१४ सावण शहिनशाही सम्मत २ प्रताप सिँघ फुंमण सिँघ दे गृह पिण्ड कलसयां ज़िला अमृतसर
जन भगतां सदा जन्म मरन कटदा, काया विच्चों बाहर कढाहीआ। भण्डारा देवे नाम अगम्मे हट्ट दा, वस्त अमोलक
वरते बेपरवाहीआ। झगड़ा मुकावे तीर्थ अठ्ठ सठ्ठ दा, सरोवर साचे दए नुहाईआ। इशारा दस्से अगम्मी अक्ख दा, निज लोचन कर रुशनाईआ। जैकारा दस्से आपणे नाम सच दा, ढोला इक्को इक उपजाईआ। झगड़ा रहे ना मन मति दा, गुरमति आपणे रस्ते लाईआ। होवे मेल कमलापति दा, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां मेला करे आपणे संग दा, संगी साथी कूड़े मूर्ख मूढ़्हे सारे दिते भुलाईआ।
१४ सावण शहिनशाही सम्मत २ गुलाब कौर गृह पिण्ड डल ज़िला अमृतसर
बिन सतिगुर पूरे कोई ना उतरे पार, लख चुरासी आवण जावण जम की फाँसी ना कोए तुड़ाईआ। दु:ख रोग चिन्ता ग़म सके ना कोई निवार, माया ममता मोह विकार ना कोए तजाईआ। साचा नाम शब्द सुणे ना कोए धुन्कार, अनहद नादी नाद ना कोए सुणाईआ। अमृत बूँद ना मिले ठंडी ठार, अग्नी तत ना कोए बुझाईआ। सृष्ट सबाई रोवे धाहां मार, कलयुग अन्त रहे कुरलाईआ। साचा मिले ना धुर दा मीत मुरार, सन्त सुहेला धुर दा संग ना कोए निभाईआ। चार वरन अठारां बरन क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करन हाहाकार, उच्ची कूक देण दुहाईआ। घर घर गृह गृह पसारा होया कूड़ विभचार, लोभ मोह हँकार तृष्ना जगत ना कोए बुझाईआ। पिता पूत ना करे कोए प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। बिन सतिगुर किरपा कोए ना उतरे पार, सचखण्ड दवारा वेखण कोए ना पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कोटन कोटि रहे भाल, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी पढ़ पढ़ आपणा मन रहे परचाईआ। साचा मार्ग सच दुआर सके ना कोए वखाल, आत्म परमात्म मेला मेल ख़ुशी ना कोए कराईआ। जगत वासना दीन दुनी होई बेहाल, ज़ात पात दीन मज़्हब ऊँच नीच राउ रंक करे लड़ाईआ। साचा कलमा धुर दा नाम बेपरवाह अगम्म अथाह ना देवे किसे सिखाल, सिख्या हक हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग अन्त वेखे जगत लोकाईआ। बिन सतिगुर किरपा बेड़ा करे कोई ना पार, कलयुग कह के दए दुहाईआ। सृष्ट सबाई जगत विकारे होई नार विभचार, कन्त सुहागी पुरख अकाल ना कोए हंढाहीआ। घर घर दिसे धूआँधार, निरगुण जोती जोत ना कोए रुशनाईआ। जूठ झूठ माया मोह करे सर्ब प्यार, सतिगुर शब्द गा बेड़ा बन्ने कोए ना लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वेखणहारा थल अस्गाह, दो जहानां श्री भगवाना परदा
रिहा उठाईआ। बिना हरि किरपा जगत सागर कोई पार ना जावे लँघ, वञ्झ मुहाणा कोए ना आईआ। साची सेजा ब्रह्म पारब्रह्म चढ़े कोए ना हक पलँघ, सिँघासण आसण मिले ना कोए वड्याईआ। नाम निधान सच दवारे सुणे ना कोए मृदंग, ढोलक छैणे जीव जंत सारे रहे खड़काईआ। निज आत्म निज रस निज गृह निज मन्दिर कोई ना माणे अनन्द, हस्स हस्स हस्ती विच मस्ती नाम ख़ुमारी ना कोए चढ़ाईआ। सनमुख दरस करे ना कोए पुरख समरथ, महिमा अकथ सुण के शब्दी परदा ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां अंदर जाए वस, वसल यार नूर करे ख़ुदाईआ। बिन सतिगुर किरपा कोई उतरे ना साचे घाट, नईआ नौका जगत पार ना कोए लँघाईआ। लख चुरासी पैंडा ना मुके वाट, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज पैंडा सके ना कोए छुडाईआ। कलयुग मिटे ना अन्धेरी रात, हरि का नाउं चन्द ना कोए रुशनाईआ। साची पट्टी पढ़े ना कोए जमात, निरअक्खर धार समझ किसे ना आईआ। पुरख अकाल घट निवासी बैठा इक इकांत, इक अकल्ला सच महल्ला साढे तिन्न हथ्थ बैठा सोभा पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म जोड़ के धुर दा नात, रिश्ता आपणे नाल रखाईआ। सति धर्म दर दे विश्वास, विषयां विच्चों बाहर कढाहीआ। कलयुग रैण अन्धरी मेट के वाट, सतिजुग साचा नूर करे रुशनाईआ। जन भगतां देवे अगम्मी दात, दयावान हो के आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति दवारा इक्को इक सुहाईआ। बिन सतिगुर संसा चुक्के ना रोग, भरम गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। धुर दा मिले ना आत्म परमात्म जोग, साची रंगण रंग ना कोए रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाता पुरख बिधाता पतिपरमेश्वर हर घट वेख वखाईआ। बिना सतिगुर किरपा कोई ना दिसे सहारा, सहायक नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जगत पसारा, कालख टिक्का धोवे कोए ना शाहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा मन वासना जगत होया वणजारा, जूठ झूठ ख़रीदे चाँईं चाँईंआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप होया धुंदूकारा, हाहाकार करे लोकाईआ। जन भगतां दे के इक सहारा, चरण प्रीती साची रीती दए दृढ़ाईआ। जिस दी महिमा कागद कलम ना लिखणहारा, शाही शान ना कोए वधाईआ। सो आदि जुगादी एकँकारा, इक इकल्ला हुरम वरताईआ। सदा वसे जला थला, समुंद सागर रड़े डूंंघर डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां दर देवे आदर, धाम वखाए जित्थे नूर जोत तेग़ बहादर, गोबिन्द धार शब्द जोत विच समाईआ।
१४ सावण शहिनशाही सम्मत २ बीबी पारो देवी दे गृह
