१५ सावण शहिनशाही सम्मत २ चन्नण सिँघ दे गृह पिण्ड गग्गोबूआ ज़िला अमृतसर
जो जन सिमरे हरि का नाउँ, मन बुद्धी चुक्के सोच। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, झगड़ा रहे ना वरन गोत। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, कूड़ी क्रिया रहे ना खोट। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, सतिगुर आलणयों डिग्गे उठावे बोट। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, भाग लग्गे साढे तिन्न हथ्थ काया माटी कोट। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, सतिगुर शब्द लगाए अगम्मी चोट। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, गृह प्रकाश जगावे निर्मल जोत। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, पैंडा मुके चौदां लोक। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, आत्म परमात्म गावे इक सलोक। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, चिन्ता रहे ना हरख दोख। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, पुरख अकाल बख्शे एका ओट। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा नाम भण्डारा बहुत। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, मन बुद्धी ना कोए विचार। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, घर मन्दिर होवे उज्यार। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, घर ठाकर प्रीतम करे प्यार। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, अमृत रस मिले ठंडा ठार। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, लेखा चुक्के कूड़ नौ दवार। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, घर ठांडे मिले कन्त भतार। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, माया ममता मोह देवे निवार। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, मिले मेल पुरख पुरखोतम अकाल। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, कूड़ी क्रिया तोड़े जगत जंजाल। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, लख चुरासी विच्चों लए भाल। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, फड़ बाहों उठाए गुरमुख लाल। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, दिवस रैण करे प्रितपाल। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, घर ठांडा वखाए सच्ची धर्मसाल। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, मेल मिलाए आप कृपाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत सुहेले कर कर मेले सदा सदा सद रखे आपणे नाल।
१५ सावण शहिनशाही सम्मत २ दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड नूर पुर ज़िला अमृतसर
जो जन जपे हरि का नाउँ, सो पुरख निरँजण दया कमाईआ। शब्दी धार पकड़े बाहों, हरि पुरख निरँजण बेपरवाहीआ। सच दुआर वस्से थाउँ, एकँकार अकल कल आप वरताईआ। दो जहानां करे सच न्याउँ, नर निरँकार आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जन भगतां अंदर देवे साचा चाउ, अबिनाशी करता मेहर नज़र इक उठाईआ। सदा सुहेला इक अकेला दो जहानां बख्शे ठंडी छाउँ, अबिनाशी करता आपणे हथ्थ रखाईआ। सच दुआर सचखण्ड दरगाह साची वस्से बेपरवाहो, पारब्रह्म ब्रह्म परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादि देणा वर, जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप बंधाईआ। जो जन जपे एका नर निरँकार, निरगुण निरवैर दया कमाईआ। शब्दी शब्द दे अधार, जोती जाता बेपरवाहीआ। चारे खाणी विच्चों करे बाहर, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वेख वखाईआ। लख चुरासी विच्चों लभ्भे गुरमुख आपणा लाल, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डाईआ। धर्म वखाए धुर निशान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ ज़िमीं असमानां श्री भगवाना आप झुलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ब्रह्म पारब्रह्म देवे इक ज्ञान, जगत अक्खर करे ना कोए पढ़ाईआ। चरण कँवल उपर धवल देवे माण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र
