पुस्तकालयभाग १९

३० सावण शहिनशाही सम्मत २ मस्सा सिँघ दे गृह पिण्ड बल ज़िला गुरदास पुर

सतिजुग कहे प्रभ मैं तेरा सुत धर्मी, सदा सद साची सेव कमाईआ। देहु वड्याई माण उपर धरनी, धरत धवल बह के तेरी सेव कमाईआ। चार वरन अठारां बरन आवण तेरी सरनी, इष्ट दृष्ट इक्को इक समझाईआ। पुरख अकाल कर आपणी करनी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट तकाईआ। आत्म परमात्म साची तुक सब नूं दस्स पढ़नी, तूं मेरा मैं तेरा दूजा नज़र कोए ना आईआ। हक दुआर आपणी मंज़ल दस्स चढ़नी, पंच विकार अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। मेहरवान महबूब साची दस्स तरनी, तारनहार इक्को इक तूं ही नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देणा आपणा वर, वास्ता तेरे अगे पाईआ। सतिजुग कहे प्रभ साचे नाम दा दे भण्डार, लोकमात दयां वरताईआ। कलयुग जीव बिल्लायण विच संसार, चार कुण्ट दहि दिशा धीरज धीर ना कोए धराईआ। जो लेखा लिख के गए पैगम्बर गुर अवतार, इबारत अक्खरां वाली बणाईआ। तिस दा लहिणा देणा निरगुण सरगुण आप विचार, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी ध्यान लगाईआ। जिस दी कोई ना पावे सार, परदा ओहला भेव अभेदा ना कोए खुल्हाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर गए हार, कलयुग वेला अन्त दए दुहाईआ। मन वासना सृष्टी दृष्टी अंदर होया हँकार, विभचार विच लोकाईआ। आत्म परमात्म करे ना कोए प्यार, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेल ना कोए मिलाईआ। सब दे अंदरों निरगुण धार विसरया करतार, निरवैर मिल के ख़ुशी ना कोए वखाईआ। किरपा कर एकँकार, इक इकल्ले तेरी आस रखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया धरनी विच्चों कढ्ढ बाहर, धर्म दवारा इक्को दे वखाईआ। राउ रंकां राज राजानां शाह सुल्तानां चार वरनां अठारां बरनां ब्रह्मण क्षत्री शूद्र वैश तेरा इक्को आए नज़री दरबार, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, एका दे साचा वर, सतिजुग साची आस रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरा इक्को नाम आवे चित, चेतन सुरती दे कराईआ। तेरा खेल आदि जुगादी नित नवित, नर नरायण तेरी वड्याईआ। प्रेम प्रीती प्यार अंदर कर हित, महबूब मुहब्बत हक दे समझाईआ। जिस दा लेखा कोई ना सक्या लिख, गुर अवतार पैगम्बर बेअन्त कह के ख़ुशी मनाईआ। तूं अन्त कन्त भगवन्त साची भिच्छया पा भिक्ख, भिक्खक हो के तेरे अगे झोली डाहीआ। आसा मनसा पूरी कर इच्छ, तृष्ना तेरी लई रखाईआ। तूं साहिब सुल्तान वाली दो जहान धुर दा पित, पति पतवन्ता नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ सति धर्म दी ला दे जड़्ह, कूड़ी क्रिया जड़्ह उखड़ाईआ। तेरा नाम निधाना इक्को अक्खर दीन दुनी जाए पढ़, दीन मज़्हब झगड़ा रहे ना राईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार आपणा वखा अगम्मा घर, बिन दीवा बाती इक्को नूर जोत करे रुशनाईआ। कोटन कोटि वार सृष्टी कीती लै, विष्न ब्रह्मा शिव हुक्में अंदर भवाईआ। इक इकल्ला एकँकार निरगुण धार तूं ही रहें, सरगुण लेखा दएं मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठाडे सीस निवाईआ। सतिजुग कहे प्रभ वेख धरनी धरत होई बेहाल, कूक कूक जणाईआ। साची दिसे ना कोई धर्मसाल, मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ रहे कुरलाईआ। अठ्ठ सठ्ठ तीर्थ सुहावे ना कोई ताल, गंगा गोदावरी जमना बिन अक्खां नीर वहाईआ। साचा नज़र ना आए किसे धुर दा काहन, गोपी रूप ना कोए बणाईआ। सीता सुरती मिले ना शब्दी राम, काया बनबास विच्चों बाहर ना कोए कढाहीआ। मंज़ल मिले ना हक अमाम, हज़रत हज़ूर नज़र किसे ना आईआ। साचा मंत्र जाणे ना कोई सतिनाम, डंका फ़तिह ना कोए वजाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा होई वैरान, वैरी घर घर नज़री आईआ। काम क्रोध लोभ मोह हँकार जूठ झूठ चढ़या तुफ़ान, सांतक सति सति ना कोए कराईआ। मन वासना शाह सुल्तान होए गुलाम, जगत सन्त पल्लू ना कोए छुडाईआ। जगत दवारयां दिसे हराम, हरी ओम हर हिरदे ना कोए वसाईआ। तेरी सेजा चढ़ के आत्म परमात्म करे ना कोई बिसराम, बिस्मिल हो के आपणा आप ना कोए मिटाईआ। भठ्ठ खेड़ा साढे तिन्न हथ्थ नगर होया ग्राम, मंज़ल चढ़ के दवारे खड़्ह के तेरा दरस कोए ना पाईआ। समरथ स्वामी अन्तरजामी लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आपणे नाम दा दे सच पैग़ाम, पैगम्बरां तों परे कर पढ़ाईआ। वाहिद लाशरीक हकीकी सच सुल्तान दस्स मुकाम, परदा ओहला आप उठाईआ। सचखण्ड दवारा एकँकारा जित्थे दीपक जोत जगे महान, दीवा बाती कमलापाती नज़र किसे ना आईआ। किरपा कर श्री भगवान, सतिजुग साचे दे दान, दर भिखारी डिग्गा आण, चौथे युग अन्तिम आपणी झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका

देणा साचा वर, साहिब समरथ तेरी महिमा अकथ, जुग जुग चलावें रथ, बण रथवाही सेव कमाईआ। सतिजुग कहे प्रभ धरनी धरत धवल उपर वेख हालत, हाल बेहाल होई लोकाईआ। मन वासना घर घर दिसे जहालत, कूड़ी क्रिया बाहर ना कोए कढाहीआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप साची दिसे ना कोए अदालत, अदल इन्साफ़ ना कोए कमाईआ। माया कारन पई बग़ावत, बग़लगीर नज़र कोए ना आईआ। तेरे नाम दी साची देवे ना कोए ज़मानत, ज़िमनी हक ना कोए पढ़ाईआ। कलयुग मेट रैण अन्धेरी शामत, शमां आपणा नूर कर रुशनाईआ। तूं आदि जुगादी साहिब सुल्तान सचखण्ड निवासी सही सलामत, हुक्मे हक डेरा लाईआ। वस्त अमोलक नाम निधाना दीन दुनी दे नयामत, तोहफ़ा इक्को वार वरताईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारा मेट हुक्में वाली क्यामत, कलम शाही सार ना कोए पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति दुआर सतिजुग साचा ढह प्या सरनाईआ।

३० सावण शहिनशाही सम्मत २ उमराउ सिँघ दे गृह पिण्ड बल ज़िला गुरदास पुर

सतिजुग साचा कहे मेहरवान हो के कर तरस, बेनज़ीर नज़र उठाईआ। सृष्ट सबाई रही तड़फ, आबेहयात अमृत जाम ना कोए प्याईआ। मन वासना मिटे किसे ना हरस, माया हवस ना कोए गवाईआ। नूरी जलवा मिले किसे ना दरस, आत्म जोत ना कोए रुशनाईआ। अमृत आत्म बूँद स्वांती निझर धार बरस, बाहर खोजण दी लोड़ रहे ना राईआ। निरगुण धार सरगुण धार आ परत, पतिपरमेश्वर तेरे हथ्थ वड्याईआ। शरअ छुरी कतल करे कोई ना करद, कतलगाह ना कोए वखाईआ। दीनां अनाथां ग़रीब लिमाणयां दीनां नाथ वण्ड दर्द, दुखियां दु:ख दे गवाईआ। तेरा खेल सदा असचरज, अचरज लीला तेरी बेपरवाहीआ। साहिब सुल्तान योद्धे सूरबीर मर्दाने मर्द, मदद तेरी मंग मंगाईआ। कोटन कोटां विच्चों कलयुग अन्त तेरे भगत थोड़े अदद, बहु गिणती बैठी मुख भवाईआ। जूठ झूठ जगत अपराध करे तशदद्, सच सुच ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण हो के वेख वखाईआ। सतिजुग साचा कहे प्रभ धरनी नेत्र वहाए नीर, बिन हन्झूआं धार वहाईआ। नज़री आए ना कोई पीर, पैगम्बर बैठे मुख छुपाईआ। नाता बन्ने्ह ना कोए दस्तगीर, दस्त दस्त ना कोए मिलाईआ। झगड़ा प्या शाह हकीर, शहिनशाह सारे रहे कुरलाईआ। नाम दा रिहा ना कोए अमीर, जगत माया कीता हल्काईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल तकदीर, तदबीर आपणी इक समझाईआ। सदी चौधवीं वेख अख़ीर, आख़र मसला हक दे दृढ़ाईआ। दरोही दरोही करन जगत ग़रीब, सांतक सति ना कोए वरताईआ। तेरा खेल सदा अजीब,

हुक्में अंदर हुक्म भवाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग देंदा आयों तरतीब, कलयुग अन्तिम लेखा दे चुकाईआ। मेरी आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, सतिजुग साचा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ वेख अक्खीं दीन दुनी, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। कोई दिसे ना ·षी मुनी, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ टिल्ले पर्बत ख़ाली देण दुहाईआ। सच पुकार किसे ना जावे सुणी, अनसुणत होई लोकाईआ। विद्या वाले बहुते बण गए गुणी, अनुभव परदा ना कोए उठाईआ। सुर ताल नाल तेरा नाम सारे रहे सुणी, धुन आत्मक नाद ना कोए वजाईआ। रसना जेहवा सब दी बदल गई कूणी, कूक कूक देवे ना कोए दुहाईआ। तेरे नाम तों सृष्टी दी दृष्टी होई ऊणी, सच भण्डारा ना कोए भराईआ। की वड्याई जे द्वापर ख़त्म कीती अठारां खूणी, अठाई लख वण्ड वण्डाईआ। कलयुग अन्त ओस तों गिणती हो गई बहु दूणी, चौगुणी समझे कोए ना राईआ। बुद्धी पढ़ पढ़ थक्की मजमूनी, शास्त्र सिमरत वेद पुराण गीता ज्ञान अञ्जील कुरान ढोले गाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कलयुग अग्नी बलदी दिसे धूणी, धूंणीआँ वाले साधू करवट सके ना कोए बदलाईआ। सब दे अंदर विद्या होई बैरूनी, तेरा संदेसा नाम सुणन कोए ना पाईआ। कलम शाही नाल बणे कानूनी, कानून कलमा हक ना कोए जणाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार अन्त वेख बेअसूली, असल वसल सच ना कोए जणाईआ। जगत बदलणा परम पुरख परमात्मा तेरे वास्ते खेल मामूली, गुर अवतार पैगम्बर सारे बैठे सीस निवाईआ। कौल इकरार धुर दे करतार कुदरत दे मालक ना भूलीं, जो निरगुण सरगुण रुके भविख्तां विच गया दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, तूं आदि जुगादी लख चुरासी जीव जंत सब दा कन्त कन्तूहली, मालक ख़ालक प्रितपालक दो जहानां श्री भगवाना नज़री आईआ।

