पुस्तकालयभाग १९

२५ सावण शहिनशाही सम्मत २ बलवन्त कौर दे गृह अमृतसर

सतिजुग श्री भगवान पुरख अकाल दी इक्को होवे पूजा, कलयुग कूड़ी क्रिया माया ममता मोह विकार रहिण कोए ना पाईआ। चार वरन अठारां बरन सृष्ट सबाई मार्ग रहे कोई ना दूजा, इष्ट देव स्वामी अन्तरजामी इक्को इक मनाईआ। जन भगतां गुरमुख साचे सन्तां निज लोचन खुल्ले नैण तीजा, परदा ओहला काया मन्दिर अंदर दए उठाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म आत्म परमात्म मेल होवे साचे मीता, साक सज्जण सैण खोल्ह नैण इक्को इक नज़री आईआ। सति धर्म नौ खण्ड सत्त दीप चले साची रीता, दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच रहे ना कोए लड़ाईआ। परवरदिगार सांझा यार कर के खेल अगम्म अथाह अनडीठा, जगत नेत्र दीन दुनी नज़र कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सदा सुहेला इक अकेला एकँकार आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग तेरा चार कुण्ट दहि दिशा इक्को होवे पाठ, सिमरन जोग अभ्यास प्रभ आपणा नाम जपाईआ। काया मन्दिर अंदर सच सरोवर वखाए लेखा चुक्के आठ साठ, नीर सीर अमृत धार अगम्मी मुख चुआईआ। अनहद शब्द अनादी धुन आत्मक वजाए साचा नाद, जगत साज लेखा दए मुकाईआ। निर्मल नूर ज़ाहर ज़हूर जोत करे प्रकाश, अन्ध अज्ञान श्री भगवान काया माटी दए चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के साची गाथ, मानव मानुख मानस करे इक पढ़ाईआ। मेहरवान ठाकर स्वामी परम पुरख रघुनाथ, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी इक्को नाद वजाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले कलयुग अन्त कूड़ी माया विच्चों जाण जाग, आलस निंद्रा रहिण कोए ना पाईआ। प्रभ मिलण दा मन बुद्धी तों परे उपजे वैराग, जगत वासना विच ना कोए हल्काईआ। सतिगुर प्रेम करे कूड़ काया कपड़ हँस काग, माणक मोती आपणा नाम चोग चुगाईआ। दुरमति मैल अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर रहिण ना देवे दाग़, पतित पुनीत पतित पावन दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरी साजण देवे साज, कलयुग कूड़ कुटम्ब लेखा दए मुकाईआ। सतिजुग तेरा सच्चा इक्को उपजे नाम, नाउँ निरँकार आप दृढ़ाईआ। लख चुरासी इक्को नज़री आए राम, जो हर घट रमिआ सोभा पाईआ। नाम संदेसा अगम्मी देवे हक पैग़ाम, पीर पैगम्बर गुर अवतार आपणा हुक्म मनाईआ। जिस नूं सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करदे गए सलाम, नमों नमों कह

के सारे सीस झुकाईआ। सो खेल करे श्री भगवान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म मनाईआ। जिस दा ब्रह्मण्ड खण्ड हुक्म चले ज़िमी असमान, गगन गगनंतर इक्को मंत्र निरंतर आपणा आप समझाईआ। सति धर्म सति सतिवाद झुलाए सच निशान, जगत निशाने कूड़ दए मिटाईआ। एथे ओथे दो जहानां लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां बण के हुक्मरान, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म मनाईआ। जिस दा गुर अवतार पीर पैगम्बर भविख्तां विच करदे गए ब्यान, सो साहिब सुल्तान धुर दा मालक आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देवे वर, लोकमात साची दात तेरी झोली पाईआ। सतिजुग साचे तेरा इक्को होवे सच दवार, दवारका निवासी जित्थे सीस निवाईआ। जित्थे आदि जुगादि जुग चौकड़ी नाम सति दा भरया रहे भण्डार, अतोट अतुट अगम्म अथाह आपणे विच छुपाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल देंदा रहे सदा जुग चार, सति सतिवादी आप वरताईआ। करनी दा करता कुदरत दा कादर करे खेल अपार, अपरम्पर स्वामी आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त शब्द अगम्मी धुर फ़रमाने करे ख़बरदार, बेख़बरां ख़बर पुचाईआ। सृष्टी दृष्टी दए हुलार, काया काअबा कायनात हक मुकाम भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म मिले सच्चा यार, मीत मुरारा विच संसारा इक्को नज़री आईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार करे ख़ुआर, सतिजुग साचे तेरा सुहाए बंक दवार, दर दरवाज़ा इक्को इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सतिवादी आपणी खेल रचाईआ। सतिजुग तेरा होवे इक्को जाप, रसना जेहवा बत्ती दन्द ढोले सर्ब गाईआ। जन्म जन्म दा रहिण ना देवे किसे पाप, कोट जन्म दे पापी लए तराईआ। रूह बुत्त दोवें करे पाक, पतित पुनीत लए बणाईआ। शब्दी शब्द होवे इतफ़ाक, मन चंचल ना कोए चतुराईआ। मन विकारा करे घात, शब्द खण्डा इक रखाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचे साचा चन्द चमकाईआ। करे खेल पुरख अबिनाश, दूजा संग ना कोए मिलाईआ। निज घर वासी हर घट अन्तर रखे वास, निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, एका एक करे रुशनाईआ। धुन आत्मक सुणाए आपणा राग, माया ममता मेट जगत विवाद, रस इक्को इक चखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम भण्डारा दे के बोध अगाध, सतिजुग तेरा साचा मार्ग दए लगाईआ। सतिजुग तेरा नाम होवे एका एक, एकँकार दए वड्याईआ। जन भगतां बख्शे साची टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी ख़ाक नाम रमाईआ। अन्तर अन्तर करे बुध बिबेक, बाहरों विद्या पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के साढे तिन्न हथ्थ खोल्हे भेत, नौ दवारे पैंडा दए चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सच्चा कर के हेत, हितकारी हो के वेख

