पुस्तकालयभाग १९

१३ सावण शहिनशाही सम्मत २ तेजा सिँघ दे गृह पिण्ड बासरके ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचे दीन दुनी सांझा होवे इष्ट, चार वरन अठारां बरन सोहला ढोला इक्को इक ध्याईआ। सुरत शब्द खुल्ही रहे ब्रह्म धार सदा नित, कूड़ कुड़यार मोह विकार हँकार रहिण कोए ना पाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश प्रेम प्यार मुहब्बत होवे सृष्ट, ज़ात पात दीन मज़्हब झगड़ा रहे ना राईआ। सति उपदेश पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पूरा होवे रामा वशिष्ट, जगत वासना विशेष लए बदलाईआ। जन भगतां प्यार रहे ना स्वर्ग बहिश्त, पुरख अकाल दीन दयाल इक्को चरण ध्यान लगाईआ। लेखा मुके ईसा मूसा मुहम्मद करिसत, सदी चौधवीं आपणा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति धर्म धरनी धरत धवल उपर दए प्रगटाईआ। सतिजुग साचे देवे सति, सति सतिवादी रूप वटाईआ। सांतक सांत करे पंज तत, त्रैगुण अग्नी ना कोए तपाईआ। नाड़ नाड़ ना उबले रत्त, अमृत मेघ दए बरसाईआ। मन वासना दहि दिशा ना जाए भज्ज, कूड़ी क्रिया अंदरों दए कढाहीआ। काया मन्दिर अंदर प्रगट कर सुच सच, सच संजम इक्को दए समझाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत अंदर नौ खण्ड सत्त दीप जाण वस, झगड़ा जगत ना रहे लोकाईआ। जन भगतां निज लोचन नैण परम पुरख खोल्हे अक्ख, ज्ञान अंजण नाम निधान इक्को पाईआ। निरगुण

नूर जोत प्रकाश करे घट घट, गृह गृह करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी मारे सट्ट, सोई सुरत अकाल मूर्त दए जगाईआ। सर सरोवर साढे तिन्न हथ्थ अंदर वखाए सरोवर अठ्ठ सठ्ठ, अमृत जल निझर धार दए वहाईआ। दुरमति मैल परम पुरख परमात्म आत्म देवे कट, पतित पुनीत दए कराईआ। साचा मार्ग सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी दो जहान, श्री भगवान देवे दस्स, सृष्ट सबाई इक्को नाम ध्याईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करे आपणे वस, सच दवारे मेला हस्स हस्स, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश मन मति बुध अठ्ठ तत आपणा हुक्म मनाईआ। भाग लगावे काया माटी कच्च, लूं लूं अंदर जाए रच, रचना अन्तर निरंतर निरवैर आपणी दए वखाईआ। हर हिरदे अंदर जाए वस, करे प्रकाश आपणी अक्ख, नज़र आए गुसाँईं प्रतख, जोती जाता डगमगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा धुर दा नाम देवे दस्स, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साची धार आप समझाईआ। सतिजुग साचा देवे बोध, परदा ओहला रहे ना राईआ। मन वासना सब दी देवे सोध, कूड़ी क्रिया दए मुकाईआ। काया मन्दिर अंदर भेव दस्से गोझ, नौ दुआर पैंडा दए मुकाईआ। धुन आत्मक शब्द लगा के साची चोट, चोटी चढ़के निरगुण नूर करे रुशनाईआ। भाग लगा के काया माटी साचे कोट, गढ़्ह बंक इक सुहाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जलवा नूर डगमगाईआ। मन बुद्धी दी रहिण ना देवे कोई सोच, धुर शब्दी हुक्म आप समझाईआ। एका कलमा एका नाम एका नाद वज्जे चौदां लोक, चौदां तबक इक्को दुआर सीस निवाईआ। जन भगतां अंदर रहिण ना देवे चिन्ता ग़म हरख़ सोग, अमृत आत्म साचा जाम प्याईआ। बिन अक्खां जग नेत्रां देवे दरस अमोघ, स्वच्छ सरूपी शाहो भूपी बिना रंग रूपी आपणा भेव खुल्हाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ऊँच नीच ज़ात पात राज राजान शाह सुल्तान देवे इक्को सच्चा जोग, जो पीर पैगम्बर मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत इक्को ध्यान लगाईआ। कूड़ी क्रिया काम क्रोध लोभ मोह हँकार तन माटी ख़ाकी रहिण ना देवे कोई रोग, हँ ब्रह्म पारब्रह्म अछल अछल्ल भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। सुरत शब्द बिन दीन मज़्हब करे धुर संजोग, जुग जन्म विछड़े आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। अन्त कन्त भगवन्त सच दुआर एकँकार दे के धुर दी ओट, दवारा निरँकारा इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देवे माण वड्याईआ। सतिजुग साचे पुरख अकाल देवे माण, हरि वड्डा वड्ड वड्याईआ। मालक बण के वाली दो जहान, लख चुरासी दए समझाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कर ध्यान, करोड़ तेतीसा अक्ख प्रतख खुल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मन्नण आण, सिर सके ना कोए उठाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर सिर झुकाण, ज़िमीं असमान रवि ससि भज्जण वाहो दाहीआ। धुर संदेसा नर नरेशा

