पुस्तकालयभाग १९

२३ हाढ़ शहिनशाही सम्मत २ ऊधम सिँघ दे गृह जलालाबाद ज़िला अमृतसर

प्रेम बूटा आदि जुगादि जुग चौकड़ी वेख भगत, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल परम पुरख परमात्म दए वड्याईआ। जिस दा लहिणा देणा एथे ओथे दो जहानां उपर अर्श, पुरख अकाल दीन दयाल पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार हो के आवे परत, परदा ओहला भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। देवे माण वड्याई उपर धरत, धरनी धरत धवल मेहर नज़र बेनज़ीर इक उठाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी मेटे हरस, हवस अगली दए मुकाईआ। सति

स्वामी अन्तरजामी हो के करे तरस, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता दीनन आपणे रंग रंगाईआ। अंदर वड़ मन्दिर चढ़ दर्शन देवे निधड़क, पंच विकारा हउमे हंगता गढ़्ह दए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत भगवान वखाए इक्को घर धुर दा पाली जोत अकाली अकल कलधारी आपणी दया कमाईआ। साचा बूटा आदि जुगादी एका सन्त, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी सतिगुर देवणहार इक वड्याईआ। जिस दी निरगुण सरगुण धार मौली रहे रुत्त बसन्त, फुल्ल फुलवाड़ी पत्त डाली आप महकाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलावा करे शब्दी मेला नार कन्त, सुरत सवाणी सोभा पाईआ। भेव अभेद बोध अगाध महिमा दस्से अगणत, निरअक्खर वक्खर आपणी धार जणाईआ। काया माटी साची हाटी गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म पारब्रह्म दए जणाईआ। नाउँ निरँकारा निरगुण धार बणाए साचा पंडत, जगत विद्या पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। नाम अमोला अगम्मी चाढ़े रंगत, एथे ओथे दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र नाल तराईआ। साचा बूटा लोकमात एका एक गुरमुख, गुर सतिगुर शब्दी धार वड्याईआ। जिस अन्तर आत्म इक्को उपजे सुख, सांतक सति नज़री आईआ। जन्म मरन दा रहे कोए ना दु:ख, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। मात गर्भ होवे ना उलटा रुख़, चुरासी गेड़ ना कोए भवाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पढ़े साची तुक, ढोला विचोला सोहला इक्को इक गाईआ। आवण जावण पैंडा जाए मुक, जगत पाँधी पन्ध ना कोए कराईआ। सदा सुहेला इक इकेला एकँकारा देवे सुख, सुख सागर विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। साचा बूटा एको सिख, गुर सतिगुर देवणहार वड्याईआ। बिन कलम शाही लेखा देवे लिख, अक्खरां दी लोड़ रहे ना राईआ। नाम भण्डारा अगम्मी पावे भिक्ख, परमात्म हो के आत्म झोली दए भराईआ। बिन जगत नेत्रां पए दिस्स, निज लोचन नैण करे रुशनाईआ। जिधर वेखे माली नज़री आए इक, एकँकारा सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच रखाईआ। जन भगत कहे साचा माली इक्को मालक, दूजा नज़र कोए ना आईआ। निरगुण धार सच्चा ख़ालक, ख़लक मख़लूक वेखे थाउँ थाँईंआ। आदि जुगादी धुर दा पालक, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दी समझे कोए ना आदत, जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बर भेव कोए ना पाईआ। हुक्मे अंदर सब नूं दस्सदा रिहा इबादत, नाम कलमे ढोले गीत रागां नादां विच शनवाईआ। सतिगुर शब्द अगम्मी धार कोलों कराउँदा रिहा सफ़ारश, सफ़े विच्चों सफ़ा आप उलटाईआ। जिस दी बिन अक्खरां तों लिखी होई समझी ना किसे इबारत, बेअन्त कह के सारे ख़ुशी मनाईआ।

सचखण्ड दवारा जिस दा महल अटल सब तों वखरी इमारत, दीवा बाती कमलापाती बिन तेल बाती डगमगाईआ। जगत नेत्रां नाल जिस दा करे ना कोए तुआरफ़ तारीफ़ विच शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी सेवा रही कमाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी जिस दी समझे ना कोए वज़ारत, हुक्म विच्चों हुक्म नित नवित दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक सुहाईआ। साचा सन्त कहे प्रभ मालक माली वेख्या एक, एकँकारा नज़री आईआ। जिस दी विष्न ब्रह्मा शिव रखदे टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर कर आदेस, डण्डावत नमस्ते कह के सारे सीस झुकाईआ। जो सच सुहेला वस्या सचखण्ड साचे देस, सच सिँघासण पुरख अबिनाशन सोभा पाईआ। जिस दी नज़र ना आए रूप रंग रेख, रेखा सब दी दए बदलाईआ। जिस ने सुत बणाया गोबिन्द दस दस्मेश, शब्द