१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ शंकर दास दे गृह पिण्ड मलक खूण कैंप जम्मू
जन भगत कहे प्रभ क्यों बणाए ज़िमीं असमान, जगत ज़माना खेल खिलाईआ। क्यों प्रगटाए रवि ससि सूर्या चन्द भान, किरन किरन तेज जोत रुशनाईआ। क्यों बणाए ब्रह्मण्ड खण्ड दो जहान, बेअन्त अन्त आपणे विच छुपाईआ। क्यों गुर अवतार पैगम्बर दिता दान, शब्द निधाना नज़री आईआ। क्यों खेल खिलाएं गोपी काहन, क्यों सीता राम वज्जी वधाईआ। क्यों मूसा ईसा मुहम्मद दिता फ़रमान, कलमा धुर दा इक दृढ़ाईआ। क्यों नानक दस्सया सतिनाम, सति सति विच्चों समझाईआ। क्यों गोबिन्द फ़तिह डंक वजाया आण, हुक्में अंदर हुक्म वरताईआ। क्यों नाद धुन सुणाए गाण, क्यों नाम करी शनवाईआ। क्यों जंगल बेले बणाए बीआबान, बन खण्ड क्यों वण्ड वण्डाईआ। क्यों खेलें खेल हर घट विच दरम्यान, उपर थल्ले समझ कोए ना पाईआ। क्यों दूई द्वैती शरअ बणाया शैतान, चार कुण्ट करे लड़ाईआ। क्यों पंखी पंछी बणाए हैवान, क्यों इन्सानां वण्ड वण्डाईआ। क्यों शस्त्र चिल्ला बणाए तीर कमान, क्यों भथ्थे कंध उठाईआ। क्यों माण मोह हँकार विकार बणाया गुमान, भेख पाखण्ड क्यों रचन रचाईआ। क्यों बणाया पीवण खाण, क्यों तृष्ना जगत हल्काईआ। क्यों कराया मध पाण, क्यों नश्यां विच रुलाईआ। क्यों भूमिका बणाई शमशान, क्यों मकबरयां खेल खिलाईआ। क्यों बणया रिहा नादान, जग वेखण कोए ना पाईआ। क्यों हुक्म हाकम बणाए विधान, क्यों हकूमत रिहा चलाईआ। जन भगत कहे प्रभू आपणा
खोल्ह के दे ब्यान, बेईमानी विच ना कोए रखाईआ। क्यों होइउँ जाणी जाण, हर घट वेखे थाउँ थाँईंआ। क्यों कलयुग अन्त बणयों तरखान, तिक्खी धार आप प्रगटाईआ। क्यों बदलया रूप महान, वेस जट्टां वाला वखाईआ। क्यों मारन आयों अफ़ग़ान, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। क्यों ख़ाली करन आयों मैदान, मदद अवर ना कोए मंगाईआ। क्यों सृष्टी कीती हैरान, हिरदे हरि ना कोए ध्याईआ। क्यों शब्दी सुत ल्याया नाल जवान, जोबनवन्ता नज़री आईआ। क्यों आपणे हथ्थ फड़ी कमान, कामल मुर्शद फेरा पाईआ। क्यों दो जहान बणयों प्रधान, प्रधानगी आपणी रिहा वखाईआ। जन भगत कहे प्रभू जुग जुग क्यों नहीं बैठदा नाल आराम, झंजटां विच झंजट पा के झगड़ा वेखें जगत लोकाईआ। अबिनाशी करता कहे जुग चौकड़ी छेड़ छेड़नी मेरा काम, सब दी करनी करनी नाकाम, मन मति बुध मेटणी तमाम, कूड़ा रहिण ना देणा हराम, शरअ शरीअत मेट शैतान, इक्को रूप नज़री आए सब नूं भगवान, भगवन्त हो के आपणी खेल खिलाईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ पूरन चन्द पिण्ड मलक खूण कैंप जम्मू
जन भगत कहे प्रभू क्यों बणाए लोक परलोक, क्यों परलो आपणे हुक्म विच रखाईआ। क्यों हर घट थाँ प्रकाश कीती जोत, आपणे नूर नाल चमकाईआ। क्यों शब्द अगम्मी लावें चोट, सोए सर्ब उठाईआ। क्यों सुहावें किला कोट, बंक दवारे दएं वड्याईआ। क्यों जणावें सच सलोक, आपणा नाम करें पढ़ाईआ। क्यों बख्शे मुक्ती मोख, क्यों मुफ्त आपणे विच समाईआ। क्यों निरगुण हो के सरगुण करें खोज, वेखें थाउँ थाँईंआ। क्यों प्रीतम हो के प्यार दा करें चोज, चोले अंदर वज्जे वधाईआ। क्यों बिरहों विछोड़ा लाया रोग, याद रही सताईआ। क्यों बैरागी बख्श्या जोग, जोगीशर दिते भटकाईआ। क्यों अमृत रस दी दे के चोग, सांतक सति दएं कराईआ। क्यों बख्शें दरस अमोघ, चिन्ता ग़म मिटाईआ। क्यों भोगें साचा भोग, आत्म सेजा डेरा लाईआ। क्यों मिलाएं सच संजोग, मेला सहिज सुभाईआ। क्यों करें वियोग, दो जहानां सदा जुदाईआ। क्यों लख चुरासी अंदर देवें झोक, जूनीआं विच भवाईआ। क्यों दु:ख देण दा तैनूं शौंक, जन भगत कहे मैनूं दे समझाईआ। तैनूं कोई ना सके रोक, क्यों तेरी बेपरवाहीआ। जन भगत कहे प्रभू तेरा खेल वेख्या बहुत, गिणती विच ना कोए गिणाईआ। क्यों ख़ुमारी अंदर करें मदहोश, सुरती सुरत भुलाईआ। क्यों बैठा रहें खामोश, सुन्न समाध डेरा लाईआ। क्यों भाग लगावें काया माटी पोश, पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद दर्शन देवे रोज़, रजा आपणी विच मनाईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ अंग्रेज़ सिँघ पिण्ड धींगा वाली कैंप खूण जम्मू
