पुस्तकालयभाग १९

२७ सावण शहिनशाही सम्मत २ हजारा सिँघ दे गृह पिण्ड छीना ज़िला अमृतसर

एक एक टेक उपजे कोटी कोट, कोटन कोटि कोट बेअन्त बणत बणाईआ। एक अनेक प्रगट कर निरगुण जोत, कोटी कोट दीआ बाती कर रुशनाईआ। एक भेख धरे कोटी कोट कोट, शब्दी नाद धुन करे शनवाईआ। एक टेक बख्शे कोटी कोट, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल लख चुरासी जीव जंत भेव अभेद आप दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, आदि जुगादि मध रूप अनूप शाहो भूप वेख वखाईआ। कोटन कोटि होवण रोम, साढे तिन्न करोड़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कोटी कोट कोट होवण ओम, जिस ओम विच्चों विष्न ब्रह्मा शिव निकल

के ढोले गाईआ। कोटन कोटी कोट निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण करे कौम, कयाम बेआम बेपनाह आपणे विच छुपाईआ। कोटन कोटी कोट होवण लोम, लोयण लोचन अक्ख नेत्र देवां, समझ कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सति सति आपणी कार कमाईआ। कोटी कोट गिणदयां ना होवे गणत, अंकां वाला रूप ना कोए बदलाईआ। जिस दी समझे कोई ना बणी बणत, अन्त कह ना कोए दृढ़ाईआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर कहिण बेअन्त, बेपरवाह नूर इलाहीआ। मस्ती विच ढोले गाउँदे सन्त, भगत भगवान कह के सीस झुकाईआ। सरगुण कोटन कोटी कोट कोट प्रगट कीते जीव जंत, घट निवासी पुरख अबिनाशी जागरत जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा आपणे विच छुपाईआ। जिस दा कोई ना जाणे परदा ओहला भेद, वारता विच ना कोए लिखाईआ। निरअक्खर दी धारों जिस ने अक्खरां वाले कढ्ढे वेद, विद्या तों बाहर गुप्त ज़ाहर समझ किसे ना आईआ। जिस दा बिन कलम शाही बिन अक्खरां होवे लेख, जुग चौकड़ी कोटन कोटि ब्रह्मण्ड खण्ड लोकमात दे दे दात आपणी रचन रचाईआ। सो वेखणहारा खेल तमाश, जिस दा आपणे विच आप प्रकाश, आदि अन्त ना होवे विनास, अबिनाशी हो के आपणी कार कमाईआ। कोटन कोटि नेत्र नैण कर रास, कोटन कोटि चला पवण स्वास, कोटन कोटि जेहवा सिफ्तां विच सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सो साहिब स्वामी अन्तरजामी निरगुण निरवैर निराकार निरँकार बिन गोपी काहन पावे आपणी रास, रस्ता मार्ग आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग साचे तेरा सच भण्डारा, नाम अगम्मा हरि वरताईआ। ख़ुशी मनाण गुर अवतारा, पैगम्बर कलमयां विच सिफ्त सालाहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा वज्जे इक नगारा, नौबत नाम करे शनवाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार मिटे विकारा, माया ममता मोह रहिण कोए ना पाईआ। साचा दिसे सर्ब निवासी इक दवारा, दूई द्वैती डेरा अंदरों देवे ढाहीआ। त्रैगुण अग्नी लग्गे ना तत्ती हाढ़्हा, अमृत मेघ दए बरसाईआ। जन भगतां सन्तां गुरमुखां लग्गा रहे अखाड़ा, गुरसिख मिल के इक्को सोहला गाईआ। नाड़ बहत्तर तन रबाब वज्जदा रहे ताड़ा, जगत सारंगे दी लोड़ ना कोए रखाईआ। किरपा करे भगत वछल आप गिरधारा, निरवैर हो के वेख वखाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को बख्श के चरण दवारा, सच चरणोदक बिन रसना जाम प्याईआ। हुक्में करे खेल ख़लक दा ख़ालक परवरदिगारा, पारब्रह्म प्रभ आपणा हुक्म मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दरगाही दयावान दीनां अनाथां होए आप सहाईआ। सतिजुग साचे तेरा उपजे खेड़ा, नगर दवारा इक्को सोभा पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल समरथ स्वामी बन्न्हे बेड़ा, खेवट खेटा हो के आपणे कंध उठाईआ।

कलयुग कूड़ कुड़यार जगत वासना डोबे बेड़ा, नईआ नौका पार ना कोए लँघाईआ। धुर दा नाम साचा मंत्र अंदर वड़ के दस्से नेरन नेरा, आत्म परमात्म परदा दए चुकाईआ। साचा ढोला गीत सुणाए तूं मेरा मैं तेरा, सो पुरख निरँजण हँ ब्रह्म भेव चुकाईआ। कूड़ी क्रिया जगत वासना रहे ना कोए अन्धेरा, निरगुण नूरी जोत करे रुशनाईआ। चार वरन अठारां बरन होवे हक नबेड़ा, हकीकत दा मालक मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सतिजुग साचे थोड़ा समां रख आपणा जेरा, जेरज अण्डज उत्भुज सेत्ज चारे खाणी दए समझाईआ। पुरख अकाल देवणहारा आपणा गेड़ा, गेड़े विच उलटी लठ्ठ भवाईआ। सति धर्म लोकमात धरनी धरत धवल उत्ते करे वसेरा, सच दवारा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी अगम्मी पाए घेरा, घिरना मेटे कूड़ लोकाईआ।

