्ख्यां भुक्ख दे गवाईआ। साचे नाम दा बख्श अगम्मी टुक्कड़ा, जिस नूं खाधिआं तोट रहे ना राईआ। मानस जन्म जाए सुधरा, सुद्ध बुध बिबेक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा दे वरताईआ। जन भगत कहे प्रभ जन्म जन्म दी कट तंगी, जगत कलेश रहिण ना पाईआ। आत्म परमात्म बण संगी, धुर दा संग बणाईआ। नाम वस्त साची दात दे मंगी, अनडिठड़ी झोली पाईआ। दूई द्वैत अंदरों ढाह कंधी, अन्ध अज्ञान दे चुकाईआ। झगड़ा रहे ना ख़ानाबन्दी, चुरासी फाँसी नज़र कोए ना आईआ। साचा नाम ढोला गाईए छन्दी, छन्द आनंद तेरा नज़री आईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी विछड़ी आत्म तेरे नाल जाए गंढ्ढी, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के ख़ुशी मनाईआ। तेरे साचे रस दी आवे इक सुगंधी, दुर्गन्धी दर रहे ना राईआ। एथे ओथे दो जहानां जन भगतां पिठ होए ना नंगी, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। लोकमात वरभण्डी विच होए मूल ना भंडी, भाण्डा भरम देणा भन्नाईआ। साचे नाम दी सति सतिवाद सुणाउणी इक सुरंगी, सुर ताल दी लोड़ रहे ना राईआ। जन भगत आसा तेरा चरण भरवासा पुरख अबिनाशा सदा सदा सद रही मंगी, मांगत हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे इक वर, हरि सन्त सुहेले गुर चेले ला आपणे अंगी, अंगीकार एकँकार निराकार आप अख्वाईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ धर्मो देवी दे गृह पिण्ड ख़ैरोवाल मनवाल कैंप जम्मू
जन भगत कहे प्रभ तेरा मेरा सांझा होवे रिश्ता, रिश्ता दुनी ना कोए वड्याईआ। नेड़ आए ना कोए फ़रिश्ता, जम दंड ना कोए लगाईआ। लहिणा देणा पिछला मुक जाए आहिस्ता आहिस्ता, वेला वक्त गया आईआ। तेरे कोल आदि जुगादी सति फ़रिस्ता, हरिजन आपणे लै जगाईआ। जिन्हां दे अंदर वड़ के साचा देवें निसचा, निहचल धाम देणा वखाईआ। इक्को पुरख अकाल हो के इष्टा, दृष्टी दा दीर्घ रोग देणा मुकाईआ। मेहरवान हो के जन भगतां रहें दिसदा, लोचन नैण अक्ख बन्द ना कोए कराईआ। लहिणा देणा देणा जिस जिस दा, दर घर जा के झोली पाईआ। हिसाब रखे पुरख अकाल इक इक्क दा, अभुल्ल भुल्ल विच कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उन्हां दा लेखा आप लिखदा, जिन्हां दी लिख्त अगे सके ना कोए मिटाईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ देवा सिँघ दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप मानसर जम्मू
जन भगत कहे प्रभ किरपा कर छेती, शहिनशाह आपणी दया कमाईआ। भगत सुहेले बणा अन्तर आत्म दे भेती, परदा ओहला दे चुकाईआ। अगे कोटन कोटि तैनूं कह के गए नेती नेती, रसना जिह्वा ढोला सिफ्त सालाहीआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी बणया रिहों परदेसी, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां नाल कर आपणी नेकी, निक्कयां तों वड्डे लै बणाईआ। तेरी याद करे ना कोई वेखा वेखी, सिध्धा आपणा रंग रंगाईआ। नाम संदेसा शब्द सुनेहड़ा धुर दा भेजीं, भजन बन्दगी इक समझाईआ। जलवा नूर देणा तेजी, तपदे हिरदे शांत कराईआ। प्रीती बणी रहे सच्चे नेंह दी, नेहों अंदर इक जणाईआ। धार बरसे अमृत मेंह दी, अग्नी अग्ग ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी बख्शणी इक सरनाईआ। जन भगत कहे प्रभ झगड़ा मुक जाए मोरा तोरा, तुरत परदा दे उठाईआ। शब्द अगम्मी