पिण्ड खालड़ा ज़िला अमृतसर
जन भगतां सेवा होवे पूरी, सतिगुर पूरा पूर कराईआ। सदा बख्शे चरण हज़ूरी, हज़ूर हाज़र हो के वेख वखाईआ। पन्ध कर्म रहे ना दूरी, निहकर्मी लेखा दए चुकाईआ। लख चुरासी जन्म मरन दी कट मजबूरी, सबूरी सिदक प्रेम प्रीती दए समझाईआ। देवे दर्शन जोत प्रकाश नूरी, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दयाल दया करे सर्ब कला भरपूरी, भय भउ आपणा इक रखाईआ। जन भगतां लेखे लाए प्रभ मज़दूरी, जो चाकर हो के सेव कमाईआ। अगे विछाउणीं ना पए कोए फूड़ी, अभ्यास जोग ना कोए कराईआ। अंदरों कढ्ढ वासना कूड़ी, कुटम्ब कूड़ा दए तजाईआ। कर प्रकाश आपणा नूरी, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच प्रेम दी देवे मज़दूरी, नाम निधाना झोली पाईआ। जन भगतां पैज लए राख, रक्ख्या करे थाउं थाँईंआ। सृष्टी नाल कर मज़ाक, मजलस मूर्खां वाली जणाईआ। गुरमुखां आत्म परमात्म कर इतफ़ाक, नफ़ाक अंदरों दए कढाहीआ। मनुआ रहिण ना देवे गुस्ताख़, ग़ुस्सा ग़म ना कोए सताईआ। सब दा लहिणा देणा लेखा करे बिबाक, बाकी हरि जू हथ्थ फड़ाईआ। साचे सन्तां बण के साचा बाप, पिता पूत गोद उठाईआ। कलयुग अन्त हरि किरपा दया कर के आप, आपणा मार्ग दिता लगाईआ। सोहँ दस्स के धुर दा जाप, सति सच विच लए समाईआ। सब दी पूरी कर के आस, तृष्ना तृखा दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां सेवा कदे ना जाए बिरथा, मानुख जन्म ना कोए रुलाईआ। लहिणा देणा देवे सद सिर दा, घर घर खोज खुजाईआ। ठिकाणा देवे घर थिर दा, वड्डा छोटा इक्को रंग वखाईआ। करे खेल प्रभ जो विछिड़या चिर दा, जगत विछड़े लए मिलाईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी दो जहानां लख चुरासी अंदर फिरदा, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। कलयुग अन्तिम जन भगतां नाल मुहब्बत विच निबड़दा, नबेड़ा अगला दए कराईआ। एह खेल नहीं कोई सिल पूज पत्थर दा, साख्यात होए सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लए तराईआ। जन भगतां कदे ना तुट्टे मिलाप, हरि जू मिल मिल ख़ुशी मनाईआ। साचा नाता जोड़के साक, निरगुण निरगुण मेल मिलाईआ। शब्द अनादी दे आवाज़, राज़ अंदरों दए खुल्हाईआ। जन भगतां मानस जन्म देवे साध, साधना आपणी इक दृढ़ाईआ। जित्थे रहे ना कोए विवाद, दु:ख सति रूप वटाईआ। सति धर्म दा खेड़ा कर आबाद, आबादी भगतां दए वसाईआ। धर्म दी धार दा होवे राज, रईयत इक्को इक समझाईआ। जन भगतां
दे के दात, दयावान झोली दए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्त जन भगतां दे सौग़ात, सगली चिन्दा दए गवाईआ।
१४ सावण शहिनशाही सम्मत २ सुरजन सिँघ दे गृह पिण्ड भुच्चर ख़ुरद ज़िला अमृतसर
भगतां घाल लग्गे लेखा, घाली घाल थांएँ पाईआ। संसा भरम ना रहे कोई भुलेखा, भरम विच ना कोए भुलाईआ। किरपा करे नर नरेशा, नर नरायण नैण आपणा इक खुल्हाईआ। जोती जामा धार के भेसा, भस्म माटी ख़ाक दए वड्याईआ। जग अवल्लड़ी खेले खेडा, जुग चौकड़ी हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। जन भगतां मिले साची भूम, भूमीं धरनी सोभा पाईआ। जिस नूं समझे ना कोए नजूम, नजूमीआं परदा ना कोए उठाईआ। बन्द करे ना कोई विच कानून, कानून काइदा नेड़ कोए ना आईआ। जिस साहिब दा बिन अक्खरां सदा चले मज़मून, बिन नुकते नुकता दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन वेखे बाल मासूम, मासूमां महिरूमां ख़ाली भाण्डे दए भराईआ।
१४ सावण शहिनशाही सम्मत २ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड सोहल ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द सदा समरथ, आदि जुगादि जुग चौकड़ी देवणहार सच्ची वड्याईआ। नाम अमोलक अगम्मी लोकमात देवे वथ, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म मनाईआ। बोध अगाध महिमा जणाई अकथ, भेद अभेदा अछल अछेदा आप खुल्हाईआ। सदा सदा सद चलावणहारा रथ, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर दे के आपणा हक, हकीकत वाला सदा बेपरवाह आप समझाईआ। साचे भगतां सन्तां निज लोचन खोल्ह के अक्ख, प्रतख निरगुण धार नज़र किसे ना आईआ। सच जैकारा एकँकारा बोल अलख, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह दो जहान करे शनवाईआ। सति धर्म नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप खोल्ह के आपणा हट्ट, वस्त अमोलक काया गोलक जीवां जंतां आप भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। सतिगुर शब्द सदा मेहरवान, महबूब मुहब्बत विच समाईआ। जोती धार वसे सच मकान, ऊँच अगम्म अथाह बेपरवाह सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। जिस दा जलवा नूर होवे महान, जोती जाता पुरख बिधाता नूर नूर कर रुशनाईआ। जिस दा योद्धा