जन भगवन्त कहे प्रभू क्यों कीता आपणा आप प्रकाश, क्यों नूर नूर रुशनाईआ। क्यों सच स्वामी हो के पावें रास, गोपी काहन रूप वटाईआ। क्यों वसें आपणे पास, आप आपा दे समझाईआ। क्यों प्रगट होइउँ ख़ास, ख़सम हो के हुक्म वरताईआ। क्यों सेवक बणयों दास, सेवक सेवा सच कमाईआ। क्यों तृष्ना रखी आस, क्यों ममता मोह जणाईआ। क्यों भुक्ख बणाई प्यास, सहिजे दे समझाईआ। क्यों बणयों सर्ब गुणतास, गुणवन्ता नज़री आईआ। गुर अवतार पैगम्बर बणाए आपणी शाख़, शरअ दिती प्रगटाईआ। क्यों कर के मातलोक उदास, अन्तिम नाते लए तुड़ाईआ। क्यों भगतां पुछें बात, नित नवित फेरा पाईआ। क्यों सोहणा वेला बणाया प्रभात, क्यों संधया ढोले गाईआ। क्यों लेखा लिख्या पट्टी नाल कलम दवात, क्यों अक्खरां जोड़ जुड़ाईआ। क्यों सन्तां दएं शाबाश, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। क्यों पतण बणाया घाट, क्यों गुरमुखां पार लँघाईआ। क्यों नेरन नेरे रखी वाट, गुरसिखां दएं समझाईआ। क्यों झगड़ा पाया ज़ात पात, दीन मज़्हब रिहा टकराईआ। क्यों जीवण रख्या वफ़ात, क्यों मुर्दा मुरीद विच समाईआ। क्यों अंदरे अंदर धुन आत्मक जणाएं आपणी बात, बातन हो के करें शनवाईआ। क्यों भगतां सच सुनेहड़ा जाएं आख, आख़र आपणा हुक्म मनाईआ। क्यों झगड़ा पावण वाला इस विसाख, वसाह के सब नूं रिहा हिलाईआ। क्यों खिड़की खोलें ताक, क्यों कुण्डे रिहा खड़काईआ। क्यों हो के पुरख अबिनाश, भगतां रिहा तड़पाईआ। क्यों दिन्दा नहीं आपणी दात, दातार हो के झोली पाईआ। जन भगत तैनूं कह बैठे इक्को बाप, पिता पुरख अकाल नज़री आईआ। पूरा कर गोबिन्द वाला वाक्, वख़त पए ते जगत विच्चों बाहर कढाहीआ। सब दे वेख हालात, हालांकि बदली नहीं बदलण दा वेला रही तकाईआ। कलयुग कूड़ी रहिणी नहीं जमात, जमां ने घेरा लैणा पाईआ। जन भगत कहे प्रभू तूं उन्हां पुछणी बात, जेहड़े तेरा इक्को नाम ध्याईआ। क्यों कलयुग अन्तिम मुक्कणी वाट, वट्टा रहिण कोए ना पाईआ। क्यों सूरबीर योद्धा बणें राठ, हुक्मे अंदर हुक्म भवाईआ। क्यों शौह दरयाए लहर मारे ठाठ, अमृत धारा इक वहाईआ। क्यों बणे साचा घाट, पतण बह के ख़ुशी मनाईआ। क्यों भगतां होवें दास, दस्स के देणा सझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन कोए ना पुछे बात, वतन बेवतनां होए ना कोए सहाईआ।
१८ जेठ शहिनशाही सम्मत २ लक्षमण सिँघ दे गृह पिण्ड धंगाली खूण कैंप जम्मू
जन भगत कहे क्यों रचन रचाई, रचनहारे दे समझाईआ। क्यों त्रैगुण माया उपजाई, आपणा हुक्म वरताईआ। क्यों पंज तत करी कुड़माई, नाता जोड़या सहिज सुभाईआ। क्यों प्रकृती विच टिकाई, दिती माण वड्याईआ। क्यों सुरती शब्द भुलाई, परदा दिता रखाईआ। क्यों मूर्त अकाल छुपाई, नज़र किसे ना आईआ। क्यों सुर ताल वजाई, नादी नाद शनवाईआ। क्यों घर मन्दिर बणत बणाई, गृह आपणा रंग चढ़ाईआ। क्यों जोत निरँजण डगमगाई, आदि निरँजण वण्ड वण्डाईआ। क्यों टेडी बंक सुहाई, भँवर गुफ़ा क्यों चतुराईआ। क्यों सहँस कँवल रिहा भवाई, दल आपणा नाल मिलाईआ। क्यों ईड़ा पिंगल करी कुड़माई, हुक्म इक वरताईआ। क्यों मारू डण्ड विच कीते शुदाई, बुद्धी चली ना कोए चतुराईआ। क्यों सवा गिठ वण्ड वण्डाई, हिस्सा आपणा आपे पाईआ। क्यों नैणां पिच्छे नैण कीता रुशनाई, तीजी अक्ख खुल्हाईआ। क्यों बण के ब्रह्म गुसाँईं, पारब्रह्म अख्वाईआ। क्यों आत्म नूर रुशनाई, रूह बुत्त वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे इक वर, वारता आपणी दे दृढ़ाईआ। जन भगत कहे क्यों बणाया तत वजूद, हरि साचे दे समझाईआ। क्यों बणाया काया माटी कच्च कलबूत, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। क्यों सुहाया अरूज, सच दवारे डेरा लाईआ। क्यों बणयों निर्मल महबूब, मुहब्बत आपणा रंग रंगाईआ। क्यों ना देवें आपणा सच सबूत, सबर सबूरी विच समझाईआ। क्यों भज्जा फिरें चारे कूट, दहि दिशा वाहो दाहीआ। क्यों उपजाया जूठ झूठ, माया ममता मोह हल्काईआ। क्यों अंदरों ग्यों रूठ, आपणा मुख भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सदा नज़र आ मौजूद, घर साचे सोभा पाईआ। जन भगत कहिण क्यों रचन ल्या रच, रच रच वेख वखाईआ। क्यों भाण्डा बणाया काया माटी कच्च, तन माटी सोभा पाईआ। क्यों आत्म रखी सच, वज्जे सच वधाईआ। क्यों लूं लूं अंदर रिहा रच, आपणा आप छुपाईआ। क्यों लुकाया ब्रह्ममत, पारब्रह्म दे दृढ़ाईआ। क्यों उपजाया धीरज जत, सति सन्तोख नाल मिलाईआ। क्यों उबले बहत्तर नाड़ी रत, तिन्न सौ सठ्ठ हाडी रही कुरलाईआ। जन भगत कहे प्रभू क्यों खेल खिलाया जगत, जग जीवण दाते दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, क्यों सृष्टी लाई अग्ग, तृखा तृष्ना विच तपाईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ वज़ीरो देवी दे गृह पिण्ड धंगाली खूण कैंप जम्मू
