पुस्तकालयभाग १९

१८ हाढ़ शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल

शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह तेरी सरनाईआ। सचखण्ड दवारा सोहे सच दरबार, मुकामे हक होए रुशनाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। इक्ट्ठे होए गुरू अवतार, पीर पैगम्बर सीस निवाईआ। चरण धूढ़ी ला के छार, मस्तक टिक्का नाम रमाईआ। किरपा कर हरि निरँकार, वड्ड दाते तेरी ओट तकाईआ। जुग चौकड़ी बीते विच संसार, कलयुग वेला अन्तिम आईआ। भविख्तां विच कर के इज़हार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान खाणी बाणी दए गवाहीआ। शब्दी ढोला साचा सोहला ना कोई गाए वार, निरगुण सरगुण कर पढ़ाईआ। लख चुरासी पाउँदे गए सार, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज खोज खुजाईआ। तेरा अन्त ना पारावार, बेअन्त कह के पल्लू गए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सच दवारे झुकाउँदा सीस, पुरख अकाल तेरी सरनाईआ। तूं करनी करता हरि जगदीश, वाली दो जहान अख्वाईआ। साचा कलमा दस्स हदीस, इक्को नाम दे समझाईआ। झगड़ा रहे ना रसना जेहवा दन्द बतीस, आत्म परमात्म परदा दे उठाईआ। वेला चुकया बीस इकीस, सदी चौधवीं रही कुरलाईआ। सृष्टी दृष्टी मूल रही ना ठीक, ठाकर सच ना कोए मनाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा अन्धेरा तारीक, निरगुण जोत ना कोए रुशनाईआ। तेरा मार्ग मिले ना किसे बारीक, मंज़ल मिले ना बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी तेरी करदे गए उडीक, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त शब्दी गुर कर तस्दीक, शहादत गोबिन्द इक भुगताईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सच दवारे वसणहार वसनीक, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। आसा मनसा पूरी कर रीझ, तृष्ना पिछली दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान दया कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर रहे झुक, दर ठांडे सीस निवाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, चातृक वांग रहे बिल्लाईआ।

चार वरन अठारां बरन लग्गा दु:ख, साची सिख्या गए भुलाईआ। भाग लग्गा किसे ना कुक्ख, जनणी मिले ना कोए वड्याईआ। कूड़ी क्रिया अंदरों बाहर कढ्ढे ना कोई मनुक्ख, वासना मोह विच हल्काईआ। आत्म परमात्म नाता गया तुट्ट, साचा मेल ना कोए मिलाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक चार कुण्ट पई फुट्ट, गोबिन्द अमृत जाम हथ्थ किसे ना आईआ। कूड़ी क्रिया मन वासना होई लुट्ट, सति धर्म ना कोए समझाईआ। काया माटी ख़ाली भाण्डे दिसे ठुट्ठ, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दे समझाईआ। साचा हुक्म दे फ़रमान, गुर अवतार मंग मंगाईआ। पैगम्बर करन सलाम, बिन सजदे सीस झुकाईआ। निरगुण नूर सच अमाम, लाशरीक तेरी सरनाईआ। धुर दरगाही साचे राम, बेअन्त तेरी बेपरवाहीआ। डण्डावत बन्दना कर प्रणाम, नमस्ते कह सुणाईआ। कलयुग अन्तिम वेख आण, श्री भगवान फेरा पाईआ। भविख्तां विच तेरा ब्यान, शहादतां नाल गवाहीआ। योद्धे सूरबीर बलवान, कल कल्की वेस वटाटीआ। दीन मज़्हब झगड़ा ना रहे शैतान, शरअ ना रहे लड़ाईआ। आत्म परमात्म सब नूं दे ज्ञान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को रंग रंगाईआ। काया मन्दिर साचा काअबा दस्स मकान, हुजरा हक दे वखाईआ। जलवा जोत नूर महान, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। अमृत आत्म दे पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। साचा मार्ग दस्स जहान, झगड़ा जगत रहे ना राईआ। जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण तेरा खेलया खेल महान, लोकमात वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। गुर अवतार पैगम्बर देवण होका, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। फिरी दरोही चौदां लोका, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। तेरा पढ़े ना कोए हक सलोका, ढोला नाम ना कोए शनवाईआ। भाग लग्गे ना काया कोठा, माटी तन ना कोए वड्याईआ। प्रकाश होवे ना निर्मल जोता, साचा नूर ना कोए रुशनाईआ। मंज़ल चढ़े कोई ना चोटा, चोटीआं पन्ध ना कोए मुकाईआ। कलयुग जीव जगत वासना होया खोटा, सति सच ना कोए अपनाईआ। बिन तेरी किरपा शाह सुल्तान दिसे फोका, बग बप्पड़ा रूप वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दे वरताईआ। साचा हुक्म दे श्री भगवान, दर ठांडे मंग मंगाईआ। कलयुग अन्तिम बदल दे विधान, शब्द सुनेहड़ा सच सुणाईआ। झगड़ा रहे ना सीता राम, गोपी काहन ना कोए लड़ाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद शरअ रहे ना कोए शैतान, लाशरीक दे समझाईआ। नानक गोबिन्द हक पहचान, परदा ओहला आप उठाईआ। साचा मालक मेहरवान, महबूब दे दृढ़ाईआ। चार वरन करन परवान, बरन अठारां भुल्ल ना जाईआ। आत्म परमात्म आपणे नाल कर परवान, परवाना धुर दा दे फड़ाईआ। मनुआ मन ना रहे अफ़ग़ान, शब्द खण्डा हथ्थ उठाईआ। जुग चौकड़ी मंगदे

आए दान, ख़ाली झोली अगे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा दे चुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सच दवारे मंगण मंग, अन्त अख़ीर ध्यान लगाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, पारब्रह्म तेरी सरनाईआ। कलयुग अन्तिम रिहा लँघ, लेखा मात रहे ना राईआ। सृष्ट सबाई होई दंग, हैरानी अंदर दिसे लोकाईआ। साची दए कोई ना गंढ्ढ, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। शब्दी नाम ना वज्जे मृदंग, सोई सुरत ना कोए उठाईआ। दीनां मज़्हबां झगड़ा पाया कंध, दूई द्वैत ना कोए गवाईआ। परदा लथ्था ना ब्रह्म हँ, पारब्रह्म ना कोए समाईआ। साचा नूर ना दिसे चन्न, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। साचा राग सुणे कोए ना कन्न, सरवण धार ना कोए बंधाईआ। दोए लोचन सृष्टी होई अन्न्ह, तेरा दरस कोए ना पाईआ। साचे मन्दिर मिटे कोई ना पन्ध, गृह मन्दिर ना कोए रुशनाईआ। किरपा कर सूरे सरबंग, दर ठांडे सीस झुकाईआ। सच प्रेम दा दे आनंद, आनंद आपणा दे वखाईआ। लेखा मुक जाए जमना सुरस्ती गोदावरी गंग, अठ्ठ सठ्ठ ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा सब दी वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कर निमस्कार, सच दवारे सीस झुकाईआ। सतिजुग साची दस्स दे धार, शब्दी हुक्म प्रगटाईआ। किस बिध होवे जगत विवहार, विवहारी आप कराईआ। ज़ात पात ना रहे संसार, आत्म ब्रह्म दे समझाईआ। ऊँच नीच ना होए ख़ुआर, राउ रंक ना कोए वड्याईआ। साचा दस्स दे इक प्यार, सांझे यार तेरी वड्याईआ। कागत कलम ना लिखणहार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साचा मार्ग दस्स भगवन्त, दूजा नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म मेल कन्त, कन्त कन्तूहल तेरी वड्याईआ। भगत सुहेले सन्त, सतिगुर हो के पैज धराईआ। इक्को नाम तेरा मंत, मंत्र साचा दे समझाईआ। गढ़्ह तुट्टे हउमे हंगत, हँ ब्रह्म नज़री आईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को बण जाए संगत, झगड़ा दुनी रहे ना राईआ। सच ब्रह्म दी होवे पंगत, पंगती आपणी दे समझाईआ। जित्थे कोई मुल्ला शेख़ ना होवे पंडत, बोध अगाध कर पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा वक्त आप सुहाईआ। साचा वक्त सुहा भगवान, धुर दी मंग मंगाईआ। खेल खेल विच जहान, दो जहानां वेख वखाईआ। सति धर्म दा बणा इक विधान, विद्या दी लोड़ रहे ना राईआ। आत्म अन्तर दे ब्रह्म ज्ञान, पारब्रह्म परदा आप उठाईआ। सच प्रीती दे के दान, दानव देवत सुर लए बणाईआ। घर स्वामी मिले आण, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला लए मिलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करन अरज़, आरज़ू हक सुणाईआ। जुग बदलणा प्रभू तेरा फ़र्ज़, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग रहिण ना पाईआ।

