पुस्तकालयभाग १९

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ गुरबचन सिँघ अर्जन सिँघ दे गृह पिण्ड उसमा ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे प्रभ, तेरा सतिजुग उपजे एका नाम, नाउँ निरँकार जप के सारे ख़ुशी मनाईआ। मस्त ख़ुमारी अमृत मिले धुर दा जाम, जगत नश्यां दी लोड़ रहे ना राईआ। भाग लग्गे काया माटी तत चाम, चम दृष्टी सृष्टी अंदरों देणी बदलाईआ। शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलाम, दीनां मज़्हबां दा लेखा देणा मुकाईआ। सच धर्म चलाउणा इक निशान, नौ खण्ड सत्त दीप इक्को धार देणी बंधाईआ। धुर शब्द नाल लख चुरासी जीव जंत साध सन्त मानव ज़ाती करनी कल्याण, कलमा बोध अगाध समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर मन्नण तेरी आण, सिर सके ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर चरण कँवल सीस झुकाण, सजदयां विच डण्डौत करके सोभा पाईआ। तेरा हुक्म संदेसा नर नरेशा चले विच दो जहान, निरगुण सरगुण सके ना कोए उलटाईआ। पारब्रह्म पतिपरसेश्वर कलयुग अन्त होणा मेहरवान, महबूब मुहब्बत विच आपणा हुक्म वरताईआ। काग़ज़ कलम शाही जिस दा भविख्तां विच कर के गए ब्यान, रागां नादां विच सिफ्ती ढोले गाईआ। सो खेल करना महान, जिस नूं जाणे जीव ना कोए जहान, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म देणा वरताईआ। सति धर्म कहे प्रभ हुक्म दे दे एका वार, एकँकार तेरी वड्याईआ।

तैनूं झुकदे सदा जुग चार, सतिजुग (त्रेता द्वापर कलयुग) सीस सके ना कोए उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी तेरे दर दी पनिहार, सेवक हो के नित नवित सेव कमाईआ। लख चुरासी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज बणया रिहा ठठयार, काची माटी वेख वखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त कूड़ी क्रिया दे निवार, माया ममता मोह विभचार रहिण कोए ना पाईआ। तेरे भगत सन्त गुरू गुर चेले गुरमुख गुरसिख होए लाचार, सूफ़ी रो रो देण दुहाईआ। साची मंज़ल किसे ना मिले दर्शन होए ना दीद दीदार, जोती नूर ना कोए रुशनाईआ। पढ़ पढ़ थक्के रसना जेहवा बत्ती दन्द वारो वार, तेरी वारता बिन अक्खरां ना किसे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेदा देणा खुल्हाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे हुक्म अंदर गुर अवतार पैगम्बर, बैठे सीस निवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अडम्बर, रैण अन्धेरी रहिण कोए ना पाईआ। तूं सर्ब कला भरतम्बर, भरपूर रिहा सर्ब ठाईंआ। लेखा जाणें लख चुरासी घट भीतर अंदर, गृह मन्दिर खोज खुजाईआ। तेरा सच दुआर एकँकार इक्को सोहे धुर दा मन्दिर, जित्थे दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मन वासना दहि दिशा भवे कोए ना बन्दर, ममता मोह ना कोए सताईआ। त्रैगुण माया वज्जे कोए ना जंदर, बन्द ताकी कुंडा इक्को वार देणा खुल्हाईआ। सति सरूप शाहो भूप परम पुरख परमात्म आत्म आपणा दे सच अनन्दन, निरगुण अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। ठांडे दरबार एकँकार तेरे दर होवे बन्दन, दूजे सीस ना केइ झुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरे दर तों मंगण, जुग चौकड़ी भिच्छया लै के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा धुर दा वर, कलयुग अन्त अन्तश्करन सब दा वेख वखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ, गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे नाम दा दस्सदे गए सलोक, सोहला ढोला जगत सुणाईआ। अन्तिम रख के गए ओट, आसा इक्को इक बणाईआ। सदी चौधवीं कलयुग अन्त अख़ीर बीस इकीसा हरि जगदीसा प्रगट होवे निर्मल जोत, निहकलंक आपणा नाउं प्रगटाईआ। जिस नूं समझ ना सकण कोटन कोटि, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत समुंद सागर खोजयां हथ्थ किसे ना आईआ। तिस दा रूप रंग रेख ना कोई वरन गोत, ज़ात पात विच डेरा कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा वखाउणा इक घर, गृह मन्दिर आप वखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे करदे गए इशारे, नाम संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण निरवैर लए अवतारे, जोती जाता पुरख बिधाता आपणा वेस वटाईआ। साचे धाम वसे सम्बल थारे, थिर घर निवासी आपणा फेरा आपे पाईआ। चार वरन अठारां बरन सोहण इक दवारे, दूजा दर रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पार

