पुस्तकालयभाग १९

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ जुगिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर

सति कहे प्रभ आपणे सन्त फ़कीर वेख सूफ़ी, जो सुपन सुखोपत तेरा दर्शन पाईआ। उहनां दा जन्म कर्म दा लहिणा कर मनसूख़ी, आसा विच भरवासा आपणा इक जणाईआ। दे वड्याई शब्द धार हरूफ़ी, नाता कलम शाही बणाईआ। तूं आदि जुगादी मालक हक महबूबी, मुहब्बत विच्चों मुहब्बत लैणी प्रगटाईआ। तेरी मंज़ल उच्च अथाह मकसूदी, मकसद सब दा हल कराईआ। तेरा अपर अपार अर्श अरूजी, सच दवारा नज़री आईआ। जित्थे धार अवर नहीं कोई दूजी, एकँकार इक अकल्ला इक्को हुक्म वरताईआ। समझ सके ना कोए बुद्धि, विद्या भेव ना कोए खुल्हाईआ। तेरी नाम रमज़ सदा इशारयां बाहर गुंझी, धुर फ़रमाने विच वड्याईआ। कलयुग अन्त वेख औध पुगी, वेला वक्त दए गवाहीआ। जन भगतां आत्मा रहिण ना दे भुक्खी, दरस नाल तृप्त दे कराईआ। विछोड़े विच रहिण ना कोए दुखी, दर्दी हो के दर्द लैणा वण्डाईआ। तेरी धार रहे कदे ना लुकी, पुरख अकाल कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सति धर्म कहे प्रभ आपणे वेख भगत फ़कीर, जो फ़िकरा ढोला तेरा गाईआ। अगम्म अथाह बेनज़ीर, तेरे विच समाईआ। मंज़ल चोटी चढ़न अख़ीर, दरस करन वड पीरन पीर, पैगम्बरां दे पैगम्बर तेरे चरण कँवल सरनाईआ। मन वासना होण ना देवीं दिलगीर, शरअ कटे ना कोए शमशीर, तकदीर तदबीर तेरे हथ्थ नज़री आईआ। तूं कादर करता करीम, तेरा धाम अटल अज़ीम, कलयुग अन्तिम दे तरमीम, तरफ़ दो तरफ़ आपणी धार चलाईआ। जिन्हां तेरे उत्ते रख्या यकीन, उहनां लोकमात कहे आफ़रीन, साचे नाम दी कर तलकीन, मार्ग आपणा दस्स महीन, दलील अंदरों दे बदलाईआ। सजदयांविच कहिण आमीन, हिरदेउँ करन तसलीम, तूं मालक ख़ालक प्रितपालक आदि अनादी कदीम, कुदरत तेरी कादर तेरा राह तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेले लैणे फड़, सूफ़ीआं सफ़ा देणी बदलाईआ। सति धर्म कहे प्रभ जेहड़े सूफ़ी सन्त फ़कीर तैनूं झुकदे, डण्डावत विच सीस निवाईआ। ओहनां दे पैंडे बिन तेरी किरपा कदे ना मुकदे, मंज़ल हक ना कोए चढ़ाईआ। संसारी काया माटी भाण्डे भरे शक दे, सहिँसा रोग ना कोए गवाईआ। जेहड़े इक्को ओट तेरी तक्कदे, तकवा आपणा बैठे बणाईआ। पुरख अकाल उहनां नाम भण्डारा धुर दी वथ दे, वस्त अमोलक आप वरताईआ। उह प्रेमी प्यारे सच दे, सच विच बह के ख़ुशी मनाईआ। बाहरों माटी भाण्डे कच्च दे, अन्तर तेरा कंचन गढ़्ह रहे सुहाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द शब्दी धार तेरा नाम रटदे, इष्ट देव इक्को इक मनाईआ। पतित पावण उहनां दा आवण जावण लख चुरासी गेड़ा कट दे, जन्म मरन दा दु:ख रहे ना राईआ। सच दवारे निरगुण धार आत्म रख

