पुस्तकालयभाग १९

पहली हाढ़ शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर पिण्ड जेठूवाल अमृतसर

हाढ़ कहे मैं नव नौ चार रिहा हड़्हदा, हाढ़े कढ्ढ के दयां दुहाईआ। जुग चौकड़ी रिहा डरदा, नेत्र नैण अक्ख शरमाईआ। तूं ही तूं ही रिहा पढ़दा, दिवस रैण ढोला गाईआ। भेव लभ्भदा रिहा साचे घर दा, गृह मन्दिर लख चुरासी फोल फुलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर रिहा वरदा, नाता तत्तां वाला रखाईआ। अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ जलधार रिहा ठरदा, वैहन्दा वहण वेख वखाईआ।

टिल्ले पर्बत उच्चे रिहा चढ़दा, मंज़ल मंज़ल पन्ध मुकाईआ। बिरहों विछोड़े अंदर रिहा मर्दा, वैरागी हो के ध्यान रखाईआ। नित नवित भाणा रिहा जरदा, हाए उफ़ ना कोए कढाहीआ। साधां सन्तां पल्लू रिहा फड़दा, सूफ़ीआं कन्नी नाल गंढ्ढ रखाईआ। दरयावां समुंद सागरां विच रिहा तरदा, तारी आपणी आप प्रगटाईआ। कुंदरां अंदर रिहा वड़दा, भज्जया वाहो दाहीआ। मेरा कारज कितों ना सरदा, आह सरद ला के दयां दुहाईआ। धन्न भाग जे वेला वक्त आया नरायण नर दा, दो जहानां वज्जे वधाईआ। लहिणा देणा मूल चुकाए सब दा, पूरब लेखा दए मुकाईआ। झगड़ा रहे ना कूड़ कल दा, कलयुग मेटे कूड़ी शाहीआ। जेहड़ा भण्डारा लेखे लग्गा नहीं बल दा, बावन हो के दए गवाहीआ। लेखा समझया ना कोए अन्न जल दा, जुग चौकड़ी गए विहाईआ। रिषीआं मुनीआं भेव खुल्ल्हया ना घड़ी पल दा, पलक उत्तों परदा ना कोए उठाईआ। सच दुआर कोई ना मल्लदा, सिँघासण हक ना कोए सोभा पाईआ। जोती धार कोए ना रलदा, शब्दी शब्द ना कोए समाईआ। घर खेल वेख्या नहीं अबचल दा, चलत विच जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा वरताईआ। हाढ़ कहे मैं कढ्ढां हाढ़ा, हौकयां नाल जणाईआ। जुग चौकड़ी धुरदरगाही मिल्या कोई ना लाड़ा, रंडेपा अन्त ना कोए कटाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां वेंहदा रिहा अखाड़ा, जो सख़ियां बण के प्रभ दा नाच नचाईआ। निशाना तक्कदा रिहा रवि ससि सूरज चन्द सतारा, सतह हक ना कोए पहुंचाईआ। चार युग साचे दर दरवेश बणया रिहा वणजारा, विष्न ब्रह्मा शिव झोली डाहीआ। साची मंज़ल चढ़े ना कोए मुनारा, चरण ढह के सारे सीस निवाईआ। जुग चौकड़ी खेल वेखदा रिहा न्यारा, निरँकारा आप खुल्हाईआ। कागत कलम ना लिखणहारा, शाही चले ना कोए चतुराईआ। कलयुग तक्कया अगम्म अपारा, अथाह बेपरवाह बेनज़ीर दिता वखाईआ। बल बावन वाला उधारा, बिना उदर तों रिहा मुकाईआ। साचे रिषीआं कर प्यारा, प्रेम प्रीती इक धराईआ। भगती दा भर भण्डारा, भगवन इक्को वार दए वरताईआ। कलयुग मेट कूड़ पसारा, साचा नूर करे रुशनाईआ। सतिजुग बन्न्हे साची धारा, धर्म दया दा पूत अख्वाईआ। जिस दा अन्त ना पारावारा, बेअन्त आया बेपरवाहीआ। साचा खेल करे विच संसारा, संसारी भण्डारी वगारी लए बणाईआ। दिवस रैण नेत्र रोवण ज़ारो ज़ारा, अगे चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। हाढ़ कहे मैं रिहा डुब्बदा, किनारा नज़र कोए ना आईआ। किसे हाल ना पुच्छया मुझ दा, मुश्कल हल्ल ना कोए कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रिहा धुखदा, धूआँधार वेखी लोकाईआ। वेला वक्त मिल्या ना कोए सुख दा, चिन्ता ग़म ना कोए चुकाईआ। लख चुरासी जीव जंत नाता जुड़या वेंहदा रिहा उलटे रुख़ दा, रुख़सत देह छुट्टी ना मनाईआ। झगड़ा

