१७ हाढ़ शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर पिण्ड जेठूवाल
सो पुरख निरँजण अगम्म अथाह, अलख अगोचर वड वड्याईआ। हरि पुरख निरँजण बेपरवाह, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। एकँकार जलवागर ख़ुदा, नूर नुराना नूर करे रुशनाईआ। आदि निरँजण डगमगा, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। अबिनाशी करता परदा लाह, ओहला अंदरों दए चुकाईआ। श्री भगवान दया कमा, दाता दानी इक अख्वाईआ। पारब्रह्म आपणा नाउँ धरा, करे खेल अगम्म अथाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। साची करनी करे करतार, हरि वड्डा वड्ड वड्याईआ। शाहो भूप बण सिक्दार, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। सचखण्ड दवारा एकँकार निराकार कर उज्यार, जोत उजाला पुरख अकाला आपणा मन्दिर करे रुशनाईआ। थिर घर खोल्ह ठांडा दरबार, सच स्वामी अन्तरजामी वेख वखाईआ। दूसर अवर ना कोए नाल करे खेल कमाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगम्म अगम्म दी खेल आप प्रगटाईआ। धुर दी खेल करे प्रभ आप, हरि करता वड्ड वड्याईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश, जोती जाता वेख वखाईआ। सच दवारे प्रगट हो के कमलापात, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। खेलणहारा खेल तमाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। साची करनी दा करतार, हरि करता इक अख्वाईआ। जिस दा सचखण्ड दवार, दरगाह साची सोभा पाईआ। निरगुण नूर जोत उज्यार, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। एका हुक्म साची धार, नाद धुन ना कोए शनवाईआ। ना कोई गुर अवतार पैगम्बर दिसे यार, सगला संग ना कोए निभाईआ। करे खेल अपर अपार, अपरम्पर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। निरगुण हो के ख़बरदार, आपणा परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धुर दा हुक्म दए जगत, अपर अपार इक जणाईआ। करे खेल आप बेअन्त, भेव अभेद समझे कोए ना राईआ। लेखा जाणे आदि अन्त,
मध आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। साचा खेल करे भगवान, हरि करता वड वड्याईआ। निरगुण हो के मेहरवान, महबूब मेहर नज़र उठाईआ। ब्रह्मा विष्न शिव कर ग़ुलाम, बरदे हुक्म सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल रच दो जहान, सृष्टी दृष्टी वण्ड वण्डाईआ। त्रै पंज कर प्रधान, ढोले धुर दे रिहा सुणाईआ। प्रगट हो के जाणी जाण, भेव देवे खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। धुर दी करनी करे गोबिन्द गहर गम्भीर वड्डी वड्याईआ। शब्दी धार बणा के आपणी बिन्द, बन्दगी इक्को इक समझाईआ। हरख़ सोग ना कोए चिन्द, चिन्ता ग़म ना कोए उपाईआ। दाता दानी बण के गहर (गम्भीर) गुणी गहिंद, गवर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। धुर फ़रमाना इक अकाल, एकँकारा आप जणाईआ। शाहो भूप बण सुल्तान, राज राजान वड्डी वड्याईआ। सचखण्ड दुआर हो प्रधान, प्रधानगी आपणे हथ्थ रखाईआ। थिर घर साचे देवे दान, सुत दुलारे तेरी वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर प्रधान, त्रै पंज करे कुड़माईआ। निरगुण सरगुण खेल महान, लख चुरासी वण्ड वण्डाईआ। जोती जाता हो बलवान, निरगुण सरगुण डगमगाईआ। सच संदेसा दे धुर फ़रमान, नाम निधाना आप जणाईआ। वेखणहारा मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। दूसर सके ना कोई जाण, भेव सच ना कोए खुल्हाईआ। रचना रच सर्ब जहान, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। सतिजुग त्रेता द्वापर दे के दान, कलयुग देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर कर बलवान, लोकमात दए अंगड़ाईआ। शब्द संदेसा दो जहान, नाम निधाना इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। शब्द संदेसा दिन्दा रिहा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बणाउँदा रिहा सेवादार, चाकर आपणे घर बणाईआ। धुर फ़रमाना देंदा रिहा एकँकार, इक अकल्ला कर पढ़ाईआ। जोती नूर करदा रिहा उज्यार, आत्म ब्रह्म भेव चुकाईआ। महल अटल सुहाउँदा रिहा मुनार, काया बंक वज्जे वधाईआ। नाम संदेशे देंदा रिहा अपर अपार, अपरम्पर स्वामी आप जणाईआ। भगत सुहेले करदा रिहा उज्यार, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी खेल आप खिलाईआ। धुर दी खेल करे निरँकार, नर हरि वड्डी वड्याईआ। लेखा जाण सदा जुग चार, नव नौ चार पन्ध मुकाईआ। वेखणहारा भगतां इजहार, परदा ओहला आप उठाईआ। जिस नूं कैहिंदे गए सांझा यार, वाहिद लाशरीक अख्वाईआ। वस्से सचखण्ड दवार, हक मुकाम डेरा लाईआ। रूप रंग तों वसे बाहर, हर घट मौले शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा
कर, मेहरवान दया कमाईआ। हर घट बोलण वाला राम, हरि करता इक अख्वाईआ। भगत उधारना जिस दा काम, निहकर्मी बेपरवाहीआ। मंज़ल दस्से हक आसान, बिन पौड़ी डण्डे दए चढ़ाईआ। भगत सुहेले कर परवान, धुर फ़रमाना आप दृढ़ाईआ। काया काअबा सच मुकाम, मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। अंदर शरअ ना रहे शैतान, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। जुग चौकड़ी हो प्रधान, हुक्में अंदर हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। करे खेल पुरख समरथ, हरि करता वड वड्याईआ। जो सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगम्बर गया दस्स, हुक्में अंदर हुक्म जणाईआ। कलयुग अन्त अन्धेरी होणी रैण मस्स, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। चार वरन अठारां बरन नाड़ बहत्तर उबले रत्त, सांतक सति ना कोए वरताईआ। अन्तर आत्म रहे ना कोई ब्रह्म मत, मनमति होए हल्काईआ। भरमदे रहे तीर्थ तट अठ्ठ सठ्ठ, झगड़ा पए मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। आत्म परमात्म नाल जोड़े कोए ना नत, पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। निज नेत्र लोचन नैण खोल्हे कोए ना अक्ख, परदा सके ना कोए चुकाईआ। काया माटी खेड़ा सब दा दिसे भठ्ठ, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। जो वेला वक्त लोकमात मार झात बावन बल दवारे गया दस्स, बिन अक्खरां कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। बल दवारे बावन गया आख, बलधारी बल उपाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होए पुरख अबिनाश, जिस नूं जन्मे कोए ना माईआ। वेला वक्त जन भगतां सुहञ्जणी करे प्रभात, अन्ध अन्धेर दए गवाईआ। आत्म परमात्म जोड़ के साचा नात, तूं मेरा मैं तेरा धुर दा ढोला दए सुणाईआ। पूरा करे चार युग दा भविख्तां वाला वाक्, वाकिफ़कार हो के दया कमाईआ। गुरमुखां दे के अगम्मी दात, नाम भण्डारा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब स्वामी वेख वखाईआ। साहिब स्वामी वेखणहारा, हरि करता इक अख्वाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करदे गए जिस दा इज़हारा, रागां नादां ढोलयां विच कर शनवाईआ। जिस नूं निरगुण नूर कहिण उज्यारा, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। जिस दा शब्द अगम्म नगारा, दो जहानां रिहा उठाईआ। सो खेले खेल खेलणहारा, ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जोती जामा श्री भगवाना निरगुण निरवैर लए अवतारा, लोकमात करे रुशनाईआ। जन भगतां साचे सन्तां पूरब लहिणा जन्म दे उधारा, कर्म कांड दा गेड़ा आप मिटाईआ। सच प्रीती धुर दी नीती चरण कँवल दे सहारा, पुसत पनाह आपणा हथ्थ रखाईआ। जिस दा कागत कलम शाही लेखा लेख ना लिखणहारा, गुर अवतार पैगम्बर बेअन्त कह के सीस निवाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी कल कल्की लए अवतारा, जोती जाता डगमगाईआ। वेखणहार हरि करतार अगम्मड़ा यार सर्ब संसारा,
