पुस्तकालयभाग १९

१२ सावण शहिनशाही सम्मत २ बीबी बीरो दे गृह पिण्ड कैरों ज़िला अमृतसर

सति धर्म, सतिजुग साची खेल करे अभिओ, अभेव अगम्म अगम्म अगम्म बेपरवाहीआ। परवरदिगार नज़री आए सब दा मालक दयो, देवत सुर विष्न ब्रह्मा शिव सीस सर्ब निवाईआ। आत्म परमात्म जणाए सच्चा नेंहु, नाता सुरती शब्द आप जुड़ाईआ। अमृत रस बरखे सच्चा मेंहु, बूँद स्वांती प्रेम बरसाईआ। भगत वछल साचे सन्तां बणे पिउ, गुरमुख गुरसिख आपणी गोद उठाईआ। बिख्या रस अंदर रहिण ना देवे विहुं, कूड़ कुड़यारा बाहर कराईआ। भय अंदर दो जहान विच कोई कह ना सके क्यों, प्रभ ने सतिजुग मार्ग दिता लाईआ। पुरख अकाल आपणी बिध करे इउँ, जो गुर अवतार पीर पैगम्बर गए लिखाईआ। जन भगतां झगड़ा मुका के साढे तिन्न हथ्थ सीउँ, सनमुख हो के आपणा भेव खुल्हाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी पुरख अकाल एका रिहों, रहबर बण के जुग जुग वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप प्रगटाईआ। सति धर्म, सतिजुग होवे सति सतिवाद, विद्या धुर दी आप पढ़ाईआ। आत्म परमात्म सब दी सांझी होवे याद, इक्को नाम जीव आत्मा ढोला गाईआ। मनुआ करे ना कोए फ़साद, घर पंच परपंच ना कोए लड़ाईआ। नाद धुन सुणाए साची आवाज़, सुन्न समाध विच्चों बोध अगाध दृढ़ाईआ। सति धर्म दा खुल्ले सच्चा राज़, कूड़ी क्रिया परदा रहे ना राईआ। धरनी धरत धवल दा खेड़ा होवे आबाद, गुरमुख बूटे लोकमात लहराईआ। सोई सुरती सन्तां जावे जाग, आलस निंद्रा दए गवाईआ। हँस बुद्धी होवे काग, सोहँ ढोला सृष्टी दृष्टी अंदर गाईआ। प्रभ मिलण दा उपजे सर्ब वैराग, वैरी दूत दुष्ट ना कोए सताईआ। जगत तृष्ना ममता बुझे आग, हउमे रोग ना कोए उपजाईआ। घट दीपक जगे चिराग़, सतिगुर जोत होवे रुशनाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरन बणे इक समाज, ऊँच नीच इक मिले वड्याईआ। सति धर्म दा बेड़ा चले जहाज़, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे जुगादि आदि, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा सदा आपणा हुक्म वरताईआ।

१२ सावण शहिनशाही सम्मत २ बीबी कंसो दे गृह पिण्ड ठकर कौड़ा ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचा धर्म चलाए निरँकारा, निरगुण निरवैर दया कमाईआ। इक्को इष्ट मन्ने सर्ब संसारा, वरन बरन एका नाम ध्याईआ। एका नाम डंका वज्जे जैकारा, चार कुण्ट दहि दिशा करे शनवाईआ। निर्मल दीपक जोत होवे उज्यारा, कलयुग अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी दया कमाईआ। सति धर्म, सतिजुग साचा इक्को होवे इष्ट, पुरख अकाल सीस सर्ब झुकाईआ। दीन दुनी दी सांझी होवे दृष्ट, आत्म परमात्म प्रभ परदा दए उठाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया सांत सति करे तृप्त, पंज तत अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर किसे दी करनी पए ना मिन्नत, पाहन पूजण कोए ना जाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां पतिपरमेश्वर पूरा करे भविख्त, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद शब्द अनाद इक चलाईआ। सति धर्म, सतिजुग सच्चे चले एका नाउँ, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ। पुरख अकाल गावण थाँईं थाउँ, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल ढोला सोहला धुर दा गाईआ। सचखण्ड अबिनाशी करे सच न्याउँ, हक अदालत परवरदिगार सांझा यार मुकामे हक इक लगाईआ। भगत सुहेले सन्त सज्जण निरगुण निरगुण पकड़े बाहों, आत्म परमात्म मेला धुर दा लए मिलाईआ। हँस बुद्धी गुरमुख करे कलयुग कूड़ ना रहे काउँ, सच सुच आपणा नाम दए समझाईआ। मानुख मानव मानस भाग लगावे साढे तिन्न हथ्थ गाउँ, गृह मन्दिर अंदर निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा धर्म एकँकार इक अकल्ला दए प्रगटाईआ। सति धर्म, सतिजुग सच्चा पुरख अकाल देवे जाप, अजपा जाप आप दृढ़ाईआ। किरपा करे हर घट वस्या आप, आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म बन्द कवाड़ी परदा खोल्ह देवे ताक, नौ दवारे लेखा दए चुकाईआ। निझर झिरना अमृत बूँद देवे सवांत, अमिउँ रस आपणी धार वहाईआ। अनहद शब्द वजाए अनादी नाद, धुन आत्मक राग करे शनवाईआ। निर्मल नूर जोत करे प्रकाश, आदि निरँजण जोती जाता डगमगाईआ। कूड़ी क्रिया अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर मेटे अन्धेरी रात, साहिब सतिगुर नूरी चन्द शब्द चमकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म बोध अगाध दस्से आपणी गाथ, भेव अभेदा अछल अछेदा आपणा दए खुल्हाईआ। सति धर्म, सच दवारा सचखण्ड दिसे आप रघुनाथ, रघुपत हो के रमईआ सईआ परदा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचे देवे माण वड्याईआ।सति धर्म, सतिजुग साचे पुरख अकाल एका वज्जे डंका, चार कुण्ट दहि दिशा सिर ना कोए उठाईआ।

