पुस्तकालयभाग १९

७ सावण शहिनशाही सम्मत २ उत्तम सिँघ दे गृह पिण्ड वेरोवाल ज़िला अमृतसर

सति कहे प्रभ गुरुआं अवतारां वेख भविख्त, चार जुग दी बाणी खाणी शब्द जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सब ने दस्सया सांझा इष्ट, दूजा अवर नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म नाता जोड़ सर्ब सृष्ट, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वरन गोत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सचखण्ड दवारा सच जणा झगड़ा मुके स्वर्ग बहिश्त, मंज़ल हक हक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक प्रगटाईआ। सति कहे गुर अवतार पैगम्बर पुरख अकाल करदे गए अरज़ोई, शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी ताल वजाईआ। बिन पुरख अकाल परवरदिगार सांझे यार कलयुग अन्त रहे ना कोई, काया कपड़ कूड़ जगत हंढाए लोकाईआ। बिन भगतां सतिगुर शब्द सुरत उठाए ना कोए सोई, नाद तूरत तुरीआ पद ना कोए वजाईआ। अमृत मेघ निझर रस साची धार सके ना कोए चोई, बूँद स्वांती ठांडी ठार जाम हक ना कोए प्याईआ। चार वरनां अठारां बरनां ब्रह्मण्ड खण्ड पूरी लोअ आकाश पताल पीर फ़कीर मुल्ला शेख़ मुसायक तेरे नाम दी करन दरोही, तूं ही तूं ही राग अल्हाईआ। गहर गम्भीर गुणी गहिंद साहिब बख्शिंद तेरे अगे कर के गए अरज़ोई, अरज़ आरज़ू ख़ाहिश वाहद इक्को इक रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका दे धुर दा वर, सति सति सतिजुग साचा सति सतिवादी एका मंग मंगाईआ। सति कहे प्रभ लेखा वेख शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अक्खर अक्खर फोल फुलाईआ। जिन्हां विच सिफ्ती तेरा ज्ञान, जुग चौकड़ी वण्डदे गए लोकाईआ। बिन हरि किरपा सतिगुर शब्द मिले

ना आण, आनन फानन लहिणा देणा ना कोए चुकाईआ। सृष्ट सबाई जगत धुन सुणदी कान, आत्म धुन राग ना कोए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी नाद धुन कर शनवाईआ। सति कहे गुर अवतार पीर पैगम्बर करदे गए बेनन्ती, बौहड़ी बौहड़ी कर सुणाईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल गढ़्ह तोड़े ना कोए हउमे हंगती, हँ ब्रह्म लेखा ना कोए दृढ़ाईआ। दीन दुनी दरवेश दर ठांडे होई मंगती, गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव निउँ निउँ सारे सीस निवाईआ। साहिब सुल्तान मेहरवान तेरे आदि अन्त दी जाणी किसे ना पंगती, हुक्में अंदर हुक्म मन्न के सारे सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी जग जीवण दाते लोकमात वेख वखाईआ। सति कहे गुर अवतार पैगम्बर सुणदे गए संदेसा, लोकमात इक जणाईआ। कलयुग अन्तिम प्रगट होवे नर नरेशा, नर नरायण आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। शब्दी धार उठा के गोबिन्द दस दस्मेशा, दहि दिशा आपणा हुक्म मनाईआ। जिस दा नित नवित जोती शब्दी धार अवल्लड़ा वेसा, रूप रंग समझ कोए ना पाईआ। भगत उधारना जिस दा पेशा, पेशवा हो के पेशतर शब्दी हुक्म करे शनवाईआ। जो लेखा जाणे दो जहान पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आकाश पाताल देस परदेसा, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी कार कमाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त तत वजूद काया माटी अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध खेल खेला, रजो तमो सतो सति आपणा इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग कहे कलयुग पूरा कर लेखा, कूड़ी क्रिया लोकमात रहिण ना पाईआ। सति कहे गुर अवतार पीर पैगम्बर मारदे गए नाअरा, हक हक जणाईआ। तेरा खेल अगम्म अपारा, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। तूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान वसें बाहरा, अक्खरां विच पत्थरां विच सथरां विच डेरा कदे ना लाईआ। जन भगतां हित आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल अवतारा, निरगुण हो के सरगुण देवें माण वड्याईआ। कलम शाही कागद तेरा लिख ना सके अन्त पारावारा, गुर अवतार पैगम्बर बेअन्त कह के तैथों पल्लू गए छुडाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक सृष्ट सबाई एकँकारा, अकल कलधारी आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग वेख रैण अंध्यारा, सतिजुग साचा चन्द कर रुशनाईआ। सति धर्म कहे मेरा अन्त अख़ीरी हौका हा, हा कर के दयां जणाईआ। पार लँघे किसे ना नौका जगत मलाह, वञ्झ मुहाणे बैठे रुढ़ाईआ। साचा दिसे ना कोई मलाह, रहबर हो के पल्लू ना कोए फड़ाईआ। चार जुग तेरीआं पाउँदे गए वण्डां राम वाहिगुरू अल्ला कह कह ख़ुदा, ख़ुदी अंदरों बाहर ना कोए कढाहीआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक झगड़ा