उतारे, सतिजुग साचा चन्द करे रुशनाईआ। सन्त भगत सुहेले शब्दी हुक्म नाल उठाले, सोया कोए रहिण ना पाईआ। भेव मुका के शाह कंगाले, राज राजानां इक्को रंग रंगाईआ। काया मन्दिर अंदर सच वखाए सची धर्मसाले, बाहरों लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। साढे तिन्न हथ्थ वण्ड वखाए सची धर्मसाले, शिवदवाले शिव शंकर दी पूजा विष्न ब्रह्मा पूजण दी आसा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दे वर, धुर दरबारी आपणी दया कमाईआ। सति धर्म कहे प्रभ, गुर अवतार पीर पैगम्बर तेरे नाम दस्सदे गए सच्चा धर्म, धर्म दूजा नज़र कोए ना आईआ। तेरे प्रेम दा करदे गए कर्म, कर्म कांड दा डेरा गए ढाहीआ। सब नूं तेरी दस्सदे गए साची सरन, गुरदेव स्वामी अन्त इक्को नज़री आईआ। दीन दुनी कलयुग अन्त श्री भगवन्त माया ममता मोह मन मनसा पाया भरम, भाण्डा गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। सति सतिवादी तेरा परसे कोई ना चरण, सचखण्ड दवारे चढ़ के नूरी नूर जोत दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगतां खोल्ह हरन फरन, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। सति धर्म कहे प्रभ कोई ना पूजे पाहन पत्थर, सिल सीस ना कोए निवाईआ। तेरे यार प्यार अंदर गोबिन्द विछाया सत्थर, यारड़ा सेज इक हंढाहीआ। जगत मोह विच ना वहाया अथ्थर, नेत्र नीर ना कोए वहाईआ। अन्तिम चोटी चढ़ के सिख़र, सचखण्ड दवारे बह के सोभा पाईआ। जिस नूं गुरमुखां दा नित नवित सदा फ़िकर, फ़िकरयां विच ज़िकर आपणा नाम सुणाईआ। निरगुण धार हो के जोती उज्यार हो के शब्दी जैकार हो के आया उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण दिशा वेख वखाईआ। भगत सुहेले सन्त सज्जण शब्दी धार बणाए आपणे पुत्तर, पिता पूत हो के गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, कलयुग कूड़ी क्रिया लोकमात रहिण ना पाईआ। सति धर्म कहे गुर अवतार पीर पैगम्बर बिन अक्खां लाई बैठे ध्यान, दो जहानां वेख वखाईआ। की खेल करे भगवान, कलयुग अन्त बेपरवाहीआ। जिस दा नाम सच्चा निशान, दो जहानां रिहा झुलाईआ। जिस नूं बेअन्त बेअन्त बेअन्त कह के सारे गाण, अन्त कहिण कोए ना पाईआ। सो प्रगट हो के निहकलंक बली बलवान, बल आपणा आप जणाईआ। जिस नूं समझ ना सके शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान परदा ना सकी उठाईआ। जुग चौकड़ी सारे करदे ध्यान, निउं निउं बैठे सीस निवाईआ। सो साहिब मेहरवान अन्तरजामी कलयुग अन्त खेल करे महान, महिमा अकथ कथ जणाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे विच्चों जहान, जहालत पिछली दए गवाईआ। मानस बुद्धी बुध बिबेक कर चरण प्रीती देवे साचा दान, धुर दी रीती नीती आप समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सतिवादी धुर

दा ढोला अगम्मी राग देणा जणाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरा नाम इक्को होवे ढोला, गीत गोबिन्द गया जणाईआ। शब्द सतिगुर सब दा होया विचोला, आत्म परमात्म मेला लए मिलाईआ। मन वासना जगत बुद्धी रहे कोए ना रौला, विद्या विचार कम्म किसे ना आईआ। काया मन्दिर डूंग्घी कंदर साचे अंदर चुक्के परदा ओहला, दूई द्वैती दर नज़र कोए ना आईआ। नाम रंगला खेले अगम्मी आपणा होला, रंग गुलाला इक चढ़ाईआ। भाग लग्गे काया माटी साचे चोला, जीवण विच्चों जीवण ज़िंदगी विच्चों ज़िंदगी हयात विच्चों हयाती धार देणी बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन अठारां बरन आत्म परमात्म परमात्म आत्म दस्सणा सब नूं सच्चा बोला, अनबोलत राग सुणाईआ। सति धर्म कहे, सतिजुग साचा पुरख अबिनाशी दे उपजा, कलयुग कर्म रहिण ना पाईआ। भगत सुहेले गुरमुख गुरसिख लोकमात प्रगटा, सुरती शब्द शब्द मिलाईआ। नाद धुन आत्मक राग सुणा, सरवणां दी लोड़ रहे ना राईआ। निर्मल जोत दीवा बाती कमलपाती इक जगा, सूर्या चन्द बैठण मुख छुपाईआ। काया मन्दिर बंक दवारा सच सुहा, परमात्म हो के आत्म सेजा डेरा लाईआ। धुर दा मेला गुरू गुर चेला दर साचे लै मिला, मिलयां विछड़ फेर कदे ना जाईआ। साचे धाम देणा बहा, जित्थे निरगुण जोत होवे रुशनाईआ। नूर नुराना शाह सुल्ताना इक्को दे सुहा, दरस होवे परवरदिगार हक ख़ुदा, ख़ुदी तकब्बर रहे कोई ना, सबर प्याला जाम देणा प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे नाम दी सुणा हक सदा, सदीआं दे विछड़े सदीआं विच्चों कदमां विच टिकाईआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड उसमा ज़िला अंमित्सर

सति धर्म कहे प्रभ सृष्ट सवाई दस्स दे आत्म ब्रह्म, पारब्रह्म आपणा परदा उठाईआ। ज़ात पात रहे कोई ना भरम, दीन मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मानस मानुख ज़ाती वेख कर्म, निहकर्मी हो के फेरा पाईआ। तेरा आदि जुगादि जुग चौकड़ी इक्को सच्चा धर्म, धर्म दी धार आपणा नाउं दे प्रगटाईआ। जिस दी सिफ्त करदे जुग चार सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग · शास्त्र सिमरत वेद पुराणां विच अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,