२८ सावण शहिनशाही सम्मत २ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड बोपाराए ज़िला अमृतसर

सतिजुग कहे प्रभ मेरे अन्तर बड़ा चा, चाउ घनेरा नज़री आईआ। दो जहानां उपजे तेरा साचा नाँ, नाउं निरँकार सारे ढोला गाईआ। ग़रीब निमाणयां तेरे चरण मिले सच्चा थाँ, सच दवारे बह के ख़ुशी मनाईआ। जन भगत फड़ावां तेरी बांह, बिन हथ्थां हथ्थ मिलाईआ। कूड़ी बुद्धी रहे कोई ना काँ, हँस गुरमुख नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा देणा बणाईआ। सतिजुग साचा कहे प्रभ मेरे अन्तर आउँदी ख़ुशी, ख़ुशी विच जणाईआ। सर्ब जीव आत्मा दी तेरे नाल लग्ग जाए रुची, आत्म परमात्म मिले वड्याईआ। तन माटी ख़ाकी होवे सुच्ची, संजम इक्को देणा समझाईआ। मन वासना रहे ना तृष्ना भुक्खी, ममता मोह देणा चुकाईआ। भगत सुहेला दिसे कोई ना दुखी, दलिद्रीआं दलिद्र देणा गवाईआ। भाग लगाउणा जणनी कुक्खी, गुरमुख साचे लैणे उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे नाम दी दस्स के इक्को तुक्की, तुरत आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मेरे अंदर वड्डी ख़ाहिश, ख़सूसीअत तेरे हथ्थ फड़ाईआ। सद वसां तेरे पास, चरण कँवल मिले सरनाईआ। हुक्में अंदर तेरे भगतां करां तलाश, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। आत्म परमात्म दे के हास बलास, दीन दुनी दर्द दु:ख मिटाईआ। जगत विकारा पार करके घाट, हाढ़ा तेरा दयां जणाईआ। जिस गृह मिले पुरख समराथ, समरथ स्वामी सोभा पाईआ। सच बेनन्ती तेरे अगे रघुनाथ, रघुपत तेरी ओट तकाईआ। स्वामी हो के देणा साथ, सतिगुर हो के शहिनशाहीआ। परम पुरख पारब्रह्म पतिपरमेश्वर मेरी मन्ज़ूर करनी अरदास, सतिजुग साचा सति सतिवादी तेरे अगे भिखक हो के मंग मंगाईआ।

२८ सावण शहिनाशाही सम्मत २ जगमोहण सिँघ दे गृह पिण्ड बोपाराए ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचा कहे प्रभ मैं भगतां करां सिफ़ारश, सति सच सति नाल मिलाईआ। जिन्हां दे अंदर तेरे नाम दी इक इबादत, इक्को नूर तक्क ख़ुशी मनाईआ। तेरे प्रेम दी सच्ची इबारत, बिन अक्खरां सोभा पाईआ। तन वजूद वसी अमारत, मकतब पाठशाला नज़री आईआ। जिस नूं समझे ना कोई आरफ़, बुद्धिवान ना कोए चतुराईआ। ओथे तेरा होवे तुआरफ़, तोहफ़ा नाम देवे धुरदरगहीआ। सदा सदा तेरी हुन्दी रहे सच जयारत, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरी सेवा दिती लगाईआ। सतिजुग साचा कहे प्रभ तेरे भगतां दी करां सिफ्त, शब्दी ढोले नाल सालाहीआ। जिन्हां दे अंदर हकीकी लग्गा इश्क, जगत आशक माशूकां दी मंज़ल गए तजाईआ। समझ के धुर दरगाही इष्ट, ऐशो इशर्त कूड़ गए मुकाईआ। नाता छड्डके स्वर्ग बहिश्त, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। आत्म परमात्म समझ के धुर दा गृहस्त, सेज सुहञ्जणी सोभा पाईआ। कोटां वर्हिआं विच्चों थोड़यां दी फ़िहरिसत , निरगुण निरवैर नज़री आईआ। साची माण वड्याई दे नाम खिल्लत, मुख़ातब हो के रहया सुणाईआ। ख़ुआरी रहे कोई ना ज़िल्लत, साचे दर मिले सरनाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दरवेश दी मन्न मिन्नत, निउं निउं रिहा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे भगतां विच वेखी अगम्मी हिम्मत, हौसले नाल दीन दुनी जगत रहे तजाईआ।

२८ सावण शहिनाशाही सम्मत २ भाग सिँघ दे गृह पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचा कहे प्रभ तेरा दर मिले अगम्म, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर सचखण्ड दवारा नज़री आईआ। जित्थे ना कोई सूर्या होवे चन्न, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। माया ममता मोह ना होवे तृष्ना तम, कूड़ कुड़यार जगत विकार ना कोए हल्काईआ। हरख सोग चिन्ता रहे ना कोए ग़म, मनुआ मन ना कोए भरमाईआ। अगम्मी नाद सुणा बिना कन्न, शब्दी ढोला बेपरवाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल भाग लगा वजूद माटी तन, बन्दे ख़ाकी साकी जाम इक प्याईआ। भेव अभेदा अछल अछेदा खोल्ह हँ, ब्रह्म पारब्रह्म परदा ओहला रहे ना राईआ। नाम भण्डारा वस्त अमोलक दीन दुनी दे आपणा धन, जगत माया विच्चों बाहर कढाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म जीव जंत गावण तेरा छन्द, सोहला इक्को इक अल्हाईआ। साधां सन्तां जन भगतां ख़ुशी कर बन्द बन्द, धुर दी बन्दगी इक समझाईआ। निज घर निज गृह निज आत्म दे अनन्द,