भेज घोड़ा, आसण पलाणे लोड़ रहे ना राईआ। नाद सुणा दे धुर दा दोहरा, सच सच जणाईआ। जन भगत बणा लै आपणा बांका छोहरा, स्त्री पुरुष वण्ड ना कोए वण्डाईआ। आत्म परमात्म बणया रहे जोड़ा, जुग चौकड़ी होवे ना कदे जुदाईआ। सोहणा लगदा रहे तेरा सस्से उपर होड़ा, हाहे टिप्पी हरि हरि रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा आसा पूरी कर लोड़ा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, डोरी तेरे हथ्थ नज़री आईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ लाल चन्द दे गृह पिण्ड मोयल कैंप मानसर जम्मू
जन भगत कहे प्रभू तूं आपणी कर दे रहमत, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कूड़ी क्रिया अंदरों कढ्ढ दे ज़हिमत, जमां दा रोग चले ना राईआ। नाम भण्डारा दे दे नयामत, निमख निमख तेरा ध्यान लगाईआ। गुरमुख कोई ना रहे अहिमक, मूढ़्हां डेरा ढाहीआ। आपणे शब्द इशारे दी दस्स अगम्मी सैनत, जगत नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सरन देणा जणाईआ। जन भगत कहे श्री भगवन्त बण धुर दा साथी, साथ आपणा दे निभाईआ। तेरी भेंटा करना नहीं कोई ऐराप्त, हाथी, अस्व भेंट ना कोए चढ़ाईआ। सिमरन जोग ना पूजा पाठी, माला मणका ना कोए फिराईआ। जागया नहीं जांदा राती, जलधार सीस ना कोए गिराईआ। तीर्थां उत्ते मारी नहीं जांदी वाटी, वरका वरका ना कोए उलटाईआ। इक्को समझीए तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी इक्को ज़ाती, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरी संधया खेल प्रभाती, तेरा नूर नूर रुशनाईआ। दर्शन मंगीए इक इकांती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर देणी वड्याईआ। जन भगत कहे प्रभ खोल्ह खलासा, ख़ुशीआं दे वखाईआ। तेरा नूर होवे प्रकाशा, अन्ध अन्धेर दे मिटाईआ। साचे गृह साचे मन्दिर निरगुण सरगुण वेखे खेल तमाशा, शमां दीपक इक्को जोत होवे रुशनाईआ। जन भगतां पूरी कर आसा, असल आपणा आप समझाईआ। जन्म जन्म दा पूरा कर दे घाटा, घाट आपणे पार लँघाईआ। नैण उठा के साथों तक्कीआं नहीं जांदीआं वाटां, रातीं सुत्यां दिने जागदयां सनमुख हो के दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले तेरीआं सच्चीआं शाखां, शनाखत तेरी रहीआं कराईआ।
१७ जेठ शहिनशाही सम्मत २ सेवा सिँघ दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप मानसर जम्मू
जन भगत कहे प्रभ शब्दी धार गोबिन्द तेरा प्रगट, परगणे आपणे डेरा लाईआ। जित्थे कदे ना होवे मरघट, शमशान भूमी रूप ना कोए बणाईआ। इक्को इक साचा मिले अमृत रस, रस्ता रहबर हो के दे समझाईआ। आत्म परमात्म कर के वस, नाता कूड़ा दे छुडाईआ। निज नेत्र खोल्ह के धुर दी अक्ख, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। धुर दवारा दस्स के इक्को सच, घर ठाकर स्वामी सज्जण लै मिलाईआ। सदा सुहेला रखणहारा पत, पतिपरमेश्वर मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतां रहिण ना देवीं कदे वक्ख, वक्खरे घर ना कोए टिकाईआ। मानस जन्म पंज तत काया चोला सब ने जाणा
छड्ड, हड्ड मास नाड़ी पिंजर कम्म किसे ना आईआ। सच दवारे हरिजन साचे जाणा वस, भगत भगवान मिल के इक्को रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ, जन भगतां देवे अगम्मी वथ, अमृत आत्म रस लैणा चख, चसका कूड़ रहे ना राईआ।
