पुस्तकालयभाग १९

पहली सावण शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल

बल कहे मेरे धुर दे बावन, वाह वाह तेरी बेपरवाहीआ। जन भगत सुहेले बणयों ज़ामन, निरगुण हो के मेल मिलाईआ। शब्दी डोर बंधाया दामन, सति सतिवादी खेल खिलाईआ। आसा मनसा पूरी कर के कामन, काम क्रोध लोभ मोह हँकार देणा गवाईआ। धुर दरगाही बण के पतित पावन, पुनीत गुरमुख दिते कराईआ। सच सरोवर तेरे नहावण दुरमति मैल रहे ना राईआ। धन्न वड्याई परत के आया सावण, शहिनशाह वेखे चाँईं चाँईंआ। गुर अवतार पैगम्बर ढोले गावण, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार इक सरनाईआ। बल कहे मेरे बावन भगवन, भगत हो के सीस निवाईआ। लेखा चुक्कया अवण गवण, गहर गम्भीर मिली सरनाईआ। तेरा लेख किसे ना पढ़या वाहिद दुष्ट दमन, दमां वाला सार कोए ना पाईआ। लख चुरासी तेरा कोई ना जाणे चमन, चमत्कार तेरा जलवा नूर ख़ुदाईआ। बिन गोबिन्द शब्द धार दो जहानां करे कोई ना अमन, आमद विच नज़र कोए ना आईआ। हरि का भेव जाणे कवण, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक वखाईआ। बल कहे मेरे बावन, परम पुरख परमात्म तेरी वड वड्याईआ। सच सरूप जिस वेखी आत्म, अन्तर अन्तर खोज खुजाईआ। परदा ओहला चुक्कया बातन, नूर नूर नूर रुशनाईआ। सच स्वामी बण साथण, सगला संग आप प्रगटाईआ। जिस दी आदि जुगादि नित नवित दो जहान, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द गाउँदे गाथण, सोहले ढोले शब्दी नाद अनादी धुन शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। बल कहे मेरी नमस्ते, निउँ निउँ सीस निवाईआ। जो सहिज सुभाओ बचन किहा हस्सदे हस्सदे, हस्ती विच्चों हस्ती आप प्रगटाईआ। जिस ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल वेखे वसदे, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखे नस्सदे, जुग चौकड़ी भज्जण वाहो दाहीआ। निरगुण निरवैर निरँकार इशारे दए अगम्मी अक्ख दे, आख़र मंज़ल चढ़ के ख़ुशी मनाईआ। जित्थे बिन अक्खरां तों ढोले परम पुरख दे जस दे, अलिफ़ ये अक्खर वण्ड ना कोए वण्डाईआ। खेल वेखे परम पुरख समरथ दे, दरगाह साची सोभा पाईआ। जैकारे वेखे अलख अलख दे, नाअरा हक हक दृढ़ाईआ। भण्डारे वेखे धुर दे हट्ट दे, गुर अवतार

पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव बैठे झोलीआं डाहीआ। भगत सुहेले सति सतिवाद वेखे रटदे, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बल कहे बावन मैं वेख्या अजब नज़ारा, बेनज़ीर दिता जणाईआ। ढाईआं करमां विच मेरा होया किनारा, किशती नईआ बाहर ना कोए लँघाईआ। सम्बल देस होया अवतारा, अवतर आपणा हुक्म बणाईआ। जिस दा अन्त ना पारावारा, बेअन्त आप अख्वाईआ। सो खेले खेल खेलणहारा, पतिपरमेश्वर वड वड्याईआ। जुग चौकड़ी पावे सारा, निरगुण हो के वेस वटाईआ। कागत कलम ना लिखणहारा, कलम शाही चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। बल कहे तेरा खेल अवल्ला, आदि पुरख तेरे हथ्थ वड्याईआ। जुग चौकड़ी वेस वटाए इक इकल्ला, दूजा नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी आत्म परमात्म फड़ाए पल्ला, परम पुरख तेरी बेपरवाहीआ। तूं वसें जलां थलां, डूँग्घे सागर गहर गम्भीर आपणा आसण लाईआ। तेरा महल अटल उच्च मनार अटला, साचे दर वज्जदी रहे वधाईआ। दीपक जोत इक्को बला, नूरो नूर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल दए समझाईआ। बावन कहे सुण बल बाली बुध, सचखण्ड दुआर तैनूं दयां जणाईआ। जिस दी चार जुग किसे ना पाई सुध, गुर अवतार पैगम्बर निउँ निउँ सीस निवाईआ। जो देवणहारा सब कुछ, परदा ओहला दए चुकाईआ। जिस दा भण्डार आदि जुगादि कदे ना जाए मुक्क, अतोट अतुट आप वरताईआ। जिस दा रूप नज़र ना आवे मानस मनुक्ख, तत्तां विच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कोई ना व्यापे दु:ख सुख, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। जिस दा शब्द अगम्मी इक्को · जिस विच्चों लख चुरासी लई प्रगटाईआ। हुक्में अंदर फिरे चारे कुण्ट, दहि दिशा

वेखे थाउँ थाँईंआ। प्रभ चरण दवारा दस्से धाम बैकुण्ठ, दर दवारा इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी अन्तरजामी धुर दा परदा आप उठाईआ। बल कहे सुण मेरे भगत, भगत भगत ताईं समझाईआ। जिस खेल रचाया जगत, बावन हो के वेस वटाईआ। जिस दा कारन इक्को फ़कत, फ़िकरा समझे कोए ना राईआ। चार वेद अठारां पुराण लिख ना सके लिख्त, वेद व्यासे चली ना कोए चतुराईआ। मेरा जाण ना सक्या इष्ट, ओहला परदा कोए ना लाहीआ। रामा मिल के नाल वशिष्ट, विषयां वाला गुरू गया मनाईआ। जिस दी नाम मिलदी रही किशत, दीन दुनी वज्जदी रही वधाईआ। चार युग पूरा होया किसे ना सिदक, भरोसे विच ना कोए लोकाईआ। ग़ुस्सा आउँदा रिहा जे कोई दुष्ट वेखे निन्दक, दुराचारां दहिलीज़ दुरकाईआ। इक्को पुरख अकाल जिस विच आदि जुगादी साची हिम्मत, हौसला आपणे नाल रखाईआ। लख चुरासी आत्म परमात्म सब दी सांझी रखे सिम्मत, दिशा वण्ड ना कोए वण्डाईआ।

