१० भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ जोगिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड फ़तेह गढ़्ह ज़िला बठिंडा
सतिजुग साचे, तेरा साचा होवे रूप, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर देवणहार वड्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दो जहानां दिसे इक्को भूप, राजन राज शाह सुल्तान निरगुण निरवैर नज़री आईआ। सति धर्म डंका वजे दहि दिशा चारे कूट, चार वरन अठारां बरन इक्को एक मिले सरनाईआ। लोकमात नाता रहे ना जूठ झूठ, सच सुच आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म देवे आप जणाईआ। धरनी धरत धवल उपर सुहञ्जणी होवे रुत्त, करे खेल अबिनाशी अचुत, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा रंग रंगाईआ। मन हँकारी जगत विकारी करे कोई ना लुट्ट, बुध बिबेक एका एक एकँकार दए कराईआ। कर प्रकाश अन्ध अन्धेर मिटाए निर्मल जोत, बिन वरन गोत सृष्टी दृष्टी अंदर एका रंग दए रंगाईआ। मन बुध लेखा मुक्के समझ सोच, सतिगुर शब्द अनुभव परदा दए खुल्हाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार कुण्ट दहि दिशा मिल के मानण मौज, भगत सुहेला इक इकेला मजलस सच्ची आपणी आप जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साची धार बंधाईआ। सतिजुग साचे, तेरा वक्त होए सुहञ्जणा, रुत रुतड़ी पुरख अकाल आप महकाईआ। नाथ अनाथां दया करे दीन दर्द दु:ख भंजना, जगत सागर कूड़ी क्रिया विच्चों बाहर कढाहीआ। सति सच सरोवर कराए इक्को मजना, दुरमति मैल अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर बाहर कढाहीआ। नाम निधान निज नेत्र पाए धुर दा अंजना, इक्को लोचण नैण अक्ख होवे रुशनाईआ। अबिनाशी करता ठाकर स्वामी आत्म परमात्म बणे साचा सज्जणा, मीत मुरार एकँकार परवरदिगार सांझा यार नज़री आईआ। सच दुआर बिन मंज़ल पौड़े जन भगतां लँघणा, घट निवासी पुरख अबिनाशी मिल के ख़ुशी मनाईआ। निरगुण नूर जोत प्रकाश करे अगम्मी चन्दना, सूरज चन्द दी लोड़ रहे ना राईआ। तूं मेरा मैं तेरा सच दवारे दस्से इक्को बन्दना, बन्दगी नाल बन्धन सारे दए तुड़ाईआ। निज घर स्वामी देवे आपणा परमानंदना, परम पुरख पारब्रह्म ब्रह्म परदा
आप उठाईआ। नाम ख़ुमारी सच प्रीती तन माटी तत वजूद चाढ़े रंगणा, काया कलबूत वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे सति धर्म इक प्रगटाईआ। सतिजुग साचे पुरख अकाल दीन दयाल साचे नाम दा देवे रस, रस्ता रहबर हो के इक्को दए जणाईआ। दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल पन्ध मुकावे नस्स नस्स, निरगुण सरगुण लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेख वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म बोध अगाध आपणा नाम दस्स, चार कुण्ट दहि दिशा इक्को करे पढ़ाईआ। जुग चौकड़ी सब दा देवणहारा हक, हक हकीकत लाशरीक फोले थाउँ थाँईंआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लोकमात विच्चों जाए नठ्ठ, धरनी धरत धवल उपर रहिण कोए ना पाईआ। सति धर्म सच दुआर खुल्ले धुर दा हट्ट, बण हटवाणा श्री भगवाना इक्को नाम दए वरताईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द