९ सावण शहिनशाही सम्मत २ गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर
सति कहे पुरख अकाल साची बख्श सरन, सति पुरख निरँजण दया कमाईआ। सृष्ट सबाई एकँकार एका तेरा ढोला लग्गे पढ़न, नाम निधान श्री भगवान झोली पाईआ। झगड़ा रहे ना कोई ज़ात पात दीन मज़्हब वरन बरन, रंग इक्को देणा रंगाईआ। तूं आदि जुगादी करता पुरख करनी करन, कुदरत दा मालक ख़ालक इक अख्वाईआ। गुरमुख साचे सन्त तेरी मंज़ल अगम्मी चढ़न, जगत दवारा कूड़ पन्ध मुकाईआ। निज लोचण जोती धार दरस करन, शब्द धुन वज्जे वधाईआ। नैण खोल्ह हरन फरन, फ़ुरना मन दा बन्द कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक वखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ साची दस्सदे आपणी (उसतत), सिख्या सृष्टी दृष्टी आप दृढ़ाईआ। तेरे शब्द दी वाचीए इक्को पुस्तक, नाम निधान तेरा सोहला ढोला गाईआ। सब दा मालक सांझा यार नज़री आ मुर्शद, मुरीदां दीद ईद चन्द कर रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कोलों करा फ़ुरसत, माया ममता मोह शरअ जंजीर कटाईआ। कूड़ी क्रिया हउमें हंगता रहे कोई ना गुरबत, गहर गम्भीर बेनज़ीर अमृत सीर जाम देणा प्याईआ। जन्म जन्म दी पापां मैल धो दुरमति, पतित पुनीत अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर कर सफ़ाईआ। साची सिख्या दो जहान श्री भगवान शब्द सतिगुर दे गुरमति, मन मति लेखा दे मुकाईआ। तेरा परदा चुक्के काया माटी पंज तत, रूप अनूप सति सरूप दे समझाईआ। आदि जुगादि नित नवित धुर
सुल्तान सब कुछ तेरे हथ्थ, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक इकल्ला एकँकार पुरख समरथ, जुग चौकड़ी आपणे हुक्में अंदर भवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दे मथ्थ, सतिगुर साचा लोकमात दे प्रगटाईआ। इक्को नाम इक्को भण्डारा खोल्ह हट्ट, इक्को वणजारा हो के वणज लै कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण धार प्रगट कर सच, सति सतिवाद आपणा हुक्म वरताईआ। सति धर्म कहे प्रभ साचा दे दे धुर दा रस्ता, रहबर इक्को नज़री आईआ। बन्न्हणा पए कोई ना पुस्तकां वाला बस्ता, सीस भार ना कोए उठाईआ। इक्को ढोला होवे तेरे जस दा, दिवस रैण सिफ्तां विच सालाहीआ। इक्को इशारा होवे तेरी अक्ख दा, आख़र तेरे विच मिलाईआ। झगड़ा रहे ना कूड़े जग दा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। पैंडा मुक जाए संसारी हज्ज दा, काया काअबा दे वखाईआ। जित्थे निरगुण निरवैर निराकार हो के वसदा, परवरदिगार हो के सोभा पाईआ। इक्को राग होवे अगम्मी अनहद नद दा, शब्दी शब्दी ढोला आप सुणाईआ। जोत प्रकाश होवे सच दा, सति जोत होवे रुशनाईआ। तेरा खेल वेखां अलखणा अलख दा, अलख अगोचर तेरी वड्डी वड वड्याईआ। कर स्वांग रूप प्रतख दा, पारब्रह्म प्रभ आपणा फेरा पाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जन भगतां पैज आया रखदा, रखक हो के आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तूं हर घट अन्तर आपे वसदा, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। सति धर्म कहे प्रभू लोकमात कर वसेरा, विसरयां लै जगाईआ। जन भगतां अन्तर चाउ कर घनेरा, प्रेम प्रीती इक वधाईआ। साचा मंत्र दस दे तूं मेरा मैं तेरा, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। मन वासना कूड़ रहे ना डेरा, झगड़ा झूठ देणा मिटाईआ। साढे तिन्न हथ्थ वसा आपणा खेड़ा, बन्द किवाड़ी खिड़की दे खुल्हाईआ। अंदर रहे ना कोए अन्धेरा, गुफ़ा भँवर अवर नज़र कोए ना आईआ। तूं ठाकर साहिब पारब्रह्म ब्रह्म तेरा दिसे चेरा, चेला गुर एका घर बह के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात धर्म बणा वेहड़ा, कूड़ी क्रिया कर्म मिटाईआ। सति धर्म कहे प्रभ सति धर्म दी दे मत, मति मतवाली दूर कराईआ। जन भगतां रख पत, पतिपरमेश्वर हो सहाईआ। निझर झिरना दे दे रस, अमृत बूँद स्वांती आप टपकाईआ। सब कुछ तेरे हथ्थ, दाते दानी तेरी वड्डी वड वड्याईआ। निज नेत्र नैण खोल्ह अक्ख, प्रतख मिल गुसाँईंआ। सति धर्म दा मार्ग ला दे सच, सति सतिवादी हो के सोभा पाईआ। भरम भुलेखा कढ्ढ काया माटी कूड़ी कच्च, कंचन गढ़्ह दे सुहाईआ। लूं लूं अंदर जा रच, साढे तिन्न करोड़ तेरा ढोला गाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर गया लँघ, कलयुग लेखा दे मुकाईआ। जन भगतां आत्म परमात्म माण सुहञ्जणी सेज सदा वस्स संग, सगला संग निभाईआ। नाम शब्द दा वज्जे इक मृदंग, धुनी