जन्म कर्म दा पापी होवे निन्दक, निउँ के लागे पाईआ। दूजी वार करावे कदे ना मिन्नत, मेहर नज़र नाल पार लँघाईआ। मन दी रहिण ना देवे इल्लत, कूड़ी क्रिया दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बल कहे बावन कुछ दस्स दे भेत, चौथे युग मंग मंगाईआ। जिस कारन नज़री आवें नेतन नेत, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। पार अन्धेरा करें हेत, प्रेमी हो के प्रेम वखाईआ। निहकर्मी हो के लिखें लेख, बिन कलम शाही देवें माण वड्याईआ। जन भगतां लै के जावें साचे देस, सचखण्ड दवारा सोभा पाईआ। मालक बण के नर नरेश, नर नरायण नज़री आईआ। तेरा मुच्छ दाढ़ी ना दिसे कोए केस, मूंड मुंडाया तत ना कोए वखाईआ। तेरा शब्द गाउँदा इक दस्मेश, दहि दिशा विच समाईआ। जिस दे अगे चले कोए ना पेश, पेशवा सारे सीस निवाईआ। जो सदा रहे हमेश, हमसाजण हो के वेख वखाईआ। कोई ना जाणे रंग रूप रेख, ·षी मुनी सारे देण दुहाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के इक इकल्ला एकँकारा दस्से भेत, नर निरँकारा हो के परदा आप उठाईआ। सच दवारे आपे लए वेख, वेखणहार तेरी बेपरवाहीआ। मैं भगती अंदर होया तेरे पेश, शक्ती अंदर शक्त ना कोए वखाईआ। मैनूं अगला दस्सदे लेख, लेखा लेखे विच्चों कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। बावन किहा बल वेख विचार, बुद्धी रहे ना कोए चतुराईआ। नव नौ दिता वार, हिस्सा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। धरनी उत्ते पैर पसार, आपणा आप दिता मिटाईआ। तेरी समग्री किसे कम्म ना आई कार, करता भोग ना मुख लगाईआ। रिषी रोंदे गए जगत हज़ार, अगणत देण दुहाईआ। मेरी किसे ना पाई सार, परदा सक्या ना कोए चुकाईआ। हुक्में अंदर सारे होए बेअख्त्यार, बचया रहिण कोए ना पाईआ। खेल करया परवरदिगार, निरगुण सरगुण वेस वटाईआ। बल नेत्र नीर वहा के रोया धाहां मार, इक्को इक इक्क सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे बणाईआ। बल कहे मेरे भगवन्त, तेरा अन्त कोए ना आईआ। तूं आदि जुगादी कन्त, वेस अनेका रूप धराईआ। गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, परदा ओहला दएं चुकाईआ। दर भिखारी होया मंगत, ख़ाली झोली अगे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बावन किहा सुण बल नाल प्रेम, शब्दी धार जणाईआ। नेत्र पुट्ट के वेख तैनूं नज़री आवे विच्चों हेम, कुण्ट आपणे विच छुपाईआ। जिस दा लहिणा उस दा देण, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। शब्दी धार गोबिन्द जिस नूं कहिण, दो जहान जस गाईआ। उस दा खेल वखाया बिन नैण, बिन अक्खां अक्ख बदलाईआ। बिन भगतां साक सैण, सज्जण इक हो जाईआ। जिस दा लेखा बाल्मीक लिखणा विच रमायण, राम हो के रमता रमता मेरे विच समाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा भेव आप खुल्हाईआ। बल कहे मैं मूर्ख मूढ़्ह, सार तेरी ना आईआ। कर किरपा दे चरण धूढ़, टिक्का मस्तक लाईआ। नज़रीं आएं हाज़र हज़ूर, निरगुण जोत करें रुशनाईआ। मेरा मुआफ़ कर कुसूर, कसम खा के दयां जणाईआ। मेरी बेनन्ती कर मन्ज़ूर, घर मेरे भोग लगाईआ। बावन किहा एह पैंडा अजे दूर, कलयुग अन्तिम दयां वखाईआ। तेरे दर आवां ज़रूर, निरगुण हो के वेस वटाईआ। मन ममता पाए फ़तूर, फ़तवा लग्गे सर्ब लोकाईआ। गढ़्ह हँकारी होवे ग़रूर, ग़ुरबत विच लोकाईआ। माटी तन तपे तन्दूर, सांतक सति ना कोए कराईआ। निहकलंक हो के होवां मशहूर, मश्वरा भगतां नाल बणाईआ। पन्ध मुका के नेड़ा दूर, दरगाह वेखां चाँईं चाँईंआ। सच भण्डार कर भरपूर, भरम दयां मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। बल किहा प्रभ खा लै इक दाणा, दयावान दया कमाईआ। मेरा तेरे उत्ते माणा, ममता मोह ना कोए रखाईआ। तूं चतुर्भुज श्री भगवाना, भाग सब दा दएं बणाईआ। निरगुण तेरा होया आणा, सरगुण वेस वटाईआ। बख्शीं चरण ध्याना, इक्को ओट तकाईआ। होया बाल अंञाणा, ढह प्या सरनाईआ। बावन किहा उठ वेख कर ध्याना, तैनूं दयां वखाईआ। तेरी नगरी विच बाल अंञाणा, चार भैणां इक्को भाईआ। जिस दे गृह दा मन्ज़ूर होया खाणा, चारे खाणी विच्चों बाहर कढाहीआ। ओसे दर मन्ज़ूर होणा पकवाना, पारब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। निरगुण हो के खेलां खेल दो जहानां, दोहरा हुक्म वरताईआ। जन भगत सुहेले देवां इक ज्ञाना, एका एक कर पढ़ाईआ। मेल मिला के सच दुआर श्री भगवाना, भगवन आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बावन किहा बल उठ के मार दे लीक, साढे तिन्न हथ्थ लंमी नज़री आईआ। मेरी चरण नाल करा तस्दीक, शब्दी हुक्म नाल समझाईआ। मेरी ओस वेले रखणी उडीक, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। नाल मिलाउणा बटवारा बाल्मीक, जिस ने रामा देणा प्रगटाईआ। रविदास चमारा जिस ने चौखुर लैणे घसीट, खलड़ी खल्ल लुहाईआ। जगत ज़ाती विच्चों होणा नीच, ऊँचो ऊँच मिले सरनाईआ। जिस दा पुरख अकाल होणा मीत, मित्र प्यारा बेपरवाहीआ। जिस ने पाहन गंढ्ढदयां गाउणा गीत, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। साची होणी हक प्रीत, प्रीतम इक्को लैणा मनाईआ। निरगुण धार बिन अक्खरां तों शब्द देणी रसीद, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक दृढ़ाईआ। बावन किहा बल खोल्ह के वेख अक्ख, आख़र दयां जणाईआ। निरगुण धार गोबिन्द प्रतख, सरगुण पंज तत हंढाहीआ। पुरख अकाल दा करे जस, डंका फ़तिह नाम वजाईआ। हुक्म मंने हस्स हस्स, हस्ती हस्ती विच्चों बदलाईआ। सब किछ परम पुरख दी झोली घत्त, वत आपणा आप