सन्त सुहेले गुरमुख जन भगत हरि का नाम लैण रट, हर हिरदे अंदर हरिजू आपणा डेरा लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग सच्चे तेरा सच दवारा इक्को इक वखाईआ। सतिजुग साचे तेरा दुआर उपजे सति, सति सतिवादी आप खुल्हाईआ। सृष्टी दृष्टी इष्टी अंदर देवे ब्रह्म मत, ब्रह्म विद्या पारब्रह्म इक्को दए दरसाईआ। नाड़ बहत्तर उबले ना किसे रत, मनमति चले ना कोए चतुराईआ। साचा देवे सन्तोख धीरज जत, यथार्थ परमारथ आपणा दए समझाईआ। जन भगतां साचे सन्तां पूरी करे आस, आसा विच निरासा रहिण कोए ना पाईआ। निरगुण नूर जोती जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा सञ्झ सवेरा दए चुकाईआ। सच दुआर अगम्म अथाह बेपरवाह दस्स के आपणा घाट, जगत वाट लहिणा देणा देवे पन्ध मुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लेखा रहे ना नटुआ नाट, पंच विकारा मन हँकारा देवे गढ़्ह तुड़ाईआ। सति सच सुच वरते काया माटी काच, कंचन गढ़्ह बंक दवारा धुर दा दए सुहाईआ। हरि का शब्द गुर की धार सारे लैण वाच, वाचक विद्या दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे सति धर्म तेरा होवे दास, दासन दासी हो के सेव कमाईआ। सतिजुग साचे तेरा अन्तर अन्तर पूरा होवे कौल, गुर अवतार पीर पैगम्बर चार युग दे देण गवाहीआ। सच सुच प्रगट होवे प्रसिद्ध उपर धरनी धरत धौल, धर्म दुआर एकँकार इक्को दए वखाईआ। निरगुण धार आत्म परमात्म घट निवासी पुरख अबिनाशी लख चुरासी जाए मौल, मौला हो के आपणी कार कमाईआ। रहिण ना देवे अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर कोई परदा ओहल, सच दवारा इक्को इक दए सुहाईआ। जिस दा लेखा समझ ना सके कोई मुल्ला शेख़ मुसायक पंडत रौल, थितां वारां विच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी सच नाम वजाए अगम्मा इक ढोल, साचा डंका राउ रंकां दीन दुनी जगत दए सुणाईआ। जन भगत
सुहेले कर कर मेले परमात्म हो के आत्म वसे कोल, अन्तर अन्तर बज़र कपाटी परदा रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत देवे वड्याई उपर धौल, तन माटी ख़ाकी लेखा अन्त रहिण कोए ना पाईआ।
१० भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ हज़ूरा सिँघ दे गृह पिण्ड गोराया ज़िला जलन्धर
सतिजुग साचे, तेरा दवारा होए रमनीक, राम रमिआ हर घट नज़री आईआ। गुरमुख गुरमुख गुरसिख गुरसिख बणे ना कोए शरीक, भगत सन्त शरक्त विच कदे ना आईआ। साचे नाम दी प्रगट होवे इक तौफीक, तोहफ़ा गुण निधान देवे थाउँ थाँईंआ। सति धर्म दी पूरी होवे आस उम्मीद, तृष्ना जुग जन्म दी पूर कराईआ। साची सिख्या चार वरन अठारां बरन देवे इक नसीहत, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डाईआ। आत्म परमात्म परदा लाह के दस्से हक असलीअत, पारब्रह्म ब्रह्म मेला दए मिलाईआ। नाम ख़ुमारी अंदर ख़ुशी रखे सदा तबीअत, मन चंचल चले ना कोए चतुराईआ। सच चरण कँवल दी दस्से इक अहिमीअत, हाज़र हज़ूर बेनज़ीर आपणा दरस वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सतिवादी सतिजुग तेरा सति धर्म दए प्रगटाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दी होवे इक