१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ ज्ञान चन्द दे गृह पिण्ड तूतां वाली कैंप खूण जम्मू
बावन किहा जिस वेले कलयुग रैण अन्धेरी होई मस्सया, मसला हल्ल ना कोए कराईआ। साचा मार्ग दस्स ढंगया, अगला भेव खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी करता आवे नट्ठया, लोकमात फेरा पाईआ। जेहड़ा जगत नेत्र किसे ना लभ्भया,
खोजे जगत लोकाईआ। जन भगतां अंदर सदा वसया, बाहर डेरा कदे ना लाईआ। नज़री आए धुर दी अक्खीआं, आख़र आपणा रंग चढ़ाईआ। जन भगत सुहेले मेले साची सख़ियां, सिख़ावत आपणे कोलों झोली पाईआ। नाम रंगण नाल जाण रत्तीआं, रतन अमोलक लए बणाईआ। किसे दीआं भरन मूल ना चट्टीआं, चेटक इक्को इक वखाईआ। सच दवारे होवण सच्चीआं, सति सतिवादी मिल के ख़ुशी मनाईआ। दीन मज़्हब दीआं कटण रस्सीआं, फाँसी जम ना कोए पवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बावन किहा जिस वेले होवे कलयुग अन्ध, रैण अन्धेरी छाईआ। निरगुण हो के आवे सूरा सरबंग, लोकमात फेरा पाईआ। लोकमात वजाए मृदंग, अगम्मा राग सुणाईआ। शब्द अगम्मी दुड़ाए तुरंग, तुरत वेखे थाउँ थाँईंआ। तुहाडी पूरी करे मंग, मनसा मन ही विच समाईआ। सच दुआर आवे लँघ, मंज़ल पन्ध चुकाईआ। इक सुणाए ढोला छन्द, मेरा तेरा राग अल्हाईआ। ठाकर हो के देवे आनंद, परमानंद विच समाईआ। भगत सुहेले बणा के चन्द, चन्द चांदनी करे रुशनाईआ। शब्दी धार होवां संग, सोहणा खेल वखाईआ। सब दी कटे भुक्ख नंग, दुखड़ा दर्द रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा पूर कराईआ। रिषी कहिण सुण स्वामी, सच दे जणाईआ। किस बिध होवे अन्तरजामी, घट भीतर वेख वखाईआ। साडा बणे हामी, मिल के ख़ुशी मनाईआ। बावन किहा ओह जान जानी, जानणहार वड्डी वड्याईआ। जुग चौकड़ी बण के बानी, कोटन बावन भेख वटाईआ। जिस खेल करना रावण रामी, राम रमईआ फेरा पाईआ। जिस वेस वटाउणा कृष्ना काहनी, घनईआ हो के फेरा पाईआ। जिन्ह ईसा मूसा मुहम्मद प्रगटाउणी इक निशानी, कलयुग देवे माण वड्याईआ। जिस नानक गोबिन्द बख्शणी जोत नुरानी, नूरो नूर कर रुशनाईआ। जिस कलयुग अन्त निहकलंक हो के मंज़ल करनी आसानी, एहसान सिर ना कदे चढ़ाईआ। ·षीओ तुहाडी जूह ना होवे बेगानी, बेगाना नज़र कोए ना आईआ। खेल खेले वाली दो जहानी, जहां तहां लए उठाईआ। उस दे आउण दी इक निशानी, तुहानूं सहिजे दयां समझाईआ। किसे नूं देणी पए ना कुरबानी, चार कुण्ट दहि दिशा लभ्भण कोए ना जाईआ। मेहरवान हो के तुहाडे गृह आ के घर घर खावे महिमानी, जिस महिमानी कारन बल दवारे फेरा पाईआ महिमानी खा के मिली जोत नुरानी, नूर चशम ना कोए कराईआ। ओस वेले तुहाडे उत्ते करे मेहरवानी, परदा अंदरों दए उठाईआ। झगड़ा चुका के चारे खाणी, ख़ाने आपणे विच टिकाईआ। भगत भगवान दी सदा इक्को जही जवानी, बाल बुढेपा रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रिषीओ, ओह बणे धुर दा दानी, दाता हो के दया कमाईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ बेलू राम दे गृह पिण्ड सरदारी कैंप खूण जम्मू
बावन किहा कलयुग अन्तिम धरे भेख, जग जीवण दाता नज़र किसे ना आईआ। किसे हथ्थ ना आवे ·षीकेश, केशव आपणा रूप लए बदलाईआ। लहिणा देणा देवे दस दस्मेश, दहि दिशा वज्जे सच वधाईआ। करे खेल जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी रहे हमेश, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाहीआ। पूरब जन्म सब दा जाणे लेख, ·षी रखीशर खोज खुजाईआ। चरण प्रीती बख्शे धुर दी टेक, टिक्का मस्तक नाम लगाईआ। बुद्धी करे आप बिबेक, मन चंचल ना कोए चतुराईआ। मानस जन्म बदल देवे रेख, शब्दी चोट इक लगाईआ। पहलों तुहानूं देवे भेज, लोकमात जन्म दवाईआ। फिर परमात्म हो के आत्म माणे सेज, घर साचे सोभा पाईआ। तुहाडा देस कर परदेस, देसन्तर आपणा वेख वखाईआ। जिस उज्जल करना लेख, कलम शाही वण्ड वण्डाईआ। चौदां जोजन होवे हेत, हितकारी बेपरवाहीआ। लेखा लिख के महीने चेत, चेतन सब नूं दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। बावन कहे जिस वेले लग्गी अग्ग, अग्नी अग्ग ना कोए बुझाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली होए हड्ड, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। साक सज्जण भैण भाई सारे जाण छड्ड, नार कन्त नाता ना तोड़ निभाईआ। साचे काअबे करे ना कोए हज्ज, हकीकत हक ना कोए समझाईआ। नेत्र रोवण शिव दवाले मठ, गुरदवारा दुआर दए दुहाईआ। परदा रहे अठ्ठ सठ्ठ, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। साचा