६ सावण शहिनशाही सम्मत २ शृंगारा सिँघ दे गृह पिण्ड पखोके ज़िला अमृतसर
सति कहे प्रभ मार्ग ला दे सच, कलयुग कूड़ा दे मिटाईआ। हर घट अन्तर उपजे ब्रह्म मत, शब्दी धुन वज्जे शनवाईआ। मन वासना रहे ना तत्व तत, लोभ हँकार ना कोए वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स साची गथ, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरन कर पढ़ाईआ। निज नेत्र लोचन नैण खोल्ह अक्ख प्रतख, मिल साहिब गुसांईआ। जो गुर अवतार पैगम्बर पीर गए दस्स, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग शब्द भविख्त दृढ़ाईआ। सो खेल कर हो प्रगट, प्रगट हो के आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक समझाईआ। सति कहे प्रभ चार वरन दे ज्ञान, सृष्ट सबाई तेरा ढोला इक्को गाईआ। इक्को पुरख अकाल चरण कँवल होवे प्रणाम, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। इक्को सजदा होवे सलाम, अदब नाल इक्को सीस झुकाईआ। इक्को कलमा दस्स कलाम, कायनात हक पढ़ाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे सिफ्ती कोटन नाम, महिमा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गाईआ। तूं आदि जुगादि ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी इक भगवान, पतिपरमेश्वर बेपरवाह अख्वाईआ। सति धर्म दा दो जहान झुला निशान, दीन मज़्हब दा झगड़ा रहे ना राईआ। साची मंज़ल हकीकत वाली दस्स मुकाम, असल परदा आप उठाईआ। अनहद शब्द वजा सची धुनकान, अनादी धुन आप उपजाईआ। नूरी जोत जगे महान, घट भीतर होए रुशनाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नज़री आएं नौजुआन, बिरध बाल ना रूप वटाईआ। सति धर्म लगा विच जहान, जहालत कूड़ी बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा राह वखाईआ। सति कहे प्रभ मेरे गहर गम्भीर, गुणवन्त तेरी सरनाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त दे धीर, सति सन्तोख इक समझाईआ। हउमे हंगता माया ममता कूड़ी अंदरों कढ्ढ पीड़, जगत विकार ना कोए सताईआ। अमृत रस निझर धार बख्श आपणा सीर, तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। जिस मंज़ल ते चढ़ के बैठा कबीर, कबरां दा लेखा दयां मुकाईआ। सो बेनज़ीर लाशरीक आपणी दस्स हक तस्वीर, रूप रंग रेख नज़र कोए ना पाईआ। जित्थे झगड़ा रहे ना ग़रीब अमीर, राउ रंक ना कोए वड्याईआ। नज़र ना आए शाह हकीर, दर दरबारा इक दरसाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी मंज़ल चढ़ अख़ीर, महबूब मिल के वज्जदी रहे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सांतक सति बख्श साची धीर, धरनी धरत धवल रही कुरलाईआ। सति धर्म कहे लोकमात दिसे अन्धेरा, सच सुच नज़र कोए ना आईआ। जीव जंत करदे मेरा मेरा, ममता मोह ना कोए मिटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कोई नाउँ ना लए तेरा, सचखण्ड दवारे बह के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। लख चुरासी जम की फाँसी
जीवां जंतां प्या गेड़ा, झेड़ा चारे खाणी विच पवाईआ। करे हक ना कोए नबेड़ा, गुर अवतार पैगम्बर जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पुरख अबिनाशी घट निवासी क्यों लाई देरा, निरगुण हो के निरवैर निराकार कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग सच चला धुर दा बेड़ा, बन्धन कूड़ रहे ना राईआ। सति कहे प्रभ मंगां इक्को मंग, धुर दरबारे आस रखाईआ। तेरा नाउँ मेरे होवे संग, सगला संग निभाईआ। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां गगन गगनंतरां आवां लँघ, ज़िमीं असमानां चरणां हेठ दबाईआ। चार कुण्ट इक्को पुरख अकाल वजावां मृदंग, दूजा डंका ना कोए शनवाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरी कर के मंग, जो भविख्तां विच गए लिखाईआ। योद्धे सूरबीर मर्दाने सूरे सरबंग, शाह पातशाह तेरी सच्ची शहिनशाहीआ। लख चुरासी विच्चों भगत सुहेले गुरू गुर चेले ला आपणे अंग, अंगीकार आप हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक वखाईआ। सति कहे मेरे प्रभू पुरख अकाल, अकल कलधारी तेरी ओट रखाईआ। सचखण्ड दवारा तेरी सच्ची धर्मसाल, थिर घर बैठा सोभा पाईआ। जित्थे