३० सावण शहिनशाही सम्मत २ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड बल ज़िला गुरदास पुर

किरपा करे पुरख अकाल, सतिजुग साचे देवे माण वड्याईआ। दयावान दीन दयाल, दयानिध होए सहाईआ। परम पुरख बण कृपाल, मेहर नज़र इक उठाईआ। सच दुआर प्रगटा के इक्को धर्मसाल, वरन बरन बह के ख़ुशी मनाईआ। सन्त सुहेले सोहण लाल, गुरमुख गुर गुर रंग रंगाईआ। शब्द अनादी वज्जे ताल, मन चले ना कोए चतुराईआ। झगड़ा रहे ना शाह कंगाल, ऊँच नीच इक्को दर सोभा पाईआ। धुर दा नाम होवे दलाल, विचोला, इक्को इक रखाईआ। त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। आपे पुछे मुरीदां हाल, मुर्शद हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सतिजुग साचे देवणहारा निध, नाम अमोलक झोली पाईआ। सति धर्म दी दस्स के बिध, साचा मार्ग दए समझाईआ। इक्को रंग रंगा के मुन रिख, जीव आत्मा परदा दए उठाईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को सिख्या लैण सिख, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। आत्म परमात्म करे साचा हित, निरगुण सरगुण मेला सहिज सुभाईआ। सच स्वामी जन भगतां आए दिस, नूर नुराना डगमगाईआ। तेरा अगला लेखा देवे लिख, जिस नूं सके ना कोए मिटाईआ। पूरा करे भविख, लेखा पूरब दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार सच्ची सरनाईआ। सतिजुग साचे, तेरा मालक आवे मात, मता आपणे नाल पकाईआ। वस्त अमोलक देवे दात, नाम अगम्मा झोली पाईआ। शब्दी शब्द वड करामात, कर्म कांड दा लेखा दए मुकाईआ। कलयुग कूड़ी अन्धेरी मिटे रात, भिन्नड़ी रैण करे रुशनाईआ। जन भगतां दे के सच सौग़ात, अमृत जाम मुख चुआईआ। जन्म जन्म दा पूरा कर के घाट, लाहा इक्को दए समझाईआ। लख चुरासी टुट्टे फास, राए धर्म ना दए सज़ाईआ। घर जोत होवे प्रकाश, अन्ध अन्धेर रहे ना राईआ। आत्म परमात्म देवे साथ, सगला संग बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सोहँ साचा होवे पाठ, पारब्रह्म ब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा साचा होवे साथ, सगला संगी बहुरंगी इक्को नज़री आईआ।

३० सावण शहिनशाही सम्मत २ बख्शीश सिँघ दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचे, सच नाम दा होवे जैकारा, वस्त अमोलक धुर दी झोली पाईआ। दीन दुनी लावे साचा नाअरा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दा ढोला गाईआ। जीवां जंतां करे उधारा, साचे सन्तां प्रभ दे नाल मिलाईआ। घर मन्दिर वखाए ठांडा दरबारा, उच्च अटल सोभा पाईआ। भेव अभेद खुल्हाए अगम्म अपारा, अलख अगोचर धुर दा शहिनशाहीआ। गुरसिखां दे के हक हुलारा, असलीअत आपणी दए जणाईआ। काया काअबा खोल्ह किवाड़ा, हरि मन्दिर इक्को इक दए प्रगटाईआ। जित्थे वसे अगम्मी लाड़ा, पुरख अकाला डेरा लाईआ। अग्नी अग्ग ना तपे हाढ़ा, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। एका नाद सुणे धुन्कारा, अनहद अगम्मी आप वजाईआ। जगत जहान करे पार किनारा, नईआ नौका मँझधार ना कोए रुढ़ाईआ। साचा सईआ बण के एकँकारा, अकल कलधारी आपणी कल वखाईआ। हुक्में अंदर हुक्म वरतारा, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। साचे भगतां मिले भण्डारा, अतोट अतुट आप वरताईआ। सच दुआर सोहे घर बारा, हरिजन बह