गुरू सतिगुर एका एक अख्वाईआ। जुग चौकड़ी सदा रहे हमेश, जन्म मरन वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बदलदा आवे भेस, भेखाधारी स्वांगी आपणा स्वांग रचाईआ। नाम सुनेहड़ा देंदा रहे संदेश, कलमा कायनात जणाईआ। चरण कँवल उपर धवल दस्सदा रहे टेक, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक्को इक वखाईआ। गुरमुख कहे प्रभ माली हक महबूब, मुहब्बत विच समाईआ। जिस दा अर्श फर्श तों उत्ते अरूज, मुकामे हक लाशरीक सोभा पाईआ। दीन दुनी विच ना होया कदे महिदूद, हद्दां विच बन्द ना कोए कराईआ। जिस दा पैगम्बरां धुर इशारे नाल थोड़ा जिहा दिता सबूत, साबत सूरत सक्या ना कोए समझाईआ। हुक्म सुणाउँदा रिहा काया काअबा कलबूत, निहकर्मी हो के आपणा कर्म कमाईआ। जिधर तक्कण ओधर मौजूद, मुफ़लिस मुतल्ला सारे रिहा कराईआ। जिस दा नाम कदे ना होवे नेस्तोनाबूद, लख चुरासी अंदर वड़ मन्दिर चढ़ घर विच घर बैठा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखाईआ। गुरसिख कहे साचा माली वेख्या अगम्म अथाह, बेपरवाह नज़री आईआ। जो ब्रह्मण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर लख चुरासी रिहा समा, ईश जीव जगदीश खाणी बाणी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा रंग रंगाईआ। शब्द अगम्म नाद धुन रिहा जणा, परा पसन्ती मद्धम बैखरी आपणा हुक्म वरताईआ। गृह मन्दिर अंदर साचे घर करे रुशना, आदि निरँजण निरगुण जोत कर रुशनाईआ। धुन आत्मक राग रिहा अला, आलमीन यामबीन मिहबान बीदो बी खैर या अलाह आपणी आवाज़ जणाईआ। बजर कपाटी परदा रिहा उठा, साची हाटी इक्को नाम हट्ट विकाईआ। अन्ध अज्ञान रिहा चुका, बोध अगाध कर पढ़ाईआ। सुखमन टेडी बंक पैंडा रिहा मुका, ईड़ा पिंगल ना कोए अटकाईआ। जन भगतां वेखे थाउँ थाँ, चार कुण्ट दहि दिशा

फोल फुलाईआ। सन्त सुहेले रिहा मिला, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। गुरमुख गुर गुर गोद रिहा उठा, गहर गम्भीर आपणा रंग रंगाईआ। गुरसिख सज्जण मीत रिहा हिला, नाम संदेसा इक सुणाईआ। अमृत आत्म जल रिहा पिला, सच सरोवर इक्को इक वखाईआ। पंज तत काया माटी साढे तिन्न हथ्थ साचा बूटा रिहा लहरा, रुतड़ी आपणे विच महकाईआ। साचा पाणी रिहा पा, बिन प्याले आप छिड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। साचा बूटा हरि सतिगुर शब्द प्यार, प्रीतम प्रेम विच्चों प्रगटाईआ। जिस दा फल अगम्म अपार, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जन भगतां रस देवे जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वज्जदी रहे वधाईआ। मिले वड्याई विच संसार, श्री भगवान दए सरनाईआ। जिस दा लेखा कागत कलम ना लिखणहार, अक्खरां विच ना वण्ड वण्डाईआ। जगत शरअ तों दिसे बाहर, शरीअत विच ना कोए फसाईआ। चढ़ के वेखे मंज़ल हक मनार, बिन पाँधीआं पन्ध मुकाईआ। जित्थे इक्को नूर होए उज्यार, जलवागर करे रुशनाईआ। सजदे करन पैगम्बर गुर अवतार, बिन सीस सीस झुकाईआ। तत वजूद नज़र ना आवे कोई धार, धवल मिले ना कोए वड्याईआ। दरगाह साची सोहे परवरदिगार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जन भगतां प्रेम प्यार दी खिड़ी वेखे गुलज़ार, गुलशन आपणा इक महकाईआ। जित्थे ना कोई पुरख ना कोई नार, नरां दा नरायण सोभा पाईआ। कुदरत दा करतार कादर ख़ुद मुख्त्यार, मुफ्त आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अमृत मेघ रिहा बरसाईआ। बूटा कहे मैं आदि जुगादि जुग चौकड़ी फलदा फुलदा, पत्त टहणी अन्तर सोभा पाईआ। मेरा रूप होवे ओस अगम्मी कुल दा, जिस नूं कुल्ल मालक कह के सारे सीस निवाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी लहिणा लेख कदे ना भुलदा, कदीम दा मालक कुदरत दा ख़ालक सर्ब दा सालस नज़री आईआ। जिस दा खेल अतोल अतुल दा, जगत तराज़ू तत बाज़ू हथ्थ ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दए वड्याईआ। बूटा कहे जो मैनूं रिहा पाल, हरी सिंच क्यार आप कराईआ। उह सब दी लेखे लावे घाल, करनी करता वेख वखाईआ। दीनां बंधप हो के दयाल, दयानिध आपणा रंग चढ़ाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण भाल, लख चुरासी विच्चों लए उठाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर अंदर दस्से सच्ची धर्मसाल, घर विच घर सोभा पाईआ। अनहद नादी नाद वजाए ताल, तलवाड़े दी लोड़ रहे ना राईआ। बिन तेल बाती दीपक जोती देवे बाल, दिवस रैण अठ्ठे पहर करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म दिसे नाल, मन दी नालिश दए गवाईआ। जित्थे पोह ना सके काल, महाकाल लेखा दए चुकाईआ। जो कलयुग अन्तिम वेला वक्त वेखणहारा हाल, माज़ी दा झगड़ा

