पुस्तकालयभाग १९

१७ सावण शहिनशाही सम्मत २ डा० पाल सिँघ दे गृह पिण्ड भलाई पुर डोगरां ज़िला अमृतसर

सति कहे प्रभ तेरा सतिजुग सति सुहञ्जणा जग, रसना जेहवा बत्ती दन्द दए वड्याईआ। जन्म जन्म कर्म कर्म दे उतरने कोटन पप्प, पतित पुनीत ठांडे सीत गुरमुख दए बणाईआ। नेड़ ना आए ममता मोह विकार डसनी सप्प, तृष्ना तृखा हँकार ना कोए हल्काईआ। परदा खुल्ले नज़री आए आपणा अप, हँ ब्रह्म नूर जोत होवे रुशनाईआ। सो पुरख निरँजण नज़री आए सथ, सगला संगी बहुरंगी वेस वटाईआ। चार जुग तों वक्खरी तेरी अक्खरी गथ, गुर अवतार पैगम्बर सुण के जिस नूं ख़ुशी मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर रहे हस्स, हस्ती विच मस्ती अर्शी प्रीतम दिती चढ़ाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड कहिण धन्न वड्याई जिस भगत भगवान दा सांझा कीता जस, वक्खरी धार रहिण कोए ना पाईआ। निरगुण निरवैर निराकार हो के दिता आपणा अमिउँ रस, रसीआ रहबर हो के स्वांती बूँद आप टपकाईआ। गुण निधान दीन दयाल हो के भगतां खोल्ही अक्ख, प्रतख हो के मिल्या साहिब गुसाँईंआ। स्वामी अन्तरजामी निहकर्मी हो के सिर रख्या हथ्थ, नाम बाणी धुर दी करे पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया जगत वासना विच्चों कर के वक्ख, सच संदेसा नर नरेशा दिता सुणाईआ। पूरब

जन्म दा लहिणा देणा झोली पा के हक, हकीकत लाशरीक आपणी दिती समझाईआ। मंज़ल पौड़े चढ़ के आप नस्स, नसीब दी निसबत छड्ड, तकदीर तदबीर नाल दृढ़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा नाम जैकारा बोल अलख, अलख अगोचर बोध अगाध करी पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम भण्डारा दे के सच, सति अंदर दिता टिकाईआ। सति कहे प्रभ तेरा नाम सदा सति, सतिजुग सति सति दए वड्याईआ। साची दे के ब्रह्म मत, ब्रह्म विद्या दए समझाईआ। परमेश्वर हो के पारब्रह्म भगतां रखीं पत, पति पत्नी आपणी धार चलाईआ। सिदक भरोसा देवीं चरण कँवल हठ्ठ, जप तप आपणा आप जणाईआ। झगड़ा मुका के गहर गम्भीर बेनज़ीर अठ्ठ सठ्ठ, सच सरोवर अमृत दईं नुहाईआ। सच दुआर एकँकार निरगुण धार खोल्ह के हट्ट, भगत वणजारा विच संसारा आपणा लै बणाईआ। आदि जुगादी वसणहारा घट, घट भीतर हो के गृह मन्दिर अंदर भगतां करीं रुशनाईआ। तेरा नाम निधान हरि सन्त सुजान लैण रट्ट, रट्टा झगड़ा दीन दुनी मुकाईआ। शब्द अगम्मी सच दवारे लावीं सट्ट, सोई सुरती आप उठाईआ। कूड़ी क्रिया भेखी देवीं कट, कटाखश आपणा इक जणाईआ। जगत संसारी खेल खलावीं बाज़ीगर नटुआ नट, स्वांगी हो के आपणा स्वांग वरताईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार हो प्रगट, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगत सुहेले गुरू गुर चेले निरगुण धार कर इक्ट्ठ, परदा ओहला काया चोला दे उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारे जाणा वस, वास्ता भगतां नाल रखाईआ। सति कहे प्रभ तेरे भगतां इक्को नाम, नर निरँकारा नज़री आईआ। जिस दवारयों मिले हकीकी जाम, जमां दा झगड़ा दए मुकाईआ। संसा रोग मिटे तमाम, तमअ तृष्ना ना कोए हल्काईआ। माया ममता मोह चुक्के माटी चाम, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। भाग लगाए काया नगर ग्राम, खेड़ा इक्को दए वसाईआ। जित्थे वसे धुर दा राम, रहमत दा मालक बेपरवाहीआ। नाम संदेसा देवे पैग़ाम, परा पसन्ती मद्धम बैखरी तों परे करे पढ़ाईआ। मन वासना कोई ला ना सके इलजाम, लाअनत कूड़ ना कोए जणाईआ। सुरती शब्द करे ग़ुलाम, ज़ंजीरी प्रेम प्रीती पाईआ। दीन दुनी कर ना सके कोए बदनाम, बदी दा लेखा साचा नाम दए वरताईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी करे खेल श्री भगवान, भगतां मीता ठांडा सीता आपणा रंग रंगाईआ। सति धर्म चढ़ाए इक निशान, निशाने निशावर कर के सारे दए वखाईआ। जिस दा खेल समझ सके ना कोए इन्सान, बुद्धी तों परे नर हरे निरवैर आपणी कार कमाईआ। जन भगतां सन्तां दे के इक ज्ञान, दृष्टी विच दिशा आपणी दए समझाईआ। जित्थे सुणे धुर फ़रमान, दमां दमां दी लोड़ रहे ना राईआ। ज़ामन हो जाए इक्को काहन, कामना पूरी दए कराईआ। नज़री आवे इक इमाम, अमलां तों रहित बेपरवाहीआ। सतिगुर

