पुस्तकालयभाग १९

साढे नौ वज्जे दा विहार अठारां हाढ़

बावन कहे मैं वेख्या जग नज़ारा, बेनज़ीर दिता वखाईआ। रिषीआं दा छुट्टया उधारा, पूरब लेखा रिहा ना राईआ। धुर शब्दी इक विवहारा, हरि आप भुगताईआ। सतिजुग दा अन्त भण्डारा, कलयुग सहिजे दयां भुगताईआ। लेखा जाण सर्ब जुग चारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। करे खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर वड्ड वड्याईआ। निरगुण निरवैर नर निरँकार लै अवतारा, जोती जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप कमाईआ। बावन कहे मैं वेख्या गृह, घर साचे वज्जे वधाईआ। जित्थे पुरख अबिनाशी एको रहे, भगतां देवे नाम वड्याईआ। सच संदेसा धुर दा कहे, निरअक्खर आप पढ़ाईआ। कूड़ी माया करे लय, ठांडे दर रहिण ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि करता खेल रचाईआ। बावन कहे मैं वेख्या खेल अजीब, आख़र वज्जी वधाईआ। जन भगतां बज्झी धीर, धीरज इक वखाईआ। बख्श्या साचा नीर, अमृत जाम प्याईआ। कढ्ढी बिरहों पीड़, हउमे रोग मिटाईआ। निराला मार के तीर, सोई सुरत उठाईआ। जन भगतां दस्स तदबीर, तकदीर दिती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। धुर दा हुक्म कहे मैं आया मात, धुर धार दयां जणाईआ। जन भगतो तुहाडी ख़ुशीआं वाली रात, दिवस नालों रैण रही आपणा रंग वखाईआ। पुरख अकाल दिस्या साथ, अबिनाशी करता जोड़ जुड़ाईआ। पूरब लहिणा चुकया माथ, लहिणा रिहा ना राईआ। जो बावन गया आख, आख़र ओहो पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए उठाईआ। परदा ओहला कहे मेरा रहे कोए ना मूल, अन्तिम मुल्ल कोए ना पाईआ। त्रैगुण करे कोए ना भूल, पंज तत ना कोए हल्काईआ। प्रभ दा

सुणया इक असूल, असल हुक्म दिता दृढ़ाईआ। सतिजुग सच बणा कानून, काइदा इक्को इक प्रगटाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जाणे ना मज़मून, अक्खरां विच कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक उपजाईआ। साचा हुक्म देवे करतार, करनी करता आप कमाईआ। जन भगतो वेखो खेल विच संसार, संसारी भण्डारी वगारी तुहाडे दिते बणाईआ। जिस नूं लभ्भदे रहे जुग चार, गुर अवतार पैगम्बर अक्ख खुल्हाईआ। खाणी बाणी करदी गई इज़हार, ढोले गीत सुणाईआ। सो आया आपणी धार, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। जोती जोत कर उज्यार, निरगुण नूर नूर कर रुशनाईआ। बावन दा लेखा वेखे भाल, भार सब दा दए सुटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा आप चुकाईआ। बावन कहे वेखो रिषी तेरां सौ सतासी, जम्मू वालयां दयां जणाईआ। कटां गलों सर्ब जम फाँसी, राए धर्म दए ना कोए सज़ाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी राती, साचा चन्द चमकाईआ। तुहानूं बणा के सच दवारे दे वड जमाती, निरगुण अक्खर दयां समझाईआ। मंज़ल पूरी होवे घाटी, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। खेले खेल ना कोए मनुआ बाज़ीगर नाटी, नटुआ स्वांग ना कोए वरताईआ। बल दवारे बावन दस्सी साखी, सहिज सहिज समझाईआ। एह कन्यां तेरां साल दी नंन्ही काकी, जिस दा कारज रिहा रचाईआ। जिस नूं गोबिन्द दिती शब्दी पाती, बिन अक्खरां आप फड़ाईआ। ओस दा बण के रविदास साथी, सगला संग आप बणाईआ। गुरमुखो तुहाडी वेख के ख़ुशीआं वाली हासी, हस्ती अंदरों दए बदलाईआ। जेहड़ी नच्च टप्प के तुसां पाई रासी, गोपी काहन वेख ख़ुशी मनाईआ। जेहड़ा नेंदा दिता बावन भाजी, सो लेख चुकाए थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। साचा हुक्म दस्से भगवान, हरि करता वड वड्याईआ। सचखण्ड निवासी हो प्रधान, निरगुण निरवैर दया कमाईआ। लख चुरासी सख़ियां दा साचा काहन, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। वेखणहारा दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल खोज खुजाईआ। सब दा लहिणा देणा चुकाए आण, नित नवित आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म दा बंधाए इक विधान, कूड़ा रंग ना कोए रंगाईआ। सच धर्म दा मार्ग देवे एक, एकँकारा आप बतलाईआ। सति धर्म दी साची टेक, दूजी ओट ना कोए रखाईआ। सति धर्म करे बुध बिबेक, मनुआ मन ना कोए हल्काईआ। सति धर्म वक्खरी रेख, जगत लकीर ना कोए बणाईआ। सति धर्म, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप वखाईआ। सति धर्म दा मार्ग सति, सति सतिवाद आप दृढ़ाईआ। जन भगतो देवे ब्रह्म मत, विद्या इक्को दए दृढ़ाईआ। अंदरों खोल्ह तुहाडी अक्ख, परदा दूई मिटाईआ।