कलयुग अन्तिम पूरी कर ग़रज़, निरगुण हो के वेख वखाईआ। दीन दुनी वेख असीं होए असचरज, हैरानी साडे अंदर आईआ। शरअ छुरी फिरे जगत विच करद, कातिल मकतूल दोवें रहे कुरलाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ होए नापड़द, ओढण शब्द नज़र कोए ना आईआ। तेरे नाम दा सारे मंगदे धड़त, चुंग़ीख़ाना ल्या बणाईआ। नानक ने आत्म परमात्म चौथी लाव कीती लिख्त, · तेरा रूप मन नाल तन ना कोए कुड़माईआ। गुरमुख मिल के रहे कोई ना फ़र्क, फ़ैसला

हक देणा सुणाईआ। चार युग दी पिछली कर दे तरक, तुरत आपणा हुक्म मनाईआ। तूं मालक उत्ते अर्श, फर्श तेरी वज्जे वधाईआ। जन भगतां दे दरस, सनमुख हो के सोभा पाईआ। अमृत मेघ इक्को बरस, बूँद स्वांती मुख चुआईआ। पूरब लहिणा देणा कर्ज़, मकरूज़ हिसाब मुकाईआ। आपणा खेल कर निधड़क, गुर अवतार पैगम्बर सीस झुकाईआ। तेरा नाम इक्को होवे खण्डा खड़ग, चिल्ला धुर दा दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक लगाईआ। साचा मार्ग ला दे चार वरन, वारता आपणी इक दृढ़ाईआ। झगड़ा रहे कोई ना बरन, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। जीव जंत साध सन्त तेरा ढोला इक्को पढ़न, सोहँ बोला सति समझाईआ। सच प्रीती दस्स दे प्रन, प्रणाम इक्को दे समझाईआ। तूं किरपा कर करनी करन, कादर कुदरत दृढ़ाईआ। भय भउ चुकाउणा डरन, समाज दा झगड़ा रहे ना राईआ। सच दवारे दस वड़न, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। सन्त सुहेले पौड़ी चढ़न, घर मन्दिर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दे वरताईआ। श्री भगवान कहे सुण पैगम्बर गुर अवतार, अवतरा दए जणाईआ। कलयुग लेखा मुके अन्तिम वार, वारता आपणी दए समझाईआ। अगे खेल करे निरँकार, निरगुण दाता वड वड्याईआ। हुक्म संदेशे देवे विच संसार, विष्न ब्रह्मा शिव नाल समझाईआ। सृष्टी दृष्टी लए उठाल, सुनेहड़ा इक सुणाईआ। झगड़ा रहे ना शाह कंगाल, ऊँच नीच ना कोए वखाईआ। सब दी सुरती लए संभाल, सम्बल बह के ख़ुशी मनाईआ। पुछणहार मुरीदां हाल, मुर्शद हो के फेरा पाईआ। सतिगुर शब्द बणा दलाल, सांझा पीर आप हो जाईआ। जोती नूर जलवा कर जलाल, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। निरगुण धार इक अमाम, कामल मुर्शद फेरा पाईआ। शरअ दे झगड़े मेट तमाम, तमन्ना कूड़ी दए गवाईआ। दीन मज़्हब दा रहे ना कोई ग़ुलाम, ग़ुरबत अंदरों दए कढाहीआ। इक्को परवरदिगार पुरख अकाल साचे राम करनी पए सर्ब प्रणाम, सलाम इक्को दए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर सुणो शब्दी बात, हुक्म संदेशे विच जणाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग सच्चा लवां उठाईआ। साचा जोड़ के धुर दा नात, निरगुण हो के मेल मिलाईआ। जो गोबिन्द

गया आख, भविख्तां विच समझाईआ। सो खेल खेलां साख्यात, परदा ओहला नज़र कोए ना आईआ। जिस निरअक्खर नूं सक्या कोई ना वाच, बुद्धिवान सके ना कोए समझाईआ। उस दा परदा करां फ़ाश, नकाब नज़र कोए ना आईआ। साचा मार्ग कर जगत प्रकाश, नूर नूर दयां प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी कार कमावेगा। सो पुरख निरँजण वेख वखावेगा। हरि पुरख निरँजण रंग चढ़ावेगा। आदि निरँजण जोत जगावेगा। एकँकारा खेल खिलावेगा। अबिनाशी करता सोभा पावेगा। श्री भगवान परदा लाहवेगा। पारब्रह्म वण्ड वण्डावेगा। ब्रह्म आपणा रूप दरसावेगा। शब्दी ढोला राग अलावेगा। सोहला साचा इक सुणावेगा। मौला हो के वेख वखावेगा। काया चोला आप सुहावेगा। पंज तत कोए ना पावेगा। त्रैगुण लेखा अन्त करावेगा। भगत सुहेला सन्त उपावेगा। गुर चेला अंग लगावेगा। सज्जण सुहेला दया कमावेगा। कलयुग अन्तिम आया वेला, कूड़ी क्रिया डेरा ढावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावेगा। साची करनी कार कमावांगा। निरगुण हो के हुक्म वरतावांगा। सरगुण तेरी धार समझावांगा। लख चुरासी फोल फुलावांगा। दीन मज़्हब झगड़ा अन्त चुकावांगा। चार वरनां इक्को अदब, बेअदबी विच्चों बाहर रखावांगा। पुरख अकाल दे सब नूं पूजणे पैण कदम, बिन कदमां तों सीस सर्ब निवावांगा। आत्म परमात्म साचे ढोले वज्जण, शब्द नाद गीत दृढ़ावांगा। नाता जोड़ के पंज तत काया माटी बदन, बदला सब दा आप चुकावांगा। दो जहानां कर के अदल, इन्साफ़ इक्को इक रखावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया देवां बदल, सतिजुग साचा मार्ग प्रगटावांगा। मन वासना रहिण ना देवां नकल, अकल सब दी इक रखावांगा। साचा दे के यकीन हकल, हकीकत आपणी इक समझावांगा। गुर अवतार पैगम्बरो तुहाडा हुक्म कलयुग करया मुअतल, मुअत्तला सब नूं आप करावांगा। झूठा छड्डणा पए वतन, बेवतनां आप मिलावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचा आप जगावांगा। सतिजुग साचे उठ बलवान, तेरी वारी आईआ। किरपा करे श्री भगवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। कलयुग वेला अन्त पहुंचया आण, गोबिन्द चिल्ला रिहा उठाईआ। पुरख अकाल दे हथ्थ होणी कमान, कामल मुर्शद हुक्म वरताईआ। घर घर मन्नणे पैण ना मूल जजमान, जमां दा लेखा देणा मुकाईआ। सब नूं मार्ग दे आसान, परदा ओहला आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म संदेसा इक दृढ़ाईआ। सतिजुग उठ के चरण रिहा झुक, नैणां नीर वहाईआ। कलयुग पैंडा किस बिध रिहा मुक, पुरख अकाल दे समझाईआ। अबिनाशी करते किहा गोबिन्द कोलों पुछ, जो बाले नीहां हेठ दबाईआ। इक्को साची रख के ओट, चोट जगत विच शनवाईआ। सचखण्ड

