३ सावण शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम सिँघ दे गृह नज़ाम पुरा ज़िला अमृतसर
हरि नाम भगत भण्डार, पुरख अकाला दीन दयाला आदि जुगादि जुग चौकड़ी लोकमात वरताईआ। देवणहार नित नवित सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव जिस दर खड़्हे भिखार, मांगत हो के निरगुण सरगुण झोली डाहीआ। सो देवणहारा दाता इक इकल्ला एकँकार, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी आप वरताईआ। जिस दी शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी पा ना सकी सार, बेअन्त कन्त भगवन्त कह के सारे शुकर मनाईआ। सो निरगुण निरवैर निराकार कल कल्की लै अवतार, लिख्त भविख्त अनदृष्ट वेखे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी आपणी कल वरताईआ। जन भगत भण्डारा एका हरि हरि नाम, अन्तर आत्म आप जणाईआ। अमृत रस निझर झिरना देवे सच्चा जाम, तृष्ना भुक्ख जन्म मरन दए चुकाईआ। नाम संदेसा धुर दा दए पैग़ाम, बिन अक्खरां तों निरअक्खर करे पढ़ाईआ। मुकामे हक मंज़ल दस्से आसान, पुरी लो ब्रह्मण्ड खण्ड अद्ध विचकार ना कोए अटकाईआ। बिन रसना
जिह्वा बत्ती दन्द शब्द नाद दस्से धुन कान, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। दीआ बाती कमलापाती पति परमेश्वर आप जगाए महान, सति स्वामी अन्तरजामी निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जिस दा भेव अभेद लख चुरासी जीव जंत साध सन्त समझ ना सके कोई पंज तत इन्सान, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। सो करनी दा करता पुरख करे खेल आप श्री भगवान, भगतन मीता ठांडा सीता सच सच साची कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, दरगाह साची सचखण्ड साचा इक सुहाईआ। जन भगत भण्डारा अमृत रस, निझर झिरना आप झिराईआ। आत्म परमात्म कर के वस, मन वासना कूड़ी क्रिया अंदरों दए कढाहीआ। साचा मार्ग शब्द अगम्मी इक्को दस्स, चार कुण्ट दहि दिशा पैंडा दए मुकाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, अन्ध अज्ञान कूड़ी क्रिया ममता मोह चुकाईआ। काया मन्दिर अंदर साढे तिन्न हथ्थ देवे नाम अमोलक वथ, जगत नेत्र सृष्टी दृष्टी नज़र किसे ना आईआ। सर्ब कला प्रभ आप हो समरथ, जन भगतां महिमा लिखाए बोध अगाध अकथ, जगत बुद्धी समझ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, गृह मन्दिर अंदर परदा आप चुकाईआ। जन भगत भण्डार सदा अमोल, जगत तराजू तोल ना कोए तुलाईआ। पुरख अबिनाशी धुर दा मालक सच दवारा देवे खोल्ह, नौ दवारे परे परमात्म आत्म परदा दए उठाईआ। शब्द अगम्मी नाद वजा आपणा ढोल, सोई सुरत अकाल मूर्त नाद तूरत आप जणाईआ। निज घर वासी पुरख अबिनाशी निरगुण निरवैर निराकार निरँकार वस्से कोल, बिन तत्तां तत ज्ञान दए समझाईआ। अमृत आत्म निझर धार दे के साची पाहुल, परम पुरख परमात्म प्रेम रस इक्को इक चखाईआ। जिस दा लेखा कोई जाण ना सके पंडत पांधा रौल, मुला काज़ी शेख़ मुसायक समझ किसे ना आईआ। सो स्वामी अन्तरजामी निरगुण जोत बिन वरन गोत प्रगट होवे उपर धौल, धरनी धरत धवल वेखे थाउँ थाँईंआ। भगत सुहेला इक इकेला अकल कलधारी जुग जन्म दा पूरा करे कौल, पूरब लेखा वेखे चाँईं चाँईंआ। शब्दी धार हरि निरँकार घट स्वामी गया मौल, मौला हो के परदा ओहला दए उठाईआ। जिस दा नित नवित जुग चौकड़ी सदा सदा गुर अवतार पैगम्बर बदलदे गए बोल, दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां विच वण्ड वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगतन मीता ठांडा सीता एकँकारा इक्को नज़री आईआ। जन भगत भण्डार देवणहारा श्री भगवान, भगवन आपणी दया कमाईआ। जिस दा आदि जुगादि नित नवित झुलदा रहे निशान, धर्म निशाना इक्को दए वखाईआ। जिस नूं झुकदे रहे सीता राम, कान्हा कृष्न सीस झुकाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद सुणदे रहे पैग़ाम, काया काअबे अंदर खोज खुजाईआ। नानक गोबिन्द करदे गए प्रणाम, सीस जगदीस झुकाईआ।