जन भगत कहे क्यों मालक बणयों धुर, दरगाह साची सोभा पाईआ। क्यों प्रगट कीते पैगम्बर अवतार गुर, हुक्म संदेशे नाल सुणाईआ। क्यों खेल खिलाया देवत सुर, करोड़ तेतीसा वज्जे वधाईआ। क्यों निरगुण सरगुण हो के रिहों जुड़, मेला मेलें थाउँ थाँईंआ। क्यों लोकमात आवें मुड़, नित नवित फेरा पाईआ। क्यों चार कुण्ट दहि दिशा रिहों तुर, नव नौ भज्जें चाँईं चाँईंआ। क्यों फ़ुरना हो के रिहों फुर, फुरने अंदर सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा परदा दे उठाईआ। जन भगत कहे क्यों उपजाए ·षी मुनी, मुनीश्र क्यों वड्याईआ। क्यों बणाया दीन दुनी, दोहरी धार चलाईआ। क्यों विद्यावान कीते गुणी, गहर गम्भीर दे समझाईआ। क्यों भाग लगावें काया कुंनी, काअबा गृह गृह दएं प्रगटाईआ। क्यों वस्त अमोलक दएं अनमुल्ली, अनमंगी दौलत झोली पाईआ। क्यों सृष्टी तैनूं भुल्ली, प्रभ सहिजे दे समझाईआ। क्यों जगत अन्धेरी झुल्ली, चारों कुण्ट धक्का रही लगाईआ। क्यों दृष्ट इष्ट किसे ना खुल्ही, नेत्र नैण ना कोए रुशनाईआ। क्यों अमृत धार सब दी डुल्ल्ही, निझर रस ना कोए प्याईआ। जन भगत कहिण प्रभू तेरी फुलवाड़ी किस बिध मात फुल्ली, सच सच दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां लेखे लाए सच प्रीती घोल घुली, घाल सब दी झोली पाईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ चरण जीत सिँघ दे गृह पिण्ड धंगाली खूण कैंप जम्मू
जन भगत कहे किरपा प्रभ गहर गम्भीर, गवर सबर आपणा दे बंधाईआ। अन्तर आत्म साचा अमृत बख्श सीर, सीर खार बच्चे सारे मंग मंगाईआ। तन मन रहे ना हउमें पीड़, दुखियां दर्द दे गवाईआ। तेरे मिलण दी इक्को रहे रीझ, दूजा ध्यान ना कोए लगाईआ। तन माटी ठांडी होवे सीझ, अग्नी अग्ग ना लागे राईआ। जुग चौकड़ी गए बीत, झल झल थक्के तेरी जुदाईआ। लभ्भदे रहे ठाकर मन्दिर विच्चों मसीत, मसला हल ना कोए कराईआ। रसना जेहवा गाउँदे रहे गीत, दिवस रैण कूक कूक सुणाईआ। मानस जन्म किसे ना ल्या जीत, नाता छुटया ना जगत लोकाईआ। पुरख अकाल तेरी करदे रहे उडीक, राह तक्कदे थाउँ थाँईंआ। साडी पूरी कर उम्मीद, आसा तृष्ना दे गवाईआ। नाम भण्डारा झोली पा भीख, भिख्या आपणी इक वरताईआ। सिर हथ्थ रख जगदीश जगदीशर तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग माया ममता रही पीस, मेहर नज़र पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर आपणे लैणा टिकाईआ। जन भगत कहे
प्रभ चुका दे झेड़े, झंजट रहिण कोए ना पाईआ। उजड़े वसा दे खेड़े, घर साचे मिले वड्याईआ। असीं बालक बच्चे नन्न्हे तेरे, दूजा पिता ना कोए बणाईआ। चुरासी कटदे अगले गेड़े, जन्म जन्म ना कोए भवाईआ। चार जुग धक्के खाधे बथेरे, भज्जे वाहो दाहीआ। बिन पुरख अकाल तेरे कोई ना आया नेड़े, संगी साथी सारे गए तजाईआ। चरण कँवलां लवा डेरे, डेरा आपणा इक बणाईआ। शब्दी हुक्म कर घेरे, घिरना अंदर रहे ना राईआ। सदा बहा आपणे खुल्ले वेहड़े, जित्थे दु:ख दर्द ना लागे राईआ। जमदूत ना आवे नेड़े, फास गल ना कोए लटकाईआ। सच चढ़ा आपणे बेड़े, बाहों फड़ जगत उठाईआ। तूं सतिगुर हउँ बालक तेरे चेरे, तूं ही राग अल्हाईआ। क्यों मेहरवान हो के नखेड़े, बिखरे आपणे नाल जुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया जगत रहिण ना झेड़े, मनुआ करे ना कोए लड़ाईआ। जगत वासना चिक्कड़ नाल लिबेड़े, दुरमति मैल दे धवाईआ। दूर दुराडे वस आ के नेड़े, आपणा पन्ध मुकाईआ। कोटां विच्चों थोड़े भगत जेहड़े बैठे रख के वड्डे जेरे, जेरज़ अण्डज उत्भुज सेहतज विच्चों देणा बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान मेहर नज़र कर मेहरे, मेरा तेरा तेरा मेरा रहिण कोए ना पाईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ देवा सिँघ दे गृह पिण्ड धंगाली खूण कैंप जम्मू
जन भगत कहे मैं सार ना जाणां तेरी, तेरा भेव कोए ना आईआ। बण सेवक घर दी चेरी, गोली हो सेव कमाईआ। शौह दरया डुब्बण ना देवीं बेड़ी, पार किनारे आप लगाईआ। कलयुग अन्त करीं ना हेरा फेरी, बेपरवाह बेपरवाही विच समाईआ। सानूं नज़र आउँदी गुरमुख कहे राम वेले एथे हुन्दी सी इक बेरी, बेर कच्चे पके दोवें रंग वटाईआ। इक अयाली लाई ढेरी, तोड़ तोड़ के ख़ुशी मनाईआ। अंदर आसा कीती वधेरी, बहु ममता लई प्रगटाईआ। साचा राम मारे फेरी, बण के पाँधी राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वरताईआ। जन भगत कहे प्रभ फेरा पा, क्यों बैठा मुख छुपाईआ। अयाली दासी जीउणा नाँ, मापे ख़ुशीआं नाल सुणाईआ। अन्तर बैठा ध्यान लगा, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जिंनां चिर मेरा राम ना जावे आ, मैनूं सुरत रहे ना राईआ। मार के उच्ची धाह, कूक कूक दिता सुणाईआ। भीलणी दी ते मेरी माँ दी इक्को माँ, भणेवां ओसे दा नज़री आईआ। जिंनां चिर ना दरश देवें आ, झल्ली ना जाए जुदाईआ। राम शब्दी रूप वटा, भज्जया वाहो दाहीआ। सहिजे पहुंचया आ, फड़ बाहों दिता हिलाईआ। नैण ल्या खुल्हा, ख़ुशी विच ताली दिती लगाईआ। वाह मेरे बेपरवाह, तेरे हथ्थ वड्याईआ। राम ने विच्चों पंज बेर लए खा,