रसना रस दा लेखा दे मुकाईआ। ठाकर हो के बख्श परमानंद, परम पुरख प्रभ आपणी मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जूठ जूठ सृष्टी विच्चों कढ्ढ, गंदी तृष्ना रहिण कोए ना पाईआ। वरनां बरनां दस्स कवण साची सरना इक समझाईआ। रसना जेहवा बती दन्द मानव ज़ाती तेरे करे धन्न धन्न, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सतिजुग साचा ग़रीब निवाजा दर तेरे झोली डाहीआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरे नाम दा होवे इक प्यार, दूजा नज़र कोए ना आईआ। दीआ बाती कमलापाती हुंदा रहे जोत उज्यार, चार कुण्ट दहि दिशा करे रुशनाईआ। साचा नाम शब्द धुन आत्मक दे धुन्कार, अनुरागी हो के आपणा राग सुणाईआ। अमृत रस निझर झिरना झिरे अगम्म अपार, बूंद स्वांती कमलापाती आपणी आप टपकाईआ। परदा ओहला खुल्ले बन्द किवाड़, दूई द्वैती माया ममता रहिण कोए ना पाईआ। अग्नी तत ना सके साड़, सांतक सति जणाईआ। इक्को तेरा जलवा नूर होवे दीदार, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। बोध अगाध शब्द अनाद देणा अपर अपार, अपरम्पर स्वामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लोकमात विच्चों कढ्ढ बाहर, धरनी उपर रहिण कोए ना पाईआ। जन भगत सुहेले गुरू गुर चेले खिच आपणे दवार, सचखण्ड दवारा एकँकारा इक्को दे वसाईआ। जिस गृह ना कोई पुरख ना कोई नार, ना कोई कूड़ क्रिया करे विभचार, जै जैकार तेरा नाम करे शनवाईआ। पुरख अकाल स्वामी तूं आदि जुगादि सदा सदा (दातार), गुर अवतार पैगम्बर तेरे हुक्में अंदर लोकमात सेव कमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त दो जहानां पा सार, निरगुण हो के आपणा वेस वटाईआ। सतिजुग साचा सति दवारे बेनन्ती विच करे निमस्कार, डण्डावत विच आपणा आप भेंट चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ भगवान, निरगुण सरगुण बण सिक्दार, धुर फ़रमाना दो जहानां इक्को इक जणाईआ।

२८ सावण शहिनशाही सम्मत २ हरबंस सिँघ दे गृह पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर

वशिष्ट सिख्या सदा रहिणा विच रज़ा, भाणे विच गुर अवतार पैगम्बर सीस निवाईआ। परम पुरख दी धार दा लैणा मज़ा, मज़ाक वेखणा जगत लोकाईआ। जन्म जन्म दा लहिणा देणा कर्म दी नहीं सज़ा, दुक्खां विच दु:ख ना कोए रखाईआ। जिस तों सच्चा जीवण मिलणा नवां, नाता तत्तां वाला तुड़ाईआ। लेखे लग्गणा दम दमां, साह साह प्रभ आपणे विच समाईआ। जन भगत कदे ना होवे निकम्मा, बेअर्थ जन्म ना कोए गवाईआ। भाग लग्गे जिस काया माटी चम्मां, चम्म दृष्टी दए बदलाईआ।

