८ सावण शहिनशाही सम्मत २ हरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड पिण्डोरी ज़िला अमृतसर
सति कहे प्रभ सुण पुकार, पुनह पुनह सीस निवाईआ। तेरा हुक्म वरते सदा जुग चार, गुर अवतार पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होए गिफ्र्तार, बन्धन सके ना कोए तुड़ाईआ। त्रै पंज तेरे पनिहार, नित नवित सेव कमाईआ। तूं शाह पातशाह शहिनशाह सच्ची सरकार, तख्त निवासी सोभा पाईआ। निरगुण निरवैर निरँकार कर खेल विच
संसार, वड संसारी तेरे हथ्थ वड्याईआ। नव नौ चार तेरी किसे ना पाई सार, खण्ड ब्रह्मण्ड लोकमात शास्त्र सिमरत वेद पुराण लिख लिख लेखा गए हार, कलम शाही काग़ज़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, दर दरबारे धुर दे मंग मंगाईआ। सति कहे पुरख अकाल ख़ाली झोली भर, श्री भगवान तेरी आस रखाईआ। निरभउ भय चुका डर, भयानक रेखा दे बदलाईआ। माण वड्याई दे उपर धरनी धर, धर्म धवल देणा बणाईआ। सचखण्ड निवासी किरपा निधान किरपा कर, किरपन हो के सीस झुकाईआ। साची मंज़ल तेरे हक दवारे जावां चढ़, हकीकत विच तेरा दर्शन पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आदि जुगादि नित नवित तेरा ढोला लवां पढ़, जगत विद्या दी लोड़ रहे ना राईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हउमे हंगता तोड़ हँकारी गढ़्ह, हँ ब्रह्म देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाउणा साचा दर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। सति धर्म कहे प्रभ खोल्ह दरवाज़ा, दरे दरबार नज़री आईआ। तेरा नाउँ ग़रीब निवाज़ा, ग़रीब निमाणयां हो सहाईआ। सीस जगदीश इक्को सोहे तेरे ताजा, तख्त निवासी पुरख अबिनाशी सखचण्ड दवारे सोभा पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण सरगुण रच काजा, कुदरत दे मालक ख़ालक हो के आपणा वेस वटाईआ। भूपन भूप सति सरूप राजन राजा, शाह शहाना इक अख्वाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दुरमति मैल धो दाग़ा, पतित पुनीत सृष्टी दृष्टी दे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारे एकँकारे निरगुण नूर कर रुशनाईआ।सति कहे प्रभ निर्मल प्रगट कर जोत, जोती जाते आपणा परदा दे उठाईआ। भाग लग्गे सच दवारे साचे कोट, कूड़ कुटम्ब देणा मुकाईआ। नाम निधाना दस्सणा आपणा गोत, वरन बरन ना कोए जणाईआ। जन भगतां दे के साची ओट, ओड़क आपणा रंग चढ़ाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया तन वजूद कढ्ढणा खोट, अन्तर निरंतर मंत्र देणा समझाईआ। मन बुद्धी दी रहिण ना देणी सोच, समझ समझ विच्चों बदलाईआ। नेत्र खोल्ह के अक्ख लोच, ज्ञान अंजन देणा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान बण दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। सति कहे प्रभ सचखण्ड निवासी, निवास अस्थान आपणा वेख वखाईआ। जन भगतां आत्म होई उदासी, संसा रोग ना कोए मिटाईआ। पंडत मिले कोए ना काशी, जगत विद्या होई हल्काईआ। मंज़ल चढ़े कोए ना घाटी, दर दरवाज़ा ना कोए खुल्हाईआ। आत्म परमात्म बणे कोए ना साथी, सगला संग ना कोए निभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दी इक्को ज़ाती, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कलयुग मेट अन्धेरी राती, रुत्त आपणी दे बदलाईआ। जन भगतां दरस दे साख्याती, स्वच्छ सरूपी हो के सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले
खेल सदा बहु बिध भाती, भावना सब दी वेख वखाईआ। सति कहे मेरे साहिब स्वामी सतिगुरू, गुरदेव बन्दना विच सीस निवाईआ। सति धर्म सति सतिवादी करदे शुरु, शरअ दा लेखा दे चुकाईआ। तेरे हुक्मे अंदर बन्दा बन्दगी वाला तुरू, तुरत आपणा रंग देणा रंगाईआ। सुरत शब्द नाल जुड़ू, अग्नी अग्ग ना लागे राईआ। इक्को मंत्र तेरा फुरू, फ़ुरने सारे बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला देणा उठाईआ। सति कहे प्रभ वेखां तेरा धर्म दवार, दवारका वासी जित्थे बैठे सीस निवाईआ। कोटन कोटि राम अवतार, राम राम कह के शुकर मनाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद सजदे करन वारो वार, कलमा हक हक सुणाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव रोवण ज़ारो ज़ार, ख़ाली झोली अगे डाहीआ। देवत सुर पावे कोई ना सार, दूर दुराडे ध्यान लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग धूढ़ी मंगण छार, मस्तक टिक्के नाम रमाईआ। जुग चौकड़ी खेल तेरा अपर अपार, अलख अगोचर तेरी बेपरवाहीआ। पूरब लहिणा देणा लेखा लै विचार, विभचार कूड़ा देणा मुकाईआ। साचा मार्ग ला विच संसार, संसा रोग रहे ना राईआ। सति धर्म