११ सावण शहिनशाही सम्मत २ हीरा नंद दे गृह पिण्ड चम्बल ज़िला अमृतसर
सति धर्म, सतिजुग साचा नाम सोहँ सो, सो पुरख निरँजण आप जणाईआ। हँ ब्रह्म आपे हो, हरि पुरख निरँजण हो के आपे सेव कमाईआ। अवरी धार रहे ना दो, एकँकारा हो के दयां समझाईआ। सच प्रकाश करां लो, आदि निरँजण हो के जोती नूर करां रुशनाईआ। अबिनाशी करता हो के कूड़ा तोड़ां मोह, मुहब्बत इक्को नाल बंधाईआ। श्री भगवान हो के किसे नाल ना करां धरोह, ध्रू प्रहलाद वांग भगत लवां प्रगटाईआ। पारब्रह्म हो के प्रेम नाल जावां छोह, अंदर ओहला परदा ना कोए रखाईआ। शब्दी धार संसार विच्चों करां निर्मोह, मुहब्बत इक्को घर बणाईआ। पंच विकारा गुरमुखां अंदर रहिण ना देवां गरोह, हुक्में अंदर बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच देवां माण वड्याईआ। सति धर्म, सतिजुग बख्शां साची धीर, धर्म इक्को इक वखाईआ। शक्त रहे ना किसे पीर फ़कीर, फिकरा ना कोए दृढ़ाईआ। माण दिसे ना किसे शीर, शीर आपणा नाम समझाईआ। सब दी बदल जाए तकदीर, तकरीर इक्को दयां सुणाईआ। दरस वखा के बेनज़ीर, नज़र दयां बदलाईआ। घर वखावां अगम्म अख़ीर, मन्दिर धुर दा इक प्रगटाईआ। जित्थे हउमे हंगता रहे कोए ना पीड़, दु:ख दर्द नेड़ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा दए वखाईआ। सति धर्म, सतिजुग सच्चा ख़ुशीआं नाल आवे हस्सदा, लोकमात लए अंगड़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ देवत सुर गण गंधर्ब इक्को ढोला गावे जस दा, सोहँ सो साची करे पढ़ाईआ। इशारा करदा आवे आपणी अगम्मी अक्ख दा, पलक विच्चों पलक पलक बदलाईआ। गीत गाओ सारे पुरख अकाल दे जस दा, वेद पुराणां तों परे जिस दी पढ़ाईआ। जो मालक ख़ालक प्रितपालक होवे सब दा, लख चुरासी मन्दिर वड़ के डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल कमलापति दा, पतिपरसेश्वर हो के आपणी दया कमाईआ। सति धर्म, सतिजुग दी सुहञ्जणी होवे रुत्त, रुतड़ी प्रभ आपणे नाल महकाईआ। सन्त सुहेले बणा के आपणे सुत, सुत्यां लए उठाईआ। किरपा कर अबिनाशी अचुत, चेतन सुरती दए कराईआ। जन्म कर्म दी तृष्ना मिटा के भुक्ख, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। सफ़ल कराए जननी कुक्ख, दए वड्याई जणेंदी माईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म दवारा वखाए आपणे
नाम दी सुच, संजम सच वाला समझाईआ। सति धर्म, सतिजुग साचा श्री भगवान आपणी हथ्थीं लावे बूटा, बटवारा करन कोए ना पाईआ। साचे प्रेम दा देवे झूटा, दो जहान झूला इक वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मूधा करके ठूठा, ठोकर आपणा नाम लगाईआ। सतिजुग साचे अमृत नाम देवे अनूठा, अनरस आपणा दए चखाईआ। जन भगत बणा के साचा पूता, सपूत आपणे रंग रंगाईआ। वज्जे डंका चारे कूटा, एका नाम होवे शनवाईआ। जन भगत साचा सन्त गुरमुख गुरसिख माया ममता मोह रहे कोई ना लूठा, विकार विच हँकार ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखणहारा घर घर गली कूचा, जगत चिक्कड़ विच्चों गुरमुख गुर गुर बाहर कढाहीआ।
११ सावण शहिनशाही सम्मत २ पिण्ड सरहाली कलां ज़िला अमृतसर फ़ौजा सिँघ दे गृह
सति धर्म, सतिजुग ऊँचां नीचां चढ़े इक्को रंग, पुरख अकाल दील दयाल आप चढ़ाईआ। चार वरन सांझा वज्जे नाम मृदंग, हरि हरि नाम वण्ड ना कोए वण्डाईआ। अमृत आत्म साची पावे ठंड, धुर दा झिरना आप झिराईआ। आत्म परमात्म वसे सदा संग, जगत विछोड़ा दूर कराईआ। साची जोती नूर चढ़े चन्द, अन्ध अन्धेर दए गवाईआ। भरमां रहिण ना देवे कंध, सहिँसा रोग चुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरी करे मंग, आसा सब दी आपणी झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची धार बंधाईआ। सतिजुग साचे मिले सच्चा जाम, अमृत रस प्रभ आप प्याईआ। मानुख ज़ाती इक्को मिले सच्चा राम, दूजा नज़र कोए ना आईआ। इक वखाए धुर दा धाम, दरगाह साची सोभा पाईआ। इक्को नगर खेड़ा ग्राम, हरिजन साचे मिले माण वड्याईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना विच जहान, माया ममता मोह मिटाईआ। मन वासना मिले ना कोए शैतान, शरअ शरीअत लेखा दए मुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा एका ढोला गावण श्री भगवान, सच जैकारा इक्को लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देवे वर, लोकमात मिले वड्याईआ। सति धर्म, सतिजुग लाए आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। सृष्ट सबाई लेख लिखावे कमलापात, साहिब स्वामी होए सहाईआ। जन भगतां मेला मेले धुर दा बण के साथ, सगला संग निभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के गाथ, सोहँ ढोला दए समझाईआ। अंदरों मेट अन्धेरी रात, सतिजुग चन्द होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया तोड़े नात, घर मन्दिर इक वखाईआ। सति धर्म, सतिजुग