जिस दा मंत्र शब्द अगम्मी विच जहान, ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं करे सति जणाईआ। दरगाह साची वसे सचखण्ड धाम, भूमिका अस्थान जगत दवारे समझ कोए ना पाईआ। सो कलयुग अन्त श्री भगवन्त खेल करे महान, सिफ्त सालाही बेपरवाही कलम शाही लेखा लिख कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां जुग जुग देवणहार वड्याईआ। जन भगतां देवे आत्म परमात्म दरस, निज लोइन नैण खुल्हाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी मिटे हरस, हवस अगली दए मुकाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच करे तरस, त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ। प्रभ दर्शन जो जन रहे तड़प, दूर दुराडा नेरन नेरा मिल के आपणी ख़ुशी वखाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया जगत मेट के भटक, अटक अगली दए चुकाईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार तत निवास रहिण ना देवे कटक, घर विच घर दर दरवाज़ा साचा आप खुल्हाईआ। बूँद स्वांती अमृत मेघ जन भगतां अन्तर आपे बरस, अग्नी अग्ग दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण धार आवे परत, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। जन भगतां नाम देवे भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। नाता जोड़ के आत्म परमात्म नार कन्त, सेज सुहञ्जणी दए सुहाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला दस्स के साचा मंत, मंतव अगला हल कराईआ। शब्दी महिमा दस्स अगणत, बिन अक्खरां करे पढ़ाईआ। सो सज्जण सच्चा सन्त, जिस घर बैठा नज़री आईआ। हँ ब्रह्म बोध अगाधा बण के पंडत, ब्रह्म विद्या इक समझाईआ। झगड़ा मुका के बहिश्त जन्नत, सचखण्ड दवारा इक्को दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे देवे माण वड्याईआ। जन भगत भण्डारा पुरख अकाल देवे साची धूढ़, मस्तक टिक्का नाम लगाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, हउमे हंगता रोग गवाईआ। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़, सच सुच धुर दा संजम दए समझाईआ। शब्द अगम्मी वजा के नाद तूर, तुरीआ पद विच रखाईआ। साची जोती दे के नूर, निरँजण जोत करे रुशनाईआ। पन्ध मुका के दूरन दूर, नेरन नेरा नज़री आईआ। काया मन्दिर अंदर हो के हाज़र हाज़ूर, हज़रत हो के परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग जन्म दी भगती कर मन्ज़ूर, मंज़ल अगली पन्ध मुकाईआ। जन भगतां नाम भण्डारा देवे एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। चरण प्रीती दस्स के साची टेक, टकयां दा लेखा दए मुकाईआ। सचखण्ड दुआर दस्स के आपणा देस, कूड़ कुड़यारा देवे परे हटाईआ। नाम अगम्मा सब तों वक्खरा दे के संदेश, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी तों बाहर करे पढ़ाईआ। बिन कलम शाही काग़ज़ लिखे लेख, बिन हरूफ़ हरूफ़ आप बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा मालक बण के नर नरेश, सच फ़रमाना इक्को
राणा गुरमुखां आप समझाईआ। जन भगतां प्रभ देवे वस्त अमोलक, सच प्रीती काया झोली पाईआ। कलयुग अन्त बदल के नीती, निज घर आपणा दए वखाईआ। काया माटी कर के ठांडी सीती, सीतल धारा आप वखाईआ। फुल्ल फुलवाड़ी गोबिन्द धार अगम्म अतीती, गुरमुख बूटा इक महकाईआ। जिस दा कलमा इक्को नाम सच हदीसी, हज़रतां करे पढ़ाईआ। सो वेखणहारा हस्त कीटी, ऊँचां नीचां खोज खुजाईआ। आपणी धार रखे अनडीठी, जगत नेत्र नज़र कोए ना पाईआ। जन भगतां दे के सच प्रीती परम पुरख परमात्म आत्म आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वसणहारा साचे घर, सच दवारा इक वखाईआ। जन भगतां देवे इक्को नाम सलोक, सोहला हरि जू हक सुणाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। भाग लगा के काया माटी कोट, कोट कंचन गढ़्ह दए जणाईआ। बिन जगत नेत्र दर्शन देवे रोज़, रोज़े बांग दी लोड़ रहे ना राईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म प्रभ दस्से साची मौज, मजलस आपणे नाल रखाईआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर करदे गए खोज, बेअन्त कह के ढोले गाईआ। सो परम पुरख परमात्म जन भगतां नाल करे आपणा चोज, चोजी हो के कर्म कमाईआ। लख चुरासी जन्म कर्म दा कटे रोग, वरन बरन झगड़ा दए मुकाईआ। नाम प्याला दे करे मदहोश, सच ख़ुमारी इक वखाईआ। काया माटी जून अजूनी सब दा बदलदा रहे पोश, पशू प्रेत चारे खाणी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगतन मीता, भगवन इक्को नज़री आईआ। जन भगत भण्डारा सतिगुर चरण कँवल, बिन