दा सतिगुर शब्द करे प्रचार, पर्चा भगतां अगे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र इक टिकाईआ। सति कहे मेरे धरना पति, धरनी धरत धवल दे वड्याईआ। तुध बिन रखे कोई ना पत, पतिपरमेश्वर सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। निरगुण हो के लोकमात आ वत, वतन आपणा खोज खुजाईआ। नाड़ बहत्तर सब दी उबले रत, तिन्न सौ सठ्ठ हाडी सांतक सति ना कोए कराईआ। निज नेत्र खोल्हे कोई ना अक्ख, निरगुण नूर ना कोए चमकाईआ। मन वासना सृष्टी होई वस, वास्ता कूड़ जुड़ाईआ। जींविदयां जग खेड़ा करे कोई ना भठ्ठ, मरजीवत रूप ना कोए वटाईआ। मोह प्यार मुहब्बत विच रहे नठ, दिवस रैण बण के पाँधी राहीआ। झगड़ा किसे ना मुकया तत अठ्ठ, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध कम्म किसे ना आईआ। अबिनाशी करते साचा मार्ग शब्दी धार सब नूं दस्स, एकँकार आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, तेरा खेल अलखणा अलख, लख सके कोए ना राईआ।
८ सावण शहिनशाही सम्मत २ करनैल सिँघ दे गृह नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
सति कहे प्रभ लगा आपणी कुल, जन भगत लोकमात वड्याईआ। जो तेरे नाम कंडे गए तुल, तराजू चढ़ के सोभा पाईआ। सच प्रीती अंदर गए घुल, आप आपणा भेंट कराईआ। उहनां दीपक कदे होवे ना गुल, जुग चौकड़ी कर रुशनाईआ। साची दरगाह पाउणा मुल, कीमत आपणा नाम रखाईआ। तूं मालक आदि जुगादी सुल्हकुल, राखा दो जहान अख्वाईआ।
तेरा सन्त सुहेला कदे ना जावे रुल, निरगुण हो के सरगुण लैणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बेपरवाह मेल मिलाईआ। सति कहे प्रभ जन भगतां दे अगम्मी जुगती, जगत जीवण दे बदलाईआ। साचे नाम मिले सुरती, सुरत शब्द विच समाईआ। आवाज़ सुणनी अगम्मी धुर दी, धुन आत्मक राग दे जणाईआ। समझ आवे पूरे सतिगुर दी, बिना सतिगुर शब्द सीस ना किसे निवाईआ। धार दस्स आनंद पुर दी, जिस अनन्द विच गोबिन्द रिहा समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि दर मन्दिर दे वखाईआ। सच कहे प्रभ साचा नाम दे नयामत, निष्अक्खर आप जणाईआ। भगतां आत्म कर सच अमानत, एथे ओथे हो सहाईआ। दो जहानां दे ज़मानत, अगे हो आप छुडाईआ। सचखण्ड दवारे जांदयां करे ना कोए ममानत, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। तेरा मेला होवे निरगुण निरवैर निरँकार सही सलामत, जोती जोत विच मिलाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया रहे ना कोए अलामत, इलम तों बाहर आपणा दरस देणा वखाईआ। झगड़ा रहे ना किसे क्यामत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचे देणा समझाईआ। सति धर्म कहे प्रभ मेरे हक जगदीश, जगदीशर तेरा राह तकाईआ। जुग चौकड़ी गए बीत, भगवन्त वारी अन्तिम आईआ। जूठ झूठ दी बदल दे रीत, सतिजुग सच सुच प्रगटाईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, काया काअबा दे दरसाईआ। जित्थे बैठा रिहा अतीत, त्रैगुण लेखा दे मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म जणा दे साचा गीत, राग आपणा इक प्रगटाईआ। झगड़ा मुक जाए हस्त कीट, ऊँच नीच इक्को घर बहाईआ। जोती जाते तेरी होवे सच प्रीत, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति कहे मेरी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, मेहर नज़र इक उठाईआ। सति धर्म कहे प्रभ पूरी कर दे मनसा, मन दा मोह रहे ना राईआ। जन भगत गुरमुख बणा साचा हँसा, सोहँ धुर दा जाप जपाईआ। माणस जन्म बणे बणता, लख चुरासी गेड़ा दे कटाईआ। दे वड्याई साचे सन्ता, जो सति विच रह के तेरा ढोला गाईआ। तूं मालक आदि जुगादी अन्ता, भगवन्त बेपरवाहीआ। परमात्म आत्म कन्ता, गहर गम्भीर अख्वाईआ। साचा चाढ़ रंग बसन्ता, मजीठ अनडीठ आप रंगाईआ। बोध अगाधा बण पंडता, धुर दा नाम देणा दृढ़ाईआ। लेखा चुका विच्चों जीव जंता, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा देणा प्रगटाईआ। सति धर्म कहे मेरी आसा कर पूरी, पूरन परमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। आपणा दर्शन दे नूरी, नूर नुराना नज़री आईआ। जुग जन्म दी पिछली चुक्के मज़दूरी, लेखा पूरब झोली पाईआ। ममता रहे कोई ना कूड़ी, काया क्रिया होए सफ़ाईआ। इक्को तेरे चरण दी मस्तक लग्गे धूढ़ी, टिक्का तेरा नाम रमाईआ। चतुर सुघड़ होवे मूर्ख मूढ़्ही, बुध बिबेक