के ख़ुशी मनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरी मनसा पूर कराईआ। सतिजुग साचे साचे नाम दा होवे बोल, दो जहानां ढोला गाईआ। सच दुआर देवे खोल्ह, चार वरन मिले शरनाईआ। साचे कंडे देवे तोल, तराज़ू आपणा आप प्रगटाईआ। देवे वड्याई उपर धौल, धरनी धरत लेखा दए चुकाईआ। पूरब पूरा करे कौल, गुर अवतार पैगम्बर मता सब दे नाल पकाईआ। अमृत आत्म रस निझर देवे पाहुल, झिरना आपणा आप झिराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरी साची धार दए बदलाईआ। सतिजुग साचे इक्को नाम दा होवे जोर, जोरू ज़र सीस ना कोए उठाईआ। पुरख अकाल बिन नज़र ना आए कोई होर, होका इक्को इक जणाईआ। समरथ स्वामी सब नूं तक्के नाल ग़ौर, गहर गंभीर लख चुरासी खोज खुजाईआ। जन भगतां साचे सन्तां जाए बौहड़, दूर दुराडा नेरन नेरा हो के वेख वखाईआ। रस रहिण ना देवे मिठ्ठा कौड़, इक्को रस दए भराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अवर की और, अर्श फर्श आपणा हुक्म मनाईआ। सतिजुग साचे साचे नाम दा होवे बोला, अनबोलत आप जणाईआ। करे खेल काया चोला, चोली आपणे रंग रंगाईआ। रहिण देवे ना परदा ओहला, भेव अभेद दए खुल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के धुर दा ढोला, ढोआ धुर दा झोली पाईआ। जन भगतां बणाउणा पए ना कोए विचोला, तत्तां दी खोज करन कोए ना जाईआ। घर ठाकर स्वामी मिले मौला, मालक हो के वेख वखाईआ। मनुआ मन ना पाए रौला, गुर शब्द वज्जे वधाईआ। सब दा भार कर के हौला, जन भगतां करमां गठड़ी आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साची तेरी धार बंधाईआ। सतिजुग साचे इक्को बोला होवे नाम अलख, अलख अलखना सारे गाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल करे खेल हो प्रतख, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा रूप वखाईआ। आत्म परमात्म इक दूजे दा सांझा होवे जस, वेद पुराणां दी लोड़ रहे ना राईआ। जन भगतां खुल्ही रहे अन्तर अक्ख, बाहरों खोज के जंगल जूह फेरा कोए ना पाईआ। मन विकारा कर के सति, सत्थर यारड़ा दए जणाईआ। भेव अभेदा खोल्ह के सच, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। भाग लगा के काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह दए सुहाईआ। साचे सन्तां गुरमुखां लूं लूं अंदर जावे रच, रचना आपणी दए वखाईआ। धुर दा मालक बण के परमेश्वर पति, पत्रका धुर दी दए जणाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग दा पूरब लेखा सब दी झोली घत, अगला आपणा हुक्म समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ, इक्को साचा नाम कराए जस, जिस्म इस्म किस्म इक्को इक दृढ़ाईआ।

३१ सावण शहिनशाही सम्मत २ बीबी पूरन कौर दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचे, पंज तत किरपा करां जिस्म जिस्मानी, जशन आपणा इक वखाईआ। मस्ती नाम ख़ुमारी दे के रुहानी, रूह बुत्त आपणा रंग रंगाईआ। मालक दरसावां उपर असमानी, ज़मीने ज़मां नज़री आईआ। साचे प्रेम दी देणी पए कुरबानी, करबलयां वाली ना कोए लड़ाईआ। रहमत करे रहीम रहमानी, राहज़नी अंदरों दए कढाहीआ। साचे नाम दी देवे निशानी, निशाना, इक्को दए वखाईआ। जित्थे भगतां भगवान देवे महिमानी, वस्त अमोलक बिन रसना जिह्वा मुख लगाईआ। ओथे मन करे ना कोई बेईमानी, शरअ विच ना कोए लड़ाईआ। तत वजूद ना आवे हानी, महबूब मिले बेपरवाहीआ। जिस नूं समझे ना कोए विद्वानी, इलम आलम अलूम ना कोए चतुराईआ। जन भगतां होए ना परेशानी, हैरानी हैरान ना कोए कराईआ। साचे मित्र प्रेम दी मार अगम्मी कानी, कायनात कुनबा दए उलटाईआ। गुरमुखां झल्लणी ना पए बदनामी, बदन विच बद रूह कोए ना आईआ। जूह रहे ना कोए बेगानी, गृह मन्दिर इक्को इक सुहाईआ। सब दा लेखा लेख जाणे बिन कलम शाही कानी, आदि जुगादी वड वड्याईआ। देवणहारा पद निरबाणी, निरवैर निराकार निरँकार होए सहाईआ। जुग चौकड़ी झगड़ा रहिण ना देवे दीवानी, फ़ैसला हक हक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे दए वड्याईआ। सतिजुग साचे साचे नाम दा इक नमूना, जिस दा नकश नकश्यां विच कदे ना आईआ। समझ सके ना कोए मज़मूना, ताअरीफां विच ना कोए लिखाईआ। जिस दा खेल अगम्म अथाह अजूना, ज़ाहर ज़हूर बेपरवाहीआ। मुकामे हक खेल कसेलूना, कवाइदे कानून ना किसे जणाईआ। हुक्मे अंदर चाएमूना, मंज़ल मंज़ल आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भेव अभेद आप खुल्हाईआ। सतिजुग साचे, साचा हुक्मे होए नाज़ूले, ज़िवीउल ज़लाह वड्डी वड्याईआ। धुर फ़रमाना इक माअकूले, मीऊज़ल मुज़ाह मुज़क्कर मुअन्नस वण्ड ना कोए वण्डाईआ। समझ सके ना कोई अरज़ तूले, तुआले उलज़बाह ज़रा ज़बीबे ना कोए शनवाईआ। कुदरते कादर कनीज़े कूले, किवीउल उलबाह लबेरेज़ लबूब लविशक विशाल विशीने बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेज़ीने ज़ीना ज़दाह ज़वाइउल अज़ीज़ाने ज़ावे ज़ूर नूरे ख़ुदाईआ।