दिता पा, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म भेव ना कोए खुल्हाईआ। तूं सर्ब व्यापी वड प्रतापी, शाहो भूप वड इख़लाकी अदल अदालत इक्को दे लगाईआ। रूह बुत्त परवरदिगार लाशरीक सांझे यार कर पाक पाकी, पवित पुनीत आपणा रंग रंगाईआ। तूं बेनज़ीर गहर गम्भीर धुर दरबार धुर दा साकी, साख्यात हो के दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार मार झाती, चार वरन अठारां बरन साचा धर्म ना कोए समझाईआ। सति धर्म कहे गुर अवतारां पैगम्बरां जिस नूं मन्नया धर्म, धरती उत्ते नज़र कोए ना आईआ। दीन दुनी उत्ते प्या भरम, भाण्डा भरम ना कोए भन्नाईआ। अबिनाशी करते पतिपरमेश्वर श्री भगवान आदि निरँजण जोत सरूप तेरी लए कोई ना सरन, तत्तां वाला इष्ट दृष्ट मन्न के ख़ुशी मनाईआ। ऊड़ा ऐड़ा ईड़ी सस्सा हाहा अलिफ़ ये वाला ढोला पढ़न, निरअक्खर धार मिल के बिन अक्खरां तेरा शब्द सुणे ना कोए शनवाईआ। आवण जावण लख चुरासी झगड़ा प्या जीवण मरन, मरजीवत रूप ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साचा राह बण मलाह धुर दरगाह देणा वखाईआ। सति कहे गुर अवतार पैगम्बर कर के गए इच्छया, आसा तेरे नाल रखाईआ। कलयुग अन्त हक महबूब पूरा करे लिख्ती लिख्या, लिख्त भविख्त आपणी कार कमाईआ। वस्त अमोलक पावे धुरदरगाही भिच्छया, दर्दीआं आपणा दर्द वण्डाईआ। माण वड्याई देवे वड्डयां निक्कयां, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति दवारा इक्को इक देणा खुल्हाईआ। सति कहे प्रभ सच दवारा इक्को खोल्ह, ख़ालक ख़लक दे समझाईआ। तेरे नाम दा वज्जे इक्को ढोल, दूजा मृदंग हथ्थ ना कोए उठाईआ। जोती धार शब्द सरूपी सब अन्तर मौल, मौला हो के नज़री आईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सदा सुहेला हो के वस कोल, आत्म सेजा सोभा पाईआ। सति सतिवादी हो के धर्म कन्ढ्ढे तोल आपणा तोल, सच तराज़ू हथ्थ उठाईआ। सृष्ट सबाई कलयुग अन्तिम सर्ब रही डोल, धीरज धीर नज़र कोए ना आईआ। बिन तेरी किरपा चुक्के ना परदा ओहल, सति सरूपी रूप ना कोए दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम जैकारा चार वरन अठारां बरन इक्को बोल, अनबोलत आपणा राग सुणाईआ।

७ सावण शहिनशाही सम्मत २ बूटा सिँघ दे गृह पिण्ड एकलगडा ज़िला अमृतसर

सति कहे प्रभ कलयुग मिटा चिन्ता सोग, कूड़ी हिरस रहे ना राईआ। साचा नाम दस्स अगम्मी जोग, जिस दी खोज बिना तेरे हथ्थ किसे ना आईआ। माया ममता हउमे हंगता रहे ना रोग, सच सुच मिल के वज्जे वधाईआ। नाम भण्डारा अमृत रस दे धुर दी चोग, चुग़ली निदिंआ झगड़ा दे मुकाईआ। होवे प्रकाश काया माटी साचे कोट, काअबा दो दोआबा नूर ज़हूर रुशनाईआ। मन वासना दुरमति रहे कोई ना खोट, बुध बिबेक तेरी टेक इक सरनाईआ। सच कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती ज़ाते डगमगाईआ। बिन नेत्र लोचन नैण अक्खां तेरा दर्शन होवे अमोघ, घर स्वामी ठाकर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला देणा उठाईआ। सति कहे मेरे पुरख अकाल सज्जण, मीत प्यारे तेरी बेपरवाहीआ। चरण धूढ़ी करा धुर दा मजन, अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ लोड़ रहे ना राईआ। नाम निधान नगारे तेरे वज्जण, साचा शब्द कर शनवाईआ। त्रैगुण अग्नी तत रहे ना अग्न, अमृत मेघ इक बरसाईआ। सुरती शब्द लग्गे साची लग्न, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सति धर्म कहे प्रभ मेट दे कलयुग कूड़ा दु:ख, दर्दी हो के दर्दीआं वण्ड वण्डाईआ। ममता मोह विकार मेटदे भुक्ख, सांतक सति सति कराईआ। जन भगत सुहेले बणा आपणे सुत, सुत्तयां लोकमात उठाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म तेरी ओट तकाईआ। तेरा भाणा आदि जुगादि जुग चौकड़ी कदे ना जावे रुक, गुर अवतार पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। शब्द निशाना दो जहानां श्री भगवाना कदे जाए ना रुक, तीर अणयाला आपणा इक चलाईआ। गुरमुखां उज्जल कर मुख, जो दिवस रैण तेरा नाम ध्याईआ। अमृत रस निझर झिरना बूँद स्वांती जाम दे घुट, जन्म जन्म दा कर्म कर्म दा लेखा रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म निज घर दे साचा सुख, निजानंद परमानंद विच समाईआ। सति धर्म कहे प्रभ दीनां नाथ, दीनन हो के दयां दुहाईआ। तेरे नाम दी गावे कोई ना गाथ, गुर अवतारां पैगम्बरां दे ढोले सर्ब सुणाईआ। चरण प्रीती सोहे ना कोए मस्तक माथ, टिक्का नाम भबूती हक ख़ाक ना कोए रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ कलयुग कूड़ वज्जदा डंका, सच नज़र कोए ना आईआ। झगड़ा प्या राउ रंका, जगत शाह ना कोए सहाईआ। पवित्र दिसे कोई ना बंका, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ रहे कुरलाईआ। मनुआ मन मिटे कोई ना शंका, संसा रोग ना कोए चुकाईआ। नाम भण्डारा देवे कोई ना किनका, कनक कामनी सब नूं रही सताईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जन भगतां लहिणा देणा दे जन जन का, जन आपणे रंग

रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेला वक्त दे बदलाईआ। सति धर्म कहे प्रभ मेरा बिन अक्खां वगे नीर, रो रो दयां दुहाईआ। साची मंज़ल चोटी चढ़े ना कोए अख़ीर, काया काअबा तेरा दरस कोए ना पाईआ। दीन मज़्हब दी शरअ टुट्टे ना कोए ज़ंजीर, शरीअत विच्चों असलीअत ना कोए बदलाईआ। जगत वासना बदले ना कोए तकदीर, नाम तदबीर ना कोए दृढ़ाईआ। माया ममता विच फसे सन्त फ़कीर, सूफ़ी रूप ना कोए दरसाईआ। तेरा नूर नज़र ना आवे बेनज़ीर, हुजरा हक ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलयुग लेखा देणा मुकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ मेरा नीर वहाए नैण, नैण मुँधारी दयां जणाईआ। मैं कलयुग अन्तिम आया कहिण, हुक्में अंदर सीस निवाईआ। कलयुग माया ममता होई डैण, शाह सुल्तानां रही खाईआ। नाता तुट्टा भाई भैण, धर्म प्रेम ना कोए हंढाहीआ। कलयुग वेख अन्धेरी रैण, रो रो मारां धाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल घर ठाकर स्वामी मिले ना सज्जण सैण, आत्म परमात्म मिल के वज्जे ना कोए वधाईआ। किसे कम्म ना आई शास्त्र सिमरत वेद पुराण पढ़ी रमायण, धुर दा राम सच पैग़ाम ना कोए सुणाईआ। एथे ओथे दो जहानां साचा बणया कोए ना साक सज्जण सैण, सगला संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम मेरा दे दे देण, सतिजुग सच्चा झोली डाहीआ। सति कहे मेरे सतिगुर शब्द मलाह, बेड़ा तेरे कंध टिकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मेरे गवाह, शहादत सारे दयां भुगताईआ। जो भविख्तां विच लेखा गए लिखा, नाता जोड़ के कागद कलम शाहीआ। शब्दी डंका गए वजा, रागां नादां विच कर शनवाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार जोती जामा लए पा, कल कल्की वेस वटाईआ। परवरदिगार बणे बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। जलवागर नूर ख़ुदा, ख़ुदी सब दी दए गवाईआ। कल काती कूड़ कुड़यारा दए मुका, मुकम्मल आपणा हुक्म मनाईआ। सो वेला वक्त गया आ, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। गुर अवतार पैगम्बर हुक्मे अंदर पल्लू गए छुडा, कन्नी गंढ्ढ ना कोए बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अबिनाशी घट निवासी जोती जोत कर रुशनाईआ। सति धर्म कहे प्रभ कर किरपा किरपा निधान, निमाणा हो के सीस झुकाईआ। सृष्ट सबाई एका दे ज्ञान, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश आप समझाईआ। झगड़ा रहे ना विच इन्सान, मन मति बुध एका रंग रंगाईआ। तेरी प्रीती साची रीती धुर दी नीती करन सर्ब परवान, परवाना आपणा नाम सुणाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को उपजे ध्यान, सृष्ट दृष्ट इक्को रंग रंगाईआ। तूं आदि जुगादी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी सब दा वाली दो जहान, जहालत सच अदालत ला के दे कढाहीआ। तेरे चरण कँवल विटहों कुरबान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा

कर, कलयुग कूड़ कुटम्ब दे खपाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मेरे सति सतिवन्त, साहिब स्वामी वेख वखाईआ। आत्म परमात्म जगत विहूणी नार विछड़यां कन्त, सेज सुहञ्जणी सोभा कोए ना पाईआ। काया चोली रंग चढ़े ना कोए बसन्त, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। बोध अगाधा मिले कोई ना पंडत, जो निरअक्खर दए समझाईआ। मेल मिलाए साची संगत, जो हरि हिरदे विच वसाईआ। लहिणा देणा मुक्के तन माटी ख़ाक अन्त, लख चुरासी गेड़ ना कोए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची बणा बणत, कलयुग कूड़ी रेखा दे मिटाईआ। सति धर्म कहे मेरे नाल दे सहयोग, श्री भगवान तेरी सरनाईआ। तेरा नाम नगारा वज्जे चौदां लोक, परलोक होवे शनवाईआ। चार वरन अठारां बरन तेरा पढ़न सलोक, ढोला इक्को इक गाईआ। तेरा नूर नज़री आए निर्मल जोत, वरन बरन ना कोए लड़ाईआ। मन मति बुध दी रहे कोई ना सोच, सच संजम अंदर देणा प्रगटाईआ। जन भगत सुहेले तेरा दर्शन कर के मानण मौज, मजलस तेरे नाल रखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल लख चुरासी जीव जंत साध सन्त जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत समुंद सागर तेरी करदे खोज, खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ी क्रिया हउमे कट दे रोग सोग, चिन्ता ग़म जन भगतां अंदरों दे मिटाईआ। सति कहे प्रभ हुक्म दे फ़रमान, भय भउ इक जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे निशान, साचे नाम दी वज्जे वधाईआ। चार वरन करन परवान, अठारां बरन सीस झुकाईआ। शब्दी होवे ज्ञान, मज़्हबी गढ़्ह तुड़ाईआ। साचा दिसे श्री भगवान, इष्ट स्वामी बेपरवाहीआ। जन भगतां दे माण, अभिमान मोह मिटाईआ। अमृत रस मिले पीण खाण, तृष्ना अग्न ना लागे राईआ। आवण जावण चुक्के काण, लख चुरासी पन्ध मुकाईआ। साचे मन्दिर मिलणा आण, काया काअबे ख़ुशी मनाईआ। तूं दाता दानी गुण निधान, गहर गम्भीर अख्वाईआ। बिन तेरी किरपा होवे ना किसे कल्याण, कलमे ते कायम नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा वेख वखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ बदल दे आपणा पक्ख, करवट विच लै अंगड़ाईआ। सतिजुग मार्ग दस्स, क्रिया कूड़ खपाईआ। हिरदे अंदर वस, प्रेम रंग चढ़ाईआ। निज नैण खोल्ह अक्ख, प्रतख मिल गुसाँईंआ। तूं आदि जुगादी श्री भगवान सच, सच तेरी सरनाईआ। दे वड्याई माटी कच्च, कंचन गढ़्ह सुहाईआ। लोकमात उपजा धीरज सति, सन्तोख मिले लोकाईआ। जन भगतां जाण मित गत, निरगुण हो के खोज खुजाईआ। कलयुग काया खेड़ा कर भठ्ठ, अग्नी अग्ग देणी बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म कर प्रगट, प्रगट हो के आपणा हुक्म वरताईआ। सति धर्म कहे प्रभ वेख हाहाकार, जीव जंत रिहा कुरलाईआ।