देणी कराईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म प्रीती लग्गे गूढ़्ही, रंग इक्को नज़री आईआ। तेरा दरस मंगां हज़रत हाज़र हज़ूरी, हज़ूर मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा मनसा कर पूरी, अधूरी रहिण कोए ना पाईआ। सति कहे मैं धर्म दी धुझ, धर्म आत्म दयां जणाईआ। जन भगतां दे के सब कुझ, कूड़ी क्रिया विच्चों बाहर कढाहीआ। निर्मल कर के बुध मन मनसा दयां खपाईआ। साची बख्शां सुध्ध, सिध्धा तेरे नाल मिलाईआ। परदा ओहला भेव रहे ना गुज्झ, अन्ध अन्धेरा दयां चुकाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म जन भगतां पूरी आवे सुझ, सूचना दे के सच दयां दृढ़ाईआ। परम पुरख पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार दीन दयाल होणा ख़ुश, ख़ुशीआं विच वस्त दस्त हथ्थ देणी फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म दी वखाउणी साची रुत्त, कलयुग रैण अन्धेरी देणी मिटाईआ।
८ सावण शहिनशाही सम्मत २ दारा सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
सति कहे प्रभू सति धर्म कर अमन, अमल सब दा वेख वखाईआ। जूठ झूठ आपणे अन्तर कर दमन, दमां दा समां दे बदलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तैथों कम्बण, दर ठांडे सीस निवाईआ। कूड़ कुड़यारे पकड़ बिना संमण, शब्दी हुक्म इक जणाईआ। सतिजुग फुलवाड़ी मौले चमन, बहार गुलशन इक महकाईआ। मूर्ख मुग्ध मूल ना जम्मण, तत तन ना कोए हंढाहीआ। साचा राग सुणा कन्नण, धुर दी धार प्रगटाईआ। इक्को इष्ट पुरख अकाल तेरा मन्नण, मानस मनता ना कोए वधाईआ। जन भगत सुहेले बेड़ा बन्न्हण, बन्दना तेरे दर कर के ख़ुशी प्रगटाईआ। निम वास विच्चों कढ्ढण चन्दन, सच सुगंधी देणी प्रगटाईआ। सन्त सुहेले तेरे अन्तर रलण, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। सचखण्ड दवारा इक्को मल्लण, पुरीआं लोआं डेरा ढाहीआ। मेहर नज़र अंदर पलण, परवरिश करनी चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा लहिणा देणा वरताईआ। सति कहे जन भगतां बण धिर, धीर इक्को दे दरसाईआ। झगड़ा मुके धड़ सीस सिर, सिदक भरोसा देणा बन्हाईआ। तेरा दर्शन मंगण निरवैर निर, निरँकार ओट रखाईआ। तूं घर वखाउणा थिर, दर आपणा परदा लाहीआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी बीतदयां कोई लग्गा नहीं चिर, तेरे हुक्में अंदर सारे गए पन्ध मुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तूं परत के आयों फिर, निरगुण हो के सरगुण वेस वटाईआ। सच मैदान वेख फिर, नव सत्त खोज खुजाईआ। कलयुग अन्तिम कूड़ा गेड़ा जावे गिड़, सति सुच पासा लए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, धर्म दवारा दे जणाईआ। सति कहे प्रभ जन भगतां दे दे दीद, दर तेरे अंदरों बाहर कढाहीआ। ग़फ्लत विच ना आवे नींद, सोई सुरती शब्द जगाईआ। निज लोचन करन दीद, दर्शन देणां थाउँ थाँईंआ। झगड़ा रहे ना हस्त कीट, नीचां ऊँचां मिल के ख़ुशी मनाईआ। साची दस्सणी इक प्रीत, जिस प्रीत विच्चों प्रीतम मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सच जगदीश, जगदीशर तेरे हथ्थ वड्याईआ। सति कहे प्रभ इक भरोसा तेरा सदका, सद सद ध्यान लगाईआ। मेरा लहिणा देणा कद का, पूरब वेख वखाईआ। झगड़ा रहे ना भगत भगवान दी यद्द का, यदपि आपणा रंग चढ़ाईआ। माण देणा ना झूठे पद का, दर घर साचे सोभा पाईआ। लेखा रहे ना कूड़ी हद का, हरि मन्दिर देणा सुहाईआ। वसणा चंगा नहीं अलग दा, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। झगड़ा छड्ड दे ममता वाले जग दा, जगजीवण दाते आपणी दया कमाईआ। सड़ना मुक जाए अग्नी अग्ग दा, तृष्ना अग्ग ना कोए तपाईआ। पन्ध मुका दे शाह रग दा, घर विच घर देणा सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राह ला दे सतिजुग साचे जग दा, कलयुग कूड़ कुड़यार देणा गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल सूरे सरबग दा, समरथ आपणी कल देणी वरताईआ।
८ सावण शहिनशाही सम्मत २ मस्सा सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
सति धर्म कहे सब सृष्ट बणा आपणी नगरी, खेड़ा तेरा सोभा पाईआ। नाम भण्डारा दे सच समग्री, वस्त अनमुल्ल आप वरताईआ। चिन्ता मेट कूड़ कुड़यार सगली, हउमे रोग रहे ना राईआ। कर प्रकाश काया बदनी, बदला अंदरों दे चुकाईआ। धूढ़ करा चरण मजनी, अठ्ठ सठ्ठ डेरा देणा ढाहीआ। तैनूं लभ्भणा पए ना विच्चों जंगलीं, काया मन्दिर होवे रुशनाईआ। सड़ना पए ना तत अग्नी, अमृत मेघ देणा बरसाईआ। आत्म बणाउणी आपणी पत्नी, पतिपरमेश्वर हो के वेख वखाईआ। कलयुग अन्तिम लाज रखणी, डोर तेरे हथ्थ फड़ाईआ। भगतां आसा रहे ना सक्खणी, धुर दी दात देणी वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे तेरी नगरी इक्को वसणी, विश्व देणा रंग रंगाईआ। सति कहे प्रभ वसा लै आपणा नगर, नौ खण्ड सत्त दीप मिले वड्याईआ। तख्त निवासी हो के कमा लै अदल, इन्साफ़ देणा प्रगटाईआ। जन भगतां पूरी होवे सधर, सदमा दु:ख रहे ना राईआ। तेरे नाम दी होवे कदर, कुदरत दे मालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। ममता मोह करे किसे ना कतल, कातिल कलयुग देणा खपाईआ। आपणे मिलण दा आपे दस्सणा यतन, परदा