धुन विच्चों प्रगटाईआ। साचे सन्तां साहिब सतिगुर पुरख अकाल दीन दयाल दुनी दे मालक इक अगम्मा दे आनंद, जिस आनंद दा रस रसना चख सके ना राईआ।
९ सावण शहिनशाही सम्मत २ नरैण सिँघ दे गृह पिण्ड कंग ज़िला अमृतसर
सति धर्म कहे प्रभ शब्द अगम्मी नाद वजा आपणा डंका, कलयुग कूड़ मलेछ दे मिटाईआ। बोध अगाध शब्द जणा चार वरन अठारां बरन राउ रंका, ऊँचां नीचां ज़ातां पातां दीनां मज़्हबां भरम गढ़्ह दे तुड़ाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया हउमे हंगता तन वजूद रहे कोई ना शंका, शहिनशाह हो के शाह पातशाह आपणा परदा दे उठाईआ। तेरा खेल आदि जुगादि जुग चौकड़ी लोकमात निरगुण सरगुण धार बार अनका, नित नवित अबिनाशी अचुत पारब्रह्म प्रभ आपणा फेरा पाईआ। सतिजुग साची पुरख अबिनाशी सति सच बणा बणता, घड़न भन्न्हणहार समरथ स्वामी अन्तरजामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। तेरा खेल नवेला जुग चौकड़ी सर्ब गुणवन्ता, गहर गम्भीर बेनज़ीर लातस्वीर हुक्में अंदर हुक्म दे बदलाईआ। नव सत्त लख चुरासी वेख जीव जंता, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी परदा ओहला आप चुकाईआ। बिन तेरी किरपा हरि महबूब साचा सूफ़ी सन्त फ़कीर मिले ना पंडता, बोध अगाध नाम निधान निष्अक्खर निरअक्खरां विच्चों बाहर ना कोए समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर पीर भगत सुहेले तेरे दर दरवेश हो के करदे मिन्नता, विष्न ब्रह्मा शिव कोटन कोटि बैठे सीस निवाईआ। सजदयां विच उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण झुकदे वेखे सिमता, पुरख अकाल दीन दयाल तेरा अन्त भगवन्त कहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ कुड़यार गढ़्ह हँकार माया ममता मोह विकार तोड़ कलयुग निन्दका, मानव मानुख मानुश आत्म परमात्म परमात्म आत्म तेरा रूप नज़री आईआ। सति धर्म कहे प्रभ कलयुग अन्तिम दे दे सति उपदेश, इक्को नाम तेरा सृष्टी दृष्टी अंदर नज़री आईआ। तूं शाह सुल्तान श्री भगवान सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दरगाह साची दा सच नरेश, नर नरायण बिन नैणां आपणा भेव अभेद दे खुल्हाईआ। तेरा नाम शब्द अपारा एकँकारा जिस दा सरगुण खेल होया तेई अवतारा, ईसा मूसा मुहम्मद बोल के गए तेरा नाअरा, नानक निरगुण सरगुण धर के रूप दस दस्मेश, दहि दिशा वण्डा के हिस्सा इक्को डंका फ़तिह तेरा गया वजाईआ। तूं आदि जुगादि नित नवित सदा रहें हमेश, कलयुग अन्त तेरे दवारे सारे होए पेश, पेशवा सारे बैठे सीस निवाईआ। सजदयांविच बन्दना विच डण्डौत विच नमस्ते विच करन आदेस, बिन सीस जगदीश सीस रहे झुकाईआ। तेरा आदि जुगादि नित नवित दो जहानां अवल्लड़ा वेस, जोती
ज़ाते पुरख बिधाते निरगुण धार लै अवतार पारब्रह्म प्रभ धुर फ़रमाना आपणा हुक्म दे चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुहाउणा इक दवार, धुर दरबार वज्जदी रहे वधाईआ। सति धर्म कहे प्रभ कलयुग अन्तिम पा फेरी, निरगुण हो के वेस वटाईआ। लख चुरासी जीव जंत वेख गुरू गुर चेरी, चेला गुर गुर चेला इक रंग ना कोए समाईआ। चार वरन अठारां बरन रैण होई अन्धेरी, बिन सतिगुर शब्द साचा चन्द अगम्मी नूर ज़ाहर ज़हूर करे ना कोए रुशनाईआ। रसना जेहवा गा गा थक्की बत्ती दन्द, तेरा हथ्थ ना आया किसे परमानंद, निजानंद अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के गृह भीतर निरंतर तेरा दरस कोए ना पाईआ। तूं आदि जुगादी इक, ब्रह्म ब्रह्माद तेरा सिख गुर अवतार पैगम्बर तेरा भविख, चौदां विद्या तेरा लेख ना सके लिख, कलम शाही काग़ज़ लोकमात मिले ना कोए वड्याईआ। बिन गोबिन्द धार किसे ना आवें दिस, खेल करें अगम्मी नित, निरवैर हो के निराकार आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म कहे इक्को देणा धुर दा वर, धर्म आत्मा परमात्मा आपणे रंग रंगाईआ। सति धर्म कहे प्रभ निरगुण सरगुण हो के मार गेड़ा, लख चुरासी वेख वखाईआ। जीव जंत साध सन्त मन भेद विच पाया झेड़ा, अंदर वड़ के तेरा दरस कर के सति स्वामी अन्तरजामी ममता मोह ना कोए चुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी कैहिंदे नेरन नेरा, दूर दुराडा किसे हथ्थ क्यों ना आईआ। जन भगतां वसा दे साचा खेड़ा, जित्थे बिना मलाह बन्ने्हं बेड़ा, खेवट खेटा आपणा रूप बदलाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म कर दे सच्ची मेहरा, मेहर वाली मुहब्बत महबूब आपणे घर दी देणी