सूरबीर शब्दी सुत बलवान, आदि अन्त इक्को रंग वखाईआ। जो विष्न ब्रह्मा शिव करे प्रधान, हुक्में अंदर हुक्मी हुक्म सुणाईआ। जो त्रै पंज लेखा जाणे विच जहान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाह, सतिगुर शब्द सच्चा शहिनशाह, वाली वारस इक अख्वाईआ। जिस नूं ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश रहे सीस झुका, रवि ससि मण्डल मण्डप सिर ना कोए उठाईआ। जुग चौकड़ी हुक्मे अंदर भज्जे वाहो दाह, चार कुण्ट दहि दिशा सिर ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर सेवा रहे कमा, भाणे अंदर सीस निवाईआ। भगत सुहेले मात प्रगटा, नाम निधाना इक जणाईआ। जोती जाता वेस वटा, कलयुग अन्तिम खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिगुर साहिब शब्द सुल्तान, इक्को इक नज़री आईआ। सतिगुर शब्द सर्ब कला भरपूर, आदि जुगादि इक अख्वाईआ। जन भगतां वस्त अमोलक देवे इक ज़रूर, परमात्म आत्म आत्म परमात्म रंग दए चढ़ाईआ। सदा सुहेला इक इकेला नज़री आए हाज़र हज़ूर, दर घर ठांडे सोभा पाईआ। सति जोत करे नूर, ज़हूर आपणा दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। साहिब सतिगुर जन भगतां गुरमुखां आसा मनसा सदा पूरे, ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। नाता तोड़ के कूड़ कूड़े, कूड़ी क्रिया विच्चों बाहर कढाहीआ। नाम रंगण रंग चाढ़ के गूढ़्हे, अमोलक हीरे लए बणाईआ। चरण प्रीती बख्शे साची धूढ़े, दुरमति मैल दए धवाईआ। प्रेम प्यार अंदर उतारे सगल वसूरे, विख अमृत सर्ब बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद देवणहार सरनाईआ। साचे सन्तां प्रभ देवणहारा माण, मन का मणका आप भवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म अन्तर दे के ब्रह्म ज्ञान, साची विद्या दए समझाईआ। आवण जावण लख चुरासी जम की चुक्के काण, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। साचा मन्दिर महल अटल अगम्म अथाह दिसे इक मकान, मकबरयां दा खैहड़ा दए छुडाईआ। पन्ध मुका के ज़िमी असमान, चरण कँवल दे के इक ध्यान, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करनी दा करता कुदरत दा मालक सतिगुर सच्चा इक अख्वाईआ। सतिगुर सच्चा दीन दयाल, सति पुरख निरँजण वड्डी वड्याईआ। जिस दी आदि जुगादि इक्को धर्मसाल, दूजा दर ना कोए वखाईआ। पोह सके ना कोई काल, महाकाल ना कोए सताईआ। जन भगतां पूरा करे स्वाल, आसा मनसा वेख वखाईआ। शब्द गुरू गुर चेला धुर दी धार विच्चों बणे आण, ढोला आपणा नाम दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां गुरमुखां दर कीता परवान, उहनां गुर अवतार पैगम्बर देण माण, सचखण्ड दवारे साचे मिल के इक्को वज्जे हक वधाईआ।
१४ सावण शहिनशाही सम्मत २ बचन सिँघ दे गृह पिण्ड सोहल ज़िला अमृतसर
सतिगुर चरण कँवल सच बन्धन, बन्दगी मुशंदगी दी लोड़ रहे ना राईआ। निज आत्म देवे परमानंदन, रस रसीआ इक चखाईआ। साची डण्डावत मन्ज़ूर करे साहिब बख्शंदन, बख्शिश रहमत आप कमाईआ। ढोला गाउणा पवे ना कोए बत्ती दन्दन, रसना जेहवा ना कोए हिलाईआ। सच प्रकाश चाढ़े नूरी चन्दन, जोती जोत डगमगाईआ। निम वास महका के वांग चन्दन, कूड़ी क्रिया अंदरों बाहर कढाहीआ। जगत दवारा गुरमुख पार लँघण, अगे हो ना कोए अटकाईआ। आत्म सेजा सुहाउणी सेज पलँघण, जिस दा पावा चूल नज़र किसे ना आईआ। नाम निधान वज्जे मृदंगण, सुर ताल करे शनवाईआ। करे खेल सूरा सरबंगण, घट भीतर परदा ओहला दए उठाईआ। योद्धा सूरबीर बण मर्द मृदंगण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक सुहाईआ। सतिगुर चरण सदा सुख जुग जग, जगजीवण दाता दए वड्याईआ। माया ममता मोह विकार तृष्ना रहे ना अग्ग, हउमे हंगता हँकार ना कोए जणाईआ। कूड़ी क्रिया झूठा नाता जावण छड्ड, आत्म परमात्म मिल के वज्जे सच वधाईआ। झगड़ा मुके तीर्थ अठ्ठ सठ्ठ, निझर मिले अमृत रस, गंगा गोदावरी जमना सुरस्ती दी लोड़ रहे ना राईआ। सुरती शब्दी होवे वस, मनुआ दहि दिशा ना जाए नस्स, भय भउ इक वखाईआ। निज नेत्र खुल्ले अक्ख, सतिगुर नज़री आईआ। जोती जाता पुरख बिधाता वस्त अमोलक देवे वथ, जलवा नूर करे रुशनाईआ। किरपा करे पुरख समरथ, दीन दयाल दयानिध ठाकर मेहरवान महबूब मुहब्बत विच मिलाईआ। मालक दिसे इक्को सच्चो सच, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा एकँकारा इक इकल्ला दए वखाईआ। सतिगुर शब्द देवे सच संदेसा, सोई सुरती आप उठाईआ। हुक्में अंदर खेल करे नर नरेशा, नर नरायण आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। लेखा जाणे दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ देस परदेसा, गगन गगनंतर ज़िमीं असमान खोज खुजाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त मंगणहारा लेखा, चार कुण्ट दहि दिशा बचया रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगम्बर आपणा आप जिस नूं कर के गए भेंटा, तन माटी ख़ाक लोकमात नाता गए तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग कूड़ी क्रिया दा अन्त कन्त भगवन्त कढ्ढे भुलेखा, वड विभचारी कूड़ संसार रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा धारे भेखा, रूप रंग रेख जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ।
१४ सावण शहिनशाही सम्मत २ पूरन सिँघ, हरी सिँघ दे गृह पिण्ड सोहल ज़िला अमृतसर