साचा होवे नवेला, सति सतिवादी आप कराईआ। किरपा करे सज्जण सुहेला, शाह पातशाह सच्चा शहिशाहीआ। जो आदि जुगादि वसे रंग नवेला, सच मन्दिर बैठा सोभा पाईआ। कलयुग अन्त लहिणा देणा चुकाए गुरू गुर चेला, चेला गुर जोती शब्दी धार खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवाद मात प्रगटाईआ। सति धर्म, सतिजुग मिले वड्याई चार वरन, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश रहिण कोए ना पाईआ। परम पुरख प्रभ देवे साची सरन, चरण दवारा इक सरनाईआ। जित्थे मर के फेर ना होवे मरन, जन्म विच जन्म ना कोए रखाईआ। झगड़ा रहे कोई ना कर्म, नाता कूड़ दए तुड़ाईआ। पुरख अकाल दील दयाल साची बख्शे इक्को सरन, सरनगति इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरा रखे इक्को आत्म परमात्म वरन, बरन दा झगड़ा दए मुकाईआ।
११ सावण शहिनशाही सम्मत २ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड चोला कला ज़िला अमृतसर
सति धर्म, सतिजुग प्रभ साची देवे टेक, घट निवासी पुरख अबिनाशी पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। मन वासना सब दी बुद्धी करे बिबेक, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी नाद सुणाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता मोह विकार हँकार बदल के रेख, सच सुच आत्म परमात्म नाता जोड़े सहिज सुभाईआ। नाम संदेसा नर निरँकारा इके घल्ले सत्त दीप नौं खण्ड देस परदेस, दो जहानां मर्द मर्दाना इक्को हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी राह वखाईआ। सति धर्म, सतिजुग साचा लोकमात जावे आ, कलयुग अन्त रहिण ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अबिनाशी करता सब दा बणे मलाह, परवरदिगार सांझा यार जलवागर इक्को नज़री आईआ। नाम संदेसा नर नरेशा धुर दी धार दए समझा, बोध अगाध अगम्म अथाह करे पढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन इक अकल्ला बणे मात मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। सति दवारा आत्म परमात्म इक्को दए वखा, काया माटी हाटी साचे मन्दिर अंदर कर रुशनाईआ। धुर दा रस अमृत जाम निझर दए प्या, बूंद स्वांती अमिओं रस आप बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साची धीर बंधाईआ। सति धर्म, सतिजुग लोकमात आवे ज़रूर, समरथ पुरख दए वड्याईआ। जन भगतां आसा मनसा करे पूर, पूरब इच्छया वेख वखाईआ। निरगुण धार प्रगट होए हज़ूर, हाज़र हो के आपणा परदा दए उठाईआ। नाता तोड़ के कुड़ो कूड़, सच सुच दए समझाईआ। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्ह,
नाम धन्दे दए लगाईआ। पन्ध रहे ना नेड़ दूर, काया काअबा साचा मन्दिर इक्को दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सर्ब कला भरपूर, जुग चौकड़ी आपणे हथ्थ रखाईआ। सति धर्म, सतिजुग साचे पुरख अकाला देवे माण, मेहर नज़र इक उठाईआ। साचा देवे धुर फ़रमान, संदेसा बेपरवाहीआ। जिस नूं जाणे ना जीव जहान, अकल बुद्धी विद्या करे ना कोए लड़ाईआ। कोटां विच्चों भगत सुहेले गुरमुख विरले कर परवान, मेहरवान आपणा नाउं दए समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के धर्म इक ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दए मिटाईआ। साचा नाम सुणाए बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द कान, आत्मक धुन कर शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक वरताईआ। सति धर्म सतिजुग लोकमात जग आउणा, आवण जावण प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। सृष्ट सबाई दृष्टी अंदर इष्टी अंदर इक्को ढोला गाउणा, इक्को नाम मिले वड्याईआ। सति सरूप सति दवारे सब ने दर्शन पाउणा, निज नेत्र लोचन नैण होवे हक रुशनाईआ। सच दवारा एकँकारा सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी इक्को इक सुहाउणा, दूजा दर रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां मिल के तूंही तूंही राग अलाउणा, वाहवा तेरी बेपरवाहीआ। अन्त अख़ीर बेनजीर लाशरीक झोली पाउणा, पिछला लेखा रहे ना राईआ। अगला लेखा धुर दरगाही आप वरताउणा, जिस दे अगे विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाउणा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल बेपरवाहीआ। सति धर्म, सतिजुग प्रभ बख्शे इक ज्ञान, इक्को नाम दए समझाईआ। इक्को वखाए धर्म निशान, दो जहानां आप झुलाईआ। इक्को शब्द गुरू सब नूं करना पए परवान, जो हर घट डेरा लाईआ। इक्को मन्दिर दस्से विच जहान, जिस विच जहालत कदे ना आईआ। जिस नूं बणाए ढाए ना कोए इन्सान, बाडी दी लोड़ रहे ना राईआ। जिस दे अंदर अठ्ठे पहर दिवस रैण शब्द आवे धुनकान, रागां नादां तों