हुक्म सुणाए धुर फ़रमाना राउ रंका, शाह सुल्ताना जीव जहाना भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। करे खेल अबिनाशी करता धुर दा कन्ता श्री भगवन्ता, दो जहान एको कार कमाईआ। वेस वटाए आदि अन्ता जुगा जुगन्ता, गुर अवतार पीर पैगम्बर निरगुण सरगुण आपणा खेल खिलाईआ। देवे माण पंज तत काया माटी सरीर साचे सन्ता, शब्द धार एकँकार आपणा नाउँ प्रगटाईआ। मन मनसा रहिण ना देवे गढ़्ह हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बिन सतिगुर शब्द दूजा नज़र ना आवे कोई पंडता, चौदां विद्या कम्म किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बार अनका, अनक कलधारी आपणी कल वखाईआ। सति धर्म, सतिजुग साचा परम पुरख देवे उपदेश, दो जहानां आप जणाईआ। जिस नूं · झुकदे विष्न ब्रह्मा महेष, शंकर दर बैठा सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर करन आदेस, सजदयां विच निउँ

निउँ सीस निवाईआ। सो मालक ख़ालक प्रितपालक सचखण्ड निवासी इक नरेश, नर नरायण वड्डी वड्याईआ। कलयुग अन्त सति सति देवे इक संदेश, सुनेहड़ा आपणा हुक्म सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर अवतार पैगम्बरां पूरा करे लेख, लिख्त भविख्त आपणे विच रखाईआ। सति धर्म, सतिजुग साचा चले राह, रहबर इक्को परम पुरख अख्वाईआ। नाम निधान श्री भगवान सब दी झोली देवे पा, ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। सतिगुर शब्द गहर गम्भीर बेनज़ीर धुर दा बणे मलाह, बेड़ा मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। सचखण्ड दवारा एकँकारा जन भगतां दए वखा, निर्मल जोती कमलापाती इक्को डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी करे हक न्याँ, हकीकत विच्चों असलीअत वेख वखाईआ। सति धर्म, अबिनाशी करता साची दस्से इक कलाम, कलमा कायनात पढ़ाईआ। प्रगट हो के नज़री आवे इक अमाम, अमामां दा अमाम जलवागर नूर ख़ुदाईआ। जो ईसा मूसा मुहम्मद दिन्दा रिहा पैग़ाम, हज़रतां करदा रिहा पढ़ाईआ। वसणहारा हक मुकाम, लाशरीक आपणा नाउँ धराईआ। सतिजुग साचा मार्ग दस्से आप आसान, एहसान सिर ना सके उठाईआ। इक्को इष्ट दस्से जीव जहान, जागरत जोत होए रुशनाईआ। चौदां तबक निउँ निउँ सीस झुकाण, सिर सर ना कोए उठाईआ। जिस दी सिफ्त करे अञ्जील कुरान, अलिफ़ ये नाल जगत पढ़ाईआ। सो खेल करे वाली दो जहान, हुक्में अंदर दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी धुर दी धार आपणे हथ्थ रखाईआ। सति धर्म, सतिजुग साचे एका उपजे ज्ञान, अज्ञान रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अबिनाशी बख्शे धुर दा चरण ध्यान, पंजां तत्तां वाला गुरू ना कोए मनाईआ। शब्द गुरू होवे प्रधान, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप ब्रह्मण्डां खण्डां हुक्म जणाईआ। जिस दी शाह सुल्तानां राज राजानां जीव जहाना

मन्नणी पए आण, देवत सुर बचया रहिण कोए ना पाईआ। भगत सुहेले गुरू गुर चेले सन्त जन जन भगत गुरमुख गुरसिख करे पहिचाण, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे इक्को देवे आपणा दान, नाम निधाना श्री भगवाना झोली पाईआ। सति धर्म सतिजुग साचा इक्को होवे रस्ता, पगडण्डी रहिण कोए ना पाईआ। परम पुरख दे नाम दा काया मन्दिर अंदर सब नूं खोल्हणा पए बस्ता, बाहर पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। सच प्रेम धुर दे नेम नाल करे सस्ता, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ लभ्भण कोए ना जाईआ। आत्म रस नाम ख़ुमारी नाल करे मस्ता, शब्द दीवाना श्री भगवाना आप बणाईआ। लहिणा देणा चुकाए अर्शा फ़र्शा, अर्शां तों परे निरगुण धार आपणी दए समझाईआ। देवे दरस जन भगतां, जन्म जन्म दी मेटे हरसा, हवस अगे ना कोए वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग सच्चे साची धार इक वखाईआ। सति धर्म, सतिजुग साची दे इक प्रीत, प्रीतम हो के दया कमाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को चले रीत, रीतीवान आपणा हुक्म चलाईआ। झगड़ा पए ना मन्दिर मसीत, पंडत पांधा मुल्ला शेख़ कम्म किसे ना आईआ। सब दा मार्ग इक्को होवे ठीक, ठाकर नूरी करता नज़री आईआ। आत्म परमात्म परब्रह्म ब्रह्म मिल के गावण सारे गीत, गोबिन्द शब्द ढोला वज्जे नाम वधाईआ। काया माटी होवे सब दी ठांडी सीत, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, झगड़ा मुकाए ऊँच नीच, राउ रंक ज़ात पात दीन मज़्हब लेखा दए गवाईआ। सति धर्म, सतिजुग सच्चे इक्को होवे धार, धरनी धरत धवल मिले वड्याईआ। लेखा रहे ना मुहम्मदी चार यार, चारों कुण्ट इक्को खेल प्रभ दा नज़री आईआ। तूं मेरा मैं तेरा सृष्टी दृष्टी अंदर होवे प्यार, विषयां वाला गुरू मन्नण कोए ना जाईआ। सब दा मालक ख़ालक प्रितपालक होवे पुरख अकाल, दीन दुनी आपणे हुक्में अंदर चलाईआ। सतिजुग सतिगुर शब्द सब दा होवे सालस, ख़ालस ख़ालसा लए प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे निंद्रा आलस, गफ्लत रहिण कोए ना पाईआ। मेहरवान हो के महबूब मुहब्बत विच जगत जिज्ञासूआं बदले आदत, अमीर ग़रीब ज़मीर आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचे नाम दी बख्शिश कर सखावत, झोली सब दी दए भराईआ।