बदलाईआ। लेखे ला के आपणी बूँद रत्त, भेंटा प्रभ दी दए कराईआ। शब्द निराले तीर मार के फट्ट, फट्टड़ करे सर्ब लोकाईआ। भगत सुहेले वेखे नठ नठ, पाँधी हो के पन्ध चुकाईआ। जानणहारा घट घट, लख चुरासी खोज खुजाईआ। इक्को शब्द संदेसा देवे सच, साचा हुक्म आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आप समझाईआ। बावन कहे बल वेख बेनज़ीर, बिन नज़र नज़र उठाईआ। जो बदले सर्ब तकदीर, तदबीर दए समझाईआ। जिस नूं कटे ना कोए शमशीर, शमां सके ना कोए बुझाईआ। जिस दी नज़र ना आए तस्वीर, तसबी माला ना गल लटकाईआ। चोटी चढ़ अख़ीर, घर घर डेरा लाईआ। जिस नूं सजदे करन पैगम्बर पीर, गुर अवतार सीस झुकाईआ। जिस ने शरअ पाउणा ज़ंजीर, शरीअत विच फसाईआ। जिस ने झगड़ा वखाउणा ग़रीब अमीर, अमरा पद ना किसे जणाईआ। कलयुग काया बदलणी ज़मीर, ख़मीर अंदर देणा टिकाईआ। हुक्म दे के शाह हकीर, संसा रोग देणा गवाईआ। संदेसा दे के इक कबीर, काया काअबे विच्चों करे रुशनाईआ। मेला मिले गहर गम्भीर, गवर इक सरनाईआ। जो आदि तों रिहा कदीम, कदमां ते कायम मुकाम इक्को दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बावन कहे बल होर कर विचार, धुर दी धार जणाईआ। जिस वेले बीते जुग चार, कलयुग अन्तिम फेरा पाईआ। कल कल्की लए अवतार, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जिस कन्यां दा परोसा वेख्या थाल, बल नगरी विच्चों सोभा पाईआ। ओस दा नाता जोड़ के गोबिन्द नाल, शब्दी शब्द मेल मिलाईआ। अन्तिम लेखा जाण माज़ी हाल, ओहला दए गवाईआ। सच स्वामी कर के भाल, मेला मेले सहिज सुभाईआ। अन्तरजामी वसे नाल, निहकामी कर्म कमाईआ। बाल्मीक दए अहिवाल, रविदास शहादत इक भुगताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लेखा आप जणाईआ। बावन किहा बल वेख इक इशारा, बिन अक्खां दयां वखाईआ। जिस वेले निरगुण निरवैर होवे उज्यारा, लोकमात नूर रुशनाईआ। सच दुआर होवे सच विवहारा, विवहारी आपणी कार कमाईआ। जन भगतां भरे भण्डारा, भुक्ख्यां भुक्ख मिटाईआ। उठ वेख लेख अपारा, अपरम्पर हो के दयां जणाईआ। आलम इलम तों बाहरा, ज़ेर ज़बर ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा परदा आप चुकाईआ। बल किहा बावन खोल्ह दे परदा, ओहले विच्चों आपणा आप जणाईआ। मैं मंज़ल जावां चढ़दा, अगे हो ना कोए अटकाईआ। इक्को नाम जावां पढ़दा, जिस नूं पढ़यां दूजे दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरा दर्शन जावां करदा, कदम कदम ते सीस निवाईआ। दर दवारे बणदा जावां बरदा, बन्दगी विच तेरी सेव कमाईआ। तेरा रूप जाण के नरायण नर दा, नर हरि तेरी ओट तकाईआ। जिस कारन तूं भगतां मात