चिन्ता सोग हरख ना करना ग़मा, करे खेल बेपरवाहीआ। ज़िंदगी मानस देही नहीं कोई तमअ, लालच विच बरस ना कोए लँघाईआ। जिस दे हुक्में अंदर बदलदा रैहन्दा समां, समाप्त हुंदी रहे लोकाईआ। उस दा हुक्म हुंदा रहे रवां, दो जहानां ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। वशिष्ट मुनी बिता के पैंहठ साल, तेरी मिलत विच ख़ुशी मनाईआ। खेल वेखदा रिहा पुरख अकाल, ओट इक्को इक तकाईआ। बणदा रिहा विचे विच दलाल, विचोला ओहला हो के डेरा लाईआ। अन्तिम बोलया बोल कमाल, जिस नूं लिखे लेख ना कलम शाहीआ। जिस दा विचे स्वाल जवाब, जगत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। शरारत विच तेरा वजदा रिहा ताल, हथेली हथ्थ नाल मिलाईआ। तेरा माता पिता कंगाल, निर्धन नज़री आईआ। जिन्हां दा पूरब दा रुस्सया बाल, बाली ओट रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। पैंहठ साल दा वक्त बहु थोड़ा, थोड़िउं थोड़ा नज़री आईआ। जित्थे राम वशिष्ट दा होवे जोड़ा, दो जहानां वज्जे वधाईआ। वशिष्ट कोल सी काग़ज़ कोरा, अक्खर रूप ना कोए वखाईआ। राम ने गाया धुर दा दोहरा, तूं मेरा मैं तेरा वज्जे सच वधाईआ। तूं मार के दूरों रोड़ा, चोट वशिष्ट दे बाज़ू दिती लगाईआ। मुस्कराहट विच हस्स के थोड़ा, अक्खीआं लईआं बदलाईआ। राम ने किहा ओए दया चोरा, क्यों चोटां रिहा लगाईआ। वशिष्ट ने किहा एस दीआं ओस दे हथ्थ डोरां, जो सब दा पिता माईआ। तूं नेड़े आया दौड़ा, निउँ के सीस दिता झुकाईआ। उस बाहों फड़ के किहा आह वेख अगम्मी पौड़ा, तैनूं दयां चढ़ाईआ। त्रेता द्वापर कलयुग राह सौड़ा, हुक्म देवे धुर दरगाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा दए वखाईआ। पूरब लहिणा कर याद, याददासत पिछली नज़री आईआ। वशिष्ट मार के इक आवाज़, हुक्म दिता सुणाईआ। राम ने किहा इस दे अंदर कोई राज़, परदा दे उठाईआ। अगम्मी आवाज़ आई वज्जया शब्द नाद, धुनी राग अल्हाईआ। एस दा तत होणा बरबाद, माटी तन रहिण ना पाईआ। कलयुग खेड़ा फेर होवे आबाद, साढे तिन्न हथ्थ मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। वशिष्ट किहा ऐ मेरे पुरख अगम्म, अगम्म तेरी वड्याईआ। इस दा लेखा चुके पवण स्वास दम, दामन पकड़ ना कोए छुडाईआ। तेरी धारों कोटन निकले राम, राम राम विच आपणा आप मिलाईआ। पुरख अकाल किहा जिस वेले कलयुग होवे अन्धेरी शाम, चारों कुण्ट अन्धेरा छाईआ। साचा नज़र ना आवे नाम, मिले मेल ना बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द ना आवे पहचान, सुरती सोई ना कोए उठाईआ। मिले मेल श्री भगवान, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। भगत सुहेले कर प्रधान, लोकमात विच वड्याईआ। बिन अक्खरां देवे ज्ञान,

बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। निरगुण जोत, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार इक भुगताईआ। राम किहा वशिष्ट एह बुढ्ढा वेख बिरध, शरअ दा शरारती नज़री आईआ। वशशट किहा एह आवे फेर परत, लोकमात वेस वटाईआ। एस दी खुल्ले सुरत निरत, नर नरायण दए वड्याईआ। जन्म जन्म दी मेटे हिरस, हवस लए मिटाईआ। पुरख अकाल करे तरस, रहमत विच तराईआ। राम किहा निधड़क, बेनन्ती गुरदेव दिती सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा लेखा रिहा वखाईआ। राम किहा वशिष्ट स्वामी, तेरे अगे मेरी अरज़ोईआ। इस वड्डी कीती खुनामी, पत्थर तेरी बांह लगाईआ। एहदी की रहे निशानी, सच देणा समझाईआ। ओस बोलया नाल आसानी, मुख वाक् दिता दृढ़ाईआ। कलयुग अन्त जिस वेले इस दी देह पैंठ साल दी होई पुराणी, चोला चोले नालों बदलाईआ। इस नूं मालक मिले उपर असमानी, आसानी आपणा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पूरब लहिणा वेख वखाईआ। पूरब लहिणा आदि जुगादि, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। वशिष्ट दिती दात, शहादत आपणी आप भुगताईआ। उस दा लहिणा देणा देणा प्या तत्तां वाला साथ, सगला संग बणाईआ। राम वशिष्ट दी कोई ग़ुस्से वाली नहीं बात, जुग चौकड़ी प्रभ दी खेल चली आईआ। एह त्रेते दी सौग़ात, कलयुग बध्धा नात, पुरख अकाल पुछे बात, वारस हो के दया कमाईआ। अगे जन्म मरन लख चुरासी आवण जावण विच्चों मिले नजात, जम की फाँसी रहे ना राईआ। चित्रगुप्त खोल्हे कोई ना ताक, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। सचखण्ड दवारे तेरा सहिजे होवे निवास, निवास अस्थान इक्को नज़री आईआ। जित्थे वशिष्ट राम दोवें मिल के चरण कँवल प्रभ करन हास बिलास, बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द ख़ुशी मनाईआ। अन्त वसणा उन्हां पास, वास्ता धुर दा दिता बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा लिखा के शब्दी नाल कलम दवात, हालात अगला दए बदलाईआ।

२८ सावण शहिनशाही सम्मत २ बलवन्त सिँघ दे गृह पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर

सति कहे प्रभ जन भगतां कोट जन्म दे मेट पाप, पतित पापी पार लँघाईआ। सहिँसा रोग रहे ना कोई संताप, जगत कल्पणा विच्चों पार लँघाईआ। रूह बत्त दोवें कर दे पाक, पतित पुनीत पारब्रह्म तेरे हथ्थ वड्याईआ। परमात्म हो के आत्म दे साथ, निरगुण मेला मेल सहिज सुभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सच स्वामी दस्स आपणी गाथ, ढोला अन्तर अन्तर इक्को इक समझाईआ। कूड़ी क्रिया मिटे अन्धेरी रात, साचा नूर तेरा रुशनाईआ। बोध अगाधा स्वच्छ सरूप शाहो भूप दर्शन दे