बाहर करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धर्म दवारा खोले्ह विच जहान, चार वरनां एका हुक्म मनाईआ। सति धर्म, सतिजुग साचा चले कर्म, पुरख अकाल आप बणाईआ। सृष्ट सबाई इक्को होवे धर्म, ज़ात पात दीन मज़्हब रहिण कोए ना पाईआ। भेव अभेदा खोले्ह सुरती शब्दी ब्रह्म, परदा ओहला दए चुकाईआ। लेखा जाणे काया माटी लख चुरासी चर्म, मानव ज़ाती आपणा रंग रंगाईआ। सच दवारा एकँकारा इक्को बख्शे साची सरन, सरनगति आपणी आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचा सोभा पाईआ। सतिजुग साचे आए उत्ते धरनी धरत धवल, धौल हौला भार कराईआ। हर घट अंदर जाए मवल, मौला मिल के ख़ुशी मनाईआ। जन भगतां उलटा करे नाभ कँवल, अमृत झिरना इक झिराईआ। नूर
अलाही दस्से अवल, आलमीन सर्ब ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचे सरनगति इक्को इक सुहाईआ। सति धर्म, सतिजुग सचे मिले वस्त अनमोल, साहिब सतिगुर झोली पाईआ। जिस नूं जगत कंडा सके ना तोल, तराजू विच ना कोए टिकाईआ। विद्या वाला दस्से कोई ना बोल, बिन सतिजुग शब्द समझ कोए ना आईआ। सच दवारा देवे एका खोल्ह, एकँकार आपणा हुक्म वरताईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सोहँ शब्द सो स्वामी वजाए ढोल, ढोलक छैणे दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जिस दा भेव कोए ना पाईआ। पंडत पांधा रौल पुजारी, रेखा सके ना कोए समझाईआ। सतिजुग ज़रूर आवे वारी, वारता पिछली दए मुकाईआ। कलयुग कूड़ होवे ख़ुआरी, नेत्र रोवे मारे धाईंआ। सदा रहे ना मुहम्मदी यारी, ईसा मूसा लेखा दए मुकाईआ। लग्गे अग्ग बहत्तर नाड़ी, माया ममता रही साड़ी, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। करे खेल अगम्म अपारी, निरगुण दाता शहिनशाहीआ। जगे जोत इक निरँकारी, जोती जोत होवे रुशनाईआ। जो देवणहारा वस्त थारी, नाम अनमोला झोली पाईआ। कागद कलम ना लिखणहारी, शाही चले ना कोए चतुराईआ। जुग चौकड़ी खेल हुंदा रिहा वारो वारी, वाहवा प्रभ दी वज्जदी रहे वधाईआ। सेवा कर गए तेई अवतारी, ईसा मूसा मुहम्मद जोत कर उज्यारी, नानक गोबिन्द एका हुक्म वरताईआ। निहकलंक भेव समझे ना कोए जीव संसारी, सम्बल प्रभ दे मिले मेल हरि बनवारी, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उच्चे टिल्ले पर्बत डूंग्घे सागर हथ्थ किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपारी, अलख अगोचर आपणा हुक्म आप वरताईआ। सति धर्म, सतिजुग लहिणा देणा देणा लहिणा लेखा, लेखा प्रभ आपणे हथ्थ रखाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार मिटे भुलेखा, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। निरगुण नूर जोत परम पुरख आपणा करे वेसा, दर दरवेशा समझ किसे ना आईआ। भगत उधारना जिस दा पेशा, सन्त सुहेले लए जगाईआ। दो जहानां नज़री आवे नेता, निज नेत्र लोचण नैण करे रुशनाईआ। चौधवीं सदी पूरा होवे ठेका, अगे पटा ना कोए बणाईआ। जिस गोबिन्द कीता बंस सरबंस भेंटा, कलयुग उमर गया खपाईआ। चार लख बत्ती हज़ार किसे पूरा होण नहीं देणा नेंदा, नींह सब दी रिहा उखड़ाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एकँकार इक अकल्ला परवरदिगार मुकामे हक लाशरीक सब नूं वेंहदा, बिन अक्खां प्रतख रूप गुसाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतारां पैगम्बरां भगतां सन्तां पूरा दिता नहीं किसे भेता, शब्दी हुक्म अंदर लोकमात निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण सेवा गए कमाईआ।
११ सावण शहिनशाही सम्मत २ बीबी गुरनाम कौर दे गृह पिण्ड चोला ख़ुरद ज़िला अमृतसर
सति धर्म, सतिजुग साचा चढ़े रंग, सो पुरख निरँजण आप चढ़ाईआ। सति सुहञ्जणी सेज होए पलँघ, हरि पुरख निरँजण आप सुहाईआ। नाउँ निरँकारा वज्जे मृदंग, एकँकारा करे शनवाईआ। सति प्रकाश चढ़े चन्द, आदि निरँजण करे रुशनाईआ। साचा ढोला उपजे छन्द, श्री भगवान करे जणाईआ। दूई द्वैती कूड़ी क्रिया भरमां ढाहे कंध, अबिनाशी करता हुक्म वरताईआ। आत्म परमात्म मिले सच्चा आनंद, पारब्रह्म ब्रह्म परदा आप उठाईआ। शब्द अगम्मी नाद वज्जे मृदंग, दो जहान हुक्म सुणाईआ। वज्जे वधाई सचखण्ड, मुकामे हक ख़ुशी प्रगटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव मानण अनन्द, करोड़ तेतीस निउँ निउँ सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर खेल वेखण सूरा सरबंग, थिर घर निवासी की की कार वरताईआ। भगत भगवान दा मिल के गावण छन्द, सन्त सुहेले इक्को नाम ध्याईआ। गुरमुख गुर दर्शन मंगण मंग, गुरसिख गुर चरण प्रीत वधाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया माया ममता होवे भंग, मोह विकार रहिण ना पाईआ। तृष्ना मिटे कूड़ पखण्ड, गढ़्ह हँकार दए तुड़ाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को