घलदा, घल के आपणा जोड़ जुड़ाईआ। अगे झगड़ा छड्ड दे वल छल दा, अछल अछल्ल तेरे अगे मंग मंगाईआ। जन भगत तेरे प्यार अंदर पलदा, इक्को समझे परम पुरख जणेंदी माईआ। रस लवे अमृत तेरे जल दा, दूजा नीर ना कोए चुआईआ। औखा वेला जिसदा कलयुग कल दा, कलमे वालयां इकल्ला परम पुरख देणा भुलाईआ। झगड़ा पैणा सूर गऊ खल्ल दा, ख़ालस नज़र कोए ना आईआ। लेखा होणा काम क्रोध लोभ मोह हँकारी दल दा, दलिद्री होणी जगत लोकाईआ। प्रभ दे भाणे अंदर कोए ना चलदा, चलित्तरां विच जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बावन किहा मैं दस्सां दूर दुराडा, अगे तों अग्गा दयां जणाईआ। जिस वेले पुरख अकाल आया डाहढा, निरगुण हो के फेरा पाईआ। शब्द अगम्मी जणाए रागा, धुर दा हुक्म मनाईआ। जन भगत खोल्हे जागा, जागरत जोत करे रुशनाईआ। दुरमति मैल धोवे दाग़ा, दग़िआ तों लए बचाईआ। हरि जू मेले कन्त सुहागा, जगत रंडेपा दए कटाईआ। हँस बणाए फड़ फड़ कागा, सोहँ जाप जपाईआ। बल जिस कन्यां रखीआं मेरीआं तांघां, तमअ विच शमां दयां जगाईआ। जित्थे झुकणे सूरज चांदा, गुरमुख चन्द करां रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण जोत बदल के स्वांगा, स्वांगी हो के वेख वखाईआ। बल कहे प्रभ बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। दोए जोड़ के सीस निवा, बेनन्ती दिती जणाईआ। हउँ बालक तूं पिता माँ, तेरी ओट तकाईआ। इक्को लवां तेरा नाँ, दूजा गीत ना कोए जणाईआ। तूं साहिब स्वामी पकड़ें बांह, फड़ बाहों गले लगाईआ। तेरे चरण कँवल बलि बलि जां, निउँ निउँ लागां पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। बावन किहा बल आह लै मेरी चिठ्ठी, ढाईआं लैणां विच लिखाईआ। जिस दी धार अगम्मी चिट्टी, कलम शाही ना कोए वड्याईआ। जिस दे अगे लिखी इक्की, एकँकार दिती वड्याईआ। जिस दा भेव किसे ना दिस्सी, दहि दिशा ना कोए जणाईआ। उन्हां दी धार होवे मिठ्ठी, अनडिठ्ठी कार कमाईआ। सृष्टी जाणी जित्ती, हिती बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक प्रगटाईआ। चिठ्ठी बल ने लई वेख, एकँकार दिती पढ़ाईआ। जिस दा पहला सोहणा लेख, निहकलंक नज़री आईआ। जो वसे भगतां देस, सच दवारे सोभा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दे होवण पेश, चार युग दा लेखा वेख वखाईआ। दो जहानां बण नरेश, इक्को हुक्म दए सुणाईआ। अंदर वड़ के खोल्हे भेत, परदा आप चुकाईआ। जिस दे हुक्में अंदर अर्जन सिर विच पैणी रेत, तत्ती अग्नी अग्ग जलाईआ। बाले वारने दस दस्मेश, दहि दिशा रूप दरसाईआ। पुरख अकाल दे हो के पेश, माछूवाड़े सीस झुकाईआ। अन्त हो के एक दा एक, एकँकार वेख वखाईआ। बल जिस कन्यां ने तेरी

नगरी खाणा कीता भेंट, भट्ट बण के ओसे दा जस गाईआ। जन भगतां घर घर जा के सब दा पवित्र करे पेट, पटने वाला नाम मिलाईआ। जन्म कर्म दा बण के खेवट खेट, बेड़ा दो जहानां पार कराईआ। चिठ्ठी मेरी लै लपेट, चार युग ना कोए खुल्हाईआ। फेर तैनूं सचखण्ड दा बणावां सेठ, सच भण्डारा झोली पाईआ। बल चरणां उत्ते कर आदेस, सीस दिता झुकाईआ। बावन किहा मेरा तेरा हेत, अन्त वज्जे वधाईआ। घर आ के लवां पेख, पेखत पेखत आपणी ख़ुशी प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। बल चिठ्ठी लग्गा लपेटण, तीजा हिस्सा दिता उलटाईआ। की अगे लग्गा वेखण, बाल्मीक बैठा रूप बदलाईआ। रविदास कराया चेतन, चिन्ता रही ना राईआ। अगला खुल्ल्हया भेतन, परदा इक उठाईआ। वेख्या नर नरेशण, नर निरँकारा नज़री आईआ। जो वस्या सचखण्ड दवारे साचे देसण, तख्त निवासी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक प्रगटाईआ। चिठ्ठी दा चौथा हिस्सा मरोड़, बल आपणी सेव कमाईआ। नज़री आया लेखा होर, होर दी होर होई पढ़ाईआ। कलयुग तक्कया अन्ध घोर, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। मन वासना होई चोर, घर घर बैठी मुख छुपाईआ। साचा नाम ना किसे कोल, ख़ाली दिसे लोकाईआ। कूड़ा डंका वज्जे ढोल, ढोलक छैणे सर्ब खड़काईआ। आत्म परमात्म जाए कोई ना मौल, निरगुण निरगुण विच ना कोए समाईआ। बावन किहा बल तेरे नाल मेरा कौल, कलयुग अन्त दयां दृढ़ाईआ। जिस वेले आवां उपर धौल, तेरी धरनी भाग लगाईआ। सच दवारा सच भण्डारा बण वरतारा देवां खोल्ह, तेई मग्घर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक समझाईआ। बल चिठ्ठी दा पासा दिता पलट, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। सारी सृष्टी दिसी ग़लत, बिन भगतां सच विच ना कोए समाईआ। बल दी थोड़ी खुल्ही पलक, पलकां तों परे पतित पुनीत नज़री आईआ। जिस दी अगम्मी झलक, झल्लयां दए वड्याईआ। जो राखा हलत पलत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। सद वसे उपर फ़लक, ख़लक वेखे नूर ख़ुदाईआ। जिस दी झल्ले कोए ना झलक, नैण अक्ख ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा परदा आप चुकाईआ। बल ने चिठ्ठी दी कीती तहि, आप आपणी सेव कमाईआ। दुनिया हुन्दी वेखी लय, लैणां विच वेखी सफ़ाईआ। चार युग दी करनी हुंदी वेखी खै, बेख़बरां ख़बर ना कोए सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल इक्को साचा रहे, रहबर सारे मुख छुपाईआ। जो भगतां अंदर बहे, भगवन हो के नज़री आईआ। सच भण्डारा नाम दए, मन दैंत दए खपाईआ। झगड़ा रहे ना कोई गृह, गृह भीतर वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। चिठ्ठी कहे मैं होई इक्ट्ठी, आपणा