सच दवारा इक्को दे वखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरा धर्म दवारा होवे इक, मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ नज़र कोए ना आईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई तेरा प्रेमी होवे पित, पारब्रह्म पतिपरसेश्वर वाहिगुरू अल्ला गाॅड कह के सारे शुकर मनाईआ। साचे नाम धुर दे कलमे दी पा भिख, वस्त अमोलक आप वरताईआ। चार कुण्ट दहि दिशा हर घट अंदर

आवें दिस, गृह गृह आपणा डेरा लाईआ। माया ममता कूड़ी अंदरों कढ्ढ विख, अमृत रस गृह गृह देणा चुआईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण हो के फेरा पाईआ। सति धर्म कहे प्रभ वड्डा छोटा रहे कोई ना नीच, ऊँचो ऊँच ना कोए अख्वाईआ। तूं हर घट वस्या बीच, आत्म परमात्म रूप प्रगटाईआ। तेरी चार वरनां नाल सांझी प्रीत, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दूर ना कोए रखाईआ। तेरा इक्को रंग हस्त कीट, राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां इक्को घर दे वखाईआ। कलयुग अन्त आपणी दीन दुनी कायनात सृष्टी दस्स आपणी प्रीत, प्रीतम हो के आपणा परदा लाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब नूं नज़री आवें ठाकर ठीक, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। सति धर्म कहे प्रभ ज़ात पाती कलयुग अन्त कर नबेड़ा, सतिजुग साचा राह चलाईआ। सतिगुर शब्द भेव खुल्हा दे तेरा मेरा, परदा ओहला रहे ना आईआ। चार वरनां मन होवे चाउ घनेरा, दुखियां दु:ख ना कोए सताईआ। तेरे चरण कँवल सब दा होवे डेरा, डण्डावत वक्खरी ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म निरगुण धार सरगुण बन्न्ह बेड़ा, कलयुग अन्त देणा मुकाईआ।

१० सावण शहिनशाही सम्मत २ पिण्ड जट्टा ज़िला अमृतसर दीदार सिँघ दे गृह

सति धर्म कहे प्रभ नेत्र रोंदे समुंद सागर, गहर गम्भीर गवर तेरा ध्यान लगाईआ। जगत दवारे मिले ना कोई आदर, आदर्श तेरा नज़र कोए ना आईआ। निर्मल कर्म ना होवे उजागर, जल विच जल निर्मल नीर ना कोए बणाईआ। साचा वणज करे ना कोई बण सौदागर, लख चुरासी सार कोए ना आईआ। तेरी खेल वेख करते करीम कादर, कुदरत दा हाल दयां जणाईआ। जिंनां चिर भाग ना लगावें साढे तिन्न हथ्थ माटी गागर, पंज तत ना रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अगला लहिणा देणा बणाईआ। सति धर्म कहे प्रभ भाग लगा दे काया माटी चम्म, चारों कुण्ट तेरा नाम वज्जे वधाईआ। धार बदल दे पवण स्वासी दम, दामनगीर हो के आपणा रंग रंगाईआ। हरख सोग चिन्ता रहे कोई ना ग़म, सति विच्चों सति देणा समझाईआ। गढ़्ह हँकारी भाण्डा देणा भन्न, माया ममता मोह डेरा ढाहीआ। नाम पदार्थ वस्त अमोलक देणा धुर दा धन, धन्न धन्न धन्न कहे लोकाईआ। झगड़ा रहे ना कोई वासना मन, मन का मणका देणा भवाईआ। आपणा नाम निधान श्री भगवान सुणाउणा बिना कन्न, अनादी धुन कर शनवाईआ। सच प्रकाश नूरी चाढ़ना चन्न, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा देणा इक वर, वारता अगली

देणी समझाईआ। सति धर्म कहे प्रभ साचा दे के शब्द ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दे मिटाईआ। तूं दाता दानी श्री भगवान भगवन हो के हो सहाईआ। दर दरवेश महेष सीस झुकाण, मांगत हो के झोली डाहीआ। किरपा कर किरपन उते हो के मेहरवान, महबूब सच अरूज परदा देणा चुकाईआ। बिन तेरी किरपा करे ना कोए कल्याण, बिप्पता जग ना कोए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर संदेसा नर नरेशा निरगुण धार एकँकार साचा दे धर्म फ़रमान, हुक्म हाकम इक्को इक समझाईआ। सति धर्म कहे तख्त निवासी हुक्मरान, परवरदिगार तेरी शरनाईआ। सतिजुग साचे दर दवारे दे माण, अभिमाण रहिण कोए ना पाईआ। लोकमात तेरी किरपा नाल होवे प्रधान, प्रधानगी इक्को हथ्थ फड़ाईआ। सब नूं मन्नणी पए आण, सिर सके ना कोए उठाईआ। चार वरन अठारां बरन सीस जगदीस झुकाण, निउं निउं लागण पाईआ। लेखा रहे ना अञ्जील कुरान, काया काअबा देणा प्रगटाईआ। जित्थे महीना होवे ना कोए रमज़ान, किशना शुक्ला पक्ख सूर्या चन्द ना कोए बदलाईआ। इक्को जोती नूर दीपक जगे महान, जलवागर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा हुक्म वरते दो जहान, एका दूआ दूआ एका एकँकार इक्को रंग रंगाईआ।