ढोला गावण बत्ती दन्द, सोहला रसना नाल गाईआ। दीन दयाल कृपाल होवे बख्शंद, पुरख अकाल आपणी दया कमाईआ। जन भगतां ख़ुशी करे बन्द बन्द, बन्दगी वाले बन्दे दए प्रगटाईआ। आवण जावण मिटे पन्ध, लख चुरासी नाता दए तुड़ाईआ। सति सतिवादी हो के देवे संग, सगला संग निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा देवे धुर दा वर, बख्शे नाम सच्ची वड्याईआ। सति धर्म, सतिजुग प्रभ बख्शे चरण प्रीत, प्रीतम हो के लवे प्रनाईआ। चार वरनां चले इक्को रीत, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पुरख अकाल सीस झुकाईआ। दहि दिशा ढोला गावण इक्को गीत, गोबिन्द गोबिन्द सिफ्त सालाहीआ। लेखा रहे ना मन्दिर मसीत, सच दवारा इक्को नज़री आईआ। भरम रहे ना हस्त कीट, ऊँच नीच प्रभ दे विच समाईआ। करे खेल साहिब अनडीठ, अनडिठड़ी कार कमाईआ। जीवां जंतां साधां सन्तां परखे सब दी नीत, नीतीवान आप हो जाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मन वासना बुद्धी रहिण ना देवे पलीत, पतित उधारी पतित पुनीत दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म इक वखाईआ। सति धर्म, सतिजुग दए वड्याई सति, पुरख पुरखोतम दया कमाईआ। चिन्ता सोग रहे ना हरख, हवस जगत ना कोए वधाईआ। मेहरवान महबूब हो के करे तरस, रहमत विच आपणा रैहम कमाईआ। निरगुण धार हो के सरगुण देवे दरस, जोती जाता डगमगाईआ। धरनी उत्ते चल के आवे मालक अर्श, अर्श फर्श आपणा हुक्म वरताईआ। अमृत मेघ दो जहानां देवे बरस, अग्नी अग्ग रहे ना राईआ। जन भगतां पूरब जन्म दी मेटे भटक, जन्म
विच्चों जन्म आपणे लेखे पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति सतिवादी सद सद वखाईआ। सति धर्म, सतिजुग प्रभ देवे वस्त अगम्म, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। जिस नूं जाणे कोई ना जन, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। लेखा रखे वजूद बाहर तन, तत्तां विच बन्द ना कोए कराईआ। भरम ना पाए बुद्धी मन, मनसा ना कोए वखाईआ। करे खेल श्री भगवन, पारब्रह्म आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। साचा देवे धुर दरगाही आपणा धन, नाम ख़ज़ाना इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सन्तोख झोली पाईआ। सति धर्म, सतिजुग प्रभ बख्शे वस्त अथाह, अनगिणत झोली पाईआ। जिस दा लेखा कोई जाणे ना, कलम शाही वण्ड ना कोए वण्डाईआ। पावे सार थल अस्गाह, जल थल महीअल खोज खुजाईआ। टिल्ले पर्बत वेखे जा, उजाड़ पहाड़ परदा लाहीआ। समुंद सागर वरोले आ, नाम मधाणा हथ्थ उठाईआ। करे खेल सच्चा शहिनशाह, शाही कूड़ी देवे बदलाईआ। कलयुग अन्त अख़ीर रोवे मारे धाह, हाहाकार कर के दए दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे लोकमात धराए नाँ, धरनी धरत धौल उपर लहिणा दए बणाईआ। सति धर्म सतिजुग आवण होवे जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। कूड़ी तृष्ना मेटे अग्ग, माया ममता ना कोए सताईआ। बिना काअब्यों कराए हज्ज, परदा अंदरों दए उठाईआ। जन भगत सुहेले आपणे दवारे सद्द, सदा आपणा नाम जणाईआ। धुन उपजाए अनहद, अनाहत आपणा राग अल्हाईआ। कूड़ विकारा अंदरों जावे भज्ज, भजन बन्दगी इक्को दए समझाईआ। मन विकार जाए तज, बुद्धी बिबेक दए बणाईआ। आत्म परमात्म मिल के गावे छन्द, सोहँ ढोला जगत विचोला पुरख अकाल दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचा देवे इक आनंद, आनंद आनंद विच्चों प्रगटाईआ।
११ सावण शहिनशाही सम्मत २ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड रतो के ज़िला अमृतसर
सति धर्म, सतिजुग किरपा करे पुरख अबिनाशा, सो पुरख निरँजण दीन दयाल दया कमाईआ। गुर अवतारां पीरां पैगम्बरां पूरीआं करे आसा, हरि पुरख निरँजण मेहरवान महबूब मुहब्बत विच खेल खिलाईआ। कलयुग अन्तिम निरगुण नूर जोत करे प्रकाशा, एकँकार इक अकल्ला निरगुण धार आपणा वेस वटाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म चला के साची गाथा, आदि निरँजण जोती जाता पुरख बिधाता एका नूर डगमगाईआ। सति धर्म लोकमात चलाए साचा, श्री भगवान सच निशान दो जहान इक झुलाईआ। सतिगुर शब्द अगम्मी नाद वजाए आपणा वाजा, अबिनाशी करता करता पुरख धरनी माता आप