दवारे बह के कोट, किला गढ़्ह इक दरसाईआ। मेला मिल के निर्मल जोत, जोती जोत करे रुशनाईआ। शब्द सतिगुर हो के मारे चोट, चोटी चढ़ के लए उठाईआ। जिस नूं लभ्भदे कोटी कोट, लभ्भयां हथ्थ किसे ना आईआ। जो झगड़ा मुका के गया वरन गोत, अमृत जाम इक प्याईआ। उस दी करी किसे ना सोच, द्वैत अंदरों ना किसे कढाहीआ। सधरां नाल करदे खोज, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर सरनाई इक समझाईआ। सतिजुग कहे सुण गोबिन्द मेरे सतिगुर, बेनन्ती इक दृढ़ाईआ। की लहिणा देणा कलयुग अन्तिम धुर, मस्तक सब दा वेख वखाईआ। किस बिध छड्डया अनन्द पुर, लहिणा जगत चुकाईआ। किस हुक्म नाल आवें मुड़, निरगुण हो के फेरा पाईआ। जन भगतां प्रीत निभावें लग्गी तोड़, टुट्टी गंढ्ढ पवाईआ। साचे शब्द चढ़ें घोड़, भज्जें वाहो दाहीआ। सच दवारे आयों वागां मोड़, एह तेरी बेपरवाहीआ। तेरयां सिक्खां नूं तेरी सदा लोड़, लोहड़े विच लोकाईआ। माछूवाड़े सेज हंढाई सत्थर रोड़, रोड़ा अगे ना कोए अटकाईआ। आपणा लेखा दस्स दे नवां नकोर, कलम शाही समझ सके ना राईआ। कलयुग वेख अन्धेरा घोर, तेरा दरस कोए ना पाईआ। मन वासना इक्ट्ठे होए ढोर, पशू प्रेत रूप वटाईआ। झगड़ा मुक्के ना मोर तोर, तेरा मेरा ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दे वरताईआ। गोबिन्द कहे सुण सतिजुग सच्चे मित्र, मित्रा दयां दृढ़ाईआ। मैं निरगुण धारों आया निक्कल, मैनूं जन्मे कोए ना माईआ। मेरी लभ्भे किसे ना शकल, ज्ञानी ध्यानी समझ किसे ना आईआ। मैनूं करे कोई ना कतल, तन धड़ ना कोए वखाईआ। सचखण्ड दवारा मेरा वतन, पुरख अकाल पिता माईआ। मैं आया भगतां दे पत्तन, पतिपरमेश्वर नाल मिलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दा रहिण नहीं देणा यतन, यथार्थ लेखा देणा चुकाईआ। माटी भाण्डे करने सक्खण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। गोबिन्द उह वेख तेई अवतार, बैठे सीस निवाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद करन पुकार, दरोही तेरा नाम ख़ुदाईआ। यामबीन सांझे यार, लाशरीक ओट तकाईआ। वाहिद तेरा कलमा कायनात जिस दी पावे कोई ना सार, सर सके ना कोए कराईआ। सदी चौधवीं सब दा गया एतबार, बेएतबारी होई लोकाईआ। जो सिख्या आया सिखाल, हुक्म इक दृढ़ाईआ। उस दा अन्तिम होया ज़वाल, ज़ाहर ज़हूर ना कोए रुशनाईआ। तेरे अगे इक स्वाल, अरज़ नाल शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दे माण वड्याईआ। ईसा मूसा मुहम्मद कर सलाम, बिन सजदिउँ सीस झुकाईआ। किरपा कर वड अमाम, आमद तेरी वेख वखाईआ। साचा मन्दिर काया काअबा नज़र ना आए जहान, भज्जण वाहो दाहीआ। सति रिहा ना कोए सलाम, इस्लाम आज़म ना कोए दृढ़ाईआ। शरअ विच

सारे होए बदनाम, बदी घर घर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा राह रहबर दे समझाईआ। गोबिन्द कहे सुण सतिजुग धुर दे साथी, सच दयां दृढ़ाईआ। पुरख अकाल दी मन्नणी पए आखी, आख़र इक्को नज़री आईआ। जिस मेटणी कलयुग अन्धेरी राती, कूड़ कुड़यारा दए खपाईआ। दीन मज़्हब दी रहिण ना देवे बाकी, गुर अवतार पैगम्बर लए बुलाईआ। लोकमात वेखो मार के झाती, बिन पुरख अकाल अक्ख तकाईआ। साचा दिसे कोई ना साकी, जाम हक ना कोए प्याईआ। मंज़ल चढ़े कोई ना घाटी, मिल महबूब दरस कोए ना पाईआ। सूफ़ीआं लभ्भे कोए ना दाती, साध सन्त रहे कुरलाईआ। मनुआ चढ़या विकार दे राकी, ऐरा गैरा रिहा जगाईआ। बिन भगतां ठंडी होवे किसे ना छाती, सांतक सति ना कोए कराईआ। कोटन कोटि तेरे नाम प्रभ गाउँदे दिवस रैण प्रभाती, सिफ्तां विच सालाहीआ। तेरी आत्म जोत किसे ना झाकी, परमात्म मिल ना वज्जी वधाईआ। बजर कपाट किसे ना पाटी, नाभी कँवल तृष्न ना कोए मिटाईआ। बिन अक्खरां तों तेरी पुस्तक किसे ना वाची, ग्रन्थ पढ़ पढ़ शुकर मनाईआ। तेरी सब तों उत्तम ज़ाती, जित्थे अलिफ़ ये दी लोड़ रहे ना राईआ। ना कोई झगड़ा दिसे समाजी, ना कोई मुला दिसे काज़ी, ना कोई पंडत होवे राजी, ना कोई ग्रन्थी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दे वखाईआ। गोबिन्द कहे सतिजुग साचे प्रभ दा इक दस्तूर, चार जुग समझ किसे ना पाईआ। जुग चौकड़ी हाज़र हज़ूर, हज़रत हो के वेख वखाईआ। पैगम्बरां दे के नूर, कलमयां नाल पढ़ाईआ। अन्तिम लेखा मुका के ज़रूर, ज़रूरत सब दी फोल फुलाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद बणा मज़दूर, सेवा सच लगाईआ। कलयुग नाता जोड़ के कूड़ो कूड़, कूड़ कुटम्ब दिता वखाईआ। बुद्धिवान बणाए मूर्ख मूढ़्ह, चतुर सुघड़ ना कोए चतुराईआ। मनुआ अंदर पावे फ़तूर, फ़तवे सब दे उपर लगाईआ। आपणा समझे ना कोए कसुूर, कसम खा खा रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा वेख वखाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बरो आउ अगे, अगला लेख जणाईआ। जोती नूर इक्को जगे, सच प्रकाश मिले वड्याईआ। सच दवारा इक्को सजे, दूजा नज़र कोए ना आईआ। साचा मार्ग इक्को लग्गे, दीन मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। झगड़ा रहे ना कोए चूंडी पगे, सतिजुग सच्चा मार्ग लग्गे, लग मातर नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर दयो ब्यान, बिन कलम कलमबन्द कराईआ। बिन सीस करो परणाम, जगदीसर वेख ख़ुशी मनाईआ। सारे कहो साडा लेखा मुकया जगत कलाम, ढोले दी लोड़ रही ना राईआ। जिस विच मात होए बदनाम, बदी दा लेखा नज़री आईआ। तेरे अगे करीए सलाम, सजदयां

विच सीस झुकाईआ। परवरदिगार सांझे यार, लाशरीक तेरे हथ्थ हक तोफ़ीक, तौहफ़ा आपणा दे प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। हुक्म सुणो तेई अवतार, अवतार तेई आप जणाईआ। सारे होवो ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर अल्हाईआ। नेत्र तक्को जगत संसार, दृष्टी जीव लोकाईआ। आत्म परमात्म केहड़ा करे प्यार, सुरती शब्द कवण जुड़ाईआ। तुसीं व्याह करदे आए जुग चौकड़ी चार, नाता तत्तां नाल जुड़ाईआ। अन्तर अन्तिम उतरया कोई ना पार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी गा के ख़ुशी मनाईआ। रागां नादां विच करदे गए इज़हार, इशतयार मेरा नाम छपवाईआ। सिफ्तां वाले अक्खर दस्स दिते दो चार, जिन्हां नूं कैहिंदे वेद पुराण शास्त्र सिमरत विच जहान, अञ्जील कुरान होए प्रधान, खाणी बाणी वण्ड वण्डाईआ। इस तों परे भगत भगवान, जित्थे झुल्ले धर्म निशान, ना कोई ज़िमीं ना असमान, ना शब्द ना धुनकान, ना कोई रागी गावे गान, ना कोई मसला पढ़े पुराण, ना कोई वेदां मारे ध्यान, अछल अछेद आपणा हुक्म वरताईआ। एका शब्द गुरू बलवान, लेखा जाणे ज़िमी असमान, ब्रह्मण्डां खण्डां मार ध्यान, जुग चौकड़ी मेटे आण, कलयुग लेखा दए मुकाईआ। तुहाडा परवाना करे परवान, अबिनाशी करता मेहरवान, पुरख अकाला नौजवान, जन भगतां बणाए इक विधान, वाधा आपणे नाल कराईआ। गुर अवतार पैगम्बरो मनावो ख़ुशी, ख़ुशहाली विच जणाईआ। सतिजुग धार चलावां सुच्ची, सुच संजम वेख वखाईआ। मनुआ करे कोए ना रुची, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। जन भगतां पदवी दे के उच्ची, उच्च अगम्म अथाह नाल मिलाईआ। मति होण ना देवां पुठ्ठी, शब्दी शब्द इक शनवाईआ। वड़या रहिण ना देवां कोई विच त्रैकुटी, दस्म दवारी पहली झलक प्रगटाईआ। जन भगतां करनी ना पए किसे दी बुत्ती, बुत्तख़ाने विच्चों बाहर कढाहीआ। साची प्रीत कदे ना जावे लुट्टी, ठग्ग चोर यार सके ना कोए चुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच समाज दए बणाईआ। सच समाज इक बणावांगा। शब्द अगम्मी सुणा के आवाज़, परदा ओहला आप उठावांगा। आत्म परमात्म खोल्ह के राज़, राजक रहीम मेल मिलावांगा। जन भगतो तुहानूं लभ्भणा पए ना कोए उस्ताद, मैं इक्को नाम पढ़ावांगा। जिस दी सिख्या चार जुग रहिणी याद, अगला मार्ग आप लगावांगा। बुद्धी हँस रहे ना काग, सोहँ ढोला इक दृढ़ावांगा। जिस दी करदे रहे तांघ, आख़र ओसे नाल मेल मिलावांगा। हुजरयां विच देणी पए ना बांग, मसीतां दा रगड़ा रंग चुकावांगा। सच दवारा दयां सुखाला लाभ, भगत दुआर इक वखावांगा। जित्थे धुर दा वज्जे नाद, ढोलक छैणा ना कोए खड़कावांगा। जिस रचन रचाई आदि, अन्तिम ओस दे रंग रंगावांगा। तुहाडा मानस जन्म ना होवे बरबाद, बरबादी विच्चों बाहर कढावांगा। सतिजुग साचा कर आबाद, नींह लोकमात प्रगटावांगा। सच प्रेम