रिहा अन्तर अन्तर आत्म परमात्म चुप्प दा, मिल के ढोला ना कोए सुणाईआ। नाता जुड़या ना पिता पुत्त दा, कलमयां विच कायल हो के दिते भुलाईआ। घराना दिसया ना मालक उच्च दा, अगम्म अथाह ना कोए सरनाईआ। मेला मिल्या ना अबिनाशी अचुत दा, चेतन रूप ना कोए बणाईआ। चार जुग निशान्यौं रिहा उकदा, तीर अंदाज़ रूप ना कोए वटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सहारा तक्कदा रिहा टुक्क दा, टुकड़यां विच दीन मज़्हब वण्ड वण्डाईआ। बिना पुरख अकाल सिध्धा गोद कोए ना चुकदा, भगत भगवान रूप ना कोए रखाईआ। झगड़ा मक्के ना आवण जावण दु:ख दा, दलिद्रां विच्चों ना बाहर कढाहीआ। मैं शुकराना करां उस दा, जो मालक बेपरवाहीआ। जिस लहिणा देणा मुकाया योजनां वाले कोस दा, कसम विच्चों भस्म दिती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पहली हाढ़ कहे मैं रिहा रोंदा, जुग जुग नीर वहाईआ। साची सेज कदे ना सौंदा, सुखआसण सोभा कोए ना पाईआ। चार कुण्ट रिहा भाउँदा, भज्जया वाहो दाहीआ। वरनां बरनां रिहा मिलाउँदा, दीनां मज़्हबां लेखा दयां चुकाईआ। इक्को पुरख अकाल रिहा दृढ़ाउँदा, जो सब दा पिता माईआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर ध्याउँदा, दिवस रैण मंगे सरनाईआ। ओह मालक ख़ालक प्रितपालक इक अख्वाउँदा, ना मरे ना जाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग लख चुरासी जीव जंत उस तों कन्नी रिहा कतराउँदा, सनमुख हो के दरस कोए ना पाईआ। कोटां विच्चों थोड़यां अंदर वड़ के रिहा मिलाउँदा, कबीर जुलाहा दए गवाहीआ। कलयुग अन्त अख़ीर राह रिहा तकाउँदा, बिन अक्खां अक्ख बदलाईआ। धरनी धवल आपणा वेला वक्त सुहाउँदा, सोहणी रुतड़ी सोभा पाईआ। जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलाउँदा, मिलणी जगदीश आप कराईआ। साची वार थित आप सुहाउँदा, मेहर मेहर नज़र उठाईआ। पूरब इच्छया पूर कराउँदा, पूरब लहिणा झोली पाईआ। सच समग्री नाल रलाउँदा, जिस दी समझ किसे ना आईआ। जन भगतो तुहाडा मार्ग इक चलाउँदा, जिस दा चलन सके ना कोए अटकाईआ। अनन्द कारज ओह रचाउँदा, जिस विच्चों रचना दिसे शहिनशाहीआ। साचा सगन जन भगतां मुख लगाउँदा, दु:ख अंदरों बाहर कढाहीआ। हाढ़ कहे मैं हार के आपणा आप बदलाईआ। बदल के वेखां धुर दा माहीआ। जिस दा चार युग राह तकाउँदा, गुर अवतार पैगम्बर अक्ख खुल्हाईआ। ओस दा वक्त सुहञ्जणा नेड़े आउँदा, घड़ी पल रिहा बीताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी कार कमाईआ। हाढ़ कहे मैं वेख्या सब दा हिरदा, अंदरे अंदर ध्यान लगाईआ। जो भगत विछड़या चिर दा, चिरी विछुन्ने लैणे मिलाईआ। मेल कराउणा साचे पिर दा, जो प्रीतम हो के गोद उठाईआ। घर वखाउणा साचे थिर दा, जित्थे गुरमुखां मिल के वज्जे वधाईआ। लहिणा

देणा जगत जहान निबड़दा, बाकी रहे ना राईआ। जन भगत सच दुआर वस कदे ना उजड़दा, उजड़े खेड़े सोभा पाईआ। मानस जन्म गुरमुखां सदा सुधरदा, सिध्धा रस्ता इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। हाढ़ कहे मैं फिर फिर थक्का, थकावट आपणी दयां जणाईआ। सृष्टी दृष्टी वेख के होया हका, हकीकत बैठी मुख छुपाईआ। जगत वासना फाँसी प्या रस्सा, रसतिउँ भुल्ली लोकाईआ। किसे नहीं वेख्या क्यों होड़ा लग्गा उपर सस्सा, चौथे अक्खर वज्जी वधाईआ। क्यों हाहे उत्ते टिप्पी रखी मसा, मसले सब दे वेख वखाईआ। चुरासी विच्चों किसे ना खोल्ही अक्खां, आख़र बैठे मुख छुपाईआ। भाग लग्गा ना काया माटी कुली कक्खां, दीआ बाती घर जोत ना कोए रुशनाईआ। हाढ़ कहे मैं कथा कहाणी साची दस्सां, दहि दिशा दयां जणाईआ। दरस मंगां अठ्ठे पहर बिना पाँधीउँ पाँधी बण के नस्सां, भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। हाढ़ कहे मेरी अन्तिम आ गई वारी, वारता दयां जणाईआ। जन भगतो जागणा नाल हुश्यिारी, हुक्म धुर दा इक सुणाईआ। किसे दी आत्म ना रहे कँवारी, कन्यां रूप लैणा बदलाईआ। परम पुरख परमात्म नाल लाउणी अगम्मी यारी, याराने कूड़े देणे तजाईआ। लोकमात ना रहे ख़ुआरी, ख़ुमारी अगली दए चढ़ाईआ। नौ सौ चुरानमें चौकड़ी जुग पिच्छों एह भगतां दे हथ्थ आई सतारां हाढ़्ही, हाढ़े कढदी गई लोकाईआ। ख़ुशी वेखण मिल के पुरख नारी, नर नरायण दए वखाईआ। गुरमुख किसे दर ना रहे पनहारी, पनघट तों बाहर डेरा लाईआ। महल अटल दस्स के इक उच्च अटारी, टिल्लयां पर्बतां दा खैहड़ा देणा छुडाईआ। करे खेल आप बनवारी, बिवहारी भेखाधारी फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। करनी दा करता बण करतार, कुदरत आपणी वेख वखाईआ। हरि संगत रहिणा ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर पहुंचाईआ। जगत तों वक्खरा विहार, चार युग जिस दी समझ ना कोए समझाईआ। भगतां दा उधार, पृथ्मी दा सुधार, गगनां दा चमत्कार, मण्डलां दा लिशकार, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दा जैकार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कहे जन भगतो वेला आया नाज़क, बेनज़ीर रिहा जणाईआ। इक दे बण जाओ आजिज़, अज़ीज़ हो के सीस निवाईआ। मनूए मन दी रहिण नहीं देणी साज़श, शरअ विच्चों शरअ देणी बदलाईआ। अग्नी अग्ग रहे ना आतश, सांतक सति दए कराईआ। गुरमुख बण के नन्न्हे जिहे यातक, यथार्थ आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी भगतां झोली पाईआ। हाढ़ कहे मैं संदेसा देवां इक, एकँकारा दिता जणाईआ।