नाउँ निरँकारा एकँकारा एका दस्से विच जीव जहान, मानव मानस मानुख परदा ओहला दए चुकाईआ। सच धर्म सत्त दीप होवे प्रधान, जूठ झूठ कूड़ी क्रिया चार कुण्ट रहिण कोए ना पाईआ। आत्म परमात्म निरगुण सरगुण होवे ज्ञान, अक्खरां तों बाहर शब्दी शब्द करे पढ़ाईआ। सच दवारा सच भूमिका दस्से इक अस्थान, मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ्ठ गुरू दुआर इक्को इक वखाईआ। जिस गृह मिले श्री भगवान, अबिनाशी करता बैठा सोभा पाईआ। दीवा बाती कमलापाती निरगुण जोत जगाए महान, आदि जुगादी डगमगाईआ। खेले खेल ख़ालक ख़लक विच जहान, परवरदिगार सांझा यार लाशरीक मुकामे हक सच तौफीक आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दा भेव जीव बुद्धी समझे ना कोए इन्सान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण बेअन्त कह के ख़ुशी मनाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी योद्धा सूरबीर बली बलवान, बलधारी आपणा खेल खिलाईआ। जो गुर अवतार पैगम्बरां सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग नित नवित दिन्दा रिहा दान, वस्त अमोलक काया गोलक नाम निधाना आप टिकाईआ। सो पुरख निरँजण खेल करे महान, हरि पुरख निरँजण आपणी कल वरताईआ। एकँकारा होए आप आपणा जाणी जाण, आदि निरँजण आदि पुरख आपणा नूर कर रुशनाईआ। अबिनाशी करता झुलाए सच निशान, श्री भगवान दो जहानां आपणा हुक्म सुणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म करे परवान, चरण प्रीती बख्शे चरण ध्यान, दूजा इष्ट ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग तेरी अन्तिम वर, सतिजुग साचा देवे वर, लोकमात आउणा चल, धरनी धरत धवल बैठी राह तकाईआ। सतिजुग साचा हुक्म देवे फ़रमान, फुरना मन दा बन्द कराईआ। जीव जंत रहे ना कोए निधान, आलस निंद्रा सब दी दए खुल्हाईआ। सति उपदेश देवे नाम निधान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण करे हक पढ़ाईआ। झगड़ा मुकाए शरअ शरअ दीन ईमान, ज़ात पात कमलापाती लेखा दए चुकाईआ। हर घट अंदर बाहर नज़री आए श्री भगवान, ब्रह्म निरंतर वज्जे सच वधाईआ। जगत बसन्तर रहे ना कोए निशान, गुर मंत्र इक्को इक दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी आपणी धार चलाईआ। सतिजुग साचा हुक्म मन्ने जगदीश, जगदीशर निउँ निउँ लागे पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म गावे गीत, ढोला पारब्रह्म ब्रह्म दए समझाईआ। काया काअबा दिसे हक मसीत, मन्दिर धुर दा इक्को नज़री आईआ। जित्थे झगड़ा नहीं कोई ऊँच नीच, ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। पतिपरमेश्वर पुरख अकाल परवरदिगार सांझी होवे प्रीत, पत्तीआं वाले हिस्से रहिण कोए ना पाईआ। सति धर्म साची चले रीत, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को ध्यान लगाईआ। करे खेल पुरख अबिनाशी त्रैगुण अतीत, त्रैभवण धनी लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। माण वड्याई देवे हस्त कीट, राउ रंकां राज राजानां

शाह सुल्तानां इक्को घर बहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे सति धर्म करे बख्शीश, रैहम करके रहमत आप कमाईआ।

१३ सावण शहिनशाही सम्मत २ बीबी जीतो दे गृह पिण्ड बासर के ज़िला अमृतसर

सतिजुग तेरा हुक्म होवे सच्चा, प्रभ हुक्म सच समझाईआ। गुरमुख कदी ना होवे कच्चा, मनमति ना कोए हल्काईआ। साचे नाम अंदर जाए रत्ता, रतन अमोलक हीरा आपणा नाउँ बदलाईआ। शब्दी धार अंदर फिरे नठ्ठा, सतिगुरू दवारे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म दए प्रगटाईआ। सतिजुग तेरे विच प्रगट होवे साचा भगत, साची भगती प्रभ दी सेव कमाईआ। नाता कूड़ा तोड़े सृष्टी जगत, प्रीत परम पुरख नाल वधाईआ। नाम निधान मिले अगम्मी शक्त, संसा रोग दए चुकाईआ। दर्शन कर के वाली अर्श, फर्श उत्ते सोभा पाईआ। जन्म जन्म दी मेटे भटक, कूड़ी तृष्ना दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा राह इक वखाईआ। सति धर्म सतिजुग तेरे विच उपजण साचे सन्त, सतिगुर इक्को इक मनाईआ। परमात्म मन्न के धुर दा कन्त, बण सवाणी सेव कमाईआ। चरण दवारे करदे रहिण मिन्नत, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जगत माया मोह ना व्यापे चिन्त, हरस हवस ना कोए वधाईआ। मिले मेल ना किसे निन्दक, दुष्ट दुराचार संग ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणे मिलण दी देणी साची हिम्मत, हिरदे वस्स के लैणा उठाईआ। सतिजुग तेरी आसा मनसा पूरी होवे श्रद्धा, सदा सद कृपालू दया कमाईआ। परदा चुक्के साचे घर दा, हरि हरि नाम वज्जे वधाईआ। कलयुग कूड़ा जाए डरदा, लोकमात रहिण ना पाईआ। अमृत सरोवर खुल्ले साचे सर दा, हरि चरण मिले सरनाईआ। जन भगत मंज़ल अगम्मी जाए चढ़दा, अगे हो ना कोए अटकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म ढोला जाए पढ़दा, परदयां विच्चों सड़दा लए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत साध सन्त घर घर दा, गृह माटी हाटी काया तत फोल फुलाईआ।

१३ सावण शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड नारला ज़िला अमृतसर

सतिजुग नाउँ होए पतित उधारन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दया कमाईआ। जन भगतां होवे पैज संवारन,