दृढ़ाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म वेखे खेल तमाशा, लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी फोल फुलाईआ। कूड़ी क्रिया चार वरन अठारां बरन नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मिटे अन्धेरी राता, धुर दा चन्द खण्ड ब्रह्मण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल आप करे रुशनाईआ। बोध अगाध शब्द अनाद चलाए सच्ची गाथा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा राह वखाईआ। सति धर्म, सतिगुर शब्द उठे बलवान, पुरख अकाल आप उठाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सारे करन ध्यान, नेत्र लोचन नैण अक्ख इक्को ओट रखाईआ। धुर संदेसा देवे दो जहान, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द करे पढ़ाईआ। धरनी धरत धवल वेखे आण, चार कुण्ट दहि दिशा आपणा फेरा पाईआ। सृष्टी दृष्टी इष्टी परदा लाहे जीव जहान, माया ममता कूड़ विकार रहिण ना पाईआ। साचा लेखा देवे आत्म परमात्म ब्रह्म ज्ञान, ब्रह्मवेता आत्म नेता इक्को नाम दए दृढ़ाईआ। चरण प्रीती बख्शे धुर दा ध्यान, मालक ख़ालक परवरदिगार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धार दए प्रगटाईआ। सति धर्म, सतिगुर शब्द उठे सूरा, योद्धा सूरबीर अख्वाईआ। जोती जलवा देवे नूरा, अन्ध अन्धेरा नज़र कोए ना आईआ। सर्ब कला होवे भरपूरा, पारब्रह्म ब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया हूंझे कूड़ा, काया माटी हाटी अंदर करे सफ़ाईआ। चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मड़्हा, नाम निधाना इक समझाईआ। नाम अगम्मी रंग चाढ़े गूढ़्हा, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। साचे सन्तां लथ्थे सगल वसूरा, विख अमृत दए बणाईआ। गुरमुखां नाद देवे अनादी तूरा, तुरीआ पद विच्चों बाहर कढाहीआ। गुरसिखां दरस दिखाए हाज़र हज़ूरा, हज़रत हो के हर हिरदे परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग सच्चा मार्ग लोकमात प्रगटाईआ। सति धर्म, सतिजुग लोकमात आउणा, पुरख अकाल हुक्म सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने ढोला गाउणा, दो जहानां वज्जदी रहे वधाईआ। देवे सुनेहड़ा पवणां, पवण पवणां विच समाईआ। चौदां लोक चौदां तबक इक ध्यान लगाउणा, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जामा पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण धार पाउणा, पतिपरमेश्वर आपणा वेस वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग तेरी अन्तिम वर, निहकलंक नरायण नर, कल आपणी आप प्रगटाईआ। सति धर्म, शब्द गुरू उठे इक इकल्ला, अकल कलधारी आप उठाईआ। दो जहान पूरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड आकाश पाताल धरनी धरत धवल वेखे आपणा इक महल्ला, चार कुण्ट दहि दिशा निरगुण सरगुण धार बचया रहिण कोए ना पाईआ। करे खेल आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी अछल अछल्ला, वल छल धारी आपणी कार कमाईआ। जिस ने सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगम्बर आपणे हुक्म अंदर घल्ला, नाम संदेशा नर नरेशा धुर दी बांग सब नूं रिहा सुणाईआ।
सो अन्त कन्त भगवन्त लख चुरासी दीन दुनी पकड़े पल्ला, अण्डज जेरज उत्भुज सेहतज चारे खाणी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम दूई द्वैती मेटे सल्ला, सच सुच लोकमात दए प्रगटाईआ। सति धर्म, सतिगुर शब्द सदा मेहरवान, आदि जुगादी इक अखवाइंदा। जुग चौकड़ी देवणहारा दान, नित नवित झोली सर्ब भराइंदा। जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण सारे गाण, रागां नादां विच आपणा नाम समझाइंदा। सो खेले खेल दो जहान, जीव जंत साध सन्त घट निवासी पुरख अबिनाशी वेख वखाइंदा। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे विच जहान, सतिजुग साचा सति करे प्रधान, इक्को नाम चार वरन गाण, गा गा ख़ुशी मनाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा धुर फ़रमान, सच संदेसा हक मुकाम, सचखण्ड दुआर इक्को इक समझाइंदा। सति धर्म, सतिगुर शब्द वेखे चार कुण्ट, दहि दिशा फोल फुलाईआ। देवे हुक्म वासी बैकुण्ठ, धुर फ़रमाना आप दृढ़ाईआ। जिस दा लेखा आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा अगणत, कलम शाही चले ना कोए चतुराईआ। सो स्वामी सतिजुग साची बणाए बणत, घड़न भन्न्हणहार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। भगत सुहेले प्रगटावे उपजावे साचे सन्त, सतिगुर हो के अन्तरगत आपणी इक समझाईआ। इक्को देवे नाम निधाना निरंतर अन्तर मंत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग सच्चा नाम इक वखाईआ। सति धर्म, सतिजुग साचे शब्द सतिगुर दस्से साचा नाउँ, नाउँ निरँकारा आप दृढ़ाईआ। जो वसे हर घट थाउँ, थान थनंतर सोभा पाईआ। जिस दा ना कोई पिता ना कोई माउँ, जण जणेंदी नज़र कोए ना आईआ। सो खेले खेल अगम्म अथाहो, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्त सच अदालत शब्दी करे न्याउँ, हाकम हो के हुक्म इक सुणाईआ। दरगाह साची सच दवारे जन भगतां ठांडा देवें थाउँ, धर्म दवारा इक्को सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सति दए प्रगटाईआ। सति धर्म, सतिगुर शब्द आवे स्वामी, कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। हर