अद्धा हिस्सा उस दे मूँह विच पाईआ। फिर सहिजे सहिजे दिता समझा, इशारे नाल दृढ़ाईआ। जिस वेले त्रेता द्वापर गया विहा, कलयुग अन्ध अन्धेरा छाईआ। राम दा राम तेरा अगला लेखा दए चुका, बाकी तेरे हथ्थ फड़ाईआ। निरगुण हो के देवे दरस दिखा, जोती जाता शहिनशाहीआ। मेहर नज़र लए उठा, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। अयाली निउँ के सीस दिता झुका, दोए जोड़ वास्ता पाईआ। की उह अकल्ला आवे तेरे वांग आपणा आप लुका, परदा जगत रखाईआ। राम किहा नहीं उह सन्त सुहेले नाल मिला, गुरमुख साचे संग ल्याईआ। तेरे दवारे देवे भाग लगा, भगवान हो के होए सहाईआ। बच्चे किहा की मैनूं लवे पहचान, निरगुण परदा दए उठाईआ। राम किहा हां उह करे ध्यान, दाता बेपरवाहीआ। प्रेम प्यार दा खावे पकवान, कच्चयां तों पक्के दए बणाईआ। पूरब लेखा चुक्कया आण, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछला लहिणा देवा सिँघ दा देणा दे के ख़ुशी मनाईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ कुलवन्त सिँघ पिण्ड धंगाली खूण कैंप जम्मू
जन भगत कहिण प्रभू सहारे तक्के सच सतिगुर दे, सति सतिवादी हो के वेख वखाईआ। मेहरवान हो के जगत उधार ग़रीब ग़ुरबे, दर्दी हो के दर्दीआं दर्द वण्डाईआ। बिन तेरे प्रेम सारे होए मुरदे, मुद्दतां दे विछड़े बैठे ध्यान लगाईआ। बिन तेरे गृह दूजे घर मूल ना तुरदे, चार कुण्ट ना अक्ख बदलाईआ। राग दस्स दे आपणी सुर दे, सुत्यां लै जगाईआ। विछोड़े मेटदे पिछले अनन्दपुर दे, पुरीआं लोआं विच्चों लेखा बाहर कढाहीआ। असीं मूर्ख हो के सारे रहे भुल्लदे, अभुल्ल तेरे हथ्थ वड्याईआ। बिन तेरे दर तों रुलदे, कोझयां कमलयां गले ना कोए लगाईआ। तूं टुकड़े खा के चुल्ह चुल्ह दे, राजे बल दा लेखा दे मुकाईआ। असीं भगत ओस कुल दे, जिथ्थों भगवान नज़री आईआ। साडी सेवा दा सानूं मुल्ल दे, कीमत नाम वाली झोली पाईआ। बिन तेरी किरपा तेरे तोल कोई ना तुलदे, जगत तराज़ू कम्म किसे ना आईआ। सानूं माण दे ओस कमल फुल्ल दे, जो कँवल नैण आपणे विच छुपाईआ। टिक्के लाईए तेरी सच्ची धूल दे, धूढ़ मस्तक ख़ाक रमाईआ। राह तक्कीए तेरे सच असूल दे, असल विच वसल दे वखाईआ। झगड़े मुक जाण गुर अवतार पैगम्बर रसूल दे, रस्ता इक्को दे दृढ़ाईआ। जित्थे भगत भगवान इक दूजे नूं कबूल दे, मिल के वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगत कहे प्रभ करीं रच्छा, रच्छक हो के
वेख वखाईआ। बल बावन वाली इच्छा, सब दी लेखे देणी लगाईआ। इस बन खण्ड अंदर तेरां सौ सतासी रिषी रैहन्दा सी इक्ट्ठा, इक मन हो के इक्को ध्यान लगाईआ। जिन्हां नूं बल ने भेजीआं गठ्ठां, गंढ्ढां नाल बुलाईआ। सब ने आउणा नठ्ठा, भज्जणा वाहो दाहीआ। अस्वमेध यग इक रचा, रचना कीती बेपरवाहीआ। सन्त साध सद्दणा सच्चा, सच मिले वड्याईआ। ओसे वेले सब ने कर के मता पक्का, इरादा ल्या बणाईआ। जिस वेले दिन आया अच्छा, भज्जे वाहो दाहीआ। बल दवारे खा खा सब रज्जा, ख़ुशी ख़ुशी ढोले गाईआ। बावन बुढ्ढा उठ के कोल आया पासे सज्जा, डंगोरा सहिज दिता हिलाईआ। रिषीओ मैनूं दसो केहड़ी वजह, जिस नाल प्रभ नूं मिल के शुकर मनाईआ। सब ने खब्बा हथ्थ मार के उपर ढिड्डां, होका दे के दिता जणाईआ। साडा मंगतयां दा सड़ गया पिण्डा, प्रभ नूं खोजया थाउँ थाँईंआ। अजे दरस नहीं किसे नूं दिन्दा, नज़र कोए ना पाईआ। बावन किहा आह मैं तुहानूं देवां नेंदा, सतिजुग दा त्रेता त्रेते दा द्वापर द्वापर दा कलयुग कलयुग दा अन्त खेल भगवन्त सहिजे दयां समझाईआ। मैं ओस वेले निरगुण धार हो के फिर होणा जीउँदा, जागरत जोत रूप वखाईआ। लहिणा देणा चुकावां साचे नेंहु दा, निहकर्मी हो के दयां दृढ़ाईआ। तुहाडे नाल फेर नाता जोड़ां पिता प्यो दा, पुरख अकाल वेस वटाईआ। जिस कन्यां मेरे लई थाल परोस्या खण्ड घिउ दा, चार भैणां पंजवां रल के छोटा वड्डा भाईआ। मैं ओस दा कीता धन्न धन्नयां, ख़ुशी विच ख़ुशी दिती बदलाईआ। जिस वेले लोकमात निरगुण