साह साह लेखे दए लगाईआ। साचे सन्तां होवे पार उतारन, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण दिशा वेख वखाईआ। गुरमुखां होवे पैज संवारन, जन्म मरन दा गेड़ा दए चुकाईआ। गुरमुखां होए हँकारन मारन, कूड़ी क्रिया अंदरों बाहर कढाहीआ। चारे खाणी पावे सारन, महासार्थी हो के सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाउँ इक समझाईआ। सतिजुग साचा नाउँ होए भगतां संग, सगला संग निभाईआ। मानस जन्म ना होवे भंग, लहिणा आपणे हथ्थ वखाईआ। सति सरूप चाढ़ रंग, कूड़ी रंगत दए बदलाईआ। आसा मनसा पूरी करे मंग, ममता मोह मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म दए दृढ़ाईआ। सतिजुग साचा नाउँ जन भगतां लावे पार, पारब्रह्म आपणी दया कमाईआ। दु:ख निवारन होवे विच संसार, डूँग्घा सागर खोजे थाउँ थाँईंआ। अनहद नाद वज्जे सच्ची धुन्कार, सोहला धुर दा इक सुणाईआ। अमृत आत्म सिंचे ठंडा ठार, झिरना निझर इक झिराईआ। निर्मल दीपक जोत करे आकार, निराकार साकार खेल खिलाईआ। चार वरन अठारां बरन शब्द सरूपी देवे सच अधार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मंत्र इक समझाईआ। सतिजुग साचा साचे सन्तां देवे माण, अभिमान रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया नाता तुटे जीव जहान, माया ममता अंदरों दए कढाहीआ। सति धर्म वखाए इक निशान, चारों कुण्ट आप झुलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ शब्द सच ज्ञान, आदि जुगादी प्रभ दी धार चलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर एहो ढोला गाण, बिन अक्खरां निरअक्खर जाप विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग साचा खेल करे भगवाना, भगवन आपणी कार कमाइंदा। साचा मंत्र कर प्रधाना, दो जहानां हुक्म मनाइंदा। विष्न ब्रह्मा शिव मन्नण आणा, गुर अवतार पैगम्बर सीस ना कोए उठाइंदा। साचा देवे अगम्म तराना, तार सितार ना कोए हिलाइंदा। लेखा जाणे जीव जहाना, लख चुरासी खोज खुजाइंदा। परदा लाहे शास्त्र सिमरत वेद पुराणा, अञ्जील कुराना भरम ना कोए भुलाइंदा। हुक्म देवे शाह सुल्ताना, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एका हुक्म मनाइंदा। सतिजुग साचा लोकमात होवे बलवाना, बलधारी आपणा बल प्रगटाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवाद ब्रह्म ब्रह्माद आपणा हुक्म मनाइंदा। सतिजुग साचा साची भगती देवे गहर गम्भीर, बेनज़ीर नज़र किसे ना आईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त बदल देवे तकदीर, तदबीर आपणी इक दृढ़ाईआ। इक्को रंग रंगाए हस्त कीट, शाह फ़कीर ऊँचां नीचां इक्को दर दए जणाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच बदले ज़मीर, मन वासना कूड़ी क्रिया नौ दुआर ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे अमृत आत्म

देवे धुर दा सीर, बाहरों रस ना कोए चुआईआ। सतिजुग सच्चा प्रभ देवे हुक्म आप, आपणी दया कमाईआ। सोहँ सो चार वरन अठारां बरन दस्से जाप, आदि जुगादी धार प्रभ दी चली आईआ। जिस सिमरत कोट जन्म दे उतरन पाप, दुरमति मैल रहे ना राईआ। तन माटी ख़ाक होए पवित पाक, वजूद सबूत आपणा दए समझाईआ। सुरती शब्दी बन्न्हे नात, नाता बिधाता आपणे नाल जुड़ाईआ। इक इकल्ला एकँकारा नज़रीं आए इक इकांत, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दरगाह साची सोभा पाईआ। शब्द अगम्मी दो जहानां देवे दात, मनमति बुद्धी तों परे दस्से गाथ, सोहला आपणा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा आबेहयात, हयाती दीन दुनी दए बदलाईआ। सतिजुग सच्चा देवे चरण प्यार, प्रीती इक्को इक सिखाईआ। तेरा खुल्ले बन्द किवाड़, बजर कपाटी परदा रहे ना राईआ। अग्नी तत ना लग्गे हाढ़, मेघ अमृत आप बरसाईआ। वेखे काया माटी जगत उजाड़, तन खेड़ा दए वसाईआ। पंच विकारा अंदरों कढ्ढे कूड़ी धाड़, धर्म दवारा इक्को इक जणाईआ। कर प्रकाश बहत्तर नाड़, जोती जोत डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेले खेल साचा लाड़, लख चुरासी आत्म परमात्म हो के लाड़ी लए बणाईआ।सतिजुग सच्चा होवे धर्म, धर्म दी बाण आप जणाइंदा। कर्मी करे आपणा कर्म, करमकांड लोकमात रहिण ना पाइंदा। झगड़ा चुक्के वरन बरन, दीन मज़्हब ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। पुरख अबिनाशी घट निवासी ढोला सारे इक्को पढ़न, शब्द राग नाद गृह मन्दिर आप सुणाइंदा। साची मंज़ल सच दवारे वड़न, चार कुण्ट अद्धविचकार ना कोए अटकाइंदा। सचखण्ड दुआर प्रभ भगतां आपे आए खड़न, लख चुरासी विच्चों वेख आपणा मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित दो जहानां पृथ्मी आकाश करनी दा करता कुदरत दा मालक कादर करीम इक्को नज़री आईआ।