दी दे के दाद, नानक दादक आप अख्वावांगा। गुरमुख फुलवाड़ी वेख के सोहणा बाग़, गोबिन्द बग़ीचा सच महकावांगा। सतिजुग होवे वड्ड वडभाग, भगवन हो के दया कमावांगा। दुरमति मैल धो के दाग़, निर्मल रूप आप वखावांगा। सच वड्याई मिलणी आज, सम्मत शहिनशाही आप समझावांगा। गुर अवतार पैगम्बर देवण साथ, सगला संग आप बणावांगा। पुरख अकाल धुरदरगाही बण महाराज, श्री भगवन्त नाउँ धरावांगा। जन भगतां भगतां नाल रच के काज, शब्द विचोला गुरू विच टिकावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची रसम आप वखावांगा। सतिगुर शब्द जन भगत विचोला, एथे ओथे मेल मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गा के सोहला, सोहणा जोड़ जुड़ाईआ। जिस घर दा सतिगुर नानक बणया गोला, चाकर हो के सेव कमाईआ। उस दा नाम सदा अनबोला, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जिस कूड़ी क्रिया कलयुग मिटाउणा रौला, सतिजुग सच वज्जे वधाईआ। गोबिन्द चुकाउणा ओहला, परदा दए उठाईआ। चार वरन दा इक्को बोला, शब्द जैकारा इक अलाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी हो के वेख वखाईआ। सतिजुग तेरा मार्ग सिध्धा, साहिब स्वामी आप लगाईआ। गोबिन्द हथ्थ रखाई बिधा, जो कर के गया शनवाईआ। अन्तिम जोती धार शब्दी लै के आए सीधा, निरवैर हो के वेस वटाईआ। भाग लगाए जीउ पिण्डा, साढे तिन्न हथ्थ सोभा पाईआ। जन भगतां तन मन जिस ने विध्धा, अणयाला तीर चलाईआ। सच दवारा दे के निग्घा, सांतक सति दए कराईआ। धुरदरगाही बण के पिता, पतिपरमेश्वर नाल मिलाईआ। पहलों आत्म परमात्म जन भगतां करा के हित्ता, नाता धुर दा आप जुड़ाईआ। फिर तन माटी ख़ाक पंज तत बध्धा, लड़का लड़की होए कुड़माईआ। चरण कँवल दवारे दे के जग्हा, जग्हा आपणी दए समझाईआ। शब्दी सतिगुर शेर बग्गा, कलयुग काली धार विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप प्रगटाईआ। पुरख अकाल कहे जन भगतां होवे नाता, सरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। पुरख अकाल जोती जाता, हर घट रम्यां वेख वखाईआ। सतिजुग पूरी करे आसा, तृष्ना कूड़ दए मिटाईआ। जन भगतां दे भरवासा, समाज सच दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिगुर शब्द सदा कराउँदा काज, दूजे दी लोड़ रहे ना राईआ। भगतां नाल बणदा समाज, गुरमुखां एह वड्याईआ। पंजां जैकारयां दी सच आवाज़, सुणे धुरदरगाहीआ। चार वरनां दा साथ, अठारां बरन कुड़माईआ। पुरख अकाल हुक्म रिहा आख, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सतिजुग सब नूं मन्नणी पए बात, बातन परदा आप चुकाईआ। अबिनाशी करता नर निरँकारा सब ने करना याद, यादाशत विच लोकाईआ। जिस ने सतिजुग खेड़ा करना आबाद, कलयुग

कूड़ा दए मिटाईआ। जन भगतो तुहाडा शुरु होया काज, कज्जल दी लोड़ रहे ना राईआ। आत्म अन्तर सुणना इक्को नाद, नाद धुन शनवाईआ। सोई सुरती जाए जाग, नाम वज्जे वधाईआ। अबिनाशी करता किरपा करे आप, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक वखाईआ। साचा मार्ग लग्गणा जग, जगजीवण दाता दया कमाईआ। भगत सुहेले सज्जण सद्द, हरि संगत विच बहाईआ। सतिगुर ढोला शब्द गायो सद, राग धुरदरगाहीआ। कारज होवे हब्ब, ओहला रहे ना राईआ। प्रीती जावे बज्झ, वज्जे सच वधाईआ। तृष्ना मेटे अग्ग, हवस ना कोए रखाईआ। हँस बणाए कग, सोहँ माणक मोती चोग चुगाईआ। सच दवारे बहणा वध, पिछला पन्ध मुकाईआ। जन भगतो तुसीं श्री भगवान दी यद्द, बंस इक्को नज़री आईआ। वेख्यो ज़ात पात विच ना होयो अड्ड, गोबिन्द हुक्म इक मनाईआ। एसे कर के नानक सब नूं गया छड्ड, परदा ओहला विच टिकाईआ। जेहड़े खांदे मच्छी डड्ड, अर्जन गुरू ना होए सहाईआ। जेहड़े कैहिंदे गोबिन्द बक्करे दिते वढ्ढ, सति दयां वखाईआ। सतिगुर शब्द परवाना सदा सद, जुग जुग देण गवाहीआ। सच प्रीती चढ़या रंग खड़ग, कटार लाल वखाईआ। दीन मज़्हब झगड़ा मुकाए सच, पंजां प्यारयां आप समझाईआ। मैं तूं तूं मैं अंदर जावां रच, जो गुरसिख मेरा रूप वटाईआ। सो वेला सुहञ्जणा होवे अज्ज, वज्जे सच वधाईआ। एह खेल पुरख समरथ, लेखा जाणे धुर दरगाहीआ। जन भगतो धुर संदेसा देवां दस्स नौ खण्ड पृथ्मी देणा समझाईआ। जो सब नूं गया छड्ड, भज्जया वाहो दाहीआ। सो धर्म निशाना दए गड्ड, सत्त रंग निशान झुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग मार्ग इक लगाईआ। सतिजुग मार्ग भगतां लीक, लकीर सके ना कोए मिटाईआ। पुरख अकाल हथ्थ तौफ़ीक, शब्दी शब्द हुक्म चलाईआ। सतिगुर शब्दी हुक्म करे तस्दीक, शहादत नाम भुगताईआ। भगतां नाल भगतां मेल ठीक, परम पुरख दए वड्याईआ। पूरब जन्म दी आसा पूरी होवे रीझ, जो सनमुख सोभा पाईआ। चरण प्रीती इक हदीस, साचा हुक्म दिता पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए वड्याईआ। हरिजन साचे जोड़े जोड़, पूरब जन्म वेख वखाईआ। दूजे नाता दए तोड़, कूड़ा संग ना कोए लिभाईआ। लागी लागण देवे होड़, होका इक्को नाम जणाईआ। समाज अटकाए ना कोई रोड़, अड़िक्का दुनी दिता मुकाईआ। झगड़ा रिहा ना मोर तोर, तोरा मोरा नज़री आईआ। नेत्र दे के फ़ुरना फोर, फ़ौरन आपणा परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेले मेल मिलाईआ। भगत सुहेले कर मिलाप, मेला हरि जगदीश कराईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जपणा जाप, दूजी लोड़ रहे ना राईआ। कोट जन्म दे उतरन पाप, दुरमति मैल धवाईआ। आत्म परमात्म बणे