साचा दिसे निगाहबान, बिन अक्खां वेख वखाईआ। जो वसे सचखण्ड साचे मकान, हकीकत दा मालक नज़री आईआ। जिस नूं सजदे करन तमाम, गुर अवतार पैगम्बर बन्दना विच सीस झुकाईआ। सो स्वामी खेल करे महान, महिमा अकथ कथ दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त प्रगट हो विच जहान, जगत जहालत कूड़ी दे कढाहीआ। चार वरन अठारां बरन इक्को दस्स के सांझा नाम, नाम नामा दए दृढ़ाईआ। जिस तों वक्ख नहीं मेहरवान, महबूब मुहब्बत विच समाईआ। जिस नूं झुकदे जिमीं असमान, दो जहान लागण पाईआ। सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म मेले आण, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे जुग दी सच जैकार, जै जै विच आपणी धार रखाईआ।

१७ सावण शहिनशाही सम्मत २ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड भलाई पुर ज़िला अमृतसर

सति कहे प्रभ तेरा नाम शब्द गोबिन्द, गुणवन्त गुण निधान नज़री आईआ। जिस जी भगत सुहेले सज्जण साची बिन्द, आदि जुगादी सति अख्वाईआ। जिस नूं झुकदे विष्न ब्रह्मा शिव सुरप्त इन्द, इन्द्रासण सिँघासण सीस ना कोए उठाईआ। दीन दयाल सदा होवे बख्शिंद, बख्शिश विच रक्ख्या करे थाउँ थाँईंआ। मन वासना कूड़ी क्रिया सगली मेटे चिन्द, अन्तर आत्म सांतक सति दए कराईआ। भाग लगाए काया माटी जीउ पिण्ड, साढे तिन्न हथ्थ देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, शब्दी धार हो के सिँघ, भय भउ देणा दृढ़ाईआ। सति कहे तेरे नाम दा आदि जुगादी इक सहारा, साहिब सुल्तान नज़री आईआ। कलयुग वेख अन्त किनारा, नईआ डोले थाउँ थाँईंआ। इक्को मिले ना मीत मुरारा, सज्जण सैण ना कोए अख्वाईआ। झगड़ा प्या वरन चारा, चार कुण्ट करे लड़ाईआ। तेरा नाम ना किसे प्यारा, प्रीतम प्रेम ना कोए वधाईआ। सृष्ट सबाई धुँदूकारा, ज्ञान नेत्र अक्ख ना कोए खुल्हाईआ। चारे दिशा रोवे ज़ारो ज़ारा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण नैणां नीर वहाईआ। साची रुत्त मौले कोई ना बहारा, ख़िज़ां पत्तझड़ आपणा रंग बदलाईआ। मन वासना कलयुग जीव होया गवारा, गहर गम्भीर तेरी सार किसे ना पाईआ। तूं हर घट वसणहारा निरँकारा, निरगुण हो के डेरा लाईआ। साचे भगतां खोल्ह बन्द किवाड़ा, काया काअबा दे वखाईआ। जित्थे तेरा नूर होवे उज्यारा, जोती जोत डगमगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव होवे पनिहारा, करोड़ तेतीसा झोली डाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर दिसे सेवादारा, याचक हो के तेरी सेव कमाईआ। तूं सब तों वसें न्यारा, सचखण्ड दवारे सोभा पाईआ। तेरा शब्द गुरू

आदि जुगादी इक्को नज़री आए अवतारा, दूजा सतिगुरू वेस ना कोए वटाईआ। तूं बेअन्त बेपरवाह परवरदिगारा, पतिपरमेश्वर तेरी इक सरनाईआ। सति धर्म दा सुण के तेरा सच जैकारा, दरगाह साची वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बख्श चरण प्यारा, वस्त इक्को मंग मंगाईआ। सति कहे प्रभ तेरे नाम दा अगम्मा रस, रस्ते भगतां मार्ग लाईआ। मनुआ होवे वस, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। निरगुण तेरी खुल्ले अक्ख, निज लोचन होए रुशनाईआ। रसना गाए जस, तूंही तूं राग अल्हाईआ। वस्त अमोलक आवे हथ्थ, भण्डारा तेरा बेपरवाहीआ। काया खेड़ा ना होवे भठ्ठ, चुरासी गेड़ा ना कोए भवाईआ। भाग लग्गे तत अठ्ठ, तार सितार अंदरों दे हिलाईआ। तेरे नाम दा ढोला सारे इक्को लैण रट्ट, आत्म परमात्म मिल के ख़ुशी मनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म रहे कदे ना अड्ड, वक्खरा घर ना कोए वसाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग विच्चों कढ्ढ, कामना काम ना कोए सताईआ। पवित्र कर हड्ड हड्ड, मास नाड़ी अंदर कर सफ़ाईआ। तेरे भगतां दी चले तेरी यद, विष्नूं डंका देणा वजाईआ। बिना मक्के काअब्यों कराउणा हज्ज, हज़रत हो के नज़री आईआ। तेरी भगतां दे अंदर सच्ची हद, बाहरों वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सर्ब कला समरथ, प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। सच प्रीती बख्शीं विच जग, जग जीवण दाते तेरी वड वड्याईआ। जगत तृष्ना बुझे अग्ग, अग्नी मोह ना कोए तपाईआ। सच दवारे जावण सज्ज, गुरमुख गुर गुर ख़ुशी मनाईआ। तेरे नाम दा गा के छन्द, सोहँ धुर दा राग अल्हाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ, निहकलंक नरायण नर, तेरा नाम तेरी सिफ्त सालाहीआ।