वखाईआ। नज़री आवे नेतन नेत, निज लोचण नैण करे रुशनाईआ। कूड़ी क्रिया मेटे कलयुग भेख, पाखण्ड विभचार दए गवाईआ। त्रैगुण माया मूल ना लाए सेक, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल बख्शे साची टेक, धरनी धरत धवल उपर देवे माण वड्याईआ। सतिजुग तेरा साचा धर्म, सति सतिवादी आप लगाईआ। झगड़ा मुके चार वरन, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डाईआ। लेखा रहे ना अठारां बरन, बरन आत्मक एका राग धुन करे शनवाईआ। जन भगतां नेत्र खोल्ह के हरन फरन, निज लोचन परदा दए उठाईआ। किरपा करे करता पुरख करनी करन, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। सच दवारा दस्स के धुर दी सरन, सरनागत इक्को दए दृढ़ाईआ। आवण जावण पैंडा मुके डरन मरन, लख चुरासी गेड़ा दए कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरा सच्चा राह सतिगुर शब्द बणे मलाह, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। सतिजुग तेरा इक्को नाम होवे धुर दा शब्द, अगम्मी राग सुणाईआ। जिस नूं मन्नण दीन दुनी सारे मज़्हब ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। एथे ओथे दो जहानां मिले अदब, आदाब नाल सारे बैठे सीस झुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर साचे दर झुक झुक मस्तक लाउँदे कदम, धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। झगड़ा मुके तन माटी ख़ाकी वजूद बदन, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची चाढ़े इक्को रंगण, रंगणहारा आपणा नाम रंगाईआ। सतिजुग तेरा सति सतिवादी चले राह, रहबर इक्को इक नज़री आईआ। जिस नूं कैहिंदे जलवागर ख़ुदा, मुकामे हक सोभा पाईआ। पतिपरमेश्वर कर के सीस रहे झुका, अबिनाशी करता कह के ढोले रहे गाईआ। सो पुरख निरँजण कह के मस्तक धूढ़ी लाउँदे छाह, हरि पुरख निरँजण कह के आपणा आप भेंट कराईआ। श्री भगवान कह के सारे हुन्दे फ़िदा, फ़ितरत आपणी रहे गवाईआ। अबिनाशी करता कर के सारे करन दुआ, ख़ाली झोली अगे डाहीआ। पारब्रह्म मन्न के वास्ता रहे पा, निउँ निउँ लागण पाईआ। ब्रह्म रूप नज़री आए सृष्ट सबा, दूजा वेस ना कोए वटाईआ। पंज तत अंदर सारे रहे सुहा, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश धुर दी बणत बणाईआ। रजो तमो सतो साचा संग रही निभा, आदि जुगादि जुग चौकड़ी साची सेव रही कमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त बणे तेरा मलाह, पतिपरमेश्वर सेवा आप कमाईआ। गुरमुखां गुरसिखां जन भगतां सूफ़ी फ़कीरां कोट कोट जन्म दे बख्श के गुनाह, मेहर नज़र नाल पार तराईआ। निरगुण हो के सरगुण पकड़े बांह, पार किनारा हरि निरँकारा इक्को दए वखाईआ। मेहरवान महबूब हो के सिर देवे ठंडी छाँ, शाह पातशाह सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग तेरा सच दवारा सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दए सुहा, सति सतिवादी आपणा निरगुण नूर

जोत कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण आपणा खेल रिहा रचा, खाणी बाणी शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान नाम संदेसा सिफ्तां सिफ्त सिफ्त सालाहीआ।

२५ सावण शहिनशाही सम्मत २ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड आंडलू ज़िला लुधियाणा