नाम मिले ना किसे हट्ट कोटन कोटि साधू बैठण वेस वटाईआ। मन वासना जगत रहे नठ्ठ, दिवस रैण भज्जण वाहो दाहीआ। बिन भगतां किसे मेल ना मिले पुरख समरथ, जगत विद्या कम्म किसे ना आईआ। अबिनाशी करता तुहाडी झोली पावे हक, देवणहार दे दे ख़ुशी मनाईआ। दरस वखा के आपणी अक्ख, लोचन धुर दा दए खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स नाम सच, धरनी धरत धवल भाग लग्गे जित्थे भगत सुहेले जाण वस, भूमिका इक्को मिले वड्याईआ। रिषीओ किसे दा चले ना कोए वस्स, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हद्द सब दी बन्द कराईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ गुरा राम दे गृह पिण्ड सरदारी कैंप खूण जम्मू
रिषी कहिण की वेला होवे वक्त, वाक्य दयो समझाईआ। बावन किहा अन्धेरा होवे जगत, सच सति ना कोए रुशनाईआ। पिता पूत पवे फ़र्क, साचा प्रेम ना कोए निभाईआ। श्री भगवान देवे ना किसे दरस, गुर अवतार पैगम्बर पल्लू जाण छुडाईआ।
माया ममता दर मिले हरस, काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। सृष्टी दृष्टी जाए तड़प, हउकयां विच दुहाईआ। मनुआ जावे भटक, सांतक सति ना कोए कराईआ। मंज़ल चढ़नों साधू जाण अटक, रुहानी सफ़र ना कोए मुकाईआ। बिना फ़ासीउँ जाण लटक, जम फ़ास ना कोए कटाईआ। प्रभ का हुक्म चले सख्त, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। भाणे विच होण ना देवे फ़र्क, फ़ैसले हक हक सुणाईआ। दीन मज़्हब सारे करे तरक, तुरत आपणा फेरा पाईआ। जन भगतां नाल पूरी करे शर्त, शरअ विच्चों बाहर कढाहीआ। माण वड्याई दे के उपर फर्श, अर्शां दे उपर दए टिकाईआ। वड्याई देवे रिषीओ एस धरत, जित्थे बह के प्रभ दा नाम ध्याईआ। कलयुग अन्त कर के तरस, त्रैगुण अतीता होए सहाईआ। घर स्वामी देवे दरस, ठाकर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म जन्म दी मेट के हरस, वेला वक्त दए वड्याईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ भाग सिँघ दे गृह पिण्ड मलेक खूण कैंप जम्मू
रिषी कहिण असीं करदे रहे तपस्सया, तामस जगत मिटाईआ। अंदर हनेरी मस्सया, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। मन दी कर ना सके हत्या, मनसा विच्चों बाहर कढाहीआ। कलयुग अन्त पूरी होई समस्सया, प्रभ समां दिता बदलाईआ। हरि जू हो के हिरदे वसया, हसद दिता मिटाईआ। भगत बणा के करे जस्या, सिफ्तां नाल सालाहीआ। माण ताण जगत रख्या, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। पूरब लहिणा कर के सच्चया, सच देवे सरनाईआ। हरिजन रहिण ना देवे भाण्डा कच्चया, कंचन गढ़्ह दए वखाईआ। सचखण्ड निवासी आवे नस्सया, भज्जया आवे वाहो दाहीआ। निरगुण हो के दरस दखावे अक्खीआं, आख़र पैंडा पन्ध मुकाईआ। जो बावन नाल होईआं पक्कीआं, पकवान पिच्छे भोजन रिहा खाईआ। जन भगतां जमां दीआं भरन ना देवे चट्टीआं, यमराज ना कोए सताईआ। फिरन ना देवे दीनां मज़्हबां दीआं हट्टीआं, हिस्सयां विच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां लेखा रिहा मुकाईआ। रिषी कहिण कुंदरां विच रहे वड़दे, जंगल पहाड़ वेख वखाईआ। जगत हवस विच रहे सड़दे, प्रभ मिल्या ना बेपरवाहीआ। उच्चीआं नीवीआं थांवां रहे चढ़दे, कदम कदम नाल बदलाईआ। हरी ओम रहे पढ़दे, ओम ओम विच शनवाईआ। भेव खुल्ले ना आपणे घर दे, परदा सक्या ना कोए उठाईआ। बिरहों विछोड़े अंदर रहे सड़दे, प्रभ दरस कोए ना पाईआ। नेत्र हन्झू रहे किरदे, अक्खीआं वहण वहाईआ। मेल मिले ना साचे पिर दे, प्रीतम अंग ना कोए लगाईआ। एह बचन पुरातन पुराणे
चिर दे, बावन नाल मिल के ब्राह्मणी सलाह पकाईआ। जिस दे लहिणे देणे निबड़दे, कलयुग अन्तिम झोली पाईआ। अगे झगड़े मुकणे फ़िकर दे, फ़िकरा इक्को सोहँ ढोला गाईआ। आत्म परमात्म मिल के भगत भगवान कदे ना विछड़दे, लख चुरासी जून ना कोए भवाईआ। जन भगत कहिण असीं बेशक माया ममता मोह विकार कलयुग भरे चिक्कड़ दे, पुरख अकाल आपणी गोद उठाईआ। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले थोड़े निकलदे, जो प्रभ दी ओट तकाईआ। बाकी भाण्डे जीव मुलंमे पित्तल दे, दरगाह साची कीमत ना कोए चुकाईआ। बाहरों रूप मानस वाली शकल दे, अंदर काम क्रोध लोभ मोह हँकार हल्काईआ। रिषी कहिण असीं प्यासे ओस दे इश्क दे, जिस दी मुहब्बत बन्द ना किसे कराईआ। कीते कौल इकरार ना खिसकदे, इक्ट्ठे हो के ढोला गाईआ। सगन हो जाण इक्को वार अगम्मी तिलक दे, तिल आपणा दे वखाईआ। जित्थे जोती नूर लिशकदे, जगमग होवे रुशनाईआ। जिस मंज़ल नूं रहे विलकदे, घर बाहर छड के जंगलां विच डेरा लाईआ। हुण वेले आ गए सिदक दे, प्रभ भरोसा दे कराईआ। झगड़े रहिण ना किसे निन्दक दे, निंदया कलयुग जीवां झोली दे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां माण वड्याई देवे आपणी हिम्मत दे, हौसला जगत वलों वधाईआ।