पोह ना सके काल, महाकाल ना कोए चतुराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव बणे ना कोए दलाल, त्रै पंज नाता जोड़ ना कोए वखाईआ। सच सपूत बिन रंग रूप शब्दी धार तेरे लाल, पारब्रह्म ब्रह्म लेखा देणा मुकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सति धर्म कहे मेरा मन्न स्वाल, स्वाली हो के तेरे अगे झोली डाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया साचे सन्तां कीता कंगाल, वस्त अमोलक हथ्थ किसे ना आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा टिल्ले पर्बत समुंद सागर तैनूं रहे भाल, खोजत खोजत भज्जण वाहो दाहीआ। परम पुरख पतिपरमेश्वर बिन तेरे मुरीदां कोई ना पुच्छे हाल, हालत बिगड़ी जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्को वर, दर दवारे सीस निवाईआ। सति कहे प्रभू वेख कलयुग कूड़ कुड़यार, सच नज़र कोए ना आईआ। जूठ झूठ डंका रिहा मार, धर्म दवारे पए दुहाईआ। मन्दिर शिवदवाले मठ्ठ करन पुकार रोवण धाईं मार, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ कोई ना पावे सार, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती खुल्ही मेंढी भज्जी वाहो दाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान पढ़ पढ़ थक्का सर्ब संसार, शब्द सार सुरती सुरत ना कोए उठाईआ। सचखण्ड दवारा किसे नज़र ना आया विच जहान, शब्द चढ़या ना कोए बबान, मंज़ल मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। बोध अगाधा किसे हथ्थ ना आया ज्ञान, निरअक्खर करे ना कोए परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे सीस निवाईआ। सति धर्म कहे मेरे पुरख अबिनाशी, मेरी आसा इक तेरे अगे रखाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण जोत करें प्रकाशी, प्रकाशवान हो के वेखें सर्ब लोकाईआ।
गुर अवतार पैगम्बर तेरे दासण दासी, सेवक हो के सेव कमाईआ। मण्डल मण्डप पाउँदे रासी, गोपी काहन खेल खिलाईआ। तेरी समझ ना सक्या कोई वरन बरन वाली ज़ाती, रूप रंग रेख ना कोए समझाईआ। कलयुग अन्त पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आदि पुरख अबिनाशी करते परवरदिगार सांझे यार धुर दी दे अगम्मी दाती, दातार हो के दयावान आप वरताईआ। सति धर्म कहे प्रभ वेख मार के झाती, परदा ओहला आप उठाईआ। सच दुआर दा दिसे कोई ना साथी, अधवाटे बैठी जगत लोकाईआ। कोटन कोटि रसना जेहवा बणे पाठी, काया पाठशाला अंदर तेरा हरि नाम ना कोए टिकाईआ। भाग ना लग्गा किसे माटी काची, कंचन गढ़्ह रूप ना कोए बदलाईआ। मनुआ मन सब दा होया आकी, ख़ाकी तन पतित पुनीत ना कोए बणाईआ। बिन तेरे धुर दा बणया कोए ना साकी, नाम प्याला दीन दयाला हथ्थ ना कोए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे पूरी कर आसी, सति सति कह के तैनूं सीस निवाईआ। सति कहे मेरा नाउँ रख सतिजुग, सति धर्म दयां समझाईआ। भगत सुहेला मात चुग, चुग़ली निदिंआ विच्चों बाहर कढाहीआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के भेव खुल्हावां गुझ, परदा दयां उठाईआ। साहिब समरथ तेरी धार जावण बुज्झ, सुरती शब्द जोड़ जुड़ाईआ। झगड़ा मुक्के चौदां लोक, चौदां तबक लेखा रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गावण सच सलोक, सोहँ ढोला इक समझाईआ। अन्त कन्त भगवन्त सन्त मिल के साची जोत, निरगुण सरगुण भेव रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दुआर तेरे बन्दन करां कोट, कोटी कोटन वार सीस निवाईआ। सति धर्म कहे मेरे साहिब महबूब, मुहब्बत विच तेरी बेपरवाहीआ। अर्श फर्श तों उपर तेरा अरूज, मेहरवान मेहर नज़र इक उठाईआ। मंज़ल दस्स हक हदूद, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा सति धर्म देणा खुल्हाईआ। सति धर्म कहे मेरी प्रभू इक्को अर्ज़ी, आजज़ हो के सीस निवाईआ। दुनिया तैनूं मन्नदी फर्ज़ी, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। बिना दक्ुखां तों कोई ना बणदा दर्दी, दीदा दानिस्ता दरस कोए ना पाईआ। कलयुग अन्तिम वेखां अन्धेर गर्दी, सच सुच नज़र कोए ना आईआ। लख चुरासी जीव जंत रसना जेहवा अक्खरां वाला गीत पढ़दी, निरअक्खर करे ना कोए पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सार पा जीव जंत साध सन्त घर घर दी, गृह गृह परदा दे उठाईआ।