आप रूप बदलाईआ। प्रभ चरणां उत्ते ढठ्ठी, निउँ के देवां दुहाईआ। मैं विकणा किसे नहीं हट्टी, गुर अवतार पैगम्बरां हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। मैं जगणा नहीं बण के मोमबती, कमलापती तेरी ओट तकाईआ। मैं कोई नाम मंगणा नहीं इक रती, रतन अमोलक तेरा नूर नज़री आईआ। मैं किसे दी भरनी नहीं चट्टी, हिस्सा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। चार युग नहीं फिरना नठ्ठी, भज्जां वाहो दाहीआ। मेरी बिना गोबिन्द पढ़े कोई ना पट्टी, अक्खर अक्खर ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म दे समझाईआ। पुरख अकाल किहा चिठ्ठी तेरे उत्ते मेरा कोई नहीं दसखत, तेरी हद्द ना कोए बणाईआ। जिस वेले परत के आवां वत, वतन मातलोक प्रगटाईआ। तेरे अंदरों प्रगटा के सच, सति दयां समझाईआ। भाग लगा के काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह दयां सुहाईआ। जन भगतां मार्ग धुर दा दस्स, अगम्मी अगम्म करां पढ़ाईआ। निज नेत्र लोचन खोल्ह के अक्ख, अक्खरां तों खैहड़ा दयां छुडाईआ। तूं मेरा मैं तेरा भगत भगवान दा सांझा होवे जस, वेद पुराणां दी लोड़ रहे ना राईआ। सति धर्म दा खोल्ह के हट्ट, दवारा इक्को दयां प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म रिहा समझाईआ। चिठ्ठी कहे मैं तेरे हुक्म दी धार मामूली, जगत मुआमलयां विच कदे ना आईआ। प्रभू वेखीं मेरे नाल ना वरतीं बेअसूली, असल तैनूं दयां दृढ़ाईआ। तूं मालक कन्त कन्तूहली, दो जहानां अख्वाईआ। तेरा नाम वड्डा कानूनी, जिस दा काइदा ना कोए बदलाईआ। तैनूं समझे ना कोए नजूमी, पंडतां दी चले ना कोए चतुराईआ। तेरा बालक नढ्ढा इक्को शब्द मासूमी, नंन्हां नंन्हां नज़री आईआ। जिस दी याद कदे ना भूली, भुल्लयां लए समझाईआ। जिस दे बाग़ फुलवाड़ी फूली, पत्त टहणी मात महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देणी माण वड्याईआ। चिठ्ठी कहे मैं हो गई पड़दे ओहले, अंदरों नज़र किसे ना आईआ। मैं छुप गई साचे चोले, जो चोजी प्रीतम दिता पहनाईआ। हे प्रभू मैनूं बिना गोबिन्द कोई ना खोल्हे, मेरी तेरे अगे दुहाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगम्बर बणने बड़े विचोले, विचे विच फेरीआं पाईआ। दीनां मज़्हबां पाउणे रौले, झगड़ा जगत होवे लोकाईआ। जन भगत तेरे बणन सिध्धे गोले, दूजे दर ना मंगण जाईआ। आत्म परमात्म गावण ढोले, ढोआ देणा बेपरवाहीआ। अग्नी तत मूल ना खौले, पंचम पंच ना कोए लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जिस वेले बल ने चिठ्ठी लै लई मुट्ठ, बावन सीस झुकाईआ। कन्यां कँवारी घर तों आई उठ, भज्जी वाहो दाहीआ। बदलया आपणा रुख़, बल दवारे सोभा पाईआ। मैं हुण नहीं रहिणा चुप, मैनूं अंदरों कोए हिलाईआ। मैं वेखां कलयुग अन्धेरा घुप, मेरा परदा दिता उठाईआ। लहिणा देणा भगतां जावे ना मुक, मैं आसा होर