इक उठाईआ। जो जन जपे हरि का नाउँ, सतिजुग साचे सच दए वड्याईआ। हँस बुद्धी फड़ के बणाए काउँ, सोहँ हँसा आपणा जाप जपाईआ। एथे ओथे दो जहानां निरगुण बणे पिता माउँ, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी शब्द अनादी बोध अगाधी आपणा हुक्म सुणाईआ। साचा हुक्म देवे धुर फ़रमान, नाम नगारा इक जणाईआ। जिस नूं समझे ना बुद्धी जीव इन्सान, अक्खरां विच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। निरअक्खर शब्दी धार चलाए श्री भगवान, भगत संदेसा इक्को इक दृढ़ाईआ। जिस दा गुर अवतार पैगम्बर दे के गए ब्यान, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी सिफ्तां वाले ढोले गाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी घट भीतर होवे जाणी जाण, चार वरन अठारां बरन चार कुण्ट दहि दिशा बचया कोए रहिण ना पाईआ। सर्ब दा मालक ख़ालक प्रितपालक वाली दो जहान, परवरदिगार सांझा यार जलवागर वाहिद लाशरीक इक्को नूर ख़ुदाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आत्म परमात्म परमात्म आत्म भेव अभेदा खोल्हे मेहरवान, महबूब मुहब्बत विच आपणा नाम दृढ़ाईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ, धुर दवारा दए वखाईआ। जित्थे वसे बेपरवाहो, दूजा नज़र कोए ना आईआ। तख्त निवासी पुरख अबिनाशी सचखण्ड दवारे हकीकत वाला करे हक न्याउँ, अदल अदालत शाह हकीर इक्को इक वखाईआ। सच भण्डारा धुर दा कलमा नाम नयामत, निरगुण सरगुण झोली दए भराईआ। आदि अन्त जुगा जुगन्त सदा रहे सही सलामत, साहिब सुल्तान शाह पातशाह इक्को इक अख्वाईआ। जो कलयुग अन्त श्री भगवन्त मेहरवान महबूब हो के कूड़ी क्रिया मेटे बग़ावत, मानुख मानव मानस अन्तर अन्तर खोज खुजाईआ। सच प्रीती धुर दी रीती करे आप सख़ावत, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। माया ममता मोह कूड़ मिटाए लालच, हँकार विकार विभचार अंदरों दए कढाहीआ। सतिजुग कलयुग अंदरों दोहां दा बणे सालस, ख़ालस आपणा रूप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ी क्रिया करे पार जहालत, सति धर्म सति सतिवादी आपणा इक प्रगटाईआ। जो जन सिमरे हरि का नाउँ निरँकारा, निरवैर निरगुण दया कमाईआ। वेखे विगसे पावे सारा, परदा ओहला दए चुकाईआ। साचा देवे इक जैकारा, विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा गुर अवतार पैगम्बर जिस नूं गा के शुकर मनाईआ। सचखण्ड दवारा दर दरवेश निउँ निउँ करन निमस्कारा सजदयां विच बरदे बण के धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आपणे हथ्थ रखाईआ। जो जन जपे नर निरँकार नाउँ अगम्म अथाह, हरि वड्डा वड्डी वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग निरगुण सरगुण फेरा पा, कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद रोवे मारे धाह, सदी चौधवीं
रही कुरलाईआ। वड अमाम फेरा पा, सही सलामत तेरी ओट तकाईआ। ख़ुदी तकब्बर उम्मत उम्मती गया समा, हकीकी जाम आबेहयात प्याला मुख ना कोए लगाईआ। कदम कदम ते करन गुनाह, रूह बुत्त पवित ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म देणा सुणाईआ। धुर दा हुक्म दे फ़रमान, सच धर्म मंग मंगाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे निशान, वरन बरन रहिण कोए ना पाईआ। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई इक्को ढोला तेरा गाण, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डाईआ। तूं मालक ख़ालक प्रितपालक हर घट वसें राम, काहन हो के लख चुरासी गोपी रिहा प्रनाईआ। गुर सतिगुर हो के देवें शब्दी ज्ञान, बोध अगाध कर पढ़ाईआ। भाग लगावें काया माटी साढे तिन्न हथ्थ मकान, मन्दिर शिवदवाला मठ्ठ इक्को घर देणा वखाईआ। जिस गृह निज आत्म परमात्म वसें श्री भगवान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा आसण लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सतिवाद ठांडे दर इक्को मंग मंगाईआ। जो जन जपे हरि का नाउँ एक, एकँकारा दए मात वड्याईआ। चरण धूढ़ी देवे टेक, मस्तक टिक्का ख़ाक रमाईआ। बुद्धी करे बिबेक, मन वासना ना कोए हल्काईआ। सुरती करे चेतन चेत, शब्दी शब्द लए जगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के साचा हेत, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक वखाए सचखण्ड साचा देस, जिस गृह आपणा हुक्म वरताईआ। सचखण्ड वसे करतार, कुदरत दा मालक दया कमाईआ। जित्थे सन्त सुहेले भगत गुर अवतार, बैठे सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव खड़्हे भिखार, ख़ाली झोली अगे डाहीआ। इक्को जोत होवे उज्यार, दीवा बाती ना कोए रखाईआ। इक्को नाम होवे जैकार, बिन रसना जेहवा ढोला रिहा सुणाईआ। इक्को दस्से साचा घरबार, जिस दी छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जित्थे सूरज चन्न करे ना कोए पसार, मण्डल मण्डप नज़र कोए ना आईआ। कागद कलम शाही लिखे ना कोए लिखार, खाणी