पुरख अकाल रखो सहारा, चार वरन अठारां बरन दीन मज़्हब इक ध्यान लगाईआ। जो आत्म परमात्म करे सच प्यारा, प्रीतम हो के परवरदिगार आपणी दया कमाईआ। वस्त अमोलक अगम्मी नाम देवे थारा, सचखण्ड निवासी थिर घर देवे माण वड्याईआ। कूड़ी क्रिया त्रैगुण माया पंज तत लहिणा देणा चुकाए विच संसारा, लख चुरासी जम की फाँसी पतित पावन आवण जावण दए कटाईआ। दरगाह साची ऊँच महल अटल बख्शे सच दवारा, धाम अवल्लड़ा इक इकल्लड़ा इक्को इक वखाईआ। जित्थे दीवा बाती कमलापाती निरगुण जोत करे उज्यारा, रवि ससि सूरज चन्न नज़र कोए ना आईआ। कागद कलम शाही लेख लिखे ना कोई बण लिखारा, चौदां विद्या जगत बुद्धी सोभा कोए ना पाईआ। करे खेल आप निरँकारा, निरगुण निरवैर निराकार ख़ुशी वखाईआ। जन भगतां एथे ओथे दो जहान निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण करे प्यारा, पारब्रह्म ब्रह्म मिल के आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची ओट इक्को इक जणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल रखो इक्को आस, बाल बिरध जवानां साचे घर दए वड्याईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी कर किरपा मेटे प्यास, कूड़ी तृष्ना मन वासना मोह विकार दए गवाईआ। वस्त अमोलक नाम भण्डारा अगम्मी देवे दात, दयावान हो के दातार स्वामी आप वरताईआ। कलयुग अन्ध अन्धेरी जूठ झूठ जगत दुहागण मेटे रात, भिन्नड़ी रैण लोकमात करे रुशनाईआ। झगड़ा मुकाए दीन मज़्हब ज़ात पात, ऊँच नीच राउ रंक दुआर बंक इक्को इक वखाईआ। करे खेल मेहरवान महबूब हरि कमलापात, पतिपरमेश्वर दीन दुनी खोजे थाउँ थाँईंआ। जन भगतां साचे सन्तां सच दवारे आप पुछे बात, मित्र प्यारा हो के परदा ओहला दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां दरस दिखाए साख्यात, सिख़र चोटी चाढ़ के मंज़ल आपणी दए वखाईआ। जन भगतां सिख़र चाढ़े चोटी, चोट शब्द नगारे लाईआ। नाम किरपा अंदरों वासना कढ्ढे खोटी, तृष्ना तमअ ना कोए ताईआ। आत्मा परमात्मा धार दस्से इक्को गोती, वरन बरन वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कर प्रकाश अगम्म अथाह बेपरवाह निर्मल जोती, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। जिस दुआर बुद्धी सोच कदे ना सोची, उह मन्दिर घर दुआर दए वखाईआ। जिस स्वामी अन्तरजामी नूं लभ्भदे कोटन कोटी, उह परम पुरख परमात्म काया मन्दिर अंदर विच्चों नज़री आईआ। जिस दी वेखण विच धार बारीक सब तों छोटी, वर्तमान विच दूर दूर दूर शहिनशाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां आत्म रहिण ना देवे सोती, जग सुत्यां लए जगाईआ। जन भगतां कर किरपा लाहे आलस निंद्रा, ग़फ्लत विच्चों बाहर कढाहीआ। जाण देवे ना किसे बण बिन्दरा, मथुरा गोकुल फोलण
दी लोड़ दए गवाईआ। सहारा लैणा ना पए किसे सुरप्त इन्द्रा, सिँघासण सारे दए तजाईआ। कर किरपा जिन्हां दे अंदरों आपे खोल्हे निंद्रा, ज़िंदगी दी बन्दगी बन्दगी दा बन्दा बन्दे दा चन्दा चन्द दा नूर नूर विच्चों ज़हूर सर्ब कलां भरपूर आप वखाईआ। गहर गम्भीर गुणी गहिंदा, दीन दयाल सदा बख्शंदा, आदि जुगादि जुग चौकड़ी लहिणा देणा सब दा दिन्दा, देवणहार समरथ स्वामी इक्को इक एकँकार जन भगत उपजाए आपणी बिन्दा, मूर्ख मूढ़्ह लगाए आपणी निन्दा, गुरमुख सार पावे जीउ पिण्डा, ब्रह्मण्ड खण्ड काया मन्दिर अंदर दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण धार सरगुण सदा वस्त अमोलक दिन्दा, देवणहार बेपरवाह आपणी दया कमाईआ।
१४ सावण शहिनशाही सम्मत २ गुरदीप कौर दे गृह पिण्ड सोहल ज़िला अमृतसर
सतिगुर शब्द सदा सच संग, दो जहानां सदा सहाईआ। सच प्रीती चाढ़े धुर दा रंग, लोकमात उतर कदे ना जाईआ। शब्द नाम निधान वजाए मृदंग, अगम्मी राग सुणाईआ। परदा लाह के ब्रह्म हँ, हँ ब्रह्म परदा दए चुकाईआ। कूड़ी मेट के तृष्ना तम, आशा इक्को दए वधाईआ। सतिगुर सरनाई लग्गे मन, मनसा मोह ना कोए हल्काईआ। राए धर्म ना देवे डंन डंका मौत ना कोए वजाईआ। अन्तिम मेला मिले श्री भगवन, जोती जोत विच समाईआ। जन भगत सच दवारे चढ़े साचा चन्न, निरगुण नूर होवे रुशनाईआ। काया माटी ठीकर जावे भन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे घर दए वड्याईआ। जन भगत होवे कदे ना मुर्दा, मुरीद मुर्शद दया कमाईआ। एहो खेल आदि जुगादी शब्दी सतिगुर दा, जो सुत्यां लोकमात उठाईआ। लहिणा देणा दए जन्म कर्म पूरब धुर दा, मस्तक रेखा दए बदलाईआ। जगत जहान गुरमुख बेड़ा कदे ना रुढ़दा, पुरख अकाल दीन दयाल दया कर के पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक सरनाईआ। जन भगतां होणा ना पए ज़लील, ख़ुआरी जगत ना कोए रखाईआ। दरगाह साची इक्को वार सुणी जाए अपील, अपरम्पर स्वामी होए आप सहाईआ। शब्दी हुक्म कर तामील, तुरत आपणे नाल मिलाईआ। जगत वासना विच बदलण ना देवे दलील, मन का मणका देवे भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां दी बन्दगी करे तसलीम, जगत तामील दा लेखा दए चुकाईआ।
१४ सावण शहिनशाही सम्मत २ दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड गग्गोबूआ ज़िला अमृतसर