सृष्टी दृष्टी इष्टी खोज खुजाईआ। जन भगतां दस्से सच दवारा, जित्थे दग़ा ना कोए कमाईआ। बिन तेल बाती दीप होए उज्यारा, उजरत कोई ना लागे राईआ। घर स्वामी दिसे मीत मुरारा, पीआ प्रीतम नज़री आईआ। जिस दा विछोड़ा रिहा जुग चारा, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगत सुहेले दए वड्या, हरि वड्डा वड्ड वड्याईआ। धुर दा मालक बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। कीते कौल इकरार दे कारन गया आ, आवण जावण समझे कोए ना राईआ। निरगुण नूर जोत कर रुशना, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सारे लए बुला, चरणां विच टिकाईआ। हुक्म देवे शहिनशाह, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जिस दे अगे सजदयां अंदर करदे गए दुआ, दवारकावासी हो के फेरा पाईआ। जिस नूं मन्नया नूरी नूर ख़ुदा, ख़ुद मालक वेस वटाईआ। जो हर घट बोले सो साहिब स्वामी गया आ, आमद विच ख़ुशी जणाईआ। रहबर बण के बेपरवाह, तुहाडे पड़दे दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कहे मैं होई हैरान, हैरानी मेरे अंदर आईआ। निरगुण रूप श्री भगवान, किस बिध आपणा फेरा पाईआ। जेहड़ा जुग चौकड़ी लभ्भया ना विच जहान, टिल्ले पर्बत पहाड़ ना नज़री आईआ। सो खेल करे आप महान, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। पूरब लेखा चुकावे आण, भगत सुहेले आप जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवे माण वड्याईआ। जन भगतो तुसां जाणा जाग, जागण वेला जगत आईआ। तुहाडा बदल देणा समाज, समें दी शहादत आप भुगताईआ। अंदर रहिण नहीं देणा दाग़, दुरमति मैल आप धवाईआ। भगत जगत रहे ना कोई काग, गुरमुख हँस देणा बणाईआ। आपणे नूर दा दे के चिराग़, जोती जोत करां रुशनाईआ। अंदर बाहर दा देवां साथ, दिवस रैण पन्ध मुकाईआ। साचा ढोला दस्स के गाथ, इक्को अक्खर दिता पढ़ाईआ। जन भगतो तुहानूं मेलया आपणी ज़ात, जित्थे कबीर जुलाहा सीस निवाईआ। देवां साची दात, सम्मत शहिनशाही वड्याईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पिच्छो आवे मात, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। पुरख अबिनाशी पुछे जिस दी बात, दाता दानी हो के सर्ब लोकाईआ। तुहाडा लहिणा देणा हिस्सा करां बेबाक, लेखा धुर दा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतो खोल्हो आपणी अक्ख, नेत्र नैण उठाईआ। परम पुरख वेखो प्रतख, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दा अक्खरां नाल दस्सदे रहे जस, वेद पुराणा सिफ्त सालाहीआ। सो आ गया कमलापति, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। चरण प्रीती जोड़ के सति, हरिजन साचे लए मिलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर गए दस्स, दहि दिशा खोज खुजाईआ। बिन करनीउँ तुहाडे होया वस, वास्ता
आपणे नाल रखाईआ। शब्द अणयाला मारे कस, कसर तुहाडी दए कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ख़बरदार सब नूं दए कराईआ। जन भगतो जाणा उठ, सोया रहिण कोए ना पाईआ। सतिगुर इक्को गया तुठ, बहुते गुरुआं दी लोड़ रही ना राईआ। शब्द भण्डारा कदे ना जावे मुक्क, जो गुर अवतार पैगम्बरां झोली रिहा भराईआ। जिन्हां इक्को गाई सोहँ तुक, तुख्म तासीर दयां बदलाईआ। दो जहानां बदल के रुख़, राखा बणया धुरदरगाहीआ। विछोड़े वाली मेट के भुक्ख, तृष्ना दए मिटाईआ। सच सुहञ्जणी कर के रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। सो भगत सुहेले गए पुज, पाँधी बण के पन्ध मुकाईआ। परदा रहे ना गुझ, सोयां अक्ख आप उठाईआ। जन भगतो खोल्ह दयो आपणा नेत्र नैण, निज नैण दयां खुल्हाईआ। इक्को हुक्म संदेसा आया कहिण, जिस दा भेव ना कोए समझाईआ। भाग लग्गणा इक्को रैण, मिले सच दुआर वड्याईआ। नाम झोली पावां रसैण, देणा धुर दा दयां चुकाईआ। कूड़ी क्रिया विच ना वहण, गुरमुख साचे सोभा पाईआ। नेत्र तक्को नर नरायण, जिस दा सिफ्तां नाल सारे ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी करनी कार कमाईआ। जन भगतो वेला गया आ, आगमन विच ख़ुशी मनाईआ। तुहाडा लहिणा देणा दयां मुका, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। बावन दी आशा नाल मिला, वेला वक्त दयां सुहाईआ। रिषीआं दा मेला रिहा मिला, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सिर हथ्थ रखे करतार, करनी करता वेख वखाईआ। धन्न वड्याई जो आए बंक दवार, भगवन ख़ुशी मनाईआ। खेल होण लग्गा अपर अपार, पारब्रह्म दए समझाईआ। जिस दा राह तक्कदे गए गुरू अवतार, पैगम्बर बिन नैणां नैण उठाईआ। कलमे ढोले गीत जुग जुग गांदे गए वारो वार, शब्द अनाद नाद कर शनवाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी लिखदे रहे अक्खरां नाल कर प्यार, निरअक्खर धार लए जणाईआ। जोती जाता पुरख बिधाता कलयुग अन्तिम वेखे अन्धेरी राता जिस दी पावे कोई ना सार, महासार्थी आपणी कार कमाईआ। गुरमुखो आई तुहाडी वार, जिस दी समझ नहीं जुग चार, चारे वेद गए हार, परदा ओहला ना कोए चुकाईआ। जन भगत कहिण किवें वक्त होए सुहञ्जणा, प्रभ देवें की वड्याईआ। की दाता दानी दु:ख भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। की नेत्र देवें नाम अंजणा, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। की आत्म परमात्म बणे सज्जणा, सगला संग निभाईआ। उत्तर पूरब पच्छिम वेखें दक्खणा, चारे कुण्टां खोज खुजाईआ। की साडे अंदर मिल के तूं वसणा, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला आप उठाईआ। श्री भगवान कहे सुण भगत मीत, धुर दे मित्र दयां जणाईआ। दरस
दिखा के इक अतीत, त्रैगुण लेखा दयां मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गीत, परदा ओहला दयां चुकाईआ। झगड़ा रहे ना ऊँच नीच, ज़ात पात ना वण्ड वण्डाईआ। वड़ना पए ना किसे मसीत, मन्दिर मठ्ठ ना कोए भवाईआ। घर दस्सां इक अनडीठ, जिस दी छप्पर छन्न ना किसे छुहाईआ। इक्को परमात्म होवे प्रीत, दूजी अवर ना कोए कुड़माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा भेव खुल्हाईआ। श्री भगवान ना लावीं डेर, जन भगत रहे दृढ़ाईआ। अबिनाशी करते कर मेहर, मेहरवान हो सहाईआ। कलयुग लहिणा अन्त नबेड़, लेखा पूरब दे चुकाईआ। लेखा चुक्के चुरासी गेड़, मात गर्भ ना कोए फिराईआ। तेरे नाल कुछ कौल कीता गोबिन्द अन्त नंदेड़, जिस दा उधेड़ ना कोए कराईआ। जिस कारन लख चुरासी अंदर छेड़ां रिहों छेड़, हर घट वस्या राम आपणी कार कमाईआ। मानव नाल मानव मानव रिहों भेड़, मनमुख नाल मनमुख करे लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। श्री भगवान कहे सुण मेरे सज्जण, जन भगत दयां जणाईआ। चरण प्रीती देवां धुर दा मजन, धूढ़ी टिक्का इक्को लाईआ। कूड़ी क्रिया भाण्डे भज्जण, भरम गढ़्ह दयां तुड़ाईआ। सच दवारे आवां सद्दण, होका इक्को