११ सावण शहिनशाही सम्मत २ भगवन्त सिँघ दे गृह पिण्ड जट्टा ज़िला अमृतसर

सति धर्म सुण अगम्मी फ़रमान, अगम्म दयां जणाईआ। सचखण्ड निवासी हो श्री भगवान, तख्त निवासी आपणा हुक्म वरताईआ। दो जहानां पावां आण, हुक्में अंदर हुक्म बंधाईआ। साचा नाम करां प्रधान, सच दवारयों आप प्रगटाईआ। जीव जंत सारे मिल के ढोला गाण, देवत सुर ख़ुशी मनाईआ। चार कुण्ट करे परवान, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सति धर्म सुण, प्रभ दस्से नर नरेश, नर हरि आपणा हुक्म वरताईआ। शब्द संदेसा भेजां देस परदेस, ब्रह्मण्ड खण्ड आप सुणाईआ। सब नूं मन्नणा पए पुरख अकाल एक, एकँकार ओट तकाईआ। चरण प्रीती देवां धुर दी टेक, टकयां वाला गुरू ना कोए मनाईआ। परमात्म हो के आत्म करां हेत, घर मेला मेलां सहिज सुभाईआ। सतिजुग साची रुत बसन्त मौले चेत, चेतन सुरती सब दी दयां कराईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया होवे खेत, खेह माटी ख़ाक उडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा दए खुल्हाईआ। सति धर्म सुण धर्म दी बात, नाम शब्द जणाईआ। शब्द अगम्मी दस्सां गाथ, निरगुण सरगुण कर पढ़ाईआ। सतिजुग सच

चलावां राथ, रथवाही आपणा हुक्म जणाईआ। लहिणा देणा सब दा देवां मस्तक माथ, पूरब लेखा रहिण कोए ना पाईआ। जिन्हां सिख्या देवां धुर दी दात, नाम निधान आप समझाईआ। झगड़ा रहे ना कोए दीन मज़्हब ज़ात पात, पतन इक्को दयां वखाईआ। सृष्ट सबाई नज़री आवे परम पुरख सच्चा बाप, पिता पूत भगत भगवान मिल के वजे वधाईआ। सति धर्म दी थापणा देवां थाप, कूड़ कुड़यार लेखा दयां मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक सुहाईआ। सति धर्म सुण अनोखी गल्ल, धुर फ़रमाने विच्चों जणाईआ। कलयुग कूड़ कपट रहे ना छल, अछल छल्लधारी हो के दयां मिटाईआ। माण वड्याई रहे ना किसे तीर्थ अठ्ठ सठ्ठ जल, अमृत रस इक्को दयां प्रगटाईआ। साचा धाम इक अटल, प्रभ चरण दरगाह साची इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दवारा इक वखाईआ। सति धर्म कर ध्यान, रीती नीती दयां बदलाईआ। सृष्ट सबाई उपजे इक ज्ञान, गहर गम्भीर हो के दयां समझाईआ। इक्को इष्ट मन्ने सर्ब जहान, दूजा राह ना कोए तकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोले सोहले गावण गान, गा गा ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां इच्छया करां परवान, परवाने दीवाने आपणे लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मार्ग धुर दा राह बण मलाह, लोकमात दए लगाईआ।

११ सावण शहिनशाही सम्मत २ जुगिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड जट्टा ज़िला अमृतसर

सति धर्म सतिजुग बणावां साची बणत, पुरख अकाल दीन दयाल आप समझाईआ। गुरमुख प्रगटावां साचे सन्त, भगत वछल आप हो जाईआ। आत्म गुर परमात्म मेला मेलां नार कन्त, घर सुहञ्जणी सेजा आप सुहाईआ। काया चोली चाढ़ां रंग बसन्त, एथे ओथे दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। मन ममता कूड़ी क्रिया लाहवां चिन्त, हरख़ ग़म ना कोए सताईआ। गढ़्ह तोड़ां हउमे हंगत, ब्रह्म परदा दयां चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग इक वखाईआ। सति धर्म साचा दस्सां राह, अबिनाशी करता आप जणाईआ। गुर अवतारां पीर पैगम्बरां मन्न सलाह, भगतां सन्तां लवां उठाईआ। शब्द गुरू बणा मलाह, बेड़ा सब दा पार लँघाईआ। चार वरन अठारां बरन इक जपा नाँ, नाम निधाना दयां समझाईआ। कूड़ी क्रिया मेटां थाउँ थाँ, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप खोज खुजाईआ। झगड़ा रहे ना सूर गाँ, जीव बध ना कोए कराईआ। सारे परम पुरख दी गावण उपमा, उपदेश इक्को सुणे लोकाईआ। जगत कुड़यार पैंडा मुकणा, वेला