घर मेला पुरख समरथ, अकल कलधारी नज़री आईआ। आत्म मिल के गावे जस, सोहँ ढोला दए समझाईआ। मुहब्बत विच जाए फस, फाँसी जम दी दए कटाईआ। जिउँ भावे तिउँ लए रख, रखणहार आप गुसांईआ। झगड़ा मुका के अठ्ठ तत, बिन तत्व तत दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप प्रगटाईआ। साची खेल करे संसार, हरि करता वड वड्याईआ। जिस दा लहिणा रहे जुग चार, अगे ना कोई मेट मिटाईआ। भगत सुहेले बणा मीत मुरार, मित्र आपणा आप अख्वाईआ। कागत कलम ना लिखणहार, लेखा सके ना कोए समझाईआ। जन भगतो तुहाडी मंज़ल रहे ना कोए दुष्वार, दुखियां दा दर्द वण्डाईआ। अंदरों सतह कर हमवार, कूड़ा करकट बाहर कढाहीआ। निर्मल जोत कर उज्यार, नूर नुराना डगमगाईआ। सोहँ शब्द दस्स जैकार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोत मिलाईआ। जिस नूं सजदे करन गुरू अवतार, पैगम्बर नैण शरमाईआ। वाहिद तुहाडा यार, कलमयां दा मालक नज़री आईआ। जिस नूं कैहिंदे परवरदिगार, उह परदा दए उठाईआ। जिस दा नाउँ सच्चा निरँकार, निरगुण दाता बेपरवाहीआ। ब्रह्मण्ड खण्ड विष्न ब्रह्मा शिव जिस दे बणन भिखार, दर ठांडे सेव कमाईआ। उह कल कल्की लए अवतार, निरगुण हो के फेरा पाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। सचखण्ड निवासी हो प्रधान, हुक्म संदेसा इक दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे जहान, जहालत अवर रहिण ना पाईआ। शब्दी खण्डा लै के आवे विच मैदान, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। गुरमुखो सोहणे उठो नौजवान, नौबत नाम नाल रखाईआ। चार वरनां देवे इक्को दान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सर्ब जीआं दा इक्को भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी शरअ मेट शैतान, रमज़ सब नूं दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। श्री भगवान कहे वेखां जुग चार, चौकड़ी आपणा खेल खिलाईआ। थोड़ा थोड़ा गुर अवतार पैगम्बरां दे अख्त्यार, लोकमात हुक्म सुणाईआ। निउँ निउँ करदे गए निमस्कार, सजदयां विच सीस झुकाईआ। अलिफ़ ये दा कर के गए इज़हार, ऊड़यां ऐड़यां विच पढ़ाईआ। प्रभ दा हुक्म सब तों बाहर, अक्खरां विच बन्द ना कोए कराईआ। तुहाडा वेखणा महल्ल अटार, काया काअबा खोज खुजाईआ। जित्थे वस्से आप निरँकार, निरगुण हो के डेरा लाईआ। सतिजुग साची बन्न्ह के जाए धार, धरनी धरत वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना हुक्म सुणाईआ। जन भगतो तुहाडा सतिजुग दा समाज, गुरमुख सोहणे नज़री आईआ। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गाउणा राग, छत्ती रागां दी लोड़ रहे ना राईआ। घर बैठयां अंदरों तुहाडी सुरती जाए जाग, सतिगुर शब्द दए हिलाईआ। त्रैगुण माया बुझे आग, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। घर