नाम सुणाईआ। लख चुरासी विच्चों आवां कढ्ढण, आवण जावण दयां मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगत कहे प्रभ नंदेड़ कीता की कौल इकरार, गोबिन्द शब्दी शब्द रूप जणाईआ। जिस दा लेखा लिख्या ना किसे लिखार, बुद्धिवान ना कोए चतुराईआ। पढ़ सक्या ना कोए विच संसार, निरअक्खर धार ना किसे समझाईआ। भेद खोल्ह आप निरँकार, परदा दे चुकाईआ। वेला वक्त वेख आपणी बहार, ख़िज़ां रही रूप बदलाईआ। तेरा सोहे इक दरबार, मन्दिर सच वज्जे वधाईआ। भगत सुहेले बण भिखार, भिच्छया धुर दी मंग मंगाईआ। तूं देवणहार दातार, दयावान तेरी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दे चुकाईआ। श्री भगवान कहे सुण मेरे भगत सुहेले, सहिजे दयां जणाईआ। गोबिन्द शब्दी धार मेले, जोती जोत जोत रुशनाईआ। खेले खेल इक अकेले, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गोबिन्द मंगी इक्को एक रंगण गुरू चेले, दूजा फ़र्क रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जन भगत कहे प्रभ मैनूं पै गया शक, वल छल दे चुकाईआ। किस बिध मैनूं आवे सच, गोबिन्द एहो गया सुणाईआ। पुरख अबिनाशी प्या हस्स, ख़ुशीआं विच मुसकराईआ। जन भगत दर खोल्ह के वेखे अक्ख, गोबिन्द मिले सच्चा माहीआ। बिन गोबिन्द मेरा करे कोई ना जस, वेद पुराण कम्म किसे ना आईआ। मेरा लहिणा ओसे दे हथ्थ, जो आपा गया मिटाईआ। शब्द धार होया प्रगट, जोती जोत जोत समाईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप समझाईआ। जन भगत कहे एह मैनूं नहीं मन्ज़ूर, दोए जोड़ सीस निवाईआ। वल छल करना तेरा दस्तूर, आदि जुगादि खेल चली आईआ। मैनूं गोबिन्द मिला ज़रूर, जो परदा दए उठाईआ। साचा खेल दस्से सर्ब कला भरपूर, बेपरवाह तेरी बेपरवाही दए जणाईआ। कोटन कोटि जुग लँघ गए तेरा पन्ध ना मुक्कया दूर, नेरन नेरे तेरा अन्त कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दे समझाईआ। श्री भगवान कहे सुण भगत मेरे प्यारे, प्रेमी पुरख दे जणाईआ। हुक्में अंदर खेल न्यारे, निरगुण सरगुण आप समझाईआ। जिन्हां नूं जुग चौकड़ी देंदा गया लारे, बन्धन आपणे नाल पाईआ। उहनां अन्तिम पैज संवारे, जुग जुग देवणहार वड्याईआ। शब्द अगम्मी आवाज़ इक्को मारे, संदेसा हक सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर आउ सच दवारे, मिल के सच्चे माहीआ। परदा ओहला रहे ना विच संसारे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप वखाईआ। पुरख अकाल कहे मैं दया कमावांगा। सुण भगत सुहेल मीत, भेव अभेदा आप जणावांगा जुग चौकड़ी बदलणी रीत, एह आपणा हुक्म वरतावांगा। गोबिन्द दस्स के साचा गीत, ढोला इक्को इक सुणावांगा। तुहानूं छड्डणी पए मन्दिर मसीत, काअबा इक्को इक दरसावांगा। जित्थे बुद्धी दी रहे ना कोई तामीज़, अनुभव आपणा परदा लाहवांगा। पूरी आसा होवे उम्मीद, आमद विच ख़ुशी मनावांगा। जेहड़ी गोबिन्द कर के गया ताईद, तारीफ़ ओसे कोलों सुणावांगा। साची सच कर बख्शीश, बख्शिश रहमत आप कमावांगा। साचा कलमा दस्स हदीस, हज़रत इक्को इक वखावांगा। झगड़ा मुक जाए ऊँच नीच, हस्त कीट पन्ध मुकावांगा। लेखा मुके बीचो बीच, परदा बाहर ना कोए वखावांगा। आत्म परमात्म लग्गे प्रीत, प्रीतम पुरख अकाल जणावांगा। जिस दे छत्र झुल्ले सीस, छत्रधारी होवे जगदीस, जगदीशर इक्को इक मिलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तरावांगा। जन भगत कहे मैं मंगां मंग, हाढ़ सतारां झोली डाहीआ। पुरख अकाल सूरे सरबंग, वस्त अमोलक देणी वरताईआ। हर घट बोलण वाले चाढ़ना रंग, रंगत आपणी इक वखाईआ। मेरा तेरा बणया संग, सगला संग निभाईआ। शब्द नाद वजाउणा मृदंग, मन मनुआ इक उठाईआ। साची मंज़ल आउणा लँघ, नौ दुआर ना कोए अटकाईआ। सुहावणी सेजा वेखणी पलँघ, कन्त भतार बेपरवाहीआ। मेरी भन्न ना देवीं काया माटी काची वंग, कंचन गढ़्ह देणा सुहाईआ। पूरब जन्म दी आसा मंग, बावन दए गवाहीआ। रिषी तेरा दवारा आए लँघ, आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती चाढ़ दे चन्द, अन्ध अज्ञान मिटाईआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, तेरे हथ्थ वड्याईआ। इक्को दे दे परमानंद, निजानंद विच्चों बाहर कढाहीआ। लोड़ रहे ना जमना सुरस्ती गंग, गोदावरी चरणां हेठ दबाईआ। सानूं मंगदयां
नहीं कोई संग, लोकलाज ना कोए रखाईआ। तेरी दीन दुनी वेख के हो गए तंग, झगड़ा वेख्या सर्ब लोकाईआ। दरोही फिरी विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड रहे कुरलाईआ। सांत मिले ना जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज रही कुरलाईआ। जन भगत कहे प्रभ तेरी आत्मा रहे कदे ना रंड, कन्त सुहागी इक हंढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान कहे मैं हर घट बोलण वाला राम, रमता रमता खेल कराईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरा कर के काम, दिशा तुहाडी वेख वखाईआ। कलयुग वेख अन्धेरी शाम, शमां सच दयां जगाईआ। इक्को दस्स धुर प्रणाम, टिक्का मस्तक दयां लगाईआ। जन भगतो तुहानूं रहिण ना दयां ग़ुलाम, शरअ ज़ंजीर दयां तुड़ाईआ। काया मन्दिर अंदर रहिणा दस्सां आसान, एहसान सिर ना कोए चढ़ाईआ। जे कोई तुहाडा घर ग्राम पुछे बेमकाम, भगत दवारा देणा सुणाईआ। जित्थे रास्ता बरास्ता करे ना कोए बदनाम, सिध्धा धुर दा मेल मिलाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां वाला खाणी विच्चों बाणी विच्चों सुणना पए ना कोए पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी दी लोड़ दयां मुकाईआ। अक्खां मीट के मन घसीट के सुरती पीच के वेखणा पए ना सूर्या भान, रवि ससि दी लोड़ रहे ना राईआ। मन्दिरां विच अंदरां विच कंदरां विच लभ्भणा पए ना सीता राम, राम धुर दा तुहाडा मीत तुहानूं दए वखाईआ। गोपीआं वाली रास तक्कणी ना पए जगत काहन, उंगलां वाली बंसरी ना कोए वजाईआ। इक्को देवे सच्ची धुनकान, जिस दा मिले ना कोए निशान, निशाना आपणा इक लगाईआ। पढ़नी पए ना कोए कलाम, बदलणा पए ना कोए निज़ाम, पीणा पए ना कोए जाम, बिना आब तों बेताब दयां बणाईआ। लैणा पए ना कोए खवाब, करना पए ना कोए अदाब, पढ़ना पए ना कोए हिसाब, झगड़ा रहे ना कोए पाप, जिधर तक्को नज़री आवां आप, आप आपणे विच मिलाईआ। प्रीती अंदर दास, सेवा विच प्रकाश, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। हाढ़ सतारां कहे मैं भगत भगवान दा की कुछ सुणया झगड़ा, समझ किछ ना आईआ। मैं बेनन्ती करां कुछ भेद दस्स अगला, पिछली करनी की पढ़ाईआ। कलयुग जीव बहुता वेख्या झगड़ा प्या सगला, सोहणा तन बणाईआ। भाउँदा फिरे विच जंगलां, टिल्ले पर्बतां खोज खुजाईआ। करदा फिरे चार मंगला, तेरा नाम शब्द सुणन कोए ना पाईआ। की होया जे तेरा भगत तेरी प्रीती विच कंगला, कमला कोझा नज़री आईआ। जगत जहान विच्चों हो के अन्धला, अक्ख तेरी इक खुल्हाईआ। सच बेनन्ती हरि जू इक मन्न ला, चरण कँवल सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख वखाईआ। श्री भगवान कहे मैं सब कुछ रिहा जाण, अणजानत जग नूं नज़री आईआ। हुक्म दे रिहा फ़रमान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। हाढ़ सतारां कर लै कान, सच संदेसा दयां