साख्यात, निरगुण निरवैर निरँकार आपणा फेरा पाईआ। साचा खेड़ा काया माटी साढे तिन्न हथ्थ भगत वछल कर आबाद, नाम निधान आपणा विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा धुर दा वर, सति सतिवाद तेरे दर ठांडे मंग मंगाईआ। सति कहे प्रभ जन भगत मेट दु:ख, तृष्ना कूड़ रहे ना राईआ। आपणे प्रेम दी अन्तर आत्म उपजा भुक्ख, दिवस रैण तेरा नाम मंगण चाँईं चाँईंआ। उज्जल करन आपणा सरगुण मुख, तत्व तत दे वड्याईआ। परदा ओहला भेव अभेद दे चुक, चार कुण्ट दहि दिशा आपणा आप दे समझाईआ। लख चुरासी जून अजूनी सड़ना पए ना कुक्ख, गर्भवास जमफास देणा कटाईआ। सन्त सुहेले अपराधी दुष्ट दुराचार बणा आपणे सुत, दुलारे निरँकार आपणे घर लै उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची बख्श इक सरनाईआ। सति कहे प्रभ जन भगतां एका रंग वखा ख़ुशी ग़मी, अन्तर अन्तर आपणी बूझ बुझाईआ। अन्तर धार एकँकार दस्स आपणी नवीं, आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। सच भण्डार अमोलक वस्त शब्द अगम्मी देवीं, जगत वणजारयां कोलों हथ्थ किसे ना आईआ। काया मन्दिर अंदर साचे घर बहवीं, नौ दवारे उपर देणा डेरा लाईआ। सच सिँघासण आत्म सेज सुहञ्जणी सवीं, सोभावन्त आपणा डेरा लाईआ। धुर फ़रमाना श्री भगवाना धुन आत्मक राग कहवीं, बाहरों विद्या पढ़न दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होणा सहाईआ। सति कहे प्रभ जन भगतां वस्त अगम्मी पावीं भिक्ख, भिखारी धुर दे लैण आईआ। बिन कलम शाही लेख दे लिख, नयक्खर विच्चों वस्त अमोलक दे वरताईआ। तेरे हुक्म दी साची सिख्या लैण सिख, चौदां विद्या डेरा ढाहीआ। तूं आदि जुगादी करता पुरख इक, आत्म परमात्म मित्र प्यारा यारड़ा धुर दा नज़री आईआ। तेरा खेल सदा सदा जुग चार नित नवित, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त करवट लै बदल पिठ, दीन दुनी पासा दे उलटाईआ। साचे भगतां धुर दे सन्तां कर हित, हितकारी हो के नेतन नेत आपणा दरस दे कराईआ। महबूब मुहब्बत विच साची पा खिच्च, सुरती शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति सतिवादी धुर दी आस रखाईआ। सति कहे प्रभू आपणे भगतां पा दे आपणे नाम दी भिच्छया, दूजे दर मंगण कोए ना जाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरी कर दे इच्छया, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरा ध्यान गए लगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान खाणी बाणी अंदर तेरा भविख्त भेख्या, परदा ओहला बण विचोला अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर दे उठाईआ। तेरा नूर ज़हूर नेत्र नर नरायण किसे ना वेख्या, जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आदि जुगादि जुग चौकड़ी सर्ब कला समरथिआ, समरथ पुरख तेरे हथ्थ वड्याईआ।

कलू काल कलयुग अन्तिम दिसे मिथ्या, थिर रहिण कोए ना पाईआ। अबिनाशी करते परवरदिगार सांझे यार, चार वरन अठारां बरन जीव जंत साध सन्त ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान मन वासना विच कोए ना जावे भिटया, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म सृष्टी दृष्टी इष्टी अंदर सब नूं दे समझाईआ।

२८ सावण शहिनशाही सम्मत २ बेला सिँघ दे गृह पिण्ड माहल ज़िला अमृतसर

सति कहे प्रभ जन भगतां दस्स आपणा धर्म, सति सच सुच घर घर नज़री आईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब ऊँच नीच राउ रंक रहे ना कोए भरम, शाह सुल्तान मेहरवान इक्को घर दे वखाईआ। कूड़ी क्रिया जगत वासना मन होवे कोई ना कर्म, सति सतिवाद शब्द अनाद इक्को देणा सुणाईआ। वण्डी रहे ना काया माटी चर्म, चम्म दृष्टी काया अंदरों साचे मन्दिरों देणी कढाहीआ। सुफ़ल करना लख चुरासी विच्चों मानस जन्म, आवण जावण पतित पावण जम की फाँसी दे कटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणी बख्शणी धुर दी सरन, सचखण्ड दवारा एकँकारा इक्को देणा वखाईआ। जित्थे मिल के झगड़ा रहे ना जन्म मरन, जोती जोत विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, तेरे नाम दी वज्जदी रहे वधाईआ। सति कहे प्रभू जन भगतां दे दे इक्को जाम, जगत नश्यां दी लोड़ रहे ना राईआ। बिन अक्खां निज नेत्र नज़री आए अगम्मा राम, बिन तत्तां वाले राम तों अगली मंज़ल दे चढ़ाईआ। नाम हकीकी वाहिद आपणा दे जाम, आबेहयात हयाती दे बदलाईआ। जगत मंज़ल साहिब स्वामी कर आसान, बिन पौड़ी डण्डे चढ़ के तेरा दर्शन पाईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया जन भगत करे ना कोए हराम, इष्टी दृष्टी तेरा नूर ज़हूर नज़री आईआ। गुरमुख गुरसिख शब्दी धार तेरा होवे ग़ुलाम, बरदा बण के धुर दी सेव कमाईआ। सुरत सवाणी नाम हाणी मिल के पावे घर बिसराम, काया मन्दिर अंदर तेरी वज्जे सच वधाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी धुर दा अगम्मी दे पैग़ाम, कलमयां तों बाहर आपणी सिफ्तां वाली कर पढ़ाईआ। तत विकार विच संसार दीन दुनी दा बदल निज़ाम, नौबत आपणा नाम वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत सुहेले दे उठाईआ। सति कहे प्रभ लख चुरासी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सारे खोज, चार वरन अठारां बरन चार कुण्ट ध्यान लगाईआ। सतिजुग साचा धुर दा दस्स आपणा जोग, जुगीशर तपीश्र मुनीश्र रखीशर जिसदा ध्यान लगाईआ। तेरा विछोड़ा रहे ना कोए विजोग, चुरासी विच ना कोए भवाईआ। आत्म परमात्म निरगुण निरगुण कर धुर संजोग, सचखण्ड दुआर एकँकार तेरे नाल मिल के वज्जे वधाईआ। झगड़ा रहे ना चौदां