३१ सावण शहिनशाही सम्मत २ करनैल सिँघ दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचे, साचा नाम कोई ना करे ग़बन, ओहले वाले पड़दे दयां उठाईआ। पूरब नामां उत्ते पा के कफ़न, चरण दवारे आपणे दयां दफ़नाईआ। सिफ्ती नावां विच मूल ना खपण, बहुती वण्ड ना कोए वण्डाईआ। इक्को नाम मेरा जपण, जाप धुर दा दयां सुणाईआ। माया ममता विच मूल ना तपण, तपदे हिरदे शांत कराईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग पिच्छो साचा नाम वरोल के मक्खण, जन भगतां दयां चखाईआ। डंका वज्जे उत्तर पूरख पच्छिम दक्खण, चार वरन ढोला गाईआ। ख़ुशीआं नाल सन्त सुहेले वसण, विशा विकार ना कोए वधाईआ। पुरख अकाल दा इक्को दिसे पत्तण, जिस दवारे बह के सुहञ्जणी रुत सुहाईआ। अबिनाशी करता सब दी पत आया रखण, रक्ख्या करे थाउँ थाँईंआ। सच दवारा दस्स के धुर दा वतन, बेवतनां घर पुचाईआ। जित्थे एका होवे जशन, दूजी ख़ुशी ना कोए बणाईआ। दीनां मज़्हबां वाला नहीं कोई मिशन, मशवरयां विच सलाह ना कोए सुणाईआ। सिर झुकाउँदे शिव ब्रह्मा विष्न, राम किशन लागण पाईंआ। गुर अवतार पैगम्बर सजदयां विच दिसण, सिर सके ना उठाईआ। सब दा लेखा कलयुग अन्तिम आया लिखण, लेख भेख रेख देस आपणे दए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक वरताईआ। सतिजुग साचे साचा नाम देवे इक गुणी, गुणवन्त दया कमाईआ। सब दी पुकार जाए सुणी, अनसुणत रहिण कोए ना पाईआ। बिना साजां तों दे के धुनी, नाद अनादी दए शनवाईआ। लख चुरासी जाए छाणी पुणी, लेखा मुकावे थाउं थाँईंआ। जन भगतां अन्तर आशा रहे ना ऊणी, पूरब घाटा पूर कराईआ। सब दी रसना जिह्वा बदल देवे कूणी, कूक इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा लिखे धुर दे सच मज़मूनी, मुश्कल अगली हल्ल कराईआ। सतिजुग साचे, सच होवे अगम्मी नाअरा, नर नरायण इक सुणाईआ। भगत भगवान दा होए मुज़ाहरा, ढोला सुणे जगत लोकाईआ। सच धर्म दा लग्गे अखाड़ा, गोपी काहन मिल के वज्जे वधाईआ। मालक बणे सब दा धुर दा लाड़ा, पुरख अकाल बेपरवाहीआ। होए सहाई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा, टिल्ले पर्बत खोज खुजाईआ। आपणे नाँ दी जणाए अगम्मी वारा, वारता पिछली दए लिखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सांझा होवे प्यारा, प्रेमी प्रीतम प्रीती इक्को इक समझाईआ। साचा बख्श के चरण दवारा, धर्म दवारा दए खुल्हाईआ। जित्थे मिले नर नरायण अवतारा, पुरख अबिनाशी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सदा सदा सदा सद सच सिक्दारा, हुक्म आपणा आपणे हुक्म नाल चलाईआ।

३१ सावण शहिनशाही सम्मत २ सवरन सिँघ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचे मेरा आदि अनादी खेल कदीम, कुदरत दा मालक बण के हुक्म वरताईआ। महल अटल सुहा के अज़ीम, आलीशान आहला तों आहला आप अख्वाईआ। जुग चौकड़ी खेल करां धार विच महीन, जगत विच जुगत ना किसे समझाईआ। आपणे हथ्थ रख के तक्सीम, हिसे धुर दे दिते बणाईआ। साचे नाम दी दे तामील, तुलबिआं करां पढ़ाईआ। प्रेम दा दे यकीन, भरोसा चरण कँवल वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बर घल्ल के मात मनीम, हिसाब किताब थोड़ा थोड़ा हथ्थ फड़ाईआ। हुक्मे अंदर कर तरमीम, अदला बदली विच दयां भवाईआ। इशारे वाला दस्स के सीन, सुनेहड़ा कलमयां विच सुणाईआ। जोती नूर नज़र जणा हसीन, जलवा जलौ कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा राह वखाईआ। सतिजुग साचे साचा होवे इक मुकाम, कयामगाह इक्को इक वखाईआ। धुर दा मिले नाम, श्री भगवान करे पढ़ाईआ। धर्म दा होए निशान, सति सच झुलाईआ। सारे दिसण गुलाम, दर बरदे सेव कमाईआ। हुक्में अंदर धुर दा काम, शहिनशाह करवाईआ। निरगुण सरगुण दे पैग़ाम, करे हक पढ़ाईआ। कलयुग अन्त आ के विच मैदान, मुद्दा आपणा दए समझाईआ। मन बुद्धी दा कम्म ना आए किते दीवान, सिफ्तां वाला तीर घायल ना कोए कराईआ। सतिगुर शब्द होया बलवान, बल आपणा आप रखाईआ। लेखा जाण जीव जहान, कुरह कुरान खोज खुजाईआ। हुक्म सुण हुक्मरान, हुक्मे अंदर सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरा खेल करे महान, महिमा आपणी अकथ पुरख समरथ आप दृढ़ाईआ।

३१ सावण शहिनशाही सम्मत २ कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचे सतिगुर खेल होवे गहरा, गहर गम्भीर दया कमाईआ। प्रेम प्यार दा साचे भगतां मिले लहरा, लहिलहांदी कायनात नज़रीं आईआ। सन्त सुहेला कोई ना रहे बहिरा, धुर दा डंका इक वजाईआ। साचे घर कराए आपणी सैरा, सैरगाह काया प्रभास आप बणाईआ। गुरमुखां उपर कर के मेहरा, मेहर मेघ इक बरसाईआ। दीन मज़्हब दा तोड़ के दायरा, दामन आपणा दए पकड़ाईआ। दरस वखाए समरथ ज़ाहरा, ज़ाहर ज़हूर नज़री आईआ। जगत इष्टां चुक्के खैहड़ा, ख़ालस पुरख अकाल आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे कहरा, हुक्म धुर दा इक वरताईआ।