बाणी रूप ना कोए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। भेव अभेदा खोल्हे श्री भगवन्त, पारब्रह्म आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। परदा लाहे गुरमुख साचे सन्त, सोई सुरती आप उठाईआ। आत्म परमात्म मेला मेल के नार कन्त, सेज सुहञ्जणी दए सुहाईआ। इक्को नाम मणीआं मंत, मन वासना कूड़ी बाहर कढाहीआ। गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म दए समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, निवण सु अक्खर बिन अक्खरां आप वखाईआ। झगड़ा मुका के बहिश्त जन्नत, जन भगतां चरण कँवल दए सरनाईआ। जोती जोत मेला होणा अन्त, अन्तश्करन दा लेखा रहे ना राईआ। इक्को रूप होणा भगत भगवन्त, सचखण्ड साचे मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप
आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे आदि मध अन्त, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ।
१५ सावण शहिनशाही सम्मत २ करतार सिँघ दे गृह पिण्ड भोजीआं ज़िला अमृतसर
हरि संगत दीर्घ रोग जाए दरभ, दु:ख दर्द रहिण ना पाईआ। देवे वड्याई मालक सरब, साहिब सुल्तान सच्चा शहिनशाहीआ। मेल मिलाए विच्चों अरब खरब, कोटन कोटां विच्चों पार लँघाईआ। तपणा पए ना मात गर्भ, दस दस मास अग्न ना कोए तपाईआ। कूड़ी क्रिया लावे ख़रब, जगत चोट ना कोए वखाईआ। पुट्ठी कदे ना होवे नरद, मानस जन्म ना कोए गवाईआ। कर किरपा प्रभ जिन्हां भगतां दी सुणे अरज़, अर्श कुर्श लेखा दहे मुकाईआ। आपणी सांझी रख के ग़रज़, भगत भगवान जोड़ जुड़ाईआ। शरअ कटे ना कोए करद, कतलगाह ना कोए वखाईआ। मनुआ मन करे फ़र्क, विशा विकार ना कोए रुढ़ाईआ। साची जणाए शब्द तरज़, नाम निधाना आप उपजाईआ। वखाए खेल हरि असचरज, अचरज लीला दए जणाईआ। दया करे मर्दाना मर्द, मदद आपणी इक समझाईआ। हरि सिमरत दु:ख रोग ना व्यापे, व्यापक हो के वेख वखाईआ। सगल वसूरे वेख संतापे, सति असति परदा दए उठाईआ। निज नेत्र खुल्ले आखे, अक्ख प्रतख मिले गुसाँईंआ। सतिगुर शब्द सुणे साके, जगत विद्या लोड़ रहे ना राईआ। सुरती शब्द वेखे तमाशे, बाज़ीगर डंक ना कोए वजाईआ। साचा करे भोग बिलासे, आत्म परमात्म मिल के धुर संजोग जोड़ जुड़ाईआ। सच दुआर होवे वासे, निवास अस्थान इक्को दरसाईआ। जित्थे निरगुण नूर जोत प्रकासे, पुरख अकाल सोभा पाईआ। भगत भगवान इक दूजे दी पूरी होवे आसे, निराशे रहिण कोए ना पाईआ। बिन रसना जेहवा शब्दी बचन होण ख़ुलासे, अनबोलत बोलत आपणा राग सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दे के इक भरवासे, भावना आपणे नाल रखाईआ। हरि का नाउं जो सिमरे सच धार, धरनी धरत धवल मिले वड्याईआ। पढ़ने पैण ना वेद चार, चार कुण्ट ना भज्जे वाहो दाहीआ। शास्त्र सिमरत फोलणे पैण ना विच संसार, वरका वरका ना कोए उलटाईआ। गीता ज्ञान ना करना पए विचार, अठ्ठ दस्स पुछण कोए ना पाईआ। अञ्जील कुरानां शब्द दस्से ना कोए मीआं यार, मुहब्बत इके नाल लगाईआ। कलमा हक करे उज्यार, नौबत हक हक ना कोए वजाईआ। सति सति करना ना पए जैकार, रसना जेहवा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। जिन्हां अन्तर आत्म परम पुरख मिल्या आण, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। भाग लगा के काया माटी सच मकान, मक्का काअबा अंदरों दए वखाईआ।
नाम संदेसा दे के धुर फ़रमान, धर्म दवारा दए समझाईआ। जन भगतां बख्श के इक ध्यान, सरन देवे चरण कँवल सरनाईआ। एथे ओथे दो जहानां बख्शे माण, सचखण्ड निवासी दरगाह साची दर घर साचे दए वड्याईआ। जित्थे दीवा बाती कमलापाती जगाए आण, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी जन भगतां सहिज सुभाओ मिल्या आण, खोजण दी लोड़ किसे रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे दर तों आपणा देवे आप दान, भगती वाली भावना भय विच पूर कराईआ।
१५ सावण शहिनशाही सम्मत २ प्रताप कौर दे गृह पिण्ड भोजीआं ज़िला अमृतसर