घर घर दिसे सर्ब विभचार, कुकर्म दए दुहाईआ। ममता मोह ना चुक्के संसार, सतिगुर सरन ना कोए रखाईआ। कूड़ डंका वज्जे अपार, आपा दीन तेरा दरस कोए ना पाईआ। मन वासना होई बहार, काम क्रोध लोभ मोह हँकार नाल हल्काईआ। तुध बिन करे ना कोई सच प्यार, प्रीतम प्रीती तोड़ ना कोए निभाईआ। तेरे भगत होए दुख्यार, दुखियां दर्द लैणा वण्डाईआ। निरगुण हो के पा सार, महासार्थी आपणी सेव कमाईआ। भगत वछल जुग चौकड़ी तैनूं कहिण पुकार, सिफ्तां विच तेरे ढोले गाईआ। कलयुग वेख अन्तिम वार, वारस रहिण कोए ना पाईआ। जगत दुनी होए ख़ुआर, ·षी मुनी बैठे मुख छुपाईआ। तेरी मंज़ल चढ़े ना कोए दुष्वार, अंदरों दूती दुश्मण बाहर ना कोए कढाहीआ। किरपा कर आप निरँकार, निरवैर तेरी ओट रखाईआ। सतिजुग साचा मार्ग ला अपार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दस्स हक गुफ़तार, गुफ़त शनीद कर पढ़ाईआ।

८ सावण शहिनशाही सम्मत २ सन्त सिँघ दे गृह पिण्ड बंडाला ज़िला अमृतसर

सति कहे सति धर्म दी पा गंढ्ढ, डोरी आपणा नाम रखाईआ। जन भगतां नंगी होवे कदे ना कंड, मेहरवान मेहर नज़र पार कराईआ। आत्म होवे किसे ना रंड, जगत दुहागण रूप ना कोए वटाईआ। ख़ुशी करना बन्द बन्द, बन्दगी दस्स के बन्दीख़ाना देणा तुड़ाईआ। साचा नूरी चाढ़ के चन्द, चन्द गुरमुख लैणे प्रगटाईआ। सच प्रेम दा दे के आनंद, पुर अनन्द दए बहाईआ। सच दवारे मंगी मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। किरपा कर सूरे सरबंग, बेपरवाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। परदा रहे ना ब्रह्म हँ, ओहला अंदरों देणा उठाईआ। झगड़ा मुक जाए माटी चम्म, आत्म परमात्म मेला लैणा मिलाईआ। सहिणा पए ना दंड जम, चुरासी गेड़ ना कोए भवाईआ। इक्को कहीए धन्न धन्न, तेरा नाम ध्याईआ। मनसा कूड़ रहे ना मन, ममता रहे ना राईआ। कलयुग अन्तिम बेड़ा बन्न्ह, खेवट खेटा हो के पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म कहे प्रभ दे दे साथ सगला, संगी हो के ख़ुशी वखाईआ। प्रीतम बण अगम्मी रंगला, रंगत आपणा नाम रंगाईआ। साचे नाम दी दस्स बन्दना, बांदी गुरमुख लै बणाईआ। दूजा दर पए ना मंगणा, भण्डारा इक्को देणा वरताईआ। निरगुण हो के ला अंगणा, अंगीकार इक अख्वाईआ। द्वैती ढाह कूड़ी कंधना, दुरमति मैल होवे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे आपे लँघणा, पिछला पन्ध मुकाईआ। सति कहे प्रभ साची दे दे बुद्धी, बुध लेखा गया लिखाईआ। जिस वेले कलयुग औध होवे बुढ्ढी, वड्डा छोटा ना कोए वड्याईआ।

झगड़ा आपे जाणे थित वदी सुदी, अमावस संगराँती मेल ना कोए कराईआ। ओस वेले पुरख अकाल सब दी धार बदले दूजी, पहला लेखा दए मुकाईआ। जन भगतां रमज़ मार के गुज्झी, सोए आप उठाईआ। मेहर दी धार लोकमात रहे ना लुकी, लोक परलोक करे शनवाईआ। साचा मार्ग ला के पंज मुखी, मुख भगतां दे सलाहीआ। जन्म कर्म दा रहे कोई ना दुखी, चुरासी फाँसी दए कटाईआ। भाग लगा के काया कुटी, कूड़ कुटम्ब दए मिटाईआ। आवण जावण चुरासी उहनां छुट्टी, छुटकारा मिल्या थाउँ थाँईंआ। भगत आत्म रहे ना सुती, आलस निंद्रा दए मिटाईआ। चार वरन अठारां बरन इक सुहा के रुत्ती, रंग आपणे विच रंगाईआ। जिस दी कलधार कदे ना मुकी, मुकम्मल आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे सोभा पाईआ। सति कहे प्रभ वेख अन्धेरी शाम, शाम राम नज़र कोए ना आईआ। हकीकी हक मिले ना जाम, ज़ामन हो ना कोए छुडाईआ। पैगम्बरां सुणे ना कोए पैग़ाम, पैग़ाम आपणा देणा जणाईआ। तेरे नाम नूं करन सर्ब बदनाम, बदी घर घर डेरा लाईआ। नाम जप के सारे करन तेरे सिर एहसान, आपणी आशा ना कोए बणाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घर साचे कर बिसराम, बिन बिस्तर आत्म सेज सुहाईआ। जन भगत सुहेले वेख ग़ुलाम, चारों कुण्ट ध्यान लगाईआ। तूं मालक सब दा बण अमाम, अमलां दा लेखा देणा मुकाईआ। सच दवारे करे ना कोए हराम, हिरदे वस के हरि आपणा मेल मिलाईआ। चार कुण्ट इक्को तेरी कलाम, कलमा कायनात समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर ठांडे सोभा पाईआ। सति कहे प्रभ दे दे साची समझ, हुक्मी हुक्म जणाईआ। शब्द इशारे मार रमज़, रस्ते अंदरों दे बदलाईआ। लेखा देणा पए ना वांग शमश, तबरेज़ खल्ल ना कोए लुहाईआ। मन वासना रहे कोई ना हवस, हसन हुसैन वांग बिन आब ना कोए तड़फाईआ। तेरा मेला होवे उपर अर्श, फर्श मिल के वज्जे वधाईआ। ठाकर हो के कर तरस, तसलीम कर के आपणे नाल मिलाईआ। सच दवारे दे दरस, दासां आसा पूर कराईआ। प्रेम प्यार अमृत दे बरस, वरखा आपणा नाम लगाईआ। जन भगत विछोड़े अंदर रहे भटक, भटकणा सब दी दे बुझाईआ। घर स्वामी आ परत, पतिपरमेश्वर तेरी आस रखाईआ। दे वड्याई उपर धरत, धवल ख़ुशी वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां तेरे दरस दी ग़रज़, आसा अवर ना कोए वखाईआ।