दे, परमात्म बेपरवाह सदा सुहञ्जणे घर रहिण वसदे, जिस दवारयों बाहर ना कोए कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सिर सभनां हथ्थ दे, समरथ हो के बेड़ा पार कराईआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे तेरे सूफ़ी पढ़न कोए ना अल्फ़, ये याद ना कोए रखाईआ। तेरी दीन दुनी नालों होए बेतरफ़, नाता जगत मोह तुड़ाईआ। विछोड़े अंदर रहे वैरागी बण के तड़प, सुरती सुरत सुरत भुलाईआ। दर्शन कारन रहे भटक, कूक कूक देण दुहाईआ। लख चुरासी विच्चों कर के भरोसा सिदक, आसा तेरे वल वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मेला लैणा मिलाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे सूफ़ी पढ़दे तेरा ढोला, ढोल माही कर के तैनूं रहे गाईआ। उहनां अक्खरां वाला बणाया नहीं कदे विचोला, सिफ्तां वाला पीर ना कोए सालाहीआ। इक्को निरगुण धार तैनूं जाणदे मौला, तेरे अन्तर मौल के आपणी रुत्त बदलाईआ। तूं वड्याई दे उहनां उपर धौला, धरनी उत्ते सोभा पाईआ। तेरा नाउँ नूर ख़ुदाई अवल्ला, आदि जुगादि तेरी वज्जदी रहे वधाईआ। पूरा कर शब्दी धार इकरार कौला, निरअक्खर हो के अक्खर देणा जणाईआ। जगत वासना सदी चौधवीं चार कुण्ट पावे रौला, रहबर हो के राह देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दुआर देणी वड्याईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे फ़कीर उही याद दा कटदे फ़ाका, फ़िकरा फ़िकरे वाला गाईआ। निरगुण धार तैनूं मन्नण आका, मालक इक्को इक कह के ख़ुशी मनाईआ। बन्द कवाड़ी उहनां खोल्ह ताका, परदा अंदरों दे चुकाईआ। जिन्हां दा तेरे नाल मिल के बणे सच्चा साका, लिख्त भविख्त दए गवाहीआ। पुरख अकाल परवरदिगार मन्न बेनन्ती सच्ची दे दाता, दातार हो के आप वरताईआ। कलयुग वेख अन्धेरी राता, रैण भिन्नड़ी रूप ना कोए बदलाईआ। तेरा सन्त फ़कीर सूफ़ी बण के दासी दासा, दास्तान तेरी रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, वर दाते वारस हो के वेख वखाईआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ लाल सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे प्रभ सूफीआं मुका दे सबर, लहिणा देणा सिफ़रे नाल उडाईआ। तन माटी खल्ल वजूद चुका दे कफ्न, काइफ़ हो के दे सरनाईआ। आपणे मुहब्बत गोशे विच कर लै दफ़न, जिस दे उत्ते दफ़ा हुक्म ना कोए सुणाईआ। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दिती माण वड्याईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे सूफ़ीआं दा बिना अक्खरां तों हजारा दरूद, दरोही दर ना कोए सुणाईआ। तेरा इशारा उहनां गृह मौजूद, सनमुख सोहणा नज़री आईआ। तेरी भेंटा कर के आपणा तन वजूद, मुफ़लिस हो के मुफ्त तेरा नाम मंग मंगाईआ। सदा सदा सद तैनूं देणा पए सबूत, निरगुण सरगुण हो के वेख वखाईआ। ओन्हां दा सिदक बड़ा मज़बूत, मजबूरी तैनूं देण वखाईआ। तैनूं वसणा पए काया कलबूत, काया दा काअबा दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लहिणा पूरब दए चुकाईआ। सति धर्म कहे सूफ़ीआं रहे कोई ना फ़िकर, फिक्का रस ना कोए जणाईआ। इक्को तेरा करन ज़िकर, ज़करीए वांग तन ना कोए चिराईआ। उहनां दी धारों आपणी धार बण के आवें निकल, प्रगट हो परगणा देणा वसाईआ। अमृत धार बख्श के सीतल, आबे हयात मुख चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे देणा धुर दा वर, वाहिद इबादत इक समझाईआ। सति धर्म कहे प्रभ सूफीआं सिखणी नहीं कोई इबादत, पट्टी हथ्थ ना कोए उठाईआ। उहनां नूं तेरे मिलण दी आदत, दूजा दरस ना कोए पाईआ। मन दी वासना रहे ना कोई अदावत, इलम विच आलम ना कोए अख्वाईआ। सिदक सबूरी अंदर हो के साबत, साबत तेरा दर्शन नूरी पाईआ। उहनां करनी मेहर सख़ावत, वस्त अमोलक वरताईआ। आपणे दवारे देणी दावत, नाम भण्डारे विच महिमानी देणी खवाईआ। तेरे नाल मिल के सदा रहिण सही सलामत, समें दा समाज समझ सके कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हथ्थ तेरा काज, करनी दा करता इक अख्वाईआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ साधू सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे प्रभ सूफ़ीआं अगे चाढ़ीं कदे ना सूली, सुलह नाल देवीं माण वड्याईआ। पार उतारना तेरी मेहर मामूली, दया नाल दीन लैणा तराईआ। प्रेमीआं नाल कदे ना करीं बेअसूली, बेमुखां देणी सज़ाईआ। फ़कीरां नूं बख्शदा रहीं आपणी चरण धूली, धूढ़ टिक्कयां वाली सरनाईआ। तूं सब तों वड्डा आदि जुगादी कानूनी, कानून अगे दे बदलाईआ। क्यों सज़ा देंदा रहें बैरूनी, बाहरों पंजां तत्तां खल्ल लुहाईआ। जिस तर्हां तेरा नूर अंदर अंदरूनी, बाहर एसे तर्हां दे माण वड्याईआ। प्यारयां दु:ख देणा गल्ल निगुनी, गुणवन्त गुणवान श्री भगवान वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच्चा राह देणा लगाईआ। सति धर्म कहे प्रभ सूफ़ी किसे ना लथ्थे खल्ल, अगे सभा देणी बदलाईआ। जिन्हां नूं