स्वामी मिले कन्त सुहाग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा दो जहानां आदि जुगादि जुग चौकड़ी बदले कोए ना राज, रईयत लख चुरासी लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। धुर फ़रमाना आवे भज्जा, नठ्ठे वाहो दाहीआ। सतिजुग साचे वेखे अग्गा, कलयुग पिच्छा परे हटाईआ। नाम नगारा इक्को वज्जा, ब्रह्मण्ड खण्ड शनवाईआ। पुरख अकाला देवे सद्दा, सन्त सुहेले आप उठाईआ। नाम ख़ुमारी देवे मज़ा, जाम प्याला इक प्याईआ। जन भगतो भगत दवारा तुहाडी जग्हा, शिवदवाले मन्दिर मसीत मठ गुरूदवारे दी लोड़ रही ना राईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर हरि सरनाई आवे भज्जा, भजन बन्दगी इक्को ढोला गाईआ। कलयुग अन्त इस दी समझ सके ना कोए वजह, वाकिफ़कार नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी नाल कर के दग़ा, हरिजन साचे लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म आपणे नाम दा दे के साचा मजा, मज़ाक दुनिया नाल वखाईआ। जन भगतो वेखो भगती दा विवहार, विवहारी आप कराईआ। जिस नूं समझे ना संसार, दीन दुनी दए दुहाईआ। कागत कलम ना लिखणहार, शाही रही कुरलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कार, करोड़ तेतीसा नीर वहाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तक्कण नाल प्यार, प्रीतम प्यारा नज़री आईआ। जिस नूं लभ्भदे गए सदा जुग चार, शब्दी अंदर खोज खुजाईआ। सो कल कल्की लए अवतार, कल काती दए मिटाईआ। सम्बल वस्या धाम अपार, धर्म दी धार इक जणाईआ। साचा मार्ग ला के अपर अपार, अपरम्पर स्वामी दए वड्याईआ। जन भगतां कर के ख़बरदार, बेख़बरां दए उठाईआ। सृष्टी दी दृष्टी विच्चों कढ के बाहर, इष्टी इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र नाल तराईआ। जन भगत कहे प्रभ दे दे वस्त अनमोल, दर ठांडे मंग मंगाईआ। साडे अंदर रहे ना पोल, कूड़ी क्रिया दे कढाहीआ। भगतां नाल मारीं ना रोल, ममता मोह ना कोए फसाईआ। तेरे हुक्मे अंदर आए उपर धौल, धरनी उत्ते सोभा पाईआ। तेरा बावन नाल कौल, इकरार आपणा दे निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दे वसाईआ। जन भगतो साचे गृह वसणा खेड़ा, मन्दिर इक्को नज़री आईआ। जित्थे भगतां बन्न्हे बेड़ा, नईआ नौका आपणे नाम चढ़ाईआ। लख चुरासी आवण जावण कटे गेड़ा, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। मेहरवान हो के महबूब मुहब्बत विच करे मेहरा, महव आपणा हुक्म सुणाईआ। निज काया मन्दिर दिसे नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक रखाईआ। साचा हुक्म देवे करता पुरख, करनी दा मालक दया कमाईआ। ना कोई सोग ना कोई हरख, चिन्ता ग़म ना कोए जणाईआ। लख चुरासी विच्चों भगत सुहेले

लए परख, नाम कसवट्टी उत्ते घसाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के सच दवारे देवे दरस, जोती जोत कर रुशनाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां जगत निताणयां वण्डे दर्द, दीनां आपणी गोद उठाईआ। जन भगतो तुहाडे उत्ते दीन मज़्हब दी चले कोई ना करद, करमां दा माण दे के दए मिटाईआ। जिस दे कोल आदि जुगादि जुग चौकड़ी ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ गगन गगनंतर गुर अवतारां पैगम्बरां दी फ़रद, फ़ैसले हक हक सुणाईआ। तुहाडी मन्न के साची अरज़, पूरब लहिणा चुकाए कर्ज़, शब्द अगम्मी सुणाए तर्ज, ढोला इक्को इक दृढ़ाईआ। ढोला सुणो सच संगीत, हरि करता आप जणाईआ। झगड़ा चुक्के मन्दिर मसीत, हरि मन्दिर इक्को दए समझाईआ। जित्थे बैठा रहे अतीत, त्रैगुण पन्ध ना कोए हंढाहीआ। आत्म करदा रहे प्रीत, परमात्म हो के वेख वखाईआ। कलयुग अन्त बदल के रीत, साची नीती इक वखाईआ। धुर दा कलमा दस्स हदीस, हज़रत करे पढ़ाईआ। पिछला लेखा सब दा रिहा बीत, बाकी नज़र कोए ना आईआ। करे खेल आप अनडीठ, पुरख अबिनाशी बेपरवाहीआ। लख चुरासी दे के पीठ, जन भगत लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। श्री भगवान कहे सतिजुग साची धार, भगत मिले वड्याईआ। सच शब्द सच जैकार, ढोला गीत सुणाईआ। जिस नूं सन्त सुहेले वेखण आण, गुर चेले मिल के ख़ुशी मनाईआ। परदा ओहला चुकाए श्री भगवान, नकाब रहिण कोए ना पाईआ। धुर दा हुक्म दए फ़रमान, फ़ुरना मन दा रहे ना राईआ। मंज़ल चढ़ना दस्से आसान, पौड़ी डण्डा ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला दए उठाईआ। परदा ओहला चुक्के आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्से जाप, जगजीवण दाता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। त्रैगुण माया ममता मेटे ताप, पंच विकार काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। जन भगतां दर्शन देवे साख्यात, निरगुण हो के दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक लगाईआ। साचा मार्ग लावे आप, आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। रूह बुत्त दोवें कर के पाक, पतित पुनीत दए कराईआ। आत्म परमात्म बणा के सच्चा साथ, साजण हो के मेल मिलाईआ। मन्दिर चढ़ के खोल्हे ताक, परदा दए उठाईआ। पूरा कर भविख्त वाक्, अगला लेखा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वड्याई सतिगुर साच, सच स्वामी होए सहाईआ। सच कहे मैं सदा सच्चा, कूड़ा नज़र कोए ना आईआ। किसे हथ्थ ना आवां मदीना मक्का, काअबे कोई ना खोज खुजाईआ। फड़या जावां ना तीर्थ तटां, अठ्ठ सठ्ठ रहे कुरलाईआ। कदे वड़या ना मन्दिर मठ्ठां, शिवदवाले देण दुहाईआ। जगत प्यार कोलों दूर नठ्ठां, आपणा मुख भवाईआ। इक्को प्रभ दे अगे वास्ता घत्तां, दोए जोड़ सीस निवाईआ।