अक्खां आप दरसाईआ। देवे वड्याई उपर धरनी धरत धवल, धौल वेखे चाँईं चाँईंआ। जिस नूं कैहिंदे नुर ख़ुदाई अवल, आलमीन कह के सारे सीस निवाईआ। जो हर घट रिहा मवल, लख चुरासी डेरा लाईआ। सो भगतां करे उलटा नाभ कँवल, अमृत झिरना इक झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, ताकी परदा आप उठाईआ। जन भगत भण्डारा रखे काया मन्दिर, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। बजर कपाटी तोड़ के जंदर, त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ। मन वासना दहि दिश ना दौड़े बन्दर, शब्द डोरी तन्द बंधाईआ। भाग लगा के डूंघी कंदर, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। लोड़ रहे ना सूर्या चन्द्र, रवि ससि अक्ख ना कोई खुल्हाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जन भगतां लावे आपणे अंगन, अंगीकार इक हो जाईआ। सन्त सुहेला दूजे दर कदे ना जावे मंगण, जिस दा मालक बेपरवाहीआ। काया काअबे अंदर वज्जे ढोला नाम मृदंगन, परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे बाणी अंदर बह बह ख़ुशी मनाईआ। प्रेम प्रीती चाढ़े रंगण, रंग मजीठ चले ना कोए चतुराईआ। योद्धा सूरबीर बण मृदंगन, मर्द मर्दाना इक्को देवणहार सरनाईआ। तूं
मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के सच अनन्दन, निजानंद परमानंद विचों प्रगटाईआ। जिन्हां परम पुरख पारब्रह्म प्रभ ढोला गाया सोहँ छन्दन, संसे रोग मिल निरगुण जोत जगत गए चुकाईआ। लख चुरासी आवण जावण मात गर्भ रिहा कोई ना बन्धन, जम की फाँसी ना कोई लटकाईआ। राए धर्म चित्रगुप्त लेखा कोई ना मंगण, लाड़ी मौत ना कोए प्रनाईआ। सच दवारा सचखण्ड बिन पौड़ी डण्डे लँघण, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हीर, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहारा साचा घर, घर स्वामी ठाकर इक्को सोहणा रिहा सुहाईआ। जन भगत भण्डारा देवणहारा ठाकर, ठोकर इक्को नाम लगाईआ। निर्मल कर्म करे उजागर, दुरमति मैल धवाईआ। जो सच वणजारा बणे सौदागर, वदी सुधी दा लेखा दए मुकाईआ। आत्म परमात्म सच दवारे देवे आदर, आदर्श आपणा इक दृढ़ाईआ। किरपा कर करीम कादर, कुदरत दा मालक ख़लक दा पालक ख़लक उपर नूर करे रुशनाईआ। सतिगुर शब्द योद्धा सूरबीर बहादर, साचे लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्टी दृष्टी एका इष्ट करे तबादल, तबादले विच तबलीग आप जणाईआ।
३ सावण शहिनशाही सम्मत २ चन्द सिँघ दे गृह नज़ाम पुरा ज़िला अमृतसर
जन भगतां प्रभ देवे ज्ञान, धुर दी धार आप जणाईआ। परदा ओहला चुक्के विच जहान, मन जहालत रहे ना राईआ। हुक्म देवे धुर फ़रमान, हक संदेसा आप सुणाईआ। सच प्रीती करो श्री भगवान, ओट पुरख अकाल तकाईआ। जिस दा गुर अवतार पैगम्बर ढोला गाण, खाणी बाणी सिफ्तां नाल करे सफ़ाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी निज नेत्र दरस करे विच जहान, लोकमात मिले माण वड्याईआ। कलयुग कूड़ी रैण अन्धेरी मिटे रात, सति सतिवादी साचा चन्द नूर करे रुशनाईआ। इक्को ढोला नाम गाओ प्रभ दी गाथ, रसना जिह्वा बत्ती दन्द मिले माण वड्याईआ। जो एथे ओथे दो जहानां सदा वसे साथ, निरगुण हो के धुर दा संग निभाईआ। जिस दी काहन पाउँदे गए रास, गुर अवतार पैगम्बर रस्ते गए वखाईआ। जिस दे पिच्छे राम कटया बनबास, बणया पाँधी राहीआ। तिस दा वेखे जलवा जोत नूर प्रकाश, बिन तत्ता सोभा पाईआ। जो वसे पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर रिहा समाईआ। भगत सुहेला हो के दास, दासी दास रूप वटाईआ। लहिणा देणा पूरब वेख के आदि, अन्त मेला रिहा मिलाईआ। जन्म जन्म दी सुणनहार फ़रियाद, पूरब लेखा रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां खेड़ा कर आबाद, बख्शणहार सची सरनाईआ। जन भगतां मालक
गहर गम्भीर, परम पुरख अख्वाईआ। जो भाग लगावे काया माटी साढे तिन्न हथ्थ सरीर, तत्व तत सोभा पाईआ। अमृत आत्म निझर झिरना बख्शे साचा नीर, जन्म जन्म दी तृष्ना दए बुझाईआ। साची चोटी चड़्ह के वेखे अख़ीर, हकीकत हक खोज खुजाईआ। आपणे मिलण दी सच्ची दस्स तदबीर, तकदीर दए बदलाईआ। इक्को रंग रंगा के शाह हकीर, ऊँचां नीचां दए माण वड्याईआ। बण के ठाकर धुर दा पीर, परम पुरख परमात्म आत्म आपणा परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन भगत सुहेले तारे सन्त फ़कीर, फ़िकरा इक्को आपणा नाम सुणाईआ।
३ सावण शीहनशाही सम्मत २ बीबी धनतो दे गृह नज़ाम पुर ज़िला अमृतसर
जन भगतां पूरी करे आसा, तृष्ना मात ना रहे राईआ। चरण प्रीती साचा दे भरवासा, भाण्डा भरम कूड़ तुड़ाईआ। मानस जन्म कर दे रासा, रस्ता आपणा दए समझाईआ। नाम जपा के स्वास स्वासा, तूं मेरा मैं तेरा इक्को रंग रंगाईआ। सचखण्ड दवारे कर के वासा, मेला मेले सहिज सुभाईआ। झगड़ा मुका के पृथ्मी आकाशा, जोती जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सची सरनाईआ। जन भगतां देवे साची सरन, दूजी ओट ना कोए दसाईआ। झगड़ा मुका के जन्म मरन, मार्ग आपणे दए लगाईआ। लेखा रहे ना वरन बरन, ज़ात पात नज़र कोए ना आईआ। जो पूरब कीता प्रन, परमात्म हो के तोड़ निभाईआ। जन भगतां आया फड़न, फड़ बाहों गले लगाईआ। चोटी आया चढ़न, मंज़ल दस्से बेपरवाईआ। कोटां विचों भगत सुहेले दरगाह साची वड़न, पिछला पन्ध मुकाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी जो दरस करन, जोती जोत मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दाता हो के तरनी तरन, जन भगत तार तुरत आपणे विच समाईआ।
३ सावण शहिनशाही सम्मत २ इकबाल सिँघ दे गृह नज़ाम पुरा ज़िला अमृतसर
जन भगतां सदा प्रितपाले, प्रितपालक हो के दया कमाईआ। साचा मार्ग दस्से सुखाले, जुग चौकड़ी हुक्म वरताईआ। लहिणा देणा देवे शाह कंगाले, ऊँच नीच ना कोए चतुराईआ। सति दवारा वखा इक्को सची धर्मसाले, धर्म दवारा दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए तराईआ। जन भगतां दस्से साची खोज, अन्तर अन्तर बूझ बुझाईआ। चरण प्रीती बख्श के ओट, दूजा झगड़ा दए चुकाईआ। साचा मेल मिला के निर्मल जोत, जुगां दे विछड़े
जोड़ जुड़ाईआ। जन्म मरन दा कट के रोग, सद होवे आप सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां संवार के लोक परलोक, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम आपणा इक दृढ़ाईआ।
३ सावण शहिनशाही सम्मत २ हरभजन सिँघ, गुरबखस सिँघ, गुरदयाल सिँघ दे गृह
मैणीआं ज़िला अमृतसर
जन भगतां होए जन्म सुहेला, प्रभ चरण मिले सरनाईआ। जुग जुग विछड़यां होवे मेला, जगत दया कमाईआ। नज़री आए आदि पुरख अपरम्पर स्वामी इकेला, अकल कलधारी बेपरवाहीआ। मानस जन्म सुहञ्जणा होए वेला, वक्त वार थित आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन हरि साचे पार लँघाईआ। जन भगतां होवण वड वड भाग, हरि सतिगुर भाग लगाईआ। घर वेख्या जोत जगा चिराग़, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। रसना देवे अनरस स्वाद, जिस दा रस चख ना कोए समझाईआ। शब्दी नाम मार आवाज़, वाद विवाद दए मुकाईआ। दर दुरमति मैल धो के दाग़, दर्दी हो के वण्ड वण्डाईआ। जगत माया ममता मोह मेट के हँस बणाए काग, बुद्धी बिबेक आप कराईआ। सच प्रीती बख्श वैराग, वैरी अंदरों दए कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बणा के सच समाज, साचा मार्ग इक वखाईआ। जन भगतां प्रभ देवे अगम्मी मत, जगत वाली ना कोए पढ़ाईआ। मेल मिला के परम पुरख परमात्म हो के सति, सति सतिवादी जोड़ जुड़ाईआ। परम पुरख हो के सिर रखे हथ्थ, समरथ दया कमाईआ। वेद पुराणां तों बाहर गावे जस, नाम नामे नाल वड्याईआ। चरण कँवल सहारा देवे सच, सच साजण हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लूं लूं अंदर जाए रच, रचना आपणी दए बुझाईआ। जन भगतां प्रभ सदा संगी, विछोड़ा विच ना कोए रखाईआ। देवे वस्त सदा अनमंगी, पदार्थ नाम झोली पाईआ। साची मंज़ल जावे लँघी, कूड़ कुड़यारा पन्ध मुकाईआ। मनुआ मन मेट फ़रंगी, फ़रमाबरदार आपणा लए बणाईआ। होण ना देवे नंगी कंडी, पिठ्ठ आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अक्ख रहिण ना देवे अन्धी, अज्ञान अंदरों दए चुकाईआ। जन भगतां प्रभ सदा दयाल, दीन दुनी विचों बाहर रखाईआ। शब्दी धार बणा के आपणा लाल, गोदी धुर दी लए टिकाईआ। जित्थे पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। सचखण्ड दवारा वखाए सची धर्मसाल, दरगाह साची इक जणाईआ। जित्थे दीपक जोत जगे बेमिसाल, नूर नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, जन भगतां दरगाह साची दए स्वाल, जित्थे सुत्यां बिना पुरख अकाल ना कोए उठाईआ। जन भगतां प्रभ देवे सच घराना, गृह मन्दिर इक वखाईआ। जित्थे वसे श्री भगवाना, पुरख अबिनाशी डेरा लाईआ। निरगुण जोत दीप जगे महाना, नूरो नूर डगमगाईआ। सच प्रेम दा होवे मैहख़ाना, जाम इक्को इक प्याईआ। मस्त ख़ुमारी अंदर करे दीवाना, सुरती शब्द नाल समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा दे के इक ज्ञाना, परदा ओहला दए उठाईआ। जन भगतां बख्शे सतिसंग जमात, सच दरबारा इक जणाईआ। जित्थे वसे एकँकार, इक अकल्ला डेरा लाईआ। दर मंगते गुर अवतार, पीर पैगम्बर झोली डाहीआ। वेखणहारा पावे सार, लेखा जाणे थाउँ थाईंआ। कलयुग अन्तिम लै अवतार, निरगुण हो के सरगुण दए वड्याईआ। लेखा जाण जन भगत दवार, हरिजन साचे लहिणा दए चुकाईआ। चरण प्रीती दे के इक प्यार, पारब्रह्म प्रभ बख्शे सच सरनाईआ। कर किरपा जाए तार, दुत्तर बेड़ा पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झगड़ा मुका के कूड़ संसार, धूढ़ चरण टिक्का मस्तक देवे लगाईआ।
३ सावण शहिनशाही सम्मत २ वरयाम सिँघ दे गृह पिण्ड तलवण्डी ज़िला अमृतसर
जन भगतां प्रभ दए भण्डार, नाम निधाना श्री भगवाना आप वरताईआ। शब्द अगम्मी दे ख़ुमार, नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। निर्मल जोती कर्म उज्यार, अन्ध अन्धेरा दए चुकाईआ। महल अटल वखाए उच्च मनार, अगम्म अथाह बेपरवाहीआ। परदा ओहला देवे पाड़, दूई द्वैती शरअ शरायती रहिण कोए ना पाईआ। घर ठांडा वखा सच्चा दरबार, दर दवारा इक्को दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, भगत सुहेला इक अकेला एकँकार, आपणा रंग रंगाईआ। जन भगतां हरि चाढ़े रंग, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। गहर गम्भीर बेनज़ीर मर्द मर्दान नाम वजाए मृदंग, धुन आत्मक करे रुशनाईआ। भेव अभेदा खोले्ह ब्रह्म हँ, हँ ब्रह्म पारब्रह्म दए जणाईआ। लेखा जाण पवण स्वास दम, चम्म दृष्टी इष्टी अंदरों दए खुल्हाईआ। लेखा मुका के हरख सोग चिन्ता ग़म, सांतक सति सति दए समझाईआ। पंच विकारा ममता मोह मेटे तम, मनसा जगत ना कोए वधाईआ। सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद शब्द अनाद धुर दा दस्से धर्म, दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, नर हरि आपणी कार कमाईआ। जन भगतां प्रभ दस्से ठांडा दरबार, दरगाह साची हक मुकाम इक वखाईआ।
जित्थे वसे परवरदिगार इक अकल्ला एकँकार, बैकुण्ठ निवासी सोभा पाईआ। जिस दी सिफ्त करे जुग चार, शास्त्र सिमरत वेद पुरान अञ्जील कुरान खाणी बाणी ढोलयां विच सालाहीआ। जिस नूं नमस्ते निमस्कार करदे गुर अवतार, पैगम्बर सजदयां विच सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर खड़्हे दर भिखार, ख़ाली झोली रहे वखाईआ। सो लहिणा देणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी जाणे चार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खोज खुजाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना दो जहानां शब्द अगम्मा सुणाए आपणी धार, निरअक्खर अक्खरां विच बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतन मीता ठांडा सीता, सति सतिवादी दर घर साचा इक प्रगटाईआ। दर घर साचा इक सुहञ्जणा, जन भगतां आप वखाईआ। जोत जगा आदि निरँजणा, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। दाता बण के दर्द दु:ख भय भंजना, आवण जावण लख चुरासी गेड़ा दए मुकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म बण के धुर दा सज्जणा, सुहेला हो के आपणा रंग रंगाईआ। सच प्रीती देवे धुर दा मजना, दुरमति मैल अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर दए धवाईआ। सच ललारी हो के चाढ़े अगम्मी रंगणा, जिस दा रंग वेखे ना कोए लोकाईआ। साचे सन्तां सतिगुर पूरा देवे परमानंदना, निजानंद जिस दी करे शनवाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म दस्से इक्को बन्दना, तत्तां वाली सिख्या ना कोए दृढ़ाईआ। जिस आदि जुगादि नित नवित जन भगतां नाता निरगुण धार निरगुण नाल गंढ्ढणा, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब सुहेला इक अकेला दर घर ठांडा इक वखाईआ। दर घर ठांडा सच्चा दरबार, धुर दरबारी आप सुहाइंदा। जित्थे वस्से एकँकार, इक इकल्ला डेरा लाइंदा। दीआ बाती कमलापाती कर उज्यार, जोती जोत जोत रुशनाइंदा। सुत दुलारा शब्दी कर के ख़बरदार, नाम संदेसा नर नरेशा आप जणाइंदा। थिर घर चरण कँवल खोल्हणहारा हक कवाड़, हकीकत आपणे विचों प्रगटाइंदा। हुक्म विचों हुक्म चला के शब्द सार, महासार्थी आपणा खेल खिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां वखावे सच घर, जिस गृह मन्दिर अंदर आपणा डेरा लाइंदा। साचा मन्दिर हरि का दवार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जित्थे झुकदे गुर अवतार, पीर पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। सूरज चन्द ना कोए उज्यार, मण्डल मण्डप ना कोए रुशनाईआ। कागत कलम ना लिखणहार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान दए ना कोए गवाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा इक्को आए अगम्मी धार, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। सो खेले खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणी कार कमाईआ। नित नवित जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण लए अवतार, तत निवासी जोत प्रकाशी करनी करता आप हो जाईआ। खेले खेल अपर अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा
हरि, सच दरवाज़ा ग़रीब निवाजा जन भगतां आप खुल्हाईआ। जन भगतां खोले्ह साचा दर, परदा ओहला आप उठाईआ। नज़री आवे नरायण नर, नर नरायण इक्को रूप प्रगटाईआ। करे खेल उपर धरनी धर, धरत धौल वेख वखाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले आत्म परमात्म हो के लए फड़, सुरती शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। साचे मन्दिर काया काअबे हक महबूब वेखे खड़्ह, जलवागर करे सच रुशनाईआ। लेखा चुका के सीस धड़, कर प्रकाश बहत्तर नड़, नूरो नूर डगमगाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द नाम निधाना श्री भगवाना निरअक्खर लए पढ़, जगत विद्या दा लेखा दए मुकाईआ। भगत भगवान इक्को सोहण साचे घर, घर विच घर वज्जदी रहे वधाईआ। जित्थे भउ भयानक दा नहीं कोई डर, निरभउ एका सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे लए उठाईआ। जन भगतां दस्से घर अवल्ला, सच दवारा इक सुहाईआ। लहिणा देणा चुका के जला थला, ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराईआ। जिस गृह वस्से इक इकल्ला, एकँकारा बैठा सोभा पाईआ। जोती शब्दी धार आपे रला, निरगुण हो के निरगुण वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा एकँकारा घर ठांडा इक प्रगटाईआ। ठांडा घर सोभावन्त, जन भगत मिले वड्याईआ। पुरख अबिनाशी मिले धुर दा कन्त, मालक ख़ालक इक्को सोभा पाईआ। लेखा चुक्के लख चुरासी जीव जंत, चारे खाणी झगड़ा दए मुकाईआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हमसाजण हो के आपणा रंग चढ़ाईआ। बोध अगाधा हो के पंडत, धुर दी सिख्या दए समझाईआ। परदा रहे ना बहिश्त जंनत, सच दुआर चढ़ के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां मेले निरगुण धार अन्त, अन्तश्करन अन्तर अन्तरीव वेख वखाईआ। जन भगतां दस्से सच तराना, गहर गम्भीर आपणी दया कमाईआ। धुर दा देवे नाम निधाना, अक्खरां वाली करे ना कोए पढ़ाईआ। सृष्टी गाए ना कोई गाणा, होका हक हक जणाईआ। मिले महबूब मुहब्बत विच प्रेम प्यार दा देवे दाना, दाता हो के झोली आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा देवे माणा, अभिमान अंदरों दए कढाहीआ। जन भगतां प्रभ करे खोज, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। जन्म कर्म दा उत्तों लाहवे बोझ, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अज्ञान दए चुकाईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना हउमे रोग, ममता मोह ना कोए वधाईआ। दीन दयाल दस्से आपणा जोग, जोगीशरां तों परे करे पढ़ाईआ। भगत भगवान मिल के जगत वासना रहे कोई ना रोग, संजोगी हो के आपणा जोड़ जुड़ाईआ। भाग लगा के काया कोट, कूड़ कुटम्ब देवे तजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दर्शन देवे आप अमोघ, बिन तत्तां तत करे रुशनाईआ।
जन भगतां देवे साचा दरस, जगत अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। अन्तर अन्तर मेटे हरस, मेहर नज़र इक उठाईआ। पूरब जन्म दा लहिणा देणा देवे कर्ज़, मकरूज़ हो के झोली दए भराईआ। भगत उधारना प्रभ दा फर्ज़, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के दस्से आपणी तरज़, तर्हा तर्हा नाल जणाईआ। दीन दयाल दीना नाथ हो के वण्डे दर्द, दु:ख विछोड़े वाला दए मिटाईआ। जन भगतां छुरी हलाल करे कोई ना करद, जगत खल्ल ना कोए लुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे सदा असचरज, अचरज लीला आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां प्रभ देवे नाम गहर गम्भीर, जगत बुद्धी समझ कोए ना पाईआ। साचा जीवण ज़िंदगी विचों करे ताअमीर, कामल मुर्शद बेपरवाहीआ। मंज़ल चोटी चढ़ अख़ीर, आख़र आपणा आप आपे दए समझाईआ। जिस दवारे बह के ढोला गाया जुलाहे कबीर, कबरां दा लेखा गया मुकाईआ। अमृत रस पी के धुर दा सीर, शरअ दे ज़ंजीर गया तुड़ाईआ। अंदरों बदल के आपणी ज़मीर, ज़ाहर ज़हूर प्रभ दा दर्शन पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहारा साचा वर, वाहिद इक्को नज़री आईआ। वाहिद इक्को लाशरीक, शरक्त विच कदे ना आइंदा। जिस दे हथ्थ हक तौफीक, तारीफ़ आपणी जगत पैष्ग़म्बरां आप सुणाइंदा। कलमा दस्स हक हकीक, कायनात अलिफ़ ये नाल पढ़ाइंदा। सूफ़ीआं दे के इक उम्मीद, आमद विच ख़ुशामद विच ख़ाहिश सब दी वेख वखाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे सच दवारे आप सुहाइंदा। हरिजन मिले दुआर सच, सच सच विच समाईआ। भाग लगे काया माटी कच्च, पंज तत होए रुशनाईआ। मनुआ मन ना जाए नच्च, दहि दिशा ना कोए वड्याईआ। निज नेत्र निज लोचन निज ज्ञान खोले्ह अक्ख, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। सर्ब स्वामी परम पुरख परमात्म आत्म नज़री आए प्रतख, साख्यात स्वच्छ सरूप जन भगत दर्शन पाईआ। देवणहार वड्याई पुरख अकाल समरथ, सर्ब जीआं दा दाता दयावान होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां हकीकत विचों दए हक, कूड़ी क्रिया विचों बाहर कढाहीआ। जन भगतां प्रभ देवे सहारा चरण कँवल, कँवल चरण इक दरसाईआ। मिले वड्याई उपर धवल, धरनी धरत वज्जे वधाईआ। निरगुण धार हो के जावे मवल, आत्म परमात्म आपणा रंग रंगाईआ। बूंद स्वांती अमृत बख्शे (नाभ) कँवल, झिरना झिरे बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वखावणहारा साचा दर, बन्द किवाड़ी कुंडा लाहीआ। जन भगतां खोले्ह बन्द किवाड़ी ताकी, तकवा इक्को इक जणाईआ। जाम प्याए बण के साकी, प्याला धुर दा हथ्थ फड़ाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा रहे ना बाकी, लख चुरासी फाँसी दए कटाईआ। पूरब
पूरी होवे आसी, आसा तृष्ना दए मिटाईआ। मानस जन्म होवे रासी, रस्ता इक्को दए वखाईआ। जित्थे मिले पुरख अबिनाशी, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द बिन तत वजूद प्रेम प्यार भगत भगवान दी हुन्दी रहे हासी, हस्ती विचों हस्ती नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां शब्दी धार जगत लाहवे उदासी, स्वास स्वास इक्को नाम दृढ़ाईआ। सिफ्ती नाम कोटन कोटि देण सलाह, अक्खरां वाली दीनां मज़्हबां विच वण्ड वण्डाईआ। सतिगुर शब्द निरअक्खर धार इक मलाह, जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी सब दा बेड़ा बन्ने लाईआ। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद मन्नया नूरी ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बर सब दा दए मिटाईआ। जिस दे अंदर राम कृष्न कोटन कोटि गए समा, नाता तत वजूद तुड़ाईआ। जिस नूं नानक गोबिन्द सीस गया झुका, भाणे विच मन्नी सच रज़ाईआ। सो सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक इक रिहा अख्वा, जिस ने विष्न ब्रह्मा शिव लख चुरासी दीन दुनी दिती उपजाईआ। जिस ने अप तेज वाए पृथ्मी आकाश रजो तमो सतो दिती बणा, पवण पाणी हुक्म वरताईआ। रवि ससि धरत धवल ज़िमीं असमान दिते सजा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश करी रुशनाईआ। जो घट घट अंदर बैठा डेरा ला, निरगुण हो के सरगुण हुक्म वरताईआ। उह लभ्भे मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ किसे ना थाँ, टिल्ले पर्बत समुंद सागर डूंग्घी धार हथ्थ किसे ना आईआ। उह साढे तिन्न हथ्थ काया मन्दिर अंदर बैठा डेरा ला, जोती जाता पुरख बिधाता हो के बैठा सोभा पाईआ। धुन आत्मक राग सब नूं रिहा सुणा, बिन सतिगुर समझ किसे ना आईआ। सतिगुर पूरा काया मन्दिर चढ़ के, बजर कपाटी परदा लाह के, दीपक जोत जगा के, साचा मेला लए मिलाईआ। दर आ के, घर आ के, दुर दुराडा नेरन नेरा स्वच्छ सरूपी दरस जाए दिखा के, बिन देक्खयां बिन पेक्खयां जन भगतां साचे सन्तां धरवास कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित लोकमात आपणा मार्ग जाए ला के, दीन दुनी जाए बदला के, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पार लँघा के, आपणा खेल सदा वरताईआ। सब दा सतिगुर आदि जुगादी एक, दूजा नज़र ना आईआ। जो हर घट रिहा वेख, शब्दी शब्द शब्द शनवाईआ। बुद्धी करे बिबेक, ममता मोह चुकाईआ। सच दवारा वखावे इक्को सच्चा देस, सचखण्ड परदा दए उठाईआ। प्रेम प्यार प्रीती अंदर आत्म परमात्म दा खुले्ह भेत, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। सतिगुर पाउणा कोई बच्चयां वाली नहीं खेड, बिना हरि किरपा सतिगुर हथ्थ किसे ना आईआ। जो वेखे नेतन नेत, जिस भगत उधारे केती केत, जुग जुग आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मालक बण के इक नरेश, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। जे मार्ग लभ्भो
सच्चा, सच स्वासी दए समझाईआ। सतिगुर शब्द कदे ना होवे कच्चा, कच्चयां नूं पक्के दए बणाईआ। जन भगतो तुहानूं केहड़ी लोड़ जाण दी मक्का, काया काअबे होए रुशनाईआ। पढ़न दी लोड़ नहीं बब्बा, भब्बा वाली पढ़ाईआ। मन ने सब दे उत्ते पाया दब्बा, सुरती अंदर दिती छुपाईआ। बिन सतिगुर किरपा किसे ना लभ्भा, रोंदी वेखो जगत लोकाईआ। सदा सदा सतिगुर शब्द मालक सब दा हब्बा, जिस शब्द दे शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी ढोले सर्ब गाईआ। ओहदा कोई आकार नहीं ऊड़ा ऐड़ा ईड़ी सस्सा हाहा कक्का, अलिफ़ ये वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जो सदा सुहेला इक इकेला चार कुण्ट दहि दिशा फिरे नठ्ठा, दिवस रैण आपणी सेव कमाईआ। सदा सदा सद जन भगतां खातर खोले्ह आपणा हट्टा, हटवाणा हो के आपणा नाम दए वरताईआ। अंदरों सहिज नाल मन दा बाहर कढ्ढ के रट्टा, राह आपणा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अगम्मी ला के सट्टा, सोयां सुत्यां लए जगाईआ। सृष्टी वेखी जगत बहु वास, दीन दुनी नज़री आईआ। सिफ्तां वाली सारे गाउँदे गाथ, अल्ला वाहिगुरू राम नाम ओम जगत पढ़ाईआ। सब दा मालक इक अबिनाश, जो हर घट रखे वास, निरगुण जोत प्रकाश, शब्द सरूप गुणतास, रूप रंग रेख ना कोए जणाईआ। जे ओस दे हवाले कर दयो आपणा आप, तुहाडे अंदरों कोट जन्म दे दूर हो जाण पाप, पतित पुनीत दए कराईआ। सतिगुर हो के तुहाडी मेट देवे अन्धेरी रात, सदा चढ़ी रहे प्रभात, आवाज़ इक्को इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग दा सच्चा रस्ता आदि जुगादि इक्को नज़री आईआ। सतिगुर रस्ता कदे ना देवे बदल, बदली करे जगत लोकाईआ। सचखण्ड दवारे बह के करे अदल, दो जहानां हुक्म वरताईआ। गुरमुखो बिना सतिगुरू किसे कम्म नहीं आउँदा यतन, यथार्थ परमारथ स्वार्थ साचे घर ना कोए मिलाईआ। सतिगुर शब्द लै जाए तुहानूं ओस वतन, जिस विचों होई जुदाईआ। जित्थे हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई दा इक्को पत्तन, गुर अवतार पैगम्बर बह के प्रभ दा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित नवित साचे भगतां सन्तां गुरमुखां सूफ़ीआं आपणा मार्ग राह रहबर हो के काया मन्दिर अंदर आवे दस्सण, दहि दिशा भरम ना कोए भुलाईआ। शब्द गुरू नाता नाल देह, देह शब्द गुरू अख्वाईआ। निरगुण सरगुण लग्गे नेंह, दो जहान वज्जे वधाईआ। जिस वेले तन माटी हो जाए खेह, मढ़ी गोर विच समाईआ। सतिगुर शब्द फेर वी भगतां उत्ते बरख आपणा मेंह, मेघ अमृत आप बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा कर, देह शब्द जोत मिल के आपणी कार कमाईआ। देह शब्द जोत ना हुन्दा रिश्ता, प्रभ दा सज्जण नज़र कोए ना आईआ। ना कोई हुक्म देंदा जबराईल इज़राईल मेकाईल
असराफ़ील फ़रिश्ता, फ़रिसत हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। एह भेव समझण वाला आहिस्ता आहिस्ता आहिस्ता, जिस वेले चोटी मंज़ल चढ़ के प्रभ दा दर्शन पाईआ। फेर पक्का हो जाए निसचा, जगत वासना सके ना कोए डुलाईआ। जिधर वेखे ओधर एका रूप दिसदा, घट घट रमिआ बेपरवाहीआ।