१२ सावण शहिनशाही सम्मत २ बूड़ सिँघ दे गृह पिण्ड बरनाला ज़िला अमृतसर

सति धर्म, सतिजुग किरपा करे गहर गम्भीर वड गुण सागर, अगम्म अथाह बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। नाम

वणज कराए पुरख अकाल दीन दयाल बण के धुर सौदागर, चार कुण्ट दहि दिशा वस्त अमोलक काया गोलक इक्को पाईआ। साचे सन्तां भगतां निर्मल कर्म करे उजागर, दीन दुनी दा मालक वड अकालण दुरमति मैल अन्तर अन्तर धवाईआ। हुक्मरान दो जहान होवे करीम करता कादर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अबिनाशी करता आपणा हुक्म वरताईआ। योद्धा सूरबीर होवे वड बहादर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। साची करनी करे करतार, करता पुरख बेपरवाहीआ। जिस दा खेल सदा जुग चार, जुग चौकड़ी हुक्में अंदर रिहा भवाईआ। नाम संदेसा मन्नदे रहे गुर अवतार, पैगम्बर सजदयां विच सीस झुकाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव आवण जावण वारो वार, थिर रहिण कोए ना पाईआ। देवत सुर सदा पनिहार, खाणी बाणी मिल के ढोला गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति दवारा इक प्रगटाईआ। सति दवारा खोल्हे एक, एकँकार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। लख चुरासी बख्शे धुर दी टेक, टिक्के मस्तक नाम धूढ़ी दए लगाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया जगत रहे ना भेख, माया ममता मोह हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। झगड़ा रहे ना मुल्ला शेख़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवाद शब्द अनाद इक्को दए सुणाईआ। शब्द अनाद उपजे जग, लोकमात वज्जे वधाईआ। जन भगतां मेला होवे उपर शाह रग, नौ दवारे पन्ध दए मुकाईआ। जगत वासना रहे कोई ना हद्द, ममता मोह ना कोए रखाईआ। धुर दी धार साचा शब्द जणाए अनहद, आत्म दरसी आपणी दया कमाईआ। सच दुआर एकँकार गृह मन्दिर अंदर जावे लँघ, ईड़ा पिंगल सुखमन सके ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां बख्शे साचा परमानंद, निजानंद वज्जदी रहे वधाईआ। सति धर्म जन भगतां प्रभ होए सुहेला, सज्जण इक्को नज़री आईआ। आत्म परमात्म कर के मेला, मिलणी जगदीश आपणे नाल कराईआ। भेव रहे ना गुरू चेला, चेला गुर सुरती शब्द आपणा परदा लाहीआ। वसणहारा सचखण्ड दवारे धाम नवेला, निरगुण नूर जोत प्रकाश सरगुण साचे करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक्को इक सुहाईआ। सच दुआर होवे सोभावन्त, सचखण्ड वज्जे वधाईआ। थिर घर बणाए अगम्मी बणत, घड़न भन्न्हण समरथ आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। शब्दी धार जणाए हुक्म अगम्मी मणीआं मंत, संदेसा नरेशा इक्को इक समझाईआ। लख चुरासी मालक ख़ालक प्रितपालक बण के धुर दा कन्त, सेज सुहञ्जणी अन्तर आपणा परदा दए उठाईआ। झगड़ा मुका के जीव जंत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट भीतर गृह गृह वेखे थाउँ थाँईंआ।