लोक, चौदां तबक पैंडा देणा मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आदि जुगादी साचा होवे सलोक, आत्म ब्रह्म भुलेखा भरम देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भगत सुहेले भगवन हो के आपणे रंग रंगाईआ। सति कहे प्रभ जन भगतां दे आपणा दीदार, बिन दीद ईद चन्द कर रुशनाईआ। तूं आदि जुगादी परवरदिगार, ख़ालक ख़लक नूर ज़हूर कर रुशनाईआ। वाहिद लाशरीक सांझे यार, मुकामे हक डेरा लाईआ। सो पुरख निरँजण तेरी बेपरवाही हरि पुरख निरँजण आपणी किरपा धार, आदि निरँजण नूर जोत कर रुशनाईआ। अबिनाशी करते तेरा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर कहिण कोए ना पाईआ। श्री भगवान आपणा झुला धर्म निशान, दो जहान मन्नण आण, ब्रह्मा शिव सिर सके ना कोए उठाईआ। जन भगतां साचे सन्तां कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दा नाम अगम्मा मिले वड्याई विच जीव जहान, जागरत जोत बिन वरन गोत काया मन्दिर साचे गृह नूर नूर कर रुशनाईआ।

२९ सावण शहिनशाही सम्मत २ ठाकर सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

सति धर्म कहे जो प्रभ तैथों विछड़े साधू, साध जगत वाले अख्वाईआ। धर्म राए दे हवाले कर दे वाधू, बचया कोए रहिण ना पाईआ। हुक्में अंदर होवण काबू, सिर सके ना कोए उठाईआ। याद कर लै लेखा गोबिन्द नाल दादू, दोहरे गा के गया सुणाईआ। पुरख अकाल जन भगतां इक्को रहे आगू, दूजा नज़र कोए ना आईआ। मेहरवान हो के पकड़े बाज़ू, बाज़ीगर डंक ना कोए वजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सति कहे प्रभू तैथों विछड़या रहे कोई ना साध, सब नूं सज़ा दे सुणाईआ। तेरयां भगतां करे ना कोए बरबाद, बरबादी उन्हां दे कराईआ। सरीर विच दे ना सकण आवाज, आपणी मंग ना कोए मंगाईआ। हुक्में अंदर देणे काढ, कूड़ कुड़यार देणे भजाईआ। आपणे नाम दा देणा रस स्वाद, सुख सागर विच समाईआ। गुरमुखां संवारना काज, कर्म दा लहिणा देणा दे चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाता तुड़ा कूड़े साध आपणे हथ्थ पकड़ के वाग, सहारा किनारा दवारा आपणा देणा वखाईआ।

३० सावण शहिनशाही सम्मत २ सन्त कृपाल सिँघ दे डेरे रुहानी सतिसंग सावण आशर्म ज़िला अमृतसर

सतिगुर किरपा मन होवे वस, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। जगत वासना रहे ना रस, नौ दर डेरा देवे ढाहीआ।

शब्दी नाद सुणाए अगम्मी अलख, धुन आत्मक राग दृढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया नालों करके वक्ख, साचा नाता लए मिलाईआ। भेव अभेद आपणा खुल्हा के सच, परदा ओहला दए चुकाईआ। भाग लगा के काया माटी कच्च, साढे तिन्न हथ्थ वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्दी डोरी बन्न्ह वखाईआ। सतिगुर पूरा शब्दी बन्न्हे डोर, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। उठ उठ ना भज्जे दहि दिश चोर, ठग्गी अंदर ना कोए कमाईआ। लेखा रहे ना अन्धेरे घोर, परदा ओहला दए उठाईआ। हुक्में अंदर देवे तोर, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर साचा देवणहार सरनाईआ। सतिगुर साचा करे वस मन, मनसा मोह रहिण ना पाईआ। भेव खुल्हा के अंदर वड़ के तन, जगत दवारे पार कराईआ। कर प्रकाश बिन सूरज चन्न, नूरो नूर करे रुशनाईआ। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, गढ़्ह हँकारी आप तुड़ाईआ। परदा लाह के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म दए समझाईआ। नौ रस नौ दुआर रहे ना तृष्ना तम, सांतक सति दए वरताईआ। कर प्रकाश अन्धेरे अन्न्ह, निज नेत्र लोचन दए खुल्हाईआ। राग सुणा आपणा कन्न, अनादी धुन करे शनवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी काया मन्दिर अंदर मन ममता रहिण ना देवे राईआ। सतिगुर पूरा सदा समरथ, शब्दी शब्द शब्द इक्को इक अखवाइंदा। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित मनुआ करनहारा वस, धुर फ़रमाना धुर दा राणा इक जणाइंदा। घट भीतर खोल्हणहारा अक्ख, गृह मन्दिर अंदर वेख वखाइंदा। भेव खुल्हा के साचो सच, कूड़ कुड़यारा नाता मात तुड़ाइंदा। वस्त अमोलक काया गोलक सच दवारे दे के नाम वथ, ख़ाली भण्डारा आप वरताइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निझर झिरना दे के रस, बिन रसना आप चखाइंदा। सतिगुर पूरा सद मेहरवान, महबूब मुहब्बत विच समाईआ। जिन्हां गुरमुखां देवे प्रेम प्रीती दान, वस्त अमोलक झोली पाईआ। घर सहिजे मिले आण, घर विच घर मेला लए मिलाईआ। साची सुरती मेले धुर दा काहन, साचा राम नज़री आईआ। जिस दा रूप अगम्म अथाह बेपरवाह शब्दी इक महान, पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां पार कराईआ। जित्थे मन दी वासना करे ना कोए ध्यान, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। तख्त निवासी शाहो भूप पुरख अबिनाशी इक सुल्तान, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। साचे सन्त सुहेले काया मन्दिर अंदर सच दवारे वेखे आण, बाहरों खोजण दी लोड़ रहे राईआ। जो सतिगुर साचे चरण कँवल धरे ध्यान, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। सो साहिब सतिगुर पुरख बिधाता दर घर साचे करे परवान, परवाना आपणा नाम बिन हथ्थां हथ्थ फड़ाईआ। ओथे शरअ चले ना कोए मन शैतान, नव नौ चार ना कोए भवाईआ। बिन अक्खां तों दे के ज्ञान, निरअक्खर दए दरसाईआ। सच भूमिका

दस्स अस्थान, बिन पौड़ी डण्डे दए चढ़ाईआ। जित्थे बिन दीपक जोती जोत जगे महान, दीए बाती दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आदि जुगादी एका सतिगुरू, दूजा नज़र कोए ना आईआ। सतिगुरू साचा शब्द, आदि जुगादी इक अखवाइंदा। जिस दा लहिणा देणा दीन मज़्हब, ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाइंदा। जन भगतां साचे सन्तां गुरमुखां गुरसिखां सूफ़ीआं दर ठांडे करे अदब, मनुआ मन ना कोए भरमाइंदा। सतिगुर आपणी धार विच मन मन करे जज़ब, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण रंग दिसाइंदा। जो सच सरनाई सतिगुर पूरे लग्गे कदम, कदीम दे विछड़े मेल मिलाइंदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल काया माटी वखाए साचे बदन, अंदरे अंदर साचे मन्दिर भेव अभेदा अछल अछेदा बाहर चार वेदां आप खुल्हाइंदा। सतिगुर पूरा जिस देवे नाम दात, दाता हो के आप वरताईआ। उस नूं निउँ निउँ मनुआ टेके माथ, टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। जिन्हां दे अंदर इक्को नाम अगम्मी गाथ, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। साचे मन्दिर साहिब सतिगुर जोती नूरा ज़ाहर ज़हूरा बिन अक्खां तक्कण साख्यात, स्वच्छ सरूपी नज़री आईआ। जिस दा लहिणा देणा लिख्या ना जावे नाल कलम दवात, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान खाणी बाणी कहिण किछ ना पाईआ। तिस दे अगे मनुआ कदे ना सके झाक, आपणी वासना ना कोए प्रगटाईआ। धन्न वड्याई जिन्हां साहिब सतिगुर पूरे दा मिल जाए साथ, सगला संग निभाईआ। एथे ओथे दो जहानां पत लए राख, मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच्चा सतिगुर सदा कटणहारा जमफास, फ़ैसला हको हक सुणाईआ। सतिगुर किरपा मन होवे दीन, दीन दुनी तजाईआ। नाता तोड़ के त्रैगुण तीन, त्रै त्रै लेखा दए मुकाईआ। सच दुआर हो अधीन, निउँ निउँ लागे पाईआ। जिन्हां आत्म परमात्म रस ल्या चीन, चिन्ता अंदरों रहे गवाईआ। जिन्हां सतिगुर पूरा मिल गया सो गुरमुख क्यों होवे ग़मगीन, ग़मां दा डेरा साहिब आपे देवे ढाहीआ। बेशक मार्ग मंज़ल वाला महीन, अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के घर स्वामी अन्तरजामी निज नेत्र दर्शन कोए ना पाईआ। बत्ती दन्द पढ़न कलामी जगत कहाणी, शब्दी सुरत मिले ना सच सवाणी, हाणी बण के सेज ना कोए हंढाहीआ। झगड़ा प्या चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज सर्ब कुरलाणी, काया कुरह धुर दा काअबा मुकामे हक हक महबूब सच ना कोए मिलाईआ। सतिगुर किरपा नाल मन वस होवे आसानी, असल अंदरों नज़री आईआ। गुरमुखो सतिगुर चरण प्रेम दी देणी पए कुरबानी, दूजी कीमत ना कोए रखाईआ। एह खेल सति संगत दा नौ दवारयां तों बाहर सदा रुहानी, मन बेईमानी ना कोए कमाईआ। जिन्हां दा लेखा सतिगुर आप चुकाए विच्चों पेशानी, पुश्त