जणाईआ। मेरे हुक्म दा उठण वाला तुफ़ान, अगे हो ना कोए बचाईआ। गोबिन्द दा चिल्ला चढ़न वाला कमान, कामल मुर्शद वेख वखाईआ। जिस अबिनाशी करते नूं सारे करदे गए बदनाम, नाम आपणा जगत जणाईआ। उहनूं अक्खरां वाला बणा के भगवान, मथ्थे चरणां उत्ते टिकाईआ। बण के चतुर सुजान, सुरती मन दे विच फसाईआ। कैहिंदे गोपीआं नूं गाओ मिल गया काहन, जिस ने लख चुरासी लई प्रनाईआ। जन भगतो तुहाडे बिना हर घट बोलण वाला मिल्या किसे ना राम, रमता रमता चलदी वेखो लोकाईआ। देवणहारा देवणवाला दाता आदि जुगादी इक जजमान, जो जमां तों लए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दे उठाईआ। जन भगत कहिण क्यों प्रगट होवें, सानूं दे समझाईआ। क्यों लख चुरासी नाम कंडे तोलें, तोल तराज़ू आपणे हथ्थ रखाईआ। क्यों गुर अवतार पैगम्बर बणाए गोले, दर साचे सेव कमाईआ। क्यों जुग चौकड़ी माणस सुणाए ढोले, आपणा नाम बदलाईआ। क्यों लख चुरासी घट घट रविआ मौलें, मौला हो के वेख वखाईआ। क्यों वस्या पड़दे ओहले, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। क्यों भाग लगावें काया चोले, चोली आपणा रंग चढ़ाईआ। क्यों दस्सें साचे ढोले, ढोलक छैणा ना कोए खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म दे समझाईआ। मैं हर घट बोलण वाला राम, जन भगतो इस बिध अख्वाईआ। सचखण्ड दवारे हो प्रधान, धुर दा हुक्म इक जणाईआ। थिर घर चरण कँवल खोल्ह दुकान, शब्दी तत दयां वड्याईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर परवान, परवाना आपणा इक फड़ाईआ। त्रै पंज कर प्रधान, लख चुरासी सोभा पाईआ। चारे खाणी कर इक निशान, चारे बाणी करां इक पढ़ाईआ। निरगुण सरगुण खेल महान, खेल खेलां बण के शहिनशाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर दे के दान, दाता हो के आप वरताईआ। भगतां हो के मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। सन्त सुहेले कर पहचान, कूड़ी क्रिया दयां गवाईआ। गुरमुखां बख्श चरण ध्यान, प्रीती रीती इक समझाईआ। गुरसिखां वखा के सच निशान, कूड़ा लालच दयां मिटाईआ। जुग चौकड़ी बदल के विधान, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग दयां टिकाईआ। शब्द संदेसा दे ज्ञान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान दयां लिखाईआ। भविख्तां विच दस्स फ़रमान, शब्द अगम्मी इक जणाईआ। सब दा बण के हुक्मरान, ज़िमीं असमान रिहा फिराईआ। रवि ससि होए हैरान, मण्डल मण्डप सीस झुकाईआ। देवत सुर करन प्रणाम, असुर नैणां नीर वहाईआ। किन्नर यच्छप गायन गाण, मधुर धुंन इक सुणाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर करां खेल महान, महिमा अकथ कथ समझाईआ। सब दा मालक बण के श्री भगवान, भेव आपणा आपणे विच रखाईआ। आपणी दया किरपा नाल हर घट वस के बोलां राम, रहमत विच दया कमाईआ। भाग
लगा के काया माटी चाम, चम्म दृष्टी दयां बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। हर घट बोलण वाला जग, जग जीवण दाता नज़री आईआ। जन भगतो तुहाडा मेला उपर शाह रग, नव नव लेखा दए मुकाईआ। बुद्धी रहे ना जगत, कग्ग, हँस गुरमुख लए प्रगटाईआ। त्रैगुण लग्गे ना कोई अग्ग, सच ख़ुमारी प्या के मध, वस्त अगम्मी हथ्थ फड़ाईआ। भगत दवारे सद्द, पूरब लेखा दयां चुकाईआ। जन भगतो रिषीओ तुहाडा यज्ञ, बल नालों कोटन दरजे मिले वड्याईआ। जिस नूं खा के सुखाले होए हड्ड, हड्डीआं दी लोड़ रहे ना राईआ। आत्म परमात्म मिल के होणा गद गद, गदागराँ दा लेखा दए चुकाईआ। सतिजुग तुहानूं बणा के आपणी यद्द, भगत सुहेले नाम प्रगटाईआ। तुहाडी इक्को मंज़ल इक्को पद, इक्को मन्दिर दयां वखाईआ। जिस दी आर पार किसे ना समझी हद्द, हद्द सक्या ना कोए समझाईआ। ओथे ख़ुशीआं नाल जाणा वस, वसल इक्को यार ख़ुदाईआ। साचे प्रेम दा देवे रस, रसना दे रस दी लोड़ रहे ना राईआ। हकीकत विच तुहानूं कर के वस, वास्ता आपणे नाल रखाईआ। सांझा कर के जस, सोहँ ढोला दिता पढ़ाईआ। द्वैती रहे कोई ना फट्ट, इक्को गोबिन्द मिल्या सच्चा माहीआ। निझर अमृत लैणा झट्ट, झंजट मन दा देणा चुकाईआ। पुरख अकाला लैणा रट, झगड़ा मुके नटुआ नट, स्वांगी स्वांग ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए वड्याईआ। जन भगत कहिण असीं आए दवारे, बण के पाँधी राहीआ। परम पुरख तेरे तक्कणे सच नज़ारे, नज़रीआ आपणा दे वखाईआ। चार युग तेरे नालों रहे कुँवारे, आत्म परमात्म करी ना किसे कुड़माईआ। मंज़ल चढ़दे जुग जुग हारे साडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। सानूं बावन कीते इशारे, आशा नाल मिलाईआ। जिस वेले बीते जुग चारे, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। जिस ने गोबिन्द नाल कीते उधारे, नंदेड़, अंदर हुक्म सुणाईआ। उह प्रगट होवे आपणी धारे, धरनी धरत धवल सुहाईआ। जिस दा अन्त ना पारावारे, बेपरवाह आप अख्वाईआ। शब्दी शब्द वजाए नगारे, नौबत नाम हक वखाईआ। जोती नूर करे चमत्कारे, अन्ध अन्धेर दए गवाईआ। जन भगतां चाढ़ के साचे खारे, खोटे खरे लए बणाईआ। कर के अगम्म विहारे, विवहारी धार चलाईआ। सतिजुग साची दस्से कारे, करता हो के आप उपजाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश नाते इक्ट्ठे जुड़ने सारे, ऊँच नीच रहिण कोए ना पाईआ। इक्को पुरख अकाल दे लग्गणे जैकारे, चाचयां दे नाम सारे देणे भुलाईआ। हर घट वस्या बोले राम करे हुक्म आप निरँकारे, निराकार आप जणाईआ। जन भगत रहिण ना देवे दुख्यारे, विछोड़ा दु:ख वाला गवाईआ। अगे तुहानूं दर्शन होवे साख्यात दिन दिहाढ़े, बज़र कपाटी तोड़ वखाईआ। शब्द चले हुक्म नाल अपारे, धुर दा परदा आप उठाईआ। तुहानूं
ओस अंदर वाड़े, जिस घर अंदर कबीर वरगे बैठे दो चारे, बाकी रोवण मारन धाईआ। श्री भगवान दे समझण वाले इशारे, इशारयां तों बाहर गुप्त ज़ाहर कर प्यार वांग पुरख नार, आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणा रंग रंगाईआ। जन भगत कहिण क्यों हर घट वसे, प्रभ सानूं दे जणाईआ। श्री भगवान कहे एह खेल मेरे हथ्थे, दूसर हथ्थ ना कदे फड़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बणा के नन्न्हे नन्न्हे बच्चे, लोकमात उंगली ला दिते फिराईआ। सब नूं दिते काया माटी भाण्डे कच्चे, नाता तत्तां नाल रखाईआ। आपणा दरस दिन्दा रिहा आपणी अक्खे, जगत नैण जगत विच मिलाईआ। गोबिन्द जो नंदेड़ दिते पते, पतिपरमेश्वर दए समझाईआ। जिस ने चौथे युग होड़ा ला के उपर सस्से, हाहा बिन्दी टिप्पी दिती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान कहे गोबिन्द मंगी इक निशानी, आसा अन्त नेदेड़ रखाईआ। पुरख अकाल आपणी प्रीत मेरी कर कुरबानी, क्यों जगत नाल लड़ाईआ। तेरा हुक्म सदा लासानी, लाशरीक तेरी बेपरवाहीआ। आह लै भथ्था तीर कमानी, मेरे कम्म किसे ना आईआ। मेरी शब्द वाली जवानी, जुग चौकड़ी ना कोए बदलाईआ। मैं सदा तेरे घर खांदा रहां महिमानी, निरगुण हो के निरगुण फेरा पाईआ। जिस वेले तेरा कलयुग अन्तिम झगड़ा पए दीवानी, चार जुग दा लेखा ना कोए मुकाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ तेरी करन बदनामी, पुरख अकाल तेरा नाम ना कोए ध्याईआ। ओस वेले तेरे नाल नाता जोड़ां बाहमीं, वजूद आपणा ना कोए जणाईआ। एसे कर के जुझार नूं नहीं दिता पाणी, नाता जगत नालों मुकाईआ। सृष्टी समझ के फ़ानी, मंग तेरे कोलों मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र देणी उठाईआ। गोबिन्द किहा सुण मेरे पुरख अकाल, अकल कलधारी दयां जणाईआ। मैं तेरे उत्तों वारे लाल, लाल हो के सेव कमाईआ। मैं वेखी तेरी सचखण्ड सच्ची धर्मसाल, अकल्ला बैठा नूर चमकाईआ। जुग चौकड़ी की रखी अवल्लड़ी चाल, भगतां रिहों तड़फाईआ। मेरा मन्न इक स्वाल, ख़ाली झोली रिहा वखाईआ। कलयुग अन्तिम होणा प्रधान, मेहर नज़र टिकाईआ। भगत सुहेले लभ्भणे बाल अंजाण, लख चुरासी विच्चों फोल फुलाईआ। तूं मालक ख़ालक अबिनाशी करता श्री भगवान, परवरदिगार सांझा यार इक अख्वाईआ। जे तैथों नहीं कुछ हुन्दा मेरे हथ्थ दे दे कमान, ब्रह्मण्ड खण्ड तेरे देवां हिलाईआ। जेहड़ा तेरा नाम ना लवे ज़बान ज़िबह कर के दयां वखाईआ। योद्धा सूरबीर बण के बलवान, शब्दी गुर आप अख्वाईआ। घर घर अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के देवां पैग़ाम, पैगम्बरां तों देवां छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द किहा मेरे प्रभू उठ के लै अंगड़ाई, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। तेरे नाम दी सर्ब दुहाई, कूक कूक सुणाईआ। निगाह मार के