घट हो के अन्तरजामी, परदा ओहला दए चुकाईआ। धुर दा शब्द गावे अगम्मी बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। हुक्म वरते चारे खाणी, चारे कुण्ट करे शनवाईआ। लेखा जाणे दो जहानी, निरगुण सरगुण फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग अन्तिम करे आप मेहरवानी, मेहरवान हो के आपणा भेव खुल्हाईआ। सति धर्म, सतिगुर शब्द सब दा दिसे रफ़ीक, प्यार मुहब्बत विच समाईआ। जगत वासना मन बणे ना कोए फ़रीक, फ़िकरा जगत ना कोए बणाईआ। सदी चौधवीं अन्त करे तस्दीक, शहादत गोबिन्द नाम इक भुगताईआ। जिस नूं पैगम्बर अवतार रहे उडीक, बिन अक्खां ध्यान लगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण
रख के बैठे उडीक, आसा विच आसा बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग सच्चा राह वखाईआ। सति धर्म, सतिजुग सच शब्द सतिगुर जावे आ, आमद विच आपणा हुक्म फिराईआ। सृष्ट सबाई सोई सुरती दए जगा, धुन आत्मक राग इक्को इक सुणाईआ। अमृत आत्म निझर झिरना जाम दए प्या, बूँद स्वांती सच टपकाईआ। निरगुण जोती जोत करे रुशना, काया मन्दिर अंदर सोभा पाईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया दए चुका, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। आत्म सेज सुहञ्जणी दए सुहा, परमात्म हो के डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति दवारा आप प्रगटाईआ। सति धर्म सतिगुर चले साची धारा, धरनी वज्जे सच वधाईआ। किरपा करे एकँकारा, अकल कलधारी वेख वखाईआ। जिस दा अन्त ना पारावारा, परम पुरख बेपरवाहीआ। सो खेले खेल विच संसारा, वड संसारी फेरा पाईआ। जिस दा लेखा कागद कलम ना लिखणहारा, गुर अवतार पैगम्बर बेअन्त कह के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा लोकमात लए प्रगटाईआ। सति धर्म, सतिजुग साचा आवे लोकमात, मता प्रभ दे नाल पकाईआ। कूड़ी मेट अन्धेरी रात, रैण भिन्नड़ी दए बदलाईआ। भगत सुहेले लभ्भे सज्जण साक, गुरमुख मिल मिल ख़ुशी वखाईआ। सतिजुग साचे सन्तां खोल्हे बन्द ताक, बजर कपाटी कुण्डा लाहीआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरा करे भविख्त वाक्, झगड़ा मुके ज़ात पात, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद लहिणा देणा करे बेबाक, सदी चौधवीं झोली पाईआ। सच दवारे सब दा कर इतफ़ाक, नाम संदेसा इक समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मन्नण धुर दी बात, सिर सके ना कोए उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पारब्रह्म ब्रह्म मिल के गाओ साची गाथ, दूजा अक्खर ना कोए पढ़ाईआ। चार वरन अठारां बरन ऊँच नीच राउ रंक ज़ात पात राज राजान शाह सुल्तान बणो इक जमात, सच दवारे बह के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देवे वर, वारता अगली दए समझाईआ। सति धर्म, सतिजुग शब्द सतिगुर देणा वर, वस्त अमोलक झोली पाईआ। भय भउ चकाउणा डर, भयानक विच ना कोए रखाईआ। इक वखाउणा साचा घर, सचखण्ड वजदी रहे वधाईआ। जित्थे वसे नरायण नर, पुरख अबिनाशी डेरा लाईआ। दीपक जोत दिता धर, आदि जुगादि करे रुशनाईआ। भगत सुहेले लए फड़, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत जो बन्न्हे लड़, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। सो पुरख अकाल दीन दयाल सतिजुग साचा लोकमात देवे धर, धर्म दवारा इक्को दए सुहाईआ। इक्को इष्ट मन्ने नारी नर, नर नरायण सोभा पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जावे हर, हिरदे सब दे करे सफ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
कलयुग विच सतिजुग वसे घर, थिर घर बैठा थिर दरबारा दए वखाईआ। सति धर्म, सतिजुग नाल कौल इकरार, त्रेता द्वापर कलयुग समझ किसे ना आईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार लए अवतार, कल कल्की फेरा पाईआ। जगे जोत अगम्म अपार, निरगुण नूर होवे रुशनाईआ। सम्बल वसे धाम न्यार, जिस दी दिशा वण्ड ना कोए समझाईआ। शब्द डंका वजावे विच संसार, राउ रंकां दीनां अनाथां आप सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे पार, पारब्रह्म आपणा भेव खुल्हाईआ। सतिजुग साचा मार्ग दए सिखाल, सिख्या देवे थाउँ थाँईंआ। झगड़ा चुक्के शाह कंगाल, ऊँच नीच इक्को घर बहाईआ। चार वरनां अठारां बरनां क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्को होवे धर्मसाल, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ, दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरी प्रीती रखे आपणे नाल, मन नालिश दी आदत दए बदलाईआ। सति धर्म, सतिगुर शब्द सदा होवे ख़ुशहाल, ख़ुशीआं विच समां दए बदलाईआ। पहलों कलयुग पासों पुछे अहिवाल, प्रेम प्यार नाल संग रलाईआ। उठ मेरे