१८ जेठ शहिनशाही सम्मत २ महिंगा राम दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप मानसर जम्मू
जन भगत कहे प्रभ किरपा करीं आप, साडे विच ना कोए वड्याईआ। जन्म कर्म दा धोवीं पाप, काया माटी कर सफ़ाईआ। नाम भण्डारा बख्श दात, सति सतिवादी झोली पाईआ। अंदर रहे ना अन्धेरी रात, कूड़ भरम देणा कढाहीआ। सदा सदा सद रहे तेरी याद, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। बिन तेरी किरपा होए ना कोई आबाद, घर साचा दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जन भगत कहे आपणी आप कर किरपा, मैनूं दस्सण दी लोड़ रहे ना राईआ। मेहरवान हो के कट बिप्पता, दुखियां दु:ख दे गवाईआ। तूं आदि जुगादि सब दा लेखा लिखदा, बिधना लेखा दे मिटाईआ। प्यार कर साचे हित दा, पिता पूत गोद उठाईआ। रूप दे दे साचे सिख दा, सिख्या धुर दी इक समझाईआ। अंदर झगड़ा रहे ना कोई कूड़ी विख दा, अमृत बूँद स्वांती मुख चुआईआ। जिधर वेखां ओधर सदा रहें दिसदा, चारों कुण्ट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहे प्रभ वेख मेरी हालत, आप आपणा ध्यान लगाईआ। बिन तेरी किरपा होवे ना सच इबादत, ढोला गीत ना कोए गाईआ। किरपा कर के बदल लै आपणी आदत, भगतां हो सच सहाईआ। माया ममता मेट जहालत, जहां तहां दे वड्याईआ। तेरा नाम पदार्थ मिले नयामत, रस खा खा ख़ुशी मनाईआ। विकार रहे ना कोई अलामत, हँकार अंदरों देणा कढाहीआ। लोकमात शब्दी धार दे ज़मानत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा दे वखाईआ। जन भगत कहे प्रभ आ के वेख साडा हाल, हाल हाल कर दुहाईआ। जगत दुखी होया वाल वाल, वलवले अंदरों ना कोए कढाहीआ। पिता गोद उठाए ना कोए बाल, बचपन लेखे कोए ना पाईआ। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर चले ना कोए नाल, सगला संग ना कोए बणाईआ। प्रेम प्यार दा वज्जे ना कोए ताल, दुखियां दु:ख रहे डराईआ। कूड़ी क्रिया विच्चों कर बहाल, अगला लहिणा दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, जन भगत मंगे तेरी सरनाईआ। जन भगत कहे मैं करां की, समझ समझ विच ना आईआ। जगत वासना
नाता जुड़या पुत्तर धी, साक सबंध कुटम्ब गंढ्ढ पवाईआ। निर्मल होए ना अन्तर जीअ, पतित पवित पुनीत ना कोए कराईआ। झगड़ा रखे ना साढे तिन्न हथ्थ सीं, सतिगुर सरन देवे ना कोए वड्याईआ। बिन तेरी किरपा अमृत बरखे कोए ना मींह, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद चरण बलिहारे जन भगतां मैं जावां थीं, थान थनंतर इक्को दे वखाईआ।
१८ जेठ शहिनशाही सम्मत २ सन्तो देवी दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप मानसर जम्मू
जन भगत कहे प्रभ आ के वेख साडा रुक्खा सुक्खा टुक्कर, टुकड़यां वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस नूं खा के करीए तेरा शुकर, धन्न धन्न धन्न तेरी बेपरवाहीआ। मेहरवान निरगुण धारों आ उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। कीता कौल इकरार ना जावीं मुकर, वेला वक्त दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जन भगत कहे प्रभ आप आ के वेख साडा दलिद्र, दलील सके ना कोए जणाईआ। भरमे फिरदे इधर उधर, साचा घर ना कोए बणाईआ। दे वड्याई वांग बिदर, कोझे कमले गले लगाईआ। निरगुण निरवैर हो जा पितर, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। ग़रीब निमाणयां बणा