८ सावण शहिनशाही सम्मत २ शिव सिँघ दे गृह पिण्ड बंडाला ज़िला अमृतसर

सति कहे प्रभ भाग ला दे धरत मात दी झुग्गी, मन्दिर आपणा दे सुहाईआ। तेरा आउणा होवे नव नौ चार चौकड़ जुगी, जगत दे मालक दया कमाईआ। बिन तेरे नाम धार रहे कोए ना दूजी, एकँकार एका रंग देणा रंगाईआ। निर्मल बिबेक कर सर्ब बुद्धी, ज्ञान ध्यान इक्को देणा समझाईआ। सुरती धार कर उच्ची, महल अटल देणा वखाईआ। शब्द नाल लग्गे रुची, नाता कूड़ कुड़यार तुड़ाईआ। तेरी आत्म सदा सुच्ची, विकारां विच ना होए हल्काईआ। तेरे दरस दी रहे भुक्खी, प्यार इक्को मंग मंगाईआ। विछोड़े विच रहे ना दुखी, दरस दे के तृप्त कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच गृह देणा सुहाईआ। सति कहे प्रभ दे दे साची सिख्या, सिख तेरा रूप नज़री आईआ। तेरा आदि जुगादी लेख इक्को लिख्या, जिस नूं मेट सके कोए ना राईआ। जिस धारों गुर अवतार पीर पैगम्बर लै के आउँदे भिख्या, भाषा तेरे नाम दी सुण के जगत देण सुणाईआ। तिस दवारे एकँकारे जन भगतां पूरी करनी इच्छया, आसा विच भरवासा देणा बंधाईआ। जगत जहान आदि जुगादी दस्सदे मिथ्या, तेरी किरपा नाल जग जीवत नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सति कहे परम पुरख परमात्म दे दे सोझी, सज्जण धुर दे दया कमाईआ। तेरा भगत तेरे प्रेम दा होवे जोगी, जुगती इक्को देणी दृढ़ाईआ। मन हंगता रहे ना रोगी, संगता साची देणा मिलाईआ। पन्ध मुके लोक परलोकी, सलोक ढोला सोहणा गाईआ। मंज़ल रहे कोई ना औखी, औकड़ पिछली देणी चुकाईआ। पढ़नी पए कोए ना पोथी, पुस्तक सीस ना कोए टिकाईआ। बन्न्हणी पए ना कोए लंगोटी, जंगलां विच ना कोए भवाईआ। पर्बतां चढ़ना पए ना चोटी, कुंदरां मुख ना कोए छुपाईआ। श्री भगवान सति दुआर जन भगतां इक प्रेम प्यार विहार दी खा के रोटी, रट्टा चुरासी देणा चुकाईआ।

८ सावण शहिनशाही सम्मत २ किरपा सिँघ दे गृह पिण्ड बंडाला ज़िला अमृतसर

सति कहे प्रभू पूरा कर काज, सतिजुग साचा राह बणाईआ। दीन दुनी बदल समाज, समग्री सब दी वेख वखाईआ। सति धर्म जणा राज, रईयत इक्को रंग रंगाईआ। दूसर रहे ना कोई मुहताज, आशा सब दी पूर कराईआ। नाम हलूणे नाल जावण जाग, कलयुग जीव सुत्ते दे उठाईआ। हँस बुद्धी होवे काग, मन मति ना कोए कुरलाईआ। दुरमति मैल धो दाग़, पतित पुनीत बणाईआ। मेला मिले कन्त सुहाग, आत्म विछोड़ा रहे ना राईआ। दीपक जोत जगे चिराग, अन्ध

अन्धेर देणा चुकाईआ। आत्म परमात्म आपणे हथ्थ पकड़नी वाग, मार्ग साचे देणा चलाईआ। जन भगतां अगे देणा पए ना किसे जवाब, सिध्धे सचखण्ड दुआर देणे पुचाईआ। बिन तेरे नाम दी सुणन ना कोए आवाज़, रागां नादां दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरे शब्द दी इक रबाब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे देणी वखाईआ। सति कहे प्रभ कर दे हुक्म अगम्म, लेखा समझ सके कोए ना राईआ। भेव खुल्हा दे पवण स्वास दम, (दामनगीर) हो के मेल मिलाईआ। प्रकाश नूर चाढ़दे चन्न, चन्द्रमा चन्द सीस झुकाईआ। जन भगतां मेट के चिन्ता ग़म, सोग अंदरों देणा कढाहीआ। नाम भण्डारा दे के धन, तृष्ना तम दी देणी मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नूर हँ ब्रह्म, पारब्रह्म आपणे विच समाईआ।