चढ़या चन्नया, जोत नूर होवे रुशनाईआ। ओस वेले इक शब्द संदेसा तुहाडे पावां कन्यां, कन्नां विच जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल रिहा समझाईआ। सारे ·षी कर के निमस्कार, इक दूजे वल बैठे ध्यान लगाईआ। बावन किहा तुहाडे नहीं कुछ अख्त्यार, करन करावणहार इक्को नज़री आईआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, विछड़यां लए मिलाईआ। तुसीं राजे बल दा खा के अहार, मन शात ना कोए कराईआ। क्यों तुहानूं मिल्या नहीं निरँकार, मन वज्जी ना सच वधाईआ। उह मेरे आह मेरे नाम दा लवो प्यार, तुहाडे हथ्थ देवां फड़ाईआ। कलयुग अन्त तुहाडे विच्चों लवां निकाल, एह मेरे हथ्थ वड्याईआ। मैं लेखे लाउणा ओस कन्यां दा थाल, जिस दे पिच्छे घर घर जा के गुरमुखां दे भोग लगाईआ। सब दा पूरा करां स्वाल, लेखा सब दा दयां चुकाईआ। ओस दा काज रचणा विच जहान, जहान जहान जुग ओस नूं सके ना कोए प्रनाईआ। कुछ थोड़्हा लेखा रखणा गोबिन्द नाल, परदा परदयां विच्चों टिकाईआ। अगों रिषी चरणां वल्ल कर ध्यान, सारे नीर वहाईआ। सानूं सच दस्स मेहरवान, किस बिध एथे इक्ट्ठे लएं कराईआ। बावन किहा एह मेरा खेल कमाल, जुग जुग मेरा भेव कोए ना पाईआ। दूर दुराडे मेलां आण, डेरा जंगलां विच लगाईआ। फेर आपणे निउँदे दा तुहानूं सनेहा
देवां आण, रिषीआं दा रिषी चेला सिँघ नाल मिलाईआ। तुहानूं खवावां उह पकवान, जिस दे नाल मिले भगवान, सेवा करे जगत महान, बच्चे बणा के गोद उठाईआ। घर आउँदयां नूं मुड़ के दे के जीवन ज़िंदगी दा दान, तुहाडा अगला लेखा कर परवान, परवाने घर घर दयां पुचाईआ। जन भगतो तुसीं ख़ुशीआं नाल खायो आण, तेरां सौ सतासीआं विच्चों जिन्हां नूं मिल्या माण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब लेखे कारन सब नूं आया उठाण, इक्ट्ठयां कर के इक्ट्ठा हुक्म जणाईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ बचन सिँघ दे गृह पिण्ड धंगाली खूण कैंप जम्मू
रिषी कहिण किस बिध आवांगे। की होवे तेरा नाउँ, किस बिध दर्शन पावांगे। बावन किहा निरगुण हो के पकड़ां बाहों, दर दर घर घर साचा दरस दखावांगे। पूरब मेट के हरस, हसदयां हसदयां ख़ुशी मनावागे। विछोड़े वाली रहे ना तड़प, तड़पदयां शांत करावांगे। अगे कोई ना रहे अटक, मार्ग इक्को इक सुहावांगे। तुहाडा मेरा रहे कोई ना फ़र्क, इक्को घर बह के ख़ुशी मनावांगे। तुहाडे नाल पक्की होई शर्त, शरअ दा लेखा सर्ब चुकावांगे। जिस वेले निरगुण हो के आया परत, भगत भगवान हो के रंग वखावांगे। भाग लग्गे एस धरत, उजड़ी होई फेर वसावांगे। हुण तुसां बल दा कीता खर्च, फेर तुहाडा खर्च आपणे ख़ज़ाने विच्चों वण्ड वण्डावांगे। तुहाडे नालों बहुती मैनूं गरज, हुण दे विछड़े फेर इक्ट्ठे हो के सोभा पावांगे। जन भगतो मैं आपणा पूरा करां फ़र्ज़, मिल के दोवें धिरां काज रचावांगे। तुसां प्रभू दी मन्नणी इक अरज़, बेनन्ती इक्ट्ठी इक प्रगटावांगे। भावें जगत विहार दा हो जाए हर्ज, इस विवहार नूं सिरे चढ़ावांगे। तुसीं मेरे मैं तुहाडा वण्डणा दर्द, दु:ख विच्चों सुख प्रगटावांगे। एह खेल होणा असचरज, वेला वक्त वेख ख़ुशी मनावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखे विच्चों कढ्ढे सब दी फ़रद, फ़ैसला आपणे हथ्थ रखावांगे।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ सरदार सिँघ पिण्ड सरदारी खूण कैंप जम्मू
रिषी कहिण साडी भूमिका सोहे अस्थान, बिरध बावन ध्यान लगाईआ। चौदां चौदां जोजन साडा निशान, चारे कुण्ट नज़री आईआ। जित्थे मिले पीण खाण, मूलकंद खा के शुकर मनाईआ। दिवस रैण याद करीए भगवान, अंदर आशा
इक वधाईआ। तेरां सौ सतासीआं विच्चों छेवां हिस्सा कुछ अणजाण, जो बच्चयां वांग बच्चे रहे अख्वाईआ। जे पेट भर के ना मिले पकवान, रो रो देण दुहाईआ। रिषी बणना नहीं आसान, घर कुटम्ब तजाईआ। इन्हां नूं दे कुछ दान, मेहर नज़र उठाईआ। बावन किहा हुण छड्डणा पए जहान, लोकमात रहिण ना पाईआ। फिर मेला होवे सच अस्थान, भूमिका मिले वड्याईआ। सभना भगतां नूं इक्को जिहा देवां ज्ञान, वड्डा छोटा रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा भगत भगवान इक दूजे नूं करन परवान, विछोड़ा विच्चों दयां कटाईआ। सांझा रखां इक पकवान, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बिन अक्खां मार ध्यान, वेखां चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ·षी कहिण चौदां जोजन साडी भूम, धरनी सोहणी सोभा पाईआ। असीं बाले नढ्ढे तेरे मासूम, बच्चे नज़री