सतिजुग कहे प्रभ सति धर्म दा खोल्ह मेरा हट्ट, कलयुग हट्टीआं दी लोड़ रहे ना राईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणी वस्त अगम्मी विच रख, नाउँ निरँकारा आप टिकाईआ। साचा मार्ग दो जहान सहिज सुभाओ दस्स, चार कुण्ट दहि दिशा कर पढ़ाईआ। सुरती अंदर तेरे शब्द दा होवे जस, सतिगुर आपणी धार खोल्ह अक्ख, प्रतख रूप नज़री आवीं गुसाँईंआ। क्यों पड़दे अंदर रिहों ढक, साची धार बाहर कढ्ढ, सिख्या दे मास नाड़ी हड्ड, धुर फ़रमान श्री भगवान आप समझाईआ। पिछली रीती करते छड्ड, अगे परमात्म हो के वध, भगत सुहेले दवारे सद्द, सदा आपणा नाम सुणाईआ। कूड़ी क्रिया मेट अग्ग, दया कर सूरे सरबग, भगतां चढ़ जा उपर शाहरग, रघुपत हो के रग रग कर रुशनाईआ। जगत बुद्धी रहे ना कग्ग, तेरा नाम सुणन अनहद, ढोला गीत इक्को गावण छन्द, तूं ही तूं ही राग अलाहीआ। नाम ख़ुमारी दे मध, मंज़ल दे दे पहली वार चौथा पद, अगे मिल पुरख समरथ, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। बिन मक्के काअब्यों करा दे एका हज्ज, साचे कलमे नाल कायनात जावे बज्झ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, वरदाते दया कमाईआ। सति धर्म कहे प्रभ कबूल कर लै अन्त सलाम, सलामालैकम कह के सीस निवाईआ। शाह सुल्ताने वड अमाम, नूर नुराने बेपरवाहीआ। हकीकी हकीकत वाला दे जाम, ज़ामन हो के आप प्याईआ। सिध्धा आपणे कोलों भेज पैग़ाम, आज़ाद होण ग़ुलाम, ज़ंजीर शरअ देणी कटाईआ। नाम खंजर नाल कर कतलाम, काया माटी अंदर ना रहे हराम, झगड़ा मुका कूड़ तमाम, तमअ दा लेखा देणा मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग बदलणा तेरा काम, सतिजुग लाउणा जगत आसान, लख चुरासी अंदर बणना जगत किसान, अमृत जल देणा बीआबान, गुरमुख बूटा लाउणा सुघड़ सुजान, सन्त फ़कीर पल के होवे जवान, शाह हकीर इक्को रूप नज़री आण, दो जहान तेरा हुक्म होवे फ़रमान फ़रमांबरदार आपणे आपणे विच्चों लै प्रगटाईआ।
१५ सावण शहिनशाही सम्मत २ गुरबख्श सिँघ दे गृह पिण्ड गग्गोबूआ ज़िला अमृतसर
जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, पंज तत मिले वड्याईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, त्रैगुण माया लेखे लाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, मन वासना दए गवाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, सति सतिवादी होए ना कोए लड़ाईआ।
जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, बुध बिबेक दए बणाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, नौ दवारे पार कराईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, काम क्रोध लोभ मोह हँकार मिटाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, कूड़ी क्रिया जूझ झूठ हउमे हंगता गढ़्ह तुड़ाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, सुखमन टेडी बंक पार लँघाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, शब्द अनादी धुन दए उपजाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, अमृत रस जाम प्याईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, आत्म सेजा पुरख अबिनाशी सोभा पाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, सुरती शब्दी मिल के दस्म दवारी इक्को वज्जे वधाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, मेहरवान महबूब दस्म दवारी विच्चों बाहर कढाहीआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, उच्च अरूज अगम्म अथाह आपणा खेल वखाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, सुन्न समाध रहिण ना पाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, थिर घर दवारा बिन अक्खां दए जणाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, साचे कँवल चरण दए सरनाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, बैकुण्ठ निवासी साचे धाम दए टिकाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, जोती जोत जोत मिलाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, लख चुरासी आपणी रासी रस्ते आपणे विच्चों पार कराईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, बख्शे चरण ध्यान। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, मेटे माण अभिमान। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, नाम भण्डारा देवे दान। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, शब्द सुणाए बिन रसना कान। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, भाग लगाए काया माटी सच मकान। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, घर ठाकर स्वामी मिले आण। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, दीपक जोत जगदा रहे महान। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, सच भूमिका मिले सच अस्थान। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, एथे ओथे मेला मिल्या रहे श्री भगवान। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति पुरख निरँजण धुर दा काहन। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, चिन्ता ग़म रहे ना हरख़ सोग। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, माटी चम्म अंदरों बाहर कढ्ढे ममता रोग। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, नाम निधाना चुगाए साची चोग। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, चरण प्रीती दस्से अगम्मी जोग। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, आत्म परमात्म सेज सुहञ्जणी जणाए इक्को भोग। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, वज्जे वधाई साचे काया कोट। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, शब्द अगम्मी लग्गे चोट। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, मन वासना रहे ना खोट। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, घर साचे मिले धुर दी