१३ सावण शहिनशाही सम्मत २ समुंद सिँघ दे गृह पिण्ड माढ़ी मेघा ज़िला अमृतसर

सति धर्म तेरा नेड़े समां जग, नेरन नेरा नज़री आईआ। जो जन पुरख अकाल सरन सरनाई गया लग्ग, माया ममता मोह चुकाईआ। जगत तृष्ना बुझा अग्ग, हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। दर्शन करे चढ़ उपर शाहरग, नौ दवारे डेरा ढाहीआ। नाद सुणे अगम्मी अनहद, धुन आत्मक राग बेपरवाहीआ। अमृत आत्म पीए रस, निझर झिरना अगम्म झिराईआ। जोती नूर होवे प्रकाश, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। आत्म परमात्म मिल जाए साथ, विछोड़ा रहे ना राईआ। साचे मण्डल वेखे रास,

सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। लेखे लग्गे पवण स्वास, जगत समाज समझ किसे ना आईआ। पुरख अकाला दीन दयाला देवे दात, नाम भण्डारा इक वरताईआ। उन्हां गुरमुखां अंदरों निकल गई कलयुग अन्धेरी रात, अज्ज दी रात सुहञ्जणी भगतां दा रूप लए बदलाईआ। प्रभ चरण वसण पास, पासा दीन दुनी बदलाईआ। मंज़ल पौड़ी चढ़न घाट, दर ठांडे वज्जे वधाईआ। जन भगतां मंज़ल पूरी होई वाट, पाँधी पन्ध ना कोए भवाईआ। जिन्हां दे अन्तर आत्म परमात्म वस्या साथ, सगला संग निभाईआ। ख़ुशीआं विच करे हास बलास, रंग अनोखा दए चढ़ाईआ। उन्हां दी सतिजुग सदा इक्को जही रखे प्रभात, अन्ध अन्धेर नज़र कोए ना आईआ। गुरमुखो अंदर वेखो मार झात, परदा ओहला आप उठाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्हो ताक, त्रैगुण अतीता लहिणा दए मुकाईआ। आपणा आप आपे लभ्भो ज़ात, पारब्रह्म ब्रह्म रूप दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा सति सति दए समझाईआ। सतिजुग साचा सदा नेड़े, दूर दुराडा पन्ध ना कोए वखाईआ। जो गुरमुख सतिगुर दे वस गए खेड़े, नाता कूड़ कूड़ तुड़ाईआ। मन वासना मुक गए झेड़े, झगड़ा करे ना कोए लोकाईआ। ओन्हां दे परम पुरख परमात्म आपे आ जाए वेहड़े, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। कलयुग सतिजुग दोहां दा फ़ैसला हकीकत हक विच्चों नबेड़े, अदल इन्साफ़ आपणा आप कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे घर दए समझाईआ। सतिजुग सच्चा नहीं कोई दूर, मंज़ल मंज़ल पन्ध ना कोए मुकाईआ। जिन्हां दे अन्तर पुरख अकाल हाज़र हज़ूर, हज़रत हो के बैठा डेरा लाईआ। जोती जलवा देवे नूर, शब्द अनाद करे शनवाईआ। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़, सच सुच दए वरताईआ। चतुर सुघड़ बणा के मूर्ख मूढ़्ह, नाम धन्दे दए लगाईआ। आसा तृष्ना करे पूर, जगत तृष्ना दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति दवारा इक वखाईआ। सतिजुग कदे ना होवे दुराडा, दूरन दूर नज़र कोए ना पाईआ। जिन्हां साहिब सतिगुर पतिपरमेश्वर मन्नया आखा, आख़र मंज़ल चढ़ के बैठे डेरा लाईआ। ओन्हां दवारे सतिजुग सदा दासी दासा, सेवक हो के सेवा आप कमाईआ। जिन्हां दा मार्ग आत्म परमात्म साचा, सच सुच संजम इक्को इक बणाईआ। भाग लग्गे काया माटी काचा, कंचन गढ़्ह दए सुहाईआ। वेला वक्त सो सुहञ्जणा भागा, जिस वेले आदि निरँजण करे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ क्रिया दुरमति मैल रहे ना दाग़ा, पतित पुनीत ठांडा सीत दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अंदर सतिजुग साचा सदा सदा रखे धर्म दा समाजा, कूड़ कुड़यारा गुरमुखां नेड़ कदे ना आईआ।