श्री भगवान जन भगतां दे साचीआं मतां, मन मति रहे ना राईआ। जिन्हां दे जोबन अंदर रत्तां, रंग रतड़े तेरी सेव कमाईआ। उहनां दी अंदरों खोल्ह अक्खां, जो तेरा ध्यान लगाईआ। मैं शब्द कहाणी दस्सां, ढोला राग इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक वरताईआ। हुक्म कहे प्रभ आया अठारां हाढ़, हाढ़ा कढ्ढे लोकाईआ। लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़, हाडी हाडी दए दुहाईआ। सच्चा मिले ना कोए सिक्दार, धुर दा हुक्म ना कोए मनाईआ। पल्लू छड्ड गुर अवतार, पैगम्बर प्रभ दे विच समाईआ। दीन मज़्हब हाहाकार, बौहड़ी बौहड़ी कर कुरलाईआ। किरपा कर आप निरँकार, तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग आई अन्तिम वार, वारता पिछली दे चुकाईआ। सच संदेसा दे संसार, सदी चौधवीं मंग मंगाईआ। बीस इकीसा होया पार, गोबिन्द निउँ निउँ सीस झुकाईआ। अगे तेरे सर्ब अख्त्यार, हुक्मनामा दे प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वखाईआ। साचा हुक्म दे भगवन्त, साची मंग मंगाईआ। तूं मालक हरि हरि कन्त, कन्तूहल तेरी सरनाईआ। तेरा भेव ना पाए कोई बेअन्त, अनन्त घर खेल खिलाईआ। कोटन कोटि लभ्भदे सन्त, जंगल जूहां फेरा पाईआ। कोई ना तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। श्री भगवान कहे गुर अवतार पीर पैगम्बर करन लग्गे अरदास, बेनन्ती अन्त सुणाईआ। साडी पूरी कर दे ख़ाहिश, झगड़ा दीन दुनी चुकाईआ। इक्को नज़री आवे तेरी रास, सुरती शब्दी गोपी काहन बणाईआ। साची पट्टी दस्स अगम्म जमात, जिस दा अक्खर नज़र किसे ना आईआ। धुर दरगाही बण बाप, पिता पुरख तेरी ओट रखाईआ। सतिजुग साचा जोड़ नात, नातवां कलयुग दे खपाईआ। जो बुढ्ढा हो के रिहा कांप, पापां अंदरों दिता हिलाईआ। इक्को मंग मंगी ख़ास, ख़ालस ख़ालसा चार वरन देणा उपजाईआ। जन भगतां वसणा पास, विछोड़ा अन्तर रहे ना राईआ। सुहञ्जणी होवे प्रभात, वज्जे नाम वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल दे सरनाईआ। चरण कँवल दा सच सहारा, सिर सिर हथ्थ टिकाईआ। भगत भगत दा हक विहारा, हकीकत विच्चों प्रगटाईआ। जिस दा हुक्म चले जुग चारा, हुक्में हुक्म सर्ब भवाईआ। उह सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दस्स जैकारा, नाते जगत वाले बंधाईआ। जन भगतो इक्ट्ठे हो के बोलो पंज वारा, पंजां दा लेखा दए मुकाईआ। तुहाडे काया मन्दिर नालों चंगा नहीं कोई गुरूदवारा, शिवदवाला मठ्ठ सोभा कोए ना पाईआ। ठाकर स्वामी मिलो गृह प्रीतम प्यारा, प्रेमी हो के वेख वखाईआ। जिस दा बावन ने तक्कया नज़ारा, नज़रीआ तुहाडा दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरुआं अवतारां पैगम्बरां मूल चुकाए उधारा, बाकी लेखा रहे ना राईआ। जन भगतो अगे जिस वेले