वेखणहारा थान थनंतर, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जिस दा आदि जुगादि शब्द फ़रमाना मंत्र, रसना जेहवा पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। बिन भगतां भेव ना पाया किसे निरंतर, अन्तर ब्रह्म विच्चों पार ना कोए कराईआ। लहिणा देणा चुकावे गुरमुख साचे सन्तन, सत्ता आपणी दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे नव तन, नव नौ चार झगड़ा रहे ना राईआ। सति धर्म, सतिजुग साचे मिले वस्त अनमोल, पुरख अबिनाशी झोली पाईआ। धुर दे कंडे देवे तोल, जगत तराजू नज़र कोए ना आईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार विच वरभण्ड ब्रह्मण्ड खण्ड देवे खोल्ह, ख़ालक ख़लक आपणी वस्त आप वरताईआ। भाग लगाए दया कमाए धरनी धरत धवल उपर धौल, दया दूत सच सपूत आपणा हुक्म मनाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां पूरा करे कीता कौल, सदी चौधवीं वेला वक्त दए गवाहीआ। प्रभ का भेव कोए ना जाणे पंडत पांधा रौल, हिन्दसयां अक्खरां अंकां विच सके ना कोए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे साची धारा जाए मौल, मौला हो के आपणा हुक्म वरताईआ। सति धर्म, सतिजुग साचा देवे प्रभ भरोसा, अबिनाशी करता दया कमाईआ। इक्को नाम दो जहान चले होका, हुक्म इक्को इक सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा ठाकर स्वामी आत्म परमात्म सच सलोका, सो साहिब जीवां जंतां आप दृढ़ाईआ। लख चुरासी विच्चों मानस देही प्रभ मिलण दा मौका, विछड़यां फेर मेल ना कोए कराईआ। पुरख अकाल दीन दयाल इक्को एका ओटा, जो ओड़क जोती जोत विच रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ी क्रिया मन वासना गृह मन्दिर कढ्ढ खोटा, सति सति दए समझाईआ। सति धर्म सति सतिवादी देवे धुर दी दात, दाता दानी आप वरताईआ। सतिगुर शब्द बिना वड्डी ना कोई करामात, मूर्ख मुग्ध समझ किसे ना आईआ। जिस सिमरत कोट जन्म दा उतरे पाप, पतित पुनीत दए बणाईआ। मिले वड्याई माटी ख़ाक, पंज तत वज्जे वधाईआ। सज्जण बणे धुर दा साक, पुरख अकाला आपणा जोड़ जुड़ाईआ। एथे ओथे दो जहानां निरगुण देवे साथ, जगत विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। बाल अंञाणे गुरमुख गुरसिख हरिजन भगत बहावे चुक्के गोदी आप, आप आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग सच्चे तेरे विच बख्शे इक इतफ़ाक, निफ़ाक दा झगड़ा दए गवाईआ। सति धर्म, सतिजुग साचे साचा होवे मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। सति धर्म दा वधे प्रताप, कूड़ी क्रिया रहे ना राईआ। करता पुरख करे इन्साफ़, अदली हो के अदल कमाईआ। रूह बुत्त दोवें करे पाक, भगतां अंदर वजदी रहे वधाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्हे ताक, चारों तरफ़ करे रुशनाईआ। नाम निधाना सुणाए नाद, अनहद रागी राग सुणाईआ। सति जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए चुकाईआ।

सचखण्ड दवारे कर निवास, धर्म दवारा इक वखाईआ। जित्थे नज़र ना आए कोई माई बाप, भाई भैण साक सज्जण सैण नार कन्त सेज ना कोए सुहाईआ। इक्को नूर जोत प्रकाश, तख्त निवासी नज़री आए आप, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा मात धर, धरनी धरत धवल धर्म दुआर इक बणाईआ। सति धर्म, धरनी उत्ते होवे धर्म दवार, चार वरन मिले वड्याईआ। इक्को नाम होवे जैकार, डंका वज्जे थाउँ थाँईंआ। ख़ुशी मनावण गुर अवतार, पैगम्बर ढोले गा गा रंग रंगाईआ। करे खेल आप करतार, करनी दा करता कुदरत आपणी वेख वखाईआ। चौथा जुग करे पार, पारब्रह्म प्रभ लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई दा एको एक करे आहार, रसना रस जगत स्वाद ना कोए वखाईआ।

१२ सावण शहिनशाही सम्मत २ लक्षमण सिँघ दे गृह पिण्ड भूरे ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचे किरपा करे प्रभ दीन दयाल, दीनां अनाथां वेख वखाईआ। भगत वछल हो कृपाल, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख वेखे आपणे लाल, वरनां बरनां विच्चों बाहर कढाहीआ। साची सिख्या देवे नाम सिखाल, जगत विद्या तों बाहर करे पढ़ाईआ। अमृत जाम प्याला दए प्याल, रस अगम्मी आप चखाईआ। झगड़ा रहिण ना देवे शाह कंगाल, ऊँचां नीचां इक्को घर वसाईआ। सति धर्म वखाए आपणी धर्मसाल, गुर दर मन्दिर इक्को इक वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दए सरनाईआ। सच दुआर श्री भगवान चरण, दो जहानां सोभा पाईआ। जित्थे मुक्के मरन डरन, जन्म गेड़ ना कोए भवाईआ। नेत्र खुल्ले हरन फरन, निज नेत्र लोचन होए रुशनाईआ। पुरख अकाल मिले करनी करन, कुदरत दा कादर मेल मिलाईआ। सन्त सुहेले साची मंज़ल चढ़न, नौ दवारे पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ठांडा दर दए वखाईआ। ठांडा दर पुरख अबिनाश, सचखण्ड दवारा इक वखाईआ। जेहड़ा आदि जुगादि होए ना कदे विनास, छप्पर छन्न रूप ना कोए बदलाईआ। सो इक्को निर्मल जोत रहे प्रकाश, सूरज चन्द ना कोए रुशनाईआ। भगत भगवान मिल के पैंदी रहे रास, आत्म परमात्म मिल के गोपी काहन रूप वटाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पारब्रह्म ब्रह्म मिल के गावे गाथ, शब्दी शब्द होवे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साची दात, नाम भण्डारा सच वरताईआ। नाम भण्डारा धुर दी दात, जन भगतां आप वरताइंदा।