रिहा मुकाईआ। जिस दा गुर अवतार पैगम्बर भविख्तां विच दे के गए अहिवाल, शब्दां विच शनवाईआ। सो खेल करे कमाल, कामल मुर्शद वेस वटाईआ। जिस दी जगत जुगत अवल्लड़ी चाल, निराली आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां करे संभाल, सम्बल आपणा डेरा लाईआ। सन्त सतिगुर लए उठाल, शब्द सुनेहड़ा इक घलाईआ। गुरमुख वेखे धुर दे लाल, लालन हो के मेल मिलाईआ। गुरसिख लख चुरासी विच्चों कर के भाल, आवण जावण पतित पावण पन्ध मुकाईआ। जो प्रेम बूटा भगती अंदर भगतां ल्या पाल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक समझाईआ। बूटा कहे मेरी वेखो सोहणी छाया, शहिनशाह दिती माण वड्याईआ। जिस दे नेड़ ना आवे त्रैगुण माया, ममता मोह रिहा ना राईआ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी इक उपाया, संगीत ढोला धुर दा राग अल्हाईआ। घर स्वामी ठाकर पाया, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। मन्दिर चढ़ के ढोला गाया, गीत गोबिन्द जणाईआ। कूड़ कपट कुण्डा लाहया, परदा ओहला दिता उठाईआ। निज घर वासी निरवैर नज़री आया, मूर्त अकाल सोभा पाईआ। जिस दा तेज बेपरवाहया , अप तेज वाए पृथ्मी आकाश करे रुशनाईआ। बिना नेत्र नैण दए खुल्हाया, बिना नैण अक्ख करे रुशनाईआ। महल अटल सोभा पाया, जित्थे छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। सूरज चन्द ना कोए रुशनाया, मण्डल मण्डप ना कोए वड्याईआ। परम पुरख परमेश्वर पारब्रह्म ब्रह्म दाता नज़री आया, दानी हो के दया कमाईआ। ज़िमीं असमानी पन्ध मुकाया, ब्रह्म ज्ञानी ज्ञान इक्को इक जणाईआ। मंज़ल हक साची खेल खिलाया, जित्थे शक शकूक झगड़ा रहे ना राईआ। गुरमुख बूटा सोहणा नज़री आया, चारे कूटां सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार वड्याईआ। बूटा कहे मेरा कोई ना समझे जिस्म ज़मीर, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। किस बिध माली कीता तामीर, ता अख़ीर आपणा हुक्म जणाईआ। मेरा रूप शाह कंगाल अमीर, सुल्तान राजान नज़री आईआ। मेरी समझे ना कोए जागीर, माल धन ना कोए वड्याईआ। जिस विच्चों पाणी मिल्या कबीर, काअब्यां दा लेखा गया मुकाईआ। बिन अक्खरां तों होया फ़कीर, फ़िकरयां तों बग़ैर बेनज़ीर दर्शन पाईआ। झगड़ा रिहा ना कोए हकीर, हुक्म दा मालक हिकमत रिहा समझाईआ। मनुआ मन ना होए दिलगीर, वासना जगत ना कोए हल्काईआ। जन भगतो कलयुग अन्त अबिनाशी करते अगम्मी कर तदबीर, तकदीर तुहाडी दिती बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला रिहा वखाईआ। बूटा कहे मेरा पत्त टहणी वेखो शाख, शनाखत सतिगुर हथ्थ वखाईआ। जो मेरी दो जहानां पत्त रिहा राख, रक्ख्या करे चाँईं चाँईंआ। जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बर गया आख, आख़र ओहो रंग चढ़ाईआ। भविख्तां विच दे के गए वाक्, वाकिफ़कार इक्को

नज़री आईआ। जिस दे नाल मिलण दा होया इतफ़ाक, बेइतफ़ाकी अंदरों दए गवाईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़ के धुर दा साक, सज्जण हो के दया कमाईआ। रूह बुत्त दोवें कर के पाक, पतित पुनीत आपणा रंग चढ़ाईआ। पूरब जन्म दा लहिणा देणा कर बेबाक, हिसाब बिन किताब आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर दी दात, वस्त अमोलक झोली पाईआ। बूटा कहे मेरी वेखो मौली टहणी, टहिक महक आपणी रही वखाईआ। शब्द सतिगुर मिल्या हाणी, आयू उमर सके ना कोए समझाईआ। जिस झगड़ा मुकाउणा चारे खाणी, चारे बाणी अंदरों दिती समझाईआ। अमृत अंमिउँ रस दे के ठंडा पाणी, सांतक सति दिता कराईआ। झगड़ा मुका के आवण जाणी, जानणहार आपणा भेव खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी अकथ कहाणी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दी सोभा कर कर ख़ुशी मनाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला घट भीतर सर्ब जीआं जाण जाणी, जानणहार गोपाल दीन दयाल दया कमाईआ। जिस दा भेव अभेद चौदां विद्या समझे ना कोए ज्ञानी, जगत बुद्धी परदा ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल दो जहानी, जहां तहां आपणी कार कमाईआ। बूटा कहे मैं इक नूं करां सजदा, बिन