१३ सावण शहिनशाही सम्मत २ मिलखा सिँघ दे गृह पिण्ड माढ़ी मेघा ज़िला अमृतसर

सतिजुग सच्चा प्रभ चरण कँवल प्यार, बिन सतिगुर किरपा सतिजुग कम्म किसे ना आईआ। जित्थे अमृत बरखे सदा ठंडी धार, अमिउँ रस अमृत दए बरसाईआ। काया हट्ट अग्नी तत करे ठंडी ठार, माया ममता मोह ना कोए तपाईआ। जन्म कर्म दा लेखा दए नवार, लख चुरासी फंद कटाईआ। साचे गृह करे धुर दरबार, सचखण्ड दवारा एकँकारा इक्को दए वखाईआ। जित्थे दीवा बाती कमलापाती इक्को करे उज्यार, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। सदा भगत भगवन्त लग्गी रहे बहार, गुलशन धुर दा आप महकाईआ। खेड़ा उजड़े ना कदे जुग चार, कोटन कोटि जुग इक्को रंग वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ठांडे दरबार दए माण वड्याईआ। नाता तोड़ के कूड़ो कूड़, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। धुर दा बख्श अगम्मी नूर, नूर नुराना चन्द चमकाईआ। जगत दलिद्र दु:ख कर के दूर, दुरमति मैल साफ़ कराईआ। नज़री आवे हाज़र हज़ूर, धुर दरबारी शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारा इक्को दए प्रगटाईआ। सचखण्ड दवारा सतिजुग साची ओट, पुरख अकाल दीन दयाल दया कमाईआ। भाग लग्गे काया माटी साचे कोट, बंक दुआर साढे तिन्न हथ्थ दए वड्याईआ। जित्थे मन वासना ना रहे कोई रोग, जगत तृष्ना ना कोए सताईआ। इक्को मिले दरस अमोघ, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। मेला होवे निरगुण जोत, जोती जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग सच गृह दए वखाईआ। सतिजुग मानण दा जिन्हां गुरसिखां चाअ, आसा मनसा विच्चों प्रगटाईआ। सो दिवस रैण घड़ी पल अठ्ठे पहर पुरख अकाल दा जप्यो नाँ, माया ममता मोह चुकाईआ। काया मन्दिर अंदर सुहाओ सच्चा थाँ, भगत दवारा सोभा पाईआ। रसना लाओ ना सूर गाँ, अमृत रस पी के नाम ख़ुमारी लैणी चढ़ाईआ। हँस बुद्धी रहे ना काँ, सोहँ हँसा जाप जपाईआ। देवे वड्याई परम पुरख सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह आपणा रंग रंगाणीआ। पुरख अकाल दीन दयाल भगत वछल कृपाल कोट जन्म दो बख्श गुनांह, पतित पुनीत पवित दए कराईआ। जो जन सरन सरनाई डिग्गे आ, मन का मोह अभिमान मिटाईआ। तिस साहिब सतिगुर बाहों पकड़ लए उठा, सुरती शब्द नाल जुड़ाईआ। खेवट खेटा दो जहानां बणे हक मलाह, नईआ नौका आपणा नाम उठाईआ। लै के जावे दरगाह साची सचखण्ड साचे थाँ, जित्थे ना कोई पिता ना कोई माईआ। जित्थे ना कोई भैण ना कोई भ्रा, साक सज्जण सैण नज़र कोए ना अन्तिम आईआ। जोती जोत लए समा, करे खेल बेपरवाहीआ। देवे वड्याई अगम्म अथाह, जो जन चरणी लग्गे आ, सतिजुग साचा दए वखा, जित्थे कलयुग रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप

आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धर्म दवारा इक्को इक सुहाईआ। जिस जन सतिजुग होवे बहणा सति धर्म दा ध्यान लगाईआ। वसणा होवे साचे देसा, नाता कूड़ जगत तुड़ाईआ। ओस सुणना इक नाम धुर संदेसा, जो संधया सरघी इक्को रंग रंगाईआ। मातलोक विच आत्म हो के आए परदेसा, बेवतनां वतन दए वखाईआ। जित्थे कलम शाही दा नहीं कोई लेखा, कागद काग़ज़ शाही वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्को परम पुरख परमात्म वाहिद बैठा नर नरेशा, नर नरायण सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित साध सन्त भगत भगवन्त आत्म परमात्म देवे साचा वर, वर दाता पुरख बिधाता, कलयुग मेटे अन्धेरी राता, सतिजुग साचा सच करे प्रकाशा, जो जन शब्द सतिगुर उत्ते रखे भरवासा, संसा रोग ग़म चिन्ता हिँसा अंदर बाहर रहिण कोए ना पाईआ।

१३ सावण शहिनशाही सम्मत २ मनी सिँघ दे गृह पिण्ड सिधवा ज़िला अमृतसर

साची शरन श्री भगवान, जुग चौकड़ी जन भगतां देवे माण वड्याईआ। शब्द निधाना देवे दान, नाम अमोलक झोली पाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे विच्चों जहान, माया ममता मोह चुकाईआ। सुरती देवे शब्द ज्ञान, बोध अगाध करे पढ़ाईआ। नेत्र लोचन नैण खोल्हे अक्ख महान, परदा ओहला आप उठाईआ। साचा मन्दिर दस्से वाली दो जहान, सचखण्ड दुआर एकँकार इक्को इक सुहाईआ। सन्त सुहेला इक अकेला गुणवन्त होवे मेहरवान, महबूब मुहब्बत इक समझाईआ। लख चुरासी आवण जावण चुक्के काण, जम की फाँसी रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल दए वड्याईआ। साची सरन पुरख अबिनाश, देवणहार सच्ची वड्याईआ। मानस जन्म करे रास, दुरमति मैल धवाईआ। साची जोत करे प्रकाश, निरगुण नूर नूर रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया करे घात, मन विकार काया मन्दिर रहिण ना पाईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द आपणा नाम करे रुशनाईआ। जन भगतां देवे आत्म परमात्म हो के साथ, सगला संगी इक्को अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दवारे आपणी मंज़ल घाट, अद्धविचकार सके ना कोए अटकाईआ। साची ओट पुरख समरथ, नित नित आपणी दया कमाईआ। जन भगतां हिरदे जाए वस, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। नाम अणयाला तीर मारे कस, तिक्खी मुखी धार आप चलाईआ। कूड़ कुड़यार तन विकार देवे मथ, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। वस्त अमोलक साची धार अंदर देवे रख, रखक हो के सेव आप कमाईआ। आपणे मिलण दी साचे सन्तां खोल्हे अक्ख, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। अमृत नाम निझर रस देवे हस्स हस्स, हस्ती