वधाईआ। बावन जे तूं भगतां लाहवें ना भुक्ख, भुक्ख्यां ना दएं रजाईआ। प्रभू दी सफ़ल होणी नहीं कुक्ख, कुलखणी नार बण के दएं दुहाईआ। जिंनां चिर भगतां नूं श्री भगवान कहे ना पुत्त, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। ओनां चिर मैं तेरे नालों पैणा रुठ्ठ, चार युग मिल ना सीस निवाईआ। बावन ने प्रेम जाम दे के घुट, घुट्ट के गले नाल लगाईआ। हौली जेही ल्या पुछ, की कुछ वेख्या चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तकाईआ। बाली किहा जिस वेले मैनूं घुट्टया, बावन प्यार वधाईआ। माता पिता नालों प्यार टुट्टया, पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। जिस दा तन वजूद कोई ना जुस्सया, माटी ख़ाक ना कोए हंढाहीआ। जिस दा बूटा भगत किसे ना पुट्टया, भगवन हो के सेव कमाईआ। जिस दा भण्डारा ना कदे नखुट्टया, जुग जुग रिहा वरताईआ। जो मार्ग उत्तों कदे ना घुथया, गुर अवतार पैगम्बरां रिहा चलाईआ। ओस सहिजे नाल मैनूं अंदर वड़ के पुच्छया, शब्दी शब्द मंग मंगाईआ। मैनूं नज़र आया ओह रुक्कया, जो रुक्का बल आपणे हथ्थ छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी नज़र दिती बदलाईआ। नंन्ही कहे नंन्ही बच्चीआ, बचपन आपणा दयां जणाईआ। मैं शब्द कहाणी दस्सां सच्चीआ, अखरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। परम पुरख सब दा वेख के कमलापतीआ, पतिपरमेश्वर सीस झुकाईआ। जिस ने मैनूं पढ़ाई पट्टीआ, पटने वाला दिता वखाईआ। जिस दे कोलों मैनूं मिलणी खट्टीआ, खटका रहे ना राईआ। सौदा देवे इक्को हट्टीआ, हटवाणा आप अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लेखा आप बुझाईआ। नंन्ही कहे मैं वेख्या निक्का, सति सरूप सोभा पाईआ। जिस दा सब तों वक्खरा हिस्सा, भगतां झोली रिहा भराईआ। सच दा बण के पिता, पूत सपूते गोद टिकाईआ। कूड़ी क्रिया सड़न ना देवे चिखा, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा परदा दिता चुकाईआ। परदा चुकया होई हैरान, अंदरे अंदर ख़ुशी मनाईआ। मैनूं उपज्या ब्रह्म ज्ञान, पढ़न दी लोड़ रही ना राईआ। नज़र आया निशान, निशाने रिहा गवाईआ। मिल्या साहिब सुल्तान, पातशाह बेपरवाहीआ। हुक्म दिता फ़रमान, संदेसा शब्द जणाईआ। कलयुग अन्तिम वेख मार ध्यान, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। किरपा करे श्री भगवान, सिर आपणा हब्ब रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाईआ। भेव खोल्हया नज़री आया बाल्मीक, कलम शाही मोर पंख चलाईआ। रविदास चमारा दिस्या ठीक, जो ठाकर इक्को रिहा मनाईआ। कलयुग अन्त बदलदी वेखी रीत, रीतीवान दया कमाईआ। सच प्रेम दी वेखी प्रीत, परम पुरम नाल वज्जी वधाईआ। ढोला सोहया साचा गीत, सोहँ शब्द शनवाईआ। मन आत्मा होई अतीत, त्रैगुण लेखा रिहा ना राईआ। गोबिन्द नज़री आया