जोत। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, अन्तकाल कल पोह ना सके मौत। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, जुग चौकड़ी कदे ना जावे औंत। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, सचखण्ड दवारे बिन डण्डे पौड़ी जाए पहुंच। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, पुरख अकाल दीन दयान परवरदिवार हंढाए इक्को खौंत। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच मन्दिर आप सुहाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, मिटे दु:ख रोग संताप। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, कोट जन्म दे उतरे पाप। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, मिले वड्याई लोकमात। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, नाता तुट्टे कूड़ सज्जण साक। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, बन्द किवाड़ी खुल्ले ताक। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, नाम निधान सुणाए सच्ची गाथ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, वस्त अमोलक मिले दात। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, मेटे रैण अन्धेरी रात। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, पुरख अबिनाशी पुछे बात। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, दुरमति मैल देवे काढ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, साचा वणज कराए आपणे हाट। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, झगड़ा मुकाए तीर्थ ताट। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, जन्म कर्म दी पूरी होवे वाट। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, शब्दी शब्द सुणाए बात। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, नज़री आवे साख्यात। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ भगवान, सदा सुहेला देवे आपणा साथ।
१५ सावण शहिनशाही सम्मत २ कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड गग्गोबूआ ज़िला अमृतसर
जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, जगत संताप ना व्यापे दुक्ख। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, जन्म कर्म दी तृष्ना मिटे भुक्ख। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, उज्जल होवे मात मुख। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, मिले वड्याई जनणी कुक्ख। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, गुर शब्दी धार बणाए आपणा सुत। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, आवण जावण पैंडा जाए मुक। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, आत्म परमात्म मिल के होए ख़ुश। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, जगत वासना विकार विच्चों हो जाए चुप। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, होए प्रकाश अन्धेरे घुप। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, उलटा गर्भ ना होवे रुक्ख। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, आवे जावे सदा जामा पाए मनुक्ख। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, गलों टुट्टे जम की फाँसी। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, मन ममता ना रहे उदासी। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, शब्दी गुरू बणे
धुर दा साथी। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, सुरत सवाणी मन्ने अंदरों आखी। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, बन्द किवाड़ी खुल्ही रहे ताकी। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, अमृत जाम प्याए धुर दा साकी। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, भाग लग्गे तन माटी ख़ाकी। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, मनुआ मन रहे ना आकी। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, प्रेम प्रीती अन्तर आत्म परमात्म इक्को जाणे ज़ाती। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, घर हरि मन्दिर मिले कमलापाती। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, अमृत बूँद देवे स्वांती। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, मंज़ल औखी चाढ़े घाटी। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, बंक दवारा मिले दरगाह साची। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, मिले जोत जोत अबिनाशी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा लहिणा चुकाए जन्म जन्म जन्म दा बाकी।
१५ सावण शहिनशाही सम्मत २ उत्तम सिँघ दे गृह
पिण्ड गग्गोबूआ ज़िला अमृतसर