३१ सावण शहिनशाही सम्मत २ सवरन कौर दे गृह पिण्ड कादराबाद ज़िला अमृतसर

सतिजुग साचे तेरा लेखा हथ्थ समम, सलल सुल्हाकुल अख्वाईआ। भेव अभेद खुल्हाए ममम, मुहब्बते महबूब शीर निज़ां दया कमाईआ। काइदाए कुदरते तममम, दास्ताने ज़ुईली ज़ाह ज़वानेज़ार नज़रीं आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सदी उल स्याद नबीउल नयाद, इमामे पिसदाद, पिसरे पितर पोलीलुल ज़िज़ाह, ज़ावीआ ज़ेर ज़बर ना कोए बणाईआ।

पहली भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल

सतिजुग साचे, साचे नाम दा होवे ऐलान, अल्ला राम वाहिगुरू कृष्न ओम मिल के ख़ुशी मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दा होवे इक ध्यान, गुर अवतार पैगम्बर ढोला गाईआ। जिस नाल दो जहानां होवे कल्याण, कलमयां दा कलमा दए प्रगटाईआ। योद्धा सूरबीर शब्दी सुत बलवान, बलधारी इक वखाईआ। जिस नूं झुकण दो जहान, सिर सके ना कोए उठाईआ। लख चुरासी चारे खाणी चारे बाणी देवे माण, अभिमान मेटे थाउँ थाँईंआ। बुद्धी तों परे करे ज्ञान, अक्खरां वाली ना कोए पढ़ाईआ। आत्म परमात्म मेले आण, आनन फ़ानन भेव चुकाईआ। सर्ब व्यापी प्रगट करे भगवान, मेहर नज़र इक उठाईआ। झगड़ा रहे ना जीव जहान, दीन मज़्हब ना कोए लड़ाईआ। शरअ दा रहे ना कोए गुलाम, ज़ंजीर बन्धन ना कोए ना पवाईआ। करना पए ना कोए इश्नान, तीर्थ तट ना कोए वड्याईआ। रागां विच गाउणा पए ना कोई गाण, ताल तलवाड़ा ना कोए वजाईआ। करे खेल आप मेहरवान, महबूब महिव आपणी मुहब्बत दए समझाईआ। जिस दा फुरनयां तों बाहर फ़रमान, फरमांबरदार सारे लए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा मार्ग आप वखाईआ। सतिजुग साचे, साचा होवे फ़रमान, फ़रमांबरदार सारे लए बणाईआ। दूसर रहे ना कोए जहान, जाअली गुरू ना कोए अख्वाईआ। पिछला देवे कोई ना नाम, अगला हुक्म दए वरताईआ। जिस नूं मन्नण गोपी काहन, सीता राम देण दुहाईआ। पैगम्बर सुणन पैग़ाम, कलमा बेपरवाहीआ। गुरू धार करे परवान, सिर सके ना कोए उठाईआ। डंका वज्जे ज़िमीं असमान, लोक परलोक होवे शनवाईआ। जिस दा लेखा लिख्या नहीं विच ब्यान, बेवा करे सर्ब लोकाईआ। इक्को मालक पतिपरमेश्वर ख़ावंद मन्नणा पए श्री भगवान, आमद विच वज्जे हक वधाईआ। जिस दी बोलण वाली नहीं ज़बान, देवणहारा सर्ब ज्ञान, परदा परदयां विच्चों चुकाईआ। अन्त सीस जगदीश इक्को इक झुकाण, दूजा दिसे ना कोए निशान, निशाने पूरब दए मिटाईआ।

सच धर्म दा सच दवारे ला के नाम दीबान, सिख्या देवे जीव जहान, आत्म परमात्म बूझ बुझाईआ। जिस दा लेखा समझे ना कोए इन्सान, सो खेल करे मर्द मर्दान, मुद्दे सारे आपणे विच छुपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। दो जहान जाण हल, सम्भल सके ना कोए राईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे कल, कलमे वाले देण दुहाईआ। इक्को हुक्म इक्को तुख्म दिसे जल थल, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण धार भगतां वल वलवले सारे दए गवाईआ। धाम वखा के निहचल इक अटल, धुर घराने दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सतिवादी हुक्म वरताईआ। सतिजुग साचे धुर दा हुक्म होवे एक, इक इकल्ला आप सुणाईआ। सब नूं रखणी पए टेक, दूजा नज़र कोए ना आईआ। कूड़ कुड़यारा रहे कोई ना भेख, इक्को डंका राउ रंकां दए सुणाईआ। सब नूं दस्स के सचखण्ड दवारा धुर दा देश, मकान इक्को दए समझाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के रेख, लेखा आपणा दए समझाईआ। मालक बण के धुर नरेश, नारी नर दए समझाईआ। पुरख अकाल एका तक्को जो रहे हमेश, जन्म मरन विच ना आईआ। जिस दा दूल्हा शब्दी गुर दस्मेश, धुर दा लाड़ा सोभा पाईआ। आप आपा कर के भेंट, सेज सुहञ्जणी सत्थर लेट, लटाका छड्ड के जगत लोकाईआ। अन्तिम बण के खेवट खेट, सच दवारे दा दस्से भेत, भेव अगला रिहा खुल्हाईआ। जोती शब्दी धार के वेस, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरी सति सलाह साची सिख्या नाल मिलाईआ। सतिजुग साचे धुर दा नाम चले अवल्ला, अवल्लड़ी कार कमाईआ। जिस कारन गुर अवतार पैगम्बर घल्ला, घरयां विच टिकाईआ। सब नूं फड़ा के आपणा पल्ला, जोती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। सरगुण निरगुण हो के रल्ला, रलमिल आपणा झट लँघाईआ। इशारयां नाल दस्स के निहचल धाम अटला, उपर आपणा डेरा लाईआ। जुग चौकड़ी करदा रिहा वल छला, आपणा भेव ना किसे समझाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सच दुआर एकँकार निरगुण धार आपणा मल्ला, महल्ला वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सतिजुग साचे तेरी करे कराए करनी दा करता कुदरत दा मालक आप तसल्ला, तसल्ली तरतीब नाल जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रकाश हो के आपणे नूर बला, बलधारी चार जुग दे आपणे विच मिलाईआ।