अन्ध अन्धेर मेटे अन्धेरी रात, सति सतिवादी साचा चन्द चढ़ाइंदा। शब्दी सुरती नाता जोड़े पुरख बिधात, आत्म परमात्म मेला आप मिलाइंदा। सोहँ शब्द आदि जुगादी गाथ, गुर अवतारां पैगम्बरां आप समझाइंदा। चार वरन अठारां बरन दस्से इक जमात, वरन बरन राह ना कोए चलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे इक इकांत, इक इकल्ला सोभा पाइंदा। इक इकल्ला एकँकार, आदि जुगादि अख्वाईआ। कलयुग कूड़ा धरती उत्तों कढ्ढे बाहर, सतिजुग साचा मात धराईआ। माया ममता मोह विकार ना रहे हँकार, आशा तृष्ना ना जगत सताईआ। साचा बख्शे इक प्यार, पिता पूत करे ना कोए लड़ाईआ। आत्म परमात्म मिल के ढोला गावे अगम्म अपार, सोहला साचा राग अल्हाईआ। सति सतिवादी सतिजुग साची उपजे धार, धर्म दवारा इक प्रगटाईआ। ऊँच नीच रहे ना कोए विचार, क्षत्री ब्राह्मण शूद्र वैश शरअ ना कोए बणाईआ। सर्ब जीआं दा सांझा करे प्यार, जगत विभचार दुराचार विरोध विकार अंदरों दए कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म धरे विच संसार, संसा कूड़ा जगत रोग दए मिटाईआ। जगत रोग मिटे जग, ममता मोह ना कोए सताईआ। कूड़ी तृष्ना रहे ना अग्ग, तत्व तत ना कोए तपाईआ। मेहर करे पुरख समरथ, दयावान दया कमाईआ। साचे नाम दी दे के वथ, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। अंदर खोल्ह के निरगुण अक्ख, सरगुण करे रुशनाईआ। आत्म परमात्म कदे रहिण ना देवे वक्ख, मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ी क्रिया देवे मथ्थ, सति धर्म, सतिजुग लोकमात करे प्रगट, प्रगट हो के साचा हट्ट खुल्हाईआ।

१२ सावण शहिनशाही सम्मत २ गोपाल कौर दे गृह पिण्ड भूरे ज़िला अमृतसर

जन भगतां आत्म परमात्म प्रभ देवे साचा सुख, त्रैगुण अग्नी तत ना कोए तपाईआ। लोभ विकार माया ममता व्यापे कोए ना दु:ख, कूड़ कुड़यार विभचार ना कोए सताईआ। जगत तृष्ना रहे कोई ना भुक्ख, सांतक सति दए वरताईआ। लेखे लावे मानस देही पंज तत मनुक्ख, आवण जावण गेड़ा दए कटाईआ। सफ़ल कराए जनणी कुक्ख, मेहरवान मेहर नज़र नाल पार कराईआ। शब्दी धार गोदी लए चुक्क, गोबिन्द शब्द हथ्थ वड्याईआ। आवण जावण लख चुरासी गेड़ा जाए मुक, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां देवे माण वड्याईआ। जन भगतां कदे ना होवे चिन्ता रोग, संसा ग़म ना कोए सताईआ। पुरख अकाल दीन दयाल देवे दरस अमोघ, जोती

नूर कर रुशनाईआ। चरण प्रीती साची नीती बख्शे साचा जोग, जुगीशर तपीश्र मुनीश्र लेखा दए चुकाईआ। आत्म परमात्म बह के सच दुआर दी दस्से मौज, ममता मोह विकार मिटाईआ। सुरती शब्द करा के खोज, परदा अंदरों दए उठाईआ। आत्म सेजा करे चोज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जन भगतां कोई ना रहे संताप, संसा जगत ना कोए सताईआ। कर किरपा मेटे तीनो ताप, त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ। आत्म परमात्म दस्स के साची ज़ात, दूई परदा दए उठाईआ। शब्द अगम्मी जपा के जाप, अनहद नादी नाद सुणाईआ। निर्मल जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। अमृत दे के बूँद सवांत, निझर झिरना दए वखाईआ। कोट जन्म दे पूरब लाह के पाप, दुतर मैल दुरमति आप धवाईआ। रूह बुत्त दोवें कर के पाक, पतित पुनीत बख्शे सच शरनाईआ। जन भगतां उपर तुठ्ठे परम पुरख प्रभ आप, शाह पातशाह शहिनशाह आपणा रंग रंगाईआ। एथे ओथे दो जहानां निरगुण सरगुण देवे साथ, सगला साथी पुरख अबिनाशी इक्को इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल सर्ब गुणतास, भगतन मीता गहर गम्भीर गुसाँईंआ। जन भगतां मन मनसा रहे कोई ना झेड़ा, जगत दर्द ना कोए दुखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सतिगुर सच्चा बन्न्हे बेड़ा, समुंद सागर संसार विच्चों पार कराईआ। काया माटी साढे तिन्न हथ्थ घर मन्दिर वसे खेड़ा, महल अटल होवे रुशनाईआ। पंच विकार रहे ना अंदर डेरा, शब्द डंके नाल बाहर कढाहीआ। शब्द जणाए दया कमाए भेव खुल्हाए आत्म ब्रह्म समझाए तूं मेरा मैं तेरा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। घर ठांडे साढे तिन्न हथ्थ होवे चाउ घनेरा, सतिगुर शब्द वज्जे वधाईआ। मिले मेल गुरू गुर चेरा, चेला गुरू एका घर बह के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां करे धुर दा मेला, बण विचोला सेव कमाईआ। जन भगतां कूड़ कुड़यार कोई ना सके मोह, जगत ममता विच ना कोए फसाईआ। कलयुग कर सके ना धरोह, जगत जंज़ाल कोए ना पाईआ। उन्हां दे अन्तर वस्या परम पुरख सो, जो हँ ब्रह्म रिहा समझाईआ। जिस दा भेव जगत बुद्धी ना जाणे को, पढ़ पढ़ थक्की सर्ब लोकाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण जावे हो, सरगुण निरगुण आपणी खेल खिलाईआ। सच प्रकाश नूरी जोत अगम्मी करे लो, दीवा बाती कमलापाती हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जिस आत्म नाल परमात्म हो के जावे छोह, परदा ओहला अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर रहिण कोए ना पाईआ। लेखा चुक्क जाए इक दो, दूआ एका इक्को रंग समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां वखावणहारा आपणा सच्चा घर, गृह सच सिँघासण पुरख अबिनाशण इक्को इक रखाईआ। जन भगतां प्रभ धाम दस्से सदा अनडिठ्ठ, जग नेत्र नज़र