जो जन सिमरे हरि का नाउँ, नाता तुट्टे जगत कूड़ो कूड़। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, चतुर सुघड़ बणे मूर्ख मूढ़्ह। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, काया चोली चढ़े रंग गूढ़्ह। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, शब्द अनादी उपजे अन्तर तूर। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, निर्मल जोती प्रगट होवे नूर। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, आसा मनसा प्रभ करे पूर। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, पुरख अबिनाशी दरस वखाए हाज़र हज़ूर। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे वड्याई सर्ब कला भरपूर। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, आवण जावण मुके पन्ध। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, जन्म कर्म धर्म आसा मनसा पूरी होवे मंग। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, लख चुरासी जम की फाँसी कटे फंद। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, तूं मेरा मैं तेरा आत्म ढोला सुणे छन्द। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, मन वासना कूड़ी क्रिया अंदरों कढ्ढे गंद। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, सच प्रकाश निर्मल जोत होवे चन्द। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, दीन दयाल होवे बख्शंद। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाणे साहिब सूरा सरबंग। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, मिले वड्याई लोकमात। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, पुरख अबिनाशी सच प्रीती चरण बख्शे दात। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, बिन रसना जेहवा अन्तर अन्तर उपजे साची गाथ।
जो जन सिमरे हरि का नाउँ, अन्तर मिटे अन्धेरी रात। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, घर स्वामी ठाकर मिले आप। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, कोट जन्म दे उतरन पाप। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस देवे स्वच्छ सरूपी साख्यात।
१५ सावण शहिनशाही सम्मत २ जागीर सिँघ दे गृह पिण्ड गग्गोबूआ ज़िला अमृतसर
जो जन सिमरे हरि का नाउँ, आवण जावण रहिण ना पाईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, पतित पावन दए वड्याईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, लख चुरासी जम की फाँसी फंद कटाईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, भेव खुल्हाए मण्डल रासी, परदा ओहला आप उठाईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, वस्त अमोलक देवे नाम दाती, अतोट अतुट आप वरताईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, अठ्ठे पहर रहे प्रभाती, संधया रंग ना कोए वखाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, तूं मेरा मैं तेरा इक्को दस्से ज़ाती, पारब्रह्म ब्रह्म परदा आप चुकाईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, दरस वखाए इक इकांती, काया मन्दिर अंदर सोभा पाईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, सदा सुहेला बणे कमलापाती, पतिपरमेश्वर हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, इक ध्यान लगाईआ। दरगाह साची देवे थाउँ, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। सच अदालत करे हक न्याउँ, दरगाह साची देवे माण वड्याईआ। बिन हथ्थां पकड़े बाहों, शब्द डोरी तन्द बंधाईआ। घर वखाए निहचल अटल अथाहो, बेपरवाह बेपवराहीआ। जित्थे ना कोई पिता ना कोई माउँ, साक सज्जण सैण नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार इक सरनाईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, चरण कँवल मिले सरनाईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, धरत धवल उपर सोभा पाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, उलटा कर नाभ कँवल, अमृत रस विच टपकाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, आत्म परमात्म जावे मवल, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, हरि मेला मेले गहर गम्भीर। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, शांत करे सरीर। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, अमृत जल देवे ठांडा नीर। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, मुख लगाए धुर दरगाही आपणा सीर। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, पुरख अकाला बदल देवे तकदीर। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, माण वड्याई देवे नाल कबीर। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, एका रंग रंगाए