२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ गुरबचन सिँघ दे गृह नया शाला ज़िला गुरदास पुर

सतिजुग साचे सुण, जो होवण प्रभ दे गुरमुख, मुखीए दो जहान अख्वाईआ। जिन्हां जन्म मरन दा रहे कोई ना दु:ख, आवण जावण गेड़ ना कोए भवाईआ। लेखे लग्गे मानस जामा मनुक्ख, तन वजूद मिले वड्याईआ। फिर मात गर्भ उलटा होणा ना पए रुख़, अग्नी तत ना कोए तपाईआ। आत्म परमात्म मिल के होवे साचा सुख, चिन्ता ग़म ना कोए सताईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जगत वारस हो के लए पुछ, परदा ओहला बण विचोला आप चुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा धुर दी दस्स अगम्मी तुक, नाम इक्को इक जणाईआ। जिन्हां सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी नाता बणा के पिता पुत, गोदी धुर दी लए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख आपणे रंग रंगाईआ। सतिजुग साचे मेरा गुरमुख होवे साचे रंग, कसुंभड़ा रूप ना कोए वटाईआ। आत्म परमात्म माणे अनन्द, परमानंद विच समाईआ। साचा गा के धुर दा छन्द, संसे रोग दए मिटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल नंगी होण ना देवे कंड, मेहरवान महबूब सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सुरत सवाणी रहे मात ना रंड, कन्त कन्तूहल इक्को नज़री आईआ। नाता तोड़ के बन्दीख़ाना बन्द, बन्दना आपणी दए समझाईआ। परदा ओहला रहे ना हँ, ब्रह्म पारब्रह्म मेला लए मिलाईआ। कूड़ी क्रिया मेट के तृष्ना तम, अग्नी तत बुझाईआ। हरख़ सोग रहे ना ग़म, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। धुर दा राग सुणा के बिन कन्न, करमां दा लेखा दए मुकाईआ। जगत जहान श्री भगवान बेड़ा देवे बन्न्ह, पार किनारे दए कराईआ। जित्थे ना कोई सूरज ना कोई चन्न, निरगुण जोत होवे रुशनाईआ। गुरमुख गुर सतिगुर मिल के कहिण धन्न धन्न, धन्न तेरी बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां नाल प्रकाश कर आपणा अगम्मी चन्न, लोक परलोक करे रुशनाईआ।

३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ कर्म सिँघ दे गृह नया शाला ज़िला गुरदास पुर

सतिजुग साचे, साचे नाम दा डंका वज्जे चारे कूट, कुटीआ ब्रह्मण्ड खण्ड दए हिलाईआ। नाम संदेसा लख चुरासी पुज्जे काया पंज भूत, भविख अगला दए समझाईआ। नाम निधाना मिले सच सूच, सति इक्को इक समझाईआ। जूठ झूठ कलयुग क्रिया करे कूच, कूचा गली होवे सफ़ाईआ। जन भगत सुहेले वेखे आपणे पूत, सपूत आपणे नाल मिलाईआ। सच स्वामी घर साजण देवे सूख, दर ठांडा इक प्रगटाईआ। जगत तृष्ना माया ममता रहे ना भूख, अग्नी अग्ग दए बुझाईआ।

मन वासना कूड़ी क्रिया चुक्के चूक, चार कुण्ट इक्को रंग रंगाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर सुत्ती ना रहे घूक, आलस निंद्रा दए खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच सुहञ्जणी करे रुत, रुतड़ी आपणे विच महकाईआ। सतिजुग साचे साचे नाम दा लग्गे चक्र, चक्रवर्ती रहिण कोए ना पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा साचा कलमा बणे फकर, फिकरा इक्को दए दृढ़ाईआ। दो जहानां बलधारी ला के टक्कर, टकयां वाले गुरू दए मिटाईआ। कूड़ी क्रिया करे सत्थर, सत्थर यारड़ा इक वखाईआ। जिस दा पढ़ना पए इक्को अक्खर, बहु विद्या दी लोड़ रहे ना राईआ। चोटी मंज़ल चढ़ावे सिखर, दीन दुनी पन्ध मुकाईआ। जन भगतां जन्म कर्म दा लेखा आवे लिखण, लिख्त भविख्त आपणे हथ्थ रखाईआ। सन्त सुहेले धुर दे गुरमुख दिसण, दहि दिशा करे रुशनाईआ। मानस जन्म कर्म कांड दा लेखा आवे नजिठ्ठण, निज घर बह के आपणा हुक्म सुणाईआ। मन वासना सब दी आवे जित्तण, जोरू ज़र चले ना कोए चतुराईआ। वेखणहारा जगत मुलम्मा पितल, लख चुरासी खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म आप समझाईआ। सतिजुग साचे, साचा नाम होवे रंगीला, रंग रतड़ा आप रंगाईआ। चार वरनां बणे वसीला, वसल यार दए कराईआ। चार वरन बणा के कबीला, वरन बरन डेरा ढाहीआ। साची इक प्रगटाए दलीला, आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। बिन सतिगुर शब्द दूजा करे ना कोए वकीला, जगत वकालत कम्म किसे ना आईआ। साहिब सुल्तान श्री भगवान धुर दा मालक बणे छैल छबीला, जोबनवन्ता हरि हरि कन्ता नर नरायण इक्को नज़री आईआ। सब नूं कहिणा पए यामबीना, आमीन कह के सारे सीस निवाईआ। जिस ने दीन मज़्हब ज़ात पात जगत कीती तक्सीमा, अन्तिम तरमीम कर के सब दी करे सफ़ाईआ। हक दुआर मंज़ल वखाए आलीशान अज़ीमा, बेनज़ीर नज़र दए बदलाईआ। सब दे अन्तर ख़ुशीआं वाला रमज़ान रखे महीना, महिमान गुरमुख वेख वखाईआ। झगड़ा चुका के नर मदीना, मुद्दा इक्को दए समझाईआ। सतिजुग साचे जन भगतां लेखे ला के मरना जीणा, चरण कँवल दए सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा खेल करे जुग चौकड़ी नव नवीना, रूप रंग रेख समझ कोए ना पाईआ।