१९ जेठ शहिनशाही सम्मत २ वकील सिँघ दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप खूण जम्मू
रिषी कहिण किस बिध साडा होवे जन्म, जरम मिले वड्याईआ। किस बिध होवे साडा कर्म, सच वज्जे वधाईआ। किस बिध मिले सरन, प्रभ चरण सच्ची सरनाईआ। किस बिध होवे तरन, तारनहार पार कराईआ। किस बिध मिटे भरम, भाण्डा भरम भन्नाईआ। किस बिध लेखा चुक्के माटी चर्म, चम्म दृष्टी दए गवाईआ। किस बिध मिले सरन, ओट इक तकाईआ। किस बिध खुल्ले हरन फरन, धुर दा रूप नज़री आईआ। झगड़ा मुके वरन बरन, मनुआ करे लड़ाईआ। किस बिध ढोले लग्गीए पढ़न, सहिजे दे समझाईआ। बावन किहा जिस वेले निरगुण हो के आवे उपर धरन, धरनी धरत धवल फेरा पाईआ। भगत सुहेले आवे फड़न, फ़ैसला हक जणाईआ। उच्ची मंज़ल आवे चढ़न, बिन कदमां कदम टिकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला आवे पढ़न, सहिजे सब नूं दए पढ़ाईआ। भगत भगवान इक दूजे दा दर्शन करन, परदा अंदरों दए चुकाईआ। आत्म परमात्म लगावे साची लग्न, लग मातर ना कोए जणाईआ। त्रैगुण माया मेटे अग्न, बूँद स्वांती इक चुआईआ। सच प्रकाश दीपक जगण, जन भगतां करे रुशनाईआ। साचे प्रेम अंदर करे मग्न, मगरला लेखा झोली पाईआ।
साजण हो के आवे सद्दण, सुनेहड़ा इक्को इक पुचाईआ। जन भगत सुहेले आपे आए लभ्भण, परदयां विच्चों बाहर कढाहीआ। साचा नाम आए रंगण, रंग रंगीला हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दर घर साचे आप बहाईआ। रिषी कहिण किस बिध होवे पहचान, सच दे समझाईआ। बावन किहा उह लभ्भणहार श्री भगवान, मेहरवान अख्वाईआ। सहिजे मिले आण, आनन फ़ानन लेखा दए मुकाईआ। सच प्रीती दे के दान, चरण चरणोदक मुख चुआईआ। भूमिका सुहाए अस्थान, सोभावन्त दे वड्याईआ। साची दरगाह करे परवान, परम पुरख बेपरवाहीआ। भगत सुहेले कर प्रधान, लोकमात देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रिषीओ रिश्ते तोड़ के कूड़ जहान, जोड़ा जोड़ के श्री भगवान, काहन बंसरी आपणा नाम सुणाईआ।
२० जेठ शहिनशाही सम्मत २ शिव सिँघ दे गृह पिण्ड शेख़सर कैंप खूण जम्मू
रिषी कहिण सच दे सबूत, सभनां अंदर ध्यान लगाईआ। किस बिध भाग लग्गे काया कलबूत, जिस्म इस्म इक्को नज़री आईआ। चार कुण्ट होवें मौजूद, हर घट रम्यां नज़री आईआ। सानूं सदा रखें महिफ़ूज़, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन्म मरन दी रहे ना कोई हदूद, दायरा आपणा दएं वखाईआ। जित्थे जोती सूरज होए ना कोई ग़रूब, दिवस रैण वण्ड ना कोए वण्डाईआ। उच्च महल्ल नज़र आए इक अरूज, अर्शी प्रीतम अंदर बैठा सोभा पाईआ। साचे घर दी आवे सूझ, बुध बिबेक दएं बणाईआ। वक्खो वक्ख रखें पाणी दा पाणी दूध दा दूध, निर्मल निरवैर दएं वखाईआ। भेव अंदरों खुल्ले गूझ, गुंझल कूड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा दे चुकाईआ। रिषी कहिण किस बिध हाज़र होवें हज़ूर, मिल के ख़ुशी मनाईआ। मुआफ़ करें कुसूर, कसरां नाल उडाईआ। जगत जहान करें अबूर, दूर दुराडा चल के आईआ। गढ़्ह हँकारी तोड़ें ग़रूर, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। मिहनत देवें भगत मजदूर, कीती घाल झोली पाईआ। दरस देवें ज़रूर, दर्शन कर के ख़ुशी मनाईआ। मनुआ मन ना पाए फ़तूर, फ़ातया इक्को वार पढ़ाईआ। साचे नाम दा दएं सरूर, सुरती शब्द मेल मिलाईआ। जन भगत करें मशहूर, मश्वरा भगतां नाल पकाईआ। आपणी जोती बख्शें नूर, बिन चन्द चन्द रुशनाईआ। नाता रहे ना कूड़ो कूड़, सच सच मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी धारा बख्शे चरण धूढ़, धूढ़ दा टिक्का लगावे वड्डा निक्का, मिता पिता प्रभू इक्को नज़री आईआ।
२० जेठ शहिनशाही सम्मत २ बसो देवी दे गृह पिण्ड सरदारी कैंप खूण जम्मू
रिषी कहिण किस बिध करे याद, बावन सानूं दे समझाईआ। सुणे सर्ब फ़रयाद, वेखे चाँईं चाँईंआ। चुरासी विच्चों काढ, आपणे नाल मिलाईआ। प्रीती विचों करे लाड, प्रेम इक समझाईआ। बणाए धुर दे साध, साधना दए समझाईआ। मेटे वाद विवाद, दुरमति मैल गवाईआ। नाम सुणाए नाद, वज्जे धुन शनवाईआ। बुद्धी रहे ना काग, हँस दए बदलाईआ। तृष्ना रहे ना आग, अग्नी तत गवाईआ। सच सुणाए राग, ढोला बेपरवाहीआ। आपे मारे आवाज़, सुत्यां लए उठाईआ। अंदरों खोल्हे राज़, परदा दए चुकाईआ। परमात्म देवे साथ, आत्म जोड़ जुड़ाईआ। घर आवे रघुनाथ, रग रग करे रुशनाईआ। साची दस्से गाथ, पढ़ीए इक पढ़ाईआ। लहिणा देणा चुकाए मस्तक माथ, मता आपणे नाल पकाईआ। कूड़ी रैण अन्धेरी मेटे रात, रुत रुतड़ी आप महकाईआ। नज़री आवे साख्यात, सनमुख हो के दरस दिखाईआ। लेखा लिखे नाल कलम दवात, दाअवेदार सच घर दे दए बणाईआ। इक्ट्ठी बणाए सब दी इक जमात, जमा तफ़रीक वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी रखे याद, याददाशत भुल्ल कदे ना जाईआ।