होवे व्याह, घर घर काज लैणा रचाईआ। पंजां मिल के सच जैकारा लैणा ला, पुरख अबिनाशी सनमुख नज़री आईआ। शब्द सतिगुर हो के बणे गवाह, नाम शहादत इक भुगताईआ। लड़का लड़की इक दूजे नूं लवे प्रना, प्रने फड़न दी लोड़ रही ना राईआ। लागी लागण जन भगतो तुहानूं दिता बणा, नाम वस्त तुहाडी झोली पाईआ। जिस नाल कोट जन्म दे मुक जाण गुनाह, गुनाहगार गुरमुख रहिण कोए ना पाईआ। तुसीं कोई करना नहीं हुण ओम स्वाह, सहायता मंगण कोए ना जाईआ। जिन्हां दे रोम रोम अंदर गया समा, समें दा समां दए प्रगटाईआ। जन भगतो जिस कारन तुहानूं कीता जमां, जामन हो के वेख वखाईआ। बल दवारे बावन रिषीआं नाल कीता तमअ मिलण दी आसा लई वधाईआ। सो वेला वक्त आया सुहावणा समां, सोहणा आपणा रंग रंगाईआ। तुहाडे मन्दिर अंदर रहिण ना देवे कोई ग़मा, ख़ुशीआं दा ढोला राग सुणाईआ। भाग लगाए काया माटी चम्मां, चम्म दृष्टी लए बदलाईआ। लेखे ला के पवण स्वासां दमां, दामनगीर हो के होए सहाईआ। गुरमुखो प्रभ दा हुक्म चलया नवां, नौ सत्त आप भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच समाज इक वखाईआ। जन भगतो समाज वेखस इक्को हक, जगत विच्चों नज़री आईआ। जित्थे उबले कोए ना रत्त, रतन अमोलक गुरमुख लए उपजाईआ। नाम ख़ुमारी देवे पुरख समरथ, मेहर नज़र इक उठाईआ। लहिणा देणा चुकाए हथ्थो हथ्थ, पूरब लेखा झोली पाईआ। सन्त सुहेले दर घर सद्द, सद्दे धुर दे नाल मंगाईआ। अगे जम की फाँसी देवे वढ्ढ, शब्द कटार इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। वेखणहारा थान थनंतर, थिर घर वासी गुरमुख दए उठाईआ। साचा नाम दस्स के मंत्र, मंतव अगला हल्ल कराईआ। निरगुण जोत दे निरंतर, निरवैर होए सहाईआ। सर्ब जीआं बिध जाणे अन्तर, लख चुरासी खोज खुजाईआ। झगड़ा रहे ना गगन गगनंतर, पुरी लोअ ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। साचा हुक्म सुणो साहिब स्वामी, सति सति समझाईआ। जन भगतो तुहाडे कोल इक निशानी, जिस दा निशाना ना कोए वखाईआ। गोबिन्द दा चिल्ला प्रभ दी कमानी, भथ्था सतिगुर सोभा पाईआ। जिस दी पिछली वेखी अलड़्ह जवानी, बाल अवस्था वज्जे वधाईआ। जिस कन्यां दा दान सब नूं बणया दानी, दूर दुरेडे लए मंगाईआ। पन्ध मुका के आए ज़िमीं असमानी, मण्डल भज्जे चाँईं चाँईंआ। ख़ुशी होई चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वज्जे वधाईआ। सिफ्त करे चारे बाणी, परा पसन्ती मद्धम बैखरी ढोला गाईआ। जन भगतो तुहाडा तिलक लाए पटने दी राणी, जिस दी गोदी गोबिन्द बह के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप समझाईआ। जन भगत कहिण सानूं होए हैरानी, हैरत