शाह फ़कीर। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, आवण जावण लख चुरासी जम की फाँसी कटे भीड़। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, हउमे हंगता कढ्ढे पीड़। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, शरअ कटे जंजीर। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, साची मंज़ल चोटी चढ़े अख़ीर। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, मेल मिलावा धुरदरगाही पीरन पीर। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, मेला मिले बेनज़ीर। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, कोह ना सके खड़ग खण्डा शमशीर। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साची धीर। जो जन सिमरे प्रभ का नाउँ, मिले मातलोक वड्याईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, अन्तर आत्म वजदी रहे वधाईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, सुरत शब्द होवे कुड़माईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, अगली मंज़ल पैंडा दए चुकाईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, पुरख अकाल होवे सहाईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, दीन दयाल दया कमाईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, महल अटल काया काअबे होवे रुशनाईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, लहिणा देणा चुकाए जल थल, समुंद सागर पार कराईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, लेखा रहे ना घड़ी पल, पूरब लहिणा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप दीपक हो के गृह गृह जाए बल, बलदी अग्न विच्चों गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत बाहर कढाहीआ।
१५ सावण शहिनशाही सम्मत २ माई ईश्र कौर दे गृह पिण्ड गग्गोबूआ ज़िला अमृतसर
जो जन सिमरे हरि का नाउँ, उत्तम होवे सृष्टी जग। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, मिले मेल सूरा सरबग। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, देवे दरस उपर शाहरग। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, जन्म कर्म दी मेटे अग्ग। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, काया काअबे करावे सच्चा हज्ज। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, मोह विकार अंदरों जाए भज्ज। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, शब्द अगम्मी वज्जे नाद अनहद। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, निझर धार अमृत मिले रस। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, निरगुण जोत होवे प्रकाश। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, दरगाह साची बणे दासी दास। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, मिले मेल पुरख अबिनाश। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सचखण्ड दवारे देवे सच निवास। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, पाए परम पुरख पारब्रह्म। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, सच जणाए इक्को धर्म। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, झगड़ा रहे ना माटी चर्म। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, सच सरनाई देवे
इक्को सरन। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, आवण जावण चुकाए डरन मरन। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, नेत्र खुल्ले हरन फरन। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, बिन अक्खरां ढोले गीत अगम्मी पढ़न। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, काया माटी मंज़ल आपणी चढ़न। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, सच दवारे अंदर निरगुण दर्शन करन। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण सरगुण आवे फड़न। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, निउँ निउँ लागे पाउँ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, पुरख अबिनाशी पकड़े बाहों। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, दरगाह साची देवे थाउँ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, मेला मिले अगम्म अथाहो। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दवारा एका सोभा पाउँ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, दीपक जगे घट अन्तर। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, शब्द नाद सुणाए गुर मंत्र। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, परदा चुक्के ब्रह्म निरंतर। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, मिले वड्याई विच साध सन्तन। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, नाता जोड़े परमात्म नार कन्तन। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, लहिणा देणा चुक्के काया माटी नव तन। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, मेहरवान वासना बदले जगत मन। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, भाण्डा भरम भउ देवे भन्न। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, आपणा राग सुणावे कन्न। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, सच दुआर वखाए बिन छप्पर छन्न। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, गुरमुख गुरसिख सतिगुर चढ़ाए दरगाह साची चन्न। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच भण्डारा भगतां देवे आपणा नाम धन।