वक्त दए गवाहीआ। साहिब सुल्तान पुरख अकाल इक्को उठणा, जिस दा हुक्म मन्नण सारे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति दवारा इक खुल्हाईआ। सति धर्म साचा वज्जे नाम नगारा, नव नौ चार दयां सुणाईआ। ग़फ्लत रहे ना विच संसारा, बेदार सब नूं दयां कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म लावण दृष्टी अंदर नाअरा, सृष्टी ढोला इक्को गाईआ। साचा मन्दिर धुर दा दिसे इक्को गुरूदवारा, जिस गृह बैठा पुरख अकाल सोभा पाईआ। नमों नमों नमस्ते डण्डावत करन निमस्कारा, सीस जगदीश सर्ब झुकाईआ। महल अटल सोहे सच मुनारा, दीवा बाती कमलापाती निरगुण जोत करे रुशनाईआ। सतिजुग साचा लोकमात लए अवतारा, पुरख अकाल होए सहाईआ। जिस दा वरते सति वरतारा, नाता भगतां नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर दरवाज़ा आप खुल्हाईआ। सति धर्म किरपा करे पतित पुनीत, दुरमति मैल दए धवाईआ। सतिजुग साची चले रीत, रीतीवान इक्को नज़री आईआ। लेखा मुक्के हस्त कीट, ऊँच नीच राउ रंक साची सिख्या करे पढ़ाईआ। सति सतिवादी चले सतिजुग रीत, कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ। आशा रहे ना मन्दिर मसीत, धर्म दवारा इक्को सोभा पाईआ। जित्थे वस्से हरि अनडीठ, पुरख अबिनाशी डेरा लाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मिल के गाउँदे गीत, तूंही तूंही राग अल्हाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी कलयुग अन्त श्री भगवन्त सब दा बणे सांझा मीत, ऊँच नीच इक्को घर वसाईआ।

११ सावण शहिनशाही सम्मत २ निरँजण सिँघ, करतार सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर

सति धर्म, सतिजुग साचा मात लग्गेगा। पुरख अबिनाशी साचे तख्त सजेगा। निरगुण नूर जोत होवे प्रकाश, दीपक इक्को जगेगा। विष्न ब्रह्मा शिव होवण दास, गुर अवतार पैगम्बर कोल सजेगा। ब्रह्मण्ड खण्ड साचे नाम दी पवे रास, गोपी काहन इक्को घर नच्चेगा। हुक्म चले पृथ्मी आकाश, दो जहान सीस जगदीश कदमां उत्ते सुटेगा। लख चुरासी अंदर करे वास, घट निवासी हर हिरदे अंदर वसेगा। सब दी मंज़ल पूरी करे वाट, महल अटल चढ़ के आत्म मल्ल के हस्सेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति दवारे आपे वसेगा। सति धर्म सतिजुग सच मात प्रगटावांगा। कलयुग कूड़ा अन्त मुकावांगा। निरगुण नूर जोत रुशनावांगा। शब्दी डंका इक वजावांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड आप उठावांगा। लोआं पुरीआं हुक्म मनावांगा। धरत धवल सोभा पावांगा। कीता कौल इकरार तोड़ निभावांगा। हर घट अंदर जावां मौल, मौला आपणा नाम रखावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमावांगा।

साची करनी कार करेगा। श्री भगवान आत्म सब दी वरेगा। काया मन्दिर अंदर निरगुण धार हो के वड़ेगा। सच दस्म दवारी कर के पार, महल अटल आपे खड़ेगा। सेज सुहञ्जणी कर त्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार करेगा। साची करनी कार कमावांगा। निरगुण निरवैर रूप वटावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे कहर, सतिजुग साचा चन्द चमकावांगा। चार वरन अठारां बरन इक्को नाम दी दे के लहर, ज़हिर कूड़ा अंदरों बाहर कढावांगा। मन वासना कोई करे ना ग़ैर, ग़ैरत सब दी आपणे विच समावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा हुक्म इक वरतावांगा। साचा हुक्म इक वरताएगा। सो पुरख निरँजण खेल खिलाएगा। हरि पुरख निरँजण वेख वखाएगा। एकँकारा परदा लाहेगा। आदि निरँजण जोत रुशनाएगा। अबिनाशी करता फेरा पाएगा। श्री भगवान हुक्म वरताएगा। पारब्रह्म ब्रह्म समझाएगा। शब्द अनादी सुत उठाएगा। विष्नूं आपणी अक्ख खुल्हाएगा। ब्रह्मा पारब्रह्म ध्याएगा। शंकर निउँ निउँ सीस निवाएगा। त्रैगुण डेरा आपे ढाएगा। पंज तत पकड़ हिलाएगा। निरगुण सरगुण खेल खिलाएगा। माया ममता मोह चुकाएगा। गढ़्ह हंगता तोड़ तुड़ाएगा। साची संगता मेल मिलाएगा। गुरमुख दूजे दर ना होवे मंगता, इक्को शब्द अमोलक झोली पाएगा। लेखा रहे ना भुक्खा नंगता, मानव ज़ाती इक्को रंग रंगाएगा। सतिजुग जन भगतां साची सिख्या इक समझाएगा। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत सूफ़ीआं रूप बणा के सोहँ हँसा, हस्ती हस्ती विच आपणे समाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ी क्रिया मेट कंसा, नाम बंसरी इक सुणाएगा। नाम बंसरी इक वजाएगा। दीन दयाल वेख वखाएगा। काल महाकाल हुक्में अंदर फिराएगा। चार कुण्ट दिसे बेहाल, सृष्टी धीर ना कोए धराएगा। सन्त सुहेले लभ्भे लाल, लख चुरासी खोज खुजाएगा। दीपक जोती बाल के बेमिसाल, मिसल अगली आपणे नाल रखाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा नाम, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाएगा। नाउँ निरँकारा इक दृढ़ावेगा। एकँकारा खेल खिलावेगा। दूजा समझ कोए ना पावेगा। दो जहान सीस निवावेगा। जगदीस हुक्म वरतावेगा। कलयुग कूड़ी क्रिया जाए पीस, सति धर्म आप प्रगटावेगा। पारब्रह्म अबिनाशी करता सब दे वस्से चीत, चितवित ठगौरी ना कोए रखावेगा। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म बणावे प्रीत, प्रीतम हो के हर घट नज़री आवेगा। सति धर्म, जन भगतां काया कर के ठंडी सीत, अमृत मेघ बरसावेगा। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाउणा सदा गीत, पारब्रह्म ब्रह्म घर बह के ख़ुशी मनावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्त सतिजुग सच चलावे रीत, मन्दिर मसीत लेखा पन्ध मुकावेगा।