अंदर आईआ। की खेल होया ज़िमीं असमानी, मन मति बुध समझ सके ना राईआ। वास्ता घत्तया अगे आदि शक्ति भवानी, भावना पूर ना कोए कराईआ। चतुर्भुज नूं समझ के दानी, सीस सीस इक झुकाईआ। राजे राम नूं समझ के बानी, बाहमी मंग इक मंगाईआ। काहन कृष्न समझ के साचा काहनी, भार ओहदे हथ्थ फड़ाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद वेखे जाण जाणी, जानणहार ना कोए वड्याईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिसे बेईमानी, बेवा रूप सर्ब वखाईआ। जिन्हां दे पिच्छे तत्ती लोह ते बैठा सुत भानी, अर्जन अरज़ प्रभ नूं आप सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल भगतां आत्म रहिण ना देवीं बेगानी, बेगाना घर ना कोए जणाईआ। अन्तर आत्मा बाली नढ्ढी बच्ची इक अंञाणी, सोच समझ ना कोए वधाईआ। सुणदी रही जुग चौकड़ी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरानां दी कहाणी, तेरा दरस कोए ना पाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सुणदी रही अक्खरां वाली बाणी, निरअक्खर ना कोए समझाईआ। आउँदी जांदी रही चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा तन हंढाहीआ। ऐ प्रभू कलयुग अन्त कर मेहरवानी, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतां लहिणा देणा चुका जिस्म जिस्मानी, जामन हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्हणहारा, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। जन भगतो तुहाडा विवहारा, लहिणा पिछला झोली पाईआ। शब्द होया हक विहारा, बरन अठारां वज्जी वधाईआ। सोहणा वेख्या धुर दरबारा, पुरख अकाल नाल जणाईआ। सब दा लहिणा चुक्कया अन्तिम वारा, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। अगला हुक्म सच्ची सरकारा, सहिजे दए सुणाईआ। गुरमुखो गुरसिखो जन भगतो जिस वेले धर्म व्याह दा होवे विवहारा, पंजां दा लेखे लग्गे जैकारा, जैकारे पंजां विच नाता दए जुड़ाईआ। बिना प्रभू तों किसे होर दी नहीं गाउणी वारा, वरका वरका ना कोए उलटाईआ। सचखण्ड तुहाडा सच्चा दरबारा, जित्थे मिले धुर दा माहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा पार कर के आप किनारा, सहारा इक्को दए वखाईआ। जन भगत कहिण प्रभ साडे अंदर आई ख़ुशहाली, ख़ाहिश एका दईए जणाईआ। साडी काया चढ़ी लाली, जोबन आपणा रंग बदलाईआ। तेरे दर दे बणे स्वाली, भिक्खक हो के झोली डाहीआ। कलयुग मेट रैण अन्धेरी काली, कलमा आपणा दे समझाईआ। तेरा हुक्म बेमिसाली, मिसल विच बन्द ना कोए कराईआ। प्रभू तेरे दर ते गुर अवतार पैगम्बर होए इकबाली, इकबाल दे के जगत नाता गए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। श्री भगवान कहे मैं सब कुछ दिता आप, भगतां झोली पाईआ। रहे कोई ना पाप, इक्को मंग मंगाईआ। नज़री आए साख्यात, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जो पूरा करे भविख्त वाक्, गोबिन्द दए गवाहीआ। जिस कन्यां दा नाता

जुड़या साक, सगन दोआबे विच्चों आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब खेल रिहा वखाईआ। साचा सगन आया विच्चों दोआबे, दोहरा फेरा पाईआ। ख़ुशीआं वज्जे अनहद वाजे, धुनी आपणा राग सुणाईआ। वर पाया वड राजन राजे, कूड़ी क्रिया रही ना राईआ। लेखा मुकया कूड़ समाजे, भगत भगवान मिली वड्याईआ। जिस ने खेल रचाया विच माझे, सम्बल बैठा डेरा लाईआ। उह वेखणहारा दूर दुराडे, आंढ गुआंढे दए तजाईआ। साचे नाते रखे सांझे, सज्जण हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच विहार रिहा भुगताईआ। दोआबे वाले सगन लै के आए होर, भार सिर उत्ते वखाईआ। प्रभ ते आसा रख के डोर, नाता तन्द सितार जुड़ाईआ। कलयुग वेख अन्धेरा घोर, अंदरे अंदर रहे पछताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कहे मेरा कोई ना जाणे भेत, भावी विच सर्ब रखाईआ। मैं हर घट रिहा वेख, गृह गृह खोज खुजाईआ। जिस दा ज़ामन बण के दस दस्मेश, शब्दी शब्द गया जणाईआ। सो खेले खेल इक नरेश, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सिर कहे मैं कदे ना होवां सर, जन भगतां दयां जणाईआ। मैं इक्को लभ्भणा हरि, जो हिरदे बह के रंग चढ़ाईआ। भय भउ चुकावे डर, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। साचे मन्दिर बहे चढ़, ढोला गीत करे शनवाईआ। निरगुण जोत आपे धर, नूर ज़हूर दए वखाईआ। सन्त सुहेले लए फड़, फड़ बांहों गोद टिकाईआ। जगत हवस विच सारे रहे मर, बिन सतिगुर चरणां मरना कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म आप प्रगटाईआ। दोआबे वाल्लयो सुणना इक पैग़ाम, पैगम्बरां तों परे पढ़ाईआ। तुहाडा हिस्सा सत्त सत्त बादाम, गोबिन्द माछूवाड़े लाल सिँघ गया समझाईआ। जिस ने त्रेते युग विच पीता जाम, राम राम ढोला गाईआ। उहनां खेल दस्स आसान, मुश्कल अगली दिती मिटाईआ। सुण के सच पैग़ाम, भज्जे वाहो दाहीआ। की हुक्म देवे भगवान, भगवत भेव कोए ना आईआ। की रहमत रहीम करे रहमान, मेहर नज़र टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक वखाईआ। धुर दा खेल कहे मैं रवां जुग चार, वरन बरन विच समाईआ। जन भगतां करां प्यार, भगती मार्ग वेख आपणी ख़ुशी वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे देस, जित्थे रहे सदा हमेश, निरगुण हे के सोभा पाईआ। जन भगतो तुहाडा विहारा सत्त बादाम, बदन दे अंदर होए रुशनाईआ। मिले धुर दा राम, रहीम हो के वेख वखाईआ। झगड़ा मेटे तमाम, तमअ दए गवाईआ। मिलणा होवे आसान, सहिजे दर्शन पाईआ। रोक रुपईआ अगे रखणा आण, जो हुक्म