सवाधान रहिणा इक्की सिख, सिख्या बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी दा लहिणा देणा लए नजिठ, वेला वक्त दए वड्याईआ। माझे वाल्लयो तुहाडा लेखा चुकाए जो गोबिन्द दिती पिठ्ठ, पिछला पूर कराईआ। अगे मानस जन्म ल्या जित्त, बिना यतन दए वड्याईआ। धुरदरगाही लेखा लिख, लिख्त भविख्त दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कुदरत विच समाईआ। हाढ़ कहे मैं आया मातलोक, अलौकिक दयां जणाईआ। जन भगतो प्रभ मिलण दा सच्चा शौक, शौकीन हो के वेख वखाईआ। तुहानूं कोई ना सके रोक, आउणा चाँईं चाँईंआ। प्रकाश लै के जाणा धुर दी जोत, नूर नूर रुशनाईआ। मरन तों पहलां तुहाडी लेखे लावे मौत, मौत तों पिच्छो ख़ौंत आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक समझाईआ। साचा हुक्म सुणना रविदास, गुरमुख सच दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले यारां हाढ़ दी आवे रात, वक्त यारां यारां समझाईआ। नाल रखणी कलम दवात, पंजां नाल सोभा पाईआ। बैठणा इक इकांत, चरण कँवल सरनाईआ। दस्सां इक सिधांत, जिस नूं समझे ना कोए लोकाईआ। वक्खरी मिले दात, दाता दए वरताईआ। सतारां हाढ़ दा लेखा ख़ास, ख़सम नाल होए कुड़माईआ। भगत भगवान दा होवे इक विश्वास, विषयां चों बाहर कढाहीआ। पूरब लहिणा देणा दे के आप, आपणा परदा दए उठाईआ। करे खेल साख्यात, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। शब्द अगम्मी धुर दी दात, आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्मे अंदर हुक्म दए समझाईआ। हुक्मे अंदर इक फ़रमान, सहिज सहिज जणाईआ। सुणना नाल ध्यान, ध्यान ध्यान विच्चों प्रगटाईआ। सतारां हाढ़ कुंदन सिँघ कराउणा इश्नान, ग्लास इक्की वण्ड वण्डाईआ। पुरख अबिनाशी होवे मेहरवान, मेहर नज़र इक तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा वेख वखाईआ। लेखा कहे मैं बड़ा लखार, जुग जुग लेख बणाईआ। हुक्मे अंदर फिरां जुग चार, भज्जां वाहो दाहीआ। अमरजीत सिँघ संदेसा दयां धुर दी धार, धर्म दी कार कमाईआ। सीस बन्न्ह नीली दस्तार, पोशाक चिट्टी तन छुहाईआ। पंज लै कलीआं दे हार, पंजां प्यारयां देणे पहनाईआ। कर के निमस्कार, दोए जोड़ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल रिहा दरसाईआ। निमस्कार कर के जाणा उठ, मुख चढ़दी दिशा रखाईआ। तेजभान दा फड़ना सज्जा गुट, उंगलां नीचे अंगूठा उपर नज़री आईआ। अजीत सिँघ कोलों पाणी मंगणा घुट, जो बटाल्यों लै के एथे दए पहुंचाईआ। जसवन्त सिँघ उपर देवे सुट्ट, जो इटारसी बैठा डेरा लाईआ। मनजीत कौर होवे सनमुख, जसबीर कौर प्रीतम सिँघ दी बेटी नाल मिलाईआ। कुलदीप कौर पढ़े तुक, सोहँ ढोला बिशन सिँघ दी जाईआ। आई हरि संगत सारी होवे

ख़ुश, वज्जे नाम वधाईआ। मुक्खों कहिणा नाता जुड़या पिता पुत्त, वाह वाह तेरी बेपरवाहीआ। पुरख अकाल कहे तुहाडा जन्म मरन दा मेटया दु:ख, साचे चरण मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। पंज प्यारे पंजे हार, तन नाल छुहाईआ। फेर कटण आपणी नंगी कटार, टुकड़े दो दो बणाईआ। अमरजीत सिँघ फेर गलों लए उतार, प्रभ चरणां भेंट कराईआ। किरपा करे आप निरँकार, जम की फाँसी सब दी दए मुकाईआ। दाअवे नाल चुरासी विच्चों कर के पार, चुरस्ते विच्चों बाहर कढाहीआ। सचखण्ड दवारे लै के जाए एको वार, दूजी वार बाहर ना कोए कढाहीआ। अगे होर बहुता विहार, हाढ़ यारां दए लिखाईआ। जन भगतो तसीं वेखण नूं रहो त्यार, घर साचे दए वखाईआ। प्रभ दी मौलण लग्गी बहार, ख़ुशीआं दी रुत्त आपणा रंग बदलाईआ। पूरब लहिणा दए उतार, कन्या दी शादी दा विवहार, सिक्दार आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी पावणहार सार, सरसे वाले वेखे यार, शहिनशाह हो के खोज खुजाईआ।

११ हाढ़ शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल दरबार विच

यारां हाढ़ कहे मेरा तत ना सरीर, शरीर फ़कीर नज़र कोए ना आईआ। मेरे अन्तर प्रभ मिलण दी इक तदबीर, तकदीर मेरी नाल कुड़माईआ। मेरा दिहाढ़ा धन्न पहली वार सुरती शब्द मिली कबीर, काया काअबे वज्जी वधाईआ। जिस ने अन्तर अन्तर किहा मैं ग़रीब, मन ग़ायब कर के ग़ुरबत दिती गवाईआ। धुर फ़रमान सुणी इक हदीस, हरि हज़रत दिती पढ़ाईआ। जिस दा लेखा नहीं विच बतीस, सिफ्त विच ना कोए समझाईआ। बिन सिर तों झुक गया सीस, बिन सजदिउँ सर निवाईआ। गल कोई नहीं कमीज़, कमलयां दा कमला नज़री आईआ। पुरख अकाल फेर किहा मेरे अज़ीज़, प्रेम प्यार विच बुलाईआ। हुक्म दी दे तमीज़, सच नाम करी शनवाईआ। कबीर तक्कया नाल नीझ, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म करदा वेख्या प्रीत, प्रीतम बेपरवाहीआ। होया ठांडा सीत, अग्नी तत बुझाईआ। गाया धुर दा गीत, सोहँ विच समाईआ। निकली बिरहों चीक, कूक कूक दुहाईआ। पुरख अकाल आया नज़दीक, अंदर वड़ के परदा लाहीआ। कबीरा, शहादत देवां कि करां तस्दीक, कि हुक्म दयां समझाईआ ? बाहर दिसां कि भीत, भय विच वड्याईआ ? कबीर अंदरे अंदर नक्क नाल कढ्ढी लीक, बिन लाईन लाईन दिती लगाईआ। श्री भगवान तेरे नाल बोलणा नहीं मैं नाल जीभ, रसना वाली ना कोए पढ़ाईआ। धुर दा हुक्म दे ठीक, ठाकर बेपरवाहीआ। साची दस्स तारीख, तारीक दे बदलाईआ। जन भगतां भिच्छया