साक, पारब्रह्म ब्रह्म लए प्रनाईआ। जो कबीरा मंज़ल चढ़ के गया आख, ढोला गीत संगीत सुणाईआ। सो लेखा जाणे वड्ड प्रताप, बेपरवाह बेपरवाहीआ। रूह बुत्त दोवें कर के पाक, आपणा रंग रंगाईआ। भाग लगा के माटी ख़ाक, तन वजूद करे सफ़ाईआ। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हाथ, जगत उधार दए चुकाईआ। जन भगतो तुहाडा इक्को पूजा पाठ, सिमरन जोग अभ्यास दिता समझाईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी भगतां काया मन्दिर अंदर खोल्ह के ताक, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत समुंद सागर खोजण कोए ना जाईआ। किसे हथ्थ ना आए शिवदवाले मन्दिर माठ, मुल्ला काज़ी जगत मसीत रहे कुरलाईआ। जन भगतां दा सब तों वक्खरा समाज, रविदास चमार दए गवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जोड़ी जोड़ा लड़का लड़की, नारी नर दी नज़री आईआ। जन भगतो एह खेल प्रभू दे घर दी, दूजा संग ना कोए बणाईआ। उह आत्म प्यारी तरदी, जो प्रभ दा दर्शन पाईआ। सो कन्त सुहागी वरदी, जो वारता पिछली याद कराईआ। तुहाडी कला होवे चढ़दी, ढहिंदी दिसे जगत लोकाईआ। जेहड़ी तूं ही तूं पढ़दी, उह ओसे विच समाईआ। खेल रही ना कलयुग कल दी, सतिजुग सच्ची धार प्रगटाईआ। कुछ आसा बावन बल दी, बल दवारे लई तकाईआ। खेल वेखणी पुरख अटल दी, जो अटल पदवी रिहा पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेले लए तराईआ। जन भगतां होया धर्म विवाह, वाइदा पूर कराईआ। किसे ग्रन्थ दी लोड़ रहे ना रा, बग़ल कुरान ना कोए टिकाईआ। पांधा लए ना कोए सदा, वेदी आहूती ना कोए कराईआ। इक्को पुरख अकाल लैणा ध्या, जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। जो सिध्धा मिले आ, लिखण पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। लख चुरासी विच्चों पकड़े बांह, निरगुण हो के लए जगाईआ। इक्को काया मन्दिर अंदर दस्स के आपणा नाँ, नाउँ निरँकारा दए समझाईआ। एथे ओथे दो जहानां देवे ठंडी छाँ, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। पतिपरमेश्वर बण के पिता माँ, भैण भईआ साक सैण नज़री आईआ। जन भगतो सिध्धा प्रभ दा धरो धिआं, हाज़र हो के होए सहाईआ। सदा वस्या तुहाडे साढे तिन्न हथ्थ मकां, काया मन्दिर डेरा लाईआ। जिस वेले चाहो सच प्रीत विच कराओ न्याँ, अदल इन्साफ़ इक वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दे के गए बिआं, आपणा आप ल्या प्रगटाईआ। पुरख अकाल तूं मालक दो जहां, दोहरी आपणी खेल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दए सुणाईआ। साचा हुक्म सुणाउणा साढे नौ रैण, अठारां हाढ़ नज़री आईआ। सतिगुर धारा दिसे ऐन, नुकता ग़ैन ना कोए बणाईआ। साचा बण के धुर दा सैण, समझ दए समझाईआ। चार युग जिस दे हुक्म अंदर रहिण, उह हुक्म इक प्रगटाईआ। कूड़ी क्रिया

खाए कोई ना डैण, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। किरपा करे नर नरायण, नर हरि फेरा पाईआ। विद्या मुख छुपाए जगत विद्वाइन, वाइदे ख़िलाफ़ नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक चलाईआ। जन भगतो सच्चा रस्ता, रहबर हो के दयां जणाईआ। पिछला खोल्हणा पए किसे ना बस्ता, विद्याला लभ्भण कोए ना जाईआ। इक्को इशारा रखां तुहाडे अंदर दी अक्ख दा, दोए लोचन कम्म किसे ना आईआ। लहिणा देणा देवां हक दा, हकीकत तुहाडी वेख वखाईआ। परदा ओहला रहे ना शक दा, भरम देणा मिटाईआ। जेहड़ा चार युग पुरख अकाल रिहा तक्कदा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ध्यान लगाईआ। उह मालक बण के सच दा, जोती जाता फेरा पाईआ। जो सम्बल गोबिन्द दस्सदा, हरि मन्दिर डेरा लाईआ। जो झगड़ा मुकावे दीन मज़्हब वट्ट दा, डंका इक्को दए सुणाईआ। मार्ग ला के सति दा, सति धर्म प्रगटाईआ। जन भगतो तुहाडा राखा बणे पति दा, जगत पतीआं बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला आप कराईआ। साचा मेला विच संसार, वड संसारी आप कराईआ। सन्त सुहेले लभ्भदे दो चार, चार खाणी फोल फुलाईआ। पूरब लहिणा पावे सार, जन्म जन्म परदा दए उठाईआ। पिछला कर्ज़ा दए उतार, निहकर्मी कर्म कमाईआ। जिन्हां दा अज्ज होया विहार, इक्की इक्की नज़री आईआ। एहनां दा गोबिन्द नाल प्यार, सरसे शहादत दे के गए भुगताईआ। डुब्बे पहली धार, इक्को ओट तकाईआ। जे मिल्यों क्यों विछोड़ा दिता संसार, आसा इक वधाईआ। पुरख अकाल दिती आवाज़, अगम्मी आप जणाईआ। एह धुर दा खेल तमाश, भाणे विच रखाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त बदलां रिवाज, समाज दयां मिटाईआ। छत्रधारी हो के देवां धुर दा राज, सिक्दारी इक अख्वाईआ। प्रेम प्रीती आपणे नाल रच के काज, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। फिर जगत बणा सुभाग, नाता दीन दुनी मुकाईआ। साचा चला के इक जहाज़, वखाए सर्ब लोकाईआ। तुसां प्रभ दी रखणी लाज, नेत्र नैण अक्ख शरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। साचे हुक्म अंदर दए संदेसा, सुनेहड़ा इक जणाईआ। तुहाडा लहिणा दस दस्मेसा, पूरब रिहा मुकाईआ। भगत उधारी जिस दा पेशा, पेशतर दए समझाईआ। जन भगतो मंनिओ कोई ना विष्न ब्रह्मा शिव महेषा, गुरू अवतार पैगम्बर दी लोड़ रहे ना राईआ। जे लभ्भणा ते लभ्भयो इक्को गोबिन्द पुरख अकाल दा बेटा, जो आदि जुगादि सेव कमाईआ। एथे ओथे दो जहानां खेवट खेटा, नईआ नौका आपणे कंध उठाईआ। जिस दा कदे ना भुल्लया चेता, चेतन सब नूं दए कराईआ। तुहाडा खावण आए नेंदा, निन्दकां दए दुरकाईआ। जो बिन अक्खां रहे वेंहदा, ब्रह्मण्ड खण्ड फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ।