हरि सिमरत उपजे साचा धर्म, सच दवारा नज़री आईआ। जूठा झूठा मिटे भरम, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। भाग लग्गे काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। लेखे लग्गे मानस जन्म, जन्म मरन दा पैंडा दए चुकाईआ। निहकर्मी आपणा पूरा करे कर्म, कांडां दा लेखा दए गवाईआ। झगड़ा रहे ना वरन बरन, ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। पुरख अकाल देवे साची सरन, भगत वछल हो सहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,साचा मंत्र नाम समझाईआ। हरि सिमरत हउमे जाए रोग, जगत संताप ना कोए सताईआ। शब्द प्रीती मिले जोग, जुगत पुरख अकाल दए समझाईआ। भाग लग्गे काया माटी कोट, बंक दवारा सोभा पाईआ। नाम अगम्मी लाए चोट, सोई सुरती शब्द जगाईआ। करे प्रकाश निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरा दए गवाईआ। सच सुणाऐ नाम सलोक, सोहला इक्को इक उपजाईआ। झगड़ा रहे ना चौदां लोक, चौदां तबक डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा इक वखाईआ। हरि सिमरत सर्ब दूख विनास, अबिनाशी करता दया कमाईआ। वस्त अमोलक देवे रास, नाम निधाना झोली पाईआ। कूड़ी क्रिया करे फाश, माया ममता मोह मिटाईआ। चरण प्रीती दे के दात, दातार हो के वेख वखाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा चन्द चमकाईआ। आत्म परमात्म दस्स के धुर दी गाथ, साचा ढोला दए पढ़ाईआ। मंज़ल पौड़ी चढ़ा के घाट, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। सदा सुहेला इक अकेला एकँकारा सदा होवे साथ, दो जहानां संग निभाईआ। सचखण्ड दवारे करे निवास, भूमिका इक्को इक वखाईआ। जित्थे दीपक जोत होवे प्रकाश, अबिनाशी करता डगमगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, मेहर नज़र इक उठाईआ। हरि सिमरत मिले शब्द गुण निधान, गुणवन्ता झोली पाईआ। साचा दिसे धर्म निशान, दो जहानां इक लहराईआ। सुहाए इक्को बंक मकान, बेपरवाह आपणा भेव खुल्हाईआ।
जित्थे गुर अवतार पैगम्बर मंगण दान, विष्न ब्रह्मा शिव झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, वखावणहारा साचा घर, सच दवारा इक प्रगटाईआ। हरि सिमरत वेखे हरि का दवार, हरि हरि विच समाईआ। झगड़ा रहे ना कोए विभचार, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। लख चुरासी उतरे पार, जम की फाँसी लए कटाईआ। साची दासी बण के सेवादार, सेवक हो के निउं निउँ सीस झुकाईआ। महल अटल उच्च मनार, दर घर साचे चढ़ के दर्शन पाईआ। जित्थे पोह ना सके काल, महाकाल ना कोए वड्याईआ। सच दुआर इक्को धर्मसाल, पुरख अबिनाशी सोभा पाईआ। त्रैगुण माया दिसे ना कोए जंजाल, जागरत जोत होवे रुशनाईआ। जन भगतां सन्तां अंदर सुत्ता दिसे सदा नाल, विछोड़ा रहिण कदे ना पाईआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी लेखे लावे कीती घाल, जो घायल हो के आपणा आप गए मिटाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख सज्जण लभ्भे लाल, माणक मोती हीरे लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवारे देवे माण, जिस घर वसे श्री भगवान, दूजा नज़र कोए ना आईआ।
१५ सावण शहिनशाही सम्मत २ सोहण सिँघ दे गृह तरन तारन ज़िला अमृतसर
सति धर्म कहे किरपा कर अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। लोकमात धरतमात मौले अगम्मी रुत्त, चार कुण्ट दहि दिशा बहार इक्को नज़री आईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले सच दुआर बणा आपणे सुत, जगत अपराधी रहिण कोए ना पाईआ। कूड़ विकारालोभ हँकारा अंदरों कढ्ढे कुट्ट। नाम खण्डा साचा चमकाईआ। शरअ शरायती दूई द्वैती जगत वासना रहे कोई ना लुट, एका रंग सूरे सरबंग देणा रंगाईआ। अमृत जाम सच प्याला निझर धार अमिओं रस देणा घुट, जगत रसना दी लोड़ रहे ना राईआ। आदि जुगादि आवण जावण पतित पावन लख चुरासी जन्म मरन दा रहे कोई ना दु:ख, दर्दी हो के दर्द लैणा वण्डाईआ। तूं मेरा मैंं तेरा गावण इक्को तुक, तुखम तासीर देणी बदलाईआ। तेरे घर ठाकर स्वामी आत्म परमात्म दा साचा सुख, बिन सतिगुर बाहरों आसा पूर ना कोए कराईआ। पुरख अकाल दीन दयाल भगत वछल कृपाल सचखण्ड निवासी क्यों बैठा चुप्प, शब्द अनाद बोध अगाध श्री भगवान दे जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया वेख अन्धेरा घुप्प, साचा नूर करे ना कोए रुशनाईआ। पिता पूत जगत नाता गया तुट्ट, सगला संग संगी हो के तोड़ ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत तृष्ना कूड़ी मेट भुक्ख, अमृत
मेघ इक्को इक बरसाईआ। सति धर्म कहे मेरे भगवन्त, पारब्रह्म तेरी आस तकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पाए बेअन्त, हउंमे हंगता गढ़्ह ना कोए तुड़ाईआ। मंज़ल चढ़या दिसे कोई ना सन्त, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी नाद ना कोए सुणाईआ। तेरे दवारे नर निरँकारे सति करे इक्को मिन्नत, निउं निउं सीस झुकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सर्ब रखवाल शब्दी धार जाण आपणी हिम्मत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, दर ठांडे मंग मंगाईआ। सति धर्म कहे मेरे पुरख अबिनाश, परवरदिगार तेरा ध्यान लगाईआ। मण्डल मण्डप