पावीं भीख, नाम निधान वरताईआ। श्री भगवान किहा पहलों तेरी पूरी करां रीझ, रहमत रैहम नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। यारां हाढ़ कहे कबीर ने वेख्या नूर, निराकार नज़री आईआ। तक्कया उह हज़ूर, जो सब दा पिता माईआ। वेख्या हक दस्तूर, हुक्म बेपरवाहीआ। जित्थे पाए ना कोए फ़तूर, फ़तवे विच ना कोए लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बैठे मज़दूर, बिन सीस जगदीस झुकाईआ। मालक दिसे इक हज़ूर, हाज़री सब दी वेख वखाईआ। सर्ब कला भरपूर, दाता बेपरवाहीआ। बिन इच्छया चरणां दे अन्तर ला लई धूढ़, धूल आपणे नाल छुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दिता वखाईआ। यारां हाढ़ कहे कबीर सोया धुर दे काअबे, कलमा सुणया धुरदरगाहीआ। नज़ारा तक्कया हक महिराबे, महबूब मिल्या बेपरवाहीआ। सजदा कर अदाबे, नमस्ते सीस निवाईआ। इशारा दिता नानक बुढ्ढे बाबे, बिन तत्तां अक्ख खुल्हाईआ। जिस दी आदि जुगादि इक मरयादे, धुर दा हुक्म सच वरताईआ। जन भगतां दे साफ़ करने इरादे, कूड़ी क्रिया मेट मिटाईआ। जो आत्म परमात्म साजण साजे, सज्जण बेपरवाहीआ। जिस दे हुक्मे अंदर वजाए वाजे, नाद धुन शब्द शनवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जागे, लोकमात लई अंगड़ाईआ। जो लहिणा देणा चुकाए हिसाबे, पूरब वेख वखाईआ। मैं नज़ारा तक्कया इक बग़दादे, बग़ल कुरान टिकाईआ। वस्त्र पहन के जगत विहार सादे, साधन आपणा इक जणाईआ। मैं सुणी इक आवाज़े, अगम्म दिती दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। हाढ़ यारां कहे नानक तक्कया नाल कबीर, बिन सरीर नज़री आईआ। शहिनशाह वेख्या बेनज़ीर, दाता धुरदरगाहीआ। जिस दा हुक्म हुक्म विच्चों होवे तामीर, तुख्म विच्चों तासीर लवे बदलाईआ। मंज़ल वेखे अख़ीर, चोटी नूर अलाहीआ। साची सति जागीर, हक विच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा भेव चुकाईआ। कबीर कहे यारां हाढ़ मिली दाद, मेरे अन्तर वज्जी वधाईआ। पुरख अकाल सुणी फ़रयाद, मेहर नज़र उठाईआ। वेला वक्त मैनूं याद, भुल्ल विच ना कोए भुलाईआ। नानक किहा मेरा लेखा विच बग़दाद, दिवस एहो सोभा पाईआ। धुर दी सुणी सच आवाज़, नाअरा हक अल्हाईआ। सत्त सतरां वाली किताब, पुरख अकाल बाहरों दिती वखाईआ। जिस दे विच ओसदा आदि, अन्त ओसे विच छुपाईआ। नानक किहा मैं कर ना सक्या कोई स्वाल जवाब, निउँ निउँ आपणा सीस झुकाईआ। कबीर कहे मैं पुच्छ ना सक्या राज, नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। अबिनाशी करते इक वजा अगम्मी साज, सज्जण हो के दिता जणाईआ। आदि जुगादी जिस दे हथ्थ वाग, उह मालक नज़री आईआ। जित्थे वजाउणी पए ना कोए रबाब, तन्द सतार ना कोए हिलाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। कबीर कहे दिवस चंगा, मैनूं पिछला नज़री आईआ। चरणां विच वैहन्दी वेखी गंगा, जिस वेले प्रभ ने दया कमाईआ। मेरा चम्म पिण्डा नंगा, ओढण नज़र ना कोए वखाईआ। विंगा टेडा हथ्थ विच डण्डा, पंज फ़ुट सत्त इंच नज़री आईआ। होया प्रकाश बिन सूरज चन्दा, नूरो नूर नूर रुशनाईआ। मैं भागहीण बन्दा, बिन बन्दगीउँ ल्या तराईआ। भेव खुल्ल्हया हँ ब्रह्मा, आत्म वज्जी सच वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा वेख वखाईआ। कबीर कहे यारां हाढ़ होया वाधा, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। सुणया इक अगम्मी रागा, मेरा तेरा राग अलाहीआ। दुरमति मैल धोया दाग़ा, पतित पुनीत दिता बणाईआ। सच दवारे होया वाधा, पिछला पैंडा मूल चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा रिहा वखाईआ। कबीर कहे यारां हाढ़ मेरी अंदरों खुल्ही अक्ख, बिन अक्खां सब कुछ नज़री आईआ। परम पुरख वेख्या प्रतख, जोती जाता नज़री आईआ। जिस दा हुक्म सदा जगत सच, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। लेखा जाणे काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह सोभा पाईआ। भाग लगा के हड्ड मास नाड़ी रत्त, रतन अमोलक दए बणाईआ। हर घट अंदर रिहा वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। इक्को मैनूं दस्सया जस, सोहँ ढोला दिता समझाईआ। कबीर बिन कबरां तों जाणा वस, बिन काअब्यों कलमा दयां जणाईआ। मैं चरणीं डिगा ढठ्ठ, जुलाहा दए दुहाईआ। अबिनाशी करते मैनूं दस्स, की तेरी बेपरवाहीआ। क्यों जुग जुग भगतां लावें सट्ट, लोकमात भटकाईआ। तेरा वड्डा डूँग्घा वेख्या हट्ट, जित्थे तोट रहे ना राईआ। क्यों भगतां तों रवें वक्ख, दूर दुराडा डेरा लाईआ। बचन अमोलक दे सच, सुच संजम नाल समझाईआ। तूं परमेश्वर कमलापति, पारब्रह्म अख्वाईआ। सब कुछ तेरे हथ्थ, दूजे दर ना मंगण जाईआ। पुरख अकाल प्या हस्स, ख़ुशीआं नाल दृढ़ाईआ। मेरा खेल अलखणा अलख, लेखे विच ना कोए रखाईआ। कबीर मेरे चरणां ला हथ्थ, सज्जा खब्बे नाल छुहाईआ। भेव खोल्हां पुरख समरथ, जो समें दए बदलाईआ। जुग चौकड़ी करां भठ्ठ, खेड़े ख़ाक विच मिलाईआ। निरगुण हो के रिहा नठ्ठ, सरगुण वेखां थाउँ थाँईंआ। हुक्म संदेसा देवां सच, धुर दी धार इक जणाईआ। कलयुग अन्त होवां प्रगट, कल कल्की वेस वटाईआ। जिस दी सिफ्त कर ना सके कोई भट्ट, गुर अवतार पैगम्बर सीस झुकाईआ। निरगुण नूर हो के आवां नठ्ठ, जोती जाता हो के भेव चुकाईआ। सब दा लहिणा देणा देवां हक, पूरब लेखा दयां चुकाईआ। भगत सुहेले गोदी चक्क, चक्क चक्क आपणा रंग रंगाईआ। आवण जावण विच ना जावां थक्क, दो जहानां आपणा खेल वरताईआ। इक्को नाम संदेसा दे के सति, सति सतिवादी लवां उठाईआ। शब्दी हुक्म दे के मत, मनमति दयां गवाईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। कबीर तैनूं सच सच दृढ़ावांगा। बिन तेरे हक सरीर, हुक्म धुर दा आप सुणावांगा। बण के मालक पीरां पीर, पैगम्बरां नाल वखावांगा। शरअ दी तोड़ ज़ंजीर, धुर दा हुक्म इक दरस्वांगा। शब्दी शब्द खिच शमशीर, खण्डा खड़ग इक चमकावांगा। सतिजुग सच कर ताअमीर, तमअ कूड़ जगत गवावांगा। झगड़ा रहे ना जगत अमीर, उमराउ ख़ाक मिलावांगा। जन भगत सुहेले वेख फ़कीर, फ़िकरा इक्को इक पढ़ावांगा। तेरे नाल करां तहिरीर, बिन अक्खरां लेख लिखावांगा। कलयुग अन्त होवे आखीर, शहिनशाह हो के देवां धीर, हुक्म शहिनशाही चलावांगा। जन भगतां अंदरों कट के द्वैती पीड़, बिरहों रोग आप गवावांगा। चार वरन अठारां बरन होवे भीड़, डूँग्घी धार आप वहावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप दरसावांगा। साची खेल आप दरसावेगा। वेला वक्त आप सुहावेगा। लेखा जाणे जीव जहान जगत, दो जहानां पन्ध मुकावेगा। जन भगतां लहिणा देणा लेखा मुकावे फ़कत, फ़िकरा आपणा आप समझावेगा। जेहड़ा हुक्म शब्दी दिता बिना दसख्त, दस्तयाब आप करावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक मनावेगा। कबीरा, मेरा एह उच्च दिहाढ़ा, पुरख अकाल जणाईआ। कबीर कहे मैं पाया लाड़ा, धुर दा मालक बेपरवाहीआ। पुरख अकाल कहे मैं हाढ़ दा सुणया हाढ़ा, जो हौकयां विच जणाईआ। पूरब मिलदा वेखणा उधारा, बावन नाल भुगताईआ। रिषीआं दिता लारा, वेला वक्त दए गवाहीआ। खेल अगम्म अपारा, हरि करता दए भुगताईआ। आई कलयुग अन्तिम वारा, वारता पिछली दए सफ़ाईआ। सच दुआर दा इक अखाड़ा, इक्को घर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। कबीर सुण हाढ़ा बात, बातन दयां जणाईआ। शब्द संदेशे चलया आख, हुक्म विच मनाईआ। कलयुग होवे अन्धेरी रात, समां जाए बदलाईआ। साची रहे ना कोए जमात, हकीकत हक ना कोए समझाईआ। भगत रहे ना कोई ख़ास, ख़ालस रूप ना कोए वटाईआ। ओस वेले आवां आप, निरगुण हो के फेरा पाईआ। जन भगतां बणां बाप, पिता पुरख अकाल वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, जीवण जुगत दयां बदलाईआ। कोटन कोटि मेट के पाप, दुरमति मैल धवाईआ। दर्शन दे के सख्यात, पूरब लेखा दयां चुकाईआ। रविदास हथ्थ फड़ा के कलम दवात, पंजां नाल करां शनवाईआ। जन भगतो तुहाडा लहिणा देणा दस्सां ख़ास, ख़ालस आपणा हुक्म वरताईआ। जिस मंज़ल ते कबीर नूं दिती दात, वस्त अनमुलड़ी झोली पाईआ। तुहाडी ओस नाल मिल के अगे हो गई जमात, अगे पट्टीआं दी लोड़ रहे ना राईआ। सतारां हाढ़ अगे इक्को वार दे देणा विश्वास, वासना कूड़ी बाहर कढाहीआ। पंजां प्यारयां कर सच प्रकाश, नूर नूर विच रुशनाईआ। एह