आईआ। सानूं साचा दस्स कानून, रस्ता दे दरसाईआ। इक्को दस्स मजमून, इक्को दे पढ़ाईआ। तेरे प्यार तों होईए ना महिरूम, ख़ाली हथ्थ ना कोए बदलाईआ। तेरा लहिणा नामालूम, समझ विच ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। ·षी कहिण बावन साडी वेख अबादी, आबादकार देणा बणाईआ। असीं घरां दी कर बरबादी, इस घर विच बैठे आईआ। जगत जंजाल, तों दे आज़ादी, फाँसी गल रहे ना राईआ। बावन किहा जिस वेले कन्यां दी होवे शादी, शादयाने घर घर दयां वजाईआ। तुहाडा नवां साजण लवां साजी, साजण हो के वेख वखाईआ। पिछला लेखा याद रखां माज़ी, पूरब भुल्ल कदे ना जाईआ। तुहाडे लेखे लावां उह अराज़ी, जिस नूं कानून सके ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा अगला दए चुकाईआ। रिषी कहिण प्रभू वेख साडी हद्द, बावन बुढ्ढे ध्यान लगाईआ। बावन किहा मैं होवां गद गद, कलयुग अन्त चरण लवां टिकाईआ। सारे इक्ट्ठे लवां सद्द, चौदां जोजन अंदर दयां वसाईआ। इक्को सुणा के छन्द, ढोला दयां दृढ़ाईआ। रसना जेहवा गाए बत्ती दन्द, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। भगत सुहेले हो के चमको चन्द, नूर जोत रुशनाईआ। तुहाडा मुकावां फेर पन्ध, सफ़र रहे ना राईआ। परदा लाह के ब्रह्म हँ, पारब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। तुसां मानस जन्म विच पैणा जम्म, लोकमात तन हंढाहीआ। तुहाडा कारज पूरा करना कम्म, एह मेरी बेपरवाहीआ। मेटणा ख़ुशी ग़म, चिन्ता देणी कढाहीआ। तुहाडा लेखे लाउणा पवण स्वास दम, जिस नाल प्रभ नूं रहे ध्याईआ। ओस वेले निरगुण धार बिरध ब्रह्मण ना होवे होवे पारब्रह्म, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रिषीआं ·षीआं मुनीआं मुनीश्रां मनसा सब दी वेख वखाईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ राम लाल दे गृह पिण्ड सरदारी कैंप खूण जम्मू
रिषी कहिण दस्स मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। किस बिध मिले भगवान, साख्यात दरस कराईआ। उपजे सच ज्ञान, अज्ञान दए मिटाईआ। विछोड़ा कटे आण, मेला सहिज सुभाईआ। पत्थर इट्टे करे परवान, उजाड़ पहाड़ होए सहाईआ। सुणाए धुर दा गाण, अगम्मी आवाज अल्हाईआ। देवे साचा दान, भण्डारा इक वरताईआ। लेखा चुकाए दो जहान, अन्त अन्तश्करन ना कोए भवाईआ। साचा घर वखाए आण, निज आपणी अक्ख खुल्हाईआ। भाग लगा के बीआबान, सच अस्थान दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बावन किहा दया कमावेगा। ·षी मुनी वेख वखावेगा। द्वापर त्रेता कलयुग पन्ध मुकावेगा। पुरख अबिनाशी वेस वटावेगा। निरगुण नूर जोत रुशनावेगा। शब्दी धार हुक्म सुणावेगा। ब्रह्मण्ड खण्ड खेल खिलावेगा। लोआं पुरीआं वेस वटावेगा। जोत सरूप आपे हो, होका हक नाम सुणावेगा। किसे नाल ना करे धरोह, कीता कौल तोड़ निभावेगा। तुहाडा पिछला याद कर के मोह, मुहब्बत आपणे नाल बणावेगा। अन्तर आत्म जाए छोह, बाहरों नज़र किसे ना आवेगा। सच प्रकाश दी कर के लो, अज्ञान अन्धेर मिटावेगा। तुहाडे जोगा जावे हो, हरिजन साचे आप प्रनावेगा। तुहाडा लेखे लावे जन्म जन्म अगले नाल मिल के होण दो, दोहरी आपणी कार कमावेगा। सृष्टी माया नालों कर निर्मोह, धरती एसे आप टिकावेगा। जिस दा भेव ना जाणे को, मानव बुध ना कोए समझावेगा। जोती जाता जावे हो, परदा ओहला आप उठावेगा। कूड़ी वस्त सब कुछ खोह, खेड़ा सच्चा आप वखावेगा। रिषीओ तुहाडा इक्ट्ठा कर के इक गरोह, संग सोहणा आप बणावेगा। लै के आवे ढोआ ढोअ, निउँदा नाम हथ्थ फड़ावेगा। तुसीं लभ्भण ना जायो को, कोटां विच्चों तुहानूं आप जगावेगा। तुहाडे वरगा आपे हो, अंदर तुहाडे सोभा पावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म जावे छोह, शहिनशाह आपणी कार कमावेगा।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ प्रेमो देवी पिण्ड ख़ैरोवाल कैंप खूण जम्मू
बावन कहे चंगी भूमी, भरम भउ ना कोए रखाईआ। जिस नूं समझे ना कोए नजूमी, हिसाब किताब ना कोए दृढ़ाईआ। जित्थे खेल करे प्रभ वड कानूनी, काइदा आपणा इक समझाईआ। जगत विधानां समझे खेल मामूली, नामालूम आपणा हुक्म वरताईआ। सदा सदा सद कदे ना करे बेअसूली, असल हुक्म इक वरताईआ। दीन दुनी जाए भूली, भुलयां राह