ओहला जगत उठाईआ। तेरा परत के देखण सन्त सुहेले वतन, बेवतनां कट जुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा देणा दे चुकाईआ। सति कहे प्रभ साची दे दलील, शब्दी हुक्म वरताईआ। तेरे अगे इक अपील, अपरम्पर स्वामी दिती सुणाईआ। जन भगतां लभ्भणा पए ना कोए वकील, सिध्धा मेला लैणा मिलाईआ। लोकमात ना होण ज़लील, जगत ख़ुआरी नेड़ कोए ना आईआ। तूं योद्धा सूरबीर मर्द मर्दाना छैल छबील, जोबनवन्ता इक अख्वाईआ। तेरा रंग सदा नवीन, नव नौ चार देणा चढ़ाईआ। तेरी धार सदा महीन, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। गुरमुख गुरसिख करने तसलीम, जो दर ठांडे सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग विच कर तरमीम, सतिजुग साचा सच वखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ मेट दे कूड़ी क्रिया किर्म कर्म रहिण ना पाईआ। मैं चार कुण्ट दहि दिशा फिरया, भज्जया वाहो दाहीआ। साध सन्त जीव जंत माया ममता विच घिरया, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। मंज़ल वेखे ना कोई घर थिरया, चरण कँवल सोभा कोए ना पाईआ। जगत वासना जगत जहान गिरया, मंज़ल चढ़ के तेरा नाम ना कोए गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच मिले सरनाईआ। सति कहे प्रभ मैं वेख्या जगत समूह, थाउँ थाँईं खोज खोजाईआ। तेरा रूप नज़र ना आया हू बहू, नूर नूर ना कोए रुशनाईआ। ममता विच्चों बाहर दिसी कोई ना रूह, मन वासना नाल लड़ाईआ। नाम सुणया नहीं तू ही तू, ढोले जगत वाले गाईआ। कर किरपा अबिनाशी करते परमात्म हो के आत्म नाल जाह छूह, शरअ दा लेखा दे मुकाईआ। तूं आदि जुगादि जुग चौकड़ी सच्चा सतिगुरू, गुरदेव स्वामी इक्को नज़री आईआ। जिस दा मंत्र नाम जगत जहान होणा शुरु, शहिनशाह हो के दे वरताईआ। सब दे अन्तर निरंतर नाम फुरू, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर देणी वड्याईआ। सति कहे मैं वेखे सत्त दीप, सति सति हो के फेरा पाईआ। प्रभ तेरे वस्या ना कोए करीब, दूर दुराडे बैठे डेरे लाईआ। जगत धार वेखी अजीब, कोटन कोटि इष्ट रहे मनाईआ। झगड़ा पा के माया वाला नसीब, किस्मत किस्मत नाल टकराईआ। खेल वेख के अमीर ग़रीब राउ रंक हैरानी विच आईआ। दीनां मज़्हबां पाई लीक, ज़ात पात करे लड़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार इक्को तेरे विच तौफ़ीक, चार वरन अठारां बरन आपणी गोद उठाईआ। सति धर्म कहे मेरे जगदीश, जग जीवण दाते जग दी कला दे भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां तेरी भुल्ल ना जाए प्रीत, प्रती दिन पर्बत चढ़ के सच दवारे काया मन्दिर खड़्ह के स्वच्छ सरूपी तेरा दर्शन पाईआ।
८ सावण शहिनशाही सम्मत २ मक्खण सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
सति कहे किरपा कर पुरख समरथ, जगत जुगत तेरी नज़री आईआ। विष्न ब्रह्मा शिव तेरी सरनी रहे ढठ्ठ, डण्डावत विच आपणा आप भेंट कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर कर इक्ट्ठ, मिल के बेनन्ती इक सुणाईआ। देवत सुर जोड़न हथ्थ, निव निव लागण पाईआ। चारे युग सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्में अंदर रहे नच्च, भज्जण वाहो दाहीआ। पुरख अबिनाशी खोल्ह अक्ख, प्रतख रूप वटाईआ। कलयुग खेड़ा कूड़ी क्रिया कर भठ्ठ, सति सच मात प्रगटाईआ। धर्म दवारा खोल्ह एको हट्ट, एकँकार दया कमाईआ। तेरा नाम सृष्ट सबाई लए रट्ट, इष्ट इक्को सब दा नज़री आईआ। माया ममता मोह विकार सारे जाण छड्ड, सहिँसा शक भरम ना कोए भुलाईआ। तेरी आत्म परमात्म रहे ना अड्ड, वक्खरा घर ना कोए बणाईआ। धर्म निशाना दो जहानां इक्को गड्ड, गाॅड ख़ुदा वाहिगुरू राम आपणा नाम समझाईआ। भगत सुहेले गुरमुख लभ्भ, मानव ज़ाती खोज खुजाईआ। संसा रोग मेट झब्ब, निरगुण हो के परदा लाहीआ। मन वासना बदी रहे ना कोई बद, बदकारी अंदरों देणी कढाहीआ। सच दुआर दा देणा पद, पदमां विच्चों गुरमुख आप तराईआ। तेरा दरस होवे सदा उपर शाहरग, शहिनशाह हो के जलवा नूर कर रुशनाईआ। सड़ना पए ना कलयुग अग्ग तत्ती वा ना लागे राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शाह पातशाह सूरे सरबग, समरथ आपणा फेरा पाईआ। सति धर्म कहे प्रभ कलयुग अन्त कर पड़ताल, लख चुरासी जीव जंत वेख वखाईआ। सृष्ट सबाई होई बेहाल, बिहबल हो के दए दुहाईआ। लेखे लग्गे किसे ना घाल, घायल हो के मारन धाहींआ। सब दे सिर