प्रगटाईआ। इक्को रंग नज़री आवे सञ्झ सवेरा, नित नवित दर्शन होवे तेरा, जोती जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग कहे लोकमात मोहे धरनी धरत उपर धर, धरत धौल हौला भार देणा कराईआ। सति कहे मेरे प्रभ अगम्मे मीत, मित्र प्यारे दया दे कमाईआ। कलयुग अंदर सतिजुग सोहणी लग्गे रीत, रीतीवान साचा मार्ग दे वखाईआ। जन भगतां काया माटी करनी ठांडी सीत, अमृत मेघ निझर झिरना इक झिराईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म सांझा हो जाए गीत, अल्ला वाहिगुरू राम नाम गाॅड ख़ुदा सारे तेरा नाम कह के तेरे विच समाईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, नज़री आवें हर घट अन्तर भीत, लेखा चुके त्रैगुण माया पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा खेड़ा दे वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को रंग रंगा हस्त कीट, कूड़ कुटम्ब दे खपाईआ। सति धर्म कहे सतिजुग साचा मार्ग रख, रक्ख्या कर थाउँ थाँईंआ। सृष्ट सबाई निज नेत्र लोचन खोल्ह अक्ख, दो अक्खां बाहरों दृष्टी विच्चों अन्तर आपणे विच समाईआ। तेरा हुक्म संदेसा नाम धुर दा सतिगुर सच्चा, जगत
गुरू कम्म किसे ना आईआ। तेरा खेल दो जहानां सब दा बणे सख़ा, सख़ा सखाई हो के आपणी दया कमाईआ। बिन तेरे तेरयां भगतां दूसरे अगे कदे झुके ना मथ्था, मस्तक धूढ़ी ख़ाक अवर ना कोए रमाईआ। गुर गोबिन्द दस दस्मेश शब्दी हुक्म दे के आया सिक्खां, बिना पुरख अकाल दूजा कोए पिता ना मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारा एकँकारा लोकमात देणा प्रगटाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरी कोई ना रखे ओट, चार वरन अठारां बरन खोज खुजाईआ। शब्दी किसे ना लग्गे चोट, सुरती सोई ना कोए उठाईआ। माया ममता हउमे हंगता लग्गा रोग, संसा विच्चों ना कोए चुकाईआ। तेरे प्रेम दा जाणे कोई ना जोग, बाहरों तन वजूद कपड़ सारे रहे रंगाईआ। तेरी सेजा दा जाणे कोई ना भोग, नारी कन्त मिल मिल आपणी ख़ुशी मनाईआ। तेरे गृह दा कोई ना जाणे संजोग, आत्म परमात्म मिल के कवण दवारे सोभा पाईआ। घट अंदर गृह भीतर जगे कोई ना जोत, अन्ध अज्ञान नज़री आईआ। मन बुद्धी दी सारे करदे सोच, शब्दी हुक्म सुण के ख़ुशी ना कोए वखाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान गीता ज्ञान खाणी बाणी पढ़दे रोज़, रोज़े नमाज़ रख के तेरा नूर नूर विच्चों ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार एकँकार विच संसार हुक्में अंदर आपे पहुंच, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ कलयुग अन्त वेला वेख अख़ीर, आख़र सीस जगदीश झुकाईआ। पल्लू छड्ड गए पैगम्बर पीर, नाता तोड़ ना कोए निभाईआ। शरअ मार सर्ब ज़ंजीर, दीन दुनी गए बंधाईआ। तेरा भेव नज़र ना आए बेनज़ीर, नज़र सारे गए उठाईआ। तेरे हथ्थ वड्डी तदबीर, दो जहानां दे समझाईआ। झगड़ा रहे ना ग़रीब अमीर, उमराउ अमरापद दे वखाईआ। तेरा हुक्म निराला अजीब, शब्दी फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरी इक्को नज़री आवे दीद, दाइरयां विच्चों लेखा देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, आमद विच आ के अमलां दा लेखा वेख वखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ सृष्ट सबाई वेख सगली, चारों कुण्ट खोज खुजाईआ। नाम रंगण चढ़े कोई ना रंगली, रंग रंगीला माधो नज़र किसे ना आईआ। तेरे हक प्यार दी करे कोई ना बन्दगी, ग़रज़ां कारन फ़र्ज़ां कारन अरज़ां कारन तेरा नाम रहे ध्याईआ। साची धार किसे ना मिले आनंद दी, अनन्दपुर वासी तेरी दासी भगत ना कोए बणाईआ। लहिणा देणा चुक्कया ना किसे पवण स्वासी, पवण पवणां विच्चों पारब्रह्म मिल के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। कलयुग सन्तां अंदर आई उदासी, माया ममता मोह रही सताईआ। साचा शब्द धुर दा नाम किसे कोल नहीं अगम्मी रासी, पिछली विद्या पढ़ पढ़ सारे रहे सुणाईआ। तेरी चरण धूढ़ी मिले ना धुर दी