८ सावण शहिनशाही सम्मत २ बुढ्ढा सिँघ दे गृह पिण्ड बंडाला ज़िला अमृतसर

सति कहे प्रभ आपणा मार्ग दे चंगा, चंगयाई बुरयाई विच्चों प्रगटाईआ। जन भगतां बणा संगा, सगली चिन्त गवाईआ। जाणा पए किसे ना गंगा, अमृत अंदरों देणा वखाईआ। वजाउणा पए ना कोए मृदंगा, नाद धुंन कर शनवाईआ। करना पए ना कोई दंगा, मन वासना ना कोए लड़ाईआ। वेखणा पए ना कोई कन्ढ्ढा, पार किनारे देणा लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखे लाउणा आपणा बन्दा, बन्दगी इक्को इक सुणाईआ। सति कहे प्रभ वक्त सुहा दे वेला, थित वार समझ कोए ना पाईआ। आपणा धाम दस्स नवेला, निरगुण हो के आप समझाईआ। शब्दी धार तेरा चेला, सुरत सवाणी जोड़ जुड़ाईआ। साढे तिन्न हथ्थ काया जंगल जूह उजाड़ बेला, धूआँधार नज़री आईआ। तेरा नाम निधान फिरे विच अकेला, बलधारी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच गृह आपणा आप प्रगटाईआ। सति कहे प्रभ वेख आपणा घर घराना, घिरना अवर दे चुकाईआ। जित्थे भगतां लग्गे यराना, नाता जुड़े सहिज सुभाईआ। शब्दी उपजे इक तराना, सुर ताल ना कोए सुणाईआ। मिटे तेज रवि ससि भाना, जोती जोत डगमगाईआ। मन्दिर होए सुहाना, वज्जे सच वधाईआ। तेरा खेल श्री भगवाना, बिन तेरी किरपा समझ कोए ना पाईआ। दर दरवेश हो के मंगां दाना, दाते देणा आप वरताईआ। तूं लख चुरासी धुर दा कान्हा, गोपी करोपी विच ना कोए फसाईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्द मर्दाना, मदद करनी थाउँ थाँईंआ। तेरे नाम प्यार मुहब्बत विच जन भगत होए दीवाना, मस्ती हस्ती विच्चों देणी प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नज़री आवे इक निशाना, निशावर हो के तेरी सेव कमाईआ।

८ सावण शहिनशाही सम्मत २ कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड बंडाला ज़िला अमृतसर

सति कहे प्रभ धरनी वेख हाल, हौली हौली दए दुहाईआ। साथी निभया कोए ना नाल, गुर अवतार पैगम्बर गए फेरीआं पाईआ। थिर रही ना कोई धर्मसाल, मन्दिर मठ शिवदवाले जुग जुग बदल के आपणा नाम वटाईआ। बचया रिहा ना कोई कोलों काल, काल जंजाल ना सक्या कोए तुड़ाईआ। जो आया सो दे के गया तेरे अहिवाल, नाम बाणी सिफ्त सालाहीआ। मुशकतां कर के घालदा गया घाल, सेवक सेवा सच कमाईआ। धर्म कर्म दा वजाउँदा गया ताल, जगत धुन नाल धमाईआ। अन्त निभया कोई ना तेरे नाल, नवें तों नवां वेस अनेक रूप वेख वखाईआ। जुग चौकड़ी बदलदी रही चाल, इष्ट दीन दुनी आपणा रंग वटाईआ। मेरा हल ना होया स्वाल, जवाब विच ना कोए शनवाईआ। सिफ्तां कोटन कोटि करदे गए कुआल, रसना जेहवा नाल मिलाईआ। अन्तिम सब दा होया ज़वाल, ज़ेर ज़बर निशाना ना कोए वखाईआ। कर किरपा श्री भगवान, मेहरवान दया कमाईआ। चरण बेनन्ती कर परवान, परम पुरख तेरी ओट तकाईआ। तेरे नाम दा बणे इक विधान, विद्या दी धारा तोड़ ना कोए रखाईआ। जो आया सो दे के गया फ़रमान, बिन पुरख अकाल आदि अन्त ना कोए सहाईआ। तूं जुग चौकड़ी सदा नौजवान, बिरध बाल ना कोए रूप वटाईआ। भगतां उपर हो मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। सच दवारा एकँकारा इक्को दे मकान, मकबरयां दा झगड़ा देणा मुकाईआ। सति संदेसा दे के धुर फ़रमान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन करे ना कोई पहचान, बेपहचान नज़र किसे ना आईआ।

८ सावण शहिनशाही सम्मत २ बीबी सन्तो दे गृह पिण्ड बंडाला ज़िला अमृतसर

सति कहे करवट बदली बाशक तशक, विष्नूं ध्यान लगाईआ। साचा नज़र ना आया कोई इश्क, आशक माशूक शकूक विच लोकाईआ। धर्म प्रीती पूरा दिसे कोई ना सिदक, सबर सच ना कोए वखाईआ। दृष्टी दुनिया होई निन्दक, चुग़ली मुख वड्याईआ। मन वासना कीता भृष्ट, भृष्टाचार खेल खिलाईआ। बिन भगतां खुल्ही किसे ना दृष्ट, परदा ओहला ना कोए उठाईआ। साची धारों सारे गए ख़िसक, सम्भल कदम ना कोए टिकाईआ। नूरी लग्गा कोए ना तिलक, जोत नैण ना कोए रुशनाईआ। पेट कारन एह हुन्दी वेखी इल्लत, इलम नाल लड़ाईआ। जगत ख़ुआरी करे ज़िल्लत, जोरू ज़र दए दुहाईआ। भरम मिटे कोई ना चिन्त, चिखा रही जलाईआ। साची दिसे कोई ना हिम्मत, हौसले गुर अवतार

पैगम्बर बैठे ढाहीआ। तेरे दरस दी होई किल्लत, किला कोट काया बंक ना कोए सुहाईआ। पुरख अकाल तेरे अगे इक्को मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जन भगतां चुका पूरब जन्म दी कीमत, करमां दा लेखा दे मुकाईआ। धरनी कहे मेरा भाग होवे वड ग़नीमत, गुरमुख वेख ख़ुशी मनाईआ। मैं कोई लिंगां वाला नहीं त्रीमत, सब दी मईआ इक अख्वाईआ। तेरी प्रभू समझे कोए ना शानो शौकत ज़ीनत, ज़ेब ऐब करे गुनाहीआ। कलयुग अन्त कटे ना कोए मुसीबत, मुबतला हो के ना कोए छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रगटा आपणी असलीअत, धर्म जणा हक नसीअत, वसीअत सब दी पूर कराईआ।