वेख मैं बूटा पुट्टया काही, कायनात दिती हिलाईआ। मैं सत्थर सेज हंढाई, आसण सिँघासण इक वखाईआ। धार धार विच मिलाई, नाता मिट्टी ख़ाक तुड़ाईआ। लेखा लिख्या ना किसे नाल कलम शाही, शहादत सके ना कोए भुगताईआ। कलयुग अन्त अख़ीरी मेरी तत्तां वाली रात आई, फेर मैनूं जन्मे कोए ना माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणा थाउँ थाँईंआ। गोबिन्द किहा मेरी अरज़ अख़ीर, आख़र दयां जणाईआ। मैं किसे दे हथ्थ भगतां दी फड़ाउणी नहीं तकदीर, करमां दा हिसाब ना कोए बणाईआ। उहनां दा बणन नहीं देणा कोई दूजा पीर, बिना सतिगुर शब्द तों दूजे सीस ना किसे निवाईआ। तेरे कोलों लै के तेरा नाम बदलणी सब दी ज़मीर, ज़ामन हो के लैणा बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द कहे मेरी मन्नो इक्को अरज़, आरज़ू दिती जणाईआ। भगत उधारना तेरा फ़र्ज़, फ़र्ज़ी रूप ना कोए बणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मैनूं इक्को तेरी ग़रज़, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। श्री भगवान किहा एह खेल मेरा असचरज, भेद अभेदा दयां खुल्हाईआ। कलयुग अन्त बण भगवन्त धुर दा कन्त जन भगतां अंदर काया मन्दिर साचे नाम दी बदल देवां तरज़, तर्हा तर्हा नाल समझाईआ। गोबिन्द किहा एह मेरी अन्त बेनन्ती, चरण कँवल सरनाईआ। गुरमुख आत्म होवे ना किसे दी मंगती, झोली दूसर अगे ना डाहीआ। प्रभू तेरे नाम दी जिस इक्को पढ़ लई पंगती, वेद पुराणां दी लोड़ रहे ना राईआ। एह खेल वेखणी कलयुग अन्तिम जोत जगदी, जागरत जोत करे रुशनाईआ। मैं कहाणी याद रखणी अज्ज दी, हुक्मे विच सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा देणा मुकाईआ। गोबिन्द तेरा लेख मुकावांगा। कर के वेस आवेस रूप वटावांगा। वस्सां साचे देस, घर ठांडे सोभा पावांगा। बण के धुर नरेश, नर नरायण बण के हुक्म वरतावांगा। वेखां देस परदेस, दो जहाना खोज खुजावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव गणेश, गणपति परदा आप उठावांगा। गुर अवतार पैगम्बर जो लिख के गए लेख, लेखा पूरा अन्त करावांगा। जो बालक कीते भेंट, लेखा सब दी झोली पावांगा। तेरे अंदर जावां लेट, मन्दिर इक्को इक सुहावांगा। कोई जनणी मैनूं जन्मे ना आपणे पेट, रक्त बूँद ना रंग रंगावांगा। बण के सब दा खेवट खेट, नईआ नौका आपणे कंध उठावांगा। बीस इकीसे तों बाद रुत्त बदल के शहिनशाही सम्मत दी पहली चेत, चेतन सब नूं आप करावांगा। जन भगतां खोल्ह के भेत, अन्तर आत्म कर के हेत, दर्शन वखा के नेतन नेत, निज लोचन नैण अक्ख खुल्हावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकावांगा। गोबिन्द किहा प्रभू तेरे उपर भरवासा, भरम रिहा ना राईआ। मेरी पूरी करनी आसा, आसा आसा विच्चों प्रगटाईआ। मैं वी वेखां तेरा तमाशा, निरगुण
हो के निरगुण सोभा पाईआ। तूं मेरा बणया पापा, पिता पुरख अकाल वड्याईआ। मैं तेरा करां जापा, अवर ना कोए पढ़ाईआ। दोहां दा सांझा होवे साका, चार युग अगे वज्जे वधाईआ। अबिनाशी करते मैं तेरे प्यार दे अंदर मारना डाका, डाकू हो के खेल वखाईआ। पुरख अकाल किहा गोबिन्द तूं मेरा निक्का जिहा काका, नंन्हां गोदी बह के ख़ुशी मनाईआ। गोबिन्द किहा जिंनां चिर मेरे गुरमुखां दा अंदरों ना खोल्हें ताका, परदा ना मात उठाईआ। निरगुण हो बणया ना राखा, सरगुण सेव कमाईआ। मालक होवें ना कमलापाता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। झगड़ा मुकावें ना ज़ातां पातां, दीन दुनी ना परदा लाहीआ। मेरा मन्ने ना सच्चा आखा, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी कार कमावांगा। धरत धरनी सोभा पावांगा। निरगुण निरवैर जोत जगावांगा। पुरख अकाल रूप धरावांगा। दीन दयाल वेस वटावांगा। सच धर्मसाल इक बणावांगा। चार कुण्ट हुक्म वरतावांगा। दहि दिशा परदा लाहवांगा। जन भगतां हिस्सा आप वण्डावांगा। जेहड़ा गोबिन्द बिन अक्खरां तों लेख लिखा, अन्त ओहो पूर करावांगा। तूं पुत्रां नालों प्यारे कीते सिक्खा, सिख़र चोटी आप चढ़ावांगा। झगड़ा मुका के वड्डा निक्का, बुढ्ढा बाल चरण टिकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरतावांगा। धुर दा हुक्म वरते की, श्री भगवान दे समझाईआ। श्री भगवान किहा जन भगत बणा के पुत्तर धी, धन्दा जगत वाला तुड़ाईआ। सतिजुग सच रखा के नींह, नाम इक्को इक पढ़ाईआ। साचे मार्ग दी ला के लीह, चार वरन दयां खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप समझाईआ। गोबिन्द किहा की करें पुरख समरथ, सति सतिवादी तेरी वड्याईआ। अबिनाशी किहा सब कुछ मेरे हथ्थ, हर घट रम्यां राम नज़री आईआ। बोलणहारा सच, शब्दी शब्द पढ़ाईआ। जन भगतां जोड़ां नत्त, नाता इक्को इक वखाईआ। नाड़ी नाड़ ना उबले रत्त, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। सृष्टी दृष्टी नालों कर के वक्ख, इष्ट पुरख अकाल समझाईआ। निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, अक्खरां दी पढ़ाई दयां मुकाईआ। उस घर विच जाओ वत, जिस वतन तों होई जुदाईआ। मेल मिलावां बण के कमलापति, पतिपरमेश्वर हो के होवां सहाईआ। जिउँ भावे तिउँ लवां रख, राखा हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला वक्त दए सुहाईआ। सतारां हाढ़ कहे मेरी आई वारी, वाहवा वज्जी वधाईआ। जुग चौकड़ी मैं बणया रिहा वपारी, लोक परलोक भज्जया वाहो दाहीआ। विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार वेखे खलारी, खेल जगत वाली चलाईआ। जुग चौकड़ी बणदी वेखी पनहारी, सेवक रूप वटाईआ। लख चुरासी हुन्दी वेखी ख़ुआरी, चार कुण्ट दहि दिशा होए दुहाईआ। कलम शाही काग़ज़ लिख्ती लिखदी