११ सावण शहिनशाही सम्मत २ पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर

सति धर्म, सतिजुग चले सच मरयादा, मरयादा परशोतम आप जणाईआ। जिस दा गोबिन्द शब्द होवे पिता पुरख अकाल होवे दादा, दातार हो के दया कमाईआ। जन भगतां होवे वाधा, सति सति ढोला सारे गाईआ। नाम अगम्मी वज्जे नादा, नौ खण्ड करे शनवाईआ। हँस बुद्धी होवे कागा, कूड़ विष्टा ना कोए फुलाईआ। मिले वड्याई सच साधा, जो साधनां कर के प्रभ नूं रहे ध्याईआ। परवरदिगार नज़री आए सब नूं आका, अकलां तों परे मेला लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी लए कमाईआ। सति धर्म साचा नाम चले अकथ, कथनी कथ ना सके राईआ। सब कुछ पुरख अकाल रखे आपणे हथ्थ, मंगते दो जहान अख्वाईआ। भगतां दस्स के धुर दा जस, साचा नाम दए समझाईआ। निज मिलण दी खोल्ह के अक्ख, अक्खरां तों परे मेला लए मिलाईआ। भेद खुल्हा के सति सच, सच धर्म दए दृढ़ाईआ। चार वरनां दे के ब्रह्म मति, विद्या इक्को इक वखाईआ। नाम निधान सब ने लैणा रट, परमात्म आत्म राग अल्हाईआ। जो वसणहारा घट घट, लख चुरासी डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब नूं करे आपणे वस, बस्तीआं दा वास्ता रहिण कोए ना पाईआ।

११ सावण शहिनशाही सम्मत २ चन्नण सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर

सति धर्म, सतिजुग सच्चा मात सुहावेगा। जीव जंत सर्ब समझावेगा। मणीआ मंत नाम दृढ़ावेगा। साध सन्त आप प्रगटावेगा। बोध अगाध पंडत अख्वावेगा। हँ ब्रह्म भेव चुकावेगा। साचा धर्म इक दरसवेगा। निहकर्मी कर्म कमावेगा। वरनी बरनी डेरा ढावेगा। साचे चरणी सीस सर्ब निवावेगा। धवल धरनी मात उठावेगा। प्रभ करनी कार कमावेगा। सति सच दा कर प्रचार, पर्चा सब दे अगे पावेगा। मानस जन्म ना होवे कोए ख़ुआर, ख़ुआरी सब दी मेट मिटावेगा। इक्को इष्ट दस्स पुरख अकाल, अकल कलधारी नाल जुड़ावेगा। लेखे लाए सब दी घाल, मज़दूरी सब दी झोली पावेगा। चार वरनां इक्को धर्मसाल, धर्म दवारा इक प्रगटावेगा। भगत सुहेले गुरमुख बणा के लाल, रंग गुलाला आप चढ़ावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लख चुरासी विच्चों लए भाल, भरम दा गढ़्ह आप तुड़ावेगा।

११ सावण शहिनशाही सम्मत २ कुलवन्त सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अर्म्मतसर

सति धर्म, सतिजुग ज़रूर मात आवेगा। सर्ब कला भरपूर, समरथ खेल खिलावेगा। नाता कलयुग तोड़ के कूड़, कुड़यारां डेरा ढावेगा। जो प्रभ भगती दे होए मज़दूर, तिन्हां दी मज़दूरी सबूरी विच लेखे लावेगा। मनुआ पावे ना कोए फ़तूर, फ़तिह डंका इक वजावेगा। शाह सुल्तानां तोड़ के गढ़्ह ग़रूर, पल्लू आपणा नाम फड़ावेगा। लेखा मुका के नेड़ दूर, दर घर साचा इक वसावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम ख़ुमारी दे सरूर, सर्ब दी चिन्ता दूर करावेगा। सति धर्म, सतिजुग होवे लोकमात प्रकाश, प्रकाश्त करे सर्ब लोकाईआ। हुक्में अंदर पुरख अबिनाश, धुर दा शब्द दए समझाईआ। जन भगतां बण के दास, सेवक सेवा विच समाईआ। पूरा कर के घाट, लहिणा दए मुकाईआ। मेट अन्धेरी रात, रतन नूर करे रुशनाईआ। चुरासी विच्चों कर आज़ाद, फाँसी विच्चों फ़ैसला दए सुणाईआ। बणा के धुर दे साध, सदा चरणां विच टिकाईआ। सुणा के सच्चा नाद, अनादी धुन दए उपजाईआ। खुल्हा के नेत्र जाग, निंद्रा दए मिटाईआ। बुझा के अग्नी आग, सांतक सति दए वरताईआ। जगा के जोत चिराग, नूर करे रुशनाईआ। जिस रचना रची आदि, अन्त ओहो वेखे बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ कर बरबाद, सतिजुग साचा दए वसाईआ। पूरब लेखा सब दा रखे याद, गुर अवतार पैगम्बरां कौल भुल्ल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दे नाम दी दए इक आवाज़, नाअरा इक्को इक सुणाईआ। सति धर्म सतिजुग सच्चा दस्से इक्को नाअरा, नर नरायण आप लगाईआ। जन भगतां लग्गे प्यारा, प्रेमी हो के ढोला गाईआ। धुर दा शब्द साची सेवा करे बण के सेवादारा, सेवक हो के आपणी कार कमाईआ। गुरमुख आत्म नूं रहिण ना देवे कँवारा, परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। घर मन्दिर ठाकर वखाए गुरूदवारा, घर विच घर परदा दए उठाईआ। इक्को मिले मीत मुरारा, मित्रां दा मित्र धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड निवासी सतिजुग साची बन्न्हे धारा, धरनी धवल उपर देवे माण वड्याईआ।