ठीक, शब्दी शब्द वेख वखाईआ। जिस दी शहादत करे तस्दीक, ओसे दी सति गवाहीआ। जो अंदर वसे करीब, बाहरों मेल मिलाईआ। एह खेल अजब अजीब, परम पुरख दिता दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र विच तक्कया रविदास, रवी इक्को नज़री आईआ। कलम दवात जिस दे पास, शाही शहिनशाह वड्याईआ। जिस दे अन्तर प्रेम स्वास, साह साह ध्याईआ। प्रभ पा सर्ब गुणतास, गुण आपणा गया भुलाईआ। चरण धूढ़ी टिक्का ला के राख, राक्ष मन अंदरों दिता कढाहीआ। आत्म परमात्म कर इतफ़ाक, मेल मिलाया सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा रिहा खुल्हाईआ। रवीदास फड़ के काग़ज़ कोरा, बल दवारे दिता वखाईआ। मेरा अजे तिन्न जुग विछोड़ा, विछड़न तों पहले दिता जणाईआ। जिस दा कोई ना जाणे होड़ा, होका दे सर्ब लोकाईआ। जिस दा अन्तिम इक्को पौड़ा, पौड़ी अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। ओस दी सब नूं पए लोड़ा, ख़ाली नज़र कोए ना आईआ। जिस वेले कलयुग होणा अन्ध घोरा, ठग चोरां यारां नाल वज्जणी कूड़ वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। नंन्ही बच्ची किहा मैं वेख्या काग़ज़ चिट्टा, बल बावन सीस निवाईआ। की इस दा अन्तिम सिट्टा, मैनूं दे समझाईआ। बावन किहा जिस वेले फेर आवां मेरे निशान होवे उपर गिट्टा, इट्टां पत्थर मन्नण कोए ना जाईआ। जन भगतां बण के पिता, निरगुण नूर जोत करां रुशनाईआ। तेरी पूरी करां इच्छा, दर दर घर घर भोग लगाईआ। जेहड़ा खेल किसे नहीं दिसा, चार जुग दयां पगटाईआ। तेरा याद रखां पिच्छा, अगे होवां आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। बावन ख़ुशी नाल फड़ के हथ्थ, कन्या नंन्ही दिता हिलाईआ। ओस वेख्या पुरख समरथ, जो समां रिहा बदलाईआ। अंदर आसा उपजी कुछ तेरा लिखां जस, सिफ्तां सिफ्त सालाहीआ। पुरख अकाल किहा बस्स, अगे मंग ना कोए मंगाईआ। जिस वेले कलयुग अन्तिम आपणा खोल्हां हट्ट, निरगुण हो के फेरा पाईआ। पूरब लहिणा दे के वथ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। कलयुग अन्त अख़ीर आवांगा। बेनज़ीर खेल खिलावांगा। दस्तगीर आप अख्वावांगा। शाह हकीर परदा लाहवांगा। मंज़ल चढ़ अखीर, जलवा जोत नूर रुशनावांगा। साची दस्स तदबीर, तकदीर आप बदलावांगा। कुछ लेखा हथ्थ कबीर, काया कबर विच्चों बाहर कढावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सेवा इक दरसावांगा। साची सेवा इक्को दस्सांगा। हिरदे हरि जू हो के वसांगा। कूड़ी क्रिया कोलों नस्सांगा। जन भगतां अंदर बह के हस्सांगा। नवीं रचना जग विच रचांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारे इक्को वसांगा। सच दवारा इक वसावांगा। लहिणा देणा मूल चुकावांगा। सच असूल इक बणावांगा। लेखा कदे ना जावां भूल, अभुल हो के आप प्रगटावांगा। चरण प्रीती दे के धूल, टिक्का धूढ़ी इक रमावांगा। सतिजुग सच बणा असूल, असल आपणा रंग रंगावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब इच्छा वेख वखावांगा। पूरब इच्छया कहे कन्या, प्रभ तेरी ओट तकाईआ। तूं साहिब स्वामी ठाकर मंनयां, मिन्नतां दी लोड़ रहे ना राईआ। धन्न जणेंदी माई जिस जणयां, जण के तेरी गोद टिकाईआ। मेरा मैं रिहा ना अंनया, तेरी किरपा मिली सरनाईआ। भाण्डा गढ़्ह हँकारी भन्नया, बाली बुध दिती वड्याईआ। मैं तेरा करां धन्न धन्नया, शुकर कह के ख़ुशी मनाईआ। तूं भीतर भीतर रमिआ, जग नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जिस वेले बदलें आपणा सम्यां, समां आपणा देणा वखाईआ। बावन किहा जिस वेले समां होवे तबदील, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। शब्दी शब्द सुण सर्ब अपील, पिछले खाते वेख वखाईआ। जिन्हां साची रखी दलील, दिल दे पड़दे दयां उठाईआ। हुक्मे अंदर कर तामील, घर साचे लवां बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पिछली चिठ्ठी दयां वखाईआ। मेरी चिठ्ठी अंदर इक्को अक्खर, जिस दा चिन्न ना कोए समझाईआ। सब तों निराला वक्खर वक्खरा हुक्म समझाईआ। जिस नूं लिखे ना कोई सलेट पत्थर, कलम शाही ना रंग चढ़ाईआ। जो प्रभ दे सुत्ता सत्थर, यारड़ा सेज इक हंढाहीआ। जिस दी महिमा किसे ना लिखी विच नसर, अक्खरां नाल आख़र आपणा आप गवाईआ। मैं ओसे नाल आपणा आप करना बसर, बशरते कि ओहो मिले धुरदरगाहीआ। जिस दा सब तों वक्खरा जशन, भगतां नाल ख़ुशी मनाईआ। सच प्रेम दा लै के मिशन, चारों कुण्ट वेख वखाईआ। जिस ने इशारा थोड़ा दिता काहन कृष्न, गोपीआं गवालयां वालीआं नचाईआ। ओस दे खेल अगम्मे दिसण, दिशा विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आख़र भेव दए जणाईआ। आपणा भेव दस्से प्रभ आख़र, अक्खरां सिफ्त सालाहीआ। पुरख अगम्मा होवे साथन, सगला संग बणाईआ। आत्म परमात्म गाथन, ढोला गीत सुणाईआ। निरगुण होके सरगुण आवे वाचण, वाचक विद्या दी लोड़ रहे ना राईआ। प्रेम प्रीती अंदर आवे नाचन, कूड़ स्वांग ना कोए रचाईआ। दरस देवे अगम्मी बातन, बाहर खोजण दी लोड़ दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। हुक्म सुणन नूं उठ खलोता रवी, दास हो के सीस निवाईआ। पुरख अकाल शब्द अगम्मी कहवीं, रसना वाली ना कोए पढ़ाईआ। जिस वेले तेरी धार चलणी नवीं, कलयुग विच्चों सतिजुग लैणा बदलाईआ। सच सिँघासण इक्को बहवीं, दूजा नज़र कोए ना आईआ।

जन भगतां सार लवीं, लायक नालायक देणे बणाईआ। ओस वेले तैनूं सारयां कहिणा अवतार, चव्ही, चौंह जुगां दा लहिणा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भरम भुलेखा देणा मुकाईआ। जिस वेले होवें चव्हीआं अवतारा, कल कल्की नाउँ धराईआ। तेरा रविदास होए लिखारा, बाल्मीक नाल गवाहीआ। जेहड़ा कन्यां दा उधारा, कलयुग अन्तिम झोली पाईआ। तेरा वक्त समां होए अपारा, शहिनशाही दो वज्जे वधाईआ। गोबिन्द दा पिछला चुक्के उधारा, जुझार नाल कुड़माईआ। घर साचे मंगलाचारा, गीत गोबिन्द सुणाईआ। देवीं इक इशारा, शब्द शब्द पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक मनाईआ। बावन किहा सब कुछ होवे पूरा, पूरन प्रभ दए वड्याईआ। जिस वेले आवे पुरख अकाल सूरा, सतिगुर साचा फेरा पाईआ। रविदास नाल होवे ज़रूरा, ज़रूरत पिछली वेख वखाईआ। सब दी अरज़ करे मन्ज़ूरा, मज़दूरी सब दी झोली पाईआ। जन भगतां काया अंदरों हूंजे कूड़ा, दुरमति मैल धवाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्हा, दर देवे माण वड्याईआ। जिस वेले कन्यां प्रभ दे नाम दा पाया रंगला चूड़ा, मंगलाचार विच जणाईआ। शब्दी नाद दी दे के तूरा, तुरत आपणा परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रविदास नाल मेला मेले सहिज सुभाईआ। रविदास कहे की अगम्मी बात, प्रभ साचे दे समझाईआ। पुरख अकाल किहा इक्की दिन एसे कन्यां दे हथ्थ फड़ाउणी कलम दवात, ढाई घंटे नित सेव कमाईआ। तूं ख़ुशीआं नाल कोल गाउँदे रहिणा गाथ, एह करदी रहे लिखाईआ। पुरख अकाल दोहां दे वस्से पास, हिरदे हरि समाईआ। पहली पट्टी ते पहली जमात, पहला सबक दए समझाईआ। जन भगतो सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तों वड्डी नहीं कोई करामात, जो करमां दा लेख चुकाईआ। इक्की सावण नूं सब दे उत्ते ख़ुशीआं दी पए बरसात, बरखा मेहर आप बरसाईआ। एस दा फेर जवाब, तिन्न अस्सू दयां दृढ़ाईआ। गुरमुख सिँघ रखणा हिसाब, भुल्ल विच भुल्ल कदे ना जाईआ। गोबिन्द दे हथ्थ उह किताब, जित्थे अजीत जुझार सोभा पाईआ। छोटयाँ दा सब तों वक्खरा वाक्, जो वाकिफ़कार भगतां दे अख्वाईआ। जन भगतो तुहाडे रहिण कोई ना पाप, पतित पुनीत दिते बणाईआ। पुरख अकाल बणया तुहाडा बाप, जम्मण वाली इक्को माईआ। जिस ने गोबिन्द रख्या साथ, सगला संग बणाईआ। उह होवे तुहाडा दास, निर्धन हो के सेव कमाईआ। अंदर वड़ के करे पाक, पतित पुनीत बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर देवे सरनाईआ। कलम दवात कहे मेरा लेखा बणना नाल शाही, शहिनशाह दए वड्याईआ। बल बावन दोवें देण गवाही, शहादत सच सच भुगताईआ। बाल्मीक भुल्लणा नाहीं, परदा पड़दे विच्चों चुकाईआ। रविदास वेख्या सच्चा थाँईं, भगत दवारा सोभा पाईआ। जित्थे हरि भगतां