रही धुर दी धारी, निरअक्खर अक्खरां विच वण्ड वण्डाईआ। विद्या वेखी वधदी रही जुग चारी, चार कुण्ट कर रुशनाईआ। साध सन्त लेखा विच जंगल जूह पहाड़ी, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। ·षी मुनी तपी तपीश्र तपदे वेखे विच अंग्यारी, सांतक सति ना कोए कराईआ। बिन भगतां लेखे लग्गे ना किसे दिहाढ़ी, जगत मज़दूर जगत वासना खारी सीस उठाईआ। मन मति बुध कुलखणी विभचारन नारी, नर हरि कन्त ना कोए हंढाहीआ। सोभावन्त बणाए ना कोए अटारी, महल अटल ना कोए वड्याईआ। जन भगतो तुहाडी रहे ना कोए दुष्वारी, दुश्मण अंदरों दयां खपाईआ। आत्म रहिण ना देवां कुँवारी, कन्त सुहागी इक मिलाईआ। मात गर्भ आउणा पए ना दूजी वारी, गेड़े विच ना कोए भवाईआ। राए धर्म ना करे ख़ुआरी, चित्रगुप्त ना हिसाब खुल्हाईआ। नेड़ ना आवे मौत लाड़ी, जमदूत ना कोए सताईआ। अन्तर मेला होए जोत निरँकारी, जिस तों विछड़े ओसे विच समाईआ। गोबिन्द नाल पक्की होवे यारी, याराना इक्को नाल निभाईआ। लेखे लग्गे जिन्हां दाढ़ी, दमां दा सहिँसा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि मन्दिर इक सुहाईआ। जन भगत कहिण प्रभ वेख साडा मन्दिर, मन वासना खोज खुजाईआ। डूँग्घी दिसे अन्धेरी कंदर, नूरी जोत ना कोए चमकाईआ। ममता मोह ना खुल्ले जंदर, धातू गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। मनसा मन ना टिके बन्दर, भज्जे वाहो दाहीआ। कूड़ी क्रिया मेट के गंधल, ग़रीब निमाणयां हो सहाईआ। मस्तक धूढ़ी टिक्का दे चन्दन, चन्द सूरज दा रूप ना कोए चमकाईआ। सच सुहञ्जणी धुर अरदास इक्को मन्न बन्दन, नैण करनी ना पए पढ़ाईआ। किसे दर ना जाईए मंगण, दर दर ना अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी इक सरनाईआ। साची देणी सरन सरनगति, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। तूं साहिब स्वामी कन्त, दूहला नज़री आईआ। तेरे अगे मेरी मिन्नत, बेनन्ती इक सुणाईआ। साची देणी हिम्मत, हौसला इक वधाईआ। कहे ना कोई किन्नत, ग़मां दा डेरा ढाहीआ। मन करे ना कोई इल्लत, होवे सच जणाईआ। तेरे प्रेम दी होवे मिलत, तमां कंचन देणी मिटाईआ। साथी बणे कोए ना निन्दक, भगतां मेला लैणा जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर हिरदे डेरा लाईआ। ऐ हर घट वसण वाले मेरे भगवान, भगवन दे जणाईआ। की तेरा सच निशान, निशाने दे बदलाईआ। की तेरा तीर कमान, चिल्लयां मुख भवाईआ। की तेरा रूप धुर दा काहन, गोपी काहन बैठे सीस निवाईआ। की पैगम्बर करन सलाम, सजदयां विच वड्याईआ। की गुरू गुरदेव तैनूं सतिगुर मन्नण आण, दो जरान हुक्म वरताईआ। की तेरा सच्चा नाम, सानूं दे जणाईआ। क्यों बदलें विच जहान, जुग जुग हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक रखाईआ। साचा मार्ग दे
दे इक्क, एकँकार तेरी सरनाईआ। साचे नाम दी पा दे भिक्ख, भिच्छया आपणी इक वरताईआ। गोबिन्द धार बणा दे सिख, दूजी अवर ना कोए पड़ाईआ। हउँ बालक तूं साडा पित, पतिपरमेश्वर अख्वाईआ। सदा सुहेले वस चित, मन ठगौरी रहे ना राईआ। साडी पूरी कर दे इच्छ, इच्छयावान मंग मंगाईआ। चारों कुण्ट आवें दिस्स, बिन अक्खां सोभा पाईआ। असीं तेरे चरण कँवल दवारे गए विक, दूजा राह ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख वखाईआ। गोबिन्द कहे मैं अन्तिम मंगी मंग अवल्ली, दुनिया (समझ) किसे ना आईआ। बण के योद्धा सूरबीर छली, भरम भुलेखा गया पाईआ। माता पिता पुत्तरां दी दे के बली, बालण हड्डीआं नाल रलाईआ। विचों आत्म वेख के इकल्ली, अकल कलधारी नाल जुड़ाईआ। सोहणी सच अगम्मी कली, धुर दी महक नाल महकाईआ। जिस दा लेखा लिख्या कुछ अली, मुहम्मद नाल सलाह पकाईआ। हथ्थ लै के तेल दी पली, सवा तोला पटयां उत्ते लगाईआ। मुख रख लूण दी डली, अक्खां मीट दए दुहाईआ। कलयुग अन्तिम घड़ी आउणी भली, भाणा प्रभू दए वरताईआ। होका देणा गलीओ गली, मुरीद मुर्शद लए उठाईआ। दुनिया बावरी होणी झल्ली, कायनात कुरलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गोबिन्द किहा पुरख अकाल वेखां तेरा सच दरबारा, दरगाह साची नज़री आईआ। मेरा भविख दा इशारा, लेखा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। कुँवार कन्या दा उधारा, जुझार नाल कुड़माईआ। जिस नूं समझे ना कोए संसारा, बिन तेरे मेरे भेव ना किसे आईआ। मैं कीता नहीं प्यारा, पाणी जल ना कोए प्याईआ। दे के अंदर शब्द इशारा, अंदरों दिता समझाईआ। जा के वेखो पुरख निरँकारा, जो सब दा पिता माईआ। उह कर के निमस्कारा , भज्जा वाहो दाहीआ। झूजया नाल कटारा, बन्द बन्द कटाईआ। कन्यां मारया इक्को आह दा नाअरा, लोकां दए सुणाईआ। गोबिन्द तेरा मेरा इक्को अधारा, दूजा समझे कोए ना राईआ। मेरा बावन नाल प्यारा, जो भगतां भाउ रिहा जणाईआ। मैं आउणा लोकमात दूजी वारा, लेखा लेख ना कोए मिटाईआ। खेल होणा नर निरँकारा, निरगुण निरवैर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। गोबिन्द किहा मेरी नदेड़ दी अन्तिम आसा, आशा दयां जणाईआ। जिस कन्यां ने कीता भरवासा, भरोसा उस दा तोड़ निभाईआ। जिस दी चार युग चलदी आई शाख़ा, शनाख़त करे ना कोए लोकाईआ। मैं ओस दा मन्नणा आखा, जो आख़र आपणा रंग चढ़ाईआ। जिस भगतां दीआं मेटणीआं वाटां, पन्ध दिता मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख वखाईआ। गोबिन्द कहे मेरी शब्दी धार दलील, मन वासना ना कोए रखाईआ। पुरख अकाल अगे अपील, दूसर अगे ना कोए शनवाईआ। तेरी
धार दे पहरे वस्त्र नील, नीले वाला दए दुहाईआ। तूं मालक या मुबीन, अज़ीम तेरी शरनाईआ। साचे हुक्म दी कर ताअमील, फ़रमान देणा सुणाईआ। निरगुण हो के आउणा उत्ते ज़मीन, निहकलंक वेस वटाईआ। रखणी धार महीन, जगत नज़र कोए ना पाईआ। बिन भगतां होवे ना किसे यकीन, यके बाद दीगरे सारे देणे हिलाईआ। आपणी चिल्ले कमान वाली दे के तालीम, सोहँ भथ्था देणा समझाईआ। झगड़ा रहे ना नर मदीन, मुद्दा इक्को नज़री आईआ। सब दा सांझा करना दीन, वरन बरन डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गृह वेख वखाईआ। गोबिन्द किहा मेरा अन्त अख़ीर इक्को इरादा, इक्को वार जणाईआ। जन भगतां गुरमुखां बणां पिता पुरख अकाल मिलावां दादा, जो धुर दा मालक इक अख्वाईआ। ओस दा वेखां अगम्मी स्वांगा, जो कलयुग सन्त लए प्रगटाईआ। जिस दीआं सारयां रखीआं तांघां, निरगुण हो के निरगुण विच ध्यान लगाईआ। जिस प्रेम दीआं चढ़ाउणीआं सच्चीआं कांगां, कागों हँस बणाईआ। जिस दे नाम दीआं पैणीआं धाकां, गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। ओस प्रभू ने फड़नीआं नहीं कोई डांगां, हुक्म नाल हुक्म देणा बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी इच्छया पूर कराईआ। गोबिन्द किहा मेरी इच्छीआ मनसा, सति धार जणाईआ। गुरमुख रूप सोहँ हँसा, बुद्धी काग ना कोए कुरलाईआ। जन भगतां दा सोहणा बणावां बंसा, बंसरी वाला वेखे चाँईं चाँईंआ। मनुआ हँकारी रहे ना कंसा, दूती दुष्ट दयां खपाईआ। कोटन कोटि वेख सहँसा, सन्त सुहेले लवां उठाईआ। आपणे बणा के अंसा, पिता पूत गोद सुहाईआ। भरम भुला के सृष्टी जनता, पड़दे ओहले विच टिकाईआ। गढ़्ह बणा के हउमें हंगता, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। बोध अगाध बण के पंडता, गुरमुखां करां पढ़ाईआ। जन भगतां दु:ख लाह के कूड़ी चिन्ता, चरणां हेठ दबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा वेख वखाईआ। गोबिन्द कहे मेरी आसा शब्द धार, रूप अवर ना कोए वखाईआ। कलयुग अन्तिम लहिणा देणा कर्ज दए उतार, मकरूज़ आपणी करे सफ़ाईआ। भगतां दा सांझा करे प्यार, शब्दी तन्द इक रखाईआ। पूरब लहिणे दा उधार, कन्यां दी झोली पाईआ। गोबिन्द दा लेखा नाल जुझार, बिन झूजिआं दए चुकाईआ। जिस दा होणा सच विहार, वेला वक्त गया आईआ। बावन बोल के सच जैकार, रिषीआं दिता समझाईआ। जिन्हां पूरा कीता एतबार, उन्हां ल्या प्रगटाईआ। साची करनी कार, करता कीमत आपे आपणे हथ्थ रखाईआ। फेर जन्म लैणा पए ना जुग चार, बिना गोबिन्द ना होए कुड़माईआ। सोहणा महल्ल ल्या उसार, जिस दी नींह ना कोए उखड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीती इक वखाईआ। गोबिन्द कहे मैं सच चलाउणी रीत, रीतीवान दृढ़ाईआ। भगत भगवान दी दस्स प्रीत,