मित्र, ममता आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहे प्रभ दस्स करीए की पुकार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। तूं सब कुछ वेखणहार, अभुल तेरी बेपरवाहीआ। जगत विच होए ख़ुआर, घर घर पई दुहाईआ। सृष्टी ताअने रही मार, अणयाले तीर चलाईआ। छड्ड गए भैण भाई साक सज्जण यार, नाते कूड़े गए तुड़ाईआ। कर किरपा साचा दे अधार, मेहर नज़र इक उठाईआ। कोटां विच्चों थोड़े तेरे नाम दा करन जैकार, नाअरा धुर दा इक लाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग विच्चों कढ्ढ बाहर, बैरूनी लेखा दे मुकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरी करदे रहे इंतजार, उडीक विच ध्यान लगाईआ। अन्तिम किरपा कर के मिल्यों आण, आप आपणा फेरा पाईआ। नाउँ रख के महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग साडा दे बदलाईआ। दु:ख रहे ना विच जहान, दलिद्र अंदरों दे तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे दवारयों जन भगत सुहेले मंगदे सच्चा दान, दानशमंदी आपणी प्रीती प्रीतम दे वरताईआ।
१८ जेठ शहिनशाही सम्मत २ प्रकाशो देवी पिण्ड नगयाल कैंप मानसर जम्मू
जन भगत कहे प्रभ नेड़े आ अगे, घर आ के वेख वखाईआ। साडे पाटे चीथड़ झग्गे, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। दुद्ध दहीं दे ख़ाली मग्घे, अमृत रस ना कोए चखाईआ। दीपक सच कोई ना जगे, अन्ध अन्धेरा रिहा डराईआ। भुक्खे नंगे फिरदे भज्जे, नठ्ठीए वाहो दाहीआ। साची वस्त कोई ना लभ्भे, दिवस रैण कुरलाईआ। इक्को तेरी सरन लग्गे, बाकी छड्डी सर्ब लोकाईआ। पढ़ने छड्डे कक्के खक्खे गग्गे घग्घे, सोहँ ढोला रहे गाईआ। दु:ख दुनियावी सानूं दस्स वज्हे, क्यों मात रिहा तड़फाईआ। असीं छोटे नन्न्हे तेरे बच्चे, पिता पुरख अकाल हो सहाईआ। असीं बचन करदे सच्चे, दु:ख आपणे रहे जणाईआ। बिन तेरी किरपा कदे ना होईए पक्के, कच्चे करे जगत लोकाईआ। इक्को आसा मनसा दर्शन करीए आपणी अक्खे, आख़र मिल के ख़ुशी मनाईआ। सुखां वाले खाईए भत्ते, भटकणा अवर रहे ना राईआ। कर्म माढ़े जाण कटे, सुख मिले सभनी थाँईंआ। जगत मख़ौल करे ना ठठ्ठे, ठोकर सब नूं दे लगाईआ। वैर रहे ना घड़े वट्टे, ठीकर कूड़ा भन्न दे सज़ाईआ। जो तेरा नाम रहे जपे, जामा उन्हां दा वेख वखाईआ। सरन सरनाई तेरी ढठ्ठे, सीस जगदीश हथ्थ टिकाईआ। जन भगत कहिण प्रभू सानूं चरणां विच कर लै इक्ट्ठे, चार कुण्ट विछोड़े विच झल्ली ना जाए जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे दर दुआर हरि भगत सुहेले सदा सदा सद आवण नठ्ठे, अगे हो के ना कोए अटकाईआ।
१८ जेठ शहिनशाही सम्मत २ गुरदित सिँघ दे गृह पिण्ड छम्ब खूण कैंप जम्मू
जन भगत कहे क्यों भगत सुहेला मात आउँदा, सचखण्ड निवासी आपणा फेरा पाईआ। क्यों निरगुण सरगुण वेस वटाउँदा, जोती शब्दी धार बेपरवाहीआ। क्यों विष्न ब्रह्मा शिव सेव लगाउँदा, हुक्मे अंदर हुक्म लगाईआ। क्यों त्रैगुण माया पंज तत खेल खिलाउँदा, मेहर नज़र इक उठाईआ। क्यों लख चुरासी वण्ड वण्डाउँदा, हुक्मे अंदर हुक्म वरताईआ। क्यों चारे खाणी रूप धराउँदा, अण्डज जेरज उत्भुज सेहतज आपणा भेव जणाईआ। क्यों चारे बाणी शब्द अलाउँदा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी गाईआ। क्यों चारे वेद जणाउँदा, ब्रह्म वेता कर पढ़ाईआ। क्यों चारे कुण्ट सुहाउँदा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण कर रुशनाईआ। क्यों चारे वरन बणाउँदा, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड वण्डाईआ। क्यों ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल रचाउँदा, क्यों धरनी धरत धवल जल विच समाईआ। क्यों समुंद सागर खेल खलाउँदा, नदीआं नाले वण्ड