लेखा जुगादि आदि, आदि वज्जी वधाईआ। जिस कारन रचया एह काज, बल बावन हो के फेरा पाईआ। जिस पंच परवान कर के मारी आवाज़, पंच प्रधान रूप वटाईआ। दर सोहे पंचे भगतां विच समाज, साजण हो के वेख वखाईआ। जन भगतो तुहाडा अंदरों बदल देवे स्वाद, सवा दा सवा सवा सवा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। कबीर किहा मैं सुणया शब्द अनोखा, सोहणा दिता दृढ़ाईआ। भगतां नाल करीं ना धोखा, एह अन्तिम मंग मंगाईआ। मेरा मित्र इक छोटा, उमर तेती साल दरसाईआ। जिस मैनूं पंज सत्त दा दिता सोटा, विंगा टेडा हथ्थ फड़ाईआ। ग़रीबी नाल तेड़ रखे लंगोटा, ओढ़ण हथ्थ ना कोए रखाईआ। कच्चा मिट्टी दा रखे लोटा, आसण कक्खां वाला रखाईआ। भार चुकण नूं रख्या खोता, गधा कहे सर्ब लोकाईआ। मस्ताना हो के देवे होका, मिट्टी ख़ाक नाल उडाईआ। दुनियादारो साफ कर लओ काया कोठा, महल अटल कम्म किसे ना आईआ। कबीर कहे प्रभू ओस ने इक दिन मेरी उंगल दा चुंघ ल्या पोटा, सज्जे हथ्थ दा वड्डा हिस्सा नज़री आईआ। मेरे अंदर मार के गोता, माणक मोती तेरा नाम ल्या उठाईआ। मेरे जुलाहे दा साफ़ हो गया चौंका, भिट रही ना राईआ। इक अमृत सच तरौंका, सांतक दिती वरताईआ। भेव खुल्ल्हया तेरे नाउँ दा, नौका मिली बेपरवाहीआ। मेरा रूप ना रिहा काउँ का, हँस हो के सोहँ ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। कबीर किहा मेरे मित्र दा छोटा इक भ्रा, उमर सताई साल वखाईआ। उह हुन्दा सी बेपरवाह, ग़मी ख़ुशी ना कोए मनाईआ। उस नूं सारे कैहिंदे होया शुदा, शुदा कोल ना कोए बहाईआ। इक दिन मैनूं हस्स के कैहिंदा कबीरा मैनूं वखा ख़ुदा, जो ख़ुदी दए मिटाईआ। सिध्धा हो के उपर ध्यान ल्या लगा, अक्खां उंगलां नाल उलटाईआ। नेत्र नैणां नीर रिहा वहा, रो रो दए दुहाईआ। मैं हुण नहीं रहिणा जुदा, वक्खरी वण्ड ना कोए वखाईआ। कबीर कहे ओधरों हुक्म दिता बेपरवाह, शब्द संदेशे विच जणाईआ। कबीरा इन्हां नूं लै पर्चा, पर्चा मेरे नाम दा इक वखाईआ। अगला लेखा देवां बणा, सहिजे दिता समझाईआ। जिस वेले बण के आवां शहिनशाह, पातशाहां दा पातशाह रूप बदलाईआ। दोहां दा नाता लवां जुड़ा, जगत विछड़े मेल मिलाईआ। दोहां नूं बणा के भैण भ्रा, लेखा अगले घर रखाईआ। कबीर किहा मैनूं वी देणा वखा, झोली तेरे अगे डाहीआ। पुरख अकाल किहा एहो दिवस दयां सुहा, हाढ़ यारां वज्जे वधाईआ। दोहां दा मेला लवां मिला, तेरी शहादत देवां भुगताईआ। बावन दा लहिणा देवां चुका, जुग चौकड़ी पन्ध मुकाईआ। परदयां विच्चों परदा देवां उठा, एह मेरी बेपरवाहीआ। जिस नूं कैहिंदे होया शुदा, उमर सतावीए साल समझाईआ। दूजे दा लहिणा देवां बणा, वड्डे दी वड्डे नाल वड्याईआ। जिस उंगली नूं