प्यार हुक्म अंदर देवें घल्ल, उह लोकमात आ के तेरे नाम दा ढोला गाईआ। उहनां नाल कदे करीं ना छल, फ़रेब विच ना कदे फसाईआ। क्यों तेरा विछोड़ा सहि ना सकण घड़ी पल, पलकां दे ओहले तेरा पलँघ रहे विछाईआ। परवरदिगार सदा उहनां तों जाया कर बलि बलि, जो बलवान हो के तेरे भाणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणे रंग रंगाईआ। सति धर्म कहे प्रभ प्रेमीआं कदे न देवीं फाँसी, फ़ैसला सच देणा सुणाईआ। जो बण जाए तेरी दासी, सेवक हो के सेव कमाईआ। हुक्में अंदर मन्नणी आखी, आख़र आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। उन्हां दा लहिणा देणा दुक्खां विच ना देवीं बाकी, सुख चरण प्रीत इक बणाईआ। आपणी मंज़ल चढ़ाउणा घाटी, पैंडा अगला पिछला देणा मुकाईआ। सुख विच होणा साथी, सगला संग धुर दा देणा निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नित वाली नहीं आखी, सिम्मत वाली सीमां देणी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म कहे मैं कोई करदा नहीं गुसताख़ी, भिक्खक हो के आपणी झोली डाहीआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ सवरन सिँघ, हरभजन सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे प्रभ सूफ़ीआं साचे दर कर कयाम, मुकाम आपणा इक समझाईआ। साचे नाम दा दे इनाम, इनामी हो के झोली पाईआ। धुर कलमे दा दे पैग़ाम, संदेसा इक सुणाईआ। हकीकत दा दे जाम, आबेहयात मुख चुआईआ। सहिँसा मिटे तमाम, तमअ देणी चुकाईआ। बरदा बणा के गुलाम, सेवा देणी समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरन इच्छा कर के काम, कामल मुर्शद हो के होणा आप सहाईआ। सति धर्म कहे प्रभ सूफ़ीआं दे सलाह, हिम्मत आपणे नाल रखाईआ। घर वखा सच्ची दरगाह, धुर दरबारे वज्जे वधाईआ। साचा मन्दिर दे वखा, बिन छप्पर छन्न सोभा पाईआ। तेरे नाम दी सदा मंगदे रहिण दुआ, निउँ निउँ सजदयां विच सीस झुकाईआ। तूं ही तूं ही गाउँदे रहिण ख़ुदा, ख़ुद आपणा आप तेरी भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, उन्हां तों होवीं ना कदे जुदा, जज़ब आपणे विच कर के अदब नाल देणी वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, वाहवा देवणहार इक अख्वाईआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ नाजर सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे प्रभ सूफ़ीआं कदे ना देवें सज़ा, भाणे विच तेरा कलमा रहे गाईआ। उन्हां नेड़ ना आवे कदे कहर वाली कज़ा, गहर गम्भीर सदा तेरे विच समाईआ। साचे नाम रस दा देवीं अगम्मी मज़ा, उन्हां मज़ाक करे ना कोए लोकाईआ। मुहब्बत विच आपणे मिलण दी दस्स के वजह, वजूद विच्चों सबूत देणा कराईआ। चरण कँवल दे के साची जगह, जगदीश होणा आप सहाईआ। तेरे हुक्में अंदर रहे बध्धा, बन्दगी कर के ख़ुशी मनाईआ। अगे करीं कदे ना दग़ा, फ़रेबां वाली फ़रद देणी गवाईआ। दरवेशां फेरीं ना घर घर (करन गजा), गदागर रूप ना कोए वटाईआ। जो तेरे चरण कँवल लग्गा, लागत उन्हां देणी मुकाईआ। तेरा सहारा तक्कदे सदा, सदा तेरा नाम ढोला गाईआ। लोकमात रखणी लज्जा, मेहर नज़र इक तकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे सूफ़ी सन्त फ़कीरां कदे ना देवीं दग़ा, दग़ेबाज़ी तों बाहर लैणा कढाहीआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे प्रभ सूफ़ीआं सुण आवाज़, जो बिन रसना जेहवा रहे गाईआ। अन्तर परदा खोल्ह राज़, सफा कूड़ी दे उठाईआ। इक्को वार लेखे ला नमाज़, वुज़ूआं दी लोड़ रहे ना राईआ। तेरी बैठण सच जमात, धुर दा अक्खर देणा समझाईआ। मेहर मुहब्बत कर इनायत, इलम दे आलम आलम दे उल्मा देणे बणाईआ। इक्को मंगदे तेरी हमायत, हिम्मत हौसला देणा वधाईआ। तेरे हुक्म दी मन्नण हदायत, हदूद अंदर रह के सीस निवाईआ। चरण कँवल बख्शीं सच रिहाइश, दर दवारा इक्को इक वखाईआ। वेखीं कलयुग अन्त करीं ना कोए अज़माइश, अज़माइश विच पूरा बिना तेरी किरपा रहिण कोए ना पाईआ। मेहर नज़र नाल करने लायक, ल्याकत अंदरों देणी प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा साचा वर, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ हरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे सूफ़ीआं नाल करीं कदे ना दग़ा, धोखे वाला ईमान ना कोए बणाईआ। एहनां नाल मिल के तेरा वधदा अग्गा, मातलोक वज्जे वधाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण तैनूं दिन्दे रैहन्दे सदा, धरनी धरत धवल उपर तेरा राह तकाईआ।

तेरा दीपक जोत प्रकाश दीआ इन्हां अंदर जगा, तेरा नाम करन रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दर देणा वड्याईआ। सति धर्म कहे प्रभ सूफ़ीआं नाल रहे तेरा मिलाप, धुर दा कलमा आपणा नाम दृढ़ाईआ। तेरा गाउँदे रहिण अगम्मी सदा जाप, मुर्शद तैनूं मन्न के ख़ुशी मनाईआ। रूह बुत्त कर के पाक, पाकीज़ा हो के तेरी सेव कमाईआ। उन्हां बख्शीं आपणी दात, वस्त अगम्म अथाह झोली पाईआ। तेरी सच्ची गाउँदे रहिण गाथ, गा गा ख़ुशी मनाईआ। जन्म कर्म दा लेखा शब्दी हुक्म लिख देणा नाल कलम दवात, कलयुग दा कालख टिक्का मस्तक देणा लाहीआ। चरण प्रीती धुर दा नाता सच बणाउणा साक, सज्जण हो के वेख वखाईआ। दिवस रैण अठ्ठे पहर इक्को जेही रखणी प्रभात, संधया नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, पैगम्बरां दे पूरे करने भविख्त वाक्, सूफ़ीआं दा सफ़र देणा मुकाईआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर

सति पुरख निरँजण प्रभ साचे नाम दी अगम्मी दस्स कलाम, कलमा कायनात जणाईआ। सूफ़ीआं मिल बण के वड इमाम, कामल मुर्शद हो के फेरा पाईआ। शरअ ज़ंजीर रहे ना कोए ग़ुलाम, मज़्हबां दा मज़मून देणा मिटाईआ। दरगाह साची तेरा तक्कण हक मुकाम, सचखण्ड दुआर इक्को नज़री आईआ। जित्थे भगत सुहेले निरगुण धार करदे बिसराम, सुखआसण बैठे सोभा पाईआ। तेरे चरण कँवल होवे कयाम, क्यामत दा डर रहे ना राईआ। पैगम्बर जिस दा दे दे गए ब्यान, भविख्त विच भेख गए समझाईआ। सो खेल करे हो के मेहरवान, महव महबूब भगतां देवे वड्याईआ। कलयुग अन्त मंज़ल चढ़नी दस्से आसान, गुण निधान दया कमाईआ। सच प्रीती चरण कँवल दुआर सच दस्से ईमान, अमलां दा लेखा आपे दए समझाईआ। सच दवारे कोई ना दिसे बे इमान, बेवा रूप नज़र कोए ना आईआ। सूफ़ीआं नाल सन्तां नाल भगतां नाल प्रभ दा ख़ालस बणना ख़ानदान, ख़ालस ख़ालस आपणे विच्चों प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब नूं करनहारा सवाधान, शब्दी हुक्म नाल उठाईआ। सति पुरख निरँजण प्रभ तेरा आदि जुगादी अहिद, इकरार पिछला नज़री आईआ। जन भगतां धार बख्श सफ़ैद, चिट्टी धारी विच समाईआ। साचा नाम कर राइज, राज रईयत इक्को इक बणाईआ। तेरा नाम ख़ुदाई वाहिद, वाहिद कलमा देणा पढ़ाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग तैनूं फेर ना मिले आउणा शायद, गुर अवतार पैगम्बर तेरे हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। बाले नन्न्हे नढ्ढे फ़रमांबरदार होवण नाइब, नसीहत विच वसीअत कर के असलीअत

दे जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा आदि जुगादि जुग चौकड़ी सच कानून इक कवाइद, काइदा बकायदा हुक्म रिहा जणाईआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ हरी सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर

सति पुरख निरँजण प्रभ सूफ़ी सन्त फ़कीर तेरे नन्न्हे बालक, बचपन बच्चयां वाला नज़री आईआ। तूं धुर दा मालक सृष्टी दा ख़ालक, ख़लक तेरा नूर रुशनाईआ। सदा सुहेला हो के बणना सालस, सति सच इक समझाईआ। सच दवारे तेरी अगम्म अदालत, अदल इन्साफ़ आपणा लैणा कमाईआ। जुग जन्म दा लहिणा देणा चुकाउणा अमानत, नाम दा राम भण्डार झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सिदक देणा बंधाईआ। सति पुरख निरँजण प्रभ सूफ़ी फ़कीर तेरा अदना, आहला देणी माण वड्याईआ। भाग लगाउणा काया माटी बदना, बदला अंदरों देणा चुकाईआ। तैनूं लभ्भणा पए ना विच्चों जंगलां, काया काअबे करनी आप रुशनाईआ। रिशवतां नाल ना पए सद्दणा, वढ्ढीआं नाल ना वण्ड वण्डाईआ। वासना अंदर ना पए भज्जणा कलयुग बण के पाँधी राहीआ। तूं पुरख अकाल हो के बणना सज्जणा, परवरदिगार सांझा यार अख्वाईआ। तेरा सतिजुग मार्ग लगणा, कलयुग कूड़ा डेरा ढाहीआ। नाम नगारा इक्को वज्जणा, डंका धुर दा देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रकाश दीपक इक्को जगणा, जग्हा जग्हा करे रुशनाईआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ बुकण सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर

सति पुरख निरँजण प्रभ सब दी मनसा करनी पूर, चिन्ता जगत गवाईआ। नाम ख़ुमारी दे सरूर, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। साची प्रीती बख्श चरण धूढ़, पापां मैल देणी धवाईआ। दर्शन देणा हाजर हज़ूर, सनमुख हो के सोभा पाईआ। लेखा मुकाउणा कलयुग क्रिया कूड़, सति धर्म देणी माण वड्याईआ। जन भगतां बेड़ा भर के आपणा पूर, पारब्रह्म पार किनारे देणा लगाईआ। जुग चौकड़ी तेरा दस्तूर, ग़रीब निमाणयां होएं सहाईआ। सच बेनन्ती करनी कबूल, मनसा आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे नाम दा दस्स के आप मजमून, मज़े वाली सिख्या देणी समझाईआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर

सति पुरख निरँजण प्रभ तेरा भगत रहे ना अकल्ला, सगला संग देणा बणाईआ। साचा वसदा रहे तेरे नाम दा महल्ला, गली कूचे वज्जदी रहे वधाईआ। तेरे शब्द दा हुन्दा रहे हल्ला, जगत विकार ठहर सके ना राईआ। गुरमुखां फड़ाउँदा रहीं सदा पल्ला, शब्द डोरी आपणी गंढ्ढ पवाईआ। होवीं सहाई सदा जला थला, समुंद सागर वेख वखाईआ। जिस कारन लोकमात घल्ला, पंज तत काया माटी जन्म दिवाईआ। ओस दा देणा साचा फला, फलीभूत देणा कराईआ। तेरा वेखण नेहचल धाम अटला, सचखण्ड दवारे चढ़ के ख़ुशी मनाईआ। जित्थे दीपक जोती इक्को बला, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। पुरख अकाल साचे धाम सोहवें इक इकल्ला, इकल्लयां दी कला देणी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां जोड़ जुड़ाईआ। सति पुरख निरँजण प्रभ जन भगतां कदे ना होवे विछोड़ा, विछड़यां मेल मिलाईआ। सुरत शब्द दा रहे जोड़ा, धुर संजोगी नाम पल्लू देणा फड़ाईआ। तेरे नाम दा सदा गाउँदे रहे दोहरा, निरगुण सरगुण मिल के वज्जदी रहे वधाईआ। भय रहे ना काया मन्दिर अंदर पंज चोरा, काम क्रोध लोभ मोह हँकार देणा मिटाईआ। अमृत रस निझर धार प्रेम प्रीती अंदर देणा भोरा, भरम गढ़्ह रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म मिल के भेव रहे ना तोरा मोरा, मैं ममता विच्चों देणी कढाहीआ। सदा सदा सद जन भगतां तेरी लोड़ा, आसा मनसा सब दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा साचा वर, सन्त सुहेले अंग लगाईआ। सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां हुन्दा रहे मेल, मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। होवे प्रकाश बिन बाती तेल, जोती जोत डगमगाईआ। शब्दी सज्जण बणे सुहेल, संगी सगला इक अख्वाईआ। धाम जणावे हक नवेल, दरगाह साची सोभा पाईआ। जित्थे अचरज पारब्रह्म दा खेल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बणना सज्जण सुहेल, सही सलामत बिना अलामत निरगुण जोत मेला लैणा मिलाईआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ अरूड़ सिँघ दे गृह पिण्ड कला ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे प्रभ सूफ़ीआं माणस जन्म करदे सुफ़ल, सफ़रीआं सफ़र दे मुकाईआ। काया मन्दिर अंदर खोल्ह के कुफल, काअबा आपणा दे जणाईआ। सच सरोवर अंदर करा गुसल, मैल पापां आप धवाईआ। ख़ुशीआं विच पुच्छ अनन्द कुशल,

प्रेम विच प्रेम दे बदलाईआ। तेरी धार अंदर उठण, भज्जण वाहो दाहीआ। चरण सरनाई तेरी पुज्जण, पिछला पन्ध रहे ना राईआ। चुरासी जून विच कदे ना दुक्खण, जम की फाँसी देणी तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच होणा आप सहाईआ। सति धर्म कहे प्रभ सूफ़ीआं कूड़ी क्रिया मेटदे सफा, सफ़ा आपणे हथ्थ रखाईआ। नाम निधाना दे गफ्फा, बेअन्त आप वरताईआ। कलयुग कूड़ा कर्म करदे रफ़ा, ममता मोह रहे ना राईआ। दुरमति मैल धो धब्बा, पतित पुनीत दे बणाईआ। सच्चा मालक नज़र आ अब्बा, पिता हो के गोद उठाईआ। आपणे नाम दा दस्स छन्दा, ढोला इक सुणाईआ। मनुआ मन रहे ना गंदा, अंदरों होए सफ़ाईआ। लेखे ला लै आपणा बन्दा, बन्दगी आपणी इक जणाईआ। सच जोत दा नूरी चाढ़दे चन्दा, अन्ध अन्धेरा देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, आदि जुगादि सद बख्शिंदा, बख्शिश विच वस्त अमोलक नाम झोली देणा पाईआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ जागीर सिँघ दे गृह पिण्ड मुग़ल चक्क ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे प्रभ कलयुग कूड़ अन्धेरा गया छा, चार कुण्ट दहि दिशा चार वरन अठारां बरन नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सच दवारे इक्ट्ठे हो के करन सलाह, दरगाह साची मिल मिल आपणा मता पकाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदरों भुल्लया हरि का नाँ, नाउँ निरँकार परवरदिगार सांझा यार इष्ट ना कोए मनाईआ। सच भूमिका सति सरूप रिहा कोए ना थाँ, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ तीर्थ अठ्ठ सठ्ठ गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती रही कुरलाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सिर देवे कोई ना ठंडी छाँ, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बिन तेरी किरपा कूड़ी क्रिया परदा कोए ना लाहीआ। मन वासना सृष्टी बुद्धी होई काँ, सोहँ हँसा माणक मोती चोग ना कोए चुगाईआ। दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां झगड़ा प्या सूर गाँ, ग़रीब निवाज तेरी हक नमाज़ शब्द अनाद धुन काया मन्दिर अंदर सुणन कोए ना पाईआ। सदी चौधवी गहर गम्भीर बेनज़ीर साचे भगतां सूफ़ी सन्तां पकड़े कोए ना बांह, तख्त निवासी पुरख अबिनाशी बिन तेरे मेहर नज़र ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम धरत धवल वेख आपणा घर, निरगुण हो के आपणा फेरा पाईआ। सति धर्म कहे प्रभ सचखण्ड दवारे गुर अवतार पैगम्बर मिल के करन सलाह, मश्वरा आपणे नाल रखाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सति दीप बिन पुरख अकाल साचा दिसे ना कोए मलाह, खेवट खेटा बेड़ा पार ना कोए लँघाईआ। सिफ्तां अंदर ढोलयां अंदर रागां नादां अंदर सारे करदे वाह वा, सतिगुर शब्द विच ना कोए समाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मन