सतिजुग सचखण्ड दवारे मिले सच ओट, पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझा यार होवे सहाईआ। शब्द अगम्मी सतिगुर साचा लाए एका चोट, चोटी चढ़ के सच दवारे खड़्ह के भेव अभेदा आप खुल्हाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जगत वासना मन ममता कढ्ढे खोट, हउमे हंगता कूड़ विकार लोकमात रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा मुकावे दीन मज़्हब ज़ात पात वरन गोत, आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म भेव दए चुकाईआ। लेखा मुकाए जगत विद्या मन बुद्धी सोच, अनुभव धार आपणा लेखा दए दृढ़ाईआ। दीन दयाल सद कृपाल आसा मनसा पूरी करे गुर अवतार पैगम्बर जिस नूं रहे लोच, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी जिस दा ध्यान लगाईआ। एका नाम निधान दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल बहुत, सिफ्ती नाम लेखा दए चुकाईआ। इक्को डंका वज्जे चौदां लोक चौदां तबक परलोक, इक्को हुक्म करे शनवाईआ। जन भगतां साचे सन्तां चिन्ता ग़म रहिण ना देवे कोई ना रोग, माया ममता हउमें हंगता दूर कराईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म निरगुण निरगुण दे के साचा जोग, सरगुण साची सिख्या दए समझाईआ। घर प्रकाश काया मन्दिर अंदर करे निरगुण जोत, जोती जाता पुरख बिधाता आपणी दया कमाईआ। नाम रस निझर झिरना अमृत देवे धुर दी चोग, जगत तृष्ना कूड़ी अग्नी अग्ग बुझाईआ। एथे ओथे दो जहानां होण ना देवे कदी विजोग, धुर संजोगी आपणा मेल मिलाईआ। सतिजुग तेरे अंदर लेखा रहिण ना देवे कूड़ काम क्रोध, लोभ मोह हँकार आपणे अंदर भस्म कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच दवारा एकँकारा इक्को इक वखाईआ। सतिजुग साचे बख्शे एका ओट अकाल, अकल कलधारी आपणी दया कमाईआ। सचखण्ड दवारा वखा इक्को सच्ची धर्मसाल, जगत मन्दिरां दा लेखा दए मुकाईआ। निरगुण दीपक जोत अगम्मी दीवा देवे बाल, तेल बाती दी लोड़ रहे ना राईआ। जित्थे बैठण शाह कंगाल, ऊँच नीच राउ राज राजान वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जगत विचोला लभ्भणा ना पए कोई दलाल, चार कुण्ट दहि दिशा भज्जणा पए ना वाहो दाहीआ। नाम अनमोला मिले धुर दा लाल, जिस दी कीमत जुग चौकड़ी सके ना कोए चुकाईआ। जित्थे

गुर अवतार पैगम्बर जलवा नूर तक्कण जमाल, सचखण्ड दवारा मुकामे हक नज़री आईआ। झगड़ा रहे ना ज़िमीं असमान, नाद धुन सुणना ना पए कोई पैग़ाम, पैगम्बरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। गुरू गुरदेव देवे ना कोई दान, तत्तां वाली वस्त ना कोए वरताईआ। इक अकल्ला खेले खेल श्री भगवान, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी ठांडे दर सोभा पाईआ। जिस दी महिमा आदि जुगादि जुग चौकड़ी महान, कलम शाही लिख ना सके राईआ। विष्न ब्रह्मा शिव कोटन कोटि सीस झुकाण, सिर सके ना कोए उठाईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी लख चुरासी कलयुग वेखणहारा मार ध्यान, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। जिस दा सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग भविख्तां विच करदे गए ब्यान, नाम इशारयां विच गुर अवतार पैगम्बर गए दृढ़ाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला तख्त निवासी पुरख अबिनाशी शाह पातशाह सच्चा सुल्तान, धुर संदेसा नर नरेशा एका एकँकार इक अकल्ला आप सुणाईआ। जिस दी चार वरन अठारां बरन जीव जंत साध सन्त मन्नण आण, हुक्में अंदर ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ रिहा भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच दवारा इक्को इक वड्याईआ। सचखण्ड साची ओट पुरख समरथ, दूजा नज़र किसे ना आईआ। सतिजुग साचे देवे तेरी दात तैनूं वथ, वस्त अमोलक आप वरताईआ। धरनी धरत धवल धौल उपर देवे रख, रक्ख्या करे थाउँ थाँईंआ। जिस दा चार युग गाउँदे गए जस, अक्खर हो के सत्थर गए विछाईआ। सो देवणहारा सब दा हक, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर वेखणहारा चाँईं चाँईंआ। सुत दुलारा धर्म वणजारा खोल्हे आपणा हट्ट, नाम निधान श्री भगवान विच टिकाईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया लोकमात विच्चों देवे कढ्ढ, कलयुग अन्त जीव जंत विच रहिण कोए ना पाईआ। भगत भगवान चार वरन बणाए आपणी यद, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वक्खरा रहिण कोए ना पाईआ। नाम निधान श्री भगवान सुणाए धुर दा छद, छन्द अक्खरां विच लिखाईआ। नव नौ चार पार करा के हद्द, हदूद महिदूद अर्श आपणा दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग साची ओट एका एकँकार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जिस दा दवारा सचखण्ड अपर अपार, निरगुण नूर होवे रुशनाईआ। थिर घर वेखे वेखणहार, आप आपणी अक्ख खुल्हाईआ। सेवा ला गुर अवतार, पैगम्बर जुगो जुग जुगती इक समझाईआ। भगत वछल बण गिरधार, गृह आपणा वेख वखाईआ। जित्थे सदा सदा सद एका धार, बिन गोपी काहन साची रास रिहा रचाईआ। बिन दीवा बाती कमलापाती कर उज्यार, गहर गम्भीर आपणा नूर करे रुशनाईआ। सो साहिब सुहेला इक इकेला लोकमात नित नवित आवे वारो वार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आप हंढाहीआ। कुदरत दा कादर करनी दा करता सर्ब

आलम करे प्यार, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा मेल मिलाईआ। सतिजुग साचा मार्ग सति सतिवादी दस्से विच संसार, अकल कलधारी आपणी कल प्रगटाईआ। सन्त सुहेले गुरू गुर चेले लख चुरासी विच्चों लए उबार, भगत भगवान आपणा मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा मन्दिर इक्को दए सुहाईआ। सतिजुग साची ओट सति स्वामी आदि निरँजण, आदि जुगादी इक्को नज़री आईआ। दीनां नाथ सदा दर्द दु:ख भय भंजन, भव सागर पार कराईआ। नाम निधान नेत्र देवे अंजण, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख खुल्हाईआ। आत्म परमात्म बणा के साचा सज्जण, मन वासना परे दए कराईआ। कूड़ी क्रिया जगत तृष्ना मेटे अग्न, अमृत मेघ इक वरसाईआ। सच दवारा आवे लँघण, घर विच घर चढ़ के सोभा पाईआ। सच प्रीती आवे मंगण, जन भगतां अन्तर आप उपजाईआ। काया चोली चाढ़े अगम्मी रंगण, एथे ओथे दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। निज आत्म परमात्म गृह निजानंद देवे सच्चा इक अनन्दन, रस आपणा आप प्रगटाईआ। सच दवारे धुर दी डण्डावत दस्से अगम्मी बन्दन, जिस बन्दगी विच्चों बन्दा बन्दीख़ाना जाए तुड़ाईआ। किसे दा बणना ना पए मसंदन, मुशंदगी विच सीस ना किसे झुकाईआ। सुरती शब्दी डोरी बज्झे तन्दन, एथे ओथे जगत जहान तोड़ सके कोए ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरा सरबंगण, समरथ स्वामी आपणा हुक्म वरताईआ। साची ओट पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता देवणहार वड्याईआ। जन भगतां मानस जन्म करे रहिरासी, रस्ता मार्ग आपणा इक वखाईआ। मन चिंदया कूड़ी लाहे उदासी, संसा रोग दए गवाईआ। जीवण विच्चों बदल देवे हयाती, ज़िंदगी आपणे नाम रंग रंगाईआ। धुर संदेसा दे के सच सुणावे साखी, साख्यात हो के परदा दए उठाईआ। भाग लगा के माटी ख़ाकी, ख़ाक विच रुलदे सचखण्ड दवारे दए पुचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां हो के दास दासी, सेवक हो के सेवा सच कमाईआ। सतिजुग साची ओट पारब्रह्म, ब्रह्म देवे माण वड्याईआ। जिस दा आदि जुगादि सदा इक्को धर्म, रीती नीती समझ कोए ना पाईआ। भगत उधारना जिस दा कर्म, निहकर्मी हो के आपणा कर्म कमाईआ। साचे सन्तां बख्शे सरन, सरनागत इक्को इक दृढ़ाईआ। गुरमुखां खोल्ह के हरन फरन, निज नेत्र दए मिलाईआ। गुरसिखां लख चुरासी लेखा चुकाके जन्म मरन, जम की फाँसी दए तुड़ाईआ। कोटन कोटां विच्चों आवे फड़न, परदयां विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे सहारा इक्को चरण, अमृत जाम मुख चुआईआ। सतिजुग साची ओट इक्को इक श्री भगवान, बख्शणहार शरनाईआ। जित्थे झुल्ले धर्म निशान, निशाना कूड़ ना कोए वखाईआ। बिना अक्खरां तों होवे ज्ञान, बिना विद्या तों करे पढ़ाईआ। बिना

मंज़ल चढ़न तों मिले मुकाम, मुकामे हक डेरा दए लगाईआ। जन भगतां दे चरणां हेठ दबा के ज़िमीं असमान, सूरज चन्द दा लेखा दए चुकाईआ। जगत वासना ना रहे ध्यान, गुण निधान देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दी ओट इक जणाईआ। सतिजुग साची ओट एका एक दस्से अन्तरजामी, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त खोज खुजाईआ। निरगुण सरगुण बण के भगत वछल स्वामी, दयानिध दीनां अनाथां दया आप कमाईआ। नाम सिफ्त सोहला ढोला गा अगम्मी बाणी, बाण निराला अणयाला तीर दए चलाईआ। सुरती शब्दी मेला होवे घर सज्जण साचे हाणी, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। निझर झिरना अमृत रस देवे ठंडा पाणी, बूँद स्वांती आप टपकाईआ। झगड़ा मुका के चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लेखा दए मुकाईआ। दे के इक्को पद निरबानी, लख चुरासी विच्चों नाता दए तुड़ाईआ। किरपा कर शाह पातशाह सच्चा सुल्तानी, सच दवारे देवे माण वड्याईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां दे के सच्चा नाम इक्को धर्म निशानी, ओट आपणी आप समझाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच करे मेहरवानी, मेहर नज़र बेनज़ीर आप उठाईआ। जन भगतां मंज़ल दस्स के इक आसानी, असल वसल यार दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार युग दी करन आया नज़रे सानी, लेखा सब दा वेख वखाईआ।

२५ सावण शहिनशाही सम्मत २ हरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड गुमान पुरा ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचे साची ओट सति पुरख, सहारा इक्को इक जणाईआ। चिन्ता रहे ना सोग हरख, हवस कूड़ी दए मिटाईआ। भगत सुहेले गुरमुख लए परख, लख चुरासी जीव जंत खोज खुजाईआ। साचे सन्तां जन्म जन्म दी मेटे तड़प, विजोग विछोड़ा दए कटाईआ। धुर संजोगी दे के दरस, आत्म परमात्म मेला मेल मिलाईआ। मेहरवान हो के करे तरस, दीनां अनाथां गले लगाईआ। आपणा खेल करे असचरज, लीला मात वरताईआ। जन भगतां धुर दरगाह नाम कर के दरज, दर्द पिछला दए मिटाईआ। शरअ छुरी कोहे ना करद, कतलगाह ना कोए वखाईआ। बेनन्ती पूर करे अरज़, आसा मनसा वेख वखाईआ। पंजां होवण ना देवे हर्ज, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची शरनाईआ। सतिजुग साचे साची ओट पुरख अगम्म, देवणहार सच्ची वड्याईआ। कूड़ी तृष्ना मेटे तम, तामस राजस ना कोए चतुराईआ। हरख सोग रहे ना ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। लेखे लावे पवण स्वास दम,

दामन हो के आप आपणी गंढ्ढ बंधाईआ। भेव खुल्हा के आत्म ब्रह्म, पारब्रह्म दए समझाईआ। सफ़ल करा के मानस जन्म, जन साचे लए बणाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के भरम, भाण्डा भरम भन्नाईआ। दे के वड्याई ख़ाकी चर्म, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बख्श के साची सरन समें दा समाज दए बदलाईआ।

२५ सावण शहिनशाही सम्मत २ सवरन सिँघ दे गृह पिण्ड गुमान पुरा ज़िला अमृतसर

सतिजुग साची ओट परम पुरख हक सुल्तान, हकीकत साची दए समझाईआ। जिस नूं सजदे करदे ज़िमीं असमान, शरकण गरबण सीस निवाईआ। कलमे पढ़दे दो जहान, साचा नाम ध्याईआ। सजदयां विच सीस झुकाण, सिर सके ना कोए उठाईआ। पैगम्बर मन्नण इमाम, कामल मुर्शद बेपरवाहीआ। जिस दा लेखा बनी नौ इन्सान, मेहरवान दया कमाईआ। सो कलयुग अन्तिम कूड़ी क्रिया वेखे अनवान, अवाम परदा फोल फुलाईआ। योद्धा सूरबीर बण के मर्द मर्दान, हुक्म आपणा इक वरताईआ। सच संदेसा दे फ़रमान, फरमांबरदार गुरमुख लए उठाईआ। चरण प्रीती बख्श के इक ध्यान, साचा इष्ट दए वखाईआ। सोहँ सति सरूपी दे के शब्द ज्ञान, बीआबान विच्चों बाहर कढाहीआ। सचखण्ड दवारे दस्स के धुर आराम, धाम इक्को इक वखाईआ। साचे सन्तां उपर होवे मेहरवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। गुरमुखां होण ना देवे कदे नुकसान, जुग जुग होए सहाईआ। गुरसिखां भाग लगा के काया खेड़ा नगर ग्राम, गृह अंदरों फोल फुलाईआ। सच प्रेम दा खा के तुआम, तमअ तामस दए बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लख चुरासी विच रहिण ना देवे किसे ग़ुलाम, जो जन साची इक्को ओट तकाईआ।

२५ सावण शहिनशाही सम्मत २ नाज़र सिँघ दे गृह पिण्ड गुमान पुरा ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचे साची ओट श्री भगवन्त, जन भगतां सद देवणहार वड्याईआ। लख चुरासी आत्म परमात्म होवे धुर दा कन्त, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर इक अख्वाईआ। लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत, साध सन्त चार कुण्ट दहि दिशा खोज खुजाईआ। नाम निधान शब्द अगम्मी देवे मंत, कलमा कायनात इक दृढ़ाईआ। बोध अगाधा दो जहान श्री भगवान बण के धुर दा पंडत, साची विद्या गुण निधान इक समझाईआ। भेव खुल्हाए परदा लाहे गढ़्ह तोड़े हउमे हंगत, हँ ब्रह्म इक्को

इक जणाईआ। गुरमुख गुरसिख पकड़ उठाए साचे सन्त, सज्जण हो के निज नेत्र अंजण इक्को पाईआ। नाम बाणी आपणी महिमा दस्से अगणत, शास्त्र सिमरत वेद पुराण, अञ्जील कुरान अन्त कोए ना पाईआ। सच दवारे गुर अवतार पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव करदे मिन्नत, ठांडे दरबार बैठे सीस झुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नज़र आवे ना कोए निन्दक, दुष्ट दुराचार विभचार ना कोए लड़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल साची दस्से इक्को सिम्मत, भगत भगवान मिल के वज्जे वधाईआ। हरख सोग ग़म रहे ना चिन्त, ममता मोह ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देवे धुर दा वर, वारस हो के वेख वखाईआ। सतिजुग साचे साची ओट साहिब स्वामी सति सतिवाद, साजण राजण इक्को नज़री आईआ। जो लेखा जाणे आदि जुगादि, जुग चौकड़ी हुक्में विच भवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर देवे दाद, वस्त अमोलक आपणी आप वरताईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर निरगुण धारों काढ, सरगुण पंज तत करे पढ़ाईआ। शब्द अगम्मी आपणा वजा के नाद, धुर संदेसा नर नरेशा इक्को दए समझाईआ। बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द दस्स के अगम्मी स्वाद, निज नेत्र लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। आलस निंद्रा विच्चों लाह के जाग, जगजीवण दाता जागरत जोत करे रुशनाईआ। परदा लाह के ब्रह्म ब्रह्माद, पारब्रह्म आपणा रूप स्वच्छ सरूप दए दरसाईआ। धुन आत्मक उपजे धुर दा राग, जगत रागां दी लोड़ रहे ना राईआ। सुरती शब्द होवे विस्माद, बिस्मिल हो के आपणा आप मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरा बदल के सच समाज, चार वरन अठारां बरन, दीन दुनी इक्को रंग रंगाईआ। सतिजुग साचे तेरी ओट अगम्म अथाह, रहबर इक्को नज़री आईआ। जिस नूं कैहिंदे जलवागर ख़ुदा, बेनज़ीर नूर रुशनाईआ। मुकामे हक डेरा रिहा ला, लाशरीक वाहिद बेपरवाहीआ। सो खेल करे दो जहां, जहालत कलयुग अन्तिम वेख वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वेखे थाउँ थाँ, ज़िमीं असमानां फोल फुलाईआ। साढे तिन्न हथ्थ मानव खेड़ा वेखे गराँ, काया माटी परदा ओहला रहे ना राईआ। मन वासना जगत जीव होए कलयुग काँ, काग हँस रूप ना कोए बदलाईआ। सच सुहेला बण के सिर देवे ना कोई ठंडी छाँ, गुर अवतार पैगम्बर पल्लू सारे गए छुडाईआ। झगड़ा पा के सूर गाँ, दीन मज़्हब दी करन लड़ाईआ। परम पुरख परमात्म आत्म तैनूं मिलण दा रखे कोए ना चाअ, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। किरपा निधान ठाकर स्वामी सचखण्ड निवासी शहिनशाह, शाह पातशाह आपणी दया कमाईआ। जन भगतां नाम संदेसा नर नरेशा दए सुणा, अनबोलत आपणा राग अल्हाईआ। धुर दा मालक ख़ालक प्रितपालक बण पिता माँ, गोद सुहञ्जणी लए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तरा, तारनहार स्वामी तेरी

ओट तकाईआ। सतिजुग साचे साची ओट साहिब सतिगुर दीन दयाल, दयानिध इक अख्वाईआ। सचखण्ड वखाए सच्ची धर्मसाल, बंक दवारा एकँकारा इक्को सोभा पाईआ। जित्थे दीपक जोत जगे मिसाल, जिस दी मिसल जगत ना कोए समझाईआ। जन भगत सुहेले आपणे वेखे लाल, लाल गुलाला इक्को रंग चढ़ाईआ। ओथे पोह ना सके काल, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। चित्रगुप्त लेख ना सके वखाल, लाड़ी मौत ना कोए प्रनाईआ। जन भगतां लेखे लाए जन्म जन्म दी कीती घाल, धर्म मुशकत झोली पाईआ। ज़िंदगी दा बन्दगी दा अगे रहे ना कोए स्वाल, अनन्द आपणे विच मिलाईआ। दीनां बंधप हो कृपाल, किरपण आपणी गोद उठाईआ। त्रैगुण माया मेट जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। वेखणहारा मुरीदां हाल, मुर्शद हो के फेरा पाईआ। जन भगतां आत्म परमात्म हो के वसे सदा नाल, नालिश मन दी दए गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साची ओट दस्से इक्को पुरख अकाल, अकल कलधारी जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी रिहा दृढ़ाईआ।

२५ सावण शहिनशाही सम्मत २ नरैण सिँघ दे गृह पिण्ड गुमान पुरा ज़िला अमृतसर

धर्म रिषीओ तुहाडी निमस्कार, डण्डावत बन्दना दो जहान नज़री आईआ। किरपा करे आप निरँकार, मेहरवान महबूब होवे सहाईआ। पूरब जन्म दा लहिणा देणा देवणहार विच संसार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेख वखाईआ। भगत सुहेला निरगुण धार मेले मेलणहार, सरगुण दए माण वड्याईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सति सरूपी कर प्यार, शाहो भूपी मेहर नज़र उठाईआ। लहिणा देणा चुकावे वारो वार, अगे रहे ना कोए उधार, लेखा लेखे नाल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। धर्म रिषीओ तुहाडा रिश्ता नाल गोबिन्द, गहर गम्भीर देवे वड्याईआ। शब्द अनादी बणा के बिन्द, बन्दना इक्को दए समझाईआ। जन्म कर्म दी मेट के चिन्द, साचे चन्द कीते रुशनाईआ। देवे वड्याई गहर गम्भीर गुणी गहिंद, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर होवे आप सहाईआ। अमृत धार वहाए अगम्मी सागर सिन्ध, जगत सागर दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लेखा दए वखाईआ। पूरब लेखा देवणहारा आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। जुग चौकड़ी निभावणहारा साथ, सगला संग निभाईआ। जिस बावन बल मिल के दस्सी गाथ, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। सो वेखणहारा खेल तमाश, धुर दा मालक नज़री आईआ। प्रगट हो के साख्यात, निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। जिस दा लेखा लिख्या ना जावे कलम दवात, काग़ज़ात

ना कोए वड्याईआ। राग गाया ना जाए किसे नाल रबाब, धुंनां विच ना कोए शनवाईआ। समझया जाए ना मित्र अहिबाब, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा वेख वखाईआ। साचा लेखा वेखणहार एका एक, एकँकार वड्डी वड्याईआ। सतिजुग विछड़े कलयुग अन्तिम दिती टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी लाईआ। धर्म दवारे कर के बुध बिबेक, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। अंदर वड़ के पारब्रह्म ब्रह्म खोल्हे आपणा भेद, परदा अगे रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। साचा खेल दस्से निरँकार, निरगुण आपणी दया कमाईआ। जोती जाता हो के लोकमात उज्यार, परदा ओहला दए चुकाईआ। रिषीआं लहिणा देणा चुकाए उधार, पूरब लहिणा झोली पाईआ। साचा मार्ग दस्स के सचखण्ड दवार, कूड़ा नाता तोड़ संसार, सगला संग बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। मेहर नज़र करे गहर गम्भीर, हरि करता वड वड्याईआ। जिस दी नज़र ना आए किसे तस्वीर, नूर नुराना आपणा हुक्म वरताईआ। जिस दे चरण कँवलां झुकदा कबीर, काअब्यां दा सजदा इक्को इक समझाईआ। सो सति सतिवादी सतिजुग साची कर ताअमीर, लोकमात दए वड्याईआ। कलयुग लहिणा देणा मुका अख़ीर, आख़र आपणा हुक्म समझाईआ। सति धर्म दी सच बणा तदबीर, तकदीर सब दी दए बदलाईआ। शरअ तोड़ जगत ज़ंजीर, जागरत जोत करे रुशनाईआ। नाम खण्डा हथ्थ शमशीर, दो जहानां दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल धुर दरगाहीआ। धुर दरगाही इक्को नानक, पारब्रह्म आप अखवाइंदा। कलयुग अन्तिम बण के सालस, सतिजुग विछड़े मेल मिलाइंदा। रहे ना कोए दलिद्री दालद, सोई सुरती आप उठाइंदा। मनुआ मन ना रखे कालख, दुरमति मैल धवाइंदा। सिदक सबूरी दे के साबत, सही सलामत आपणे विच मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा लेखा आप चुकाइंदा। साचा लेखा चुक्के ·षी, मुन मुनीश्र मिले वड्याईआ। जिन्हां तों उपजे धर्म दी सिक्खी, सिख सतिगुर विच समाईआ। सतिजुग धार चले इक्की, एकँकार वेख वखाईआ। जिस दी लेखणी गोबिन्द लिखी, बिन कलम शाही दिती वड्याईआ। ओस दी पूरी हो गई मिती, मित्र प्यारा वेखे चाँईं चाँईंआ। बल वाली खोल्ह के चिठ्ठी, बावन सुणदा चाँईं चाँईंआ। जिस दी धार अगली अनडिठ्ठी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सब दा लेखा दए मुकाईआ। लेखा कहे मैं कदे ना आया विच लिख्त, कलमबन्द ना कोए कराईआ। मेरा शब्दी विहार भविख्त, बिना अक्खरां तों करां पढ़ाईआ। सब नूं दस्सां पुरख अकाल सांझा इष्ट, राम वशिष्ट ना कोए वड्याईआ। जन भगतां खोल्ह के दृष्ट, गृह मन्दिर परदा दयां उठाईआ। झगड़ा मुका

के स्वर्ग बहिश्त, सच दवारा दयां जणाईआ। · आत्म परमात्म उपजा के साचा इश्क, तन वजूद दा लेखा दयां
गवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दर घर इक्को दए वखाईआ। दर घर कहे मैं होया सुहञ्जणा,
सोभावन्त दिती वड्याईआ। चरण धूढ़ करा के धुर दा मजना, मजलस भगतां दिती वखाईआ। घर सद्द के साचे सज्जणा,
गुरमुख मेला ल्या मिलाईआ। जिन्हां गृह दर्शन करके रज्जणा, नेत्र नैण तृप्त तृष्ना रहे ना राईआ। झगड़ा रहे ना आहला
अदना, अदल इन्साफ़ इक्को इक वखाईआ। बल बावन चुकाउणा बदला, पूरब लहिणा रिहा वरताईआ। जोती जोत सरूप
हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप समझाईआ। साचा खेल दस्से भगवान, अबिनाशी करता दया कमाईआ।
बावन वेखणा नाल ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। बल करना परवान, परवाना धुर दा हथ्थ फड़ाईआ। रिषीआं
दा दिता दान, दातार हो के झोली रिहा भराईआ। कलयुग वक्त पहुंचयां आण, वेला पिछला गया विहाईआ। पुरख अबिनाशी
हो मेहरवान, दीन दयाल देवणहार सच्ची सरनाईआ। पूरब लेखा चुका के कान, महिमा महान रिहा समझाईआ। जोती
जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, परदा ओहला रिहा उठाईआ। परदा ओहला कहे मैं रहिण नहीं देणी उदासी,
चिन्ता ग़म ना कोए रखाईआ। मैनूं याद रिषी मुनी तेरां सौ सतासी, बल दवारे सोभा पाईआ। जिन्हां दे गल विच जम
ना पाए फाँसी, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। जुग जुग पूरी होवे आसी, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। सब तों उॅतम
पंजां दी साथी, सगला संग संग बणाईआ। जिन्हां दा लहिणा देणा नाल बाली नढ्ढी काकी, अवस्था तेरां साल जणाईआ।
सुनेहड़ा शब्द वाली पाती, पत्रका अक्खरां वाली ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे
खेल पुरख अबिनाशी, पारब्रह्म प्रभ आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। बावन कहे मेरा पूरबला उॅधार, लहिणा रिषीआं दयां वखाईआ।
कलयुग अन्त हो त्यार, कल कल्की वेस वटाईआ। निरगुण सरगुण कर विवहार, विवहारी हो के दयां जणाईआ। पिछला
कर्ज़ा लाहवां उॅधार, अगे लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस नूं जाणे ना कोए संसार, सृष्टी बुद्धी विच ना आईआ। लेखा
लिखे ना कोए लिखार, कलम शाही ना वण्ड वण्डाईआ। ओस दा करां इज़हार, जिस दी इबारत ना कोए लिखाईआ।
जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। बावन कहे खेल मेरा असचरज, अन्तिम
कल समझ किसे ना आईआ। जिस गृह मेरा भोजन दरज, बल नगरी सोभा पाईआ। छोटी कन्यां कीती अरज़, निउँ
के सीस निवाईआ। प्रेम दा वन्डया दर्द, दुखियां होया सहाईआ। मन्ज़ूर करके अरज़, मेहर नज़र उठाईआ। नरैण सिँघ
ओस कन्या दा पिछला पिता ते मनुष जामा मर्द, मुदत तों नाता जुड़या चलया आईआ। पंजां दी जिस दे नाल फ़रद, बेनन्ती