पृथ्मी आकाश कूड़ी क्रिया वेख पखण्डी रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नाच ना कोए नचाईआ। तेरी आत्म तेरा रूप कोई ना जाणे तेरी ज़ात, भरमां विच भुल्ली सर्ब लोकाईआ। तेरी खोज करदे अलिफ़ ये विच्चों लुग़ात, निरअक्खर धार तेरा गृह वेखण कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण हो के वेख आपणी कायनात, दीन दुनी फोल फुलाईआ। सति धर्म कहे मेरे पारब्रह्म, प्रभ तेरी ओट इक तकाईआ। सतिजुग साचा वखा इक धर्म, दवारा इक्को इक खुल्हाईआ। झगड़ा रहे ना वरन बरन, ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जन भगतां नेत्र खुल्ले हरन फरन, दोए लोचन कम्म किसे ना आईआ। बिन पौड़े डण्डे तेरी मंज़ल चढ़न, सच दवारे हक महबूब तेरा दर्शन पाईआ। तूं पुरख समरथ तरनी तरन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, एकँकार इक्को मंग मंगाईआ। सति धर्म कहे मेरे आदि जुगादी आदि निरंजन, जोती जोत तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त दीनां अनथां दर्द दुख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। नेत्र नाम निधान दे अंजण, अज्ञान अन्धेर रहे ना राईआ। तूं एथे ओथे दो जहानां निरगुण धार सरगुण धार सज्जण, साचा मीत इक अख्वाईआ। चरण कवल उपर धवल सच करा मजन, अठ्ठसठ्ठ तीर्थ लहिणा देणा दे मुकाईआ। तेरे नाम दे ढोले नाद धुन शब्द अगम्मी ताल वज्जण, जगत तलवाड़ा वेखण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल अगम्म अथाह बेपरवाह अगम्मी चाढ़ रंगण, जगत ललारी दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्टी दृष्टी अंदरों बुझा अग्न, अमृत मेघ आपणा आप चुआईआ।
सच सरोता जो होवे जग, सरवण मिले वड्याईआ। सरवणां राहीं अंदर आवे गुरमति, गुर शब्द सुरत उठाईआ। दर्शन होवे उपर शाहरग, नौ दवारे पन्ध मुकाईआ। जगत तृष्ना कूड़ी क्रिया बुझे अग्ग, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। बिन
मक्के काअबिउं घर विच हो जाए हज्ज, हक महबूब मिल के ख़ुशी मनाईआ। सच दुआर कर प्यार बिन पंजां तत्तां जावे सज, जित्थे सज्जण मिले बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत सरोतयां देवे उह वथ, जेहड़ी वस्त जगत हटवाणयां कोलों हथ्थ कदे ना आईआ। सरोता होवे सतिगुर प्यार, परम पुरख देवे माण वड्याईआ। काया मन्दिर अंदर देवे शब्द सची धुन्कार, आत्मक राग अल्हाईआ। कूड़ी क्रिया जगत दुखड़ा सहिजे दए निवार, जगत तबीब लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। बिन पौड़ी डण्डे आपणी मेहर नाल मंज़ल पौड़े देवे चाढ़, जित्थे निरगुण निरगुण दर्शन पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा हो जावे दवार, भगत भगवान मिल के वज्जदी रहे वधाईआ। सो सरोता जिस अन्तर अन्तर वड़ के किरपा करे आप निरँकार, निरंतर मंत्र एका दए जणाईआ। तिस दा सुणया लेखे लग्गे जो सतिगुर शब्द धरे प्यार, बिन सतिगुर शब्द लेखा सके ना कोए चुकाईआ। सुणन वालयां सरोतयां तों साहिब सतिगुर सदा बलिहार, जो उस दा नाम सुण के आपणे अंदर ख़ुशी रहे प्रगटाईआ। सरोतयां दा प्रभ सदा मीत, मित्र प्यारा नज़री आईआ। बिना सरोतयां तों प्रभ दे नाम दा सुणे कोए ना गीत, जगत विकारी भज्जण थाउँ थाईआं। एह परम पुरख दी आदि जुगादी रीत, गुरमुखां आपणा नाम सहिजे अंदर दए टिकाईआ। ओन्हां नूं नज़री आउण डहि पए मन्दिर मस्जिद शिवदवाला मठ्ठ मसीत, जित्थे मसला हक हक सुणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दूर दुराडा दस्से घर मन्दिर नज़दीक, गुरूदवारा इक्को दए वखाईआ। जित्थे सरोतयां दी सुरत शब्दी लग्गी रहे प्रीत, प्रीतम इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सरोतयां दी ख़ाहिश पूरी करे ठीक, ठाकर हो के ठोकर नाम अंदर दए लगाईआ।
१६ सावण शहिनशाही सम्मत २ दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड तरन तारन ज़िला अमृतसर
सोहँ महाराज शेर विष्नूं भगवान आदि जुगादी नाम सति, चार युग समझ किसे ना आईआ। जिस दी धारों विष्न ब्रह्मा शिव लख चुरासी होई उत्पत, ब्रह्मण्ड खण्ड आपणी खेल खिलाईआ। काज रचाया त्रैगुण पंज तत, हड्ड मास नाड़ी बूंद रक्त जोड़ जुड़ाईआ। प्यार विकार खोल्ह के काया हट्ट, नव नौ चार नौ दुआर रंग रंगाईआ। मन मति बुध अंदर रख, जगत वासना नाल कुड़माईआ। कर खेल पुरख समरथ, घट भीतर सोभा पाईआ। अमृत अगम्मा प्रगटा के रस, शब्द अनादी नाद शनवाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, घर विच घर करे रुशनाईआ। आत्म सच्चा भोग बिलास, परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखणहारा खेल तमाश, लख चुरासी जीव जंत सोभा पाईआ। गुर