राखी, रख रक्ख्या वाली हथ्थ किसे ना आईआ। रूह बुत्त तन माटी ख़ाक होया ना पाक पाकी, पतित पुनीत पवित आपणा आप ना कोए कराईआ। साहिब समरथ तेरी महिमा अकथ जन भगतां दे आपणी वथ, नाम अनमुल्ला दे रस, आत्म परमात्म तेरे होवे वस, दूजा नाता नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग इक्को ला दे सच, भाग लग्गे काया माटी कच्च, लूं लूं अंदर जाणा रच, साढे तिन्न करोड़ तेरी गाथा गा गा शुकर मनाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तूं आदि जुगादी इक्को पुरख अकाल बहु तेरे नाम, गिणती विच गणत क्यों दिती गिणाईआ। तेरा सुत दुलारा शब्द इक्को वाली दो जहान, गुर अवतार पैगम्बर बहु रूप क्यों आया बदलाईआ। तेरा इक्को आदि जुगादी सच्चा नाम, क्यों अल्ला वाहिगुरू राम कह के तैनूं रहे प्रगटाईआ। तेरा आदि जुगादी इक्को जाम, क्यों प्याले वक्ख वक्ख काया माटी अंदर दिते टिकाईआ। तूं सचखण्ड दवारे इक्को घर करें बिसराम, मुकामे हक डेरा लाईआ। की दीनां मज़्हबां विच्चों तैनूं मिलदा आराम, सच सच दे समझाईआ। की प्यार आउँदा विच्चों इस्लाम, इस्म आज़म परदा दे उठाईआ। क्यों कह दिता कृष्न काहन, घनईआ हो के बंसरी जगत वखाईआ। क्यों प्रगट कीता सतिनाम, नानक निरगुण सरगुण ढोला गाईआ। क्यों फ़तहि डंक वजाया आण, वाहिगुरू दे जाप जपाईआ। तूं आदि जुगादी इक भगवान, क्यों वण्डां विच सृष्टी दिती पाईआ। एसे कर के शब्द गुरू तैनूं कर के अन्त प्रणाम, पुरख अकाल तेरे अगे मंग मंगाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त लेखा चुक्के विच्चों जहान, लोकमात रहिण ना पाईआ। ओस वेले परम पुरख सृष्ट सबाई देणा आपणा इक पैग़ाम, विष्न ब्रह्मा शिव गुर अवतार पैगम्बर भगत सुहेले नाल मिलाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर तेरा मन्नण इक विधान, चौदां लोक चौदां तबक सिर सके ना कोए उठाईआ। सारयां कलमयां दा कलमा होवे तेरा नाम, उलम्यां दा इलम तैनूं करे प्रणाम, बुद्धी दा लेखा जाणे ना जीव अन्जाण, बुद्धी तों परे तेरी शुरु हुंदी शरअ, इक्को रूप नर हरे, दूजा नज़र किसे ना आईआ। जीव अंञाणा कलयुग मन ममता विच, संसारी धारां विच, जगत विचारां विच, दीनां मज़्हबां दीआं खारां विच तेरे नाल लड़े, मंज़ल हक कोई ना चढ़े, सुरती शब्द किसे ना फड़े, आत्म परमात्म ढोले कोए ना पढ़े, सचखण्ड दुआर कोई ना वड़े, पुरख अकाल सरन कोई ना पड़े, जीव जंत जीवत जग ना मरे, भय भउ विच ना तैथों डरे, ओहदी वासना की करे जिन्हां दे अंदर भुल्लया बेपरवाहीआ। सति धर्म कहे प्रभ कुछ मार्ग दस्स दे अगला, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। गोबिन्द शब्द मिला दे सतिगुर सगला, संगी धुर दा नज़री आईआ। कलयुग जीव बप्पड़ा बगला, माणक मोती चोग सच सरोवर विच्चों हथ्थ कोए ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तैनूं लभ्भदे विच्चों जंगला, समुंद सागर
टिल्ले पर्बत डूँग्घे कंदर फोल फुलाईआ। शिवदवाले मठ्ठ मसीतां विच कर के बन्दना बन्दे आपणा बन्दीख़ाना रहे तुड़ाईआ। परवरदिगार सांझे यार जन भगत सुहेले आपणे अंग ला, बिना अंगीकार तों बेड़ा पार ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब सतिगुर धुर दे ठाकर कलयुग कूड़ी क्रिया दीन दुनी वेख डूँग्घा सागर, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा आप बदलाईआ। सति धर्म कहे प्रभ सच ला दे उत्ते धरती, धर्म दुआर इक वखाईआ। सब दा बण जा निधपरती, प्रीतम हो के वेख वखाईआ। तूं मालक दो जहानां अर्शी, फ़र्शी हो के दे वड्याईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां तेरे अगे पाई अर्ज़ी, आजज़ हो के सीस निवाईआ। सब ने आसा मनसा रखी आपणी ग़रज़ी, ग़रज़ कह तेरी ओट तकाईआ। तेरी धार निहकलंक नरायण होवे नर दी, जोती जाता पुरख बिधाता फेरा पाईआ। तूं सार पावीं पुरख अकाल घर घर दी, गृह गृह आपणा परदा लाहीआ। तेरी आत्म तेरा ढोला होवे पढ़दी, धुर दा नाद करीं शनवाईआ। खेल जाणे चोटी जड़्हदी, मध आपणा हुक्म वरताईआ। धार बख्श अगम्मी सर दी, सरोवर इक्को दईं प्रगटाईआ। कला पुटीं कलयुग कल दी, कलमे वाले दईं खपाईआ। खेल बदल के दूई द्वैती सल दी, सुल्हकुल हो के नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आशा सब दी पूरी कर प्रेम प्यार विच जन दी, जन भगत सज्जण गुरमुख गुरसिख आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल तेरी होवे निहचल धाम अटल दी, अछल छल रहिण कोए ना पाईआ।
९ सावण शहिनशाही सम्मत २ गुरबख्श सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर
सति कहे प्रभ शब्दी शब्द वजा दमामा, डंका राउ रंक इक वजाईआ। तेरा परसिध होवे कल कल्की अन्तिम जामा, ज़ामन हो के दे समझाईआ। नज़री आ अगम्मी रामा, राम रमईआ सोभा पाईआ। बंसरी सुणा साचे कान्हा, नाम धुन कर शनवाईआ। साहिब सुल्तान बण मेहरवाना, पैगम्बर धार समझाईआ। साचा नाम दे गुण निधाना, गुरू गुर सेव कमाईआ। तेरा खेल होवे जगत महाना, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। सब नूं मन्नणा पए भाणा, लागे हो ना कोए अटकाईआ। सति सच धर्म ला चतुर सुजाना, कूड़ कुड़यार देणा खपाईआ। आत्म दे सर्ब ज्ञाना, अज्ञान अन्धेर देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, प्रगट हो विष्नूं भगवाना, विश्व वासना दे बदलाईआ। सति कहे प्रभ विश्व दे विचार, धार शब्दी इक दृढ़ाईआ। सारे मंगण तेरा दीदार, चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। डंका शब्द वज्जे
अपार, परम पुरख परदा देणा उठाईआ। पूरब लहिणा देणा कर्ज़ लाह उधार, धुर दी भगती भगतां झोली पाईआ। सच धर्म दा दस्स विहार, विवहारी हो के कार कमाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरा करदे गए इंतज़ार, उडीक विच तारीख गए बदलाईआ। तूं आदि पुरख अपरम्पर स्वामी कल्की इक अवतार, जिस दी कला वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पा सच दवारे सार, सार शब्द नाल सारथ सब दा पूर कराईआ।
९ सावण शहिनशाही सम्मत २ कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर
सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां लेखे ला रैण घाल, नाम निधान मज़दूरी सब दी झोली पाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच बणा आपणे लाल, रंग अवल्लड़ा इक चढ़ाईआ। दीवा बाती कमलापाती जोती जोत दे बाल, निरगुण नूर होवे रुशनाईआ। त्रैगुण माया नाता तुट्टे जंज़ाल, पंच विकार ना कोए हल्काईआ। शब्द अगम्मी वजा ताल, अनहद रागी राग सुणाईआ। काया मन्दिर अंदर वखा सच्ची धर्मसाल, गुरू दुआर साचा सोभा पाईआ। जित्थे पोह ना सके काल, जम डण्ड ना कोए लगाईआ। मालक हो के वसीं नाल, परमात्म आत्म जोड़ जुड़ाईआ। झगड़ा रहे ना शाह कंगाल, राउ रंक इक्को घर वसाईआ। तेरे विछोड़े विच जन भगत होए ना कोए बेहाल, विजोगी नज़र कोए ना आईआ। धुर संजोग मेलणा आण, आप आपणी दया कमाईआ। दर दवारे ठांडे देणा माण, सचखण्ड दवारे बख्शणी सच सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ देणा खपाईआ। सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां पूरी करदे मनसा, आशा आशा विच्चों बदलाईआ। सोहँ रूप बणादे हँसा, नाम निधाना माणक मोती चोग चुगाईआ। मन विकारी हँकारी मेट दे कंसा, सुरती शब्द शब्द उठाईआ। आत्म परमात्म तेरी बण जाए अंसा, पूत सपूता साचा देणा वखाईआ। दे वड्याई विच्चों सहँसा, सन्त सुहेले आप तराईआ। धुर दरगाही बण कन्ता, मालक हो के खोज खुजाईआ। फिरी दरोही विच जीव जंता, साध सन्त देण दुहाईआ। गढ़्ह किसे ना टुट्टे हउमे हंगता, हँ ब्रह्म परदा ना कोए उठाईआ। तेरे दवारे पुजे कोई ना मंगता, पाँधी हो के पन्ध ना कोए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर प्रकाश अगम्मी चन्द दा, निरगुण नूर होवे रुशनाईआ। सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां तोड़ दे भरम, सहिँसा रोग रहे ना राईआ। भाग लगा दे काया माटी चर्म, चानण जोत नूर कर रुशनाईआ। सचखण्ड दवारे दे दे इक्को सरन, शरन आपणी दे समझाईआ। लेखा मुका दे जन्म मरन, गेड़ चुरासी देणा कटाईआ। तेरे नाम दा ढोला इक्को पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा दिवस रैण गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन भगत सुहेले तेरे ठांडे दरबारे तरन, तारनहार समरथ स्वामी पुरख अकाल निरगुण धार आपणी दया देणी कमाईआ।
९ सावण शहिनशाही सम्मत २ गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर
सति धर्म कहे प्रभ सृष्ट सबाई इक्को कर दे पूजा, सतिजुग सति सति मात प्रगटाईआ। तुध बिन दूसर रहे कोए ना दूजा, इष्ट दृष्ट अंदर इक्को नज़री आईआ। अन्तर भेव खुल्हादे गूझा, ब्रह्म परदा आप उठाईआ। नाभी कँवल कर मूधा, झिरना अगम्म दे झिराईआ। तेरे सच दुआर दी आवे सूझा, समझ देणी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा भेव आप दृढ़ाईआ। सति धर्म कहे प्रभ आपणी करदे किरपा, किरपा निधान दे वड्याईआ। कलयुग माया ममता मोह मिट जाए बिप्पता, बिप्परीत दा लेखा दे चुकाईआ। जहान सेवक होवे इक दा, एकँकार इक्को नज़री आईआ। नाता जोड़दे साचे हित दा, हितकारी हो के वेख वखाईआ। झगड़ा मुका दे सदा नित दा, निरवैर हो के आपणा रंग चढ़ाईआ। पासा बदल दे आपणी पिठ्ठ दा, करवट विच लै अंगड़ाईआ। चार कुण्ट इक्को पुरख अकाल तूं ही दिसदा, तूं ही तूं ही ढोला सर्ब गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, माण दे