सर सिर झुकाईआ। ओस दा बणा बरदा, जो बन्दीख़ाने रिहा मुकाईआ। मालक वेखां आपणे घर दा, जो घर घर आबे हयात रिहा प्याईआ। मंज़ल साची चढ़दा, बिन कदमां पन्ध मुकाईआ। बिना अलिफ़ ये कलमा पढ़दा, कायनात तों परे सोभा पाईआ। लेखा जाणे जल थल दा, महीअल आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा सोभावन्त रिहा सुहाईआ। बूटा कहे मैं वेख्या अगम्म प्यार, प्रेमी परम पुरख जणाईआ। जिस दे विच्चों निकले गुरू अवतार, पैगम्बर वेस वटाईआ। पंज तत करदे गए शृंगार, तन माटी ख़ाक रमाईआ। सुणदे रहे अगम्मी गुफ़तार, गुफ़त शनीद शनवाईआ। मिलदे रहे सांझे यार, जो कलमा हक रिहा पढ़ाईआ। झुकदे रहे विच संसार, निउँ निउँ सीस निवाईआ। लेखा लिखदे रहे अपार, कलम शाही काग़ज़ जोड़ जुड़ाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द बोलदे रहे जैकार, वाह वाह बेअन्त बेपरवाह तेरी बेपरवाहीआ। नाम रखाउँदे रहे गुरू अवतार, पैगम्बर कहे जगत लोकाईआ। परवरदिगार दे बणदे रहे फ़रमांबरदार, सेवक हो के सेव कमाईआ। बूटे हो के फलदे फुलदे रहे जुग चार, चौकड़ी आपणी सेव कमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त वेखणहार, वेखे विगसे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे ख़िज़ां बसन्त बहार, महिज आपणा हुक्म वरताईआ। बूटा कहे करे मेरी सब तों डूँग्घी जड़्ह, माटी ख़ाक विच ना कोए दबाईआ। जगत जलधार विच कदे ना जावां हड़, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। अग्नी विच ना जावां सड़,

डूँग्घे खात ना कोए दबाईआ। मैं वसां ओस घर, जिस गृह नज़र ना कोए उठाईआ। इक्को सरन स्वामी जावां पड़, पुरख अकाल ओट तकाईआ। भय भउ चुक्के डर, भयानक रूप ना कोए वखाईआ। शब्दी पल्लू लवां फड़, अगे सके ना कोए छुडाईआ। सच दवारे जावां खड़्ह, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। पतिपरमेश्वर लवां वर, मालक इक्को नज़री आईआ। जिस नूं कैहिंदे नरायण नर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा पिता माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे सोभा पाईआ। सच दुआर कहे मैं बूटा वेखणा लोकमात, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। जिस दे अन्तर इक्को याद, पतिपरमेश्वर रिहा ध्याईआ। प्रेम प्यार दा वज्जे नाद, धुनी धुन विच्चों शनवाईआ। इक्को नाम रिहा अराध, राधा कृष्न दी लोड़ रही ना राईआ। सच मुहब्बत विच हो विस्माद बिस्मिल हो के आपणा आप गवाईआ। सच घराने विच हो आबाद, आबादी पिछली देवे तजाईआ। रसना जेहवा रहे ना कोए स्वाद, रस अमृत इक चखाईआ। जिस ने रचना रची आदि, मध आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा खेल होणा जुगादि, जुग चौकड़ी रिहा भवाईआ। ओस दा बूटा सब तों सुहञ्जणा बाग़, बाग़बान माली मालक नज़री आईआ। जिस ने अन्तर जगाउणा इक चिराग़, चारागाहां विच करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा सोभा पाईआ। बूटा कहे मैं दस्सां आपणी कहाणी, बीती पिछली नज़री आईआ। फ़रीद फ़ाके विच नौ दवारयां तों बाहर एथे गाउँदा रिहा अगम्मी बाणी, बाण निराला तीर अन्तर अन्तर लगाईआ। धुर दे मुर्शद कर मेहरवानी, महबूब आपणा रंग चढ़ाईआ। सजदे विच आपणी कर कुरबानी, मन वासना दिती भेंट कराईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना रहे शैतानी, शरअ दी शर्म दिती मिटाईआ। हथ्थ मार के उत्ते पेशानी, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ। मेरी मंज़ल नहीं कोई रुहानी, रूह बुत्त वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मैं वसां तेरे ओस आलमे जावदानी, जित्थे इक्को नूर नज़री आईआ। परवरदिगार मेरा तन नहीं जूह बेगानी, प्रभास रूप ना कोए बदलाईआ। तूं मालक इक असमानी, जिस्मानी ख़ाक वेख सोभा पाईआ। कूड़ क्रिया होई तुग्यानी, लहर लहर विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। फ़रीद कहे मैं कटया फ़ाका, फ़िकरा तेरा ढोला गाईआ। आ मिल महबूब मेरे आका, अकल बुद्धी दी चली ना कोए चतुराईआ। तूं सज्जण मेरा साका, साख्यात दरस देणा वखाईआ। खोल्ह अंदरों ताका, परदा दे चुकाईआ। तूं मेरा पिता माता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। मैं पढ़ां तेरी हक नमाज़ा, अक्खरां दा गीत ना कोए अल्हाईआ। सच सुणा अगम्मी आवाज़ा, अवल अल्ला नूर ख़ुदाईआ। वजा उह रबाबा, जो रहमत विच तेरा नाम सुणाईआ। आवे उह