१७ सावण शहिनशाही सम्मत २ हरभजन सिँघ दे गृह पिण्ड भलाई पुर डोगरां ज़िला अमृतसर

सति कहे प्रभ तेरे नाम दा अगम्मा रस सौग़ात, रसना जेहवा बत्ती दन्द जगत विच ना कोए वड्याईआ। कर किरपा दिती अमोलक दात, वस्त आपणी आप वरताईआ। सति सच उपजे इक नाद, अनादी धुन शनवाईआ। संदेसा देवे ब्रह्म ब्रह्माद, करे सच सुणाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे वाद विवाद, विख अमृत दए बणाईआ। निरगुण धार खोल्हे राज़, माया ममता मोह परदा उठाईआ। सति धर्म दा दिसे रिवाज, समाज इक्को इक जणाईआ। सोई सुरती खोल्हे जाग, नेत्र अक्ख खुल्हाईआ। उपजे मन वैराग, अंदर वैरी मुख छुपाईआ। हँस होए काग, बुद्धी काग ना कोए कुरलाईआ। माया ममता करे त्याग, ध्यान इक्को विच लगाईआ। गुरमुख सज्जण बण जाए साध, सिध्धा तेरा राह तकाईआ। तेरा नाम बोध अगाध, करे सच पढ़ाईआ। पूरब लेखा आवे याद, पिछला देणा झोली पाईआ। साचा खेड़ा कर आबाद, दीपक जोत करे रुशनाईआ।

जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होणा सहाई जुगादि आदि, आदि अन्त अन्तश्करन सब दा वेख वखाईआ। सति कहे प्रभ तेरे नाम दी सच्ची सांझ, आत्म परमात्म नज़री आईआ। सुरती रहे ना कोई बांझ, जो तेरी ओट तकाईआ। भरमां रहे ना कोई कंध, कंचन गढ़्ह मिले वड्याईआ। तेरा नूर चमके चन्द, अन्ध अन्धेर छुपाईआ। सोहणा उपजे छन्द, मेरा तेरा ढोला गाईआ। मिले अगम्मी अनन्द, रसना ना सके समझाईआ। तृष्ना चुके चिन्द, गहर गम्भीर दया कमाईआ। बख्शे परमानंद, निजानंद होवे रसाईआ। झगड़ा चुक्के जेरज अंड, उत्भुज सेत्ज ना कोए भवाईआ। ख़ुशी होवे बन्द बन्द, बन्दगी इक्को दे समझाईआ। मनुआ कदे करे ना रंज, ग़म चिन्ता ना कोए सताईआ। तेरे कोल आदि जुगादी सच्चा ढंग, तरीके नाल दएं वड्याईआ। तेरा वेस अनेक वेख्या बहुरंग, जुग चौकड़ी फेरा पाईआ। दवारे तेरे मंगां मंग, मांगत हो के झोली डाहीआ। तूं साहिब सूरा सरबंग, देवणहार अख्वाईआ। सति कहे मेरी आसा मनसा पूरी कर मंग, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बिन तेरे मनसा पूर ना कोए कराईआ। तूं आपणे नाम दा आप दस्सया छन्द, गुर अवतारां पैगम्बरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। दाते दानी सूरे सरबंग, सर्ब कला समरथ तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे नाम दा इक तरंग, तुरत अकाल मूर्त तेरे नाल मिलाईआ।

१७ सावण शहिनशाही सम्मत २ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड भलाई पुर डोगरां ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे प्रभ तेरा शब्द दो जहानां दिसे राठ, हुक्मरान इक अख्वाईआ। जिस दी दो जहान श्री भगवान मन्नण बात, दातार मालक नज़री आईआ। दूजी रहे ना किसे ठाठ, ठौर पए कोए ना थाँईंआ। योद्धा सूरबीर होवे समराठ, सभना लेखा दए मुकाईआ। मेहरवान होवे आनवाट, (अलप) बुद्धी पार कराईआ। दीनां नाथ दया करे करवाठ, कूड़ी क्रिया कूड़ कुटम्ब खपाईआ। लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत निरलाठ, नारी नर वेख वखाईआ। कलयुग अन्त सब दा अन्त अन्तर वेखे कुरलाहठ, कुलघाती खोज खुजाईआ। गोबिन्द अंक समझावे उनाहठ, पंज नौ भेव खुल्हाईआ। परदा चुकावे साखी बाहठ, बहिश्त दोज़ख़ दोवें पन्ध मुकाईआ। हुक्म सुणाए अठाहठ, अठ्ठ सठ्ठ लेखा रहे ना राईआ। नाम धर्म चलाए राहट, हलट इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरा नाम लग्गे चंगा, चंगयाईआं बुरयाईआं विच्चों प्रगटाईआ। सदा सुहेला बणे संगा, सधना सैण तराईआ। प्यार दे अणमंगा, प्रीती झोली पाईआ। खेल करे बहुरंगा, अनभउ प्रकाश वखाईआ। सच वजाए मृदंगा, तलवाड़ा इक शनवाईआ।