सिर हथ्थ रखे स्वामी, समां मिले वड्याईआ। जन भगतो आत्म परमात्म पढ़नी बाणी, शब्द निशानी इक वखाईआ। पुरख अकाल करे मेहरवानी, महबूब धुरदरगाहीआ। तुहाडी लेखे लग्गे जवानी, जवां मर्द होए सहाईआ। नाता जुड़या बाहमी, सके ना कोए तुड़ाईआ। जगत वासना विच लेखा होणा कामी, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। शरअ दी कटणी गुलामी, तन ज़ंजीर ना कोए वखाईआ। लोकमात मिले नेकनामी, निक्कयां तों वड्डे दिता बणाईआ। जुग जुग दी तुहाडी जोड़ी त्रेते वेले दी पुराणी, पूरब विच्चों वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जन भगतो होया आनंद, आनंद सतिगुर इक जणाईआ। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, बन्धन नाम दिता वखाईआ। सांतक सति पा के ठंड, अग्नी तत बुझाईआ। हरि संगत विच थाउँ थाँईं पई गंढ्ढ, दूजे दी लोड़ ना कोए वखाईआ। एथे ओथे नूरी चमकावे चन्द, सीतलां विच सीतल हो समाईआ। पूरब होई आसा मनसा पूरी मंग, मंगलाचार ख़ुशी मनाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छो जन भगतो तुहाडा हुन्दा एह परबंध, चार युग पुछे ना कोए लोकाईआ। पहलों रसना जेहवा मदिरा मास छुडा के कूड़ा गंद, सतिगुर शब्द कर कुड़माईआ। फिर चाढ़े जगत दा रंग, रंगत इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जीवण जीवण विच्चों बदलाईआ। जीवण विच्चों बदलया जीवण, जग जीवण दाता दया कमाईआ। भगत सुहेले अमृत रस पीवण, निझर झिरना रिहा झिराईआ। बिन पुरख अकाल लोकमात किसे ना नीवण, सिर दिता वापस हथ्थ किसे ना आईआ। जो अबिनाशी करते चरणां थीवण, नाता तोड़न जगत लोकाईआ। साचा बीज अगम्मी बीवण, फुल्ल फुलवाड़ी आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धुर दा हुक्म दए सुल्तान, सुत्यां आप उठाईआ। जन भगतो तुहाडी भगती होई परवान, परम पुरख दए सरनाईआ। तुसीं सचखण्ड दे बणे महिमान, जगत महिमानी दी लोड़ रहे ना राईआ। साचे नाम दा खाधा पकवान, कच्चयां तों पक्के हो के खाईआ। घर सोहणा नज़री आवे काहन, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जिस दा बदले ना कोए विधान, वाधा तुहाडा दए कराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा शब्दी हुक्म देवे फ़रमान, धुर दरबारी आप दृढ़ाईआ। कलयुग मेटे कूड़ा निशान, सति धर्म इक प्रगटाईआ। चिल्ला चढ़े ओस कमान, जिस नूं लुहार तरख़ान ना कोए घड़ाईआ। गोबिन्द सूरा इक बलवान, दो जहानां वेखे चाँईं चाँईंआ। रहमत विच रहमान, मुहब्बत नाल ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। जन भगतो वेखो काया कुरह, कुरान दी लोड़ रहे ना राईआ। तुहानूं सारे जग ने कहिणा बुरा, दरगाह साची मिले वड्याईआ। तुहाडे सिर ते शरअ ना फिरे छुरा, दीन मज़्हब दा झगड़ा ना कोए बणाईआ। सारा जहान

सृष्टी दृष्टी अंदर बेगुरा, बिन भगता सतिगुर पुरख अकाल ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कहे मैं आ गई मात, पुरख अकाल दिती वड्याईआ। जन भगतां देवां धुर दी दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। गुरसिखो बणना इक जमात, इक्को करनी सच पढ़ाईआ। जिस नूं गोबिन्द बणाया बाप, उह पुरख अकाल सब दा पिता माईआ। ओसे दा करना जाप, सिफ्ती नाम ना कोए सलाहीआ। जो सब दा पूरा करन आया भविख्त वाक्, वाकिफ़कार हो के वेख वखाईआ। तुहाडे काया मन्दिर अंदर खोल्ह के ताक, परदा पड़दे विच्चों उठाईआ। लहिणा देणा पूरा कर के हिसाब किताब, अगे ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। धुर फ़रमान सुणो भगत, श्री भगवान आप जणाईआ। झूठा नाता वेखो जगत, सज्जण साथी नज़र किसे ना आईआ। जिन्हां दा विहार खाणा पीणा फ़कत, फ़िकरा हक ना कोए सुणाईआ। हड्ड मास नाड़ी उबले बूँद रक्त, रती रंग ना कोए रंगाईआ। आत्म परमात्म लभ्भे किसे ना शक्त, मन वासना होई हल्काईआ। तुहाडा गोबिन्द नालों समझदे फ़र्क, आप नूं गोबिन्द पुत्तर कह सुणाईआ। किसे नूं हथ्थ ना आई गोबिन्द वाली सड़क, मंज़ल चढ़या ना चाँईं चाँईंआ। बुद्धी अंदर सारे गए अटक, अगला घर ना कोए वखाईआ। बक्करे रहे झटक, बदनाम गोबिन्द रहे कराईआ। हुण आउण वाला वक्त, होणी सर्ब जुदाईआ। किसे नहीं वण्डणा दर्द, गुर पीर होए ना कोए सहाईआ। किसे नहीं मन्नणी अरज़, दुखियां दु:ख ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए उठाईआ। जन भगतो तुहाडी धुर दी शादी, शमां शमां होए रुशनाईआ। कोटां विच्चों थोड़ी दिसे आबादी, अबचल नगर बह के ख़ुशी मनाईआ। तुहाडा ना कोई ढाडी ना रबाबी, जगत सितार ना कोए वजाईआ। ना शरअ ते ना समाजी, ना कोई लहिणा रिहा वखाईआ। तुहाडा भगवान तुहाडे नाल राज़ी, ओथे की करे लोकाईआ। जेहड़ी जगत निंद्रा विच्चों नहीं जागी, आलस सक्या ना कोए मिटाईआ। प्रभ दी निंदया करनी इन्हां दी धुर दी वादी, वाधा कूड़ विकार रखाईआ। जिन्हां दा मनुआ होया बाग़ी, सुरती सोई ना कोए उठाईआ। कल्पणा विच होए दाग़ी, दुरमति मैल ना कोए धुआईआ। बण के तत्तां वाले पाँधी, भज्जण थाउँ थाँईंआ। किसे ने खाधा सूर किसे ने खाधी ढांडी, दोवें आंढी गुआंढी, राए धर्म दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर नरायण वेख वखाईआ। नर नरायण कहे मेरा सतिगुर शब्द सूरा, सुत साचा इक जणाईआ। जिस ने कलयुग हूंझणा कूड़ा, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। जिस ने मेरे नाम दा वजाउणा इक्को तूरा, तुरीआ तों अगे करे पढ़ाईआ। सर्ब कला होवे भरपूरा, भरपूरी वेखे थाउँ थाँईंआ। चतुर सुघड़ बणाए

मूर्ख मूढ़्हा, जिन्हां अमृत जाम प्याईआ। चरण प्रीती मस्तक टिक्का लावे धूढ़ा, अंदरों करे सफ़ाईआ। काया माटी रंग चढ़ाए गूढ़्हा, दो जहानां उतर ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक प्रगटाईआ। साचे राह दा जगत वाधा, वाहिगुरू पुरख अकाल कराईआ। जिस नूं दूसर जाणे कोए नांह, नांह नांह करे सर्ब लोकाईआ। साचे भगतां अन्तर होई हां, हां हां विच रखाईआ। सच दवारे कर न्याँ, अदल इन्साफ़ इक दृढ़ाईआ। जन भगतो इक दूजे दी फड़नी बांह, नाता सके ना कोए तुड़ाईआ। सब ने समझणा पुरख अकाल पिता माँ, जगत माता पिता ना कोए भेव चुकाईआ। पुरख अकाल दा फ़रमाना होण लग्गा रवां, पहला दिन दए दृढ़ाईआ। जिस दा समाज मन्नणा नवां, नव नौ वेख वखाईआ। हुक्में अंदर किसे नहीं मारना दमा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान वेख वखाईआ। जन भगतो पुरख अकाल दया कमाउँदा ए। सो पुरख निरँजण निरगुण धार निरवैर हो के रंग चढ़ाउँदा ए। सति दुआर सच्ची धर्मसाल, साचा मन्दिर इक वखाउँदा ए। जित्थे पोहे कोए ना काल, शाह कंगाल इक्को रूप रंग चढ़ाउँदा ए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक समझाउँदा ए। साचा नाम सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकार, चार युग समझ किसे ना आईआ। आउंदे रहे गुरू अवतार, पैगम्बर फेरा पाईआ। आपणा हुक्म बदलदा रिहा विच संसार, राम कृष्न ईसा मूसा मुहम्मद नानक गोबिन्द नाउँ प्रगटाईआ। परदा खोल्ह के अन्त दस्सया ना पारावार, बेअन्त कह के सारे शुकर मनाईआ। दो जहानां विच करदा रिहा इज़हार, थोड़ा थोड़ा नाम झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम आपणे हथ्थ रखाईआ। साचा नाम पुरख अकाल सो, सो साहिब आप दृढ़ाईआ। हँ ब्रह्म आपे हो, लख चुरासी डेरा लाईआ। महाराज शहिनशाह दूजा अवर ना जाणे को, पातशाह बेपरवाहीआ। शेर सिँघ बब्बर हो के शब्दी किसे नाल ना करे धरोह, बलधारी वड वड्याईआ। विष्नूं हो के सेवा नाल करे मोह, हुक्म प्रभ दा मन्न मनाईआ। भगवान हो के घट घट अन्तर देवे लो, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां जेरज अंडां वेख वखाईआ। आत्म परमात्म नाल जावे छोह, मेला मेले सहिज सुभाईआ। जन भगतो पुरख अकाल सतिगुर शब्द इक्को बड़ा गुरुआं दा चाहीए नहीं गरोह, बहुते गुरू कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि हुक्म इक समझाईआ। हरि दा हुक्म हुक्म अनोखा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण बैठे सीस निवाईआ। जिस दे विच नहीं कोई धोखा, अदल इन्साफ़ इक दृढ़ाईआ। जुग जुग वेखे आपणा मौका, निरगुण हो के फेरा पाईआ। कलयुग अन्तिम आपे पहुंचा, पारब्रह्म प्रभ वेस वटाईआ। जन भगत कलयुग अन्त कोई ना जावे औंता, साचा मेला आप