धुर दे पित दा, पिता पूत गोद उठाईआ। सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां सुणीं कूक, साह साह नाल कुरलाईआ। कलयुग ममता मोह रही फूक, अग्नी अग्ग रही जलाईआ। परदा लाह दे काया अंदर पंज भूत, पंचम पंच शब्द कर जणाईआ। कर प्रकाश साची कूट, दिशा तेरी नज़री आईआ। लेखा रहे ना जूठ झूठ, झगड़ा कूड़ देणा मुकाईआ। दयावान होके जाणा तुठ, दीनां अनाथां हो सहाईआ। अमृत जाम दे घुट, प्याला दीन दयाला हथ्थ फड़ाईआ। आवण जावण लख चुरासी गेड़ा जावे छुट्ट, छुटकारा मिले दीन दुनी लोकाईआ। इक्को तेरे नाम दी गाईए तुक, सोहँ ढोला सहिज सुभाईआ। अगला पैंडा जाए मुक, सचखण्ड बह के वज्जे वधाईआ। तेरे कदमां उत्ते सीस जाए झुक, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी धारों आपे उठ, मात पित जगत ना कोए बणाईआ।
९ सावण शहिनशाही सम्मत २ सरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर
सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां कर उत्तम बुद्धी, सरीर विच्चों बेनज़ीर नज़री आईआ। पक्ख रहे ना कोए वदी सुदी, सदा सदा सद इक्को रंग वखाईआ। होवे प्रकाश काया माटी साची झुग्गी, साढे तिन्न हथ्थ दीपक जोत होवे रुशनाईआ। अगम्मी मंज़ल सब दी जाए मुक्की, चुरासी गेड़ा झेड़ा चारे खाणी देणा मुकाईआ। आपणा नाम समझाउणा आपणी धुर दी तुकी, गीत गा के तेरे विच समाईआ। पुरख अकाल तेरे विछोड़े दा भगत जन रहे कोए ना दुखी, सुरती शब्दी जोड़ा देणा जुड़ाईआ। तेरे नाम दी रमज़ रहे कोए ना लुकी, इशारा नर निरँकारा देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां ओट उत्ते सुट्ठी, सहारा तेरा रहे तकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां दे अगम्मी शक्ती, नाम निधान झोली पाईआ। सब दी पूरी होवे भगती, भगवन मिल के ख़ुशी मनाईआ। दिवस रैण रहे मस्ती, ख़ुमारी इक्को देणी चढ़ाईआ। साख्यात नज़र आवे तेरी हस्ती, हस्त कीटां विच परदा देणा उठाईआ। तूं मालक आदि जुगादि धुर दा अर्शी, प्रीतम हो के प्रेम देणा बणाईआ। कलयुग अन्त कर खेल उपर धरती, धरनी धौल तेरी आस रखाईआ। खेल जाण घर घर दी, गृह गृह परदा देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धार तेरा प्यार इक्को मंगदी, मांगत हो के झोली डाहीआ। सति धर्म कहे प्रभ भगतां बंधा आपणा नाता, बन्धन इक्को देणा पाईआ। जगत समाज विच्चों बाहर सुणा आपणी गाथा, गहर गम्भीर कर पढ़ाईआ। साचे नाम दी निम्रता विच दे दाता, सिमरन दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरे हुक्म दा जो शब्दी मन्नण आखा, आख़र मंज़ल चढ़ के तेरा दर्शन पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल दे पासा, पाशा जगत उलटाईआ। सचखण्ड निवासी सतिजुग साची धर्म दवारे पा रासा, गोपी काहन आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार युग तेरी गाउँदे गए गाथा, खाणी बाणी तेरा नाम वड्याईआ।
९ सावण शहिनशाही सम्मत २ गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर
सति धर्म कहे जन भगतां दे पूरन भरवासा, विषयां विच विसर कोए ना जाईआ। प्रेमीआं प्यारयां नाल कदे करीं ना रोसा, जुग जन्म दयां रुसयां लैणा मनाईआ। गुरमुख विछड़ ना जाए कोई निर्दोषा, दोषी चरण आए पार लँघाईआ। साचे नाम दा पैग़ाम दे दे विच होका, हुक्मां तों बाहर आपणा हुक्म मनाईआ। दवारा निरँकारा आपणा दस्सदे सौखा, मालक
सच देणा समझाईआ। जन भगतां बिरथा जाण ना देणा मानस जन्म दा मौका, मुकम्मल आपणा लेखा देणा चुकाईआ। बुध मलीन रहे कोए ना थोथा, पतित पुनीत देणा कराईआ। भाग लगा के काया माटी साढे तिन्न हथ्थ कोठा, हरि मन्दिर सोहणा देणा सुहाईआ। जित्थे निर्मल जगे जोता, जोती नूर होवे रुशनाईआ। धुन उपजे इक सलोका, सोहँ सो होवे शनवाईआ। मन कर्म देवे कोई ना धोखा, धर्म भरम ना कोए भुलाईआ। बुद्धी चले कोए ना सोचा, मति ममता ना कोए वधाईआ। चिन्ता हरख़ रहे ना सोगा, ग़म अंदरों दे कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगतां सच गृह बख्श सच्ची सरनाईआ।
९ सावण शहिनशाही सम्मत २ कुंदन सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर
सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां हो सहायक, सहायता तुध बिन नज़र कोए ना आईआ। धुर दा नाम सच कर हदायत, सुरत शब्द ज्ञान समझाईआ। अनडिठड़ा ज्ञान कर इनायत, घर विच घर देणा टिकाईआ। तेरी एथे ओथे दो जहानां मंगदे सदा हमायत, हमसाजण बण के संग देणा निभाईआ। चरण प्रीती अंदर मेहर नज़र करनी रवायत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां दे दे आपणा नूर, निज नेत्र दे खुल्हाईआ। अमृत सर दा दे सरूर, सुरती शब्द विच समाईआ। भण्डारा नाम होवे भरपूर, तोट रहे ना राईआ। पैंडा चुक्के नेड़ा दूर, घर विच बैठा सोभा पाईआ। इक्को वार सब दी बेनन्ती कर मन्ज़ूर, दूजी वार मिन्नता कढ्ढण दी लोड़ रहे ना राईआ। दर्शन दे हाज़र हज़ूर, ज़रूर आपणा फेरा पाईआ। कूड़ा गढ़्ह ना रहे ग़रूर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सरन देणी वखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ भगतां कर सच मिलाप, मिल मिल आपणा भेव खुल्हाईआ। धुर दा दस्स अगम्मी जाप, सतिजुग साचा राह चलाईआ। जन्म कर्म दा रहे ना पाप, दुरमति मैल धवाईआ। जिधर तक्कण नज़री आवें साख्यात, स्वच्छ सरूपी आपणा परदा देणा उठाईआ। दे वड्याई विच कायनात, दीन दुनी वज्जदी रहे वधाईआ। बहु सिफ्त लिखी पिच्छे विच काग़ज़ात, कलम शाही रंग चढ़ाईआ। हुक्में अंदर दे शाबाश, मेहरवान मेहर नज़र तकाईआ। सच दवारे सचखण्ड आपे कर आबाद, घर अंदर इक्को दे वखाईआ। जित्थे खेड़ा कदे ना होवे बरबाद, किला कंध ना कोए ढाहीआ। इक्को पुरख अकाल तेरी आवे याद, याददाशत सके ना कोए भुलाईआ। भगत भगवान प्रेम प्रीती अंदर खोल्ह राज़, राज़क रिज़क रहीम रहमत आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दा लेखे ला स्वास स्वास, जो जन तेरा नाम ध्याईआ।
९ सावण शहिनशाही सम्मत २ गुरदयाल सिँघ हरदीप सिँघ दे गृह
पिण्ड कला ज़िला अमृतसर
सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां दे चरण निवास, सचखण्ड दवारे बह के ख़ुशी मनाईआ। जिन्हां तेरा नाम जपया स्वास स्वास, स्वार्थ परमारथ आपणे नाल देणा बणाईआ। मानस जन्म करना रास, चुरासी वाला गेड़ ना कोए भवाईआ। जोती जोत कर प्रकाश, प्रकाश प्रकाश विच मिलाईआ। सच दवारे तेरे होवे दासी दास, आत्म परमात्म तेरी सेव कमाईआ। पैंडा मुक जाए पृथ्मी आकाश, गगनां तों उपर तेरा दर्शन पाईआ। तेरा नूर मिले विच नुरान ज़ात, वक्खरा घर ना कोए वखाईआ। लेखा पूरा कर दे कलम दवात, शाही नाल शहिनशाही दे बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे उह स्वाद, जो स्वाद रसना चख ना सके राईआ। सति धर्म कहे प्रभ जन भगत तेरा नाम रस लैण चख, बिन दन्दां दे वखाईआ। सृष्टी नालों दृष्टी हो जाए वक्ख, इष्टी इक्को नज़री आईआ। तेरे नाम दा ढोला गावण जस, शब्दी तेरा गीत अल्हाईआ। तूं मेहरवान महबूब हो के देणी साची वथ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। धर्म धार चलाउणा रथ, वड रथवाही तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिजुग साची समझाउणी गथ, कहाणी कथ अकथ प्रगटाईआ। तूं सर्ब कला समरथ, तेरे नाम दी वज्जे इक्को वधाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत सृष्ट सबाई जग, जगजीवण दाते जागरत जोत कर रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अग्नी अग्ग, सांतक सति इक वरताईआ। जन भगतां आपणे मिलण दा आप दस्स सबब, सब दा लहिणा देणा पूरा दे कराईआ। जगत क्रिया नाता तुटे समाज सब, इक्को तेरा मेरा ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले लख चुरासी विच्चों लभ्भ, लायक नालायक देणे बणाईआ। सति धर्म कहे तेरा भगत कदे ना होवे मूर्ख, मूर्ख मति ना कोए रखाईआ। तूं सब दी आसा मनसा पूरत, पूरन इच्छया देणी कराईआ। तेरे नाम दी सुण के साची तूरत, तुरीआ पद तों अगे चढ़ के मंज़ल ख़ुशी मनाईआ। निरगुण धार निरगुण जोत आपणी दस्सणी अगम्मी सूरत, जिस दी रेखा जगत ना कोए वखाईआ। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़त, कूड़ कुटम्ब विच्चों बाहर कढाहीआ। जन भगतां श्री भगवान इक्को तेरी रखी ज़रूरत, ज़रूरी मज़दूरी एहनां दी झोली देणी पाईआ। सतिजुग साचे दी साची करनी भगतां नाल महूरत, दूजा साथी संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला भरपूरत, भरम भय भउ सब दा देणा चुकाईआ।
९ सावण शहिनशाही सम्मत २ सुखदेव राज दे गृह
पिण्ड कला ज़िला अमृतसर
सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां नेड़ ना आवण पंजे, पंजे विच्चों गुरमुख देणे छुडाईआ। शब्दी धार फड़ने आपणे शकंजे, शिकायत दस्सण दी किसे नीती रहे ना राईआ। तेरी वड्याई सूरे सरबंगे, तेरे हथ्थ सोभा पाईआ। नौ दवारयां तों बाहर एह सहिजे रहिण टंगे, अंदर वड़ ना देण दुहाईआ। मन नाल मिल के करन ना दंगे, झगड़े विच छेड़ ना कोए छिड़ाईआ। डरदे रहिण तेरी धार तिक्खी खण्डे, खण्डर विच्चों सिर ना कोए उठाईआ। तेरे भगत आत्म प्यार होवण ना कदे रंडे, रंडेपा सब दा देणा मुकाईआ। सदा वसण तेरे संगे, घर स्वामी मिल के सोभा पाईआ। साचा देणा परमानंदे, परम पुरख रस चखाईआ। अमृत देणा धुर दी गंगे, झिरना आपणा इक झिराईआ। कूड़ क्रिया मेट कुटम्बे, साजण हो के लैणा उठाईआ। लेखे लाउणा पवण स्वास दमे, दमां दा दामन आप हो जाईआ। कूड़ा लालच रहे ना तम्हें, तामस अंदरों देणी बुझाईआ। जो सन्त सुहेले गुरमुख सतिगुर घर जम्मे, जन्म मरन दा लेखा दे मुकाईआ। मेहरवान हो के बेड़ा लोकमात बन्न्हे, वैहन्दी धार ना कोए वहाईआ। पंच विकार कदे ना डंने, जिन्हां मिल्या बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां नेड़ ना आवण पंज दूत, दूती दुष्ट देणे भजाईआ। सन्त सुहेले बणाउणे आपणे सपूत, पिता हो के गोद उठाईआ। भाग लगाउणा काया मन्दिर अंदर दस्म दवारी साची कूट, कुटीआ इक्को देणी वखाईआ। जित्थे झगड़ा रहे ना जूठ झूठ, सति सुच मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भाग लगाउणा काया माटी पंज भूत, पंजां दा पंजा पंजे नाल उपर रखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ पंच विकार ना आवण नेड़े, जिन्हां सतिगुर दया कमाईआ। भाग लग्गे साचे खेड़े, काया मन्दिर होवे रुशनाईआ। माया ममता रहिण ना झेड़े, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। पंजे वसदे सदा मनमुखां दे डेरे, गुरमुखां दवारे बहण कदे ना पाईआ। जगत विच जुगो जुग तत्तां वाले गुरू दिसण बथेरे, शब्द गुरू इक्को नज़री आईआ। जिस दा हुक्म चले चार कुण्ट चार चुफेरे, दहि दिशा करे शनवाईआ। लेखा हको हक हकीकत वाला नबेड़े, शरीकत विच ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां हो सहाईआ। सति धर्म कहे प्रभ जिन्हां गुरमुखां लई तेरी सरन, सरनगति इक रखाईआ। तिन्हां दे अंदरों पंच विकार आपे मरन, मर के फेर ना कोए जिवाईआ। निउँ निउँ के भगतां सरनाई पड़न, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। शब्दी धार कोलों डरन, आपणा बल ना कोए प्रगटाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा ढोला सति सतिवादी हो के पढ़न, तिन्हां दा लेखा पंजां विच रहे ना राईआ।
९ सावण शहिनशाही सम्मत २ दर्शन सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर
सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां सहारा दे कँवल चरण, दूजा राह ना कोए तकाईआ। निज नैण खोल्ह हरन फरन, बिन अक्खां तेरा दर्शन पाईआ। आत्म परमात्म मिल के शब्द अगम्मी ढोला पढ़न, सच संदेसा देणा सुणाईआ। झगड़ा रहे ना वरन बरन, ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्को तेरा भाणा जरन, सीस जगदीश सर्ब झुकाईआ। सति दवारे साचे वड़न, अगे हो ना कोए अटकाईआ। झगड़ा रहे ना जीवण मरन, मरजीवत तेरे रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेले लैणे तराईआ। सति धर्म कहे प्रभ भगत सुहेले देणे तार, तारनहार तेरी सरनाईआ। जगत सागर विच्चों करने पार, पारब्रह्म आपणा मेल मिलाईआ। गृह वखाउणा एकँकार सच्चा घरबार, महल अटल अगम्म अथाह मन्दिर देणा वखाईआ। जित्थे निरगुण नूर जोत होवे उज्यार, दीवा बाती कमलापाती पुरख अबिनाशी इक्को इक डगमगाईआ। आदि जुगादि सदा सदा जुग चौकड़ी सदा रहे उज्यार, अन्ध अन्धेर रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां इक दुआर देणा वखाल, जिस घर बह के आपणा आसण लाईआ। सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां दे सच टिकाणा, दरगाह साची मिले वड्याईआ। इक्को बख्श शब्द बिबाणा, पुरीआं लोआं पैंडा दए मुकाईआ। तूं शाहो भूप वड सुल्तान वाली दो जहानां, शहिनशाह अख्वाईआ। तेरा नाम अगम्मी सुणन इक तराना, साची धुन कर शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहेला इक्को रखे चरण ध्याना, सरन सरन विच मिलाईआ। सति धर्म कहे प्रभ भगतां वखा दे आपणा गृह, मन्दिर धुर दा सोभा पाईआ। जित्थे निरगुण धार निरवैर हो के रहे, निराकार आपणा डेरा लाईआ। जिस दी भूमिका कदे ना होवे लय, शंकर चले ना कोए चतुराईआ। जिस दवारयों गुर अवतारां पैगम्बरां वस्त दएं, सच भण्डारा सच वरताईआ। सो सिँघासण पुरख अबिनाशण तेरा सदा रहै, रहमत विच सहिमत हो के सन्त सुहेले लैणे मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा चुका के माया गुण त्रै, पंज पंच परपंच देणा मुकाईआ।