देवे अगम्म अनन्दा, निजानंद रमाईआ। भाग रहे ना मंदा, कूड़ वासना बाहर कढाहीआ। नहाउणा पए ना किसे गंगा, चरण सरोवर इश्नान कराईआ। चढ़ना पएना कोई डण्डा, इक्को डण्डावत विच मंज़ल पार कराईआ। लभ्भणा पए कोई ना कन्ढ्ढा, तट किनारे लेखा दए मुकाईआ। फेरना पए ना कोई खण्डा, नाम चण्ड प्रचण्ड आप चमकाईआ। पूजणा पए ना कोई जंडा, निरगुण नूर नज़री आईआ। अन्तर आत्म करे ठंडा, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। सच दुआर जावे लँघा, अंदर वड़ के सोभा पाईआ। सेज सुहाए प्यार पलँघा, विछोड़ा पलक ना कोए रखाईआ। नाम वजाए हक सुरंगा, सुर ताल दी लोड़ रहे ना राईआ। मनुआ मन ना रहे नौरंगा, गोबिन्द आपणी ख़ुशी प्रगटाईआ। सच दवारे बणा के बन्दा, बन्दगी इक्को इक दृढ़ाईआ। लख चुरासी रहे ना फंदा, जम की फाँसी ना कोए सज़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा लाहवे हँ ब्रह्मा, पारब्रह्म प्रभ आपणा भेव चुकाईआ। सति कहे प्रभ तेरा नाम सदा समरथ, समें समें सुहाईआ। महिमा सदा अकथ, रसना जेहवा ना कोए वड्याईआ। हिरदे अंदर जावे वस, विश्व रंग चढ़ाईआ। बोल जैकारा अलख, लिख्या लेख मिटाईआ। सृष्टी नालों कर के वक्ख, दृष्टी परदा दए चुकाईआ। सांझा बणा के जस, सोहँ ढोला दए पढ़ाईआ। नेत्र खोल्ह के अक्ख, आख़र मंज़ल इक वखाईआ। लज पति लए रख, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। चरण कँवल हिरदे अंदर लए ढक, ओढण आपणा नाम दिसाईआ। जन भगतां अंदर सच्चा दे के रस, रसीआ हो के करे रसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दा मार्ग लावे सच, सच करनी कार कमाईआ।

१७ सावण शहिनशाही सम्मत २ शृंगारा सिँघ दे गृह पिण्ड भलाई पुर डोगरां ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे प्रभ तेरा नाम वड्डा उज्जल, निर्मल निर्मल नज़री आईआ। मन वासना रहिण ना देवे कोई गुंझल, कूड़ी क्रिया गढ़्ह तुड़ाईआ। निंदया विच ना रहे चुग़ल, कूड़ कुड़यारा बाहर कढाहीआ। मन वासना रहे ना मुग़ल, मूर्ख मुग्ध दए समझाईआ। इशारे वाली झूठी करे कोई ना उंगल, पंजा तेरा नाम नज़री आईआ। जेबां वाला रहे ना कुण्डल, घुंडी अपराध ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दी वासना आवे सुंघण, गंदगी विच्चों सुगंधी आप प्रगटाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरा नाम सब दा स्वामी, समां समां समझाईआ। तेरी सिफ्त दी गावे बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। तेरे प्रेम दी दस्से कहाणी, गा गा ख़ुशी मनाईआ। तेरे रस दा देवे अमृत पाणी, पी पी शांत

कराईआ। तेरी जोत दा बख्शे नूर नुरानी, अन्ध अन्धेर मिटाईआ। तेरी मंज़ल दा दिसे पद निरबाणी, निरबाण पद समझाईआ। तेरे गृह दा दस्से सच मकानी, मुकाम इक्को सोभा पाईआ। जित्थे वसे ना कोए दुरानी, दूई द्वैत नज़र कोए ना आईआ। मण्डल दिसे ना कोए असमानी, जिस्मानी धार ना कोए प्रगटाईआ। शरअ करे ना कोए बेईमानी, बेवा रूप बदलाईआ। तेरी होवे ना कोए बदनामी, बदीआं दा बदला ना कोए वखाईआ। सच दवारे तेरा जलवा नूर नुरानी, ज़हूर विच तेरी बेपरवाहीआ। तूं कामल मुर्शद दो जहानी, मुरीदां वेख ख़ुशी मनाईआ। तेरी मुहब्बत आख़र तों आख़र मंज़ल रुहानी, रूह बुत्त वज्जे वधाईआ। जित्थे मिले कलमा हक पैग़ामी, पैगम्बरां वाली पढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना कोई दीवानी, दाअवा पूरबले जन्म दा लेखे लए लगाईआ। एहो तेरी वड्डी मेहरवानी, जुग जुग भगतां पैज रखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त, महाराज शेर सिँघ दी दे के निशानी, नश्यां विषयां विच्चों बाहर दिता कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, तेरे कदमां तों कुरबानी, जिस पदमां विच्चों गुरमुख लए उठाईआ।

१७ सावण शहिनशाही सम्मत २ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड भलाई पुर डोगरां ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे प्रभ तेरा नाम अनरस मीठ, रसना रस ना कोए समझाईआ। सद वसे धाम अनडीठ, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। काया चोली चाढ़े रंग मजीठ, दुरमति मैल धवाईआ। मिठ्ठा करे कौड़ा रीठ, विख अमृत दए बदलाईआ। कदे ना बदले पीठ, जन भगतां मुख सालाहीआ। जुग चौकड़ी बदलण वाला रीत, रीतवान इक हो जाईआ। बणावणहारा मन्दिर मसीत, शिवदवाले मठ्ठ दए समझाईआ। उपजावणहारा साचा गीत, नाम निधान दृढ़ाईआ। वखावणहारा हस्त कीट, ऊँचां नीचां भेव खुल्हाईआ। धर्म दवारे बन्न्हणहारा रीत, सज्जण बेपरवाहीआ। सब दे वसणहारा चीत, मन मनुआ ठगौरी ना पाईआ। परखणहारा नीत, लख चुरासी खोज खुजाईआ। सर्ब नूं जाए जीत, दरभ विच ना कोए भरमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा नाम सदा अतीत, त्रैगुण विच ना कोए भरमाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरा नाम निराला, निराकार तेरी सिफ्त सालाहीआ। भेव खोल्हे पुरख अकाला, अकल कलधारी दे समझाईआ। परदा लाहे दीन दयाला, दयानिध दस्से तेरी बेपरवाहीआ। सच वखाए सच्ची धर्मसाला, धर्म दवारा इक प्रगटाईआ। जन भगतां लेखे लाए कीती घाला, घायल हो के मायल हो के आयल हो के मुसायल विच जो तेरा नाम ध्याईआ। गुरमुख हल करे स्वाला, मुश्कल पैंडा दए मुकाईआ। तेरे गृह दा दस्स अहिवाला, ठांडे दर दए पुचाईआ। जित्थे मिले ना कोए ख्याला,