अंदर घर बैठयां दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साचा देवणहारा दान, दानी गुरमुख वेख वखाईआ। जन भगतां सगन दोहरा देणां पा, नवां जन्म फेर बदलाईआ। जिस सुरजीत सिँघ दा अठारां हाढ़ नूं नाता तुट्टणा सी विच जहान उस नूं फेर दिता प्रगटा, सठ्ठ साल दी आयू दिती वधा, वाधा आपणे नाल वधाईआ। जिस कन्यां गुरदर्शन दा सांढे तिन्न साल नूं सरीर होणा सी स्वाह, हड्डीआं राख कम्म किसे ना आईआ। जन भगतो उह तुहाडे कोलों लई बचा, विचोला गुरमुख नाल मिलाईआ। एसे कर के जुग चौकड़ी सदीआं दा साह ल्या सुधा, सदमा मात रहे ना राईआ। कदमां दा सहारा दिता वखा, पदमां दे विचों बाहर कढाहीआ। अर्शां तों अर्श साची मंज़ल दिता चढ़ा, पिछला पैंडा रहे ना राईआ। जन्म विचों जन्म दिता बदला, इक्की संग मिलाए गवाह, शहादत पंजां कोलों भुगताईआ। जे इक गुरमुख वी विचों कर जांदा नांह, फेर होणी नहीं सी कुड़माईआ। जन भगतो तुहाडी महिमा देवत सुर गण गंधरव विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पैगम्बर थाउं थाईं रहे गा, सोहले ढोले बिना रागां नादां सोहणा राग अल्हाईआ। हुण ख़ुशीआं नाल आपणे वीरे दा वेखो व्याह, हीरे तुहाडे अगे टिकाईआ। जिस भोजन पिच्छे बावन ने इक्ट्ठे लए करा, उह तुहाडा पकवान खा के श्री भगवान ख़ुशी मनाईआ। मनमुख मूर्ख मुग्ध अंञाण दा लग्गण नहीं दिता दाअ, ख़ाली हथ्थ आए ते ख़ाली हथ्थ दए भवा, समरथ देवे ना कोए वड्याईआ। जिन्हां प्रेम प्यार सतिकार नाल इक वार सीस दिता झुका, तिन्हां नूं चार कुण्ट विचों बाहर कढ्ढ के, मन वासना कूड़ी क्रिया अंदरों वढ्ढ के, साचे धाम दए टिकाईआ। जन भगतो ख़ुशीआं नाल ख़ुशी मनाउणी रज्ज के, रज़ा प्रभ दी साची भाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। दोआबे वालयां वारनां करनी गिरी ठूठी, पोखरा नाल जुड़ाईआ। तुहाडी आत्मा रहे ना रूठी, रुसयां लए मनाईआ। झगड़ा रहे ना दिशा कूटी, ममता मोह दए गवाईआ। मनुआ मन ना भज्जे दूती, दुश्मण अंदरों दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा मालक इक अख्वाईआ। दोआबे वाल्लयो तुहाडा सोहणा संग, पाल सिँघ नज़री आईआ। जिस दे कोल प्रभ मिलण दा वड्डा ढंग, तरीका नवां रिहा समझाईआ। जिस कारन गृह गृह खावे डंग, डंका शब्द नाम शनवाईआ। उहनां भगतां दर आयां लावे अंग, अंगीकार अख्वाईआ। आत्म सुहाए पलँघ, पावा चूल ना कोए जणाईआ। घर प्रकाश चाढ़े चन्द, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। अमृत धार पावे ठंड, अग्नी अग्न बुझाईआ। सुरती होण ना देवे रंड, शब्दी कन्त जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा आनंद, आनंद आनंद विचों वखाईआ। जन भगतो दोहरा सगन तुहाडा एक, दोहरा जन्म बणाईआ। जेहड़ा लक्षमण पिच्छे कीता

भेंट, उस दा वाधा दिता वधाईआ। सति धर्म दी खेल के खेड, ख़ालस ख़ालक ख़लक आप जणाईआ। नाम संदेसा धुर दा भेज, भजन बन्दगी विचों बाहर कराईआ। आत्म परमात्म बण के माणे सेज, साजण हो के डेरा लाईआ। लहिणा देणा शब्द गुरू दहि दिशा वसणहारा दस दस्मेश, निरगुण निरवैर हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सहाई हो के सदा हमेश, हमसाजण हो के भुल्ल कदे ना जाईआ।