पनाह हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी जुग जुग दा झगड़ा सब नूं प्या दीवानी, फ़ैसला हक ना कोए दृढ़ाईआ। जिन्हां उपर सतिगुर शब्द करे मेहरवानी, महबूब हो के आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन दी मनसा दए मिटाईआ। सतिगुर पूरा मेटे मन दी मनसा, माया मोह विकार पंज तत अन्तर रहिण ना पाईआ। काग बणाए फड़ फड़ हँसा, नाम माणक मोती चोग चुगाईआ। फड़ सँघारे मन हँकारी जिउँ कान्हा कंसा, सिर सके ना कोए उठाईआ। कोटन कोटां विच्चों गुरमुख साचा सतिगुर साचे दी बणे अंसा, दर घर साचे मिले वड्याईआ। मानस जन्म बणे बणता, घड़न भन्न्हणहार समरथ वेख वखाईआ। साची सुरती मिले घर विच कन्ता, कन्त कन्तूहल इक्को नज़री आईआ। काया चोली चाढ़े रंग बसन्ता, दो जहानां उतर कदे ना जाईआ। शब्दी हुक्म सतिगुर पूरा गढ़्ह तोड़े हउमे हंगता, निवण सु धार इक जणाईआ। गुरमुखां मन दी करनी पए ना कदे मन्नता, जिन्हां सतिगुर साचे ओट तकाईआ। सतिगुर पूरा झगड़ा मुका के बहिश्त जन्नता, स्वर्गां लेखा दए मुकाईआ। जोती मेला आत्म अन्ता, परमात्म आपणे विच समाईआ। सद दए वड्याई साचे सन्ता, सति सतिवादी भेव खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र नाल तराईआ। मन वासना होई सृष्ट, चार वरन हल्काईआ। जिन्हां गुरमुखां सतिगुर दा मिल्या इक्को इष्ट, देव आत्मा रहे मनाईआ। उन्हां नूं कथा कहाणी याद रामा वशिष्ट, विषयां वाले गुरू दा लेखा जाण मुकाईआ। आत्म परमात्म मिल के साची सच्ची भोगण गृहस्त, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। साहिब सतिगुर प्रेम प्रीती वाला दस्स के अगम्मी इश्क, मुहब्बत महबूब आपणे नाल रखाईआ। मनुआ ओथे कदे ना ठहरे आपे जावे ख़िसक, भज्जे वाहो दाहीआ। सतिगुर उपर भरोसा जिन्हां होया सिदक, सदके वारी घोल घुमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सद भगतां दए वड्याईआ। सतिगुर किरपा मन होए ढेरी, बलहीण नज़री आईआ। बुध ना बणे मन दी चेरी, सतिगुर देवे माण वड्याईआ। इन्द्रिआं वस ना करन जिन्हां नूं मिल गई चरण धूढ़ी, टिक्के ख़ाक गए रमाईआ। उन्हां दा मालक ख़ालक इक्को साहिब सुहञ्जणा नूरी, जिस दा इस्म जिस्म किस्म ना कोए बदलाईआ। गुरमुखां मन कदे ना करे मजबूरी, जिन्हां दा मालक शहिनशाहीआ। जगत वासना चुक्के कूड़ी, कूड़ कपट ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन दे बन्धन दए तुड़ाईआ। सतिगुर साचे साचे दी लग्गे सरन, चरण कँवल ध्यान लगाईआ। नेत्र खोल्हे हरन फरन, निज लोचन नैण होवे रुशनाईआ। सुरती मन बुद्धी तों परे सतिगुर शब्द विच मिल के आपणी मंज़ल चढ़न, चढ़ चढ़ पन्ध मुकाईआ। जित्थे आत्म परमात्म एका धार तूं मेरा मैं तेरा बिन अक्खरां ढोला पढ़न, रसना जेहवा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। झगड़ा रहे ना जन्म मरन,

लख चुरासी ना कोए भवाईआ। इक्को इक एक दी सरन, सरनगति इक्को नज़री आईआ। मन वासना विच गुरमुख साचे कदे ना सड़न, जिन्हां दे सिर ते सतिगुर पूरा आपणा हथ्थ रखाईआ। बिन सतिगुर पूरे संसार सागर जीव जंत मूल ना तरन, पार किनारा ना कोए वखाईआ। सतिगुर पूरा दीन दयाल दयानिध ठाकर सर्ब स्वामी अन्तरजामी धुर दा वरन, दयावान मेहरवान परवरदिगार सांझा यार लाशरीक हक महबूब वसे अर्श फर्श उच्च अरूज, दूज विच कदे ना आईआ। जिन्हां गुरमुखां सतिगुर सरन लै के आपणी आप पाई सूझ, उन्हां दा मन उन्हां अंदर आपे गया झूज, पंचम मिल के पंच परपंच करे ना कोए लड़ाईआ। गुरमुखो गुरसिखो जन भगतो साचे सन्तो सतिगुर मंज़ल प्रेम हदूद, जगत वण्ड ना कोए वण्डाईआ।