ते कूके काल, कलमा सके ना कोए बचाईआ। माया ममता प्या जंजाल, जम की फास ना कोए तुड़ाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराणां दा दिन्दे सर्ब अहिवाल, तेरा हुक्म ना कोए समझाईआ। काहन मन्नदे जेहड़ा खेलदा रिहा नाल गवाल, धुर दे काहन तैनूं सीस ना कोए झुकाईआ। अक्खरां वाला दिन्दे सर्ब पैग़ाम, सच तलाश वड अमाम ना कोए जणाईआ। शरअ विच करन तैनूं सर्ब बदनाम, माया ममता नाल रलाईआ। कलयुग अन्त प्रगट हो श्री भगवान, भाग भगतां दे जणाईआ। मैनूं समझे कोई ना अवाम, आम कह सके कोए ना राईआ। गुरमुख बन्दीख़ाने विच्चों कढ्ढ गुलाम, लख चुरासी ज़ंजीर देणा तुड़ाईआ। आवण जावण झगड़ा मेट तमाम, तमअ दी लोड़ ना कोए रखाईआ। कलयुग कूड़ अन्धेरी मेट शाम, शम्हां नाम घर घर दीपक जोत कर रुशनाईआ। तेरे कदमां उत्ते प्रणाम, सजदयां विच दयां दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दवारा देणा सुहाईआ। सति धर्म कहे मेरे प्रीतम चोजी, चोज निराला दे वखाईआ। लख चुरासी अन्तर अन्तर आत्म बण खोजी, खोजत खोजत वेख वखाईआ।
तेरी धार जाणे कोई ना जोगी, ·षीआं मुनीआं हथ्थ किसे ना आईआ। पावे भेव कोए ना बोधी, लख चुरासी सेजा रही हंढाहीआ। दीन दुनी जगत वासना होई रोगी, दु:ख दारू ना कोए जणाईआ। झगड़ा प्या लोक परलोकी, सलोक सच ना कोए सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरी रख के गए ओटी, ओट अकाल इक जणाईआ। तूं काया मन्दिर सब दे अंदर वसें चढ़ के चोटी, चोट शब्द नगारा आप लगाईआ। गुरमुखां अंदर रहिण ना देणी वासना खोटी, खोटयां तों खरे लैणे बणाईआ। आत्म धार तेरी गोती, गोतम बुध दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र लैणी उठाईआ। सति कहे मेरे साहिब आदि जुगादी सदा हाज़र, हज़ूर तेरी वड वड्याईआ। सतिजुग साचा बण ताजर, वस्त अमोलक इक वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर कातिल, नाम खण्डा इक चमकाईआ। जलवा नूर दे बातन, परदा ओहला आप उठाईआ। निज घर आत्म रख वासण, सच दवारे सोभा पाईआ। निरगुण नूर जोत होवे प्रकाशण, अन्ध अन्धेरा देणा गवाईआ। जन भगत सुहेला बणे तेरा दासी दासण, सेवक हो के सेव कमाईआ। मंज़ल रहे ना पृथ्मी आकाशण, गगन गगनंतर चरणां हेठ दबाईआ। सचखण्ड दवारे देणा हक निवासण, निवास अस्थान इक्को देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, मेहरवान ख़ुशी मनाईआ। सति कहे प्रभ सब दा वेख गृह, बचया रहिण कोए ना पाईआ। जुग चौकड़ी तेरा मन्ने भय, भाउ आपणा दे दृढ़ाईआ। कलयुग अन्तिम कर खै, ख़ालस सतिजुग लै प्रगटाईआ। जो इक्को नाम तेरा लए, दीन दुनी दे समझाईआ। कूड़े वहण कदे ना वहे, धुर दी धार इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। सति धर्म कहे प्रभ कलयुग अन्तिम कर सौदा सच्चा, काची वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सतिजुग उठा आपणा बच्चा, धरती माई सोभा पाईआ। आपणा मार्ग दस्स अच्छा, अच्छी तर्हां दृढ़ाईआ। कलयुग रैण अन्धेरी मिटे मस्सा, नूरी चन्द दे चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब कुछ तेरे दिसे हथ्था, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सति धर्म कहे प्रभ उठ वेख आपणे भगत, कोटां विच्चों थोड़े नज़री आईआ। जिन्हां नूं ताअने देवे जगत, मिहणयां विच लोकाईआ। उहनां तेरा भरोसा इक्को फ़कत, फ़िकरा आपणा दे समझाईआ। जिन्हां करके निरगुण सरगुण हो के आयों परत, पतिपरमेश्वर हो के रूप वटाईआ। उहनां दा ला लेखे जन्म बरथ, डे नाईट वण्ड ना कोए वण्डाईआ। साचे प्रेम नाल कर अर्थ, दूजा राह ना कोए तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब पूरी कर शर्त, कौल इकरार तोड़ निभाईआ। सति कहे प्रभ जन भगतां दे आपणा नाम निधान, अंदरे अंदर दे वरताईआ। मिले अगम्मी जाम, ज़ामन हो के लए छुडाईआ। पूरन होए
काम, इच्छया भिच्छया झोली पाईआ। साचे मन्दिर कर बिसराम, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। तूं घट निवासी श्री भगवान, अबिनाशी करता नाउँ धराईआ। तेरा झुलदा रिहा सदा निशान, जुग चौकड़ी हुक्में अंदर रिहा भवाईआ। जन भगत सुहेले साची दरगाह कर परवान, सचखण्ड दवारे दे वड्याईआ। जो तेरा नाउँ कलयुग अन्त श्री भगवन्त सतिजुग धार अंदर गाउँदे सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विशेष आपणा रंग चढ़ाईआ।
९ सावण शहिनशाही सम्मत२ बीबी अजैब कौर दे गृह पिण्ड बाठ ज़िला अमृतसर