वासना ममता विच दीन दुनी लाया दाअ, चक्र विच फ़क्कर सारे दिते भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम वेख आपणा घर, निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणा फेरा पाईआ। सति धर्म कहे प्रभ गुर अवतार पैगम्बर रहे बोल, अनबोलत राग सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया चार कुण्ट वज्जा ढोल, नाम शब्द डंका सच ना कोए सुणाईआ। सच वस्त दिसे ना कोल, काम क्रोध लोभ मोह हँकार होया हल्काईआ। निरगुण धार साचे कंडे तोले कोई ना तोल, जगत तराजू तक्कड़ साध सन्त कोटन कोटि हथ्थ उठाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म पारब्रह्म ब्रह्म जाए कोए ना मौल, सुरती शब्द मेला मेल ना कोए कराईआ। नेत्र रोवे धरनी धरत धवल धौल, खुल्हड़े केस अगे दस दस्मेश वास्ता दरोही कह के रही सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग बदल दे कूड़ी क्रिया रेख, भेख जूठ झूठ रहिण कोए ना पाईआ। सति धर्म कहे प्रभ गुर अवतार पैगम्बर सचखण्ड दवारे बैठे रहे तक्क, लोकमात ध्यान लगाईआ। सृष्ट सबाई भुल्ली दरस पुरख समरथ, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। मन वासना मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत पांधे होए वस, भाण्डा भरम भउ ना कोए भन्नाईआ। चार युग दी पिछली कथा कहाणी पढ़ पढ़ सारे रहे दस्स, बोध अगाध शब्द अनाद धुर दा शब्द सनमुख हो ना कोए समझाईआ। साची जोत निर्मल नूर करे ना कोए प्रकाश, दीवा बाती कमलापाती तेरा नूर ज़हूर करे ना कोए रुशनाईआ। चार वरन अठारां बरन सब दे अंदर होई अन्धेरी रात, साचा चन्द ना कोए चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गावे कोई ना गाथ, सोहले ढोले पढ़ के सारे शुकर मनाईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, प्रगट हो सर्ब गुणतास, दीनां अनाथां दे साथ, सगला आपणा संग बणाईआ। खेल वेख पृथ्वी आकाश, मण्डल मण्डप झूठी पैंदी रास, गोपी काहन पूरी करे कोए ना आस, तृष्ना जगत ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे धुर दा वर, सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद शब्द अनाद बण विचोला लख चुरासी जीव जंत साध सन्त दे समझाईआ। सति धर्म कहे प्रभ गुर अवतार वेखण उठ के पीर, परा पसन्ती मद्धम बैखरी चारे बाणी परे निगाह लगाईआ। बिन तेरे चार वरन अठारां बरन देवे कोए ना धीर, सृष्टी दृष्टी अंदर होई हल्काईआ। साचा वस्त्र नाम निधान लभ्भे किसे ना चीर, पाटे चीथड़ तन माटी ख़ाक रहे लाईआ। शब्द निराला अणयाला मारे कोए ना तीर, तुरीआ पद तों परे बजर कपाटी चीर साचा दरस कोए ना पाईआ। शरअ कटे ना कोए ज़ंजीर, अंदरों शरक्त लाशरीक बाहर ना कोए कढाहीआ। झगड़ा प्या ग़रीब अमीर, साचा अमृत मिले किसे ना सीर, सांतक सति ना कोए कराईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरे हथ्थ आदि जुगादि जुग चौकड़ी सची तदबीर, सच तरीका नीकन नीका एका दे समझाईआ।

कलयुग अन्त कर अख़ीर, वड दाते गहर गम्भीर, बेनज़ीर आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म देणा वरताईआ। सति धर्म कहे प्रभ गुर अवतार पैगम्बर इक्ट्ठे हो मुकामे हक, हक हकीकत ध्यान लगाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग हुक्म संदेसे दे दे आए थक्क, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी बोध अगाध शब्द गीत जणाईआ। दीन दुनी अंदर लभ्भे कोई ना सच, सति विच जीव जंत ना कोए समाईआ। शब्दी नाता सारे गए छड्ड, सिफ्ती ढोले बाहरों रहे गाईआ। आत्म परमात्म नालों होई अड्ड, मन वासना घेरा ल्या पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच स्वामी अन्तरजामी घट निवामी पुरख अबिनाशी तेरी आस तकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ गुर अवतार पैगम्बर तेरे दर मौजूद, सचखण्ड साचे सोभा पाईआ। किसे दस्सया हजारा दरूद, कोई कलमे गया पढ़ाईआ। तेरे नाम दा दे के सबूत, सोहला रागां नादां विच गाईआ। डंका वजा के तेरी कूट, दिशा आपणी रहे वखाईआ। अन्तिम सारे कर के गए कूच, पंज तत नाता जगत तुड़ाईआ। उच्ची पुकार गए कूक, बिन पुरख अकाल आदि अन्त ना कोए सहाईआ। जिस दा शब्द अगम्मी दूत, ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं आकाश, पातालां गगन गगनंतरां आपणा हुक्म सुणाईआ। सदा वसे अर्श फर्श उत्ते अरूज, सच दवारे निरगुण धार सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्त श्री भगवन्त सच दुआर एकँकार इक्को देणा खुल्हाईआ। सति धर्म कहे प्रभ साचा मार्ग दे अनोखा, गुर अवतार पीर पैगम्बर मंग मंगाईआ। जिस विच दीन मज़्हब ज़ात पात दा होए कोई ना धोखा, वड्डा छोटा नज़र कोए ना आईआ। मन वासना बुद्धी विच करे कोए ना सोचा, गहर गम्भीर आपणा परदा देणा लाहीआ। निज नेत्र लोचन नैण खोल्ह पूरी कर लोचा, आसा मनसा मनसा विच समाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरा दरस करना होया औखा, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। भाग लगा साढे तिन्न हथ्थ हरि मन्दिर काया कोठा, घर विच घर परदा दे उठाईआ। तेरा प्रकाश होवे निर्मल धार जोती जोता, जागरत जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दुआर अमृत बख्श ठंडी ठार, रस निझर झिरना देणा झिराईआ। सति धर्म कहे प्रभ गुर अवतार पीर पैगम्बर रहे मंग, ख़ाली झोलीआं अगे रहे डाहीआ। किरपा कर सूरे सरबंग, सदी चौधवीं दए दुहाईआ। तेरे नाम दा चार वरन वज्जे इक मृदंग, मदद अवर ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया जगत विच्चों कढ्ढ भुक्ख नंग, समें दी धार समां देणा बदलाईआ। सति प्रेम दा दे इक अनन्द, अनन्दपुर वासी जोत प्रकाशी, प्रकाशवान कर सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी करपा कर, ख़ुशी कर बन्द बन्द, बन्दना इक्को दे