स्वादा, जिस नूं रसना चख ना सके राईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक समझाईआ। हुक्म आया धुरदरगाह, कलमा कलमे विच्चों दृढ़ाईआ। परवरदिगार होया मेहरवां, महबूब मेहर नज़र उठाईआ। अन्तर कर इक्को रुशना, अन्ध अन्धेरा दिता मिटाईआ। फ़रीदा तेरे बख्शे सर्ब गुनाह, भगती दा मालक भगवान दया कमाईआ। उठ वेख हक अमाम (अगम्मा), जो अमलां तों लए छुडाईआ। कूड़ी मेटे जगत तमअ, तमन्ना इक्को दए जणाईआ। हरख सोग रहे ना ग़मां, ग़ायब हो के मुसाइब हो के अजाइब अंदरों रंग वखाईआ। भाग लगाए काया माटी चम्मा, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। लेखे ला के पवण स्वासी दमां, दामनगीर हो के पल्लू गंढ्ढ बंधाईआ। तेरे अंदरों जगा के आपणी शमां, शमशान भूमी विच्चों बाहर कढाहीआ। जीवण कर के नवां, नवां रंग दए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। फ़रीद किहा की कीता ज़िकर, ज़ाहर ज़हूर दे जणाईआ। मेरे अन्तर चिन्ता रहे ना फ़िकर, फ़ाका पूरा कर वखाईआ। आपणी धार विच्चों नित्तर, निरवैर हो के दरस देणा वखाईआ। तूं आत्म दा सच्चा मित्र, परमात्म बेपरवाहीआ। तेरा चित्रे कोए ना चित्तर, मैं चातृक बूँद स्वांती मंग मंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। फ़रीद ने मंगी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। धरनी वजाया मृदंग, धवल हो के ख़ुशी मनाईआ। दोहां दा बणया संग, वज्जी नाम वधाईआ। फरकण लग्गा अंग, अंगीकार होवे बेपरवाहीआ। कटे भुक्ख नंग, दुखड़ा दु:ख गवाईआ। वसे सदा सच आनंद, आनंद आनंद विच्चों प्रगटाईआ। दस्से ढोला छन्द, नाम निधान समझाईआ। होवे प्रकाश चन्द, नूर जोत रुशनाईआ। लेखा चुक्के वरभण्ड, ब्रह्मण्ड पन्ध चुकाईआ। दुआर वखाए सचखण्ड, दरगाह साची सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। फ़रीद कहे मैं नौ दिन कीता फ़ाकाकशी, कसम खा के दयां जणाईआ। एह धरनी धवल लग्गी चंगी, जित्थे बैठा आसण लाईआ। प्रेम प्यार दी आए सुगंधी, दुर्गन्ध रही ना राईआ। मनसा अंदर आसा आसा विच ख़ाहिश चंगी, प्रभ चरण कँवल मिले सरनाईआ। जिस दी धार सदा बहु रंगी, भेव अभेदा सके ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक समझाईआ। साचा हुक्म होया धुरदरगाही फ़रीद, फ़िकरा इक जणाईआ। तेरी आसा मनसा पूरी होवे उम्मीद, आमल कामल मुर्शद दए गवाहीआ। दरस होवे दीद, नैण नूर रुशनाईआ। हुक्मे अंदर ताईद, सच दिता समझाईआ। धरनी दे भाग वड नसीब, निसबत सके ना कोए कढाहीआ। नौ दिन फ़रीदा तूं याद कीता ठीक, ठाकर इक्को इक मनाईआ। जिस दी जगत विद्या करे ना कोए तस्दीक, तत्तां वाला सरीर शहादत ना कोए भुगताईआ। अक्खरां वाली पाई ना किसे लीक, गुणां विच गुण ना कोए वड्याईआ।

पुरख अकाल बणया तेरा मीत, मित्र प्यारा सोभा पाईआ। धरनी रो के मारी चीक, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। मैं कीटां दी कीट, नीचां दी नीच नज़री आईआ। तेरा खेल प्रभू अनडीठ, अक्खीं वेख ना कोए समझाईआ। मैं फ़रीद नाल कीती प्रीत, प्रेमिका हो के सेव कमाईआ। मेरा सीना होया ठांडा सीत, जित्थे बैठा आसण लाईआ। मैं सुणी तेरी तमहीद, सिफ्तां विच सालाहीआ। मैं ख़ुशी विच किहा आ मुरीद, आमद विच रुशनाईआ। मेरी आसा इक उम्मीद, सहिजे दयां सुणाईआ। जिस बिध तारया फ़ाके वाला फ़रीद, फ़िकरा इक समझाईआ। मेरे लेखे विच उडीक, ध्यान ध्यान विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। फ़रीद पढ़न लग्गा नमाज़, निवाज़श कह के सीस झुकाईआ। अंदरों आई इक आवाज़, तर्हा तर्हा समझाईआ। खुल्ल्हया धुर दा राज़, परदा रिहा ना राईआ। बिन अक्खां खुल्ही जाग, नेत्र नैण रुशनाईआ। चुकया जगत हिसाब, बाकी दिती मिटाईआ। वेखी अगम्मी किताब, पुरख अकाल ल्या समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा रिहा उठाईआ। फ़रीद नमाज़ विच्चों सुणी आवाज हक, हकीकत वाली नज़री आईआ। अन्तर संसा रिहा ना शक, झगड़ा दिता चुकाईआ। हभ्भ कुछ मन्नया सच, कूड़ा नाता दिता तुड़ाईआ। प्रेम प्रीती अंदर रच, रचना वेखे बेपरवाहीआ। थल्लयों धरनी पई हस्स, ख़ुशीआं विच ढोले गाईआ। फ़रीदा मेरा गा जस, जिस उत्ते बह के प्रभ दा दर्शन पाईआ। तेरी अंदरों खुल्ही अक्ख, वज्जी नाम वधाईआ। कुझ मैनूं भेव दस्स, परदा दे चुकाईआ। मेरा दे हक, लहिणा झोली पाईआ। मैं नौ दिन भार चुक के गई थक्क, तूं पासा ना कोए बदलाईआ। मेरे अंदर लग्गा फट्ट, घाउ डूँग्घा नज़री आईआ। जिंनां चिर मिले ना पुरख समरथ, मेरी आशा ना कोए बुझाईआ। अग्गों फ़रीद हथ्थ मस्तक उपर रख, नैण मूंद ध्यान लगाईआ। तन वजूद तों हो के वक्ख, वक्खरे घर बैठा फेरा पाईआ। शब्दी धार हो के चरण कँवल गया ढठ्ठ, निउँ निउँ लागे पाईआ। झगड़ा मुका के तत अठ्ठ, गृह मन्दिर वेखे चाँईं चाँईंआ। आपणी आसा इक रख, सच बेनन्ती दिती सुणाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, साहिब तेरी सरनाईआ। धरनी धरत दे पूरब हक, हाकम हो के झोली दे भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा वेख वखाईआ। फ़रीद किहा मेरी अगम्मी अरज़, आरज़ू इक सुणाईआ। मेरी आशा पूरी कर ग़रज़, ग़रज़े कि दूजी लोड़ रहे ना राईआ। दीनां दुखियां दा वण्ड दर्द, दयावान तेरी सरनाईआ। तूं जवान सूरबीर मर्दाना मर्द, गुर अवतार पैगम्बर तेरी ओट रखाईआ। किरपा कर उपर धरत, धौल दे इक सरनाईआ। मेरा लहिणा चुका कर्ज़, मकरूज़ हो के लेखा देणा मुकाईआ। पतित उधारना तेरा फ़रज, पुनीत देणा कराईआ। माटी ख़ाकी ना वेख गर्द, गर्दश कूड़ी

देणी गवाईआ। लख चुरासी तेरे कोल फरद, बिन अक्खरां लेखे विच रखाईआ। तेरा खेल प्रभू असचरज, अचरज लीला दे वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पुरख अकाल किहा फ़रीद सुण, शब्द शब्दी हुक्म जणाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेले थोड़े लवां चुण, लख चुरासी विच्चों बाहर कढाहीआ। कोटन कोटि लभ्भदे रिख मुन, अणगिणत बैठे ध्यान लगाईआ। तेरी पुकार लई सुण, बेनन्ती आपणे विच रखाईआ। साचे भेव नूं जाणे कवण, कवण गुण कह के शुकर मनाईआ। हुक्मे अंदर पाणी पवण, देवत सुर गण गंधरव विष्न ब्रह्मा शिव सेव कमाईआ। खेल करे अवण गवण, लख चुरासी भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र कहे मैं दस्सां अख़ीर, फ़रीद दयां जणाईआ। प्रभ दे हथ्थ तदबीर, तहिरीर विच ना कोए लिखाईआ। लेखा जाणे शाह हकीर, झगड़ा लख चुरासी वेख वखाईआ। कलयुग अन्त करनी कर बेनज़ीर, जगत नेत्र ना कोए वड्याईआ। साची भूमिका दी होणी तामीर, मिले मातलोक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा दे वखाईआ। लेखा कहे मैं अगम्म लिखारी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण भेव कोए ना पाईआ। मेरा मेला नाल जोत निरँकारी, जो निरगुण हो के सरगुण खेल खिलाईआ। फ़रीद जित्थे नौ दिन नौ रात गुज़ारी, गुज़ारे विच आपणा गुज़र कराईआ। उस दी आउणी कलयुग अन्तिम वारी, वारता अगली दयां समझाईआ। जेहड़ी बावन वेले दी कन्यां कुँवारी, बल दा भोग हिस्सा वण्ड वण्डाईआ। ओस दी एथे पैज जाणी संवारी, जित्थे बह के इक्को ध्यान लगाईआ। लेखा चुकाउणा वड संसारी, सहिँसा अंदर रहे ना राईआ। भगत वछल बण गिरधारी, सन्त सुहेला फेरा पाईआ। गुरमुखां देवणहारा नाम ख़ुमारी, गुरसिखां मंत्र इक्को इक समझाईआ। पूरब लहिणा कर्ज़ा देवे उतारी, लेखा लेखे विच्चों पूर कराईआ। निरगुण नूर जोत कर उज्यारी, जोती जाता वेख वखाईआ। धरनी धरत धौल धवल पैज जाए संवारी, चार वरन अठारां बरन इक्को रंग चढ़ाईआ। लेखा चुकावे आपणी वारी, वारता पिछली दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सुहेला इक अकेला एकँकारा बेपरवाहीआ। फ़रीद किहा वाह मेरे ख़ुदा, नूर नुराने तेरी बेपरवाहीआ। वाहिद तेरा कलमा ल्या गा, ऐन ग़ैन ग़ैन ऐन विच ना कोए पढ़ाईआ। तेरे नालों तेरा ना होए जुदा, जुज़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। प्यार मुहब्बत विच होवां फ़िदा, आप आपा तेरी भेंट चढ़ाईआ। तेरा घर गृह मन्दिर वेख सिध्धा, सिदक सबूरी लवां हंढाहीआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक परम पुरख आत्म परमात्म पिता, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। तेरा खेल नित नविता, जन भगतां करीं हित्ता, चेतन चित्ता दया कमाईआ। एकँकार की मस्तक धूढ़ी देवें टिक्का, वड्डा निक्का नज़र कोए

ना आईआ। आपणे नाम दा दे चिठ्ठा, जेहड़ा होवे शब्दी धार अनडिठ्ठा, अक्खरां विच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। अन्त अख़ीरी निकले सिट्टा, सब दा लहिणा देणा होवे चिट्टा, चेटक आपणा देणा लगाईआ। धरनी धवल वेखणा हित्ता, हितकारी हो के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा एकँकारा इक्को देणा वखाईआ। पुरख अकाल कहे दस्सां, हक हकीक, हिकमत दयां जणाईआ। जिस वेले कलयुग अन्धेरा होया तारीक, तरीका दयां समझाईआ। मेरे अन्तर हक तौफ़ीक, तोहफ़ा साचा दयां पुचाईआ। मित्र प्यारा बण रफ़ीक, रकाबत अंदरों दयां कढाहीआ। भगत सुहेला वेख अज़ीज़, रहमत विच समाईआ। सन्त साचे दे तमीज़, तमअ दयां चुकाईआ। गुरमुखां कर तस्दीक, गुरसिखां शहादत आप भुगताईआ। जिस धरनी ने रखी उडीक, उस दा लेखा दयां मुकाईआ। जिस कन्यां दी ओमीद, बल बावन नाल वड्याईआ। साची वेख प्रीत, प्रीतम हो के होवां सहाईआ। सृष्टी दृष्टी दी बदल के रीत, इष्टी हो के वेख वखाईआ। फ़रीदा जेहड़ा ढोला अन्तर तैनूं दस्सया गीत, वाहिद कलमा दिता जणाईआ। सो भगतां दस्सां ठीक, ठाकर हो के आप मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। फ़रीद कहे तेरा धन्नवाद, बिन कदमां सीस निवाईआ। धरनी कहे धन्न भाग जे मेरा खेड़ा होवे आबाद, घर साचे वज्जे वधाईआ। पुरख अकाल किहा मैं जुग चौकड़ी रखां याद, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। सच दवारे देवां दाद, वस्त धुर दी झोली पाईआ। दो जहानां बण के शाह नवाब, शहिनशाह हो के हुक्म सुणाईआ। पूरब दी सुण आवाज़ लहिणा अगला बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक वखाईआ। फ़रीद किहा मैं वेख्या आपणा आप नहीं फ़ायदा, दु:ख सुख विच बदलाईआ। परवरदिगार तेरे नाल होया मुआइदा, शब्दी शब्द गंढ्ढ पवाईआ। कलयुग अन्तिम आपणी धार बदलया काइदा, कानून आपणा इक जणाईआ। लख चुरासी नालों हो अलाइदा, भगत सन्त गुरमुख गुरसिख लैणे उठाईआ। लख चुरासी अंदर वड़ के लईं जाइज़ा, बचया रहिण कोए ना पाईआ। ऐउँ जापदा ओस कन्यां नूं होणा फ़ायदा, जो बावन नाल बाहमी वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा खेल आप वरताईआ। धरनी कहे मैनूं लग्गा भाग, भागां भरी मिले वड्याईआ। मेरी खुल्ही जाग, जागरत जोत होवे रुशनाईआ। भगतां बुझणी आग, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। पूरब लभ्भणा राज़, परदा देणा उठाईआ। जित्थे फ़रीद पढ़ी नमाज़, नमो नमो सीस झुकाईआ। ओस दा साजण लैणा साज, साहिब स्वामी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साहिब स्वामी सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। धरनी कहे मेरी सोहणी होणी धरत, मिले माण वड्याईआ। पुरख अकाल परवरदिगार आउणा

परत, पत परमेश्वर वेस वटाईआ। बावन दी पूरी होणी शर्त, फ़रीद दा कौल तोड़ निभाईआ। मेरी मिटणी हरस, तृखा देणी गवाईआ। भगतां उत्ते होणा तरस, रहमत रैहम आप वखाईआ। खेल करना वाली अर्श, फर्श बह के ख़ुशी मनाईआ। लहिणा देणा पूरा करना कर्ज़, लेखा अवर रहे ना राईआ। मनसा विच्चों पूरी होवे ग़रज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे सोभा पाईआ। सच दवारा सोभावन्त, सोभनीक धरती नज़रीं आईआ। फ़रीद कहे मैं वेखी रुत्त बसन्त, पत्त डाली सोहणी महक महकाईआ। मालक मिल्या अर्श, फर्श वज्जी वधाईआ। मुहब्बत विच कीता तरस, रहमत विच पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा सब दा पूर कराईआ। धरनी कहे मेरा भार होया हौला, हौली हौली रही जणाईआ। मिल्या मालक मौला, मिल के वज्जी वधाईआ। परदा रिहा ना ओहला, नकाब दिता चुकाईआ। पूरा होया कौला, इकरार दिता भुगताईआ। शब्दी सतिगुर बण विचोला, जुग विछड़े मेल मिलाईआ। सोहँ दस्स के ढोला, तूं मेरा मैं तेरा नाता ल्या जुड़ाईआ। कूड़ रिहा ना ओहला, रौणक आपणे नाल वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा मुकाईआ। पूरब लेखा कहे मैं मुक्कया अज्ज, आजिज़ हो के दयां जणाईआ। बिना काअब्यों होया हज्ज, हज़रत मिल्या बेपरवाहीआ। दर्शन कर के गया रज्ज, रज़ा विच चल के ख़ुशी मनाईआ। जिस कारन आया विच जग, धरनी धरत धवल दए वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर गए सद्द, होका हक दे के जगत शनवाईआ। निरगुण धार हो के आया भज्ज, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। बावन होया गद गद, बिन रंग रूप वेख ख़ुशी मनाईआ। नमस्ते करे अगे वध, आप आपणा सीस झुकाईआ। रिषीआं दा पूरा कर के यज्ञ, जग जीवण दाते दिती वड्याईआ। भगत सुहेले लए लभ्भ, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। कन्यां दे कारज पूरे कर के हब्ब, हमसाजण हो के नज़री आईआ। फ़रीद दा प्यार याद आया झब्ब, लहर लहर विच्चों प्रगटाईआ। धरनी धरत धौल उत्ते आया भज्ज, बिन भजन बन्दगी सोभा पाईआ। चरण कँवल नाल सहिजे दिता दब्ब, सोई सुरती आलस निंद्रा विच्चों लई उठाईआ। दर्शन कर अब्ब, अबचल दा मालक सोभा पाईआ। जिस दा गुरमुख बूटा रिहा फब, ब्रह्म प्यार विच्चों लहराईआ। बावन होया गद गद, ख़ुशी ख़ुशी विच्चों बदलाईआ। धरनी दी सोहणी लग्गी हद्द, जित्थे बैठा सोभा पाईआ। जोती धार हो के रिहा जग, जागरत जोत हो के करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले रिहा सद्द, शब्द अगम्मी हुक्म जणाईआ। आपणा लेखा लैण अगे वध, बिन कदमां कदम बदलाईआ। देवणहार वड्याई उपर जग, जग जीवण दाता इक अख्वाईआ। सच भण्डारे दा पूरन होया जग, जगह विच्चों जग्हा बजगा्ह नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जग्हा कहे मैं जगदी वेखी जोत, धरनी ख़ुशी ग़मी विच्चों बदलाईआ। मेरा दवारा सुहाया सोहणा कोट, कुटम्ब भगतां नज़री आईआ। जगत सुत्ती नूं लग्गी चोट, चोटी चढ़ के ल्या उठाईआ। मेरे हिलण नहीं दिते होंठ, अंदरे अंदर दिता समझाईआ। मैं ओथे गई गई पहुंच, जित्थे सन्त सुहेले डेरा लाईआ। प्रभ दा दर्शन करदे रोज़, रोज़ा नमाज़ बांग दी शरअ गए गवाईआ। प्रेम दी मानण मौज, मजलस बह के ख़ुशी मनाईआ। मन दी गई सोच, समझ दिती मुकाईआ। इक्को दर्शन रहे लोच, लोचन अन्तर अक्ख खुल्हाईआ। रसना होई ख़ामोश, पढ़न लिखण दा लेखा गई मुकाईआ। मध ख़ुमारी विच हो के मदहोश, मध प्रभ दा नाम नज़री आईआ। इक्को तक्क के साची ओट, ओड़क ओसे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लहिणा रिहा चुकाईआ। धरनी कहे मेरी निमस्कार, नमो नमो सीस निवाईआ। फ़रीद कहे मैं करया दीदार, हाज़र हज़ूर सोभा पाईआ। बावन कहे मेरा लथ्था उधार, पतित पावन वेस वटाईआ। लहिणा देणा ओस कन्यां चुक्कया संसार, जिस दा संसारी भण्डारी लेखा ना कोए मुकाईआ। किरपा कीती पुरख अकाल, अकल कलधारी हो के वेख वखाईआ। भाग लगा के साची धरनी धरत धवल धर्मसाल, मेहर नज़र इक उठाईआ। भगत सन्त गुरमुख गुरसिख लए बहाल, बहाली लख चुरासी विच्चों आप कराईआ। अगे पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। आवण जावण तोड़ जंजाल, कूड़ा बन्धन दए कटाईआ। सुणनहार मुरीदां हाल, मुर्शद हो के फेरा पाईआ। करनहार सदा प्रितपाल, प्रितपालक हो के वेख वखाईआ। दीनां बंधप हो के दीन दयाल, दीनन आपणी गोद उठाईआ। धरनी दा हिस्सा झोली दिता डाल, पत्त डाली आपणा आप महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला रिहा उठाईआ। परदा ओहला रिहा चुक्क, चार कुण्ट करे रुशनाईआ। कुँवार कन्यां दा पूरब लहिणा गया मुक्क, बावन ख़ुशी वखाईआ। गुरदर्शन सतिगुर विछोड़े दा रहे ना अगे दु:ख, बिन जगत नैण दिवस रैण नज़री आईआ। मन वासना मिटे भुक्ख, जगत तृष्ना ना कोए तपाईआ। मिले मेल अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती आप कराईआ। सदा सुहञ्जणी होवे रुत्त, मौला होके आप महकाईआ। निरगुण धार बदल के आया रुख़, माणस मनुक्ख समझ कोए ना पाईआ। जन भगत साचे सन्त गुरमुख गुरसिख सूफ़ी फ़कीर बणा के आपणे सुत, अपराध कोटन दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप शब्दी धार सच दुआर गया पुज्ज, जित्थे फ़रीद बह के नौ दिन रह के कटी भुक्ख, भुक्ख विच्चों फ़ाका, फ़ाके विच्चों खुल्ल्हया ताका, ताके विच्चों मिल्या आका, आके नाल मिल के भुलया पिछला मापा, बणया धुर दा साथा, परम पुरख समराथा,

जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी जणाए आपणी गाथा, खाणी बाणी चलाए राथा, लहिणा देणा चुकाए हाथो हाथा, होए सहाई नाथ अनाथा घट भीतर लख चुरासी अंदर रखे वासा, निरगुण जोत करे प्रकाशा, बिन गुर अवतार पैगम्बर शब्द अगम्मी दस्से किसे ना भाषा, अक्खरां वाली सृष्टी दृष्टी अंदर करे पढ़ाईआ। भगत फुलवाड़ी दा सोहणा बाग़ीचा, माली रखक इक्को नज़री आईआ। बूटा दिसे ना ऊँचा नीचा, राउ रंकां इक्को रंग रंगाईआ। आत्म परमात्म दा बणे साचा मीता, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। सति सतिवादी दस्से साचा गीता, एकँकार इक्को एक करे पढ़ाईआ। त्रैगुण माया तपण ना देवे अंगीठा, अमृत मेघ देवे बरसाईआ। झगड़ा मुकाए हस्त कीटा, कूड़ कुटम्ब दए खपाईआ। सति धर्म चला के रीता, रीतीवान वेख वखाईआ। खेले खेल त्रैगुण अतीता, त्रैभवन अवण गवण खोज खुजाईआ। जन भगतां साचा कलमा दस्से हदीसा, हज़रत हो के दए समझाईआ। निरगुण नाम निधान दए अनडीठा, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, चरण कँवल उपर धवल सच मुहब्बत दस्से प्रीता, प्रीतम हो के पारब्रह्म ब्रह्म आपणे विच समाईआ।