उंगल दिती ला, उगण आथण ताईं होए रुशनाईआ। एसे सुरस्ती दा मनी सिँघ लेखा गया लिखा, संगरूर विच बह के कलम चलाईआ। ओस दा पिछले जन्म दा भ्रा, सरूप सिँघ दिता समझाईआ। कबीर दोहां दा विचोला बणया जुलाह, गंढ्ढ आपणे नाल रखाईआ। जिस कन्यां दा होणा विवाह, वाइदे विच काइदे दए बणाईआ। साढे नौ दा वक्त जाणा आ, अठारां हाढ़ वज्जे वधाईआ। पंजां प्यारयां तलवार पंज वार प्रभ दे सीस उत्ते देणी टिका, ठोकर नाल देणी हिलाईआ। इक्कीआं जैकारे देणे ला, इक्की वार वज्जे वधाईआ। सुरस्ती तिलक देणा लगा, भज्जे चाँईं चाँईंआ। बुढ्ढी दादी दोहां दे सिर ते हथ्थ देणा टिका, टिकटिकी इक्को विच रखाईआ। लाल सिँघ ने कृपान देणी फड़ा, सज्जे हथ्थ नाल छुहाईआ। ब्रह्मण तीर कमान अगे देणा टिका, टके पंज नाल वखाईआ। अमरजीत पंजे हार लैणे उठा, प्रभ चरणां उत्तों चुक के हरि संगत उत्ते देणे बरसाईआ। फिर अगला विहार होवे रवां, समां आपणा रंग बदलाईआ। जन भगतो तुहानूं उह संदेसा कहवां, जिस दी कहाणी ना कोए सुणाईआ। सदा तुहाडे अंदर रहवां, बह के ख़ुशी मनाईआ। वेख्यो कोई ना करयो ग़मा, ग़मी अंदरों दयां कढाहीआ। मैनूं तुहाडे मिलण दी तमअ, तुसां लालच मेरा बणत बणाईआ। मैं बदल के सारा समां, जगत विहार परे देणे सुटाईआ। तुहाडा लेखा ला के दम दमा, दमड़े चमड़े सारे आपणे हट्ट विकाईआ। तुहाडा जीवण कर के नवां, रंग देणा रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा इक हुक्म वरताईआ। सतारा हाढ़ कहे मैनूं हुक्म मिलदा सख्त, हैरानी मेरे अंदर आईआ। जिउँ जिउँ वेला नेड़े आउँदा वक्त, व्यक्ति रिहा हिलाईआ। मेरी मुकदी जांदी शक्त, शक्ती नज़र कोए ना आईआ। मैं वेंहदा चार कुण्ट जगत, नव सत्त अक्ख खुल्हाईआ। बौहड़ी हाए दरोही उफ़ मैनूं थोड़े दिसदे भगत, भागवान सोभा पाईआ। बाकी उत्ते फिरदी दिसे करद, कदमां तों दूर ख़ुदाईआ। गुर अवतार पैगम्बर वण्डे कोई ना दर्द, दुखी दीन देण दुहाईआ। गुरमुखां पूरी करन आया ग़रज़, गज़ल आपणा नाम सुणाईआ। मैं हैरान होया असचरज, अचरज लीला की वरताईआ। पूरब जन्म दी कढ्ढ के फ़रद, फ़ैसले सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच हुक्म इक वरताईआ। हाढ़ सतारां कहे मैं दस्सां सच विचार, जो प्रभ रिहा जणाईआ। प्रभ चरणां तों कदम अगे चार, फ़ुट दस वण्ड वण्डाईआ। जित्थे होणा सच विहार, आसण सोहणा नज़री आईआ। साढे तिन्न तिन्न हथ्थ चारों कुण्ट लकार, सहिजे देणी लगाईआ। चारे झण्डे होण उज्यार, आपणा रंग वखाईआ। अठारां इंच दा उच्चा मनार, सोहणा लैणा बणाईआ। सत्त चार दी होवे धार, तूल अरज़ वेख वखाईआ। फुल्लां होवे बहार, गुलशन इक महकाईआ। इक्कीआं दी कतार, दस दस वण्ड वण्डाईआ। दादी दा प्यार, सोहणा सोभा पाईआ। माता