१९ हाढ़ शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल

सतिगुर सरन मिले सच सुख, मानस जन्म मिले वड्याईआ। उज्जल होवे मुख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले बणा के आपणे सुत, बिन जनणी गोद उठाईआ। आवण जावण मेटे दु:ख, जगत दलिद्र दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे घर वसाईआ। जन भगतां होवे सच वसेरा, गृह मन्दिर इक्को नज़री आईआ। जित्थे ढोला सोहँ होवे तेरा मेरा, मेरी मैं ना कोए वखाईआ। नज़री आवे नेरन नेरा, दूर दुराडा वेख वखाईआ। जन भगतां बन्न्हण आए बेड़ा, खेवट खेटा हो के कंध उठाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेहरवान महबूब होया सिँघ शेरा, शब्दी गुर सतिगुर होए सहाईआ। आत्म परमात्म तन माटी ख़ाक करे नबेड़ा, बाकी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सहारा इक दरसाईआ। सच सहारा दे के एक, एकँकार वेख वखाईआ। जिन्हां दे पूरब जन्म दे लेख, तिन्हां दा मेला लए मिलाईआ। सच वसाए भगतां देस, जित्थे अग्नी तत ना कोए तपाईआ। कर्म कर्म दी बदल के रेख, लेखा आपणे हथ्थ बणाईआ। जो विछड़े नालों दस दस्मेश, सो सहिजे रिहा जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां प्रेम प्यार सच मुहब्बत कर के भेंट, बेटी बेट आपणे अंग लगाईआ। जन भगतो तुहाडा धर्म पकवान, सचखण्ड निवासी दए वड्याईआ। जिस धारों गोबिन्द अमृत पीता पान, पारब्रह्म ओहो रस तुहाडे विच भराईआ। शब्द अणयाला मार अगम्मी बाण, बावन दा लेखा दिता मुकाईआ। अन्तिम होण ना दिता हैरान, पश्चाताप ना कोए लोकाईआ। साचा दे के धुर फ़रमान, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। लहिणा देणा वेखो श्री भगवान, अबिनाशी करता झोली पाईआ। भगत वछल हरि बण के काहन, निहकर्मी हो के खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतो होया

यज्ञ धर्म, धर्म आत्मा ख़ुशी मनाईआ। झगड़ा रिहा ना कोई बरन वरन, सरन ना कोए जणाईआ। किरपा कर तरनी तरन, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा पूरा दिता कराईआ। जन भगतो तुहाडा प्रेम वेख्या रस अनडिठ्ठा, रसत्यां विच गाउँदी दिसी लोकाईआ। मुहब्बत अंदर जिन्हां हरि जू जित्ता, वैरी दुश्मण अंदरों बाहर कढाहीआ। इक्को पुरख अकाल मन्न के पिता, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। जिस दी यारी दा निकले सिट्टा, सट्ट ठोकर नाम लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दए चढ़ाईआ। जन भगतो तुहाडा प्रेम पकवान पक्का, सोहणा नज़री आईआ। मैं हैरान होया हका, हकीकत खोज खुजाईआ। मेरा संसा चुकया शका, शिकायत अगे ना कोए लगाईआ। मेरीआं अंदरों बाहरों खुल्हीआं अक्खां, अक्खरां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मैं सच कहाणी दस्सां, कूक कूक उपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा रंग दए वखाईआ। जन भगतो तुहाडा सच धर्म दा यज्ञ, जुगती प्रभ दिती बणाईआ। बिन काअब्यां वाला हज्ज, घर मन्दिर दिता प्रगटाईआ। नाता तोड़ साढे तिन्न हथ्थ, हथेली उत्ते सीस टिकाईआ। इक्को ढोला प्रभ दा गावे जस, दूजी करे ना कोए पढ़ाईआ। नेत्र तक्के किसे ना अक्ख, हरिजन वेखे भैण माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो के मेहर करे सच, सति सतिवादी जोड़ जुड़ाईआ। जन भगत कहिण असीं बाली बुध, चले मात ना कोए चतुराईआ। साचे सर दी रहे ना सुध, सुदी वदी रहे ना राईआ। तुहाडा लेखे लाया सब कुछ, भेंटा दान आपणी झोली पाईआ। लंगर सांझा कर के पिउ पुत, पिता पूत ख़ुशी मनाईआ। जन्म जन्म दी कट के तुहाडी भुक्ख, भुक्ख्यां दिता रजाईआ। बावन दा सल रिहा ना दु:ख, लेखा पूर कराईआ। जन भगतो घर जा के मानणा सुख, दुखियां दा दु:ख दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गया तुठ्ठ, नज़र नज़र नाल दए बदलाईआ।