विच मस्ती नाम ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम जैकारा दस्से इक अलख, अलख अगोचर भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। साची सरन पुरख अबिनाशी, एथे ओथे दो जहान दे वड्याईआ। साचे मन्दिर अगम्म अथाह वखाए रासी, गोपी काहन सुरती शब्दी इक्को रंग रंगाईआ। करे खेल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर कमलापाती, बेअन्त बेपरवाह परदा ओहला दए चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दो जहानां बणे सगला साथी, आवण जावण पतित पावन लेखे दए लगाईआ। जन भगतां नाम निधान सुणाए धुर दी साखी, साख्यात हो के आपणा दरस दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम संदेसा देवे धुर दी पाती, पत्रका इक्को हथ्थ फड़ाईआ। साची ओट पुरख अकाल, अकल कलधारी दया कमाईआ। जिस दवारे पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। त्रैगुण माया ना रहे जंजाल, पंज विकार ना कोए लड़ाईआ। आपे पुछे मुरीदां हाल, मुर्शद हो के फेरा पाईआ। लोकमात करे संभाल, सम्बल निरगुण जोत कर रुशनाईआ। लहिणा देणा चुकावे शाह कंगाल, राउ रंक वेखे थाउँ थाँईंआ। भगत सुहेले सन्त सज्जण लए भाल, गुरमुख गुरसिख खोज खुजाईआ। लख चुरासी विच्चों बणा के आपणे लाल, लाल गुलाला दीन दयाला इक्को रंग रंगाईआ। काया मन्दिर अंदर साचा मन्दिर दस्से धुर दी धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को इक प्रगटाईआ। शब्द नाद धुन अगम्मी वजाए ताल, जगत तलवाड़े दी लोड़ रहे ना राईआ। साचा दीपक जोत जगे बेमिसाल, जिस दी मिसल जगत ना कोए समझाईआ। जन भगतां सच दुआर एकँकार इक इकल्ला मिले आण, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सतिवादी सति पुरख सति धर्म लोकमात बिन वरन जोत ज़ात पात भगत भगवन्त मेला कर के साचे सन्त, अनन्त कल आपणी दए समझाईआ।

१३ सावण शहिनशाही सम्मत २ मोता सिँघ, दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड कलसयां ज़िला अमृतसर

सतिजुग धारा प्रभ बदले वाली दो जहान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बर ख़ुशी सर्ब मनाण, सचखण्ड दवारे वज्जे सर्ब वधाईआ। करे खेल योद्धा सूरबीर वड बलवान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म मनाईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं पाए इक्को आण, चार कुण्ट दहि दिशा सिर सके ना कोए उठाईआ। साचा नाम मंत्र निरंतर दस्से इक ज्ञान, बोध अगाध शब्द अनाद ब्रह्म पारब्रह्म करे पढ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर करे परवान, सोहला

ढोला नाम विचोला इक्को राग दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी अन्तरजामी अनबोलत आपणा राग सुणाईआ। सतिजुग साचा सति धर्म दा गावे इक्को ढोला, ढोआ लोकमात जणाईआ। शब्द गुरू होवे विचोला, विचला भेव देवे खुल्हाईआ। आत्म परमात्म सांझा होवे बोला, निरगुण मिल के निरगुण ख़ुशी वखाईआ। मनुआ मन ना पावे रौला, हाहाकार ना कोए लोकाईआ। मिले वड्याई उपर धरनी धरत धौला, धर्म दी धार इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा सति सतिवादी आप समझाईआ। सतिजुग साचा दस्से नाम अगम्मी एक, एकँकार करे पढ़ाईआ। वरन बरन दस्से साची टेक, टिक्के मस्तक दए रमाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे रेख, जूठ झूठ जगत अपराध साध रहिण कोए ना पाईआ। लेखा रहे ना किसे मुल्ला शेख़, मुसायक पीर रोवण मारन धाईंआ। पंडत पांधा लए कोई ना भेंट, बारां रासी विच पुरख अबिनाशी ना कोए फसाईआ। सब दी सुरती करे चेतन चेत, चित वित ठगौरी रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेला इक इकल्ला आत्म परमात्म करे साचा हेतन हेत, सच प्यार एकँकार शब्दी धार आप समझाईआ। सति धर्म सतिजुग साची देवे शांत, धीरज धीर सर्ब बंधाईआ। जन भगत उपजाए खेल करे बहु बिध भांत, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। साचे सन्तां लख चुरासी विच्चों पुच्छे बात, वातावरन वरन बरन खोजे थाउँ थाँईंआ। लेखा जाणे ब्रह्मण्ड खण्ड पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर वेखे चाँईं चाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चार वरन अठारां बरन बणाए धुर दी सच जमात, ज़ामन हो के रामन हो के कामन कामनी दए खपाईआ। सतिजुग साचे प्रभ साचा देवे आप सबूत, साहिब सुल्तान दया कमाईआ। भाग लगा के काया माटी पंज तत कलबूत, कलमा धुर दए पढ़ाईआ। एथे ओथे दो जहानां रखे महिफ़ूज़, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। हक वखाए अर्श अरूज, ज़िमीं असमानां डेरा ढाहीआ। सच चढ़ाए मंज़ले मकसूद, मसला इक्को दए दृढ़ाईआ। कलमा दृढ़ाए हजारा दरूद, दर होर ना कोए फिराईआ। चार कुण्ट दहि दिशा दिसे हाजर मौजूद, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। लहिणा देणा झगड़ा मुकाए तन वजूद, वुज़ू बांग रोज़ा लेखा दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक्को इक प्रगटाईआ। सति धर्म सब दे अंदरों खोल्हे राज़, रहमत आपणी आप कमाईआ। धुर दा कलमा लेखा जाणे कायनात, काइदा कानून अंदरों दए बदलाईआ। नाम अगम्मी वजाए रबाब, अहिबाब हो के करे आप शनवाईआ। जुग चौकड़ी पूरब रखे याद, अभुल भुल कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा खेड़ा करे आबाद,