सति धर्म कहे प्रभ वेख कलयुग कूड़ी रैण, अन्ध अज्ञान जगत लोकाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द तेरी सिफ्त सारे कहिण, अक्खरां वाले ढोले गाईआ। निरगुण धार तेरा सच सरूप पेखे कोई ना निज नैण, ज्ञान नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। माया ममता मोह विकार नाता जुड़या साक सज्जण भाई भैण, आत्म परमात्म मिल के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। जगत वासना किसे ना चुकया लैण देण, तूं मेरा मैं तेरा पारब्रह्म ब्रह्म मेल ना कोए मिलाईआ। हउमें हंगता गढ़्ह विकारी सारे वहण, साची नईआ नौका नाम ना कोए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अबिनाशी नर नरायण, निरगुण सरगुण दे समझाईआ। सति धर्म कहे वेख प्रभ, पारब्रह्म आपणा ध्यान लगाईआ। अमृत झिरना झिरे ना किसे नभ, कँवल कँवल फुल्ल ना कोए महकाईआ। जगत विकारा सब नूं रिहा दब्ब, मन वासना विषयां विच हल्काईआ। साची मंज़ल चुके कोई ना पन्ध, चारे खाणी चुरासी विच भवाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी निरगुण निरवैर तेरा गावे कोई ना छन्द, गुर अवतारां पैगम्बरां ढोले गा के शुकर मनाईआ। सचखण्ड दवारे तेरा माणे कोई ना सच आनंद, रसना जेहवा चख चख रस दीन दुनी ख़ुशी वखाईआ। सति जोत प्रकाश जलवा नूर तक्के कोई ना चन्द, जोती जोत ना डगमगाईआ। आवण जावण पतित पावन बिन तेरी किरपा मुके कोई ना पन्ध, गेड़े विच्चों गेड़ा बाहर ना कोए कढाहीआ। नाम निधान श्री भगवान काया मन्दिर अंदर वजाए ना कोई मृदंग, नाम तराना हक ना कोए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सूरे सरबंग, शाह पातशाह शहिनशाह तेरी बेपरवाहीआ। सति धर्म कहे प्रभ कलयुग कूड़ा करदा आपणा ज़ोर, जोरू ज़र रिहा कुरलाईआ। लख चुरासी मिठ्ठा रस होया कौड़, अमृत विख सर्ब गया बदलाईआ। दृष्टी वासना सृष्टी रही दौड़, मन चंचल सब नूं रिहा भवाईआ। तेरा नूर हाज़र हज़ूर तक्के ना कोई कर के ग़ौर, गहर गम्भीर तेरा भेव कोए ना पाईआ। साचे मन्दिर मनार शब्द अगम्मी लाए कोई ना पौड़, मंज़ल चढ़ के हक हकीकत वाला नाअरा ना कोए सुणाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सुल्तान तेरी सरन मिले सरनाईआ। सति कहे प्रभ वेख गुरमुख साचे सिख, लोकमात ध्यान लगाईआ। बिन तेरी किरपा नाम पाए कोए ना भिक्ख, भिखशू वेखी जगत लोकाईआ। जिन्हां दा गोबिन्द शब्दी धार लेखा गया लिख, जगत बुद्धी कम्म किसे ना आईआ। जगत लोचन किसे ना पए दिस, नज़र बेनज़ीर सब दी दए बदलाईआ। तूं आदि जुगादी ज़ामन मालक प्रितपालक इक्क, एकँकार परवरदिगार सांझा यार इक अख्वाईआ। नाम भण्डारा अमृत रस दे मिठ्ठ, अनडिठ्ठ अगम्मी धार आप वरताईआ। हर घट मौले स्वामी हो के वस चित, चितवित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। तेरा दर्शन होवे नित, निज नैण कर रुशनाईआ। आत्म परमात्म कर साचा हित, हितकारी हो के वेख वखाईआ। तूं भगत सुहेला अगम्मड़ा पित, पतिपरमेश्वर पुरख अकाल तेरे हथ्थ सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा झोली डाहीआ। सति कहे मैं तेरी किरपा लवां मात अंगड़ाई, सवाधान हो के दयां जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटा शाही, दुरमति मैल रहे मात ना राईआ। जन भगतां अंदर तेरे प्रेम दी वज्जे वधाई, दिवस रैण ख़ुशीआं अंदर ढोले गाईआ। साचा मंगलाचार होवे थाउँ थाँईं, थान थनंतर सर्ब निरंतर अन्तर मंत्र आपणा देणा समझाईआ। गुरमुखां निरगुण धार पकड़ीं बाहीं, शब्द विचोले आपणी दया कमाईआ। सन्त सुहेले तेरे पाँधी राही, दिवस रैण भज्जण चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाई, बेनज़ीर आपणी अक्ख खुल्हाईआ। सति धर्म कहे प्रभू कूड़ कुड़यार मिटा दे सोच, सोच समझ आपणी दे बदलाईआ। तेरे दर्शन नूं नेत्र रहे लोच, लोचा सब दी पूर कराईआ। माया ममता मोह विकार वध गया बहुत, सदी चौधवीं चारों कुण्ट रिहा कुरलाईआ। एका आपणा नाम सुणा दे सच सलोक, सोहले ढोले जिस दी सिफ्त सालाहीआ। तेरा भाणा कोई ना सके रोक, गुर अवतार पीर पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर रख के तेरी ओट, निउँ निउँ लागण पाईआ। तूं निरगुण धार एकँकार विच संसार प्रकाश कर निर्मल जोत, जोती जाते पुरख बिधाते तेरा जलवा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम ख़ुमारी दे मदहोश, सच प्याला मधुर जाम प्याईआ। सच धर्म कहे प्रभ नाम ख़ुमारी दे दे मस्ती, मस्त मस्ताने दे बणाईआ। तूं आदि जुगादी मालक फ़र्शी अर्शी, अर्शे आज़म आपणा डेरा लाईआ। तेरा खेल जुग चौकड़ी गुर अवतार पीर पैगम्बर चलाउँदे रहे बण के दर्दी, दीनां अनाथां हो सहाईआ। सच दुआर एकँकार ठांडे दरबार इक्को अर्ज़ी, आजज़ हो के सीस निवाईआ। चार वरन अठारां बरन चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड सत्त दीप मेट अन्धेर गर्दी, गर्दश आपणी