किसे ना आईआ। मेहरवान करवट लै बदले पिठ, दीन दयाल दीन दुनी दए बदलाईआ। आत्म अन्तर करे साचा हित, प्रीतम हो के प्रेम वखाईआ। शब्दी धार वसे चित, मन चित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। दयावान दीन दयाल ठाकर स्वामी जन भगतां दर्शन देवे नित, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। धुर दा मालक सदा प्रितपालक वड्डा वड ख़ालक बणे अगम्मी पित, पिता पूत गुरमुख गुर गुर आपणी गोद उठाईआ। शब्दी धार एकँकार विच संसार धुर दा लेखा देवे लिख, जिस दी रेख ना कोए बदलाईआ। सदा सदा सद वड्याई दिन्दा आया गुरमुख साचे सिख, जिन्हां सतिगुर सिख्या अन्तर लई वसाईआ। नाम भण्डार दिन्दा आया वस्त अनडिठ्ठ, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अन्तर आत्म सदा करे हित, हितकारी हो के निरँकारी हो के जगत विकारी कर किरपा पार लँघाईआ।

१२ सावण शहिनशाही सम्मत २ हरदीप सिँघ दे गृह पिण्ड डिबी पुरा ज़िला अमृतसर

सतिगुर शब्द सदा दयाल, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित दया कमाईआ। भगत सुहेले गुरमुख वेखे आपणे लाल, लख चुरासी जीव जंत विच्चों आप उठाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता मोह तोड़ जंजाल, जागरत जोत इक रुशनाईआ। शब्द अगम्मी अनहद वजाए ताल, धुन आत्मक भेव खुल्हाईआ। पूरब जन्म दी लेखे लाए घाल, लहिणा देणा धुर दी दात वरताईआ। नाता तोड़ काल महाकाल, सचखण्ड दुआर इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेले लए वर, मेहरवान महबूब आपणे रंग विच रंगाईआ। जन भगतां पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बख्शे चरण धूढ़, नाम निधाना धुर दी दात झोली पाईआ। माया ममता मोह विकार हँकार नाता तोड़े कूड़ो कूड़, सति धर्म सति सति इष्ट देव स्वामी पुरख अकाल इक्को नज़री आईआ। मेहरवान मुहब्बत विच दीन दयाल दया कर के चतुर सुघड़ बणाए मूर्ख मूढ़्ह, नाम रस अन्तर जप अजपा जाप इक आप जपाईआ। जोती जलवा सति प्रकाश देवे अगम्मी नूर, अन्ध अज्ञान जीव जहान रहिण कोए ना पाईआ। आसा मनसा दर ठांडे पूर, पूरन ब्रह्म ज्ञान दए समझाईआ। दरस वखाए हाज़र हज़ूर, निज घर वासी स्वच्छ सरूप रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत सुहेला इक अकेला एकँकार आपणा घर वखाईआ। जन भगतां प्रभ घर वखाए आदि निरँजणा, निरगुण निरवैर आपणी दया कमाईआ। मेहरवान हो के दाता दानी दर्द दु:ख भय भंजना, कलयुग भव सागर पार लँघाईआ। आत्म परमात्म साचे घर गृह निजानंद देवे साचा परमानंदना, परा पसन्ती मद्धम बैखरी धुन आत्मक राग अगम्मी आवाज़ सुणाईआ। बिन सीस जगदीश दोए कर

दस्से बन्दना, बन्दगी मुशसंदगी इक्को दए समझाईआ। भगत सुहेला दो जहान चाढ़े साचा चन्दना, बिन सूरज चन्द करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहेले लाए आपणे अंगणा, अंगीकार आप अख्वाईआ। जन भगतां जुगो जुग प्रभ लाए आपणे अंग, निरगुण सरगुण मेल मिलाईआ। देवे वड्याई सूरा सरबंग, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। नाम निधान वजाए मृदंग, राग अनादी आप प्रगटाईआ। नौ दवारे पार लँघ, अंदर मंज़ल दए वखाईआ। सच जोत चाढ़ के चन्द, नूर नुराना डगमगाईआ। ख़ुशी कर के बन्द बन्द, बन्दीख़ाने दए तुड़ाईआ। झगड़ा मुकाए चौदां लोक चौदां तबक पुरी लोअ ब्रह्मण्ड, सचखण्ड दवारा इक्को सोभा पाईआ। जित्थे रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्तां वाला ढोला गाए कोई ना छन्द, राग नाद समझ कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगतां देवे इक घर, सच घराना श्री भगवाना सच दुआर एकँकार आपणा इक वखाईआ। भगत सुहेला वसे घर, दरगाह साची सोभा पाईआ। जित्थे ना जन्मे ना जाए मर, मर जीवत रूप ना कोए बदलाईआ। अन्त अख़ीरी मंज़ल जाए चढ़, पौड़ी डण्डे दी लोड़ रहे ना राईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सरनगति सरनाई जाए पड़, सीस जगदीश इक झुकाईआ। सो स्वामी साहिब सुल्तान हो मेहरवान किरपा देवे कर, जोती जाता पुरख बिधाता जोती जोत विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड दवारे सच सिँघासण पुरख अबिनाशण आपे चढ़, चार कुण्ट दहि दिशा उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वेख वखाईआ।

१२ सावण शहिनशाही सम्मत २ मक्खण सिँघ, बख्शीश सिँघ दे गृह पिण्ड भगवान पुरा ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचे तेरा साचा जाप, सो पुरख निरँजण आप प्रगटाईआ। लख चुरासी जीव जंत देवे आप, हरि पुरख निरँजण दया कमाईआ। दीन दुनी मेटे रोग संताप, एकँकारा मेहर नज़र उठाईआ। निर्मल जोत करे प्रकाश, आदि निरँजण नूर नुराना डगमगाईआ। शब्द अगम्मी वजाए नाद, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। लेखा जाणे गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले साध, श्री भगवान सच निशान हो मेहरवान इक वखाईआ। सति दवारे परदा खोल्हे राज़, पारब्रह्म ब्रह्म लेखा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र इक समझाईआ। सतिजुग साचे साचा शब्द चले अगम्म, अगम्मढ़ी कार कमाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी ना मरे ना पए जम्म, जीवण मरन वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जिस नूं जणे ना कोई जनणी तत तन, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश खेल ना कोए खिलाईआ। जिस नूं एथे ओथे दो जहानां सके कोए