सुण के ख़ुशी मनाईआ। सांझी सब दी पूरी कर के ग़रज़, आसा मनसा आपणे विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल करे असचरज, अचरज भेव कोए ना पाईआ।

२६ सावण शहिनशाही सम्मत २ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड गुमान पुरा ज़िला अमृतसर

सतिजुग तेरी साची होवे बन्दगी, बन्दीख़ाना बन्धन दए कटाईआ। महिमा होवे शब्दी सुत नंद दी, निरगुण सरगुण वज्जे वधाईआ। करनी पए ना किसे दी मुशंदगी, मुश्कल नज़र कोए ना आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे गंदगी, गवार बुद्धी लेखा दए गवाईआ। लो होवे गुरमुख साचे चन्द दी, मातलोक वज्जे वधाईआ। वस्त मिले सोहँ धुर दे छन्द दी, शहिनशाह देवे माण वड्याईआ। मंज़ल मुके अगले पिछले पन्ध दी, रसत्यां विच ना कोए भवाईआ। रंगण चढ़े अगम्मी रंग दी, हरि करता आप रंगाईआ। अमृत धार वहे धुर दी गंग दी, अमृत रस जाम प्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धार दृढ़ा के हँ ब्रह्म दी, पारब्रह्म आपणे विच समाईआ। सतिजुग साचे धुर दा शब्द करे तेरा जोड़, जोड़ी निरगुण सरगुण सोभा पाईआ। दो जहानां वेखे दौड़, बिन कदमां पन्ध मुकाईआ। गुरमुखां उत्ते करे ग़ौर, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। सज़ा देवे ठग्ग चोर, कूड़ कुड़यार बचया रहिण कोए ना पाईआ। दो जहान वखाए शब्दी ज़ोर, जोरू ज़र ना कोए वड्याईआ। मनुआ मन ना पावे शोर, शौहर इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग साचे तेरा होवे साचा मंगल, गीत हरि गोबिन्द गाईआ। लभ्भणा पए किसे ना जंगल, टिल्लयां उत्ते ना कोए भवाईआ। शरअ रहे कोए ना संगल, मज़्हब दीन ना कोए लड़ाईआ। पुरख अकाल रखे आपणे अंगण, गोदी इक्को इक सुहाईआ। दूजे दर जाणा पए ना मंगण, भिखारी हो के झोली कोए ना डाहीआ। सच दवारयों मिले धुर दा अदल, अदला बदली कलयुग कूड़े दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप वरताईआ। सतिजुग साचे तेरा सुहञ्जणा होवे रंग, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। सुहञ्जणी होवे सेज पलँघ, पावा चूल बाडी बणत ना कोए बणाईआ। सुहावणा वजदा रहे मृदंग, बिन तन्द सितार करे शनवाईआ। मिलण दा अनोखा बणया रहे ढंग, जगत विद्या सके ना कोए समझाईआ। लहिणा देणा बणया रहे विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड नाता सहिज सुभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ सतिवादी तेरा छन्द, सन्त साजण मेल मिलाईआ। भरम रहे ना द्वैती कंध,

करमां दा लेखा दए मुकाईआ। भगत सुहेले दे के संग, धुर दा साथ बणाईआ। आसा मनसा पूरी कर उमंग, संसा रोग चुकाईआ। सच प्रेम दा दे के अनन्द, निजानंद ख़ुशी प्रगटाईआ। नाम भण्डारा अगम्मी वण्ड, वस्त अमोलक झोली पाईआ। किरपा कर सूरा सरबंग, सतिगुर होवे आप सहाईआ। कूड़ी क्रिया मेट भेख पखण्ड, सति सच दए उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दे के परमानंद, सुख सागर इक्को दए वखाईआ।

२६ सावण शहिनशाही सम्मत २ हजारा सिँघ दे गृह पिण्ड काउंके ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचा मार्ग मिले सुखाला, सुख सागर नज़री आईआ। कलयुग क्रिया कूड़ मिटे जंजाला, जागरत जोत होवे रुशनाईआ। किरपा करे दीन दयाला, भगत वछल बेपरवाहीआ। चार वरनां वखा के इक्को धर्मसाला, धर्म दुआर दए वड्याईआ। रंग रंगा के शाह कंगाला, प्रीत धुर दी आप बंधाईआ। पिछला देणा पए ना कोए अहिवाला, भेव अगला दए खुल्हाईआ। फल लगा के काया डाला, पत्त टहणी आप महकाईआ। जगत समाज दी बदल देवे चाला, चार वरन इक्को दर वखाईआ। मार्ग इक्को लगाए अल्ला ताअला, तअलक आपणे नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर हल्ल करे स्वाला, सालस हो के वेख वखाईआ। सतिजुग, तेरे अन्तर नाम होवे सौखा, आत्म परमात्म वज्जे वधाईआ। मंज़ल चढ़ना रहे ना औखा, पन्ध अंदरों दए मुकाईआ। मानस जन्म दा साचा मौका, प्रभ मिलण दा सहिजे दए समझाईआ। भगतां नाल होवे कदे ना धोखा, धूआँधार विच्चों बाहर कढाहीआ। पढ़ना पए ना अक्खरी पोथा, नाम इक्को इक समझाईआ। सब दा पाप जाए धोता, दुरमति मैल दूर कराईआ। जन्म कर्म दा रहे कोई ना रोसा, रस्ता धुर दा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दस्स के सच सलोका, सुलह नाल सहिजे मेल मिलाईआ।