दृढ़ाईआ। सति धर्म कहे प्रभ गुर अवतार पैगम्बर वखावण आपणा भविख्त, चार युग दा लेखा पिछला नाल मिलाईआ। जिस विच लिख्या सब नूं मन्नणा पए इक्को इष्ट, पुरख अकाल परवरदिगार धुरदरगाहीआ। जिस दे कोल आदि अन्त जुगा जुगन्त सन्त भगत गुरमुख गुरसिख सूफ़ीआं दी लिस्ट, बिन हरफ़ हरूफ़ां दिती लिखाईआ। उन्हां नित नवित कर के हित अबिनाशी अचुत अन्तर आत्म परमात्म खोले दृष्ट, दीन दयाल आपणी दया कमाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया मोह विकार उहनां कर ना सके भृष्ट, भाण्डा भरम निहकर्मी हो के आप भन्नाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे देवणहार वड्याईआ। सति धर्म कहे प्रभ, गुर अवतार पैगम्बर वखावण आपणा लेख, जिस दा लेखा समझ कोए ना पाईआ। किस कारन पुरख अकाल कलयुग धरे भेख, निरगुण निरवैर वेस वटाईआ। जिस दी आसा रखी गोबिन्द दस दस्मेश, शब्दी शब्द जणाईआ। सो आदि जुगादि रहे सदा हमेश, जन्म मरन विच कदे ना आईआ। कलयुग अन्त जोती जाता पुरख बिधाता कोए ना लए पेख, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जिस दी नज़र ना आए किसे रूप रंग रेख, जिस नूं लभ्भदे गए केती केत, कोटन कोटि ध्यान लगाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी, जन भगतां अन्तर पारब्रह्म ब्रह्म मिल के खेले खेड, जगत खिलारी आपणी धार प्रगटाईआ। शब्द संदेसा नर नरेशा एकँकार निराकार निरँकार आपणा देवे भेज, भजन बन्दगी बिना मुशंदगी इक्को दए समझाईआ। जोती जलवा कर के तेज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग देवे अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, वसणहारा सचखण्ड दवारे साचे देस, दिशा दीन दुनी आपणे, विचो आप प्रगटाईआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ केशो राम दे गृह पिण्ड सरहाली जंडो के ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे प्रभ, अगली धार दे समझाईआ। किउं सृष्टी पापां थल्ले दिती दब्ब, जगत विकार विच फसाईआ। कोई पार ना करे संसारी हद्द, पैंडा कूड़ ना कोए मुकाईआ। तेरे नालों हो के अड्ड, विषयां विच विश्व हल्काईआ। सति धर्म निशाना लोकमात गड्ड, दो जहानां दे वखाईआ। तेरा कोई ना भुल्ले नाउं विच जग, थाउं थाँईं तेरा ध्यान लगाईआ। सन्त सुहेले सज्जण सच दवारे सद, सधने नालों अदने पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लहिणा वेख वखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ क्यों कलयुग पाया भरम, भुलेखे विच लोकाईआ। कोई कीमत ना पाए मानस जन्म, जरम ऐवें रहे गवाईआ। चल आए ना तेरी सरन, ओट इक ना कोए वखाईआ। तूं आदि जुगादी हार भन्न्हण घड़न, समरथ पुरख इक अख्वाईआ। तेरे मन्दिर मूल ना वड़न, सचखण्ड दवारे दरस कोए ना पाईआ। तेरा नाम अगम्मी

कलमा कोए ना पढ़न, जगत सोहले रहे गाईआ। कोई ना परसे तेरे चरण, जग तीर्थां नहा नहा ख़ुशी मनाईआ। तेरे कोलों मूल ना डरन, भय शस्त्रां सीस टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुच दे प्रगटाईआ। सति धर्म कहे प्रभ अन्त आपणी कर दया, दयाल कल्की रूप वटाईआ। साचा नाम चार वरन जणा नईआ, नौका इक वखाईआ। गुरमुख सख़ियां बण घनईआ, शाम हो के सोभा पाईआ। मेला मेल धुर दा बण रमईआ, सीता सुरती आप प्रनाईआ। दो जहानां बण सज्जण सईआ, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हर घट लेखा देणा मुकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ कलयुग अन्तिम दे दे ढोई, ढोर ढोण वाला नाल मिलाईआ। तेरा लेखा बिन रविदास लिखे ना कोई, बिन कलम शाही कटाकश ना कोए लगाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करन अरज़ोई, अरज़ां विच सीस निवाईआ। सोई सुरत उठे नवीं नरोई, नर नरायण दे अंगड़ाईआ। तेरे नाम दी चार कुण्ट होए दरोही, तोबा तोबा करे ख़लक ख़ुदाईआ। दूजा रहे ना कोई विदरोही, इक्को रंग देणा रंगाईआ। सब दी आत्म जाए मोही, मुहब्बत विच प्यार लैणा बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कल अन्तिम वेख वखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ, खेल दस्स वड इमाम, निरगुण दाते दया कमाईआ। चौथे युग पूरन कर काम, जुगती आपणी आप प्रगटाईआ। सब दा सजदा कबूल कर सलाम, कलाम आपणी दे दृढ़ाईआ। योद्धा सूरबीर बण बलवान, नौजवान हो के हुक्म वरताईआ। लख चुरासी सख़ियां आत्म परमात्म बण काहन, गोप गोपाला आपणा आप प्रगटाईआ। नाम भण्डारा अमोलक दे दान, दयावान दो जहान वरताईआ। जन भगतां मलेछां विच्चों कर आसान, दरवेशां आपणे दर बहाईआ। नज़रे कर्म कर कल्याण, फ़ज़ल रहमत आप कमाईआ। घर सज्जण मेल बण के धुर दा राम, रमईआ हो के सोभा पाईआ। हज़रत हो के दे पैग़ाम, पैगम्बर हो के कर पढ़ाईआ। सतिगुर हो के धुर दा मंत्र दस्स सतिनाम, गुण निधान आप समझाईआ। कलयुग मिटे रैण अन्धेरी शाम, शाम हो के शमां साची दे जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां साचा दे जाम, रस इक्को इक वखाईआ।