दा विसथार, बेनन्ती बेपरवाहीआ। भगतां दा जैकार, दो जहान शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सतारां हाढ़ कहे मैं उठ उठ तक्कां, ताकत आपणी नाल लवां अंगड़ाईआ। वेखां उह अक्खां, जो प्रभ ने भगतां अंदर दितीआं लगाईआ। जिन्हां दे नाल मिल के हस्सां, बाहरों समझे कोए ना राईआ। उहनां नाल वसां, जिन्हां कदे ना होए जुदाईआ। जुग चौकड़ी भावें कोटन कोटि कारज हुन्दे करोड़ां लखां, श्री भगवान दे अगे भगत भगत दी अजे तक्क होई ना कदे कुड़माईआ। अठारां हाढ़ पूरब जन्म सब दे लेखे दस्सां, बच्चे बच्चीआं आपणी झोली पाईआ। उमर विच आयू विच जोबन विच भावें थोड़ा समां, दो चार दिन लोकमात विच रखाईआ। फिर वी जोड़ी बिना घोड़ी (रखां), दरगाह साची दयां पुचाईआ। गुरमुखां सड़न ना देवां अग्नी कक्खां, जन्म मरन दे दुक्खां विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछला लेखा पूरन करन आया, अगला लेखा कच्चा रहे ना राईआ।

१३ हाढ़ शहिनशाही सम्मत २ ठाकर सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल

जन भगत कहे मैं प्रीतम वेख्या चोजी, निरगुण निरवैर निरँकार नज़री आईआ। जो आत्म परमात्म निरगुण सरगुण बणया रहे खोजी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल वेख वखाईआ। शब्द धार एकँकार देवे अगम्मी सोझी, निरअक्खर धार आप प्रगटाईआ। गुरमुख जन्म मरन दा रहिण ना देवे कोई रोगी, कर्म कांड दे विच ना कोए फसाईआ। भेव अभेद लिख के लोक परलोकी, सच सलोकी नाम निधाना दए सुणाईआ। मन मति कूड़ क्रिया विच होण ना देवे बेगोशी, सच सरूप आपणा दए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन आपणा रंग रंगाईआ। जन भगत कहे प्रभ पाया पुरख अगम्म, महिमा कथ्थ ना कोए जणाईआ। जिस दा लहिणा देणा लख चुरासी जीव ब्रह्म, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद आदि जुगादि एका धर्म, धुर धाम बैठा सोभा पाईआ। निहकर्मी हो के करे आपणा काम, कायनात अंदर वेख वखाईआ। शब्द संदेसा नर नरेशा देवे इक पैग़ाम, बिन कलमा हक पढ़ाईआ। सजदा दस्स के सच सलाम, समां आपणा दए समझाईआ। बरदा कर के धुर गुलाम, गहर गम्भीर वेख वखाईआ। जन भगतां मंज़ल करे आसान, असल वसल यार दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति स्वामी अन्तरजामी गृह मन्दिर वेख वखाईआ। जन भगत कहे प्रभ पाया पुरख अपार, अपरम्पर मिल्या बेपरवाहीआ। जिस नूं गाउँदे गए सदा

जुग चार, चौकड़ी विच सिफ्त सालाहीआ। लेखा लिखदे गए गुर अवतार, पैगम्बर पैग़ाम विच जणाईआ। सो लहिणा देणा देवणहार विच संसार, महासार्थी हो के फेरा पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा निरगुण सरगुण पावे सार, सति स्वामी अन्तरजामी परदा ओहला दए उठाईआ। भगत सुहेला इक अकेला आपणे रंग रवे करतार, कुदरत दा मालक ख़लक दा ख़ालक, ख़ालस आपणा रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर घर साचे सोभा पाईआ। जन भगत कहे प्रभ आया पुरख अकाल, अकल कलधारी नज़री आईआ। दीन दुनी दा दीन दयाल, दयानिध वड्डी वड्याईआ। लेखा चुका के काल महाकाल, वखाए सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को दए दरसाईआ। जित्थे पोह ना सके काल, शब्द अगम्मी वज्जे ताल, दीआ बाती देवे बाल, साचा चन्द नूर जोत करे रुशनाईआ। जन भगतां कर संभाल, लेखे लाए जन्म जन्म दी कीती घाल, गोद उठा के आपणे लाल, दुरमति मैल दए गवाईआ। झगड़ा रहे ना शाह कंगाल, अन्तिम हल्ल होवे स्वाल, फ़िकरा इक्को दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, वेखणहारा बेपरवाहीआ। जन भगत कहे मैं वेख्या परम पुरख श्री भगवन्त, भगवन इक्को नज़री आईआ। आत्म परमात्म दा दिस्या साचा कन्त, नाता धुर दा रिहा जुड़ाईआ। गढ़्ह रिहा ना हउमें हंगत, हँ ब्रह्म दिता समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, निरअक्खर दिता पढ़ाईआ। जन भगतां जुग जुग दी सुण के मिन्नत, मेहर नज़र इक उठाईआ। सच प्यार दी दे के हिम्मत, अंदरों हौसला दिता वधाईआ। जन भगतो तुहाडी नौ खण्ड दी इक्को सिम्मत, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वण्ड ना कोए वण्डाईआ। दूजे दर करनी पए ना मिन्नत, मिन्नतां तों दिता छुडाईआ। मनुआ करे कोई ना इल्लत, वासना जगत ना कोए हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुहाडी मेट ख़ुआरी ज़िल्लत, ज़ाहिद तों वाहिद नाल दिता मिलाईआ। जन भगत कहे प्रभ पाया एक, एकँकार नज़री आईआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर रखदे टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी ल्या पेख, बिन नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। जो वस्या सचखण्ड दवारे साचे देस, हक मुकामे सोभा पाईआ। मालक बण के प्रभ नरेश, नरायण हुक्म वरताईआ। जिस दा कलम शाही लिख ना सके लेख, काग़ज़ मिले ना कोए वड्याईआ। सो भगत सुहेला इक अकेला निरगुण धार खोल्हे भेत, परदा अंदरों आप चुकाईआ। नज़री आवे नेतन नेत, निज घर बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिगुर दयावान दया कमाईआ। जन भगत कहे मैं पाया गहर गम्भीर, गवर नज़र किसे ना आईआ। बिन तत्तां चोटी मंज़ल चढ़े अख़ीर, आखर बैठा डेरा लाईआ। जिस दी नज़र ना आए कोई तस्वीर,