वण्डाईआ। क्यों टिल्ले पर्बत जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उपजाउँदा, पत्त टहणी क्यों लहराईआ। क्यों जीवण मरन बणाउँदा, घड़या भन्न वखाईआ। क्यों निरगुण हो के सरगुण हुक्म वरताउँदा, शब्दी शब्द करें शनवाईआ। क्यों गुर अवतार पीर पैगम्बर वेस वटाउँदा, नव सत्त फेरा पाईआ। क्यों भगत भगवान राग अलाउँदा, अनहद नादी नाद वजाईआ। क्यों सन्त सुहेले मात प्रगटाउँदा, साधना धुर दी दएं समझाईआ। क्यों गुरमुख गुर गुर हो के गोद उठाउँदा, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। क्यों गुरसिख आपणे रंग रंगाउँदा, रंग रतड़ा शहिनशाहीआ। क्यों अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ वण्ड वण्डाउँदा, हुक्में अंदर हुक्म भवाईआ। क्यों खाणी बाणी रचन रचाउँदा, निरअक्खर अक्खरां विच्चों प्रगटाईआ। क्यों पंज तत मन्दिर आप सुहाउँदा, गृह बह के सोभा पाईआ। क्यों काम क्रोध लोभ मोह हँकार धार चलाउँदा, सृष्टी दृष्टी नाल मिलाईआ। क्यों मन मति बुध विचार वखाउँदा, सोच समझ दा गेड़ा दिता भवाईआ। क्यों भूत भविख आपणी कार कमाउँदा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। क्यों दीन दुनी मिटाउँदा, तत रहिण ना कोए पाईआ। क्यों विद्या विद्यालयां विच पढ़ाउँदा, धुर संदेसा हुक्म सुणाईआ। जन भगत कहे प्रभ क्यों नहीं सरगुण आप वेस वटाउँदा, मोहे भेव दे खुल्हाईआ। दोए जोड़ बेनन्ती सीस चरण निवाउँदा, निउँ निउँ लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। जन भगत कहे प्रभू क्यों बणयों अगम्म अथाह, की तेरी बेपरवाहीआ। कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड दिते रचा, रवि ससि करन रुशनाईआ। मण्डल मण्डप दिते सुहा, हुक्में अंदर हुक्म मनाईआ। वेस अनेकां लए वटा, रूप रंग ना किसे जणाईआ। खेलें खेल हरि घट थाँ, नूर नुराना कर रुशनाईआ। तेरा लेखा जाणे कोए ना, बेअन्त हो के बेअन्त विच डेरा लाईआ। क्यों सब दा बणया पिता माँ, क्यों गोद रिहा उठाईआ। क्यों हँस बणाए काँ, क्यों कागों हँस उडाईआ। क्यों देवें ठंडी छाँ, क्यों सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। क्यों आवण जावण खेल दिता रचा, राए धर्म वण्ड वण्डाईआ। क्यों लेखा लिखाएं थाउँ थाँ, चित्रगुप्त बैठा सेव कमाईआ। क्यों लाड़ी मौत लई उपजा, जो घड़या भन्न वखाईआ। जन भगत कहे प्रभ मेरा परदा दे लाह, भेव अभेदा रहे ना राईआ। तूं मालक महबूब मेरा ख़ुदा, ख़ुद इक्को नज़री आईआ। तेरा ढोला गीत रिहा गा, गहर गम्भीर तेरी सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी हुक्म अंदर दे समझा, बुद्धी दी लोड़ रहे ना राईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ संसार सिँघ दे गृह पिण्ड छम्ब कैंप खूण जम्मू