लाडले लाल, मैनूं दे समझाईआ। दीन दुनी दा की हाल, परदा दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। सति धर्म, कलयुग श्री भगवान दा छोटा सुत, चौथा युग नाउं धराईआ। कुछ ओस कोलें पुछ, तैनूं सच दए समझाईआ। परदा ओहला रहे ना लुक, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जिस आपणी मौली रुत्त, रुतड़ी आपणे नाल महकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। साचा हुक्म देवे फ़रमान, पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। कलयुग नेड़े आ बाल नादान, दयां माण वड्याईआ। कुछ लेखा दस्स जीव जहान, धुर संदेसा इक सुणाईआ। कलयुग प्रभ चरण कर ध्यान, ख़ुशीआं विच ढोले गाईआ। प्रभू मैनूं तेरे उत्ते माण, तूं मेरा मालक इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। कलयुग कहे मेरे भगवन्त, मैं सच दयां दृढ़ाईआ। मैं साबत रहिण नहीं दिता कोई कलयुग सन्त, माया विच सारे दिते फसाईआ। सुहागण रहिण नहीं दिती साची नार कोई कन्त, कन्त कन्तूहल सेज ना कोए हंढाहीआ। वैरागी बैरागी त्यागी वसण नहीं दिता तेरा मणीआं मंत, मन वासना सारी सृष्टी कीती हल्काईआ। झगड़ा पा के जीव जंत, साध सन्त दिते लड़ाईआ। गढ़्ह बणा के हउमे हंगत, ब्रह्म पारब्रह्म दिता भुलाईआ। कोई रहिण नहीं दिता बोध अगाधा पंडत, माया ममता विच होए हल्काईआ। साचा मेला रहिण नहीं दिता विच संगत, गुरमुख गुरमुख मिल के प्रभ दा शुकर ना कोए मनाईआ। झगड़ा पा के अंदर जेरज अण्डज, उत्भुज सेत्ज तेरे दर तों दिती भुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मैनूं दे माण वड्याईआ। कलयुग कहे प्रभ मैं तेरा नन्हां बच्चा बाल नादान, चौथा युग नज़री आईआ। मैं शरअ कर
शैतान, शरीअत विच सारे दिते भुलाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण होए हैरान, अञ्जील कुरान नेत्र नीर वहावे मारे धाईंआ। साचा रिहा ना किसे धर्म ईमान, कामल मुर्शद नज़र कोए ना आईआ। चारों कुण्ट दिसे वैरान, वैरी घर घर बैठे पंज चोर रहे सताईआ। तेरा नाम संदेसा सुणे ना कोए फ़रमान, एहो मेरी वड्डी वड्याईआ। जूठ झूठ चला के दुकान, ज्ञानी ध्यानी विद्वानी विच दिते फसाईआ। कुछ प्रभू मैनूं दे इनाम, थोड़े समें विच बहुती सेवा कर वखाईआ। काम क्रोध दे बणा के सारे ग़ुलाम, नौ दवारयां विच चक्र दिते लगाईआ। तेरा दरस मूल ना पाण, सनमुख हो के सीस ना कोए झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे दर कर परवान, धुर दरबारी तेरी साची सेव कमाईआ। पुरख अकाल कहे कलयुग शाबास, पुश्त पनाह हथ्थ टिकाईआ। तूं आपणी पूरी कीती आस, जगत आसा आपणे नाल मिलाईआ। एह कारज तेरा ख़ास, जो सदी चौधवीं पूरा देणा कराईआ। कलयुग वेख अन्धेरी रात, नूरी चन्द देणा छुपाईआ। अगे लेखा जाणे पुरख अबिनाश, बेपरवाह आपणा हुक्म वरताईआ। तैनूं दे के सच प्रेम दी दात, भण्डारा ख़ाली दए भराईआ। तेरा गोबिन्द नाल नात, रिश्ता फ़रिश्तयां तों दए तुड़ाईआ। ओस दी रखणी याद, जो याददाशत विच रखे लोकाईआ। जिस ने सतिजुग साचा करना आबाद, आबादी भगतां दी नाल वधाईआ। जिस नूं समझे ना कोए दिमाग़, बुद्धी विचार ना कोए वखाईआ। जन्म मरन वरन बरन ज़ात पात दीन मज़्हब तों करना आज़ाद, पुरख अकाल इक्को इष्ट देणा वखाईआ। जेहड़ा फ़रमान बिना इस्लाम नानक निरबाण, दस्सया विच बग़दाद, जिस नूं लेखा लिख के दस्से ना कोई कलम दवात, उह आउणी अगम्मी आवाज़, जिस अंदरों खोल्हणा राज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। कलयुग तेरा अन्त, पुरख अबिनाशी आप जणाईआ। सतिजुग साचे साचा मिलणा मंत, मंत्र आपणा नाम देणा जणाईआ। आत्म परमात्म नाता जुड़ना नार कन्त, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। कोटां विच्चों गुरमुख थोड़े लभ्भणे सन्त, सति सतिवादी मिल के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साची धार दए उपजाईआ। कलयुग तेरा अन्तिम चुकणा लहिणा, लोकमात रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचे देणा देणा, जुग चौकड़ी प्रभ दी रीती चली आईआ। तूं वाहवा सोहणा मन्नया कहिणा, सेवा सच कमाईआ। तिन्न युग प्रभ चरणां विच बहणा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा लेखा दए मुकाईआ। कलयुग, पुरख अकाल आदि जुगादि दा अदली, अदालत सच लगाईआ। शब्दी हुक्म करे बदली, बदला चुक्के जगत लोकाईआ। पन्ध मुकाया मंज़लो मंज़ली, वेला अन्तिम गया आईआ। जिस दी धार विच लोकमात संसार ओसे ने सद लई, सद्दा दे