आबादी भगतां विच सहिजे सहिजे दए टिकाईआ। साचा सतिजुग सब दा नूर, नूर नुराना आप चमकाईआ। जुग चौकड़ी जिस दे मज़दूर, नित नवित सेव कमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त बदल के आपणा दस्तूर, दस्त बदस्त लेखा सब दा दए मुकाईआ। सतिजुग साचा लोकमात धर्म दी धार धरे ज़रूर, ज़रूरत भगतां वेख वखाईआ। सच प्रेम प्यार मुहब्बत विच करे मजबूर, मुश्कल विच्चों मुसीबत मुसीबत विच्चों ग़नीमत आपणा नाम दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा सति सतिवाद आपणा नाम समझाईआ। सतिजुग साचा मातलोक देवे इशारा, ऐशो इशर्त कूड़ा रहिण कोए ना पाईआ। माया ममता मोह दूर होवे किनारा, तट किनारा ख़ाली दए कराईआ। साचा नाम शब्द बोध अगाध बोल जैकारा, जै जैकारा सृष्ट सबाई दए समझाईआ। निर्मल दीआ जोत कर उज्यारा, चार कुण्ट दहि दिशा करे शनवाईआ। सतिजुग साचा सच वरते वरतारा, जिस दा वारस विरसे दा मालक श्री भगवान बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहान हुक्में अंदर बणे सच सिक्दारा, नाम फ़रमान श्री भगवान गुण निधान नौजवान मर्द मर्दान इक इकल्ला नव सत महल्ला जलां थलां पहाड़ टिल्ले पर्बत चोटी समुंद सागर आप जणाईआ। सतिगुर शब्द करे सच किरपा, किरपा निधान दया कमाईआ। मानस जन्म दी कटे बिप्पता, प्रीतम प्रीती विच समाईआ। तीजी वारा जन्म विच्चों जन्म बदले फेर सिख दा, सिख्या विच साख्यात दए समझाईआ। अन्त वेला जेहड़ा किसे नहीं दिसदा, सतिगुर शब्द दए दृढ़ाईआ। जो प्रभ चरण दवारे विकदा, हरि करता आपे कीमत देवे पाईआ। जन भगतो एह लहिणा नहीं कोई इन्द्र सिँघ इक दा, सारयां उत्ते रैहम कर के मौत दा सहिम अंदरों दए कढाहीआ। सब दी आसा मनसा पूरी करे प्यार होवे सच्चे हित दा, हितकारी हो के निरँकारी हो के निराकार साकार दए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत नेत्रां नाल जगत जीवां नहीं दिसदा, जन भगतां अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के आत्म परमात्म फड़ के घर घर मेला रिहा मिलाईआ।

१४ सावण शहिनशाही सम्मत २ सेवा सिँघ दे गृह पिण्ड कलसयां ज़िला अमृतसर

गुरसिखां जुग जुग सार संभालदा, महासार्थी परमारथी दया कमाईआ। लख चुरासी जीव जंत विच्चों भालदा, अनखोजत खोज खोज खोज लए उठाईआ। झगड़ा मुकावे कूड़ क्रिया जंज़ाल दा, परदा ओहला आप उठाईआ। सच दवारा इक

वखालदा, जिस गृह मिले माण वड्याईआ। जन भगतां सदा संगी होवे नाल दा, नालायक लायक लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मानस जन्म लेखे लाईआ। गुरमुखां सदा पैज संवारे, प्रितपालक दया कमाईआ। देवे वस्त नाम हरि थारे, थिर घर दवारा इक्को दए समझाईआ। अमृत बख्श अमिउँ रस ठंडी धारे, धरनापत धरनी धरत उत्ते सोभा पाईआ। साचा दस्स सच घर इक दवारे, धाम अवल्लड़े दए बहाईआ। जित्थे काल महाकाल चले ना कोए चारे, चारे खाणी लेखा दए मुकाईआ। गुरमुखां सार सदा समाले, समें दा मालक समें विच दए वड्याईआ। जो नाम प्रीती घाल रहे घाले, दिवस रैण ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सिक्खां सार समालण योग, जगत मालक इक अख्वाईआ। कर्म कर्म दा कट रोग, सति धर्म दा बन्धन पाईआ। दरस विखा नेत्र अमोघ, निज नैण करे रुशनाईआ। रसना रस देवे अमृत चोग, चुग़ली निंदया कूड़ी क्रिया विच्चों बाहर रखाईआ। करे प्रकाश निरगुण साची जोत, जोती जाता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जन भगतां समाले सार, साह साह वेख वखाईआ। बख्शे सच प्यार, चरण प्रीती विच वड्याईआ। मानम जन्म जाए संवार, स्वार्थ जगत ना कोए रखाईआ। साची मंज़ल जावे चाढ़, ठांडे दरबार दए वड्याईआ। जित्थे वसण गुर अवतार, पैगम्बर सोभा पाईआ। जन भगत सोहण ओसे घर बार, जिस दा मालक इक्को नज़री आईआ। चुरासी विच ना आवण दूजी वार, जूनीआ विच ना कोए भवाईआ। विछोड़े विच होणा ना पए ख़ुआर, ग़मी दी चोट ना कोए लगाईआ। मंज़ल रहे ना कोए दुष्वार, मुश्कल घाटी दए चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां सदा बेड़ा करे पार, पारब्रह्म हो के आपणी सेव कमाईआ।

१४ सावण शहिनशाही सम्मत २ बीबी सुरजीत कौर दे गृह पिण्ड कलसयां ज़िला अमृतसर

जन भगतां सार समाल सदा प्रभ वेखे, वेखणयोग इक अख्वाईआ। जन्म कर्म दी बदल देवे रेखे, ·षीआं मुनीआं नूं अगला घर दए वखाईआ। जित्थे मिलदे नाम शब्द संदेशे, सुत्यां सतिगुर आप उठाईआ। हुक्म फ़रमान अगम्मा भेजे, भजन बन्दगी इक जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा किरपा कर, कूड़ कुड़यार मेट के रेखे, रकशक बणे आप गुसाँईंआ। सार समाल समाले सुरत, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। नाम निधाना देवे तुरत, तुरीआ पद दा परदा लाहीआ। नूर उपाए अकाल मूर्त, अकल कलधारी वेस वटाईआ। स्वच्छ सरूप दस्से आपणी सूरत, रूप रंग रेख ना कोए दिसाईआ।