ना भन्न, ठठयार हथ्थ किसे ना आईआ। जिस नूं चार युग होवे कदे ना ग़म, चिन्ता चिखा जगत तमअ ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची खेल आप दृढ़ाईआ। सतिजुग साचा नाउँ धरे करतार, कुदरत दा मालक दया कमाईआ। जिस दी आसा रखदे गए गुरू अवतार, पैगम्बर निउँ निउँ सीस झुकाईआ। सो लेखा जाणे सर्ब संसार, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा हुक्म सदा चले जुग चार, निरगुण सरगुण आपणी कार कमाईआ। कागद कलम ना लिखणहार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण भेव कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। सतिजुग शब्द चले अथाह, हरि करता आप जणाईआ। लख चुरासी जीव जंत निरगुण सरगुण बणे मलाह, खेवट खेटा इक्को दो जहानां आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। अन्तर आत्म परमात्म हो के सब दी पकड़े बांह, सचखण्ड दवारा एकँकारा इक्को इक समझाईआ। जन भगत सुहेले गुरू गुर चेले बहाए साची थाँ, सच मुकाम इक्को इक दृढ़ाईआ। कर किरपा कोट जन्म दे मेटे बेअन्त गुनाह, पतित पुनीत दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक दृढ़ाईआ। सतिजुग, शब्द चले गुर शब्दी धार, जिस दी समझ किसे ना आईआ। सुनेहड़ा देवे गुर अवतार, लोक परलोक आप सुणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे ख़ुआर, सतिजुग साचा लोकमात दए धराईआ। चार वरन अठारां बरन ख़ालस ख़ालसा कर त्यार, त्रैगुण अतीता ठांडा सीता इक्को रंग दए रंगाईआ। सालस बण के आप निरँकार, निरवैर हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे धुर दरबार, दरगाह साची बह के ख़ुशी मनाईआ। सतिजुग साचा नाउँ जणाए आदि निरँजण, आदि पुरख वड्डी वड्याईआ। जीवां जंतां होवे दर्द दु:ख भय भंजन, दीनां अनाथां लए उठाईआ। सर्ब जीआं दा होवे सज्जण, ज़ात पात दीन मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सच दवारे सच सरोवर कराए इक्को मजन, अठ्ठ सठ्ठ दी लोड़ रहे ना राईआ। लख चुरासी विच्चों आवे कढ्ढण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा एकँकारा इक्को इक वखाईआ। सतिजुग साचे नाउँ चलाए श्री भगवन्त, भगवन आपणी दया कमाईआ। शब्द गुरू गुरदेव सब दा स्वामी होवे कन्त, कन्त कन्तूहल इक अख्वाईआ। लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत, अन्तश्करन सब दा फोल फुलाईआ। कूड़ी क्रिया गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म परदा दए उठाईआ। बोध अगाधा शब्द अनादा धुर दा बणे पंडत, कलमा हक नाम सच सच दवारे इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची धार आप जणाईआ। सतिजुग साचा नाउँ देवे पुरख अबिनाश, अबिनाशी करते हथ्थ वड्याईआ। जो मण्डल मण्डप पावे रास, गोपी

काहन सर्ब नचाईआ। लेखा जाणे सीता राम विच बनबास, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद पूरी करे ख़ाहिश, कलमा कायनात दृढ़ाईआ। नानक निरगुण सरगुण वसे पास, गोबिन्द डंका शब्द सुणाईआ। सब दी पूरी करे आस, तृष्ना ब्रह्मा विष्न दए बुझाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, प्रकाशवान करे लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचे दरगाह साची देवे माण वड्याईआ। सतिगुर सच्चा सतिजुग होवे शब्द अगम्मी सुत, पुरख अकाल दए वड्याईआ। सति धर्म दी मौले रुत, लोकमात वज्जे वधाईआ। जगत विकारा कढ्ढे कुट्ट, नाम खण्डा हथ्थ चमकाईआ। चार वरनां अठारां बरनां देवे सच सुच, कूड़ विकार रहिण ना पाईआ। जन भगतां उज्जल करे मुख, दुरमति मैल धवाईआ। साचे सन्तां होवे सुख, सुख आत्म विच्चों प्रगटाईआ। गुरमुख गोदी लए चुक्क, फड़ बाहों गले लगाईआ। गुरसिखां तृष्ना मेटे भुक्ख, वस्त अमोलक नाम आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग सच्चे देवे चरण सरन सच्ची सरनाईआ। सतिजुग सच्चा नाउँ चले चौदां लोक, परलोक वज्जे वधाईआ। गावण सारे हक सलोक, ढोला इक्को शहिनशाहीआ। भाग लग्गे काया कोट, वज्जे नाम वधाईआ। प्रकाश होवे निर्मल जोत, अन्ध अन्धेर चुकाईआ। मन बुद्धी दी रहे कोई ना सोच, अनुभव परदा दए उठाईआ। लेखा मुका के हरख़ सोग, चिन्ता ग़म बाहर दए कढाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल साची दस्स के इक्को ओट, ओड़क आपणे विच मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम ख़ुमारी अंदर करे मदहोश, सति प्याला जाम इक प्याईआ।