ताअरीफ़, इष्टी दृष्टी कायनात इक्को ढोला गाईआ। दीनां मज़्हबां ज़ातां पातां ऊँचां नीचां राउ रंकां देवे हक तरतीब, तर्हां तर्हां दीन दुनी लए समझाईआ। दूर दुराडा शाह सुल्ताना श्री भगवाना दिसे नज़दीक, नेरन नेरा हो के आपणा परदा दए चुकाईआ। साचे हुक्म दी करे इक तमहीद, तमअ तृष्ना कूड़ी क्रिया दए गवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी कर के गए ताकीद, रागां नादां वेदां ढोलयां विच गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे तेरा मार्ग दए उपजाईआ। सतिजुग साचे, साचा नाम उपजे इक निरँकार, निरवैर हो के सब नूं दए जणाईआ। आत्म परमात्म होवे सच प्यार, प्रेम प्रीती काया मन्दिर अंदर दए वखाईआ। जगत वासना मेट कूड़ कुड़यार, सच सुच नाता दए जुड़ाईआ। घर ठाकर स्वामी करता मिले आण, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा सचखण्ड निवासी सुणाए इक फ़रमान, फुरनयां तों बाहर आपणा मंत्र दए जणाईआ। जिस नाल चार वरन अठारां बरन होवे कल्याण, कलमा कायनात इक्को इक सिखाईआ। आत्म ब्रह्म पारब्रह्म करे आप पहचान, बेपहचान रहिण कोए ना पाईआ। साची करनी धुर दी धूढ़ दे इश्नान, आशा मनशा आपणे नाल प्रनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दा दे के गए ब्यान, वसीअत
विच लेखा लोकमात लिखाईआ। सो करनी दा करता खेल करे श्री भगवान, जन भगत सुहेले आप उठाईआ। दयावान दातार हो के देवे दान, वस्त अमोलक अगम्मी घर घर झोली पाईआ। सतिजुग साचे, सति सतिवादी सति पुरख निरँजण होवे आप मेहरवान, मुहब्बत दा मालक महबूब आपणी दया कमाईआ। साचे मार्ग चलणा होवे आसान, असल दा असूल दए समझाईआ। मनुआ झगड़ा ना रहे शैतान, शरअ विच ना कोए लड़ाईआ। मूर्ख बुद्धी ना रहे अंजाण, सुघड़ सुचज्जे दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा दे के धुर दा दान, दीन दुनी इक्को रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग तेरा रस्ता दए समझाईआ। सतिजुग साचे, साचा नाम होवे प्रगट, प्रकृती सब दी वेख वखाईआ। डंका वजावे लख चुरासी जीव जंत हर घट, सोई सुरती रहिण कोए ना पाईआ। दूई द्वैती शरअ शरायती जगत वासना मेटे फट्ट, पाटा चीथड़ तन कपड़ दए बदलाईआ। नाम निधान श्री भगवान शब्द अगम्मी मारे सट्ट, जगत सिट्टे दा लेखा दए मुकाईआ। कर प्रकाश तत अठ्ठ, अन्ध अन्धेर सञ्झ सवेर इक्को रंग रंगाईआ। किरपा कर पुरख समरथ, समें विच्चों समां दए बदलाईआ। जन भगतां दे आपणी अक्ख, अक्खरां तों परे आपणा सत्थर दए वखाईआ। जिस गृह स्वामी सज्जण मीत मुरारा रिहा वस, सुहेला साहिब सोभा पाईआ। सो गृह मन्दिर देवे दस्स, दहि दिशा वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरा मार्ग लोकमात लावे वत, वतन तेरा धरनी धरत धवल दए वखाईआ।
१० सावण शहिनशाही सम्मत २ लाल सिँघ दे गृह पिण्ड डल्लेवाल ज़िला जलन्धर