जागरत जोत होवे रुशनाईआ। तेरे प्यार दी बण के माला, मन का मणका दए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाम दस्स सुखाला, सुख सागर विच सुख रूप जाए समाईआ।

१७ सावण शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड भलाई पुर डोगरां ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे प्रभ तेरा नाम मेरा सच्चा सज्जण, समझ तों परे करे पढ़ाईआ। जन भगतां जुग जुग आवे पड़दे कज्जण, मेहरवान हो के दया कमाईआ। सति प्रकाश हो के आवे जगण, जागरत जोत अन्ध अन्धेर मिटाईआ। जन भगतां मुख लगावण आवे सगण आत्म परमात्म मेल मिलाईआ। कूड़ी क्रिया अंदरों आवे कढ्ढण, होका हक नाम सुणाईआ। सन्त सुहेले आवे लभ्भण, मानव ज़ाती फोल फुलाईआ। जगत विकारा आवे दब्बण, धुर दा परदा एका पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जड़्ह आवे वढ्ढण, साची कल आप धराईआ। धुर दा धर्म लोकमात आवे छड्डण, धरनी धरत धवल नाल मिलाईआ। भाग लगावे काया माटी बदन, बदला चुकावे थाउँ थाँईंआ। गुरमुख गुर गुर आवे सद्दण, सुनेहड़ा लोकमात पुचाईआ। गुरसिख चलो आपणे वतन, बेवतनां दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा नाउँ सिफ्त सालाहीआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरा नाउँ भेव खुल्हाए जग ईश्र, जुगीशर सिफ्तां विच सालाहीआ। तेरी वड्याई कराए कोलों मुनीश्र, तामस दए गवाईआ। ढोले गायन रखीशर, ·षी मुनी ध्यान लगाईआ। तेरा भेव खुल्हाए गोरख ब्रह्मा दस्स के ईश्र, ईश जीव नाल वड्याईआ। जन भगतां माण वड्याई देवे शीघर, शहिनशाह हो के दया कमाईआ। त्रैगुण माया अग्नी सड़न ना देवे ईंधन, धूआँधार ना कोए वखाईआ। ग़फ्लत सौण ना देवे नींदर, आलस कूड़ा दए चुकाईआ। स्वामी हो के वसे चीतन, चेतन सुरती आप कराईआ। दरगाह साची बणे मीतन, मित्र प्यारा इक अख्वाईआ। धुर दी दस्से सच प्रीतण, प्रीतम हो के प्रेम वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के गीतण, गीत गोबिन्द दए समझाईआ। झगड़ा मुकाए ऊँच नीचण, राउ रंक इक्को रंग रंगाईआ। साचा कलमा दए हदीसण, हाज़र हो के दए समझाईआ। जन भगतां दे के धुर दी भीखण, भिच्छया इक्को झोली पाईआ। वैराग त्याग जाग विच्चों मूल ना देवे चीकण, साचा नूर करे रुशनाईआ। बिरहों विच ना मूल उडीकण, सनमुख हो के दरस दिखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका छत्र झुलण तेरे सीसण, सिर सिर होवीं आप सहाईआ।

१७ सावण शहिनशाही सम्मत २ अजमेर सिँघ दे गृह पिण्ड भलाई पुर डोगरां ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे प्रभ आपणा सच्चा नाम दस्स गाउणा, जन भगतां दे समझाईआ। हिरदे हरि जू आ जाए वसाउणा, जगत विषयां विच्चों बाहर कढाहीआ। घर स्वामी दर्शन आ जाए पाउणा, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। विछड़े सतिगुर आ जाए मनाउणा, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। साचे मन्दिर आ जाए वसाउणा, साढे तिन्न हथ्थ डेरा लाईआ। तेरे चरण धूढ़ आ जाए नहाउणा, दुरमति मैल धवाईआ। तेरी सेजा साची आ जाए सौणा, जगत तृष्ना अग्ग ना कोए तपाईआ। तेरे दर्शन बिन लोचन नैणां आ जाए पाउणा, निज अक्ख दे खुल्हाईआ। लख चुरासी फंद आ जाए कटाउणा, जम की फाँसी ना कोए लटकाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल तेरे अगे वास्ता पाउणा, गल पल्लू सीस झुकाईआ। तूं छड्ड दे भगतां नूं तरसाउणा, मेहर नज़र नाल लेखा दे चुकाईआ। बिन भगतां तेरा नाम नहीं किसे ध्याउणा, लोकमात मिले ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को दे सच वर, सतिजुग साचा सति आस रखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ आपणा नाम दस्स दे कहिणा, कह कह शुकर मनाईआ। चरणगत सच सरनाई दस्सदे बहणा, बह बह ओट तकाईआ। साचे नेत्र दर्शन करना दस्स दे नैणां, निराकार निरँकार सोभा पाईआ। तेरा भाणा आ जाए सहिणा, रोग सोग चिन्ता दु:ख नेड़ कोए ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा आदि जुगादि जुग चौकड़ी जन भगतां लहिणा देणा, दे दे के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, ठाकर हो के जन भगत ना कोए ठुकराईआ। सति कहे प्रभू भगत उधारना तेरा कम्म मामूली, मेहर नज़र इक उठाईआ। तूं साहिब सुल्तान जगत पित असूली, असल सिख्या दे दृढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना पैगम्बर किसे रसूली, रसम किस्म आपणी नाल मिलाईआ। अगे तेरयां भगतां तों करे ना कोए वसूली, लेखा मंगण वाला रहिण कोए ना पाईआ। तेरी आत्म परमात्म रहे ना भूली, अभुल्ल दे समझाईआ। तूं आदि जुगादी वड्ड कानूनी, काइदे गुर अवतार पैगम्बरां रिहा दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त साचे सन्तां कोलों करा लवीं ना हुक्म अदूली, भाणे अंदर लैणा चलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झगड़ा रहे ना कोए बैरूनी, अंदरूनी लेखा आपणे नाल रखाईआ।

२१ सावण शहिनशाही सम्मत २ माधा सिँघ जथेदार दे गृह पिण्ड चीमा ज़िला अमृतसर

इक्की सावण कहे प्रभ तेरी प्रेम प्यार दी बरखा, कोटन कोटि कोट बरखां पिच्छो रही बरसाईआ। पीवे रस जो भगत

सुहेला गया परखा, अगे परख दी लोड़ रहे ना राईआ। रहमत विच आ के मेहरवान कीता तरसा, तरस विच हरस देणी मिटाईआ। सच दवारे सचखण्ड निवासी हो के देणा दरसा, दर्शन विच दीद देणा कराईआ। चिन्ता सोग ग़म रहे कोई ना हरखा, हवस कलयुग कूड़ी देणी मिटाईआ। अमर धार तेरी याद करावे सरसा, सदीआं दा सद्दा सहिजे रही जणाईआ। गुरमुखां दा पूरब लाह कर्ज़ा, मकरूज़ लेखा देणा मुकाईआ। आपणे मिलण दी पूरी कर ग़रज़ा, ख़ाहिश गुरमुखां नाल मिलाईआ। पुरख अकाल हो के पूरा कर फ़र्ज़ा, अदल इन्साफ़ आपणे नाल कराईआ। किसे दा होवे मूल ना हर्जा, हाज़र हो के लेखा देणा चुकाईआ। अबिनाशी करते गुरमुखां दा इक्को जिहा रखणा दरजा, वड्डा छोटा ना कोए बणाईआ। गुरसिखां आपणे हुक्म दा पावीं कदे ना पर्चा, मेहर नज़र नाल जगत पार कराईआ। दयावान हो के आपणे नाम दा सब दी कन्नी बन्न्हदे खर्चा, एथे ओथे तोट रहे ना राईआ। जन भगतां अंदर तेरे प्रेम दा रहे चर्चा, चर्च गिरजा लेखा जाण मुकाईआ। साहिब सतिगुर हो के साचा देणा निसचा, निहचल धाम देणी वड्याईआ। ग़रीब निमाणयां नाल लाईं ना कोए दाओ पेचा, सिर आपणा समरथ हथ्थ रखाईआ। तेरा नाम निधान दो जहान तिक्खा नेजा, नेत्र नैण देणा विनाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तूं भगतां कारन आयों उच्चेचा, उच्च पदवी दे मालक ख़ालक फर्श ख़ाकी उपर सोभा पाईआ। कुछ याद कर माछूवाड़े दी सेजा, जिस कारन गोबिन्द भेजा, निरगुण सरगुण वेख वखाईआ। समरथ स्वामी तेरी ख़ाली होए कदे ना जेबा, सब दा मालक भईआ बण बेबा, सईआ साहिब सुल्तान अख्वाईआ। श्री भगवान बिन तेरी किरपा जन भगतां लोकमात नहीं वसेबा, विछोड़े विच विछड़ कदे ना जाईआ। किरपा कर खोल्ह दे भेता, भजन बन्दगी दी लोड़ रहे ना राईआ। पुरख अकाल तेरे वरगा अवर ना जेडा, उच्च अथाह अगम्म ना कोए वखाईआ। तेरे हथ्थ समरथ दीन दुनी दी रेखा, ·षीआं मुनीआं समझ कोए ना आईआ। धन्न वड्याई जे वसिउँ भगतां देसा, भगत दवारे सोभा पाईआ। आपणी झोली पा लै पूरब लेखा, अगे मंगे कोए ना राईआ। वसणा दूर नहीं परदेसा, पृथ्मी आकाश देणा तजाईआ। रहिणा सदा जन भगतां तेरे चरण हमेशा, हम साजण इक बणाईआ। तूं मालक बण के धुर नरेशा, नर नरायण होणा सहाईआ। आदि जुगादी एकँकार एका, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कोटां विच्चों थोड़यां रखी तेरी टेका, टिक्के मस्तक धूढ़ी देणे लगाईआ। जिन्हां कारन पैज संवारन गोबिन्द बाल चढ़ाए भेंटा, भिटयां गले लगाईआ। पुरख अकाल दा बण के बेटा, पिता इक्को इक समझाईआ। ओसे गोबिन्द दा रख लै चेता, जो चितावनी विच दृढ़ाईआ। ओस वड किरसाणे दा वड्डा खेता, जिस विच लख चुरासी बूटा रिहा महकाईआ। सब दे नाल सांझा कर दे हेता, दूसर धार ना कोए जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त इक्को बण सर्ब दा नेता, नित

दा मालक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां उपर घर घर तेरा अमृत बरसे मेघा, जो नौवां गुर तेग़ बहादर मंग के गया तेग़ा त्रै त्रै त्रै तेरी आस रखाईआ।

२३ सावण शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर
पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

इकी सावण कहे प्रभ दा खेल दो जहान जग लई, जगा्ह जग्हा दए वड्याईआ। जिस पंच धार रिषीआं वाली सद लई, बल बावन मूल चुकाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश आप आपणी विच्चों कढ्ढ लई, अकल कला कलयुग आप वरताईआ। मेहर कर उपर शाहरग लई, रिग यजुर अथर्बण शाम लेखा गए मुकाईआ। प्रगट हो के भगत भगवान सरहद लई, बन्दीख़ाना तोड़ तुड़ाईआ। खेल करा के अज्ज लई, अज़ल मज़ल तों दिता बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म आप वरताईआ। इक्की सावण कहे मेरा समां नहीं होया समाप्त, राह अगला वेख वखाईआ। पुरख अकाल खेल खेलणा सही सलामत, सति धर्म दी साची कार कमाईआ। जन भगतां अंदरों कढणी कूड़ी अलामत, बेइलमां तों आलम देणा बणाईआ। ज़ामन हो के देणी ज़मानत, जमां तों लैणा छुडाईआ। बल दी सांभ के रखी अमानत, बावन आपणा पूरा फर्ज़ कराईआ। रिषीआं अंदर नाम नयामत, निरगुण सरगुण देणा टिकाईआ। सच दवारे रहे ना कोए ममानत, महिमानख़ाना प्रभू दवारा देणा जणाईआ। जगत बुद्धी रहे ना कोए स्याणप, चरण सरन वड्डी वड्याईआ। मूर्ख मुग्ध ना रहे अन्जाणत, सूझ समझ इक दृढ़ाईआ। मनुआ मन ना करे बग़ावत, कूड़ी क्रिया ना कोए लड़ाईआ। इक्की सावण कहे मेरी मन्ज़ूर होई दावत, रिषी पिछले गए आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेख वेख वखाईआ। इक्की सावण कहे आए रिषी महा रखीशर, रिख मुन सार कोए ना आईआ। प्रभ चरणां दे वड तपीश्र, तपी तपदयां तों परे दयां हटाईआ। महा सुणदे सदा मुनीश्र, हिरदे हरि हरि ध्यान रखाईआ। मेला कर जगत पित ईश्र, जगदीशर सेव कमाईआ। मुलम्मा रहे कोई ना पीतल, सोना कंचन रूप वटाईआ। स्वामी सदा सुहेला मीतल, मित्र इक्को इक मनाईआ। आत्म परमात्म कर के कीर्तन, किरत आपणी रहे कमाईआ। एथे ओथे कदे ना विलकण, ग़मी चिन्ता ना कोए सताईआ। गुरमुखो तुहाडी सेवा जेहड़ी विच कराई तिलकण, तिलकण बाज़ी तों ल्या बचाईआ। भगती दा लेखा छिन विच आवे परखण,

प्रीख्या हथ्थ ना किसे फड़ाईआ। सेवा नाल भाव होया दर्शन, सच चन्द रुशनाईआ। जिस कारन जुग चौकड़ी तरसण, कोटल कोट रिख मुन साध सन्त ध्यान लगाईआ। वैरागी बैरागी त्यागी हो के तड़फण, रो रो देण दुहाईआ। जगत विकार रहे अटकण, पन्ध पार ना कोए कराईआ। सो साहिब स्वामी तुहाडे उत्ते कर के तरसण, तृखा जन्म जन्म बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हो सहाईआ। इक्की सावण कहे मेरा लेखा लिख्या नहीं बाकी, बकाया आपणे हथ्थ रखाईआ। धुर दा बण के आप साकी, प्याला सहिज सहिज प्याईआ। कलयुग वेख अन्धेरी राती, रुतड़ी आपणे विच छुपाईआ। याद आई बावन वाली पाती, बल हथ्थ विच्चों । जिस दा कुछ लेखा प्रभ दी भांती, समझे कोए ना राईआ। कलयुग अन्तिम बणनी साखी, साख्यात दए वड्याईआ। इक कन्यां दी मन्नणी आखी, भोग घर घर लगाईआ। पंजां दी रिषीआं विच्चों होणी उत्तम ज़ाती, तेरां सौ सतासी मिले वड्याईआ। पुरख अकाल बणना साथी, सगला संग बणाईआ। बल दी याद आउणी गाथी, पिछला हाल सुणाईआ। जिस नूं बावन पुछया, मिल्या पुरख अबिनाशी, रिषी सच दे समझाईआ। ओस दे अंदरों आई हासी, हस्स के दिता सुणाईआ। विछोड़े विच होई उदासी, बल दुआरे मिल्या ना बेपरवाहीआ। मंज़ल पूरी होई ना घाटी, पैंडा पन्ध ना कोए मुकाईआ। बावन किहा बचन दस्सां साची, सति सति दृढ़ाईआ। तूं मन्नी मेरी आखी, बिन अक्खरां दयां पढ़ाईआ। खेल होवे कमलापाती, पतिपरमेश्वर वेस वटाईआ। तेरी बदल के फेर हयाती, जीवण जीवण विच्चों वखाईआ। गोबिन्द तेरा साथी, सगला संग निभाईआ। प्रेम धार मिले प्रभाती, संधया रूप ना कोए बदलाईआ। फेर होवे मात नजाती, पुरख अकाल देवे वड्याईआ। तेरी सेवा बहु बिध भांती, भावना आपणे नाल मिलाईआ। अमृत मेघ बरसे बूँद स्वांती, हरि संगत मुख चुआईआ। तेरे हथ्थ फड़ा के दाती, दातार ख़ुशीआं नाल आपणी कार लगाईआ। पिछले होणे तेरे जमाती, सोहणा संग बणाईआ। एह खेल बहु बिध भांती, बुद्धी समझ किसे ना आईआ। लेखा लिख्या ना जाए विच किताबी, कुतबख़ान्यां विच ना कोए छुपाईआ। लहिणा देणा नहीं कोई हिसाबी, अंकड़यां विच ना कोए गिणाईआ। सिफ्तां विच गाए ना कोए रबाबी, तन्द सितार ना कोए शनवाईआ। बंक सुहाए ना कोए महिराबी, मजलस हक ना कोए बणाईआ। जिस वेले कलयुग अन्त मूढ़्ह मुग्धां दी वधी आबादी, सृष्टी भुल्ले बेपरवाहीआ। ओस लहिणे दी होवे शादी, जिस दा शादयाना वज्जे चाँईं चाँईंआ। रविदास देवे प्रेम दी दादी, दाद इक्को नज़री आईआ। सुरती होवे जागी, शब्द होवे शनवाईआ। लाउणी पए ना कोए समाधी, मन का मणका ना कोए भवाईआ। दुरमति मैल रहे ना दाग़ी, पतित पुनीत कराईआ। किरपा करे मोहण माधव माधी, मधर बैन सहिज सुखदाईआ। निरगुण निरवैर बदल