६ सावण शहिनशाही सम्मत २ बलकार सिँघ दे गृह पिण्ड ठठीआं ज़िला अमृतसर
सति कहे प्रभ खोल्ह परदा, पढ़न लिखण दी लोड़ रहे ना राईआ। अन्ध अन्धेर मिटे कूड़ कुड़यार गर्दा, गर्दश माया दे मिटाईआ। कोटां विच्चों जन भगत पल्लू तेरा फड़दा, गुरमुख धुर दा नज़री आईआ। कलयुग जीव जंत जन जाए रुढ़दा, शौह दरया बेड़ा पार ना कोए लँघाईआ। साक सज्जण सैण कोई साथ ना मिले धुर दा, सचखण्ड दुआर ना कोए बहाईआ। लेखा जाणे ना कोई अनन्दपुर दा, पुरी अनन्द क्यों होई जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। सति कहे प्रभ तेरा वसे पुर अनन्द, आनंद आनंद विच्चों प्रगटाईआ। धुर दा नाम दस्स छन्द, संसा रोग दए गवाईआ। ख़ुशी होवे बन्द बन्द, बन्दना इक्को दे समझाईआ। जन्म कर्म दा मिटे पन्ध, आवण जावण लख चुरासी गेड़ा दे कटाईआ। तेरा चरण सरोवर मिले साची गंग, अठसठ पन्ध देणा मुकाईआ। आत्म सेज सुहाउणी सुहञ्जणी पलँघ, घर विच घर डेरा लाईआ। अन्त काल जम ना देवे दंड, राए धर्म ना कोए सज़ाईआ। तेरा वेखां इक्को परमानंद, पारब्रह्म प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल साहिब बख्शंद, मेहर नज़र इक उठाईआ। सति कहे प्रभ कलयुग वेख कूड़ पसारा, पासा सके ना कोए बदलाईआ। चारों कुण्ट अन्ध अंध्यारा, तेरा नाम ना कोए रुशनाईआ। पढ़ पढ़ थक्के जीव गवारा, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। साचा दिसे ना कोए दरबारा, नौ दवारे पन्ध ना कोए चुकाईआ। अनहद शब्द सुणे ना कोई सच्ची धुन्कारा, अनहद नादी नाद ना कोए वजाईआ। निर्मल दीआ बाती जोत ना होवे उज्यारा, घर ठांडे ना कोए रुशनाईआ। भरमे भुल्ला सर्ब संसारा, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। घर ठाकर स्वामी मिले ना किसे निरँकारा, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत खोजण जगत राहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दस्स इक दवारा, जित्थे वज्जे हक वधाईआ। सति कहे मेरे परम पुरख परमात्म, पीआ प्रीतम तेरी ओट तकाईआ। खेल वेख अगम्मी आपणा बातन, ज़ाहर ज़हूर कर रुशनाईआ। परवरदिगार पति परमेश्वर पुरख अकाल तैनूं आखण, गुर अवतार पैगम्बर जुग जुग तेरा हुक्म जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर देणा दृढ़ाईआ। सति कहे मैं पैगम्बर वेखे गुर अवतार, लोकमात ध्यान लगाईआ। खेल वेख्या सदा जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाहीआ। खाणी बाणी करदी वेखी पुकार, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तेरा ढोला गाईआ। तूं आदि जुगादी इक इकल्ला एकँकार, अकल कलधारी तेरी सरनाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म बणया रिहा मीत मुरार, मित्र प्यारा इक्को नज़री आईआ। कलयुग अन्त मेट
धूआँधार, धरनी धरत धवल धौल कर रुशनाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले गुरमुख भगत भगवन्त दे उठाल, सुरती शब्दी आप जगाईआ। झगड़ा मुका शाह कंगाल, ऊँच नीच इक्को घर वसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा एका वर, वाहवा तेरे नाम वड वड्याईआ। सति कहे प्रभ साचा नाम दे चार वरन, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को करन पढ़ाईआ। दूजा रहे ना कोई बरन, भरम कूड़ा देणा भन्नाईआ। भाग लगा काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी विच्चों बाहर कढाहीआ। मानव मानुख मानस इक्को धर्म, धर्म दा परमारथ स्वार्थ विच देणा संग बणाईआ। नित नवित जो करदा रिहा प्रन, कौल इकरार पूरा देणा कराईआ। जन भगतां बख्श दे आपणी सरन, जगत नाता देणा तुड़ाईआ। गुरमुख तेरा ढोला पढ़न, तेरे नाम दी वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग तेरी साची मंगे सरन, सति सतिवादी हो के सीस निवाईआ।
६ सावण शहिनशाही सम्मत २ तेजा सिँघ दे गृह जंडयाला गुरू ज़िला अमृतसर