परमात्म आत्म मेल मिलाईआ। साचा मार्ग दस्स के ठीक, ठाकर देणा वखाईआ। जन भगतो सदा रहे नहीं मन्दिर मसीत, शिव दवाले मठ तोड़ संग ना कोए निभाईआ। जन भगत सुहेले इक्ट्ठे हो के साची करो तस्दीक, शहादत आपणा प्यार भुगताईआ। इक्कीआं दी उम्मीद, गोबिन्द अन्त नंदेड़ गया रखाईआ। अठारां हाढ़ नूं सब ने आउणा नज़दीक, नेरन नेर समझाईआ। पुरख अकाला वसणा भीत, भीतर हो के खोज खुजाईआ। बीस इकीसा गया बीत, सम्मत शहिनशाही वड्याईआ। जन भगतां काया चोली चढ़ना रंग मजीठ, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची रीत इक दृढ़ाईआ। गोबिन्द कहे मेरी अन्त अख़ीरी मंग, पुरख अकाल अगे झोली डाहीआ। गुरमुखां चाढ़ साचा रंग, मेहर नज़र नाल तराईआ। नाम वजाउणा हक मृदंग, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। जिन्हां दा नाता तुट्टा उन्हां दा लैणा गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तेरी इक सरनाईआ। कँवार कन्या पाउणी ठंड, जो बावन भोजन भाग कढाहीआ। जिस दे कारन सब नूं भेजी गंढ्ढ, गुरमुख गुरसिख लए मिलाईआ। जन भगतो करयो कोई ना रंज, दुखड़ा अंदरों दए कढाहीआ। डोरी नालों तुटण नहीं देंदा तन्द, बन्धन जगत ना कोए वखाईआ। ढोला सुणा के सोहँ छन्द, शाम कूड़ी दए गवाईआ। चरण प्रीती दे के अनन्द, चन्द इक्को दए चमकाईआ। जन भगतो साढे पंज प्रेम प्यार दी चढ़ना जंञ, लाड़ा दिहाढ़ा इक्को नज़री आईआ। जल धारा लै के आए जमना सुरस्ती गोदावरी गंग, कुंदन सिँघ हथ्थ फड़ाईआ। जिस दा गोबिन्द नाल मेला पुरी आनंद, सेवा साढे सत्त साल कमाईआ। भोजन खांदा सी इक डंग, दूजे डंग रसना चरणां नाल छुहाईआ। इक दिन ख़ुशीआं नाल फड़ के तीर कमंद, चिल्ला उपर ल्या उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख वखाईआ। गोबिन्द कहे मैं अन्त अख़ीरी दस्सां, पुरख अकाल जणाईआ। मैं कलयुग वेला वेखां अक्खां, जगत नेत्र लोड़ रहे ना राईआ। तेरा पूत तेरा दूत हो के तेरा कलबूत हो के नठ्ठां, भज्जां वाहो दाहीआ। ख़ुशीआं विच नच्चां, आपणा ताल वजाईआ। जन भगतां नाल नाता कर के पक्का, पक्की तेरी गंढ्ढ पवाईआ। जिस कन्या दा लक्षमण सिँघ पिछला ताया सका, सगण लै के सगण मनाईआ। ओसे दा गवांढ ओसे दस्सां, जो नाता राज नरैण नाल रखाईआ। जिस दे कोल मौली अट्टा, तन्द सोहणा रिहा जुड़ाईआ। बादाम बदली करन वाला अच्छा, जो शरअ दए बदलाईआ। इक रुपईआ जिस दे नाल रखा, दोआबे वालयां मिली वड्याईआ। जिन्हां विच्चों कीड़ी रूप लाल सिँघ सच्चा, जो माछूवाड़े गोबिन्द सेव कमाईआ। मालवे वालयां लाहा धुर दा खटा, कंगण धुर दा ल्या छुहाईआ। जम्मू वालयां मिटया फट्टा, तन शृंगार इक वखाईआ। माझे वालयां भुल्लयां धोता घट्टा, दुरमति मैल गवाईआ। गुरमुख पूना इटारसी कर के इक्ट्ठा, दिल्ली दिलों
लए जगाईआ। जन भगतो तुहाडा सदा लई मेट के रट्टा, समाजां तों देणा छुडाईआ। सचखण्ड दा लै पट्टा, दसखत उत्ते देणा कराईआ। तुहाडे कारन आया नठ्ठा, गोबिन्द वेस वटाईआ। झगड़ा मुक जाए अठ्ठ सठा, तत्ता अठ्ठां लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। गोबिन्द कहे जन भगतो मैं तुहाडा वेख्या सुहावणा समां, शामत सृष्टी उत्ते आईआ। जिस कारन तुहानूं कीता जम्हां, ज़ामन हो के लवां छुडाईआ। मैनूं तुहाडे प्रेम दा तम्हां, दूजी लोड़ ना कोए रखाईआ। तुसां विहार करना नवां, नौ खण्ड पृथ्मी वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल दा हुक्म होणा रवां, रवानगी सब दी देवे कराईआ। कलयुग अन्तिम होणा निकम्मा, निकरमण हो के दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तुहाडे लेख दा सब तों वक्खरा रख्या पंना, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान ग्रन्थ सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतो तुहाडी सुहञ्जणी होवे दिहाढ़ी, हाढ़ अठारां सोभा पाईआ। प्रेम प्यार दा वेखणा लाड़ा लाड़ी, धार दो धार दए वखाईआ। कलयुग अन्त आई वारी, वारता पिछली रिहा दुहराईआ। जो सतिजुग तों कन्यां चली आई कुँवारी, आसा इक्को ओट तकाईआ। ओस दा नूर होवे उज्यारी, उजरत मंगे कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान किहा गोबिन्द मैं वेखी तेरी खण्डे धार, खड़ग ख़ुशी मनाईआ। गुरमुखां तक्कया प्यार, गुरसिखां विच समाईआ। नाता तोड़ संसार, संसारी भण्डारी सँघारी वेखे थाउँ थाँईंआ। इक्को पुरख अकाल उत्ते कर एतबार, भरोसा चरण कँवल जणाईआ। ओस दी वेखणी अन्तिम वार, वेला वक्त दए गवाहीआ। जन भगतो होणा हुश्यिार, होछी मति ना कोए बणाईआ। ख़ुशीआं नाल भुगते एह विहार, विवहारी दए भुगताईआ। तुसां सोहँ ढोले लाउणे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान करनी जैकार, जै जैकार विच समाईआ। अगे सब कुछ प्रभू अख्त्यार, मुख़तारनामा हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। तुहाडे कोलों पूरा करना एह उधार, धुर फ़रमाने नाल दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जन भगतो किस बिध ख़ुशी मनाउगे, पुरख अबिनाशी मंग मंगाईआ। केहड़ा रंग चढ़ाउगे, जो एथे ओथे उतर ना जाईआ। केहड़ा सगण पाउगे, जिस दी वस्त ना किसे समझाईआ। केहड़ा जशन वखाउगे, जिस दा नूर ना कोए चमकाईआ। केहड़ा गुलशन महकाउगे, सुगंध इक प्रगटाईआ। केहड़ा नाम ध्याउगे, ढोला इक शनवाईआ। किस नूं घोड़ चढ़ाउगे, जो आपणा जोड़ जुड़ाईआ। किस नाल तोड़ निभाउगे, अद्धविचकार ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, घर सुहञ्जणा सच सुहाउगे। घर सुहञ्जणा सच सुहावांगे।
भगत सुहेले मिल के सोभा पावांगे। तेरे ढोले हरि जू गावांगे। जगत विचोले सर्ब तजावांगे। जो तेरी प्रीती अंदर मौले, उहनां दा दर्शन कर के ख़ुशी प्रगटावांगे। जिन्हां दे नाल कीते इकरार कौले, उहनां हक वण्ड वण्डावांगे। तूं हर घट अंदर बोलें, अनबोलत तेरा राग सुण के आपणे अन्तर ख़ुशी मनावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक वखावांगे। की आपणा रंग वखाउगे। की प्रेम प्यार वधाउगे ? की गुरमुख सज्जण नज़री आउगे। की गुरसिख सोहणी वण्ड वण्डाउगे। की जो बावन गया लिख, ओस दा पूरना आपे पाउगे। की जो गोबिन्द मंगी भिख, उस दा लेखा वेख वखाउगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे सोभा पाउगे। घर साचे सगण मनावांगे। पिछले नाते आप प्रगटावांगे। भगत सिँघ ते बिशन सिँघ पिछले मामे नाम धरावांगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक तेरी ओट रखावांगे। जे प्रभ दी ओट रखाउगे। घर बैठे दर्शन पाउगे। बाहर लभ्भण कदे ना जाओगे। सुरती शब्द नाल जुड़ाउगे। निर्मल नूर जोत डगमगाउगे। भाग लगा के काया कोट, काया काअबा वेख वखाउगे। शब्द अगम्मी लग्गे चोट, सोई सुरती आप उठाउगे। एस प्यार नूं भगतो लैणा सोच, आपणी समझ विच मिलाउगे। वेले वक्त नहीं आउँदे रोज़, नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग पछताउगे। गोबिन्द दे नंदेड़ वाले चोज, पुरख अकाल नाल मिल के वेख वखाउगे। एसे कर के तुहाडे जन्म मरन दे कटे रोग, लख चुरासी विच फेर ना