ना कोए वखाईआ। रिषीओ तुहाडी मेहनत देवे दूणी, दुगणे दे चौगणे दए बणाईआ। तुहाडी अंदरों बदल देवे कूणी, सोहँ ढोला इक पढ़ाईआ। एसे डूँग्घी धार नूं कैहिंदे खूहणी, जेहड़ा हिस्सा कृष्न काहन झोली पाईआ। तुहाडी आत्मा रहे ना ऊणी, उनती करे विच लोकाईआ। सच प्रीती करे गूढ़्ही, रंग आपणा दए रंगाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूढ़्ह मूढ़्ही, पुरख अकाल वेख वखाईआ। चरण टिक्का लावे धूढ़ी, धुर दा परदा दए उठाईआ। तुहाडी आसा मनसा करे पूरी, पूरीआं दे थाँ पूरन सतिगुर दए मिलाईआ। जिस दी बिरथा ना जाए मज़दूरी, सेवकां दी घाल लेखे पाईआ। दर्शन दे के हाज़र हज़ूरी, आपणे साजण लए बणाईआ। रिषीओ ओस वेले समझयो ना कोई मजबूरी, दु:ख दे भुक्ख तों लए छुडाईआ। भगत उधारना प्रभ दा कम्म ज़रूरी, जुग चौकड़ी विच्चों आपणे हिस्से रखाईआ। तुहाडी मंज़ल कर के पूरी, मज़ा आपणा दए चखाईआ। जोती दर्शन दे के नूरी, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। दुनिया दी प्रीती दस्से कूड़ी, सच्चा मेला मालक धुरदरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दे मस्तक लावे मस्ती वाली धूढ़ी, मस्ती विच्चों हस्ती, हस्ती विच्चों मिले अर्शी, अर्शी प्रीतम फर्श उत्ते दए वड्याईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ शिवो देवी पिण्ड बाले वाल कैंप खूण जम्मू
रिषी कहिण साडी गिणती तेरां सौं सतासी, सैंकड़े रहे जणाईआ। किस बिध मिटे उदासी, सच देणा समझाईआ। रहे ना जम की फ़ासी, फ़ैसला अन्त कराईआ। होईए ना मधरा मासी, रसना जेहवा ना कोए हल्काईआ। चढ़ीए मंज़ल घाटी, आपणा पन्ध मुकाईआ। कलयुग दूर दुराडी दिसे वाटी, लम्बा पन्ध ना कोए फिराईआ। बावन किहा तुसीं मेरी मन्नो आखी, प्रेम नाल समझाईआ। तुहाडा लहिणा देणा बाकी, पुरख अकाल हथ्थ फड़ाईआ। तुसीं जोत मिलयो साची, सच विच समाईआ। फिर मिले देह माटी काची, कंचन गढ़्ह बणाईआ। तुहाडी भगतां दी होवे ज़ाती, दीन मज़्हब ना कोए वखाईआ। पुरख अकाल होवे साथी, सगला संग बणाईआ। दुरमति मैल जाए काटी, पड़दे दए खुल्हाईआ। पन्ध मुकावे मुकी वाटी, धुर दा हुक्म जणाईआ। तुहाडा बणे धुर दा साथी, सगला संग निभाईआ। मेरा सुनेहड़ा लै लओ बिन अक्खरां वाली पाती, पत्रका दयां फड़ाईआ। तुहानूं वेखण नहीं देणी कोई काशी, गंगा जल ना कोए नुहाईआ। पुरख अकाल मेहरवान मेहर कर के बणाउणा दासन दासी, सेवक सेव आप कराईआ। झगड़ा चुका पृथ्मी आकाशी, अकल अंदरों देणी बदलाईआ। मिलणा मेल सचखण्ड निवासी, निमाणयां आपणे रंग रंगाईआ। कलयुग लहिणा देवे बाकी, बाकी अवर ना कोए रखाईआ। निरगुण
हो के खेल करे पुरख अबिनाशी, धुर फ़रमाना आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुहाडे कारन मारे वाटी, वट्टयां पत्थरां विच फेरा पाईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ नानक चन्द दे गृह पिण्ड सरदारी कैंप खूण जम्मू
बावन किहा तुहाडी धरती वेखे चंगी, चंगेरां छाबे लेखे लाईआ। सेवा वेखे कीती पैरीं नंगी, बन खण्ड फिरो वाहो दाहीआ। जगत तृष्ना रहे ना तंगी, तंगदस्त ना कोए वखाईआ। काया चोली जाए रंगी, रंग रंगीला धुर दा माहीआ। देवे वस्त नाम अनमंगी, धुर दी दौलत झोली पाईआ। तुहाडी आत्मा कर के ठंडी, अग्नी तत दए बुझाईआ। पिछली टुट्टी जावे गंढ्ढी, अगे फेर ना कोए तुड़ाईआ। साची देवे प्रेम सुगंधी, सति सरूप वखाईआ। जन्म कर्म दी रहिण ना देवे पाबन्दी, कांडां दा डेरा देवे ढाहीआ। सिध्धा मार्ग दस्स के डण्डी, रस्ते आपणे लए चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बावन कहे तुहाडी धरती लग्गे भाग, चौदां जोजन वेख वखाईआ। तुहाडे जन्म दा जगे चिराग़, भगवान भगतां विच वण्ड वण्डाईआ। दुरमति मैल दा धोवे दाग़, पापां करे सफ़ाईआ। नाम दा दे के दाज, दौलत सोहणी घर टिकाईआ। सचखण्ड दा चला रवाज, पिछला लेखा दए मुकाईआ। तुहानूं घर घर विच्चों पा के भाज, इक्ट्ठे सहिजे लए कराईआ। फिर लहिणा देणा देवे आप, पिछला कीता कौल भुल्ल ना जाईआ। अगे दस्स के सतिजुग जाप, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै दए सुणाईआ। तुसां अंदरों बाहरों बणना साफ़, कपड़ कूड़ ना कोए हंढाहीआ। नाम भण्डारा देवे इक सौग़ात, वस्त अनमुल्ली आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी पूरी करे आस, बहुत्यां विच्चों थोड़े, थेड़यां विच्चों थोड़े रहिण देवे उदास, बाकी हिरदे आपणे नाल मिलाईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ खोजू राम दे गृह ख़ैरोवाल खूण कैंप जम्मू
रिषी कहिण बावन दस्स, अन्तरगत जणाईआ। अन्तर बिध तेरे वस्स, मेला लैणा मिलाईआ। हुण किधर जाणा नठ्ठ, कवण कूट डेरा लाईआ। बावन किहा मेरा खैहड़ा दयो छड्ड, इक्को हुक्म दिता समझाईआ। मैं हो के सब तों अड्ड, आपणा आप लैणा बदलाईआ। जिस वेले निरगुण धार हो के पुरख अकाल आया जग, मेरी आशा नाल ल्याईआ। मैं तुहानूं लवां