८ सावण शहिनशाही सम्मत २ दीदार सिँघ दे गृह पिण्ड शफी पूरा ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे प्रभ कलयुग वेख कूड़ी कालख, कलमा कायनात हक ना कोए गाईआ। अन्तर आत्म बणे कोई ना सालस, परमात्म मेल ना कोए ना मिलाईआ। गुरमुख लभ्भे कोई ना ख़ालस, मन मनसा दए दुहाईआ। चार वरन अठारां बरन करे ना कोई सच अदालत, धुर फ़रमाना ना कोए सुणाईआ। जीव जंत साध सन्त जगत क्रिया पई बग़ावत, झगड़ा अन्तश्करन ना कोए चुकाईआ। मैं तूं चुक्के ना कोए अदावत, भेव अभेद ना कोए खुल्हाईआ। साचा नाम भण्डार करे ना कोए सख़ावत, वस्त अमोलक काया गोलक ना कोए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम लेखा दे चुकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ चार कुण्ट वेख अन्धेरा अन्ध, सच नूर ना कोए रुशनाईआ। सच स्वामी अन्तरजामी निरगुण धार तेरा गावे कोई ना छन्द, आत्म परमात्म मेला मेल ना कोए मिलाईआ। शब्द रुहानी मक्के किसे ना पन्ध, जसमानी परदा ना कोए उठाईआ। सच सरोवर मिले किसे ना धुर दी गंग, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती जगत वासना तारीआं लाईआ। सति प्यार एकँकार तेरा पावे कोई ना आनंद, निज़ानंद परमानंद विच ना कोए समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल साहिब बख्शंद, सति सतिवादी तेरी आस रखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ वेख कलयुग अन्त कलेश, चार कुण्ट दहि दिशा दए दुहाईआ। सहाई दिसे ना कोए विष्न ब्रह्मा महेष, सच संदेश ना कोए सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर लिख के गए लेख, शब्द ढोला गीत प्रगटाईआ। लहिणा देणा दस दस्मेश, शब्द गुरू तेरे हथ्थ वड्याईआ। किरपा कर वासी सचखण्ड नर नरेश, शाह सुल्तान तेरी ओट तकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुन्दे गए केत, कोटन कोटि फेरीआं पाईआ। बिन तेरे आत्म परमात्म निरगुण सरगुण करे कोई ना हेत, पारब्रह्म

ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। अंदर वड़ दे मन्दिर चढ़ के सच दवारे खोल्ह भेत, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात वेख आपणा देस, दहि दिशा रही कुरलाईआ। सति धर्म कहे मैं होया अन्त हैरान, हैरानी मेरे उत्ते आईआ। चार कुण्ट शरअ होई शैतान, ढोला हक ना कोए सुणाईआ। लेखा मुकदा जाए अन्त अञ्जील कुरान, सदी चौधवीं पन्ध चुकाईआ। तेरा डंका वज्जे दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल इक्को नाम कर शनवाईआ। तेरा धर्म होवे विच प्रधान, साढे तिन्न हथ्थ वज्जे इक वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साची आस रखाईआ। सति कहे पुरख अकाल उठ के वेख, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वध्या भेख, चार कुण्ट दहि दिशा चार वरन अठारां बरन होए हल्काईआ। तेरा किसे ना दिसे धुर दा वेस, महल अटल वेख ख़ुशी कोए ना आईआ। कोटन कोटि तेरा लभ्भदे गए भेत, परदा ओहला सक्या ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया मेट खेड, ख़ालक ख़लक दे समझाईआ। सति धर्म कहे प्रभ बेनन्ती कर मन्ज़ूर, अरज़ इक्को इक सुणाईआ। प्रगट हो हाज़र हज़ूर, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी भगत उधारना तेरा दस्तूर, दस्त बदस्त आपणा लहिणा देणा चुकाईआ। जो भगती अंदर बणे तेरे मज़दूर, दिवस रैण तेरा नाम ध्याईआ। जन्म जन्म दा मुआफ़ कर कसूर, लख चुरासी पैंडा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बख्श अगम्मी धूढ़, बिन चरणां चरण कँवल दे समझाईआ। सति कहे मेरे साहिब श्री भगवान, भगवन तेरी ओट तकाईआ। पृथ्मी आकाश दे ज्ञान, पंजां तत्तां आप समझाईआ। बुद्धी रहे ना कोए नादान, मति चले ना कोए चतुराईआ। शब्द निराला मार बाण, अणयाला हथ्थ उठाईआ। लेखा चुक्के दो जहान, जहालत कूड़ बाहर कढाहीआ। धुर दा दे इक पैग़ाम, पैगम्बरां लै उठाईआ। तेई अवतार करन ध्यान, ईसा मूसा मुहम्मद करे शनवाईआ। नानक गोबिन्द कर परवान, परवाना धुर दा हथ्थ फड़ाईआ। भविख्तां विच दे के गए ब्यान, नाम संदेसा इक सुणाईआ। कल कल्की खेल करे महान, जिस दी समझ किसे ना आईआ। वसे नगर सम्बल धाम, अस्थान भूमिका समझ कोए ना पाईआ। जिस नूं झुकदे ज़िमीं असमान, सिर सके ना कोए उठाईआ। जो आदि जुगादी जीव जंत लख चुरासी सब दा काहन, पुरख अबिनाशी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धर्म दवारा धुर दा देणा वखाईआ। सति कहे कलयुग औध रही पुग, प्रभ बेनन्ती इक सुणाईआ। अन्तिम बदल दे आपणा जुग, जुगीशर रहे कुरलाईआ। आपणे नाम दी दे दे इक्को तुक, चार वरन सच पढ़ाईआ। आवण जावण लख