१३ सावण शहिनशाही सम्मत २ प्रताप सिँघ दे गृह पिण्ड सुगा ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचे पुरख अकाल दस्सणी गाथ, गा गा सारे शुकर मनाईआ। सहारा दीनां अनाथां नाथ, ग़रीबां माण वड्याईआ। भगतां जोड़ना साचा नात, सगला संग बणाईआ। नाम भण्डारा खोल्हणा डूँग्घा खात, अतोट अतुट वरताईआ। सच दर प्रभ दी सोहणी ज़ात, आत्म परदा आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरे नाम दए वड्याईआ। सतिजुग साचे सब नूं देणी धीर, धीरज धीर इक रखाईआ। अमृत ठांडा बख्शणा सीर, रस सतिगुर नाम जाम प्याईआ। हउमें हंगता कढ्ढणी पीड़, दर्दीआं दर्द दुखियां दुख देणा वण्डाईआ। साचा वस्त्र देणा चीर, शब्द ओढण सोभा पाईआ। सच समझाउणा धुर दा पीर, पैगम्बर नूर ख़ुदाईआ। माण देणा ग़रीब अमीर, जो चल आवण सरनाईआ। साचा खण्डा

नाम कटार सति खड़ग खिच्ची रखणी शमशीर, मन शरारत करन कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग सच्चे सच्चा देणा संदेश, हर घट सच जणाईआ। वसो प्रभ दे देस, सचखण्ड कह के सारे गाईआ। जिस दा मालक इक नरेश, दूजा हुक्म ना कोए बदलाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव जिस दवारे दरवेश, दो जहानां मालक बेपरवाहीआ। आत्म परमात्म मिल के खोल्हे भेत, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। दर्शन करो नेतन नेत, नित नवित ख़ुशी मनाईआ। मानस जन्म बणाओ आपणा लेख, लेखा लेखे विच समाईआ। परत के जाओ आपणे देस, जिस घर विच्चों होई जुदाईआ। सदा ज़िंदा रहो हमेश, मर के मरन दी लोड़ रहे ना राईआ। पुरख अकाल अवल्लड़ा वेस, निरगुण नूर करे रुशनाईआ। जिस नूं लभ्भदे केती केत, कोटन कोटि ध्यान लगाईआ। सो खेले खेल आपणी खेड, शब्द खिलाड़ी वेस वटाईआ। जिस ने मात पंज तत दिते भेज, आत्म परमात्म आपणी धार प्रगटाईआ। ओस प्रभू दी माणो साची सेज, जिथ्थों सुत्यां ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग सच्चे बख्शणहार सरनाईआ। सतिजुग जन भगतां नाम अगम्मी लिख्ती देणा ख़त, तकरीर तहिरीर विच बदलाईआ। तुहाडा मालक कमलापात, पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। लहिणा देणा ओस दे हथ्थ, जुग चौकड़ी रिहा चुकाईआ। देवणहारा नाम वथ, भण्डारा धुर दा आप वरताईआ। सर्ब कला समरथ, ओट इक्को इक जणाईआ। सच्चा मार्ग देवे दस्स, रहबर हो के आप समझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा गाउणा जस, ढोला सोहला धुर दा आप प्रगटाईआ। सगल वसूरे जाण लथ्थ, जो दर ठांडे दर्शन पाईआ। सदा खुल्ही रहे अक्ख, लोचन बन्द ना कोए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरा धर्म लगावे सच, भाग लगा के काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह दए बणाईआ।

१३ सावण शहिनशाही सम्मत २ गंडा सिँघ दे गृह पिण्ड दराजके ज़िला अमृतसर

गुरमुख साचा उधरे पार, उदर विच कदे ना आईआ। लेखा मुके काया माटी विच संसार, तन वजूद मिले वड्याईआ। गुर शब्द करे प्यार, प्रेमी प्यारा बह के वेख वखाईआ। आवण जावण देवे गेड़ निवार, चुरासी फाँसी दए कटाईआ। साचा दस्से धाम न्यार, दवारा इक्को इक समझाईआ। जित्थे वसे हरि निरँकार, सचखण्ड बैठा सोभा पाईआ। मेला होवे अन्तिम वार, जोती जोत जोत समाईआ। तिन्हां गुरमुखां सद बलिहार, जो सतिगुर हुक्मे अंदर सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पार उतारनहार बेपरवाहीआ। गुरमुख सच्चा आवण जावण लए कट, कटक कूड़ रहे ना

राईआ। साचा लाहा मानस जन्म लए खट, मिले शब्द नाम वड्याईआ। करे वणज साचे हट्ट, गुर चरण प्रीती सेव कमाईआ। दुरमति मैल जावे लथ्थ, पापां रोग रहे ना राईआ। किरपा करे पुरख अकाल समरथ, बख्शणहार सच्ची शरनाईआ। लख चुरासी विच्चों लए रख, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। नाड़ी नाड़ उबलण ना देवे रत्त, अमृत मेघ इक बरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां होए सहाईआ। गुरमुख सच्चा पार जाए लँघ, शौह दरया ना कोए रुढ़ाईआ। मिले मेल साहिब सूरे सरबंग, शब्दी गुर दया कमाईआ। नाम सुणाए अगम्मी मृदंग, नादी नाद वजाईआ। जोती नूर चाढ़ चन्द, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। आत्म सेज सुहा पलँघ, सच सिँघासण डेरा लाईआ। निज घर दे निजानंद, परमानंद सुख वखाईआ। जन्म कर्म दी टुट्टी देवे गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी आपणी नजर उठाईआ। राए धर्म ना देवे दंड, चित्रगुप्त लेखा मंगण कोए ना आईआ। अन्तकाल पुरख अकाल होवे संग, आत्म आपणे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे माण वड्याई सूरा सरबंग, सुरती शब्द शब्द सुरत जागत सोवत इक्को रंग रंगाईआ।