कराईआ। अंदर वड़ के करे साफ़ चौंका, जगत गोबर दी लोड़ रहे ना राईआ। अमृत रस गोबिन्द धार इक तरौंका, दुरमति मैल धवाईआ। सन्त सुहेले गुर चेले चढ़ा के आपणी नौका, नईआ साची पार लँघाईआ। जन भगतो गोबिन्द सुता इक्को ढईआ लाया ढौंका, बरस बरसी समझ किसे ना आईआ। अन्त शब्दी धार वजाया धौंसा, नाम रणजीत नगारा इक प्रगटाईआ। जिस ने छड्डया पटना पौंटा, पाटल हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे आप तराईआ। हरिजन साचे तारन जोगा, जुगत आपणे हथ्थ रखाईआ। चिन्ता ग़म रहिण ना देवे सोगा, हरख वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मेहरवान हो के जुग चौकड़ी काया पंज तत बदले चोला, झुग्गी सब दी वेख वखाईआ। जन भगतो तुहाडा वेखे काया साढे तिन्न हथ्थ दा कोठा, कोठड़ी परदा आप खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। सरन कहे मैं आई लोकमात, मातर भूमी वेख वखाईआ। मेरा इक्को माई बाप, दूजा नाता ना किसे जुड़ाईआ। भगतां बणा साथ, साथण हो के सेव कमाईआ। जो गोबिन्द गया आख, उह वेखां चाँईं चाँईंआ। जिस दी नंदेड़ों चुक्की ना किसे राख, राखी करे थाउँ थाँईंआ। गुरमुखां पुछे वात, वातावरन दए बदलाईआ। जो आपणा अन्त अख़ीरी दस्स के गया जाप, सोहँ भथ्था तीर कमान समझाईआ। सो लहिणा देणा रिहा वाच, वाचक ज्ञानी भेव ना कोए खुल्हाईआ। पत्रे पढ़ पढ़ सारे रहे वाच, मंज़ल चढ़ मन्दिर काया वड़, धुर दा हुक्म सच फ़रमाना लोकमात ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी आप कमाईआ। जन भगतां भाग अवल्लड़ा, लेखा लिख्त ना कोए जणाईआ। इक्को जाणे पुरख अकाल अकल्लड़ा, एकँकारा बेपरवाहीआ। जो वस्या सच महल्लड़ा, सच दवारे सोभा पाईआ। शब्दी रूप फड़ाया पलड़ा, तन्द सके ना कोए तुड़ाईआ। सच दवारे खलड़ा, सनमुख हो के नज़री आईआ। जोती शब्दी धार रलड़ा, पंज तत ना कोए रखाईआ। सच सिँघासण इक्को मलड़ा, आत्म सेजा डेरा लाईआ। दीपक जोत हो के बलड़ा, बिन तेल बाती करे रुशनाईआ। धाम वखाए निहचल इक अटलड़ा, सचखण्ड साचा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल पार कराईआ। जन भगतो माण जगत वड्या, हरि वड्डा वेख वखाईआ। नाता बिधाता जोड़ के दए प्रना, परम पुरख हो सहाईआ। साचा सब दा सांझा होए विवाह, वक्खरी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जन भगतां अगला साह लैणा सुधा, इक्की हो के पन्ध मुकाईआ। साढे नौ दा वक्त लैणा बणा, बनावट कूड़ी बाहर कढाहीआ। साढे पंज रंग लैणा चढ़ा, दुरमति मैल धवाईआ। सोहणा लाड़ा लैणा सजा, जिस दा सज्जण बेपरवाहीआ। गोबिन्द सूरा लैणा मना, शब्दी सतिगुर नज़री आईआ। जो पकड़नहारा बांह, बाहू बल ना कोए वखाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। साची करनी करने आया, करता पुरख गहर गम्भीर। जन भगतां नाता तोड़े कूड़ी माया, सांतक सांत सति करे सरीर। घर अबिनाशी ठाकर जिस ने पाया, शरअ तन ना रहे ज़ंजीर। हिरदे हरि गुण मंगल गाया, मंज़ल चोटी चढ़ अख़ीर। सो वेला भगतो तुहाडे उत्ते आया, तुहाडी बदल देवे तकदीर। चरण प्रीती झोली पाया, अमृत आत्म देवे साचा सीर। जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलाया, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम पन्ध चीर। भगत दवारे बह के काज रचाया, मुल्ला काज़ी शेख़ मुसायक पंडत पांधा करे ना कोए दिलगीर। सब ने सोहँ ढोला धुर दा बोला मिल के गाया, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान कहे जन भगत तेरी पूरी होई मनसा, वासना कूड़ रही ना राईआ। गुरमुख रूप होया हँसा, सोहँ रूप समाईआ। हरि संगत तेरा बंसा, सरबंस दिता वखाईआ। मन हँकारी मारना कंसा, दुष्ट दुराचारी बाहर कढाहीआ। प्रभ मिलण दी रखणी ममता, माया मोह कूड़ तजाईआ। गढ़्ह रहे ना हउमे हंगता, हँ ब्रह्म नज़री आईआ। पुरख अकाल दा दूजा चलया सम्मता, शहिनशाही नाउँ धराईआ। जिस ने खेल करना रमता रमता, राम सब नूं देणा वखाईआ। दूजे अगे करे ना कोई मिन्नता, मंगण दा झगड़ा दए चुकाईआ। तुसां की करना स्वर्ग बहिश्त जन्नता, सचखण्ड दवारे सहिजे दयां पुचाईआ। किनारा मिले कोई ना निन्दका, जुग जुग प्रभ दी धार चली आईआ। तुहाडा परदा खोल्हां जीउ पिण्ड दा, ब्रह्मण्ड खण्ड होवे रुशनाईआ। अमृत बख्शां सागर सिन्ध दा, निझर झिरना इक झिराईआ। दर्शन होवे गुणी गहिंद दा, गहर गवर परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आनंद आनंद विच्चों प्रगटाईआ। आनंद विच्चों आनंद दए प्रगटा, प्रगट आपणा हुक्म मनाईआ। गुरमुखो तुसां विकणा इक्को हट्टा, हटवाणे बहुते जग नज़री आईआ। जिस दवारे नहीं कोई रट्टा, द्वैत विच ना कोए रखाईआ। शरअ दा नहीं कोई पट्टा, कूड़ कटार ना कोए उठाईआ। इक्को पुरख अकाल सच्चा, सच दवारे सोभा पाईआ। गुरसिखो तुहाडा इक दूजे दे नाल नाता होया पक्का, अगे सके ना कोए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर अवतार पैगम्बरां तों कलयुग अन्तिम अख़ीर लै के सब हच्छा, हच्छी तर्हां अगे आपणा हुक्म चलाईआ। सतिगुर शब्द करे परवान, प्राणी समझ कोए ना पाइंदा। जिस नूं बुद्धी जाणे ना नाल ज्ञान, परदा पाड़ ना कोए उठाइंदा। इक्को जाणे श्री भगवान, अबिनाशी करता वेख वखाइंदा। सति सतिवादी देवे दान, ब्रह्म ब्रह्मादी झोली आप भराइंदा। आदि जुगादी खेले खेल महान, जुग चौकड़ी सोभा पाइंदा। नित नवित होए प्रधान, निरगुण सरगुण वेस वटाइंदा। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी जोत धर, साचा खेल आप दृढ़ाइंदा। साचा हुक्म देवे आप, आपणी दया कमाईआ। इक्कीआं दा वेख जाप, अन्तर मेल मिलाईआ। सच्चा सुण के वाक्, वक्त दए सुहाईआ। जन भगतो जदों इक्ट्ठे हो के सद्दो लोकमात, निरगुण हो के आवां चाँईं चाँईंआ। तुहाडा खोल्ह के अंदरों ताक, परदा दयां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सरन इक तकाईआ। जन भगतो तुहाडी मंग चंगी, चार कुण्ट वज्जी वधाईआ। जिस दी धार किसे ना कीती नंगी, ओहला सक्या ना कोए उठाईआ। पाणी धार समझ ना सकी गंगी, गोदावरी सुरस्ती जमना नज़र कोए ना आईआ। सृष्टी होई रही रंडी, कन्त सुहाग ना कोए हंढाहीआ। दीनां मज़्हबां दी चलदी रही पगडण्डी, गुर अवतार पैगम्बर होण सहाईआ। कलयुग अन्तिम शरअ दी कूड़ कुड़यारी वेखी मंडी, वणज जगत नाल दसाईआ। चार कुण्ट जगत गुरू बहुते बण गए दंभी, भेख पखण्ड वखाईआ। धरनी धरत धवल धौल थल्यों कम्बी, रो के प्रभ नूं दिता सुणाईआ। पुरख अकाल मैं तेरी कुक्खों जम्मी, बाली नढ्ढी बच्ची नज़री आईआ। कलयुग जीवां मैनूं कीता निकम्मी, निकरमण होके दयां दुहाईआ। पुरख अकाल बेड़ा बन्न्हीं, शौह दरया ना अन्त रुढ़ाईआ। माया ममता वेखी बहुते धनी, मोह जगत हल्काईआ। तेरे दरस नूं सृष्टी होई अन्न्ही, जगत रूप तक्कण चाँईं चाँईंआ। साहिब स्वामी मेरी इक्को मन्नीं, तेरे दर अरज़ सुणाईआ। कूड़ कुड़यारा अन्तिम डंनीं, डंका इक्को नाम वजाईआ। गढ़्ह हँकारी भन्नीं, भाण्डा भरम तुड़ाईआ। गुरमुख सवाणी वेखीं वंनी, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणा खेल वखाईआ। खेल कहे मैं वेखणा करनी करता, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। जो खेल जाणे घर घर दा, लख चुरासी फोल फुलाईआ। जन भगत मंज़ल चढ़दा, चोटी चढ़ के ख़ुशी मनाईआ। साचा ढोला पढ़दा, आपणा राग अल्हाईआ। ओसे दा कारज जन भगतां मिल के सरदा, सच नाम समझाईआ। इकीआं दा हो के बरदा, धुर दी सेव कमाईआ। गुरमुखो एह लेखा नरायण नर दा, नर नारी मिल के लैणा चुकाईआ। वेख्यो ऐवें ख़ाली एथों खा के ना जायो ज़रदा, मठयाईआं विच्चों मिठ्ठा रस हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक समझाईआ। जन भगतो अगला सुणो हुक्म अथाह, सहिज दयां समझाईआ। जित्थे भगतां दा होवे व्याह, ओथे जगत नाता रहिण कोए ना पाईआ। दो चार इक इक्ट्ठे हो के जावो आ, आमद विच वज्जे वधाईआ। तुहाडा लहिणा देणा नाल बेपरवाह, जो परम पुरख अख्वाईआ। इकीआं मिल के सुरजीत सिँघ दा साह ल्या सुधा, सुदी वदी रही ना राईआ। बारां रासी मारे धाह, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। जन भगतां साढे पंज वेला लैणा सुहा, सोभनीक दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक

नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भावें समझो ख़ुदा, भावें जाणो होया शुदा, भावें वेखो लख चुरासी तों लए बचा, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त बण के कन्त सच दवारे भगवन हो के गया आ, आमद विच ख़ुशामद विच दामन हो के जामन हो के कामल हो के कामल मुर्शद मुरीद ईद दीद करे रुशनाईआ। जन भगतो ख़ुशीआं विच हो जाओ चुप, सुन्न समाध नैण शरमाईआ। वेखे खेल अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। शब्दी गोबिन्द मौली रुत्त, रुतड़ी आपणी आप महकाईआ। परदा ओहला रिहा ना लुक, धुर दी वज्जी हक वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जन भगतो सुणो शब्द संदेश, वेला संधया आईआ। तुहाडा मालक इक नरेश, नर नरायण अख्वाईआ। लहिणा दस दस्मेश, गोबिन्द धार चुकाईआ। जिस दा हुक्म जुग चौकड़ी चले एक, एका रिहा वरताईआ। साचे सन्तां देवे टेक, धूढ़ी मस्तक नाम वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगतो तुहाडा ख़ुशीआं दा आया वेला, भगत दुआर वज्जी वधाईआ। इक्को रूप होया गुरू चेला, चेला गुरू रूप वटाईआ। एह कोई जगत विहार दा नहीं मेला, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। जो सदा वसे पास नवेला, सचखण्ड बैठा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जन भगत सोहणे नच्चे टप्पे कुद्दे, कुदरत वेख वखाईआ। उत्तम सृेष्ट होई बुधे, मन ममता दिती गवाईआ। अंदरों भेव खुल्ले गुज्झे, परदा रहे जगत ना राईआ। दूजे घर पैंडे मुके, मुकम्मल आपणा घर सुहाईआ। जिन्हां नूं शब्द संदेशे दिते रुक्के, धुर फ़रमाने नाल वड्याईआ। उहनां दे लख चुरासी पैंडे मुक्के, आवण जावण दिता मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता वेख वखाईआ। जन भगतो तुहाडा वेख्या हक प्रेम, मुहब्बत विच वड्याईआ। गोबिन्द निभया नेम, निरँकार इक सरनाईआ। जिस तपस्सया कीती कुण्ट हेम, हम घर साजण हो के वेख वखाईआ। पूरब लहिणा आया देण, देवणहार फेरा पाईआ। धुर फ़रमाना आया कहिण, शब्द सुनेहड़ा इक दृढ़ाईआ। कलयुग वेखो अन्धेरी रैण, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। नाता तुट्टा भाई भैण, नार कन्त होए जुदाईआ। साची संगत मिले किसे ना बहण, कूड़ी क्रिया मात हल्काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मेला दयां मिलाईआ। जन भगतो तुहाडा सुहञ्जणा लग्गा वेला, गोबिन्द गीत अलाहीआ। प्रेम प्यार दा बोला, ब्रह्मण्ड खण्ड हिलाईआ। सतिगुर शब्द विचोला, सौहरे पईए खोज खुजाईआ। साचे कंडे रिहा तोला, तराज़ू नाम हथ्थ वखाईआ। भगत दवारा इक्को खोल्हा, ख़ालक ख़लक परदा आप उठाईआ। जित्थे मज़्हब दा रहे ना रौला, ज़ात पात ना कोए लड़ाईआ। इक्को सब नूं नज़री

आए मौला, मेहरवान महबूब बेपरवाहीआ। बावन वाला पूरा करे कौला, रिषीआं रिषी केश विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेला इक्को घर कराईआ। इक्को घर सुहञ्जणा, सो पुरख रिहा जणाईआ। प्रभ पाया ठाकर सज्जणा, गृह मन्दिर वज्जे वधाईआ। दर्शन कर के रज्जणा, तृष्ना तृखा मिटाईआ। किरपा करे दीन दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर पार कराईआ। चरण धूढ़ी देवे मजना, दुरमति मैल दए गवाईआ। साचे गृह वखाए अंगणा, अंगीकार आप हो जाईआ। जन भगतो जिस दा तुहाडे प्रेम विच होया मंगणा, अन्त ओसे वज्जी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखे लाए हुक्मे अंदर सद्दणा, सद्दे दा सदा साहिब आपणे नाल रखाईआ।