आउगे। तुहानूं करने नहीं पैणे जोग, चिन्ता सोग सर्ब मिटाउगे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर इक सुहाउगे। जन भगत कहिण प्रभ साडी साची इक्को आस, अगम्म अगम्मड़े दईए जणाईआ। तेरा वेख नूर प्रकाश, वज्जे नाम वधाईआ। भगतां दा भगतां नाल होवे साथ, सोहणा रंग रंगाईआ। पूरब दे लहिणे दा काज, करनी दे करते तेरी वड्याईआ। सानूं सिख्या दस्स दे जाच, याचक हो के मंग मंगाईआ। किस बिध वेखीए खेल तमाश, परदा देणा उठाईआ। तूं हर घट वस्या आप, बोलणहार शब्द शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल देणा दृढ़ाईआ। साचा खेल दस्सां सच एक, एकँकार जणाईआ। जिन्हां दी पूरब प्रभ चरण दी टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी लाईआ। सब ने ख़ुशीआं रंग लैणा वेख, नेत्र लोचन नैणां दयां वखाईआ। भगतो भगत दवारा बणाओ देस, परदेस पुरख अकाल फेरा पाईआ। सिर्फ़ बदलण आया तुहाडी रेख, कर्म कांड दा गेड़ चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कहे मैं दस्सां हाल, पूरब माज़ी वेख वखाईआ। हुक्में अंदर पुरख अकाल, इक इकल्ला शहिनशाहीआ। जन भगतो पंज प्यारे विच रखे दलाल, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। इक्कीआं दी मिसाल, साची सिक्खी दए उपजाईआ। हरि
भगत सुहेले कर ख़ुशहाल, वड्डे निक्के इक्को रंग चढ़ाईआ। रच्छया करे बण प्रितपाल, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। साचा हुक्म मन्नणा इक जो बणे स्वाल, फ़िकरा रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। साढे पंज दा होवे वक्त, घड़ी घड़ी ना कोए बदलाईआ। कुंदन सिँघ विहार करना जगत, इक्की ग्लास सोभा पाईआ। सब ने मेटणी आपणी हरस, ख़ुशीआं ढोले गाईआ। पुरख अकाल अमृत मेघ देवे बरस, दुरमति मैल धवाईआ। पूरब लहिणा पूरा होवे फ़र्ज़, पिछला लेखा दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सिर सिर आपणा हुक्म समझाईआ। जन भगतो तुहाडी बदल देणी आदत, नाता भगतां नाल रखाईआ। इक दूजे दा आपे बणना सालस, कूड़े रिश्ते दी लोड़ रहे ना राईआ। तुहाडी गोबिन्द दए शहादत, मौके सिर आप भुगताईआ। तुहानूं करनी पए ना कोए इबादत, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतो दोआबे वालयां दा वक्खरा विहार, संगत सारी सेव कमाईआ। जिस दा वारना इक इक्क वार, इक इक्क रुपईआ देवे गवाहीआ। जेहड़ा दब्बया थल्ले भगत दवार, एह पाल सिँघ दा प्यार, जो पिछला रिहा प्रगटाईआ। सोहणा करे विहार, विवहारी आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल दए वखाईआ। साची खेल करे निरँकार, निरगुण हथ्थ वड्याईआ। जांञी सोहणे दिसो संसार, मन मोहणा रूप बदलाईआ। तुहाडे अंदर इक गुफ़तार, जो तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। जन भगतो इस तों वड्डा नहीं दरबार, जित्थे भगत भगवान मिल के ख़ुशी मनाईआ। तुहाडे आनंद कारज करने जगत विहार तों बाहर, संसार वाली ना कोए कुड़माईआ। जिन्हां बच्चयां दा हरि संगत विच बणया रिहा प्यार, मुहब्बत सके ना कोए तुड़ाईआ। ना कोई पंडत ना कोई मुल्ला ना कोई ग्रन्थी लावां पढ़े चार चार, चार वरन दा साचा नाता पुरख बिधाता भगतां हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। साचा हुक्म वरते संसार, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जन भगतो आउणा भगत दवार, प्रभ दा मेला सहिज सुभाईआ। जित्थे नाता जुड़े अगम्म अपार, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। सृष्टी वाले बण के कन्त भतार, दोवें मिल के पुरख अकाल इक मनाईआ। क्यों हर घट बोले राम, रमईआ सब दे विच समाईआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, गुर अवतार पैगम्बर सेवा लाईआ। अन्त वेखे तुहाडी मौले आप बहार, बसन्त ख़ुशी मनाईआ। सुबह सत्त चाली ते होणा उह विहार, जिस दी धार भगत रहे प्रगटाईआ। नरैण सिँघ फूलण बरखा पंज पंज मुट्ठी लाए पंज पंज वार, जोड़ी जोड़ी उत्ते सुटाईआ। हरि संगत बोल के जै जैकार, ख़ुशी लैण मनाईआ। साढे दस नूं खड़्हा होणा उठ के इक वार,
बैठा रहिण कोए ना पाईआ। उच्ची कूक के कहिणा पुरख अकाल तेरा इक प्यार, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। धुर दा हुक्म कहे एह जगत ना समझयो शादी, शादयाना बेपरवाहीआ। जन भगतो तुहाडी थोड़ी दिसे आबादी, गिणती गणत ना कोए गिणाईआ। पुरख अकाल साजण रिहा साजी, सज्जण हो के होए सहाईआ। एह आशा बुरज तों डिगदी आखी सी बुढ्ढी दादी, दाअवे नाल जणाईआ। मेरी ऐवें ना जाए मानस जन्म दी बाजी, बाज़ां वाले तेरे अगे सुणाईआ। ... ... .... ... ... ... अन्तिम मन ने कीता बाग़ी, माया परदा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। हर घट वस्या इक रमईआ, रामा नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी सति चलाए नईआ, नौका नाम उपजाईआ। भगत सुहेला इक अकेला बणे धुर दा सईआ, साहिब स्वामी अन्तरजामी खोजे थाउँ थाँईंआ। पतिपरमेश्वर हो के पकड़े बहीआ, सगला साथ आपणा संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। साचा हुक्म इक वरतंत, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। करे खेल श्री भगवन्त, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सन्त सुहेले इक्ट्ठे कर के अन्त, अन्तश्करन वेख वखाईआ। गुरमुखो तुहाडा गीत इक्को मंत, मंत्र सच दिता समझाईआ। होवे मेला धुर दे कन्त, दुहागण रहिण कोए ना पाईआ। सद्दणा पए कोए ना पंडत, जगत वेदी ना कोए गडाईआ। मुल्ला दी करनी पए ना मिन्नत, जगत शरअ ना कोए नकाहीआ। आत्म परमात्म दी लांव चौथी नानक बोली जगत वासना खेल ना खेलणा इल्लत, धुर दा हुक्म वरताईआ। एसे कर के जोड़यां अंदर हुन्दी ज़िल्लत, ज़ामन नज़र कोए ना आईआ। बिन सतिगुर पूरे शब्द स्वामी अन्तरजामी देवे कोए ना नाम दी खिलत, हक पोशाक ना कोए पहनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतो तुहाडे अंदर शब्द नाम दी हिम्मत, हौसले धुर दे दए वधाईआ। जन भगतो तुहाडा होण वाला संजोग, धुर संजोगी मेल मिलाईआ। जगत समाज विच्चों होण लग्गा विजोग, गोबिन्द करे जुदाईआ। तुहाडा इस विच नहीं कोई दोष, दोषी सृष्टी लए बणाईआ। तुसीं सदा रहिणा ख़ामोश, भाणे अंदर सीस निवाईआ। अगे तुहानूं दर्शन देवे रोज़, रोज़े बांग दी आस ना कोए तकाईआ। सदा माणयो मौज, मजलस बेपरवाहीआ। घर ठाकर ल्यो खोज, परदयां विच्चों बाहर कढाहीआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचे घर दए वसाईआ। साचे घर होणा वसेरा, असथिर इक सुहाईआ। भरमा चुक्के डेरा, डण्डावत इक दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा, एहो सच पढ़ाईआ। शब्दी सतिगुर सिँघ शेरा, तत्तां वाला नज़र कोए ना आईआ। विष्नूं भगवान सुहावण वाला खेड़ा, दर ठांडा
सोभा पाईआ। भगत दवारे आ गया जेहड़ा, अन्तर आत्मा प्रेम वधाईआ। ओस दा मानस जन्म डुब्बण नहीं देणा बेड़ा, दाअवे नाल पार लँघाईआ। जो जगत वासना विच मारन आए फेरा, राए धर्म हथ्थ सज़ाईआ। जन भगतो तुहाडा दिवस होए चंगेरा, चंगेरां वाले चंगी तर्हां तुहाडे नाल मिलाईआ। तुहाडा सोहणा वेखे घेरा, इरद गिर्द वज्जे वधाईआ। रात दे अन्धेरे बणना सवेरा, गुरमुखां सुबह लैणी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान हो के करनी मेहरा, महबूब हो के मुहब्बत विच समाईआ।