अवतार पैगम्बर पावणहारा आपणी रास, मार्ग धुर दा आप वखाईआ। परदा ओहला चुकावणहारा पवण स्वास, साह साह आपणी धार वखाईआ। निरगुण सरगुण खोल्हण वाला हाट, सच दवारा काया माटी दए बणाईआ। सो खेल करे करनी दा करता पुरख अबिनाश, पारब्रह्म आपणा वेस वटाईआ। कलयुग मेटे अन्धेरी रात, राती रुत्ती थिती वार चरणां हेठ दबाईआ। करे खेल सर्ब गुणतास, गहर गम्भीर आप सुणाईआ। सब नूं जपणा पए एका जाप, तूं मेरा मैं तेरा ढोला गाईआ। भगत वछल बण के आप, लेखा करे थाउँ थाँईंआ। चरण प्रीती जोड़ के नात, साचा मेला रिहा मिलाईआ। सन्त सुहेला बण के बाप, पिता पूत गुरमुख गोद उठाईआ। कोट जन्म दे मेट के पाप, मानस जन्म लेखे लाईआ। सच सरनाई रहे ना कोए निराश, आसा मनसा सब दी पूर कराईआ। झगड़ा मुका के जंगल जूह उजाड़ प्रभास, चरण कँवल देवे सच सरनाईआ। साची मंज़ल चाढ़े आपणे घाट, घर मन्दिर दए वखाईआ। इक्को नूर जोत कर प्रकाश, प्रकृती कूड़ी बाहर कढाहीआ। पन्ध मुका के पृथ्मी आकाश, सच दवारे दए टिकाईआ। जन भगतां सुहेला हो के आप, आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख दा आदि जुगादी आपणा जाप, गुर अवतार पैगम्बर हथ्थ ना कदे फड़ाईआ।
१६ सावण शहिनशाही सम्मत २ बसन्त कौर दे गृह पिण्ड तरन तारन ज़िला अमृतसर
जै जै जैकार सुणन गण गंधर्ब देवत सुर जन, जाणकारी सब नूं रिहा कराईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कहिण धन्न धन्न धन्न प्रभू धन्न, धन्न तेरी बेपरवाहीआ। तेरे नाम दा लोकमात चढ़या चन्न, चन्दन बास निम दे महकाईआ। कूड़ कुड़यारा हँकारी भाण्डा देवें भन्न, जन भगतां भरम दा कर्म दईं बणाईआ। करे प्रकाश अज्ञान नेत्र अन्न्ह, अन्धकार अंदर दीपक जोत करे रुशनाईआ। साचा नाम निधान सुणाए जगत कन्न, सरवणां दे अंदर काया मन्दिर विच टिकाईआ। भेव रहे ना कोए ब्रह्म हँ, हम साजण हो के वेख वखाईआ। लेखा मुका के दृष्टी चम्म, इष्ट इक्को इक समझाईआ। ममता मोह गवा के तम, सच सच सच विच समाईआ। हरख सोग मिटा के ग़म, ख़ुशी धुर दी दए वखाईआ। भटकणा रहे ना कोई मन, शब्द नाद करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच गृह देवे इक सरनाईआ। जै जैकार सुणन ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश, गगन मण्डल ख़ुशी मनाईआ। तेरा नूर जोत प्रकाश, पतिपरमेश्वर ब्रह्म करे रुशनाईआ। तेरा शब्द नाम विकास, चार कुण्ट दहि दिशा नज़री आईआ। तेरा फ़रमान हुक्म सर्ब गुणतास, दो जहानां
रिहा जणाईआ। तेरा खेल पृथ्मी आकाश, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। तेरा निरगुण सरगुण साथ, जोती शब्दी मेल मिलाईआ। तेरा नाम निधाना अगम्मी गाथ, आत्म परमात्म करे पढ़ाईआ। तेरा रूप अगम्मा पुरख अबिनाश, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त बण के दासी दास, जन भगतां साची सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जैकार करा हर घट स्वास, रास आपणी इक वरताईआ।
१६ सावण शहिनशाही सम्मत २ अर्जन सिँघ दे गृह तरन तारन ज़िला अमृतसर
जै जैकार करो रसना जेहवा, अनबोलत आपणा राग सुणाईआ। देवे वड्याई अलख अभेवा, दरस अमोघ गृह गृह आप दरसाईआ। लेखे लावे जन्म जन्म दी सेवा, सेवक सतिगुर आपणे रंग रंगाईआ। नाम पदार्थ देवे आपणा मेवा, मेहरवान हो के मेहर अक्ख उठाईआ। बख्शे धाम सच दवारे निहचल निहकेवा, महल अटल सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। जै जैकार करे जन भगत, भगती पूरन दए कराईआ। मानस जन्म सुहञ्जणा होवे वक्त, बेवक्त औखी घड़ी ना कोए रखाईआ। रहमत विच आ के करे तरस, जन्म जन्म दी तृखा दए बुझाईआ। देवे वड्याई उपर फर्श अर्श, अर्शी प्रीतम हो सहाईआ। पूरब रहिण ना देवे कोई स्वासां दा कर्ज़, रास पूंजी सारी हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन्म मरन दी मेट के हरस, दु:ख जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। जै जैकार जो जन रहे करदा, कुदरत दा मालक दया कमाईआ। सच दवारे बणाए बरदा, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। परदा ओहला लाहे आपणे घर दा, घर विच घर करे रुशनाईआ। कलयुग दर सुहाए नरायण नर दा, नर नरायण दया कमाईआ। साचे मन्दिर आपे चढ़दा, सच सिँघासण सोभा पाईआ। गुरमुख शब्दी धार पढ़दा, सुरती शब्द डोर बंधाईआ। सच दवारे आपे वरदा, नार कन्त खेल खिलाईआ। जो जन ढोला पढ़दा, बण विचोला बेड़ा पार दए लगाईआ।
१६ सावण शहिनशाही सम्मत २ धर्मवीर दे गृह पिण्ड जलालाबाद ज़िला अमृतसर