लभ्भ, भज्जां चाँईं चाँईंआ। इक्ट्ठे कर के एसे हद्द, चौदां चौदां जोजन अंदर सोभा पाईआ। हुक्में अंदर लवां सद्द, सुनेहड़ा इक पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। रिषी कहिण बावन कुछ खोल्ह भेद, भरम दे मिटाईआ। किस बिध करे प्रभू हेत, हितकारी हो के वेख वखाईआ। बावन किहा शहिनशाही सम्मत दा पहला होवे चेत, चेतन तुहानूं दए कराईआ। तुहाडे घर घराने खोह के खेत, सहिजे एथे दए पुचाईआ। जित्थे लेखा मुके महीना जेठ, जेठ पिछला दए गवाहीआ। अगे रखे साया हेठ, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम दुशाले लए लपेट, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। शब्द संदेशे हुक्मे भेज, भजन बन्दगी इक वखाईआ। निरगुण धार दस्स के तेज, तेज प्रकाश आप चमकाईआ। तुहाडी घर घर दी लेखे ला के देग, दामन पकड़े दमां दा होए सहाईआ। जिस कारन तुहानूं लए भेज, उह लेखा पूरा लए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म माणे साची सेज, सुहञ्जणा समां दए प्रगटाईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ ज्ञान चन्द दे गृह पिण्ड ख़ैरोवाल खूण कैंप जम्मू
·षी कहिण असीं रखीए उडीक, कलयुग अन्त राह तकाईआ। श्री भगवान जणा के सच प्रीत, परमात्मा हो के आत्मा आपणे नाल मिलाईआ। जन्म कर्म दी बदल देवे तवारीख, तरीका आपणा इक दृढ़ाईआ। सच पदार्थ नाम पावे भीख, धुर दी दात देवे वरताईआ। काया माटी करे ठांडी सीत, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दस्से साचा गीत, शास्त्रां वाली ना कोए पढ़ाईआ। सति धर्म दी दस्से रीत, मार्ग इक्को इक जणाईआ। कलयुग अन्त अख़ीरी जाए बीत, लेखा आपणा पन्ध मुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर पन्ध मुकावण ठीक, ठाकर अगे सीस झुकाईआ। इक्को छत्र झुल्ले हरि सीस, दूजा नज़र कोए ना आईआ। लेखा चुके बीस इकीस, एकँकार वज्जे वधाईआ। परम पुरख परमात्म आवे ठीक, ठाकर हो के फेरा पाईआ। लहिणा देणा चुकावे हस्त कीट, शाह सुल्तान नज़र कोए ना आईआ। तुहाडी पूरी करे उम्मीद, मनसा मन ही विच समाईआ। इक्ट्ठे करे नाल तरतीब, तरीका वेखण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक समझाईआ। रिषी कहिण किस बिध करें खेल, प्रभ प्रभू दे जणाईआ। विछड़यां लएं मेल, विछोड़ा रहे ना राईआ। वसें धाम नवेल, वक्खरी कार कमाईआ। जो जोबनवन्ता अलबेल, खेले खेल शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। बावन किहा एह भेव अवल्ला, एकँकार आप
कराईआ। खेले खेल जला थला, सृष्टी दृष्टी खोज खुजाईआ। वेस वटावे घड़ी पला, पलक पलक विच्चों बदलाईआ। कलयुग अन्तिम वसे सच महल्ला, सच घराने डेरा लाईआ। जोती शब्दी धार हो के रला, निरगुण हो के फेरा पाईआ। तुहाडा सब दा इक्ट्ठा फड़े पल्ला, फड़नहार देर कोए ना लाईआ। ल्या के एसे जंगल जूह विच झल्ला, झलक आपणी इक वखाईआ। सब दा इक्ट्ठा बणा के इक्को महल्ला, भगत दुआर दए वखाईआ। जित्थे इक्को दीपक जोत जला, नूर नूर चमकाईआ। तुहाडा मेटे दूई सल्ला, सलल आपणा रंग चढ़ाईआ। सच पकवान देवे उह भल्ला, जेहड़ा भालयां हथ्थ कदे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुनेहड़ा आपे देवे घल्ला, घोर कलयुग विच्चों देवे आप उठाईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ रोलू राम दे गृह पिण्ड ख़ैरोवाल कैंप खूण जम्मू
रिषीआं किहा असीं बलख चों जाईए भज्जे, बलपुरी सोहणी नज़री आईआ। जिथ्थों पकवान खा के रज्जे, अग्गों प्रभ मिलण दी मिल जाए वड्याईआ। जिस दा सच्चा नूर जगे, प्रकाश होवे रुशनाईआ। सानूं मिले जुग अगे, अगला पन्ध मुकाईआ। बावन ने निशाने दस्से सच्चे, सच दिता समझाईआ। असीं हुण नहीं रहिणा कच्चे, पक्की लई पकाईआ। जिंनां चिर श्री भगवान दा दरस ना करीए अक्खे, कथा सुण के मन ना कोए परचाईआ। सदा साडे अंदर वसे, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। पिच्छा दे मूल ना नठ्ठे, साजण हो के अंग लगाईआ। कर किरपा सानूं फेर कर इक्ट्ठे, दूर नेड़े लए मिलाईआ। पूरब लहिणा देणा बाकी किसे ना रखे, सब दा दए चुकाईआ। सच प्रेम प्यार मुहब्बत विच हस्से, हस्ती दूसर ना किसे समझाईआ। लख चुरासी विच्चों फड़ फड़ लभ्भे, कौल इकरार जिन्हां नाल रखाईआ। सच प्रेम प्यार दे देवे मज़े, पदार्थ इक्को दए चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब बचन करे सच्चे, सच स्वामी हो के वेख वखाईआ।