नाड़ा तोड़ के कूड़ो कूड़त, कूड़ कुटम्ब दए छुडाईआ। माण वड्याई बख्श के मूर्ख मूढ़्हत, मुढ्ढ दा भेव दए खुल्हाईआ। आसा मनसा सब दी करे पूरत, पूरन इच्छया कर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा किरपा कर, खेल करे सदा आपणी आप ज़रूरत, ज़रूरत दा कारन आपणे हथ्थ रखाईआ। सार समाल सदा प्रितपाले, प्रितपाले हथ्थ वड्याईआ। जो साचे नाम दी घालण रहे घाले, घायल होण तों लए बचाईआ। अंदर बाहर चले नाले, नालिश मन दी दए मिटाईआ। साचा मार्ग दस्से सुखाले, सुलहा नाल समझाईआ। झगड़ा रहे ना शाह कंगाले, कोझे कमले जोड़ जुड़ाईआ। सचखण्ड वखाए दरगाह सच्ची धर्मसाले, धर्म दवारा इक्को इक प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा किरपा कर, दूसर देवे ना कोए हवाले, हुक्म आपणा इक मनाईआ। सार समाले सदा हज़ूर, हाज़र हो के दया कमाईआ। सर्ब कला भरपूर, भरपूर रिहा सर्ब थाँईंआ। भगतां देवे नाम सरूर, सोई सुरती आप उठाईआ। पन्ध मुका के अग्गे पिच्छे नेड़े दूर, घर ठांडे डेरा लाईआ। भगत उधारना प्रभ दा आदि जुगादि दस्तूर, एसे कारन मशहूर हो के लोकमात लए माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब दी आसा मनसा पूर, पूरी इच्छया पा के नाम भिच्छया पूर दए कराईआ।

१४ सावण शहिनशाही सम्मत २ बीबी बीरो दे गृह पिण्ड कलसयां ज़िला अमृतसर

गुरमुख उधरे हरि सतिगुर चरणां, चरणामत पी के ख़ुशी मनाईआ। साची मिले धुर दरगाह दी सरना, साहिब समरथ सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जीवत जीअ पए मरना, मर के आपणा जीवण करे रुशनाईआ। धुर दा हुक्म पए पढ़ना, पंडयां वाली ना कोए पढ़ाईआ। साचे घर पए चढ़ना, कूड़ी ममता मोह मिटाईआ। हरि सतिगुर दर्शन पए करना, निज लोचन अक्ख खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचे इक सुहाईआ। जन भगतां पुरख अकाल सदा सहारा, सहायक इक्को नज़री आईआ। दीन दुनी दा पार करे किनारा, नईआ सईआ आपणे कंध उठाईआ। सच प्रीती बख्शे चरण दवारा, निरँकारा एकँकारा होए सहाईआ। धुर दा दस्से नाम जैकारा, जै जैकार अंदर आपणा आप समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे लए तराईआ। साचे सन्तां प्रभ देवे नाम अमुल्ल, अनमुल्ल कीमत कोए ना लाईआ। साचे कंडे तोले तोल, दूजा तक्कड़ हथ्थ ना कोए उठाईआ। नाम भण्डारा देवे अभुल्ल, भुल्लयां दए समझाईआ। भाग लगा के साची कुल, गुरमुख गुरसिख लए प्रगटाईआ। हीरा माणक मोती गुरसिख ना जाए

रुल, जगत क्रिया विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जन भगतां देवे धुर दी गाथ, गहर गम्भीर समझाईआ। पूरब लहिणा चुके मस्तक माथ, जन्म जन्म दा लेखा झोली पाईआ। स्वामी हो के निज घर करे वास, वसल असल दस्से हरि साचे नूर ख़ुदाईआ। साचा नूर करे प्रकाश, कदम कदम मंज़ल पन्ध मुकाईआ। मानस जन्म करे रहिरास, रस्ते विच ना कोए अटकाईआ। आवण जावण होवे बन्द ख़ुलास, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। सदा सदा सद बख्शे चरण कँवल निवास, सचखण्ड दवारे देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां पूरी करे आस स्वास स्वास लेखा आपणे नाल रखाईआ।

१४ सावण शहिनशाही सम्मत २ शाम सिँघ दे गहि पिण्ड कलसयां ज़िला अमृतसर

जन भगत बणे सच्चा बरदा, बन्दीख़ाना बन्द तुड़ाईआ। दर्शन करे सचे सतिगुर दा, सोई सुरत आप उठाईआ। लेखा मिले सचखण्ड साचे आनंदपुर दा, जित्थे दूजा रस ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि जुग चौकड़ी खेल करे आपणी लोड़ दा, धुर दा हुक्म आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां सदा मनसा करे पूर, आसा तृखा बुझाईआ। सर्ब गुणां भरपूर, दयावान दया कमाईआ। देवे दरस ज़रूर, पड़दे ओहले अंदरों उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा किरपा कर, साचे नाम दी दे के तूर, तुरत आपणा रंग चढ़ाईआ। जन भगतां रंग चाढ़े धुर दा सच्चा, रंगणहारा इक अख्वाईआ। गुरमुख बणाए आपणा बच्चा, बचपन आपणी गोदी चरण कँवल दए दरसाईआ। अगला मार्ग दस्से सच्चा, कूड़ी क्रिया छड्ड पढ़ाईआ। सच दुआर दर देवे पता, पतिपरमेश्वर परदा ओहला आप उठाईआ। आपणे मिलण दी दे के अक्खा, आख़र आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी किसे दा ना बणया सका, रिश्ता इक्को इक आत्म परमात्म लए बणाईआ।