के ल्या बुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणा हुक्म वरताईआ। सति धर्म प्रभ दा हुक्म चले जुग चार, चौकड़ी मेट ना कोए मिटाईआ। कलयुग अन्तिम लए अवतार, जोती जाता फेरा पाईआ। शब्दी डंका वज्जे विच संसार, चारों कुण्ट लए उठाईआ। सति धर्म दा इक विहार, विहार अंदर दए दरसाईआ। इक्को नाम शब्द जैकार, ढोला इक्को इक सुणाईआ। एका नाम वणज कराए वापार, वस्त इक्को हट्ट खुल्हाईआ। भगत भगवान दा मार्ग दस्स सुखाल, शाह कंगाल दए वड्याईआ। जिन्हां होए सहाई दीनां बंधप दीन दयाल, दीनन आपणी गोद बहाईआ। समरथ स्वामी बण रखवाल, रक्ख्या करे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग सति धर्म करे बहाल, बिहबल करे सर्ब लोकाईआ।
१२ सावण शहिनशाही सम्मत २ बली सिँघ दे गृह पिण्ड कैरों ज़िला अमृतसर
सति धर्म, सतिजुग दा मालक होवे प्रभ आप, परम पुरख प्रभ आपणी दया कमाईआ। चार कुण्ट इक्को दस्से जाप, जगजीवण दाता आपणा नाउँ प्रगटाईआ। आत्म परमात्म देवे धुर दा साथ, निरगुण निरगुण सगला संग निभाईआ। शब्द अगम्मी घर घर वजाए नाद, अनहद नादी नाद सुणाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, गृह मन्दिर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दवारा इक प्रगटाईआ। सति धर्म, सतिजुग दा मालक होवे इक, एकँकार नज़री आईआ। वस्त अमोलक पावे भिक्ख, नाम भण्डारा इक वरताईआ। भगत सुहेले सज्जण बणा के धुर दे सिख, सिख्या साख्यात समझाईआ। अगला मार्ग देवे लिख, भविख्त दे दृढ़ाईआ। साचे सन्तां दर्शन देवे नित नवित, आपणा फेरा पाईआ। ठाकर हो के वसे चित, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा घर दए वसाईआ। सति धर्म, सतिजुग दा मालक होवे पुरख समरथ, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। चार वरन अठारां बरन दस्से इक्को गथ, सोहला ढोला सतिगुर आप सुणाईआ। नाम प्रीती धुर दा जोड़े नत्त, आत्म परमात्म मेला सहिज सुभाईआ। धीरज देवे सन्तोख सति, धर्म दया आप कमाईआ। घर घर उपजे ब्रह्म मत, मन वासना होए ना कोए हल्काईआ। निज नेत्र लोचन खोल्हे अक्ख, अक्खरां तों बाहर करे पढ़ाईआ। अमृत अमिउँ दे के रस, रस्ता धुर दा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत भगवान दा सांझा कर के जस, सिफ्तां नाल सिफ्त सालाहीआ। सति धर्म, सतिजुग दा मालक होवे इक इकल्ला,
आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप बणाए इक महल्ला, गली कूचा वण्ड ना कोए वण्डाईआ। पावे सार जलां थलां, डूँग्घे सागर फोल फुलाईआ। आत्म परमात्म सब नूं फड़ाए शब्दी पल्ला, जगत तन्द ना कोए बंधाईआ। धाम वखाए निहचल इक अटल्ला, सच महल्ला सोभा पाईआ। जित्थे आदि जुगादी दीपक बला, जोती नूर करे रुशनाईआ। शब्दी धार आपे रला, रूप रंग रेख वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा लोकमात लए प्रगटाईआ।
१२ सावण शहिनशाही सम्मत २ जागीर सिँघ दे गृह पिण्ड कैरों ज़िला अमृतसर
सति धर्म, सतिजुग सति सतिवादी लग्गे जड़्ह, करनी दा करता आप लगाईआ। इक्को नाउँ सृष्टी जाए पढ़, इष्ट ध्यान इक्को इक लगाईआ। इक्को मंज़ल जावण चढ़, पुरख अकाल मिले सरनाईआ। इक्को प्रकाश होवे घर घर, हर हिरदे वज्जे नाम वधाईआ। इक्को नहाउण सरोवर सर, सतिगुर चरण धूढ़ दुरमति मैल धवाईआ। इक्को कन्त सुहागी लैणा वर, आत्म परमात्म नाता जोड़ जुड़ाईआ। इक्को सुहञ्जणा होवे दर, हरि भगत दवारा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग देवे माण वड्याईआ। सतिजुग साचे सोहे इक दरबार, दीन दयाल आप सुहाईआ। वड्याई मिले वरन चार, अठारां बरन ख़ुशी मनाईआ। रसना जेहवा गावे इक जैकार, ढोला धुर दा राग अल्हाईआ। वस्त अमोलक सर्ब मिले भण्डार, दर ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। ऊँच नीच दा रहे ना कोए विचार, ज़ात पात दी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। पुरख अकाल दा सांझा होवे प्यार, परवरदिगार हकीकत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति बख्शे इक सरनाईआ। सतिजुग साचा बणे इक धाम, धर्म दवारा सोभा पाईआ। नज़री आए धुर दा राम, रमईआ हर घट डेरा लाईआ। सोभा पाए अगम्मी शाम, लख चुरासी गोपी काहन हंढाहीआ। संदेसा देवे धुर पैग़ाम, पैगम्बरां दा मालक नूर ख़ुदाईआ। नाम दृढ़ाए सतिनाम, निरगुण सरगुण परदा आप उठाईआ। सच गृह दस्से प्रणाम, बिन कदमां सीस झुकाईआ। शरअ दा रहे ना कोए ग़ुलाम, मज़्हबां बन्धन ना कोए पाईआ। मंज़ल चढ़ना होवे आसान, टिल्ले पर्बत खोजण कोए ना जाईआ। काया माटी अंदर साचे मन्दिर मिले श्री भगवान, आत्म सेज सुहञ्जणी डेरा लाईआ। बिन नूर करे बिसराम, आसण सिँघासण इक्को रिहा सुहाईआ। जन भगतां मेले मेला विच जहान, जहां तहां लए उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा नाम दस्स के सच निशान, निशाना धर्म दए जणाईआ। किरपा करे हो मेहरवान, मेहर
नज़र इक उठाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख ठांडे दर करे परवान, जन्म कर्म दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे इक्को रखे आण, हुक्मे अंदर चले सृष्ट सबाईआ।