२० जेठ शहिनशाही सम्मत २ सधरो देवी दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप खूण जम्मू
किरपा करे प्रभ आप, रिषीओ रस्ता दयां जणाईआ। इक्को नाम दस्स के जाप, जीवण जुगत दए बदलाईआ। जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा लेखा कर मुआफ़, मुश्कल हल्ल कराईआ। धुर दरगाही आ के देवे साथ, सगला संग निभाईआ। मेहरवान आ के पुछे बात, वाट पिछली पन्ध मुकाईआ। मेरा बचन रखयो याद, बावन रिहा समझाईआ। जगत खेड़े कर बरबाद, घर बाहर तजाईआ। सुण तुहाडी आवाज़, लेखा दए मुकाईआ। वस्त देवे दात, नाम भण्डारा झोली पाईआ। तुसां सुत्यां जाणा जाग, आलस निंद्रा परे हटाईआ। इक उपजाउणा वैराग, इक्को ध्यान लगाईआ। तुहाडी साधना देवे साध, सति स्वामी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे आप मिलाईआ। घर साचा केहड़ा थाँ, सहिज सहिज दे जणाईआ। किस बिध पकड़े बांह, मेल मिले बेपरवाहीआ। जपाए आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा दए दरसाईआ। बावन किहा बड़ा मेहरवान, मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग अन्त आवे विच जहान, निरगुण हो के फेरा पाईआ। तुहाडा कूड़ा छुडा मकान, सच दवारे लए बुलाईआ। जित्थे इक्ट्ठयां सब नूं मिलणा होवे आसान, लभ्भण दी लोड़
रहे ना राईआ। सो भूमिका सच अस्थान, जोजन चौदां सोभा पाईआ। रिषीओ भगती दा देवे दान, भगवन बेपरवाहीआ। आत्म दर देवे आराम, सांतक सति कराईआ। पूरन होवे काम, करनी करता वेख वखाईआ। तुहाडा प्रेम प्यार मुहब्बत दा वसा के नवां ग्राम, घर साचा दए जणाईआ। जित्थे कदे ना होवे शाम, शमां दीप ना कोए रुशनाईआ। लहिणा देणा चुकाए आण, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दाता दानी गुण निधान, गुण सब दा वेख वखाईआ।
२० जेठ शहिनशाही सम्मत २ गूढ़्हा राम दे गृह पिण्ड शेख़सर कैंप खूण जम्मू
धरनी कहे मेरा बणया भाग, चौथे युग मिली वड्याईआ। पुरख अबिनाशी देवे दात, दयावान दया कमाईआ। रिषीआं दी पूरब जमात, भगतां दा रूप वटाईआ। धुर दा बणा के साथ, सोहणा वक्त सुहाईआ। आपणा दस्स के पाठ, सोहँ करे पढ़ाईआ। झगड़ा मुका के ज़ात पात, इक्को ब्रह्म रिहा समझाईआ। साचा परविष्टा वेख वेखे साची रास, धुर रस्ता खोज खुजाईआ। जिन्हां विछड़या उन्हां दे आया पास, पासा बदल के आया बेपरवाहीआ। सब दी सुण दरखास, दर दर साजण मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन परदा दए उठाईआ। धरनी कहे मैनूं ख़ुशी होई बहुत, बेनन्ती दयां जणाईआ। सुत्ती नूं आई होश, लई मात अंगड़ाईआ। रसना रही ना मेरी ख़ामोश, कुकां दयां दुहाईआ। प्रभ तक्कया निर्मल जोत, जोत जोत रुशनाईआ। जिस दा सचखण्ड दवारा साचा कोट, बंक इक्को इक वड्याईआ। इन्हां मेटण आया पिछली सोच, भगत बणा के भगवन आपणा रंग रंगाईआ। झगड़ा मुका के लोक परलोक, लुकयां नूं रिहा उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म दस्स के सच सलोक, सोहला आपणा इक गवाईआ। जिस दा भाणा कोई ना सके रोक, अगे हो ना कोए अटकाईआ। सो भगतां देवणहारा साची मौज, मजलस आपणे नाल रखाईआ। ममता मैं रहे ना रोग, हउमे रूप ना कोए वखाईआ। साचा दस्स प्रभ दा जोग, जुगती इक्को दए जणाईआ। अंदर रहे ना चिन्ता सोग, ग़मी दा ग़म ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवणहार वड्याईआ। धरनी कहे मैनूं दयो वधाई, मैं ख़ुशीआं विच सुणाईआ। सतिजुग रीती कलयुग अन्त पूर कराई, त्रेता द्वापर देण गवाहीआ। बावन मिले वड्याई, रिषीआं होई कुड़माईआ। भगतां रंग चढ़ाई, कटी गई जुदाईआ। मेला होया भाई भाई, भावी सिर ते रही ना राईआ। धरनी होई सुहाई, धरत नैण उठाईआ। धवल ढोले रही गाई, धउल भार चुक्क