लाईचे मिशे चशे चैन नाशी वशू चीपे चाँई चीचे कमिन चैतच चनु कीरेमा वनिओलीअम उपमा चिपी माशी चवली उला अंचेलाई चानते लाई तांतेवाई कमिओनन कुमा चिफी शुशो बौलीअम बलाई बिसे बसू बेसीन मिमम मुकोनेममम निकसचा चवाने चाउ जौबले जो कविस्ते कवा चमीमी चा हुक्मे ख़ुदा बन्दगी दवा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नचनन्हे नवानवै नौ कमी ज़ी ज़ायलो ज़ोले ज़ीम ज़ाहरे ज़हूर सुल्ताने नूर विनने विनअम निरँकार बेपरवाहीआ। सति कहे कुछ दे हुक्म, हुक्म हुक्म विच्चों बदलाईआ। दीन दुनी दा बदल दे तुख्म, तासीर आपणी मात प्रगटाईआ। तेरा लेखा अगम्म अथाह कुसम, कुछ कहिणा कहिण ना पाईआ। तन माटी वेख जिस्म, चुरासी आपणी फोल फुलाईआ। दरे दरबार दस्स इस्म, इशारयां दी लोड़ रहे ना राईआ। आपणे नाम दी दस्स किस्म, किस्मत लोकमात बदलाईआ। खेल वेखां साची चशम, परदा ओहला रहे ना राईआ। जिस कारन खाधी कसम, वेला वक्त दए बदलाईआ। किसे कम्म ना आउणी माटी भस्म, तन ख़ाकी दए दुहाईआ। सच धार चला रसम, रस्ता इक प्रगटाईआ। दो जहान वेखण तेरा जशन, ख़ुशीआं रंग चढ़ाईआ। चार वरनां सांझा कर मशन, मिशन बणे जगत लोकाईआ। कुछ लेखा लिख्या तेर्हवें ध्याए विच कृष्न, किशत आपणी नाल रखाईआ। कुछ गोबिन्द आया लिखण, लिख के गया दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल देणा जणाईआ। सति कहे दे फ़रमान, फ़ुरनयां दा लेखा दे मुकाईआ। धर्म बणा इक विधान, विद्या
दा झगड़ा रहे ना राईआ। शब्द दे ज्ञान, सुरती सुरत खुल्हाईआ। भरम चुक्के जीव जहान, जागरत जोत कर रुशनाईआ। तेरा संदेसा इक्को काहन, लख चुरासी सुण के सीस निवाईआ। तूं मालक दो जहान श्री भगवान, भगवन हो के वेख वखाईआ। चार कुण्ट कूड़ी वेख दुकान, दूई द्वैत घर घर डेरा लाईआ। शरअ शरायत होई शैतान, शरक्त विच लड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, रहबर हो के हो सहाईआ। सति कहे प्रभ मेरे चाँईक, चलूह वेख जगत लोकाईआ। दो जहानां किल वलायक, वैचनी भेव अभेद खुल्हाईआ। तेरा लेखा जैमन जबलायक, ननी चे कहिण कोए ना पाईआ। तूं ठाकर स्वामी कोमने इखलायक, ख़ालक मख़लूक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म दे वरताईआ। सति कहे नविचने चवैकींअम, जाणकार नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर खेल साचे हरि, तेरा घेरा ख़लक ख़ुदाईआ। सति कहे सनोनीअम सनिन साइलो सवाईआ। चमैनी चविनकी चाँईई, चार युग तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हुक्में अंदर हुक्म वरता, कामल कामन कमिनची काइदा कानून आप चलाईआ।
६ सावण शहिनशाही सम्मत २ दलीप सिँघ दे गृह जंडयाला गुरू ज़िला अमृतसर
बिअफ़ते वलीकूम कविले जाहते ज़ोबा ज़रा दविस्ताने गुलिसताने बलसताने चवकीम सग़मे जग़ीर सायते नवा फ़तवाले ज़मीं कुर्शाए अज़ीं लिवालजहि जकीउले रमा नफिवज़े कवीज़ नविगम नलईत विज़ीअम वज़ने अदा कोहीअम कविस्त दीवाने अमिशट रैहमे नुमा कुलीउल कुमिद वज़ीले अलललनशिद पाके रसूल हमदे अल्ल्हा ख़राज़ीन ख़ानाए करूह नीज़ायरे ज़बीबब मुबाह ज़करे ज़वा चुकलम्मे यज़राह नग़माए हजराह बसूदद बसले बीसे मुआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, कुदरते कादर कादरे कुदरत कुदरते ख़ुदा आलमूने नुमा नोशे ख़ुदा ज़ज़ुनो रुबा वलीने जुदा शायरे शुआ कायरे रुवा ज़ीने हवा मदीने मवा मुहम्मदे लवा हसीने नवा अली आलीजाह इक्को नज़री आईआ। ज़वील जाफ़र तामीले काफ़र समीले साफ़र मुसाफ़रे पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मुकीदे मुका कबीले कुरा महिज़ीने नमूज़ू ज़ार ज़ीदे नज़री आईआ। फलके फलां तख्ते तुरां वक्ते हिज़ां हाज़र हज़ूर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ख़ुदाए ख़दूश महिदराए दरूश दिशा कौण कीशे किशा सोभा पाईआ। अलूज अलूने हक आफे ग़रूब, ताबे तनाहलतक हज़रते सबूत कुकाइने वाहिदे ख़त मविशरे महबूब, लाइशरे अरूज़ शीउल सुजा सुबान अल्ला कह के सारे शुकर मनाईआ।
किविरी विरसा वनोसत मबूह, इतमीनाने दोस्त दस्ते दराज़ नवास्ते नवाब इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हज़रते हजू, हाफ़जे बेनाई अंदर करे हक रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दे कासब ख़लके मुकासद कदीम कुदरत विच समाईआ।
७ सावण शहिनशाही सम्मत २ दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड टांगरा ज़िला अमृतसर
सति कहे मेरी करे ना कोए विआख्या, विख भरी जगत लोकाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख विरला भाख्या, शब्दी धार विच जणाईआ। निरअक्खर संदेसा गोबिन्द आख्या, धुर फ़रमान दृढ़ाईआ। निरगुण निरवैर नूर जोत कर परकाश्या, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। जिस दा दो जहान खेल तमाश्या, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां पूरी करे आस्या, तृखा तृष्नां विच्चों बाहर कढाहीआ। सच प्रीती समरथ भरवास्या, नाम अकथ कथ दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद हुक्मे विच समाईआ। सति कहे सति रिहा किसे ना सबर, सवाब विच नज़र कोए ना आईआ। नूरी दरस पाए ना कोए उत्ते अम्बर, सुअम्बर आत्म परमात्म ना कोए रचाईआ। कूड़ी क्रिया जगत वासना ममता मोह अडम्बर, मार्ग सच पन्ध ना कोए वखाईआ। काया माटी अन्धेरी होई खण्डर, गृह दीपक जोत ना कोए रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्में अंदर हुक्म चलाईआ। सति कहे सुरती मिले कोए ना शब्द, शब्द शरअ ना कोए बदलाईआ। सतिगुर परसे कोई ना कदम, मुकद्दर सके ना कोए बदलाईआ। झगड़ा प्या तन माटी ख़ाक बदन, माबदौलत देवे ना कोए वड्याईआ। साची क्रिया खेल भेव जाणे ना कोए तमद्दन, तमस्सुका तरफ़ ना कोए रखाईआ। जगत वासना सारे वधण, वाहिद सीस ना कोए झुकाईआ। सच दवारयों होए बेवतन, वतन डेरा कोए ना लाईआ। बिन हरि किरपा साचा दिसे कोई ना पत्तन, जगत नौका नईआ पार ना कोए कराईआ। जन भगत सुहेले प्रभ सरनाई वसण, वसीह आपणा घर बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाण हुसैन हसन, मसीह मुहब्बत विच प्रगटाईआ। सति कहे मसीह मुहब्बत मबीन कुआनख़वातीनीन ख़ातून ख़तूते ख़िता ना कोए दुरकाईआ। नवाज़शे आमीन, तुरकाए तलकीन मुफलसे यकीं, यावलहि लीउलिल लिव वाईआ। कुशते मुर्दा बिस्ताए ज़ुरदा दोज़ख़े दिरदाह दिवाले जाह ज़नूमम ज़िमामे मिज़ार प्रगटाईआ। कुलिविकश शमामे भविश मसीउल तालिश, तुशरे तामीर बदने मुदीर मुदईं मुदा इक्को नज़री आईआ। कुलायले तरक ज़रीफ़उल मुशरक ज़िआरते ज़वाहिद ज़ीदे ज़मांह अख्वाईआ। मतलअके तुआरफ़ सूफ़ी नहारफ़ हरीफ़उल उमां मजूज़ल
कुमां मशताके मशैयर बेपरवाहीआ। शगोने सतू दविलज़े चीं अज़ बरू रूहे रिकशा कफ़ने मुतशा मुर्दा मुरीद नज़री आईआ। ज़ईकुल ज़रगाह वाहिवज़े हवा बा आदमे दवा कुलीने नवा नवाज़शे अरमां मेहरवान महबूब बेपरवाहीआ। महाराजे मलजूह शेरे कलनूह सिँघ वाहिदे वजूह विष्नूं गुमाशता कवनाने नूह भगवन भालिंचच चीमे चकशा दरवेशे भिखशा फ़ाका फ़कीर नज़री आईआ। जोती जालोने सारूपे सालोने किरपाए किवओने कलंकी एं कलाम नज़री एं अमाम महिज़ूले अवाम फ़ज़ले रहमान बेपरवाहीआ।
७ सावण शहिनशाही सम्मत २ ज्ञान सिँघ दे गृह पिण्ड भोरसी ज़िला अमृतसर
वलू हुल लुज आए वज़ी, जिमामम पेशानी रवीं तमीज़े कुनात वाहदे महबूब नज़री आईआ। दाविलचे दज़ी नाकोसे कसीं विज़ीअम विज़ा तउज़े ज़मों नूर अलाहीआ। मुहम्मदे गुनिंच नवीदे कज़ो कफ़ाए कमिश कुशतो कशा कारदे कुदीआर इक अख्वाईआ। हज़ीने नमरोह ज़ीने शमो शवीउल श्या ख़ुआबे शबाब शबेरोज़ डगमगाईआ। बेनज़ीरे नुकाह गुलज़हीरे ज़रगाह वाहदहू अल्ल्हा आलमीन वड वड्याईआ। जवाज़े जज़ीं कुइशतम तहिराने कमू नमू फ़लके ज़हू ख़लके खुरारा ख़ाविंदे ख़ुआतीन इक अख्वाईआ। कहोज़ज़ ज़विज मसीउल तमां करिसचीअन कुनहां पाकीज़ा पाचिशट पोशाके ख़ाक दर बदलाईआ। मसीउल अहिद नशरे नज़मे नग़मे चैंज़वीदे वुज़ेलाइश लाशरीक सच वड्याईआ। दिविज़ने वकूलुल ज़ुआ ज़ईफे ना बाला नूरे ख़ुदा ख़ानका कनोश दीवाने दीआह स्याबे स्याह सीकाज़ून शहिनशाहीआ। कुतलन कविस्त नज़ूदे बहिश्त बहिबूदे इष्ट इशारे शीव नज़ीने ज़वाहिक मन चिनचिते असलमाए इस्म चशा सर्ब जणाईआ। हज़रते ज़वित पैगम्बरे रविद रसूले नज़होक नूरे नवज़ीं फ़िकरे तसवीं ख़ुनाशे सूफ़ी चशमे चराग़ बेदाग़ नज़री आईआ। हैविष्नन मज़ूज़ल ज़मां मुहब्बते महबूब मुख़ातबे ख़ुदा बज़र्रे ज़म्बीं ग़ोशे कुनां कायनात अज़ीम कदीम सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पैगम्बरे पाकिश अमामे नोज़ा कलिच चामाए ज़ुहिक आफ्तबे तलूह शरकने शायर शरअ शमां इक अख्वाईआ।
७ सावण शहिनशाही सम्मत २ जागीर सिँघ दे गृह पिण्ड भोरसी ज़िला अमृतसर
सति कहे मेरे पुरख अकाल, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले वेख आपणे लाल, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जो दिवस रैण तेरे नाम दी घालदे रहे घाल, अन्तर आत्म निरगुण सरगुण हो ध्याईआ। साचा मन्दिर वेख काया बंक सच्ची धर्मसाल, साढे तिन्न हथ्थ अंदर वज्जे वधाईआ। शब्द अगम्मी नाम दे धुनकान, अनरागी राग सुणाईआ।
निर्मल जोत जगा महान, अन्ध अन्धेरा दे मिटाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी वेख मार ध्यान, चार वरन अठारां बरन करे लड़ाईआ। साची सिख्या समझे ना कोई तेरा ज्ञान, मन मति रही कुरलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरा दे के गए ब्यान, खाणी बाणी रागां नादां विच सुणाईआ। परम पुरख तेरी करे ना कोए पहिचाण, निज नेत्र लोचन नैण दरस कोए ना पाईआ। सृष्टी दृष्टी होई वैरान, पंच विकारा घर घर डेरा लाईआ। जगत शरअ होई शैतान, सच सन्तोख धीरज जत रहिण कोए ना पाईआ। नाम संदेसा नर नरेशा धुर दा दे इक फ़रमान, हुक्में अंदर हुकम मनाईआ। जूठ झूठ मेट निशान, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले कर परवान, परम पुरख परमात्म आत्म परदा दे उठाईआ। तूं आदि जुगादी दाता (देवणहारा) दान, वस्त अमोलक काया गोलक दे टिकाईआ। सचखण्ड दवारे एकँकारे जन भगत सुहेले सीस झुकाउण, नेत्र लोचण नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। कर किरपा मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण देवे वड्याईआ। सति धर्म कहे प्रभ वेख कलयुग काती, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। मिले मेल ना कमलापाती, पतिपरमेश्वर दरस कोए ना पाईआ। मन वासना होई अन्धेरी राती, बुध बिबेक ना कोए बणाईआ। साची मंज़ल चढ़े कोई ना घाटी, अंदर वड़ के जगत दवारे पार कर के घर विच घर मिल के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। अमृत बूंद पीवे ना कोए स्वांती, निझर झिरना ना कोए झिराईआ। साचा जाम मिले ना किसे साकी, साख्यात सतिगुर मिल के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सब दा लहिणा देणा दे बाकी, अगला लेखा आप समझाईआ। गुरमुख वेख तन वजूद माटी खाकी, ख़ालस ख़ालस ख़ालसा आप प्रगटाईआ। तेरा नाम भण्डार धुर दी हाटी, जुग चौकड़ी भगतां रिहा वरताईआ। आत्म परमात्म बण साथी, सगला संग निभाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द गुरसिख बणा आपणा पाठी, अजपा जाप दे दृढ़ाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी मिटे वाटी, लख चुरासी गेड़ा रहे ना राईआ। तेरा नूर तेरा ज़हूर तेरी आत्म तेरी ज़ाती, परमात्म तेरे विच समाईआ। तूं करें खेल आदि जुगादि सदा बहु भांती, नित नवित आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा झोली डाहीआ। सति कहे प्रभ कलयुग अन्तिम वेख मार झात, परदा आप उठाईआ। फिरी दरोही विच कायनात, कलमयां वाले रहे कुरलाईआ। साची नज़र ना आए कोई जमात, जुमला हक ना कोए पढ़ाईआ। गुरमुखां विच प्रेम प्यार दा कर इतफ़ाक, निफ़ाक अंदरों दे कढाहीआ। प्रेम प्रीती अंदर बणा सच्चा साक, सज्जण हो के वेख वखाईआ। बन्द कवाड़ी खोल्ह ताक, बजर कपाटी कुंडा लाहीआ। शब्द अगम्मी वजा नाद, धुन आत्मक राग सुणाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा रहे ना राहीआ।
धुर दा मार्ग दस्स साच, सच सुनेहड़ा इक सुणाईआ। सन्त सुहेला लए वाच, वाचक हो के खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल दीन दयाल तेरे हथ्थ वड्याईआ। सति धर्म कहे प्रभ लोकमात वेख आ, अकल कलधारी तेरी बेपरवाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरा तक्कदे गए राह, भविख्तां विच तेरा ढोला गाईआ। तूं आदि जुगादी दो जहानां बणे मलाह, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल वरभण्ड तेरी ओट तकाईआ। शब्दी गुर सतिगुर साचे सच दे सलाह, बिन सतिगुर शब्द समझ किसे ना आईआ। कलयुग जीव काया कपड़ बाहर पलीत अंदरों करे गुनाह, पतित पुनीत ना कोए कराईआ। मेहरवान मुहब्बत विच हो सहा, सहायक नायक इक अख्वाईआ। तूं दाता दानी बेपरवाह, गहर गम्भीर तेरी वड वड्याईआ। कलयुग रैण अन्धेरी चारों कुण्ट दिसे छाह, निर्मल जोत नूर ना कोए रुशनाईआ। कोटन कोटि साध सन्त बैठे धूंणीआँ ता, तन भबूती ख़ाक रमाईआ। कोटन कोटि भज्जण वाहो दाह, टिल्ले पर्बत समुंद सागर डूंग्घी खाई आपणा आप छुपाईआ। कोटन कोटि जल धारा रहे वहा, तन माटी अग्नी नाल जलाईआ। बिन तेरी किरपा पुरख अकाल दीन दयाल सच्चा मिल्या किसे ना राह, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। सति धर्म कहे पुरख अबिनाशी घट निवासी सतिजुग साचा मार्ग ला, सन्त सुहेले मेरे नाल रलाईआ। निरगुण हो के पकड़ बांह, सरगुण दे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एथे ओथे दो जहानां कर न्याँ, अदल अदालत इक कमाईआ। सति धर्म कहे प्रभ कर अदल, इन्साफ़ तेरे हथ्थ नज़री आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दे बदल, बदला चुके कूड़ी जगत लोकाईआ। तेरा नाउं कदे ना होवे कतल, मकतूल मिले ना कोए वड्याईआ। तेरी किरपा पूरे होवण सब दे यतन, यथार्थ आपणा घर दे समझाईआ। लख चुरासी जीव जंत तैथों विछड़ होए बेवतन, सचखण्ड दुआर एकँकार निराकार इक्को दे वखाईआ। दूजा नज़र ना आए कोई पत्तन, बिना पुरख अकाल सीस जगदीश ना कोए झुकाईआ। जुग चौकड़ी जन भगतां पैज आवें रखण, पतिपरमेश्वर तेरी वड वड्याईआ। कलयुग अन्त यकीन दे हकन, हकीकत आपणी इक समझाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया हुक्में नाल कर मुअत्तल, गृह मन्दिर अंदर रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक प्रगटाईआ। सति धर्म कहे आपणी वेख कायनात, परवरदिगार खोज खुजाईआ। अंदर वड़ के मार झात, परदा ओहला दे चुकाईआ। सृष्टी इक दूजे दा करे घात, घायल वेखी सर्ब लोकाईआ। विद्या पढ़दे विच्चों लुग़ात, तेरे नाम दी समझ किसे ना आईआ। सच दवारे बणया कोई ना दास, सेवक रूप ना कोए बदलाईआ। पवणां विच सारे लैंदे स्वास, बिन साह तों मलाह बेड़ा कंध ना कोए उठाईआ। कुछ लेखा लिख के गया चम्यार रविदास, हुक्में अंदर हुक्म
दृढ़ाईआ। करे खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा मार्ग दे प्रगटाईआ। सच कहे प्रभ कलयुग अन्तिम कर किरपा, किरपा निधान तेरी सरनाईआ। कूड़ी क्रिया कट बिप्पता, बिप्परीत प्रीत विच बदलाईआ। गुरसिखां रूप दे दे साचे सिख दा, जो सिख्या तेरी विच समाईआ। जिन्हां दा लेखा भविख्तां विच गोबिन्द गया लिखदा, फ़तिह डंका नाल वजाईआ। नाता जोड़ दे पिता पुत्त दा, सुरती शब्दी तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, समां सुहा दे आपणी रुत्त दा, कलयुग रुतड़ी दे महकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ परम पुरख प्रीतम सच्चे, सच तेरी सरनाईआ। कलयुग जीव भाण्डे कच्चे, कंचन गढ़्ह बह के ख़ुशी ना कोए वखाईआ। मन वासना करदे मते, गुरमति हिरदे ना कोए धराईआ। कूड़ी क्रिया विकदे हट्टे, सच वणजारा सोभा कोए ना पाईआ। हरि का नाम लाहा कोई ना खटे, ठग ठगौरी आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत जीव कर अच्छे, मन मति बुध नाल समझाईआ। सति धर्म कहे प्रभ साहिब मेरे निरँकार, निरँकार तेरी बेपरवाहीआ। मैं खेल वेख्या जुग चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाहीआ। मैं रोंदे वेखे तेई अवतार, हुक्में अंदर फेरा पाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद गुलशन वेखे विच बहार, महबूब तेरी मुहब्बत विच महकाईआ। नानक निरगुण वेख्या खेल अपार, नाम सति सति समझाईआ। गोबिन्द सुत दुलारा तेरी धार, आपा वार वारता सारी गया बदलाईआ। संदेसा दे के गया (आवे) कल कल्की अवतार, निहकलंक अख्वाईआ। जिस नूं जन्मे माई कोए ना विच संसार, पिता गोद ना कोए उठाईआ। जोती जोत करे उज्यार, नूर नुराना शहिनशाहीआ। शब्दी शब्द करे वरतार, हुक्में अंदर हुक्म वरताईआ। जिस दी महिमा बोध अगाध, कागद कलम शाही ना लिखणहार, लेखा लिख ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख आपणा घर, लोकमात दया कमाईआ। सति धर्म कहे चार वरन दिसे अन्धेरा, अठारां बरन, समझ कोए ना आईआ। मनुआ मन करे मेरा मेरा, ममता मोह होई हल्काईआ। पुरख अकाल दे दे आपणे शब्दी हुक्म दा गेड़ा, सृष्टी इष्टी दृष्टी दे बदलाईआ। जन भगतां साचे सन्तां गुरमुखां सूफ़ी सन्त फ़कीरां नज़री आएं नेरन नेरा, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सतिजुग कहे मन चाउ होए घनेरा, घर ख़ुशीआं नाल गाईआ। प्रभ दर्शन पावां तेरा, बिन तेरे चले ना कोए चतुराईआ। लोकमात बन्न्हीं बेड़ा, सति धर्म इक उपजाईआ। नौ खण्ड सत्त दीप वसाउणा इक खेड़ा, चार कुण्ट दहि दिशा आप खुल्हाईआ। तेरे हथ्थ हकीकत वाला नबेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, दयावान दातार दीन दुनी तेरी नज़री आईआ।
७ सावण शहिनशाही सम्मत २ सोहण सिँघ दे गृह पिण्ड रामपुर ज़िला अमृतसर
सति धर्म दी ला जड़्ह, सतिजुग साचा मंग मंगाईआ। सर्ब सृष्ट तेरा नाउँ प्रभ एका जाए पढ़, चार वरन इक्को ढोला गाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी तेरी मंज़ल जायण चढ़, हक दवारे महबूब मिल के ख़ुशी मनाईआ। चरण धूढ़ नहावण सर, जन्म कर्म दी दुरमति मैल रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक प्रगटाईआ। सति कहे प्रभ खोल्ह धर्म दवार, चार वरन अठारां बरन इक्को ओट तकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरे चरण कँवल होवे निमस्कार, इष्टां दा इष्ट सृष्टी दा मालक इक्को सर्ब तकाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब झगड़ा रहे ना कोए विच संसार, आत्म परमात्म एका नूर देणा समझाईआ। ख़ुशीआं विच होवे तेरा चारों कुण्ट मंगलाचार, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वज्जदी रहे वधाईआ। भगत सुहेले करन अगम्म प्यार, प्रीती रीती नीती तेरे नाल रखाईआ। धुर दा नूर होवे चमत्कार, कलयुग अन्धेरा देणा गवाईआ। तेरे दरस दे होवण सारे ख़ासतगार, ख़ाहिश इक्को देणी प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच रस्ता देणा वखाईआ। सति कहे प्रभ सच दवारा एको खोल्ह, एकँकार तेरी सरनाईआ। एका डंका तेरे नाम दा वज्जे ढोल, दूसर करे ना कोए पढ़ाईआ। पूरब लेखा लहिणा देणा जन भगतां कर कौल, इकरार आपणा तोड़ निभाईआ। निरगुण हो के प्रगट दिसें उपर धौल, धरनी धरत धवल सुहाईआ। स्वामी साबर हो के जावें मौल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर इक सुहाईआ। सति कहे प्रभ धुर दा दे सति सतिवाद, लोकमात दया कमाईआ। जन भगतां पूरन कर काज, करनी दे करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे रिवाज, सच सुच्च सृष्टी दी झोली पाईआ। मन मारया रहे ना कोए अभाज, सुरती सवाधान कराईआ। नवां साजण देणा साज, सज्जण हो के दरस दिखाईआ। जिस स्वाल दा हल ना होया जवाब, अंकड़े ओस दे देणे समझाईआ। किरपा कर आप महाराज, माज़ी दा झगड़ा देणा मुकाईआ। तेरे कदमां उपर पदमां पढ़न निमाज, मसला हल देणा कराईआ। दीन दुनी करे अदाब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रंग इक रंगाईआ। सति कहे प्रभ वेख सृष्ट सबाई डूंग्घा सागर, गहर गम्भीर खोज खुजाईआ। किसे अमृत ना मिले काया गागर, गृह गृह कूड़ी क्रिया करे लड़ाईआ। बिन भगतां सूरबीर बणे ना कोए बहादर, मन वासना मन ना कोए घाईआ। घर सुहेला लभ्भे कोई ना साजण, आत्म परमात्म जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। हुक्म सुणे ना कोए शाहो भूप राज राजन, सुल्तान मेहरवान सीस ना कोए निवाईआ। साची निंद्रा विच्चों मूल ना जागण, माया ममता कारन भज्जण वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा
रस्ता इक समझाईआ। सति कहे प्रभ निरगुण धार वेख प्रतख, पारब्रह्म दया कमाईआ। कलयुग मिले कोई ना सच, सति नज़र कोए ना आईआ। गुर दर मन्दिर मस्जिद शिवदवाले होए भठ्ठ, खेड़ा सत्थर यार ना कोए हंढाहीआ। भाग लग्गे ना तत अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध मिले ना कोए वड्याईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द सारे रहे रट, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग कूड़ कुड़यार शौह दरयाए घत्त, सतिजुग साचा राह वखाईआ। नाड़ नाड़ उबले किसे ना रत्त, रतन अमोलक गुरमुख लै बणाईआ। घर दरस दे स्वामी कमलापति, पतिपरमेश्वर आपणा परदा लाहीआ। तूं सर्ब कला समरथ, आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवणहार सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवारा वखा इक्को हट्ट, हटवाणा हो के नाम निधाना श्री भगवाना आप वरताईआ।