१० सावण शहिशाही सम्मत २ उत्तम सिँघ दे गृह पिण्ड शहाबप्पुर ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे प्रभ, सतिजुग रखदे नींह, न्याँ निरँकार आप कराईआ। सन्त सुहेले बणा पुत्तर धी, पिता पूत पतिपरमेश्वर आप अख्वाईआ। शब्दी धार निर्मल कर सब दा जीअ, जीवण जुगत इक समझाईआ। अमृत बरस अगम्मा मींह, तृष्ना तृखा

दे गवाईआ। लेखा मुके साढे तिन्न हथ्थ काया सीं, सचखण्ड दवारा देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सति सति आप उपजाईआ। सति धर्म कहे प्रभ सतिजुग उपजा सच गुरमुख, जो मुख रसना तेरा नाम ध्याईआ। तेरे प्रेम प्यार अंदर मानण सुख, जगत विकारां विच ना कोए फसाईआ। आत्म परमात्म साची पढ़न तुक, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। ममता तृष्ना मेट भुक्ख, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। लख चुरासी विच्चों गोदी चुक, बाहों पकड़ आप उठाईआ। उन्हां आवण जावण चुरासी गेड़ा जाए मुक, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, शाह सुल्तान आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची भिख्या देणी झोली पाईआ। सति धर्म कहे प्रभ, सतिजुग वक्त कर सुहञ्जणा, सोभावन्त सुहाईआ। दीनां दु:ख वण्ड बण के दर्द दु:ख भय भंजना, भव सागर विच्चों पार कराईआ। नेत्र नाम निधान दे अगम्मी अंजणा, आंच कलयुग ना कोए सताईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सच दवारे बण सजणा, सैण हो के निज नैण देणा खुल्हाईआ। तेरा नाम मृदंगा शब्दी ताल भगतां अन्तर वज्जणा, गृह गृह मन्दिर अंदर देणा सुणाईआ। जन भगत सुहेला कोई रहे ना सक्खणा, सच भण्डारा एकँकारा देणा वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलयुग अग्नी अग्ग देणी बुझाईआ। सति धर्म कहे प्रभ सतिजुग दे सच निशानी, निशाना आपणा नाम जणाईआ। मुहब्बत विच कर मेहरवानी, मेहरवान हो सहाईआ। तूं आदि जुगादी धुर दा दानी, दातार हो के दात दे वरताईआ। तेरे बिना तेरी मंज़ल चढ़नी ना होए असानी, असल वसल यार देणा वखाईआ। किसे देणी पए ना कुरबानी, सीस धड़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। धुर दा बख्श पद निरबाणी, दरगाह साची सोभा पाईआ। जित्थे दीपक जोत जगे नुरानी, नूरो नूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, रेखा विच्चों रेखा देणी बदलाईआ। सति धर्म कहे प्रभ सच प्रीती दे सहारा, सतिजुग साचा राह चलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कर पार किनारा, लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। जीव जंत जिस ने कीता दुख्यारा, दुखियां भुखयां भुक्ख ना कोए मिटाईआ। चार कुण्ट चार वरनां हाहाकारा, धीरज धीर ना कोए धराईआ। साचा मिले ना किसे मीत मुरारा, पारब्रह्म तेरा दरस कोए ना पाईआ। सृष्ट सबाई होया धुंधूकारा, धूंआधार दिसे जगत लोकाईआ। साचा नूर ज़हूर कर उज्यारा, जोती जोत डगमगाईआ। धुर दा खेल दस्स कल्की अवतारा, कलमा कायनात समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा चार वरन अठारां बरन इक्को दिसे सच दरबारा, जिस दरबारे बह के दो जहानां हुक्म चलाईआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ बिधावा सिँघ दे गृह पिण्ड शहाबप्पुर ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां घाल लेखे ला सेवा, स्वामी साहिब आपणी दया कमाईआ। अमृत रस अगम्मी दे मेवा, बदला नाम वाला चुकाईआ। कौस्तक मनी मस्तक ला थेवा, थिर घर साचा दे वखाईआ। महल अटल सुहा निहचल धाम निहकेवा, निरगुण निरवैर आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां भगती सेवा कर परवान, परम पुरख आपणी दया कमाईआ। मानस जामा लेखे ला जगत इन्सान, निशाना आपणा दे चुकाईआ। एथे ओथे रख ध्यान, दो जहानां वेख वखाईआ। लख चुरासी छुटे आवण जावण कान, जन्म मरन रहिण कोए ना पाईआ। सचखण्ड दवारा दे सच मकान, चरण कँवल मिले सरनाईआ। किरपा कर श्री भगवान, भाग सब दा दे बणाईआ। लेखे ला गृह गृह पकवान, पक्के नाते लै जुड़ाईआ। जन भगतां लोकमात मुड़ के फेर ना होवे पीण खाण, पी खा के उहनां दा लेखा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत उधारना तेरा कम्म आसान, कीमत कोए ना लागे राईआ।