चुरासी भगतां पैंडा जाए मुक, इक्को जोत जोत विच मिलाईआ। जन्म मरन दा रहे कोई ना दु:ख, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। नाता जोड़ पिता पुत्त, गोबिन्द गुर गुर दयां समझाईआ। मात गर्भ उलटा होणा पए ना रुक्ख, दस दस मास अग्नी ना कोए तपाईआ। कर प्रवेश सच सुच, सच संजम आपणा दे जणाईआ। परदा ओहला रहे ना लुक, साख्यात निरगुण नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म कहे कलयुग कूड़ कुड़यार दा बूटा पुट्ट, धर्म इक्को इक प्रगटाईआ। सति कहे मेरा धर्म अनोखा, जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बर गए समझाईआ। लख चुरासी विच्चों मानस जन्म मिले मौका, बिना मानव हथ्थ किसे ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल भगत वछल गिरवर गिरधार किसे नाल कदे करे ना धोखा, सन्त सुहेले गुरू गुर चेले आपणे रंग रंगाईआ। भाग लगा के काया माटी पंज तत कोठा, गृह मन्दिर अंदर बह के ख़ुशी वखाईआ। नाम निधान शब्द अगम्मी लाए चोटा, सोई सुरत आप जगाईआ। निर्मल नूर जोत कर प्रकाश प्रगट होवे जोती जाता, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सच दुआर चढ़ना दिसे सौखा, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जन भगत सुहेला चौदां लोक देवे कोई ना धोखा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान महबूब मेहर नज़र इक उठाईआ। सति धर्म कहे प्रभ किरपा कर मेरे ठाकर, ठोकर आपणा नाम लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख डूँग्घा सागर, गहर गम्भीर आपणा फेरा पाईआ। योद्धा सूरबीर दिसे ना कोए बहादर, जो मन वासना दए खपाईआ। मेला मिले ना करते करीम कादर, तेरी कुदरत वेख हैरानी मेरे उत्ते आईआ। साचा वणज करे ना कोई बण सौदागर, सौदा हट्ट ना कोए विकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ी क्रिया कर तबादल, अदली बदली तेरे हथ्थ जुग चौकड़ी चली आईआ। सति कहे प्रभू मैं तेरा सतिजुग सच्चा, जुग जुग वेस वटाईआ। मैं आवां तेरा बच्चा, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। मेरा कोई तत्तां वाला भाण्डा नहीं कच्चा, मानस रूप ना कोए वटाईआ। मेरीआं कोई वेखण वालीआं नहीं अक्खां, तेरा नूर जोत रुशनाईआ। तेरे चरण कँवल सदा वसां, सचखण्ड बैठा सोभा पाईआ। मैं कोई लहिणा देणा चुकाउणा नही नालं हथ्थां, तेरा धर्म सदा धर्मीआं दयां वखाईआ। मैं सड़या नहीं नाल कक्खां, मढ़ी गोर ना कोए दबाईआ। मैं भगत सुहेला बणां सका, साजण हो के सेव कमाईआ। सदा तेरे नाम दा गावां जसा, वेद पुराण शास्त्र सिमरत खाणी बाणी तेरा रंग वखाईआ। मैं लेखा जाणा रसना जेहवा बत्ती दन्द भट्टा, सोहले ढोले विचोले बण गए जणाईआ। तूं साहिब सुल्तान पुरख समर्था, शाह पातशाह शहिनशाह इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त लेखा पूरा करदे लहिणे देणे वाला पट्टा, हक हकूक मेरे हथ्थ फड़ाईआ। सति कहे पुरख

अकाल मैं तेरा नंन्हां पुत्त, पतिपरमेश्वर तेरी आस रखाईआ। तूं साहिब स्वामी अबिनाशी अचुत, चातृक हो के रिहा बिल्लाईआ। किरपा निधान ठाकर आपणी गोदी चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पैंडा जावे मुक, माया ममता मोह कूड़ जगत ना कोए सताईआ। मैं तेरा नाम हरि हिरदे विच दस्सां सच सुच्च, सति करां पढ़ाईआ। परदा ओहला रहे ना किसे मनुक्ख, मानव ज़ाती दयां समझाईआ। सब दी सफ़ल होवे मात कुक्ख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक्को देणा वखाईआ। सति कहे मेरे साहिब गहर गम्भीर, गवर ग़ौर नाल जणाईआ। तेरे हथ्थ सर्ब तकदीर, तदबीर दे जणाईआ। झगड़ा रहे ना ग़रीब अमीर, राउ रंक इक्को घर वसाईआ। जन भगतां अन्तर आत्म दे सीर, निझर झिरना इक झिराईआ। जिस मंज़ल ते चढ़या कबीर, सन्त सुहेले ओथे देणे पुचाईआ। शरअ रहे ना कोए ज़ंजीर, शरीअत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। गुरमुखां अंदरों बदल दे ज़मीर, ज़ामन हो के पार लँघाईआ। तेरी नज़र ना आवे किसे तस्वीर, मसव्वर सके ना कोए समझाईआ। अमृत आत्म दे साचा नीर, नर नरायण आप दया कमाईआ। कलयुग अन्त होई अख़ीर, आख़र लेखा दे मुकाईआ। सतिजुग साचा धरनी उत्ते बन्न्हे धीर, धर्म पूत डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक्को वर, सति दवारे इक्को आस रखाईआ। सति कहे प्रभू मेहर नज़र नाल झाक, दयावान दया कमाईआ। कूड़ कुड़यार दा लहिणा देणा कर बेबाक, बाकी अवर रहे ना राईआ। चार वरन दस्स इतफ़ाक, प्रेम प्रीती बन्धन पाईआ। आत्म परमात्म सच बणा साक, सज्जण इक्को इक अख्वाईआ। मनुआ रहे ना कोए गुसताख़, बुद्धी बिबेक देणी कराईआ। गोबिन्द पूरा कर भविख्त वाक्, जो लेखा लिख्या बिन कलम शाहीआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, साचा चन्द करे रुशनाईआ। पुरख अकाल सब नूं गाउणी पए गाथ, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप इक्को ढोला जै जैकार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, बिन तेरे निरगुण सरगुण दूजा कोए दिसे ना साथ, जगत साथी संगी कम्म कोए ना आईआ।