मिले वड्याई, गुरमुखां रंग चढ़ाईआ। दुरमति मैल धोवे शाही, कालख टिक्का रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर दए सरनाईआ। सच दवारा सोभावन्त, सो साहिब आप समझाईआ। जित्थे मेला भगत भगवन्त, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। सच दवारे सोहण अगम्मे सन्त, जिन्हां सज्जण इक अख्वाईआ। गुरमुख गुरसिख दूजे दर करन ना मिन्नत, नमो नमो ना सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन हरि साचे पार लँघाईआ। जन हरि साचा उतरे पार, परम पुरख दया कमाईआ। करनी दा करता करे हुदार, मेहर नज़र उठाईआ। जिस दी आसा रखदे गए जुग चार, चारे खाणी चारे बाणी ध्यान लगाईआ। सो आया अन्तिम वार, कलयुग मेटे कूड़ी शाहीआ। जन भगतां देवणहारा नाम भण्डार, अतोल अतुल वरताईआ। सावण बरखे अमृत धार, रस अन्तर अन्तर चुआईआ। सोई सुरती कर के ख़बरदार, आलस निंद्रा दे मिटाईआ। जन भगतो प्रभ तको आपणे भगत दवार, दूजे दर नज़र कदे ना आईआ। पंज वार सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बोलो जैकार, जैकारयां विच्चों निरँकार नज़री आईआ।

२ सावण शहिनशाही सम्मत २ अजीत सिँघ दे गृह बटाला

हरि जैकार अगम्मी शब्द, सुरत अकाल मूर्त विच मिलाईआ। झगड़ा रहे ना कोए दीन मज़्हब, शरअ विच ना कोए लड़ाईआ। सच दवारे होवे अदब, आदाब इक्को दए समझाईआ। हैरानी विच ना होवे ग़जब, ग़रज़ सब दी पूर कराईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण के मर्द, मदद भगतां करे चाँईं चाँईंआ। दीनां दुखियां वण्डे दर्द, नाथ अनाथां होए सहाईआ। भगतां सुणे अरज़, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जन्म कर्म दी कट के मर्ज़, मज़ा आपणा नाम चखाईआ। साचा खेल दस्स असचरज, अचरज लीला आप दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरा गर्द, सति जोत करे रुशनाईआ। पूरब कर्म दी कढ्ढ के फ़रद, फ़ैसले हक हक सुणाईआ। गुरमुख जाण ना देवे कोई नावलद, वलदीअत आपणे नाल बणाईआ। मार्ग पन्थ दस्से ना कोए ग़लत, कूड़ा राह ना कोए चलाईआ। सदा सहाई हलत पलत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त निराला करे चलत, चलित्तर वेखे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। हरि शब्द सच जैकार, नाअरा हक अख्वाईआ। ख़ुशी करन गुर अवतार, पैगम्बर ढोले गाईआ। कल वेख कल्की अवतार, कलाम सारे गए भुलाईआ। अमाम अमामां दा सिक्दार, भगत ग़ुलामां करे रिहाईआ। सब कुछ रख

आपणे अख्त्यार, मुख़तारनामे सब दे दए मिटाईआ। हुक्म दे के एका वार, एकँकार करे शनवाईआ। जिस दा जस सदा रिहा जुग चार, चौकड़ी राग अल्हाईआ। उह वस्या भगत दवार, भगवन हो के फेरा पाईआ। वेखणहारा अंदर बाहर, गुप्त ज़ाहर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा इक दरसाईआ। जै जैकार होवे हरि शब्द सच संगीत, नाद इक्को इक शनवाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी बदलदी आई रीत, मन्दिर मसीत देण गवाहीआ। सो करे खेल अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जन भगतां दरस देवे आपणी दीद, नूर चन्द जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक समझाईआ। नाम शब्द जैकारा सति, सति सतिवादी आप जणाईआ। घट भीतर उपजे ब्रह्म मत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करे पढ़ाईआ। जन भगतां खोल्ह नेत्र लोचन अक्ख, आख़र आपणा परदा लाहीआ। स्वामी हो के अंदर वस, अन्तरजामी हो के मेल मिलाईआ। नाम निधाना अणयाला तीर मारे कस्स, प्रतख हो के वेख वखाईआ। कलयुग अन्त हो प्रगट, हट्ट साचा इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ।