पुस्तकालयभाग १९

३ सावण शहिनशाही सम्मत २ अमरीक सिँघ दे गृह पिण्ड रूपो वाली ज़िला अमृतसर

जन भगतां प्रभ देवे साची ओट, चरण कँवल सच सरनाईआ। शब्दी धार अंदरों कढ्ढे खोट, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। भाग लगाए काया माटी साचे कोट, कंचन गढ़्ह दए वड्याईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अंध्यार दए गवाईआ। मन मति बुद्धी दी रहिण ना देवे सोच, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। हउमे हंगता मेट के रोग, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। साचा नाम धुर दा जोग, कपड़ तन ना कोए रंगाईआ। झगड़ा मुका के चौदां लोक, परलोक दा लेखा दए गवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा साचा दस्स सलोक, सोहँ करे हक पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। जन भगतां प्रभ दए सहारा, लोकमात मेहर नज़र उठाईआ। सच्चा दस्से इक किनारा, जिस पत्तन बैठा बेपरवाहीआ। सच बुझाए सचखण्ड दवारा, दरगाह साची नज़री आईआ। जित्थे वसण गुर अवतारा, पैगम्बर प्रभ दर्शन कर कर ख़ुशी मनाईआ। भगतां मिले सच भण्डारा, हरि करता आप वरताईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर दरवेश मंगण भिखारा, भिक्खक हो के झोली अगे डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहार सरनाईआ। जन भगतां देवे सरनगति, साहिब स्वामी दया कमाईआ। अन्तर आत्म उपजे ब्रह्म मत, पारब्रह्म निरअक्खर धार समझाईआ। नाड़ बहत्तर तन वजूद काया माटी ना उबले रत्त, रतन अमोलक नाम पदार्थ वस्त अमोलक झोली पाईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा खोल्ह के सच, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी धुन दए उपजाईआ। नाम जैकारा बोल अलख, प्रगट हो आप प्रतख, साख्यात स्वच्छ सरूपी आपणा परदा दए चुकाईआ। आत्म परमात्म सांझा दस्स के जस, हकीकत विचों प्रगटाए हक, हुक्म नाल हुक्म दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साहिब समरथ, दाता हो के दया कमाईआ। जन भगतां प्रभ देवणहारा दात, दयावान अख्वाईआ। जुग चौकड़ी बदलणहारा समाज, दीनां मज़्हबां लेखा दए मुकाईआ। सति धर्म चलावणहारा रिवाज, ऊँचां नीचां इक्को रंग रंगाईआ। नाम भण्डारा बख्शणहारा दाद, दौलत धुर दी आप वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा भगत भगवान दस्से गाथ, गहर गम्भीर करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि,

आप आपणी किरपा कर, शब्द अगम्मी सुणा आवाज़, सोई सुरत आप उठाईआ। जन भगतां प्रभ खोले्ह सुरती, सति सति नाल मिलाईआ। धार दस्से अगम्मी धुर दी, धर्म दवारा इक जणाईआ। खेल वखाए पूरे सतिगुर दी, जो आदि जुग चौकड़ी नित नवित आपणा खेल वखाईआ। लोड़ रहे ना देवत सुर दी, पैगम्बर पीर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवणहारा साचा वर, साची दात इक वरताईआ। जन भगतां प्रभ देवे नाम अमोलक, अनमुलड़ा झोली पाईआ। आप टिकाऐ काया गोलक, गोला मन लए बणाईआ। करे खेल साहिब अनडोलत, अडुल दए जणाईआ। नाम जणाए बिन रसना जेहवा अनबोलत, धार धार विचों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन मेले सहिज सुभाईआ। जन भगतां प्रभ खोले्ह परदा, ओहला रहिण कोए ना पाईआ। भेव खुला्हवे आपणे घर दा, घर मन्दिर करे रुशनाईआ। रूप वखाए नरायण नर दा, नर हरि आपणी कार कमाईआ। इश्नान कराए साचे सर दा, दुरमति मैल धवाईआ। जो तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला पढ़दा, चारे खाणी चारे बाणी लेखा जाए मुकाईआ। साची मंज़ल बिन पौड़ी डण्डे चढ़दा, मुकामे हक मिल के आपणा रंग रंगाईआ। बिन नैण बिन नेत्र बिन अक्ख प्रतख प्रभ दा दर्शन करदा, जोती जोत जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहेले सचखण्ड दवारे खड़दा, दरगाह साची लए टिकाईआ। जन भगतां प्रभ देवे घर अगम्म, महल अटल इक सुहाईआ। जित्थे ना जन्मे ना जाए मर, मरन जम्मण विच कदे ना आईआ। ना कोए पवण स्वास लैणा पए दम, तत्तां दा लेखा दए चुकाईआ। ना कोई कूड़ कुड़यार होवे भरम, मनसा मन ना कोए वधाईआ। ना कोई दीन मज़्हब ज़ात पात धर्म, इष्ट तत्तां वाला ना कोए वखाईआ। करे खेल आप निहकर्मी साचा कर्म, कर्म कांड दा लेखा दए मुकाईआ। जन भगतां साचे सन्तां चरण कँवल देवे साची सरन, सरनगति इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, झगड़ा मुका के वरन बरन, आत्म ब्रह्म दए दृढ़ाईआ। जन भगतां दस्से अन्तर आत्म सति, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। धीरज सन्तोख दे के यति, यथार्थ आपणा भेव खुल्हाईआ। नाम निधाना दे के वथ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। लख चुरासी विचों लभ्भ, परदा ओहला दए उठाईआ। जन्म कर्म दा लेखा मुका के सब, लख चुरासी गेड़ा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा अमृत झिरना झिराए कँवल नभ, बूंद स्वांती मुख पवाईआ। जन भगतां देवे बूंद सवांत, अमृत रस इक चखाईआ। नज़री आए इक इकांत, इक इकल्ला सोभा पाईआ। जो वेस वटाए जुग चौकड़ी बहु बिध भांत, भावना वेखे जगत लोकाईआ। कलयुग अन्त मेटे अन्धेरी रात, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। चार वरन

अठारां बरन नौं खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को दस्से ज़ात, धुर दी करे सच पढ़ाईआ। सब दा लहिणा देणा कर्म धर्म लए वाच, वाचक कोई बचन ना सके अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां नाल आपणा करे इतफ़ाक, वफ़ात अंदरों दए कढाहीआ। जन भगतां देवे इतमीनान, तसल्ली नाल समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे जहान, लोकमात रहिण ना पाईआ। साची सिख्या देवे इक भगवान, परम पुरख आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन मंत्र धुर दा इक्को गाण, गावत गा गा ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साजण देवे साचा दान, दाता हो के आप वरताईआ।

६ सावण शहिनशाही सम्मत २ सुरैण सिँघ दे गृह जंडयाला ज़िला अमृतसर

सति कहे मेरा मालक पारब्रह्म, आदि जुगादी एकँकारा इक अखवाइंदा। जिस दवारे होवे मेरा जरम, जन्म मरन गेड़ ना कोए रखाइंदा। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी बख्शे इक्को सरन, दूजी ओट ना कोए तकाइंदा। थिर घर दवारे मेरा उपजे कर्म, कांडा विच हिस्सा ना कोए जणाइंदा। खेल कराए करनी करन, करता पुरख हुक्म वरताइंदा। झगड़ा मुकावां वरन बरन, ज़ात पात दीन मज़्हब विच कदे ना आइंदा। तन वजूद मेरा जाणे कोए ना माटी चर्म, हड्ड मास नाड़ी रंग ना कोए रंगाइंदा। इक्को पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार रखां सरन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप खुल्हाइंदा। सति कहे मेरा जाणे ना कोए सरूप, जग नैणां नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी अन्धेरा अन्ध कूप, कलयुग त्रेता द्वापर आप हंढाहीआ। झगड़ा मुकावां जूठ झूठ, कूड़ी क्रिया माया ममता मोह चुकाईआ। डंका वजावां चारों कूट, नाम निधाना कर शनवाईआ। लख चुरासी विचों सन्त सुहेले लभ्भण धुर दे पूत, सपूत आपणा परदा लाहीआ। महल अटल वखा के उच्च अरूज, फर्श अर्श तों परे करां रुशनाईआ। मालक हक वेख महबूब, मुहब्बत विच मिलाईआ। लेखा मुका के एका दूज, एका घर दयां समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म आवे साची सूझ, मन वासना चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति कहे सच इक दृढ़ाईआ। सति कहे सच महल्ला, प्रभ चरण मिले सरनाईआ। जुग चौकड़ी फिरां इक अकल्ला, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पावां सार जलां थलां, डूंग्घे सागर खेज खुजाईआ। वेख वखावां चोटी पर्बत टिल्ला, पहाड़ उजाड़ वेख वखाईआ। जन भगत फड़ा के अन्तर आत्म पल्ला, पाब्रह्म ब्रह्म मेला मेलां सहिज सुभाईआ। धाम वखावां इक निहचल अटला, घर विच घर वज्जदी

रहे वधाईआ। साची धार अंदर रला, बाहरों नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सच आप वरताईआ। सति कहे प्रीतम एकँकार, पुरख अकाला नज़री आईआ। मेरा नाता नाल परवरदिगार, जलवागर नूर रुशनाईआ। मुकामे हक मेरा सिक्दार, मालक बैठा धुर दरगाहीआ। जो जुग चौकड़ी हुक्म देवे वारो वार, गुर अवतार पैगम्बरां कर पढ़ाईआ। जिस दा चारे खाणी चारे बाणी सिफ्तां नाल करे इज़हार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी निक्के निक्के ढोले गाईआ। सरगुण हो के पावे कोई ना सार, बेअन्त कह के पल्लू सर्ब छुडाईआ। नंने्ह नंने्ह बच्चे विच संसार, शब्दी गुर हुक्म नचाईआ। लख चुरासी वेखे विगसे वेखणहार, घट घट बैठा सोभा पाईआ। सो नाता जोड़ मेरा संसार, साचा मार्ग इक प्रगटाईआ। कलयुग अन्तिम वेख दुष्ट दुराचार, मन विकार खोज खुजाईआ। दृष्टी अंदर सृष्टी हाहाकार, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। अठसठ तीर्थ रोंदे धाहां मार, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। फिरी दरोही मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ गुरुदुआर, सति कहे मेरा रूप नज़र किसे ना आईआ। मैं दरवेश दर ठांडे मंगां भिखार, सचखण्ड निवासी अगे झोली डाहीआ। कर किरपा मेरे करतार, कुदरत दे मालक कलयुग अन्त ना कर बेवफ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन दीन मज़्हब साचा मिले ना किसे प्यार, मुहब्बत विच जगत ना कोए बणाईआ। काग़ज़ कलम शाही जो तेरा लिख लिख थक्की ब्यान, अज्ञान अन्धेर ना कोए मिटाईआ। शरअ मेटे ना कोए शैतान, शरीअत विच लड़े लोकाईआ। किरपा कर श्री भगवान, मार्ग आपणा दे दृढ़ाईआ। जिस नूं लभ्भदे गए जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अक्ख खुल्हाईआ। भविख्तां विच बणाउँदे गए एतबार, सलाहकार बण के प्रभ दा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक दरसाईआ। सति कहे मैनूं अन्तिम होया दु:ख, कलयुग कूड़ वज्जी वधाईआ। साचा दिसे ना कोए मनुख, मन ममता ना कोए मिटाईआ। जनणी सफ़ल ना होवे कुक्ख, लख चुरासी जण जण थक्की माईआ। गेड़ा चुक्के ना उलटा रुक्ख, आवण जावण पन्ध ना कोए मुकाईआ। दीन दुनी बदले कोई ना रुख़, सति धर्म ना कोए समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर गए लुक, सनमुख हो के दरस ना कोए दिखाईआ। कर किरपा अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म तेरी बेपरवाहीआ। दीन दुनी दा बदल दे रुख़, करवट लै के दृष्टी दे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुहंञणी कर रुत्त, मौला हो के आप महकाईआ। सति कहे मैं आउँदा रिहा जुग चार, नित नवित वेस वटाईआ। खेल वेखदा रिहा विष्न ब्रह्मा शिव विच संसार, चारों कुण्ट भज्जां वाहो दाहीआ। लहिणा देणा जाणदा रिहा गुरू अवतार, पैगम्बरां नाल मिल के सुअम्बर जगत रचाईआ। भगतां नाल मिल के हुन्दा रिहा

ख़ुआर, जगत समाज धक्का रिहा लगाईआ। बिन अक्खां नेत्र रोंदा रिहा ज़ारो ज़ार, बिन नैणां नीर वहाईआ। साची भिच्छया मंगदा रिहा अगम्म अपार, अलख अगोचर अगे झोली डाहीआ। किरपा कर किरपा निध सिरजणहार, सिर सिर रिजक सबाईआ। मेरा नाता जोड़ सच दवार, दर दरबार मिले वड्याईआ। डंका वज्जदा रहे सदा जुग चार, चौकड़ी सके ना कोई बदलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा विछोड़ा होवे ना विच संसार दूजी वार, वारता पहली दे दुहराईआ। कागद कलम ना लिखणहार, शाही चले ना कोए चतुराईआ। बिना सति दे सति पुरख तेरी चले कोई ना कार, सति धर्म नज़र कोए ना आईआ। बिना धर्म दे धरनी धौल ना होवे पार, धरनी धरत रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दे वड्याईआ। सति कहे मैं प्रभू लोकमात तेरा बणया सुता, कलयुग अन्तिम लवां अंगड़ाईआ। पारब्रह्म अबिनाशी अचुता, पति परमेश्वर इक अख्वाईआ। उज्जल कर मात मुखा, दुरमति मैल धवाईआ। तेरे चरण कँवलां सीस जगदीश झुका, इष्ट देव इक्को ल्या मनाईआ। मेरा कूड़ी क्रिया नालों पैंडा मुका, मुकम्मल आपणा रंग चढ़ाईआ। मैं रहिण ना देवां कोई दुक्खा, दर्दीआं दर्द वण्डाईआ। इक दिसावां तेरी ओटा, ओड़क तेरे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सति कहे प्रभू मेरे सतिवन्त, सति सतिवादी तेरी धार नज़री आईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक वाली दो जहानां कन्त, कन्त कन्तूहल तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया माया ममता मोह कर दे अन्त, अन्तश्करन सब दा वेख वखाईआ। लख चुरासी दुखी होया जीव जंत, जागरत जोत करे ना कोए रुशनाईआ। गढ़्ह बणया हउमे हंगत, हँ ब्रह्म ना कोए समझाईआ। बोध अगाधा बणया कोई ना पंडत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरानां दी करदे सर्ब पढ़ाईआ। बिन तेरी किरपा पारब्रह्म पति परमेश्वर कोई बणया ना धुर दा सन्त, सतिगुर लोकमात नज़र ना आईआ। तेरी महिमा सदा अगणत, गुर अवतार पैगम्बर कह के अन्त कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, वारस हो के होणा अन्त सहाईआ। सति कहे मेरे सति सतिवादी श्री भगवान, भगवन मेहर नज़र उठाईआ तेरे नाम दा झुलावां निशान, निशाने सारे दयां गवाईआ। लख चुरासी दा इक्को जणावां काहन, गिणती वालीआं गोपीआं दी लोड़ रहे ना राईआ। सब घट रम्यां दस्सां राम, बनवास वाला राम जिस नूं सीस झुकाईआ। जिस नूं ईसा मूसा मुहम्मद करदे सलाम, पैग़ाम सुण के ख़ुशी मनाईआ। जिस नूं नानक गोबिन्द करदे प्रणाम, सतिनाम गा के फ़तिह डंका इक वजाईआ। जो सचखण्ड निवासी मालक दो जहान जहालत कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। साचा दिसे ना किसे मकान, काया मन्दिर अंदर चढ़ के प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ।

बाहरों तत्तां वाले दिसदे सर्ब इन्सान, अंदर भरया कूड़ शैतान, शरअ दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रीती सति धर्म सतिजुग सति पुरख सति सतिवाद दे दे सच्चा दान, दानशमंद लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ।

६ सावण शहिनशाही सम्मत २ गुलज़ार सिँघ दे गृह जंडयाला ज़िला अमृतसर

सति कहे मेरी अरदास, मांगत हो के मंग मंगाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, तेरी इक सरनाईआ। कलयुग वेख अन्धेरी रात, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। साची मिली किसे ना दात, तेरा नाम ना कोए वरताईआ। चार जुग दी पढ़ पढ़ थक्के गाथ, गहर गम्भीर मिले ना कोए सरनाईआ। जो गुर अवतार पैगम्बर गए आख, भविख्तां विच समझाईआ। सो निरगुण नूर होया प्रकाश, परदा ओहला दए चुकाईआ। सच दवारे दे निवास, मिले माण वड्याईआ। कूड़ी क्रिया कर घात, शब्द खण्डा इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म दवारा दे जणाईआ। सति कहे प्रभ बख्श दे सन्तोख, सृष्टी दृष्टी दे बदलाईआ। साचे नाम दी दे मोख, मुफ्त झोली आप भराईआ। चरण कँवल बख्श ओट, ओड़क आपणा रंग रंगाईआ। नाम निधान ला चोट, सुत्यां लै उठाईआ। कूड़ी क्रिया कढ्ढ खोट, कुकर्म दे बदलाईआ। नाम ख़ुमारी दे मदहोश, मधुर धुन इक उपजाईआ। निज नैण खोल्ह लोच, लोचा पूर कराईआ। कूड़ी मेट दे अंदरों सोच, सुच संजम आप प्रगटाईआ। शब्द ज्ञान दे बोध, बुध बिबेक दे बणाईआ। हउमे रहे कोई ना रोग, चिन्ता देणी चुकाईआ। आत्म परमात्म मिलण दा दस्सणा इक्को जोग, जुगती अवर कम्म किसे ना आईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जोत होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रेम प्यार मुहब्बत अंदर कर मोहत, मोह इक्को इक रखाईआ। सति कहे साची दे दे धीर, धर्म इक दृढ़ाईआ। कलयुग मेट लकीर, कूड़ी नज़री आईआ। झगड़ा रहे ना सन्त फ़कीर, शरअ करे ना कोए लड़ाईआ। भगत होए ना कोए दिलगीर, सांतक सति दे कराईआ। शरअ कट कूड़ ज़ंजीर, चीर अंदरों दे बदलाईआ। तेरी समझ ना सके कोए तदबीर, तकदीर लेखा दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वड्ड दाते गहर गम्भीर, ग़रज़ सब दी वेख वखाईआ। सति कहे मेरे धुर दे काहन, तेरे हथ्थ वड्याईआ। सच दवारे आ महिमान, मेहरवान फेरा पाईआ। इक्को नाम दे ज्ञान, अज्ञान अन्धेर चुकाईआ। तूं सब घट जाणी जाण, लख चुरासी रिहा समाईआ। तेरा हुक्म सच्चा फ़रमान, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। गुर अवतार तेरा ढोला गाण, पैगम्बर

कलमा कह के कामल मुर्शद अख्वाईआ। तूं ना हिन्दू ना मुस्लिमान, जलवागर नूर रुशनाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त साचे मन्दिर वस मकान, काया काअबे सोभा पाईआ। जित्थे मिले इक्को आण, श्री भगवान नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भाग लगा के काया गढ़्ह बंक, राउ रंक इक्को देणा वखाईआ।

६ सावण शहिनशाही सम्मत २ सन्तोख सिँघ दे गृह जंडयाला ज़िला अमृतसर

सति कहे मैं आया मंगण, सति दवारे सीस निवाईआ। सति सतिवादी चाढ़ रंगण, हरि करते दया कमाईआ। पुरख अबिनाशी ला अंगण, श्री भगवान दे वड्याईआ। सच प्रकाश कर नूरी चन्दन, कलयुग अन्ध अन्धेर गवाईआ। चार वरनां अठारां बरनां दस्स इक्को बन्दन, इक्को नाम दे समझाईआ। निज आत्म रस दे अगम्मी परमानंदन, निजानंद वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया कट बन्धन, बन्दगी इक्को दे समझाईआ। सति कहे मैं होया मंगता, दर ठांडे सीस निवाईआ। पुरख अबिनाशी सति सतिवादी गढ़्ह तोड़ हउमें हंगता, द्वैती अंदरों बाहर कढाहीआ। झगड़ा मुका दे भुक्ख नंग दा, ओढण सब दे सीस टिकाईआ। नगारा वजा दे आपणे मृदंग दा, मर्द मर्दाने आपणा हुक्म वरताईआ। वेख खेल विच वरभण्ड दा, ब्रह्मण्ड खण्ड खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण हो के वेख वखाईआ। सति कहे मैं होया दरवेश, दर घर साचे अलख जगाईआ। तूं आदि जुगादि परम पुरख रहें सदा हमेश, जुग जुग आपणा हुक्म वरताईआ। मंगते वेखे विष्न ब्रह्मा महेष, शंकर सीस झुकाईआ। गुर अवतार करन आदेस, पैगम्बर सजदयां विच सीस रहे झुकाईआ। कलयुग अन्तिम बदल दे रेख, कूड़ी क्रिया दे मिटाईआ। अंदर वड़ के दे साचा भेत, परदा ओहला रहे ना राईआ। जन भगतां कर साचा हेत, परम पुरख तेरी इक सरनाईआ। नज़र आवें नेतन नेत, निज नेत्र कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी जगत पित जगदीशर जागरत जोत कर रुशनाईआ। सति कहे मैं आया दर दरबार, नाता कूड़ा जगत तुड़ाईआ। किरपा कर मेरे निरँकार, निरगुण आसा पूर कराईआ। वस्त अमोलक झोली डार, डर भउ रहे ना राईआ। मार्ग लावां इक संसार, संसा रोग दे चुकाईआ। चार वरनां दस्सां इक प्यार, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश लड़े कोए ना राईआ। साचा मन्दिर इक वखाल, जित्थे वसण शाह कंगाल, राउ रंक वण्ड ना कोए वण्डाईआ। तूं दाता दीन दयाल, दया निध अख्वाईआ। साचा धर्म सची धर्मसाल, काअबा इक्को दे प्रगटाईआ। दीआ बाती कमलापाती निरगुण जोत दे बाल, बुढ्ढे बाले इक्को नज़री आईआ।

आ के वेख मुरीदां हाल, मुर्शद वेस वटाईआ। जगत क्रिया तोड़ जंज़ाल, जीवण जुगत इक समझाईआ। सति कहे सदा धर्म मेरे नाल, बिना सति तों धर्म धरनी उत्ते सोभा कदी ना पाईआ।

६ सावण शहिनशाही सम्मत २ सवरन सिँघ दे गृह जंडयाला गुरू ज़िला अमृतसर

सति कहे प्रभ किरपा धार, सो पुरख निरँजण तेरी आस रखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा होया अंध्यार, हरि पुरख निरँजण तेरा भय ना कोए मनाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर हाहाकार, आदि निरँजण तेरा नूर ना कोए रुशनाईआ। ऊँच नीच राउ रंक करन पुकार, अबिनाशी करते तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। दीन दुनी हुंदी दिसे ख़ुआर, श्री भगवान तेरा सच निशान ना कोए झुलाईआ। आत्म परमात्म मंज़ल दिसे महा दुष्वार, मन वासना चढ़ सके कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दवारा दे दरसाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरी ओट, कलयुग अन्त अन्त रखाईआ। बिन तेरी किरपा प्रकाश होवे ना निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर ना कोए मिटाईआ। झगड़ा प्या वरन गोत, दीन मज़्हब करे लड़ाईआ। तेरे नाम दी करे कोई ना सोच, जगत विद्या होई हल्काईआ। साची मंज़ल सके कोई ना पहुंच, कोटन कोटि साध सन्त भज्जण वाहो दाहीआ। तेरा नाम निधाना श्री भगवाना कोई ना सके घोख, रसना जेहवा बत्ती दन्दां पढ़ पढ़ भेव ना कोए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दे दरसाईआ। सति कहे प्रभ किरपा कर, पुरख अकाल तेरी आस रखाईआ। कलयुग भरमे भुल्ले नारी नर, नर नरायण नज़र किसे ना आईआ। मन वासना भाउँदे दर दर, दरगाह साची बण दरवेश अलख ना कोए जगाईआ। अमृत आत्म नहाए कोई ना सर, अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ भज्जण चाँईं चाँईंआ। काया तोड़े ना कोई गढ़्ह, माया ममता मोह ना कोए मिटाईआ। साचा दर्शन सके कोई ना कर, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी सारे रहे पढ़, बोध अगाध नाम निधान धुन आत्म राग ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वस्त अमोलक दे साचे घर, काया मन्दिर अंदर वजदी रहे वधाईआ। सति धर्म कहे मैं वेख्या दीन दुनी, सदी चौधवीं वेख वखाईआ। साचा दिसे ना कोए ·षी मुनी, सति रूप ना कोए बदलाईआ। साची उपजे ना किसे अगम्मी नाद धुनी, ढोलक छैणे सारे रहे खड़काईआ। सच दवारे बणे ना कोए वड्डा गुणी, नाम निधाना झोली कोए ना पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा चारे खाणी लख चुरासी सृष्टी छाणी पुणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। पारब्रह्म पति परमेश्वर आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म बदली किसे ना कूणी, हँ ब्रह्म परदा ना कोए उठाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग धरनी धर, धवल रही कुरलाईआ। सति कहे प्रभ मेरे परम पुरख आदि, नमों कह के सीस झुकाईआ। तूं वेखें खेल जुगादि, जुग चौकड़ी वेस वटाईआ। तेरे नाम दा वज्जे कोए ना नाद, अनहद नादी नाद ना कोए शनवाईआ। तेरे प्रेम अंदर होए ना कोए विस्माद, बिस्मिल हो के आपणा आप ना कोए मिटाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द तैनूं करे कोई ना याद, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। काया खेड़ा सब दा हुंदा वेख्या बरबाद, महल अटल घर विच घर नूर करे ना कोए रुशनाईआ। साची वस्त अमोलक नाम निधान देवे कोए ना दाद, दास्तान पिछली सारे रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे नाम दी अगम्मी दे आवाज, जगत सरवणां दी लोड़ रहे ना राईआ। सति कहे मेरे साहिब सुल्तान, शाह पातशाह तेरी वड्याईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया मेट निशान, सति निशाना इक झुलाईआ। जिस नूं लभ्भण सर्ब इन्सान, हैवान भेत कोए ना पाईआ। बुद्धी अंदर दे ज्ञान, मनमति कूड़ी बाहर कढाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सिख्या दे जहान, जहालत कूड़ रहे ना राईआ। मन कामना मेट अभिमान, चरण ध्यान इक सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घट वस्या नज़री आ सब नूं राम, रहमत विच रैहम कर रहमत आप कमाईआ। सति कहे प्रभू मिटा दे चिन्ता सोग, हरख दी लोड़ रहे ना राईआ। आत्मा परमात्मा मिलण दा सच्चा दस्स दे जोग, तन भबूती ख़ाक ना कोए रमाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, नूरो नूर डगमगाईआ। सुहंञणा कर काया बंक साचा कोट, कोटी जन्म दा लेखा दे चुकाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म तेरी गोत, दूजा वरन ना कोए रखाईआ। जित्थे बुद्धी दी कोई ना पुज्जे सोच, बिना सोच समझ तों आपणा नाम दे दृढ़ाईआ। सृष्टी दा दृष्टी अंदर कट दे रोग, हरि सज्जण लै बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दे दरस अमोघ, अग्नी तत ना लागे राईआ। सति कहे मेरे साहिब स्वामी, सर्ब गुणवन्त तेरी बेपरवाहीआ। तूं आदि जुगादी अन्तरजामी, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। तेरी महिमा तेरी बाणी, तेरा ढोला गाईआ। आवण जावण तेरी खेल महानी, जुग चौकड़ी आपणा वेस वटाईआ। तेरे चरण कँवल दो जहानां सच निशानी, दूजा निशाना नज़र कोए ना आईआ। बिन तेरी किरपा पारब्रह्म ब्रह्म मिल के बणया ना कोए ज्ञानी, अलिफ़ ये कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान आपणी कर मेहरवानी, महव आपणा भेव खुल्हाईआ। सति धर्म कहे प्रभ सोहणा चाढ़ दे रंग, जग नेत्र नज़र कोए ना आईआ। आपणे नाम दा वजा इक मृदंग, मर्द मर्दाना हो के कर शनवाईआ। आत्म सेजा सुहा सुहञ्जणा पलँघ, पावा चूल नज़र कोए ना आईआ। बिन पौड़ी डण्डे जाणा लँघ, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। तेरा शब्द अगम्मी इक

तुरंग, तुरीआ पद तों अगे देणा पुचाईआ। जित्थे लेखा रहे ना हँ ब्रह्म, पारब्रह्म इक्को नज़री आईआ। निहकर्मी हो के करना आपणा कम्म, कर्म कांड दा लेखा देणा चुकाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित गुर अवतार पैगम्बर सन्त भगत सूफ़ी फ़कीर तेरा मन्नदे गए इक्को सच्चा धर्म, बिना सति धर्म स्वार्थ ना कोए बणाईआ।

६ सावण शहिनशाही सम्मत २ सुरैण सिँघ दे गृह पिण्ड जंडयाला गुरू ज़िला अमृतसर

सति कहे प्रभ वेला कर सुहञ्जणा, सतिजुग साची बणत बणाईआ। चरण धूढ़ करा आपणा मजना, कलयुग कूड़ी क्रिया दुरमति मैल धवाईआ। नाम निधान नेत्र पा अंजणा, नेत्र लोचन होवे रुशनाईआ। साक सैण नज़री आ धुर दा सज्जणा, सगला संग निभाईआ। भेव अभेद खुल्हा अगला, परदा रहे ना राईआ। कलयुग जीव वेख जग बप्पड़ा बगला, माया ममता मोह हल्काईआ। हउमे कीता पगला, चारों कुण्ट भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा दे समझाईआ। सति कहे प्रभ सृष्टी दे आपणी मत, कलयुग मति रहे ना राईआ। नाड़ी नाड़ ना उबले रत्त, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। घट घट अंदर वसा दे सच, जूठ झूठ बाहर कढाहीआ। वस्त अमोलक दे दे हथ्थ, नाम भण्डारा इक वरताईआ। बोध अगाध कथा कहाणी सुणा अगम्मी गाथ, जिस नूं समझे ना कोए लोकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म बणा दे सगला साथ, दो जहानां वज्जदी रहे वधाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग मेट रैण अन्धेरी रात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम सौग़ात इक वरताईआ। सति कहे मैं मंगा सच दवार, दर ठांडे सीस निवाईआ। सतिजुग साची दस्स धार, सति सतिवादी परदा दे उठाईआ। भगत वछल बण गिरधार, सन्त सुहेले आप जगाईआ। गुरमुख गुर गुर कर ख़बरदार, आलस निंद्रा रहे ना राईआ। सिख़ साजण कर प्यार, साहिब स्वामी मेला मेल सहिज सुभाईआ। राह तक्कदयां बीते जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्त गया विहाईआ। भविख्तां विच गाउँदे गए सुणाउँदे गए गुरू अवतार, पैगम्बर कलमयां विच शनवाईआ। सति धर्म दा साचा कर विवहार, विवहारी हो के आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश एका रंग देणा रंगाईआ। सति कहे प्रभू ज़ात पात रहे ना दीन मज्हब, धर्म इक्को दे जणाईआ। तेरी आत्म परमात्म तेरे विच होवे जज़ब, वक्खरी दए ना कोए वड्याईआ। सच दवारे देणा साचा अदब, बख्शणा माण धुर सरनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर झुकदे तेरे कदम, कदीम तों रीती तेरी चली आईआ। तेरे नाम दा ढोला सोहला गीत गाउँदे नज़म, मंत्रां विच तेरा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, साचा मार्ग देणा प्रगटाईआ। सति कहे प्रभ साचा मार्ग देणा ला, चार कुण्ट इक्को नाम ध्याईआ। पुरख अकाल दीन दुनी दा बण मलाह, मालक हो के वेख वखाईआ। आत्म नाल परमात्म हो के कर सलाह, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के वज्जे वधाईआ। गुरू अवतार पैगम्बर चार जुग दे पिछले बणा गवाह, शहादत तेरी देणी भुगताईआ। सच दवारा हरि निरँकारा इक वखा, मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ जिस दी याद रहे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग देणा रंगाईआ। सति धर्म कहे प्रभ चौथे युग दे दे साची सिख्या, सृष्टी विच इष्टी दे बदलाईआ। सतिजुग पूरी कर इच्छया, इच्छत हो के मंग मंगाईआ। तूं आदि जुगादि देवणहारा भिच्छया, भिक्खकां झोली देणी भराईआ। जो गुर अवतार पैगम्बर तेरा भविख्तां विच लेखा लिख्या, सो पूरा देणा कराईआ। तूं मालक प्रितपालक पारब्रह्म ब्रह्म मिल के कदे ना जावें भिटया, वरन गोत नज़र कोए ना आईआ। बिन ज्ञान नेत्र जगत अक्खां नाल किसे ना दिस्या, लभ्भदी वेखी कूड़ लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा देणा सुहाईआ। सति कहे प्रभ लेखा मुका दे चार वरन, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डाईआ। आत्म हो के परमात्म सारे आवण तेरी सरन, सरनगति इक्को दे जणाईआ। चरण कँवल तेरे लख चुरासी जीव जंत तरन, जम की फाँसी देणी तुड़ाईआ। जन भगत हो के तेरे नाम दा ढोला पढ़न, चौदां विद्या झगड़ा देणा मुकाईआ। घर विच घर गृह विच गृह हरि के मन्दिर साचे चढ़न, ईड़ा पिंगल सुखमन जगत वासना नौ दुआर अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग देणा प्रगटाईआ। सति कहे प्रभ लख चुरासी समझा दे दीन दुनी, दाअवे नाल जणाईआ। बिन प्रभ किरपा कोए ना बणया वड्डा गुणी, बिन गहर गम्भीर बेनज़ीर दरस कोए ना पाईआ। तुध बिन जगत पुकार किसे ना सुणी, गुर अवतार पैगम्बर पल्लू गए छुडाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त साची उपजे ना किसे धुनी, धुन आत्मक राग ना कोए शनवाईआ। ख़ाली दिसी काया कुंनी, कमलापति धरनापत धरनी धरत धौल धवल उपर तेरी वज्जे ना कोए वधाईआ। आदि अन्त श्री भगवन्त धुर दे कन्त सब कुछ तेरे हथ्थ, तूं साहिब स्वामी समरथ, गुर अवतार पैगम्बर गा के गए तेरी गथ, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल काया सची धर्मसाल आ के वस्स, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के सदा वज्जदी रहे वधाईआ।

६ सावण शहिनशाही सम्मत २ सौदागर सिँघ दे गृह जंडयाला गुरू ज़िला अमृतसर

सति कहे मेरी अरज़ोई, आजज़ हो के सीस निवाईआ। तेरे नाम दी दरोही, बौहड़ी बौहड़ी हाल दुहाईआ। तेरा भेव ना पाए कोई, कूक कूक सुणाईआ। प्रभू बिन तेरे दर भगतां मिले किते ना ढोई, सहारा अवर ना कोए वखाईआ। अमृत रस आपणा चोईं, निझर धार वहाईआ। सृष्ट उठावीं सुती सोई, शब्दी शब्द जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक तकाईआ। सति कहे मेरी अरज़, आजज़ हो के रिहा जणाईआ। जन भगतां पूरी करनी ग़रज, ग़ज़ल आपणा नाम सुणाईआ। पूरब लहिणा देणा कर्ज़, पिछला लेखा हथ्थ फड़ाईआ। दीनां दुखियां वण्डाउणा दर्द, नाता दुनी तुड़ाईआ। तेरा खेल तक्कां असचरज, अचरज देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत विछोड़ा मेटणी मर्ज़, गुरमुख मरीज़ां बण तबीब तबा देणी बदलाईआ।

६ सावण शहिनशाही सम्मत २ किशन सिँघ दे गृह जंडयाला गुरू ज़िला अमृतसर

सति कहे प्रभ सदा समरथ, सर्ब व्यापी नज़री आईआ। सतिजुग साचा मार्ग दस्स, दर्शन तेरा करे लोकाईआ। अमृत अगम्मा दे रस, झिरना धुर दा आप झिराईआ। आत्म गावे तेरा जस, परमात्म वज्जे वधाईआ। सदा खुल्ही रख अक्ख, नेत्र नैण रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति कहे प्रभू आपणे नाम दा दे स्वाद, अनरस इक्को इक प्रगटाईआ। सच स्वाल दा दे जवाब, धुर दी मंग मंगाईआ। बिन अक्ख़रां तेरी किताब, चार युग ना किसे सुणाईआ। पढ़या कोई ना बण अहिबाब, बाब हिस्सा ना कोए दृढ़ाईआ। सब करदे गए अदाब, सर सिर झुकाईआ। किरपा कर आप महाराज, शाह पातशाह सच्चे शहिनशाहीआ। सतिजुग धारा सच धर्म बदल दे रिवाज, रवादार विच नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। सति कहे मैं वेखणा समां, सच ध्यान लगाईआ। किस बिध हुक्म मिले नवां, नव नौ वज्जे वधाईआ। मैं भगतां संग रव्हां, सगला संग बणाईआ। नाम दृढ़ावां सच दमां, दामनगीर हो के ज़ामन दयां वखाईआ। भाग लग्गे काया माटी चम्मां, चमन गुलशन इक महकाईआं। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दा करना आपणा कम्मा, कामल मुर्शद करनी आप कमाईआ।