के ख़ुशी मनाईआ। रवि ससि नूर रुशनाई, मण्डल मण्डप परदा लाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड वेखण चाँईं चाँईं, गुर अवतार पैगम्बर वज्जी वधाईआ। आत्म परमात्म होई कुड़माई, भगत भगवान वज्जे शनवाईआ। पूरब लेखा रहे ना राई, लहिणा देणा सब दी झोली पाईआ। ख़ुशीआं वाली घड़ी सुहञ्जणी आई, मातलोक मिली वड्याईआ। धरनी कहे मेरी भूमिका भावना ख़ुशीआं गीत गाई, गा गा आप सुणाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह तेरी बेपरवाही, जो विछड़यां रिहा मिलाईआ। उजड़यां रिहा वसाई, बिखड़यां रिहा जुड़ाई, जोड़ आपणे नाल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण कँवल उपर धवल धरनी कारन रिहा टिकाईआ।
२० जेठ शहिनशाही सम्मत २ इन्द्र सिँघ दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप खूण जम्मू
धरनी कहे सतासी साल एथे रिषीआं दा धूंआं रिहा धुखदा, आहूती सुगंधी वाली पाईआ। रस माणदे रहे नाम वाले सुख दा, अंदरे अंदर रहे ध्याईआ। सीस रिहा झुकदा, भबूती ख़ाक रमाईआ। शंकर रिहा लुकदा, नज़र किसे ना आईआ। जाप बणया रिहा मुख दा, रसना नाल वड्याईआ। परदा खुल्ल्हया ना इक तुक दा, रूप रूप विच ना कोए समाईआ। जगत जहान निशान्यौं रिहा उकदा, तीर बेनज़ीर ना कोए चलाईआ। माणस जामा मिलदा रिहा मनुक्ख दा, मानव दानव खेल खिलाईआ। भेव लभ्भया ना मालक उस दा, जिस दी उसतत सारे गाईआ। परदा चुकया ना हनेरी गुठ्ठ दा, नूर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। दर्द गया ना अंदरली हुक दा, साह साह सताईआ। शब्द अगम्मी विच अबिनाशी करता इक दिन पुछदा, कुछ मैनूं दयो जणाईआ। की तुहाडा नाता जुड़या पिउ पुत दा, परमात्म आपणी गोद उठाईआ। एह शब्द सुण के रिषीआं दा दिल दुखदा, नेत्र रोवन मारन धाईंआ। दर्शन होया नहीं अबिनाशी अचुत दा, मिल्या मेल ना बेपरवाहीआ। एसे कारन अगला पैंडा नहीं मुकदा, भज्जीए वाहो दाहीआ। जगत जहान नहीं छुटदा, छुटी लिव ना कोए लगाईआ। सहारा तक्कया बल दे टुक्क दा, भण्डारे विच्चों खा के ख़ुशी मनाईआ। बावन खेल दस्सया कुछ कुछ दा, कुछ समझ कोए ना आईआ। साडा धूणी वाला धूंआं धुखदा, धुंआंधार रिहा वखाईआ। नज़ारा तक्कया नहीं मुख उज्जल दा, साफ़ सुथरा नज़री आईआ। जेहड़ा आपणी धारों उठदा, निरगुण हो करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा समझाईआ। धरनी कहे मेरे उत्ते तपदा रिहा अंगीठा, अग्नी ईंधन भेंट चढ़ाईआ। रिषीआं दा जीवण रिहा जीता, सहारा ओट तकाईआ। सिधी रखदे रहे नीता, अंदर कूड़ कपट ना कोए वधाईआ। पुरख अबिनाशी लभ्भदे रहे
मीता, तन भबूती ख़ाक रमाईआ। मिल्या मेल ना साहिब अनडीठा, नेत्र नैण ना कोए रुशनाईआ। भाग लग्गया ना किसे सीसा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। ब्रह्म पाया ना पारब्रह्म जगदीशा, जगदीशर मिल ना ख़ुशी मनाईआ। पूरी होई किसे ना रीझा, मिली माण ना कोए वड्याईआ। सिध्धा होया ना किसे दीदा, दीद चन्द ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, परदा ओहला ना कोए चुकाईआ। धरनी कहे धूंएं उत्ते रिषीआं मारया धरना, इक सौ अठ्ठ दिन लगाईआ। प्रभू वैराग अंदर मरना, जीवण दी लोड़ रहे ना राईआ। लभ्भणी साची सरना, ओट अवर ना कोए तकाईआ। इक्को मंज़ल चढ़ना, जिथ्थों सके ना कोए उठाईआ। इक्को अक्खर पढ़ना, जिस दी वज्जदी रहे वधाईआ। इक्को पल्लू फड़ना, जिस नूं दो जहान ना कोए छुडाईआ। इक्को नेत्र खुल्ले हरनां फरनां, निज आत्म परमात्म मेला सहिज सुभाईआ। इक्को मिले सरनाई चरणां, चरण चरणोदक पी के ख़ुशी वखाईआ। इक्को भय भउ रहे ना डरना, भरम अंदरों दए कढाहीआ। डूँग्घी कंदर मिले ना वड़ना, जंगलां विच ना कोए भरमाईआ। अग्नी अग्ग ना पए सड़ना, धूणी धवल ना कोए तपाईआ। जोग अभ्यास ना पए करना, करता मिले बेपवराहीआ। सो करता बख्शे आपणी सरना, सरन स्वामी इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। रिषीआं मरन दा कीता हठ, इक सौ अठ्ठ दिन ध्यान लगाईआ। पुरख अबिनाशी आया नठ, निरगुण हो के फेरी पाईआ। हौली हौली अंदर वड़ के दिता दस्स, सहिज सहिज समझाईआ। रिषीओ तुसीं पओ हस्स, भेव अभेदा दयां खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी हुक्म देवे समरथ, धुर फुरमान आप जणाईआ। जो जुग चौकड़ी चलावे रथ, लख चुरासी रिहा भवाईआ। तुहानूं हुक्म संदेशे देवां सच, सच सच दृढ़ाईआ। तुसीं काया माटी पंज तत सरीर जाणा छड्ड, अन्त रहिण कोए ना पाईआ। सृष्टी नालों हो के अड्ड, प्रभ दी धार जाणा समाईआ। जिथ्थों कोई ना सके लभ्भ, जगत नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम मुकया पन्ध, लोकमात तुहाडा जन्म लए प्रगटाईआ। सोहँ ढोला सुणा के छन्द, शंका पिछला दए उठाईआ। आत्म परमात्म दे के आनंद, सुखसागर विच समाईआ। एसे धरती आउणा मार्ग पन्ध, सब ने भज्जणा चाँईं चाँईंआ। पुरख अबिनाशी चाढ़े रंग, अनमोला आप रंगाईआ। मानस जन्म होण ना देवे भंग, जोती जोत करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म प्यार दा कर के ढंग, तरीका इक उपजाईआ। हुक्मे अंदर सारे गंढ्ढ, इक्ट्ठे कर के लए बहाईआ। अग्नी धुंएं दी थाँ अमृत दी पावे ठंड, लक्कड़ी बालण दी लोड़ रहे ना राईआ। निरगुण हो के सरगुण लावे अंग, अंगीकार आप अख्वाईआ। तुहाडी आत्म सेज हंढावे पलँघ, पतिपरमेश्वर सद आपणी आस कराईआ। जगत हैरानी विच तुसां होणा नहीं दंग, दंगल वेखणा सृष्ट सबाईआ। तुहाडी
आसा मनसा पूरी करे मंग, अगे मंगण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा बख्शंद, पूरब बाकी देवे बण के साथी, भाग लगा के धरनी ख़ाकी, धूणी दी जगह प्रीत देवे दूणी, दोहरा नाता पुरख बिधाता निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणे नाल जुड़ाईआ।
२० जेठ शहिनशाही सम्मत २ बाबू राम दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप खूण जम्मू
धरनी कहे मैं धूणी नाल रही सड़दी, अंदरे अंदर रही तपाईआ। रिषीआं कोलों रही डरदी, कोई सराफ ना देवे सुणाईआ। प्रभ नूं याद रही करदी, नेत्र रो रो नीर वहाईआ। मालक महिरम मिले दर्दी, जो दुखियां दु:ख मिटाईआ। मेरी शांत होवे सड़दी, सांतक सति कराईआ। मैं इक्को गीत रही पढ़दी, तूंही तूं राग अल्हाईआ। प्रभ दा भाणा रही जरदी, सिर अग्नी तत तपाईआ। प्रभू वेख खेल आपणे घर दी, क्यों भगतां रिहा सताईआ। तेरी धार लभ्भयां नहीं किसे लभ्भदी, सारे भज्जण वाहो दाहीआ। आहूती दे के बैठे अग्ग दी, अंदरों अग्ग ना कोए बुझाईआ। रीती वेखी जग दी, जगजीवण दाता मिले ना किसे गुसाईआ। खेल हो गई अन्त अख़ीरी हद्द दी, रो रो के रही कुरलाईआ। मेरी धीरज नहीं बज्झदी, सति सन्तोख ना कोए वखाईआ। मेरी आवाज़ मुक गई शाहरग दी, अगे कहिण सुणन दी लोड़ रही ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा देणा मुकाईआ। धरनी कहे मैनूं अग्ग नाल दिता ताअ, धूंणीआँ वालयां धूणे लाईआ। मेरी किसे ना सुणी हा, हौका लै के रही कुरलाईआ। कोई ना पकड़े बांह, फड़ बाहों ना कोए उठाईआ। साचा करे ना कोए न्याँ, अदालत हक ना कोए बणाईआ। नाले सारे मैनूं कैहिंदे धरती माँ, सीना साड़ के रहे वखाईआ। साचा दिसे कोई ना थाँ, प्रभू भज्जी वाहो दाहीआ। किरपा कर सच्चे शहिनशाह, तेरी ओट तकाईआ। पुरख अबिनाशी हस्स के किहा नेड़े आ, मेहर नज़र उठाईआ। मैनूं आपणीआं उंगलीआं नाल वखा, जेहड़े तेरे उत्ते धूंणीआँ रहे ताईआ। धरनी सहिजे दिता सुणा, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। ओह वेख तेरां सौ सतासी इक्ट्ठे नज़री रहे आ, जटा जूट वेस रहे वटाईआ। बहुते मलके तन सुआह, नैण अक्ख लाल चमकाईआ। बहुते सूटा खिचण नाल चाअ, सुलफ़ा पी के ख़ुशी मनाईआ। बहुते कर के उतांह बांह, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। बहुते नैण रहे शरमा, मुख धरत वल टिकाईआ। बहुते आहूती रहे पा, फल फुल्ल भेंट कराईआ। बहुते भबूती रहे रमा, स्वाह सीस विच टिकाईआ। बहुते लंगोटी रहे लगा, बहुते नग्न फिरन धाईआ। मैं वेख के हो गई हैरां, हैरानी मेरे अंदर आईआ। एहनां दी पकड़ी किसे ना बांह, घर मिल्या ना बेपरवाहीआ।
प्रभू तेरा की पता, मैनूं दे समझाईआ। अबिनाशी करते दिता सुणा, शब्द अगम्मी इक दृढ़ाईआ। एहनां दा लहिणा बाकी रिहा मुका, जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। जिस वेले द्वापर त्रेता कलयुग दिता लँघा, सतिजुग वारी आईआ। निरगुण जोत करां रुशना, लोकमात वेस वटाईआ। शब्दी धार लवां प्रगटा, रूप ना कोए वखाईआ। गोबिन्द मेला लवां मिला, घर साचे मेल मिलाईआ। ·षी ·षीशरां जन्म लवां दवा, लोकमात आप उपजाईआ। तेरे उत्ते इक्ट्ठे लवां करा, हुक्मे अंदर हुक्म वरताईआ। फिर सहिज सुभाओ जावां आ, आप आपणा फेरा पाईआ। जित्थे रिषी धूणी रहे ताअ, ओथे चरण कँवल दयां टिकाईआ। अग्नी अग्ग कोई ना मारे भाअ, तूं मेरा मैं तेरा ढोले सारे गाईआ। अमृत मेघ तेरे उत्ते जावां छिड़का, भगतां दी धूढ़ तेरे नाल मिलाईआ। समें सार सद करां न्याँ, एह मेरी बेपरवाहीआ। बेशक तूं धरती सब दी इक्को रहिणी माँ, बिना बाप तों माता कम्म किसे ना आईआ। तेरा लेखा लहिणा देणा दयां चुका, चुकन्नी हो के वेखणा आपणी अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग अन्त होवां सहा, सहायक हो के दया कमाईआ। धरनी किहा मैं की कहां, पहिचाण मैनूं दे समझाईआ। अबिनाशी करते किहा जिस वेले सोहँ महाराज सिँघ विष्नूं भगवान जन भगतां लैणा गा, तूं समझीं मेरा वेला वक्त गया आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी फड़ फड़ बांह, सहायक नायक इक्को इक अख्वाईआ।
२० जेठ शहिनशाही सम्मत २ करमो देवी दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप खूण जम्मू
धरनी कहे मेरा ठांडा होया हिरदा, अमृत वहण दिता वहाईआ। भगतां भगवान मिल्या विछड़या चिर दा, चिरी विछुन्ने मेल मिलाईआ। अगम्मी धार आ गया फिरदा फिरदा, फिरत फिरत आपणा खेल खिलाईआ। गुरमुखां घेरा रखे चौगिर्दा, गिरवर गिरधार भगतां ... ... ... ... ... ... ... ... ...। सच दवारे जिन्हां दा लेखा निबड़दा, लहिणा रिहा चुकाईआ। मैनूं याद आया लेखा बिदर दा, बिध नाल समझाईआ। जेहड़ा प्रभ दी धारों नितरदा, आपणी भगती ना कोए वखाईआ। सदा लाहा ल्या साचे मित्र दा, अलूणा साग खा के दए वड्याईआ। प्रेम प्यार वेख्या धुर दे इश्क दा, मुहब्बत नाता इक जणाईआ। झगड़ा चुक्कया टांक जिसत दा, जिस्म ज़मीर दिती बदलाईआ। भरोसा दे के चरण प्रीती सिदक दा, सदना सैण पार लँघाईआ। कबीर मंज़ल कदे ना ख़िसकदा, रवी पाणां गंढ्ढ के झट लँघाईआ। ध्रू प्रहलाद माण दे के साची हिम्मत दा, जगत नाता दिता तुड़ाईआ। सो खेल वेखे आपणी सिम्मत दा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण खोज खुजाईआ। झगड़ा मुका
के कलयुग कूड़ कुड़यार निन्दक दा, सुखसागर विच समाईआ। रोग रहे ना चिन्तक दा, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। रस देवे जन भगतां खाधे निमक दा, निमक हराम ना कदे अख्वाईआ। देणा देवे प्रेम प्यार दी मिन्नत दा, वस्त अमोलक आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। धरनी कहे मेरे अन्तर आए हासा, बाहरों नज़र किसे ना आईआ। भगतां वेख्या भरवासा, जो बैठे ख़ुशी मनाईआ। पैंदी वेखी रासा, सुरती शब्द नाच नचाईआ। पूरी हुन्दी वेखी आसा, तृष्ना रिहा बुझाईआ। ·षीआं दा स्वासा, साह साह आपणे विच मिलाईआ। झगड़ा पृथ्मी आकाशा, गगन गगनंतरां रिहा मिटाईआ। पूरब जन्म दा घाटा, सहिजे पूर कराईआ। अगली चुक्के वाटा, पिच्छा याद कोए ना आईआ। अबिनाशी वस्या साथा, सोहणा संग बणाईआ। सोहँ दस्स के गाथा, गहर गम्भीर ल्या उठाईआ। बावन दा मन्न के आखा, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। नज़री आए साख्याता, साहिब स्वामी दया कमाईआ। जन भगतां पुछे वाता, वाहवा वज्जदी रहे वधाईआ। झगड़ा मुकाए ज़ाता पाता, इक्को रंग रिहा रंगाईआ। हो के दासी दासा, धुर दी सेवा सच कमाईआ। निरगुण जोत सच प्रकाशा, परम पुरख बेपरवाहीआ। सच दवारे देवे दातां, पूरब लहिणा खोज खुजाईआ। जित्थे धूंए धार वाली धुखदी आगा, आगमन भगतां रिहा कराईआ। दीपक जोत जगा चरागा, चरागाहां विच दए वड्याईआ। जिस दा लिख्या ना किसे साका, सो लिख्त भविख्त रिहा दृढ़ाईआ। धरती कहे मेरी पूरी कीती आसा, तृष्ना दिती बुझाईआ। मैं वेखां खेल तमाशा, निउँ निउँ लागां पाईआ। धन्न भाग चरण छोहया मेरी मिट्टी ख़ाका, ख़ाकी मिट्टी ख़ालस दिती बणाईआ। जेहड़ी कदी तुली नहीं धड़ीआं सेरां विच छटाकां, गुरमुख मस्तक लग के मिले माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी धरत धवल कहे मेरा लेखा आप पछाता, पछोकड़ रोकड़ ओड़क आप चुकाईआ।
२० जेठ शहिनशाही सम्मत २ राम सिँघ दे गृह पिण्ड धंगाली कैंप खूण जम्मू
धरती कहे किरपा कर श्री भगवान, सर्ब स्वामी तेरी आस रखाईआ। धन्न भाग जे पहुंचिउँ आण, कलयुग वेला अन्त दए दुहाईआ। चार कुण्ट दिसे कूड़ निशान, निशाना सच ना कोए झुलाईआ। धूआँधार ज़िमीं असमान, नूर चन्द ना कोए रुशनाईआ। दीन दुनी सर्ब कुरलाण, हाहाकार सुणाईआ। सांतक सति ना कोई कराए आ अमृत पान, विख बाहर ना कोए कढाहीआ। कोटां विच्चों जन भगत सुहेले मंगण तैथों दान, दर ठांडे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। धरनी कहे मैं सुत्ती उठी, इक लई अंगड़ाईआ। वेख्या चौंह गुठी, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। बिना भगतां प्रभ नाल किसे दी लग्गी नहीं रुची, जगत वासना भरी लोकाईआ। कोटां विच्चों थोड़्हयां आत्म वेखी सुची, जो इक्को ढोला रहे गाईआ। जिन्हां नूं शब्द फ़रमान संदेसा देवे तेरा दूती, घर घर आप उठाईआ। जन भगतां बसन्त रुत्त मौली रुत्ती, चुरासी जीव समझ कोए ना पाईआ। रिषीआं दी रेखा भगतां दी धार विच लुकी, बावन हाज़र हो के दए गवाहीआ। जिन्हां कारन खेल बणी बुत्ती, बुत्तखानयां करे सफ़ाईआ। तेरी खेल साहिब अनडिठ्ठी, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। धार बारीक अगम्मी निक्की, निक्कयों वड्डे दए बणाईआ। मैं ख़ुशहाल होई तेरी वेख के सतिगुर वाली सिक्खी, जिन्हां दे अंदर वस के वासना कूड़ी बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे दरस दीदार दी भुक्खी, जुग जुग बैठी राह तकाईआ।