सो पुरख निरँजण देवे एका नाम, नाउं निरँकारा आप दृढ़ाईआ। हरि पुरख निरंजन पूरा करे काम, दूसर संग ना कोए रलाईआ। एकँकारा देवे हकीक जाम, बेपरवाह आप उठाईआ। आदि निरँजण निरगुण नूर करे महान, जोती जाता
शहिनशाहीआ। अबिनाशी करता देवे धुर दा दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। श्री भगवान झुलाए नाम निशान, दो जहानां आप झुलाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म देवे इक ज्ञान, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। शब्द शब्दी शब्द खेल होवे महान, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। सचखण्ड निवासी योद्धा सूरबीर बलवान, बल आपणा लए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारे इक्को कार कमाईआ। एका हुक्म वरताए एक, एकँकार दया कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ देवे धुर दी टेक, सिर सके ना कोए उठाईआ। लोकमात आत्म परमात्म सब दी बुद्धी करे बिबेक, कूड़ी क्रिया दए कढाहीआ। जन्म कर्म दी बदल देवे रेख, मस्तक टिक्का लाए धुर दी शाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरवैर निराकार निरँकार बदले आपणा भेख, सच सति पंचम तत तत्व आपणा खेल खिलाईआ। आपणा खेल करे करतार, कुदरत दा मालक दया कमाईआ। प्रगट हो सांझा यार, जलवा नूर करे रुशनाईआ। लहिणा देणा चुकाए मुहम्मद यार, चार यारी फोल फुलाईआ। लेखा जाणे जीव जहान, निरगुण जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, लख चुरासी जीव जंत घट भीतर अंदर वेख वखाईआ। सति धर्म तेरा दिसे नाम अगम्म, अलख अगोचर दए वड्याईआ। भाग लगाए काया माटी चम्म, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। कर प्रकाश तन ख़ाकी वजूद संसा मेटे मन, ममता मोह मिटाईआ। सच भण्डारा देवे धुर दा धन, ख़ज़ाना ख़ज़ीना देवे आप भराईआ। एका राग सुणा बिना कन्न, शब्द अनादी नाद जणाईआ। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार जलवागर नूरो नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया मेट तृष्ना तम, तामस अंदरों देवे गवाईआ। सति धर्म प्रभ देवे साची दात, दीन दयाल दया कमाईआ। रथवाही हो के चलाए अगम्मा राथ, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। प्रगट हो के लोकमात, धरनी धरत धवल लहिणा देणा दए चुकाईआ। चार वरन बणा के इक जमात, निरअक्खर अक्खरां सिफ्त दए समझाईआ। दीन दयाल हो के वेखे वाक्यात, चार कुण्ट दहि दिशा फोल फुलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत सुहेला इक अकेला सदा वसणहारा साथ, समरथ अकथ महिमा आपणी दए जणाईआ।
१६ सावण शहिनशाही सम्मत २ बलवन्त सिँघ दे गृह पिण्ड जलालाबाद ज़िला अमृतसर
सति धर्म कहे प्रभू सतिजुग तेरे चरणां करे निमस्कार, नमो नमो नमस्ते कह के सीस झुकाईआ। दोए जोड़ मंगण दरवेश दर भिखार, भिख्या धुर दी मंग मंगाईआ। नाम अगम्म अथाह वस्त अमोलक झोली डार, डर भय भउ भयानक रहे ना राईआ। साची सिख्या देवां विच संसार, वड संसारी जोत निरँकारी निरगुण तेरी सेव कमाईआ। तेरा हुक्म अपर अपार, पारब्रह्म ब्रह्म सके ना कोए उलटाईआ। साची करनी करते आपणी दस्स सिरजणहार, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। मैं तेरा नंन्हां नढ्ढा निक्का बरख़ुरदार, ख़ुदी तकब्बर माण अभिमान ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ सतिजुग तेरे चरणां रिहा ढठ्ठ, बिन सीस जगदीश झुकाईआ। सति दवारा प्रभू खोल्ह हट्ट, वणज साचा सच वखाईआ। झगड़ा रहे ना तीर्थ तट, किनारा इक्को देणा वखाईआ। जित्थे मिले पुरख समरथ, महिमा अकथ कथ सुणाईआ। मनुआ होवे वस, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। अमृत मिले रस, बूँद स्वांती मुख चुआईआ। नेत्र खुल्ले अक्ख, लोइन करे रुशनाईआ। नज़री आईं प्रतख, पारब्रह्म प्रभ बेपरवाहीआ। सांझा होवे जस, वेद पुराणां ओट ना कोए तकाईआ। धीरज होवे यति, सति सन्तोख वधाईआ। इक्को देवे ब्रह्म मत, पारब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। प्रगट कर के सुच सच, साजण हो के वेख वखाईआ। जन भगतां लेखे ला के काया माटी कच्च, कोट कंचन दए सुहाईआ। लूं लूं अंदर जाए रच, रचना आपणी वेख वखाईआ। धुर दा मार्ग इक्को दस्स, दस्म दवारी दए खुल्हाईआ। जित्थे आत्म परमात्म सांझा घर बणा के रहे वस, वास्ता असल नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सतिजुग साचा साचा तेरा नाम ध्याईआ। सति धर्म कहे प्रभ सतिजुग तेरा होवे सेवादार, सेवक हो के सेव कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करे गुफ़तार, तेरे नाम अंदर बन्न्हे थाउँ थाँईंआ। सच दी सच दर होवे जैकार, चार कुण्ट ख़ुशी मनाईआ। शब्द होवे सिक्दार, ब्रह्मण्ड खण्ड सीस झुकाईआ। जन भगतां बेड़ा करे पार, लोकमात ना कोए रुढ़ाईआ। साचा दे के महल अटल मनार, दरगाह साची दए बहाईआ। जित्थे वसे आप निरँकार, निरगुण हो के सोभा पाईआ। दीवा बाती जगे अपर अपार, अपरम्पर स्वामी डगमगाईआ। सो थान सुहावा करे आप करतार, कुदरत दा मालक दया कमाईआ। जन भगतां दे के सच सहार, चरण प्रीती इक प्यार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच धर्म सति सति तेरी साची सेव कमाईआ।