स्वांगी, स्वांग आपणा दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। इक्की सावण कहे रिषीओ तुहाडी सेवा धन्न, रिश्ता मिल्या बेपरवाहीआ। जनणी वड्याई धन्न, जिस जण के सेव कमाईआ। तृष्ना मिटी तन, अग्नी तत बुझाईआ। नाम सुणाए कन्न, करमां दा रोग कटाईआ। जन्म दा बेड़ा बन्न्ह, प्रभ आपणे कंध उठाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म दिता दृढ़ाईआ। तुहाडा सुफ़ल होया जन्म, लेखा अगे मंगे कोए ना राईआ। पूरा होया प्रन, परमात्म आत्म विच समाईआ। मन का रहे ना भरम, भाण्डा भरम भन्नाईआ। कम्म काज सेवा करदयां नहीं कोई शरम, शरअ तों बाहर लेखा दिता कराईआ। सांझा करके धर्म, धर्मातमा बणा के देवे माण वड्याईआ। अगे आपणी करनी आया करन, करता पुरख दए समझाईआ। पंजां ने पंझी, सावण तों मंगणी सरन, हथ्थ मस्तक उत्ते टिकाईआ। रसना ढोला सच पढ़न, नाअरा सच सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। इक्की सावण कहे इक्की इक्की इक्की लेख, बिन लिख्त लिख्त लिख्त समझाईआ। जिस दी याद रहे हमेश, लोकमात ना कोए मिटाईआ। जिस दा विचोला दस दस्मेश, दो जहानां जोड़ जुड़ाईआ। अन्तिम कर के दूए दा एक, एका दूआ गंढ्ढ पवाईआ। भगतां सांझी कर के टेक, टिक्के मस्तक दए लगाईआ। कलम शाही वाला लेख, कोई मेट ना सके औलीआं शेख़, पैगम्बर वेख ख़ुशी मनाईआ। तुहाडा सुहञ्जणा करके देस, दिशा आपणी दए जणाईआ। जित्थे झुकदे विष्न ब्रह्मा महेष, शंकर सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर हुन्दे भेंट, तन माटी वजूद सेव लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लेखे विच लए रखाईआ। इक्की सावण कहे मेरा लिख्या ना कोए लेखा, वक्त वेला गया विहाईआ। हुक्म देवे नर नरेशा, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा जुग चौकड़ी गुर अवतारां पैगम्बरां नाल लोकमात ठेका, हिस्से नाम वाले पाईआ। सो खेले आपणी अगम्मी खेडा, ख़लक समझ किसे ना आईआ। आपणे जिहा बण के आपणे जेडा, दूजा संग ना कोए मिलाईआ। अक्खरां विच दस्से किसे ना भेदा, बाणीआं विच भरम ना कोए तुड़ाईआ। अकल कलधारी बण के अछल अछेदा, अकल कल आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा रिहा मुकाईआ। पूरब लेखा बुढ्ढे नढ्ढे बाल, जोबन जवान इक्को रंग वखाईआ। प्रेम प्रीती अंदर वखा सच्ची धर्मसाल, धर्म दुआर दिता सुहाईआ। गुरमुख सोहणे प्रगटा के लाल, अनमुलड़े हीरे रिहा जणाईआ। सेवा विच कमाल, कमाला कबीर दा निउँ निउँ लागे पाईआ। धुर दा खेल बेमिसाल, मिसल विच ना कोए समझाईआ। हिरदा जाणे ना कोए विशाल, बुद्धी बोध ना कोए दृढ़ाईआ। जिन्हां घाली सच्ची घाल, लेखे धुर दे लए लगाईआ। दीनां बंधप दीन दयाल, दयानिध आप

हो जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी निहकलंक नरायण नर, नर हरि दर आपणा रंग रंगाईआ।