दे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सति धर्म कहे प्रभू मैं रो रो दस्सां हाल, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। चारों कुण्ट होई बेहाल, राउ रंक रहे कुरलाईआ। साची वस्त नाम धन किसे ना दिसे नाल, मन दी नालिश सब नूं रही सताईआ। बिन हरि नामे होए कंगाल, दौलत दुनी चले ना कोए चतुराईआ। त्रैगुण माया प्या जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। काया मन्दिर अंदर शब्द सरूपी वज्जे कोई ना ताल, ढोलक छैणे सर्ब रहे खड़काईआ। बिन तेरी किरपा अमृत आत्म निझर झिरना दए ना कोए प्याल, बूँद स्वांती सति सति ना कोए टपकाईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल मुरीदां पुच्छे ना कोई हाल, मुर्शद हो के फेरा ना कोए पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सृष्ट सबाई सिर ते कूके काल, कालख टिक्का मस्तक धोवे कोए ना शाहीआ। परवरदिगार सांझे यार तेरा जलवा नूर तक्के ना कोए जमाल, मुकामे हक लाशरीक तेरा दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान महबूब समरथ, तेरी महिमा आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित अकथ, गुर अवतार पीर पैगम्बर सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग पता मार्ग गए दस्स, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी नाम संदेसा देवे सच, भगत भगवान नौजवान मर्द मर्दान निरगुण धार खोल्ह अक्ख, सन्त सुहेले गुरू गुर चेले कर आपणे वस, गुरमुख गुरसिख सज्जण नाम पदार्थ दे अगम्मी वथ, सूफ़ी सन्त फ़कीर तेरा गावण जस, ढोला सोहला राग नाद विच ब्रह्माद सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। सति धर्म कहे प्रभ मेट दे सगली चिन्द, चिन्ता चिखा रहे ना राईआ। भगत सुहेले बणा आपणी बिन्द, बिन्दराबन जाण दा लेखा दे मुकाईआ। तूं दाता दानी गहर गम्भीर गुणी गहिंद, पारब्रह्म बेअन्त अन्त तेरा कहिण कोए ना पाईआ। तूं अगम्म अथाह डूँग्घा सागर समुंद, जल थल तेरी खेल इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाग लगा जीउ पिण्ड, ब्रह्मण्ड खण्ड वज्जदी रहे वधाईआ। सति धर्म कहे मेरे साहिब सर्ब कला भरपूर, स्वामी अन्तरजामी तेरी बेपरवाहीआ। आपणा जोती दे दे नूर, नूर नुराना कर रुशनाईआ। कलयुग मेट दे कूड़ो कूड़, कूड़ कुड़यार रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां बख्शीं चरण धूढ़, टिक्का मस्तक नाम रमाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्ह, नाम अमोलक वस्त देणी वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी तेरा शब्दी हुक्म सच दस्तूर, हुक्में अंदर हुक्म दे बदलाईआ।
९ सावण शहिनशाही सम्मत २ कुंदन सिँघ दे गृह पिण्ड माल चक्क ज़िला अमृतसर
सति धर्म कहे प्रभ रोंदे कलयुग जीव जंत, धीरज धीर नज़र कोए ना आईआ। माया ममता गढ़्ह बणया हउमे हंगत, पारब्रह्म ब्रह्म भेव ना कोए खुल्हाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा साचा दिसे कोई ना सन्त, सति सतिवाद शब्द अनाद ना कोए जणाईआ। बोध अगाध नज़र ना आए कोई पंडत, निरअक्खर नाम ना कोए जणाईआ। आत्म परमात्म मेला होए ना साचे कन्त, पुरख अबिनाशी घट निवासी तेरा दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ी क्रिया मेट निन्दक, चुग़ली अंदरों दे कढाहीआ। सति धर्म कहे प्रभ दीन दुनी लग्गा दु:ख, दर्दीआं दर्द ना कोए वण्डाईआ। ग़रीब निमाणयां मेटे कोए ना भुक्ख, तृष्ना अग्ग ना कोए बुझाईआ। सचखण्ड निवासी सच दवारे क्यों बैठा लुक, निरगुण धार कर रुशनाईआ। सन्त सुहेले तेरा दर्शन कर के होण ख़ुश, गृह मन्दिर अंदर वज्जे नाम वधाईआ। शब्दी हुक्म दे फ़रमान क्यों होइउँ चुप, कलमा इक्को इक दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया झूठी धार बदल दे रुख़, सतिजुग साचा मातलोक कर रुशनाईआ। सफ़ल करा जनणी कुक्ख, जन भगत दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सति धर्म कहे प्रभ वेख दुखी दीन, अनाथां हो सहाईआ। आपणा मार्ग दस्स महीन, रहबर हो के रस्ता इक प्रगटाईआ। झगड़ा रहे ना नर मदीन, मुद्दा मालक इक्को दे समझाईआ। तेरा हुक्म करन सर्ब तसलीम, सिर सके ना कोए उठाईआ। भगत उधारना तेरी आदत कदीम, कुदरत दे मालक करमां दा लेखा देणा चुकाईआ। तेरा महल अटल गृह घर शाने अज़ीम, निरगुण नूर तेरा रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे नाम दी दे इक तालीम, चार वरन अठारां बरन तुलबे दे पढ़ाईआ। सति धर्म कहे प्रभ साचा दस्स दे सांझा नाउँ, नाउँ निरँकार आपणा भेव खुल्हाईआ। तेरा डंका वज्जे थाँईं थाउँ, ब्रह्मण्ड खण्ड कर शनवाईआ। हँस बुद्धी कर कलयुग