३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड नया शाला ज़िला गुरदास पुर

सतिजुग साचे, प्रभ दा नाउँ चार युग दा लेखा आपणे विच करे दमन, दमामा आपणा नाम वजाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड

पुरी लोअ आकाश पाताल कम्बण, नेत्र नैण अक्ख ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर चरण धूढ़ करन मजन, धूढ़ी मस्तक ख़ाक रमाईआ। सर्ब दा मालक इक्को स्वामी नज़री आए सज्जण, सगला संग बणाईआ। कूड़ विकारे भाण्डे भज्जण, भरमीआं भरम गढ़्ह तुड़ाईआ। जगत तृष्ना मेटे अग्न, अमृत मेघ इक बरसाईआ। भगत भगवान दा आत्म परमात्म पवे सगन, रिश्ता फ़रिश्तयां तों बाहर लए बणाईआ। सच प्रीती विच कर के मग्न, मगरला लेखा दए समझाईआ। सन्त सुहेला रहिण ना देवे कोई नग्न, ओढन सीस जगदीश आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दा वज्जे दमामा, दायरा जगत रहिण ना पाईआ। करे खेल श्री भगवाना, भगवन आपणा हुक्म वरताईआ। संदेसा देवे धुर दा रामा, राम ठाकर सारे सीस निवाईआ। करे खेल अगम्मी कान्हा, काहन बंसरीआं वाले निउँ निउँ लागण पाईआ। संदेसा देवे वड अमामा, पीर पैगम्बर हज़रत रसूल सिफ्तां विच सालाहीआ। करे खेल कल्की बलवाना, गुरू गुर वेख वेख ख़ुशी मनाईआ। हुक्में अंदर हुक्म कर प्रधाना, दो जहानां दए जणाईआ। सति धर्म दा सति निशाना, सति पुरख निरँजण सत्त दीप दए झुलाईआ। सति सच दा दे पैग़ामा, सति सति करे पढ़ाईआ। सतिजुग साचे तेरा मार्ग लग्गे विच ज़िमीं असमानां, समें दी समाप्ती कलयुग कूड़ी क्रिया दए मिटाईआ। धुर दे नाम दा उपजे इक तराना, तुरीआ तों बाहर करे शनवाईआ। दूजा रहे ना कोए बेगाना, वैरी शत्रु मीत नज़री आईआ। पुरख अकाल हुक्म रहिण ना देवे कोई विच दरम्याना, फ़रमाबरदार सारे लए बणाईआ। सिर सके ना उठा कोई नादाना, चार युग ग़ुलामी अंदर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे नाम दा दे के दाना, दाता दातार दर झोली दे भराईआ।

४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ लाभ सिँघ दे गृह चक्क फतहि सिँघ ज़िला बठिंडा

सतिजुग साचे, तेरा साचा सोहवे इक्को हुजरा, हज़रत पीर बेनज़ीर नज़री आईआ। तवाइफ़ां दा रहे कोए ना मुजरा, तबला हथ्थ ना कोए वजाईआ। सूफ़ीआं पूरब लेख उग्घड़ा, सच तौफ़ीक दए ख़ुदाईआ। उज्जल होवे मात मुखड़ा, दुरमति मैल धवाईआ। विछोड़े दा मेटे दुखड़ा, दर्दीआं दर्द वण्डाईआ। सति धर्म करे शुकरा, शकरीए विच ख़ुशी मनाईआ। मिले माण वड्याई सतिजुग साचे पुत्तरा, पतिपरमेश्वर होए सहाईआ। कीता कौल इकरार मूल ना मुकरा, वाअदा पूर रिहा कराईआ। निरगुण निरवैर निराकार अगम्मी धार विच्चों उतरा, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण भेव किसे ना आईआ। जगत जीव जहान

ग़फ्लत नींद अंदर रिहा सुतड़ा, निज नेत्र लोचण अक्ख ना किसे खुल्हाईआ। नाता तुटे ना किसे गर्भवास उलटे रुखड़ा, चुरासी फाँसी ना कोए कटाईआ। चारे खाणी सहिणा पए दुखड़ा, दर्दीआं दर्द ना कोए वण्डाईआ। जीव जहान जगत रुठड़ा, अगे हो ना कोए मनाईआ। सतिजुग साचे, तेरी सति धर्म दी मौले रुतड़ा, रुतड़ी आपणे रंग रंगाईआ। कलयुग कूड़ा रहे ना मात विच सुथरा, डण्डे कूड़ ना कोए खड़काईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां उज्जल करे मुखड़ा, मुखीयां दे मुक्खीए गुरमुख साचे लए बणाईआ।