१७ सावण शहिनशाही सम्मत २ गुलज़ार सिँघ दे गृह पिण्ड जलालाबाद ज़िला अमृतसर
सति कहे पुरख अकाल मेरा सहारा, समें समें समझ दए समझाईआ। देवे वड्याई विच संसारा, सर्ब थाँईं होए सहाईआ। आपणा बख्शे नाम प्यारा, प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाईआ। धवल होए सिक्दारा, हुक्म फ़रमान मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सेवक सेवा सच समझाईआ। सति कहे मेरा नाता इक अकाल, अकल कला अख्वाईआ। सचखण्ड वस्से सच्ची धर्मसाल, तख्त निवासी सोभा पाईआ। थिर घर सुहावे भगत सुहेले लाल, मेहर नज़र इक उठाईआ। नाम भण्डारा देवे दान, दाता बेपरवाहीआ। चरण धूढ़ी बख्श इश्नान, पवित पुनीत बणाईआ। ख़ुमारी दे के जाम, जमां तों लए छुडाईआ। मंज़ल चाढ़ के आसान, असल घर दए वखाईआ। जित्थे होणा पए ना कदे ग़ुलाम, बन्दीख़ाने ना कोए पाईआ। मन्नणा पए ना कोए इस्लाम मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। नज़र आए इक भगवान, अबिनाशी करता धुर दरगाहीआ। जिस दा झुल्ले सच निशान, निशाना इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी कार कमाईआ। सति कहे मेरा प्रीतम इक अकाल, एकँकार हथ्थ वड्याईआ। जो सदा चले नाल नाल, जुग चौकड़ी होए सहाईआ। सतिगुर शब्द बणाए दलाल, दो जहानां वणज कराईआ। भगतां लेखे लाए घाल, थाउँ थाँईं खोज खुजाईआ। मुरीदां पुछे हाल, मुर्शद हो के वेस वटाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सति धर्म वजाए ताल, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। नाम भण्डारा देवे धुर दा माल, ख़ज़ाना इक्को इक वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। सति कहे मेरा साहिब इक अकाल, आदि जुगादी सद अख्वाईआ। जिस दी जुग चौकड़ी अवल्लड़ी चाल, भेव अभेदा समझ कोए ना पाईआ। लेखा जाणे दो जहान, निरगुण सरगुण खेल खिलाईआ। बण बण वेखे सईआ राम, सति सतिवादी वेस वटाईआ। खेल खला घनईआ शाम, नाम बंसरी इक सुणाईआ। पैगम्बर हो के दए पैग़ाम, कायनात करे पढ़ाईआ। मंत्र दस्स के सतिनाम, सुत्यां दए जगाईआ। जन भगतां बख्श चरण ध्यान, ओट इक्को इक वखाईआ। अन्तिम हो के मेहरवान, महबूब हो के मेल मिलाईआ। नाता तोड़ कूड़ जहान, जहालत अंदरों दए कढाहीआ। काया काअबे वस सच मकान, मन्दिर अंदर इक सुहाईआ। किरपा कर श्री भगवान, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। दर ठांडे कर परवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे दए सुहाईआ। सति धर्म कहे मेरा समरथ पुरख अकाल, महिमा अकथ कथी ना जाईआ। जिस दा कदे होए ना ज़वाल, ज़ाहर ज़हूर करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी वजा के ताल, सोवत जागत इक्को रंग रंगाईआ। सचखण्ड दवारा
दस्से सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारे सोभा पाईआ। दीवा बाती कमलापाती आपणा आपे बाल, निरगुण जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद आपणी खेल खिलाईआ। सति कहे मेरा मीता पुरख अकाल, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। जिस ने लख चुरासी विच्चों करना बहाल, फाँसी जम दी दए कटाईआ। पूरब जन्म दा हल्ल करे स्वाल, लहिणा देणा झोली पाईआ। पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर साचा इक सुहाईआ। सति धर्म कहे मेरा आसरा इक अकाल, नयासरा हो के ओट रखाईआ। आदि जुगादि करे प्रितपाल, नित नवित सेव कमाईआ। लेखा लिख के बेमिसाल, मिसल जग दी दए बणाईआ। कोटां विच्चों भाल, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सति कहे साचा सज्जण पुरख अकाल, साजण हो के वेख वखाईआ। जिस नूं गुर सुणाउँदे आपणा हाल, कूक कूक देण दुहाईआ। भगत सुहेला हो के अंदर बाहर फिरे नाल, जगत जुदाई ना कोए रखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त खेल कर कमाल, भगत वछल दीन दयाल दीनन आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा विच हो कृपाल, किरत कर्म विछड़े बिछरत आप मिलाईआ।