२० जेठ शहिनशाही सम्मत २ हँसराज दे गृह पिण्ड बालेवाल खूण कैंप जम्मू
धरती कहे मैं ख़ुशी होई नाता जुड़या भगत भगवन्त, आत्म परमात्म ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जी वधाईआ। निरगुण निरगुण प्यार जुड़या ब्रह्म पारब्रह्म धुर दे कन्त, विछोड़ा विच रिहा ना राईआ। बोध अगाध शब्द नाद सुणया धुर दा मंत, मंतव इक्को नज़री आईआ। जो वड्याई देवे लख चुरासी साध सन्त, जीव जंत भेव अभेदा मात खुल्हाईआ। परदा लाहे दया कमाए मानव ज़ाती साचे सन्त, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणे रंग रंगाईआ। गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत बोध अगाधा बण के पंडत, भेव अभेदा अछल छेदा आप खुल्हाईआ। सिफ्त महिमा सुणी अगणत, जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी भेव कोए ना पाईआ। लेखा मुका के जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज पैंडा रिहा मुकाईआ। नाम लिख्त धुर दी दे के संनत, हक हकीकत ख़ुशी मनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर के अन्त, सतिजुग सच दए प्रगटाईआ। जन भगतां कारन बणाए बणत, घड़न भन्न्हणहार समरथ बेपरवाहीआ। जिस दा शहिनशाही चलदा सम्मत, समां वेखे थाउँ थाँईंआ। गुरमुखां उत्ते कर के रहमत, मुरीद मुर्शद लए मनाईआ। रहिण ना देवे अहिमक, मूर्ख मुग्धा चतुर सुघड़ सुजान बणाईआ। शब्द इशारा एकँकारा निरगुण धारा बिन अक्खां लाए सैनत, सोई सुरती अकाल मूर्ती काया मन्दिर साचे अंदर आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धरनी कहे मोहे चढ़या रंग, रंगत नज़र किसे ना आईआ। सतिजुग दी आशा पूरी होणी मंग, बावन दा लेखा बल दी धार रिषीआं दा प्यार झोली पाईआ। जिस
नूं जगत जुग बीतड़े चार, कलयुग अन्तिम आई वार, जिस नूं समझे ना संसार, मन भेव कोए ना पाईआ। कागत कलम ना लिखणहार, इशारे दे के गए गुरू अवतार, भविख्तां विच जणाईआ। चौदां योजन दा अधार, लहिणा देवणहार आप करतार, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। जो कलयुग अन्तिम पहुंचया आण, सन्त सुहेले लए उठाल, जोती जाता पुरख बिधाता धुर दी करनी आपणी कार कमाईआ। वस्त अमोलक देवे नाम सच्चा धन माल, लख चुरासी विच्चों करे बहाल, आवण जावण पतित पावण दए कटाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत प्यारे वेखे आपणे लाल, सचखण्ड बहाए सच्ची धर्मसाल, दूजे दर मंगण कोए ना जाईआ। लहिणा देणा चुका के शाह कंगाल, सच प्रीती दस्से पुरख अबिनाशी निभे नाल, दो जहान ना कोए तुड़ाईआ। धरनी कहे सो वक्त पहुंचयां आण, जिस दा मिल्या धुर फ़रमान, ·षीआं होण लग्गा कल्याण, भगतां मिलण लग्गा दान, जन्म जन्म दा लेखा रिहा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, भगत सुहेला इक अकेला एकँकार कर प्यार, निरगुण दाता पुरख बिधाता पूरब लहिणा दए उधार, बकाया सब दी झोली पाईआ।
२० जेठ शहिनशाही सम्मत २ वरयाम सिँघ दे गृह पिण्ड मलिक कैंप खूण जम्मू
धरती कहे मेरा बणया धर्म दवार, सच दरबारा नज़री आईआ। जित्थे वस्या हरि निरँकार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। भगतां पैज रिहा संवार भगवन हो के दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी विछड़े मेले यार, पूरब लेखा वेख वखाईआ। परदा ओहला रिहा उतार, सहिँसा रोग रिहा चुकाईआ। रिषीआं दा उधार, बावन दा प्यार, परम पुरख परमात्म आपणे हथ्थ वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा वरताईआ। धरती कहे मैं ख़ुशीआं अंदर हस्सां, हस्ती वेख बेपरवाहीआ। भगत भगवान बिन नेत्र अक्खां तक्कां, जोती नूर नूर रुशनाईआ। दो जहानां दस्सां, ब्रह्मण्ड खण्ड सुणाईआ। चारों कुण्ट नठ्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। प्रभ दे चरण कँवल सिर सिट्टां, सीस धड़ भेंट चढ़ाईआ। दोए जोड़ वास्ता घत्तां, नेत्र नैण हन्झूआं नीर वहाईआ। धन्न वड्याई जे आया पुरख समर्था, अबिनाशी हो के फेरा पाईआ। जिस दी चार युग गाउँदे गए कथा, गाथा वारता विच अल्हाईआ। सो भगतां बण के सख़ा, साजण हो के फेरा पाईआ। लहिणा देणा चुकावे हथ्थो हथ्था, हाजर हो के वेख वखाईआ। धरनी कहे जिस प्यार नाल इस धरती उत्ते टेक ल्या इक वार मथ्था, मस्तक दा लेख लेखे विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां दा बण के सका, साख्यात सनमुख एका दरस वखाईआ।