जीव काउँ, काग रहिण कोए ना पाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित तेरे हथ्थ न्याउँ, सच अदालत दे लगाईआ। जन भगतां बण के मीत सिर रख ठंडी छाउँ, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। बेड़ा पार कर शौह दरयाउँ, दर दवारा इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा बण के पिता माउँ, बालक अंञाणे हरिजन आपणी गोद बहाईआ। सति धर्म कहे प्रभ दीन दुनी घत्ते वहीर, वाहो दाही जगत लोकाईआ। सति सरूपी सब दे लथ्थे चीर, ओढण नज़र कोए ना आईआ। मन वासना कीता दिलगीर, चिन्ता चिखा ना कोए बुझाईआ। साचा मन्दिर करे ना कोए तामीर, बुनयाद आदि समझ किसे ना आईआ। लेखा मुके ना अमीर ग़रीब, शाह सुल्तान राउ रंक इक्को रंग ना कोए
रंगाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सतिजुग साचे सृष्टी अंदर दे साची तरतीब, तर्हा तर्हा नाल समझाईआ। कलयुग वेला अन्त दिसे करीब, नेरन नेरा हो के कूड़ी क्रिया दे मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा कलमा दस्स हदीस, हज़रत हो के हक कर पढ़ाईआ। सति धर्म कहे मेरे परम पुरख मेहरवान, महबूब तेरी ओट रखाईआ। धरनी धरत धवल मार के वेख ध्यान, धौल रो रो मारे धाईआ। सृष्टी अंदर दृष्टी दा दिसे ना कोए ज्ञान, विश्व विशेष नज़र कोए ना आईआ। बिन तेरी किरपा कलयुग काया करे ना कोए कल्याण, कपड़ कूड़ ना कोए धवाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मन वासना भज्जे वांग सवान, दिवस रैण पन्ध ना कोए मुकाईआ। बिन तेरी किरपा तेरा करे ना कोए ध्यान, आत्म परमात्म मेल ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा वेख आण, निरगुण हो के फेरा पाईआ। सति धर्म कहे प्रभ कलयुग कूड़ी क्रिया वेख लेख, लेखा आपणा दे समझाईआ। मायाधारी वध्या भेख, भेखाधारी चारों कुण्ट रहे भरमाईआ। साचा दस्से ना कोई देस, जगत दिशा सारे वण्ड वण्डाईआ। तूं आदि जुगादि सदा रहें हमेश, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। दो जहानां नर नरेश, नर निरँकारा इक अख्वाईआ। शब्द सुनेहड़ा हुक्मी दूत अगम्मा भेज, चार कुण्ट करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर फ़रमाना दे संदेश, कलयुग संधया दे बदलाईआ। सति धर्म कहे प्रभ सतिजुग साचा दे नाम, नाम निधाना इक प्रगटाईआ। सति धर्म दा वखा निशान, निशाने सारे सीस निवाईआ। सच धर्म दा वखा अस्थान, भूमिका इक्को सोभा पाईआ। जित्थे तूं मेरा मैं तेरा ढोले जीव जंत साध सन्त बह के गाण, गावत गावत ख़ुशी मनाईआ। हर घट वस्या नज़री आवे राम, काहन सब दा मालक बेपरवाहीआ। पैगम्बरां वाला दिन्दा रिहा पैग़ाम, हज़रतां वाली हरि जू करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त श्री भगवन्त शब्द हुक्म नाल बदल दे निज़ाम, नौबत आपणा नाम वजाईआ। सति धर्म कहे प्रभ आपणा हुक्म दे फ़रमान, दो जहानां कर शनवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सुणन कान, बिन कन्नां दे सुणाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करो ध्यान, सचखण्ड बैठे अक्ख खुल्हाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल निउँ निउँ सीस झुकाण, सिर सके ना कोए उठाईआ। लोकमात सतिगुर शब्द हो प्रधान, प्रधानगी इक्को दे वखाईआ। चार वरन अठारां बरन जिस दी मन्नण आण, आत्म परमात्म परदा देणा उठाईआ। सृष्टी दृष्टी दी रहे ना कोए दुकान, सच दवारा इक्को देणा समझाईआ। जिस गृह मन्दिर दिसे श्री भगवान, पुरख अबिनाशी धुर दा करता डेरा लाईआ। झगड़ा चुके ज़िमीं असमान, सूरज तारा चन्द रुशनाई ना कोए वखाईआ। भगत वछल गिरवर गिरधार पारब्रह्म पति परमेश्वर तेरा महल अटल नज़री आवे इक मकान,
मकबरयां दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरी सृष्टी तेरी दृष्टी तेरा दीन तेरी दुनी तेरा ·षी तेरा मुनी सब दी पुकार जाए सुणी, अणसुणत रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे दे वर, वर दाते तेरी आस रखाईआ। सति कहे प्रभ बख्श दे आपणी दात, दाते दातार आपणी दया कमाईआ। तेरे नाम तों वड्डी नहीं कोई करामात, करमां दा लेखा दे मुकाईआ। आत्म परमात्म मिल के साची गावे गाथ, धुर दा ढोला इक्को गाईआ। तूं सदा सहाई अनाथां नाथ, दीनां दर्द लैणा वण्डाईआ। घट घट अंदर तेरा वास, निरगुण जोत तेरा प्रकाश, शब्द अगम्मी तेरा नाद, धुन आत्मक राग देणा सुणाईआ। कर किरपा पुरख समराथ, सचखण्ड निवासी सब कुछ तेरे हाथ, सति धर्म मंगे हो के दास, चरण कँवल कँवल चरण ढह प्या सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित तेरे साचे नाम दा होए मात प्रकाश, प्रकाश विच्चों प्रकाश सृष्टी विच दिखाईआ।