११ सावण शहिनशाही सम्मत २ तेजा सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर

सति धर्म सतिजुग साचा मात जाए लग्ग, जगत विकार लग्गा बध्धा रहिण कोए ना पाईआ। मोह विकार तृष्ना बुझे अग्ग, सांतक सति दए कराईआ। सन्त सुहेले सज्जण साध सद्द, मिल के ख़ुशी मनाईआ। सब नूं काया काअबे करना

पए हज्ज, मन्दिर धर्म दवारा दए वखाईआ। झगड़ा रहे ना अठ्ठ सठ्ठ, तीर्थ तट ना कोए वड्याईआ। इक्को ढोला सारे गावण छन्द, सोहँ सो राग अल्हाईआ। ख़ुशी होवे बन्द बन्द, बन्दना कर के मिले वड्याईआ। अन्तर आत्म मिले अनन्द, दु:ख रोग रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां पूरा करे पन्ध, सफ़रीआं सफ़र दए खपाईआ। सति धर्म, सतिजुग धरनी उत्ते जावे आ, आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। भाग लगावे थल अस्गाह, टिल्ले चोटी वज्जे वधाईआ। सारे गावण परम पुरख दा नाँ, नाउँ निरँकारा इक ध्याईआ। याद रखण साह साह, स्वास स्वास ना कोए भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग दए प्रगटाईआ। साचा मार्ग लग्गे मात धरनी, धवल सतिजुग नाल सुहाईआ। पुरख अकाल दी इक्को मिले सब नूं सरन सरनी, सरनागत इक वखाईआ। मेहरवान मेहर करे तारन तरनी, हरिजन तारे थाउँ थाँईंआ। लेखा मुकाए वरनी बरनी, आत्म ब्रह्म दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई दस्से इक्को सरनी, सरनागत सब नूं आप समझाईआ।

११ सावण शहिनशाही सम्मत २ रतन सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर

सति धर्म, किरपा करे विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे दए माण वड्याईआ। नाम भण्डारा दे के दान, पदार्थ आपणा इक वरताईआ। डंका वजा के दो जहान, जहालत कूड़ी दए कढाहीआ। धुर संदेसा दे पैग़ाम, कायनात दए समझाईआ। प्रभ नूं मिलणा होए आसान, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। इक्को चरण करनी पए प्रणाम, सजदा इक्को इक दरसाईआ। इक्को लभ्भणा पए राम, जो हर घट बैठा डेरा लाईआ। इक्को खोजणा पए काहन, जो नाम बंसरी धुन आत्मक राग सुणाईआ। इक्को लभ्भणा पए इमाम, जो मालक ख़लक ख़ुदा नूरो नूर डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाह, बेपरवाही विच समाईआ। सति धर्म, सतिजुग सच्चा होवे प्रगट, पारब्रह्म दए वड्याईआ। होए प्यार हर घट, लख चुरासी ख़ुशी मनाईआ। फिरे दरोही तीर्थ तट, अठ्ठ सठ्ठ नीर वहाईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मठ्ठ, शिवदवाले पैंडा दर दर मुकाईआ। इक्को नाम प्रभ दा सारे लैण रट, रट्टा दीन मज़्हब चुकाईआ। साचा लाहा सति दरबार सति सतिवादी पुरुष लैण खट्ट, मूर्ख मुग्धां हथ्थ किछ ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम तेरी वार, करे खेल निरगुण धार, स्वांगी हो के स्वांग वरताईआ।

११ सावण शहिनशाही सम्मत २ तारा सिँघ दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर

सति धर्म सतिजुग साची मिले दात, हरि दाता आप वरताईआ। चार वरनां बणे इक जमात, इक्को होवे सच पढ़ाईआ। इक्को मिले सच ख़ताब, रुतबा इक्को दए वखाईआ। इक्को नज़री आए सच जनाब, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। साचे नाउँ दा होवे प्रताप, पुरख अकाल ढोला सारे गाईआ। इक्को पूजा इक्को रह जाए पाठ, इक्को शब्द होए शनवाईआ। इक्को नज़री आवे तीर्थ ताट, तट किनारा इक्को दए समझाईआ। इक्को मंज़ल मुके वाट, पाँधी इक दवारे बह के सोभा पाईआ। इक्को दिसे सांझी सब दी ज़ात, आत्म रूप नज़री आईआ। नाम निधान गावण गाथ, सोहँ ढोला सच समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणी कार कमाईआ। सति धर्म, सतिजुग सच्ची मिले वस्त, वस्तूआं दए वरताईआ। जिस दे नाल ख़ुमारी करे मस्त, साचे नाम दी वज्जदी रहे वधाईआ। लेखा मुकावे फर्श अर्श, अर्शी प्रीतम दए मिलाईआ। सच दवारे हुन्दा रहे दरस, दरस दीदार विच रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो के करे तरस, रहमत आपणी नाल तराईआ। सति धर्म सतिजुग दा साचा होवे रुतबा, मिले माण वड्याईआ। जिस नूं सीस झुकावे दुर्गा, सो साहिब धुर फ़रमान सुणाईआ। जिस दा हुक्म कदे ना मुड़दा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। सतिगुर इक्को होवे धुर दा, सचखण्ड दवारे बह के सोभा पाईआ। शब्द संदेसा देवे आपणी सुर दा, सुरती सुत्ती लए जगाईआ। लहिणा देणा देणा आनंद पुर दा, लोआं पुरीआं तों बाहर लेखा आपणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग आदि खेल करे हुक्में अंदर शुरु दा, शरअ दा शायर शम्हां आपणी ना कोए रुशनाईआ।

११ सावण शहिनशाही सम्मत २ मोहण सिँघ दे गृह
पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर

सति धर्म, पुरख अकाल सतिजुग एका दस्से नाम सलोक, सोलां कलाधारी जिस दा ढोला गाईआ। ख़ुश होवण चौदां लोक, चौदां तबक कदमां विच सजदा करके ख़ुशी मनाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा रखे साची ओट, ओड़क पारब्रह्म ब्रह्म दए समझाईआ। भेव अभेद खोल्ह के चार वरनां दस्से इक्को गोत, पंज तत काया माटी वजदी रहे वधाईआ। सच दुआर एकँकार निर्मल धार करे प्रगट जोत, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। शब्द अनादी सतिगुर लावे चोट, चोटी चढ़ के चोर यार

अंदरों दए भजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा मात प्रगटाईआ। सति धर्म सतिजुग साचा मात जाए जम्म, जमां दा डर रहे ना राईआ। सतिवादी हो के करे आपणा कम्म, निहकर्मी बण के ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां लेखा जाणे दमो दम, ज़ामन हो के दामन लए फड़ाईआ। हरख सोग रहे ना कोई ग़म, ख़ुशी अंदर ख़ुशी रुची अंदर रुची सच्ची दए वखाईआ। मिले वड्याई वजूद तन, तामस तृष्ना रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द अगम्मी सुणाए बिना कन्न, धुन धुन विच धुन आपणी दए प्रगटाईआ। सति धर्म, कलयुग सतिजुग करे बदली, बदला परम पुरख चुकाईआ। सचखण्ड निवासी सदा अदली, इन्साफ़ करे नाल लोकाईआ। रहिण ना देवे अन्धेर गर्दी सारयां दे घर घर दी, गृह गृह खोज खुजाईआ। धार चले इक्को नरायण नर दी, नर निरँकार हुक्म धुर दा दए वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल जाणे चोटी जड़्ह दी, परदा ओहला दए उठाईआ। सति धर्म, सतिजुग साचे इक्को गावण गाथ, गहर गम्भीर दए समझाईआ। सब दा उदे होवे भाग मस्तक माथ, पूरब जन्म लेखा वेख वखाईआ। होए सहाई अनाथां नाथ, दीन दयाल दीनां आपणे गले लगाईआ। सच दुआर मंज़ल पौड़ी चाढ़े घाट, घाटा पिछला देण कोए ना पाईआ। जिस दा लेखा चार जुग लिखदे रहे नाल कलम दवात, कलमां दा मालक ख़ालक आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दा नूर ज़हूर चमके इक्को आफ्ताब, मशरक मग़रब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा मार्ग दए समझाईआ। सति धर्म सतिजुग लोकमात आवे भज्जा, भजन बन्दगी आपणे नाल ल्याईआ। जन भगतां दस्त मिला के सज्जा, सज्जण हो के जोड़ जुड़ाईआ। सब ने चलणा परम पुरख दी रज़ा, मन वासना ना कोए हल्काईआ। लख चुरासी विच फेर देवे ना कोई सज़ा, मात गर्भ अग्नी तत ना कोए तपाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सचखण्ड दुआर चरण कँवल देवे साची जग्हा, भूमिका इक्को इक सुहाईआ। जिस दवारे नाउँ निरँकारा अगम्मी नाद वज्जा, बाकी धुन सुणन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा देवे साचा वर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। सति धर्म सतिजुग सच होवे प्रधान, प्रधानगी प्रभ इक्को हथ्थ रखाईआ। माण रहिणा नहीं सीता राम, कृष्न काहन ना कोए वड्याईआ। जगत रहिणा नहीं अञ्जील कुरान, ईसा मूसा करे ना कोए पढ़ाईआ। लेखा जाणे नानक गोबिन्द साहिब सुल्तान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जो सच दवारे होवे हुक्मरान, हाकम हो के आपणा हुक्म मनाईआ। सो कलयुग अन्त श्री भगवन्त कूड़ी क्रिया मेटे विच्चों जहान, जहालत सच अदालत विच रहिण कोए ना पाईआ। किरपा करे गुण निधान, सच झुलाए इक निशान, निशाने

कूड़े दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे होवे आप मेहरवान, मेहरवान मेहर नज़र बेनज़ीर आप उठाईआ।