जन भगत कहे प्रभू क्यों आवें जगत, सति सच दे दृढ़ाईआ। क्यों प्रगट करें आपणी शक्त, शक्ती आपणे विच्चों उपाईआ। क्यों उधारें साचे भगत, भगवन हो के वेख वखाईआ। क्यों इक्को ढोला दस्सें फ़कत, फ़िकरा सच पढ़ाईआ। क्यों सुहावें सच वक्त, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। क्यों योद्धा सूरबीर मर्दान बणया मर्द, निरगुण हो के भज्जें वाहो दाहीआ। क्यों ग़रीब निमाणयां वण्डें दर्द, दुखियां दु:ख आपणी झोली पाईआ। क्यों शरअ छुरी चलाई करद, कातिल मकतूल आपणा खेल वखाईआ। क्यों बेनन्ती सुणें अरज़, क्यों चरणां उत्ते मस्तक रिहा रगड़ाईआ। जन भगत कहे प्रभू परदा खोल्ह कर ना पड़द, ओहला काया चोला रहिण कोए ना पाईआ। जन भगत कहे प्रभू क्यों आवें मात, मित्र प्यारे मैनूं दे समझाईआ। क्यों बणाए दिवस रात, घड़ी पल वण्ड वण्डाईआ। क्यों खेलें खेल तमाश, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी रास रचाईआ। क्यों सुरती शब्दी करें नाच, नटुआ हो के स्वांग कराईआ। क्यों शब्द सुनेहड़े देवें साच, क्यों जूठ झूठ उपजाईआ। क्यों सेजा सोवें जगत खाट, क्यों अन्तर आत्म बह के ख़ुशी मनाईआ। क्यों जुग चौकड़ी कटें वाट, निरगुण सरगुण बण के पाँधी राहीआ। क्यों भगतां देवें साथ, सच देणा समझाईआ। क्यों बणें त्रिलोकी नाथ, क्यों सलोकी ढोला गाईआ। क्यों कहें भविख्त वाक्, हुक्म नाल हुक्म बदलाईआ। क्यों सेवक करें चाक, चाकर रूप धराईआ। जन भगत कहे मेरी पूरी कर दे आस, तृष्ना तृखा दे गवाईआ। क्यों लोकमात निरगुण जोत करें प्रकाश, नूर नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल दस्स ख़ास, ख़सूसीअत ख़सम हो के दे जणाईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ खेमो देवी दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप खूण जम्मू
जन भगत कहे प्रभ क्यों दिता ख़ाकी तन, नाता तत्तां नाल जुड़ाईआ। क्यों बख्श्या बुद्धी मन, मेहर नज़र उठाईआ। क्यों जणाए सरवण कन्न, साची वण्ड वण्डाईआ। क्यों बख्श्या माल धन, ख़ज़ीना बेपरवाहीआ। क्यों बणाया आपणा जन, जन्म कर्म दे दृढ़ाईआ। क्यों परदा रखाया विच ब्रह्म, पारब्रह्म लेखा दे चुकाईआ। क्यों ख़ुशी रखी ग़म, चिन्ता नाल मिलाईआ। क्यों पवण स्वास दिता दम, रसना जेहवा नाल वड्याईआ। क्यों हड्ड नाल जोड़या चम्म, रक्त बूँद वण्ड वण्डाईआ। क्यों प्रकाश कीता साचा नूर जोत चन्न, सीतल धार क्यों प्रगटाईआ। क्यों बणाया मात कर्म, कांड क्यों झोली पाईआ। क्यों
वण्ड वण्डाई ज़ात पात धर्म, मज़्हब हिस्सयां विच रखाईआ। क्यों लेखा रख्या भरम, पड़दे ओहले विच छुपाईआ। क्यों बदलदा रवे्हं जन्म, लख चुरासी विच भवाईआ। क्यों रख्या हया शरम, नेत्र नैण शरमाईआ। क्यों द्वैती लाया वरम, आर पार दिता कराईआ। क्यों नेत्र खोल्हया हरन फरन, निज लोचण कर रुशनाईआ। क्यों भय विच सारे डरन, भउ कवण रिहा वखाईआ। क्यों मंज़ल चोटी तेरी चढ़न, क्यों करन पढ़ाईआ। क्यों बिरहों वैराग अंदर मरन, विछोड़ा रिहा सताईआ। क्यों बख्शी सच्ची सरन, साहिब स्वामी दे समझाईआ। क्यों आदि जुगादि जुग चौकड़ी करें प्रन, भविख्तां विच गंढ्ढ पवाईआ। क्यों लख चुरासी नाल आवें लड़न, हँकारी विकारी खेल खिलाईआ। क्यों अग्नी आवें सड़न, पंज तत काया चोला दएं तजाईआ। क्यों गोर आवें वड़न, मकबरयां विच बह के सोभा पाईआ। क्यों भगत भगवान आवें फड़न, भज्जें वाहो दाहीआ। जन भगत कहे प्रभ क्यों तेरा भाणा गुरमुख जरन, ज़रा ज़रा आप कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत क्यों लड़ तेरा फड़न, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ।