पुस्तकालयभाग १९

२४ हाढ़ शहिनशाही सम्मत २ ऊधम सिँघ दे गृह जलालाबाद ज़िला अमृतसर

सतिगुर शब्द अगम्मी जट्ट, वरन बरन वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी सचखण्ड दुआर साचा हट्ट, दो जहानां वस्त अमोलक आप वरताईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल देवे वथ, विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पैगम्बर झोली आप भराईआ। धुर दी करनी करता हो के दस्से सच, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा हुक्म वरताईआ। भाग लगाए काया माटी पंज तत कच्च, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश सोभा पाईआ। रंगण रंग चढ़ाए हड्ड मास नाड़ी रत्त, रतन अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। बोध अगाधा शब्द अनादा हो के गाए जस, वेद पुराण शास्त्र सिमरत हकीकी राग अल्हाईआ। अमृत आत्म निझर झिरना सच सरोवर देवे रस, रस्ता वाबस्ता हो के आपणा आप समझाईआ। बिन अक्खां निज नेत्र नैण खोले्ह अक्ख, प्रतख रूप नज़री आए गोसाँईंआ। हकीकत विच्चों देवे हक, लाशरीक परवरदिगार जलवा नूर ख़ुदाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सृष्टी दृष्टी अंदर जिस नूं रही लभ्भ, मन मति बुध भज्जे वाहो दाहीआ। तिस दा मेला निरगुण धार सरगुण नाल सबब, करे खेल शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा जट्ट इक अख्वाईआ। धुर दा जट्ट पुरख अकाल, अकल कलधारी खेल खिलाइंदा। जो वसे सचखण्ड सच्ची धर्मसाल,

मुकामे हक डेरा लाइंदा। जिस नूं पोह ना सके काल, जन्म मरन रूप ना कोए बदलाइंदा। शब्द गुरू बण दलाल, दो जहानां खेल खिलाइंदा। सन्त सुहेले भगत भगवन्त लए भाल, लख चुरासी विच्चों फोल फुलाइंदा। साचा मंत्र अन्तर दस्स सुखाल, निरंतर निरवैर निराकार आपणा परदा लाहइंदा। माया ममता तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक जगाइंदा। वेखणहार मुरीदां हाल, मुर्शद हो के फेरा पाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताइंदा। साचा जट्ट पुरख अगम्म, अलख अगोचर वड्डी वड्याईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित कदे ना पए जम्म, तत्व तत ना कोए रखाईआ। हरख़ सोग रहे ना ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। पवण स्वास ना लए दम, रसना जिह्वा ना कोए हल्काईआ। निहकर्मी हो के जाणे आपणा कम्म, करनी दा करता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बर देवे बेड़ा बन्न्ह, खेवट खेटा हो के भज्जे थाउँ थाँईंआ। कर प्रकाश सूरज चन्न, नूरी जलवा इक वखाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर कराए धन्न धन्न, शब्द अनादी नाद कर शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे जननी जन, परदा ओहला दए चुकाईआ। शब्दी जट्ट श्री भगवन्त, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। जो लख चुरासी आत्म परमात्म धुर दा कन्त, कन्तूहल नज़री आईआ। काया चोली चाढ़नहारा रंग बसन्त, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। गढ़्ह तोड़नहारा हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, निरअक्खर निरवैर हो के दए समझाईआ। दूसर घर करनी पए ना हिम्मत, हिम्मत अंदरे अंदर वधाईआ। लभ्भणा पए ना उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण सिम्मत, साचे घर गृह मन्दिर नज़री आईआ। मन वासना विकार विच करे ना कोए इल्लत, दहि दिशा ना कोए हल्काईआ। मेहरवान हो के मुहब्बत विच देवे खिल्लत, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जगत वासना होण ना देवे ज़िल्लत, ख्वारी अंदरों बाहर कढाहीआ। कूड़ी क्रिया मेटे जगत वासना निंदया निन्दक, दुराचार विभचार कर प्यार करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। साचा जट्ट श्री भगवान, जटा जूट नज़र कोए ना आईआ। जिस नूं विष्न ब्रह्मा शिव करन परवान, परवाने दे के सब नूं रिहा समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां देवे दान, शब्दी ढोला कलमा कायनात इक सुणाईआ। वेखणहारा मार झात, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सच दवारे सोभा पाईआ। नाम पदार्थ वस्त अमोलक अगम्मी देवे दात, दाता दानी हो के आप वरताईआ। वेखणहारा खेल तमाश, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। धन्ने दी पुछणहारा बात, पाहन पाथर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल इक समझाईआ। साचा जट्ट शब्द गुरदेव, स्वामी इक्को नज़री आईआ। जिस दी धन्ना करदा सेव, सेवक हो के सेव

कमाईआ। उह वसे धाम निहकेव, निहचल आपणा डेरा लाईआ। बुद्धी पावे कोई ना भेव, अनुभव आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। साचा जट्ट साहिब सुल्तान, परम पुरख इक अखवाइंदा। आदि जुगादी मेहरवान, जुग जुग वेख वखाइंदा। धन्ना जट्ट कर परवान, ठाकर आपणा परदा लाहइंदा। पूरब जन्म दा दे के दान, ख़ाली झोली आप भराइंदा। मुहब्बत प्यार विच बण किरसाण, साची किरस आप कमाइंदा। हल खूहा वाहे बण बलवान, क्यारे मोड़ तोड़ जोड़ निभाइंदा। अन्तर अन्तर दे के ब्रह्म ज्ञान, साची विद्या इक समझाइंदा। मन वासना रहे ना कोए शैतान, शरअ कूड़ी मेट मिटाइंदा। जिधर वेखे नज़री आए नौजवान, नौबत हक हक सुणाइंदा। लेखे ला के पीण खाण, अमृत रस जाम प्याइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला आप चुकाइंदा। साचा जट्ट साहिब समरथ, पुरख अकाला इक अख्वाईआ। जो भगतां देवे अगम्मी वथ, बिन हथ्थां हथ्थ फड़ाईआ। काया मन्दिर अंदर साची मंज़ल चढ़ के देवे रख, जित्थे सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। जगत वेखण वाली होवे कोई ना अक्ख, बुद्धी समझ कोए ना आईआ। इक्को नूर जोत प्रकाश, नूरो नूर नूर डगमगाईआ। जित्थे भगत भगवान दी पूरी होवे ख़ाहिश, ख़ालस आपणा रंग चढ़ाईआ। आत्म परमात्म होवे साथ, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गृह वेख वखाईआ। साचा जट्ट बणया इक धन्ना, धन धनाढ नज़र कोए ना आईआ। जिस ने धुर दा हुक्म मन्ना, मन वासना दिती तजाईआ। जगत नेत्र हीण हो के अन्न्हा, निज नैण अक्ख खुल्हाईआ। अबिनाशी करता निरगुण सरगुण हो के आया भन्ना, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पन्ध मुकाईआ। आ के वेख्या जगत किसान दा बन्ना, खेत क्यारे संसारी वण्ड वण्डाईआ। कोल बह के खूह दे चन्ना, चन्न आपणा कीता रुशनाईआ। भाग लगा के काया माटी तनां, तत्व तत दिता समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। साचा जट्ट करे साची किरस, मिहनत सतिगुर झोली पाईआ। शब्द गुरू मेटे हिरस, हवस अगली दए मिटाईआ। पुरख अकाल करे तरस, मेहर नज़र नाल तकाईआ। घर स्वामी आ के देवे दरस, पाथर पाहन दी लोड़ रही ना राईआ। जन्म जन्म दी मुकी भटक, अटक अगे ना कोए वखाईआ। कूड़ कुड़यार रिहा ना अंदर कटक, नाता झूठा दिता मुकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म द्वैत दवेश रिहा ना फ़र्क, रंग इक्को दिता चढ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी कर के तरक, तुरत आपणे नाल मिलाईआ। भुक्खे दा भुक्ख्यां वाला फेर रहिण ना दिता वरत, नाम भण्डार एकँकार इक्को ल्या छकाईआ। अगे ला के गया शर्त, शरअ दी शरीअत दिती समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

साचा खेल आप वरताईआ। साचा जट्ट ज़बरदस्त, सतिगुर शब्दी नज़री आईआ। जिस दा खेल कीट हसत, हस्ती सब दी दए बदलाईआ। जो विष्न ब्रह्मा शिव देवणहारा रसद, भण्डारा धुर दा इक वरताईआ। भगत भगवान नाम ख़ुमारी विच रखे मस्त, मस्त दीवाने लए बणाईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे अंदर हसद, विकार हँकार देवे कढाहीआ। मन ममता मेटे आतश, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। साचा हुक्म देवे सख्त, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। कलयुग वेला आवे वक्त, अन्त अख़ीर बेनज़ीर दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ओहला परदा रिहा चुकाईआ। धन्ना जट्ट मूर्ख ना जाणो गवार, मनसा मन ही मांहि समाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर मंगे दीदार, बिन लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउँदा रहे साची वार, वारता इक्को इक अल्हाईआ। घर मन्दिर सोहे ठाकर ठाकर दवार, ठोकर आपणा नाम लगाईआ। बन्द किवाड़ी खुल्ले किवाड़, बजर कपाटी पार नज़री आईआ। अमृत बख्शे ठंडा ठार, धुर दा झिरना इक झिराईआ। शब्द अगम्मी वज्जे नाद, अनहद नादी नाद शनवाईआ। परम पुरख दी आवे याद, दूजा गुण ना कोए वड्याईआ। सुरती शब्द होवे बिसमाद, बिस्मिल आपणा रंग कराईआ। साचा मिले इक अहिबाब, मुहब्बत विच वड्याईआ। आसा मनसा पूरी करे मुराद, मुद्दतां दे विछड़यां दए मिलाईआ। घर स्वामी आ के सुणे फ़रयाद, फ़ैसला हक दए कराईआ। अन्तर अंदर प्रेम प्यार दी पुरख अकाल सुणी इक आवाज़, भज्जा वाहो दाहीआ। नाता तोड़ जगत समाज, जगत समग्री परे हटाईआ। भगत भगवान दा साचा दस्स रिवाज, रवायत कर के कफायत कर के अनायत विच आशा पूर कराईआ। दुरमति मैल धो के दाग़, पतित पुनीत दिता बणाईआ। नूरी जोत जगा चिराग़, काया मन्दिर करे रुशनाईआ। नाम पदार्थ दे के खाज, भोग बाहरों दिता लगाईआ। सेवक सेवादार बण के चाक, मज्झी छेड़ हल वाह ख़ुशी रखाईआ। चार युग विच इक वार धन्ने नाल मिलण दा होया इतफ़ाक, दूजा धन्ना नज़र कोए ना आईआ। जन भगतां जुग चौकड़ी लहिणा देणा सब दा करे बेबाक, पुरख अकाल दीन दयाल दयावन्त मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे जट्ट लए प्रगटाईआ। साचा जट्ट एका सिध्धा, सिदक सबूरी विच समाईआ। जिस नूं पोह ना सके नौ निधा, अठारां सिधां नेड़ कोए ना आईआ। जिस दा शब्द गुरू तीर अणयाले नाल विध्धा, काया विद्याले अंदर करी पढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के साची बिधा, बिधना दा लेखा दिता चुकाईआ। भाग लगा के जीउ पिण्डा, ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दिता खुल्हाईआ। धन्ना जट्ट कहे मैं होया धनाढ, मिली नाम सच्ची वड्याईआ। जिस ने खूहा वाहया आज, क्यारे मोड़ ख़ुशी वखाईआ। मैं ओस दा होया

दास, आपा आप ओसे दी झोली पाईआ। मेरा लेखे लग्गे स्वास, साह साह इक्को नाम ध्याईआ। निरगुण जोत होवे प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। इक्को दस्से जाप, साचा ढोला दए जणाईआ। रूह बुत्त दोवें करे पाक, पारब्रह्म बेपरवाह आपणा रंग चढ़ाईआ। एथे ओथे दो जहानां बणे सच्चा बाप, पतिपरमेश्वर आपणी गोद उठाईआ। नाता जोड़े धुर दा साक, सज्जण इक्को नज़री आईआ। मेहरवान हो के सिर ते रखे हाथ, समरथ आपणी दया कमाईआ। जिस कारन धन्ने दे आया पास, आशा मनसा पूर कराईआ। जन भगतो गुरमुखो जे एहो जेही सब नूं आ जाए जाच, फिर बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। सतिगुर शब्द घर घर दा लेखा ल्या वाच, लहिणा देणा जाणे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता करनी दा मालक कुदरत दा कादर इक्को नज़री आईआ। धन्ना बणन दा जिस नूं चाअ, चाउ घनेरा अंदर लैणा प्रगटाईआ। सतिगुर शब्द आपे बणे मलाह, बेड़ा शौह दरयाए पार कराईआ। कोट जन्म दे बख्श देवे गुनाह, पतित पापी लए तराईआ। इक्को नाम संदेसा दए सुणा, धुर दा ढोला राग अल्हाईआ। घर मन्दिर दए सुहा, काया काअबे वज्जे वधाईआ। अमृत आत्म जाम दए प्या, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। बिन दीवा बाती करे रुशना, जोती जोत डगमगाईआ। आत्म सेजा दए सुहा, साहिब स्वामी हो के वेख वखाईआ। दामनगीर हो के आपणा दामन दए फड़ा, सुरती शब्दी पल्लू गंढ्ढ फड़ाईआ। बिना सद्दयां घर स्वामी ठाकर जावे आ, ठोकर नाल लए उठाईआ। धन्ना जट्ट शहादत विच बणे गवाह, जो गहर गम्भीर मिल के ख़ुशी मनाईआ। मन वासना अंदरों दयो गवा, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। माया ममता दा लग्गण दयो ना दाअ, हँकार विकार ना कोए वड्याईआ। इक्को चरण कँवल पुरख अबिनाशी करो धिआं, साहिब सतिगुर होए सहाईआ। जिस वेले चाहो निज नेत्र दर्शन लवो पा, अक्ख प्रतख साख्यात सति सरूप नज़री आईआ। आपणा हक सच दवारे लओ जणा, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी धुर दा हिस्सा वण्ड वण्डाईआ। आत्म हो के परमात्म नालों कदे ना होवे जुदा, ब्रह्म हो के पारब्रह्म विच समाईआ। एहो धन्ने दा बिन धन तों सच्चा राह, मार्ग चल के सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर अंदर परदा दए उठाईआ। धन्ने जट्ट ने पाया ठाकर, स्वामी इक्को नज़री आईआ। भाग लग्गा काया गागर, गहर गम्भीर दिती माण वड्याईआ। निर्मल कर्म होया उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। इक्को वणज कीता बण के हक सौदागर, दूजी वस्त हथ्थ ना कोए छुहाईआ। याद करदा रिहा हो इकागर, मन वासना ना कदे हल्काईआ। पुरख अकाल दीन दयाल घर आ के दिता आदर, आदत ठाकरां वाली दिती बदलाईआ। झगड़ा रिहा ना मकतूल कातिल, बातन आपणा दरस कराईआ।

लेखा जाण धुर रसातल, रसीआ हो के रस चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर्शन देवे सतिगुर बातन, जन भगत दवारे आ के ख़ुशी मनाईआ।