तसव्वर सब नूं दए कराईआ। जन भगत बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी इक दृढ़ाईआ। लेखा मुका के ग़रीब अमीर, अमरापद दए जणाईआ। जित्थे वसे बेनज़ीर, जोती जाता सोभा पाईआ। जन भगतां लहिणा देणा चुका के तत सरीर, मन शरीर दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां होण ना देवे कदे मात दिलगीर, अज़ीज़ आपणे लए बणाईआ।

१४ हाढ़ शहिनशाही सम्मत २ अमीर चन्द गुलाटी दे गृह पिण्ड जेठूवाल

पारब्रह्म पतिपरमेश्वर साहिब सुल्तान मालक घर घर दा, गृह गृह लख चुरासी वेख वखाईआ। आदि अन्त मध मंज़ल अगम्मी चढ़दा, निरगुण निरवैर निराकार आपणा पन्ध मुकाईआ। नित नवित लोकमात वेस धरदा, धरनी धरत धवल वज्जे वधाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त खेल करे नरायण नर दा, नर हरि आपणा हुक्म वरताईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख भगत प्यारे फड़दा, लख चुरासी खोज खुजाईआ। मंज़ल मंज़ल पौड़ी डण्डे चढ़दा, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन आपणे विच समाईआ। जन भगत प्रभ करदा रहे मिलाप, मिलणी जगदीश आपणे नाल कराईआ। बाहों फड़ गोदी चुक्कदा रहे आप, धुर दा जाप बिन अक्खरां दए समझाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, रुतड़ी रैण सुहञ्जणी दए वड्याईआ। जन भगत साची मंज़ल चढ़ा के आपणे घाट, गृह मन्दिर अंदर देवे माण वड्याईआ। सच प्रीती बख्श के सति विश्वास, धीरज धीर इक बंधाईआ। गुरमुखां लेखे ला के सच प्रेम दी साची दात, दातार हो के दया कमाईआ। जगत जहान विच्चों लए राख, रच्छया करे थाउँ थाँईंआ। दर्शन दीदार दीद अंदर देवे साख्यात, सुखीआं दा मालक सुख आपणे घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख रहिण ना देवे कोई गुस्ताख़, रूह बुत्त पवित्र पाक पुनीत पवित लए कराईआ।

१५ हाढ़ शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल जम्मू संगत दी आमद विच

धुर शब्द संदेशे दे के आए सद्दे, सदीआं दे विछड़े फेरा पाईआ। धर्म प्रीती अंदर बद्धे, बन्दगी विच कमाईआ। सच दवारे बह बह सज्जे, सजणां मिल के ख़ुशी मनाईआ। पूरब लहिणा मिले मज़े, रस इक्को दए वखाईआ। बल दवारयों

जेहड़े रज्जे, रसना खा के पेट वखाईआ। बावन संदेशे दिते अद्धे, धुर दा हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्त भगवन्त जोत इक्को जगे, जागरत नूर नूर रुशनाईआ। तुहाडा लहिणा देणा लेखा देवे हथ्थ बद्धे, आशा मनसा पूर कराईआ। सति धर्म दा खेल करे अगे, अगला हुक्म वरताईआ। नाम भण्डारा धुर दा वण्डे, अतोल अतुल वरताईआ। साचे चाढ़े नाम पौड़े डण्डे, डण्डावत इक्को इक समझाईआ। वेला वक्त अख़ीर वेखे कन्ढ्ढे, कन्ढ्ढी वाले लए बुलाईआ। जगत ग़रीबी विच होवण नंगे, शब्द ओढण इक्को सीस टिकाईआ। हरि भगत प्यारे कर के चंगे, भगतां विच मिलाईआ। बिना बन्दगीउँ बणा के बन्दे, बन्धन सारे दए तुड़ाईआ। जुग जन्म दे तपदे करे ठंडे, अमृत मेघ बरसाईआ। साची रंगण आपणी रंगे, रंगत इक्को दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा वेख वखाईआ। लेखा कहे रिषी आ गए छड्ड के ·षीकेश, केशव कुशलता पुच्छ पुछाईआ। विछड़यां नूं मेले सदा हमेश, हमसाजण आप बणाईआ। जिन्हां अगे नहीं तक्कया दस दस्मेस, सहिजे दर्शन दए कराईआ। जिस दा मालक एकँकार एक, पुरख अकाल वड्याईआ। देवणहारा जुग जुग टेक, टिक्के मस्तक नाम लगाईआ। बावन नालों चंगा धर के भेख, वेस आपणा आप बदलाईआ। वेख के तुहाडा देस, परदेसी लए मंगाईआ। सच दर करे हेत, नेत नेत नज़री आईआ। साचे प्रेम प्यार दी हरि संगत आई नूं देवे आपणी भेंट, नाम निधान सच वरताईआ। सब दे कर्म कुकर्म पावे आपणे पेट, कूड़ कपट डेरा ढाहीआ। पिछला लहिणा पूरा कर के लेख, लेखा अगला दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे सच संदेश, शुभ सगण लगण विच मनाईआ।