सतिजुग साचे, पुरख अकाल देवे दलासा, दीन दयाल दयानिध ठाकर आपणी दया कमाईआ। अबिनाशी करता पुरख अकाल वेखणहारा आदि जुगादि तमाशा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल खोज खुजाईआ। निरगुण सरगुण लख चुरासी जीव जंत साध सन्त सुरती शब्दी पावे रासा, गोपी काहन श्री भगवान आपणी कार कमाईआ। साचा नाम गुण निधान लोकमात खोल्हे खुलासा, ख़ालक ख़लक मख़लूक वाहद कलमा इक्को दए जणाईआ। निरगुण नूर जोत होवे प्रकाशा, चार कुण्ट दहि दिशा नव सत्त इक्को इक करे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी मेटे अन्धेरी राता, सतिजुग साचा सच चन्द करे रुशनाईआ। नाम निधान श्री भगवान घट निवासी पुरख अबिनाशी वजाए आपणा नादा, धुन अगम्म सुन्न समाध विच्चों पार लँघाईआ। दीन दुनी जगत जागरत जोत बिन वरन गोत बदल देवे समाजा, मार्ग
राह पन्ध सूरा सरबंग इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सदा सदा सद सिर रखे दे कर हाथा, समरथ स्वामी अन्तरजामी मेहरवान महबूब मेहर नज़र उठाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दा चले इक रवाज, रवादार रहिण कोए ना पाईआ। बिन रसना जिह्वा बत्ती दन्द हर घट सुणाए अगम्मी आवाज़, जिस नूं शास्त्र सिमरत वेद पुराण अंज़ील कुरान खाणी बाणी कहिण कोए ना पाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के काया काअबे खोल्हे आप राज़, राजक रिज़क रहीम बेइलम आलम दए बणाईआ। सच दवारे साचा कलमा हक हकीकी दस्से इक नमाज़, नवाज़श विच वेखे जगत लोकाईआ। सति सतिवादी शब्द अनादी नाम निधाना देवे धुर दी दाद, दौलत माल ख़ज़ीना इक्को इक वखाईआ। जन भगतां निज नेत्र साचे लोचन खोल्हे जाग, आलस निंद्रा कूड़ी क्रिया रहिण कोए ना पाईआ। हँस बणाए मूर्ख मुग्ध अंजाणे काग, सोहँ हँसा माणक मोती चोग इक्को नाम चुगाईआ। कलयुग कुड़ी क्रिया मन वासना कर बरबाद, धरत धवल धौल विच्चों बाहर कढाहीआ। सतिजुग तेरा साचा खेड़ा कर आबाद, सन्त सुहेले गुरू गुर चेले गुरमुख गुर गुर आपणे रंग रंगाईआ। रूह बुत्त तन माटी ख़ाकी वजूद पवित कर पाक, पतित पुनीत दए कराईआ। दो जहान श्री भगवान सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी करे इन्साफ़, विष्न ब्रह्मा शिव करोड़ तेतीसा देवत सुर गुर अवतार पैगम्बर सिर सके ना कोए उठाईआ। साचे सन्तां सरन सरनाई जन्म कर्म दा लहिणा देणा करे मुआफ़, मुश्कल विच्चों मुश्कल हल्ल दए कराईआ। सति धर्म दा होवे मात प्रताप, प्रतीनिध परमात्मा इक्को सब नूं नज़री आईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दीन दुनी दा सांझा होवे जाप, जगजीवण दाता देवे माण वड्याईआ। कूड़ कुड़यार रैण अन्ध अन्धेर रहे ना रात, रुतड़ी रुत अबिनाशी अचुत आपणे नाल महकाईआ। सतिजुग साची सुहञ्जणी होए प्रभात, प्रभू मिल के सारे ख़ुशी लैण मनाईआ। झगड़ा रहे ना भरम भरांत, गढ़्ह हँकारी दए तुड़ाईआ। जन भगतां पढ़नी पए ना कोए किताब, कुतबख़ान्यां दा लेखा दए मुकाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के काया माटी साची हाटी वजाए रबाब, सुर ताल बाहरों समझ कोए ना पाईआ। मीत मुरारा सज्जण सुहेला पुरख अकाला दीन दयाला बणे आप अहिबाब, अहिमक रहिण कोए ना पाईआ। साचा सजदा करना दस्से आदाब, नमस्ते नमो नमो इक्को इक समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरा साचे नाम दा दे स्वाद, अनरस फीके सारे दए बणाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दा होवे मेला, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। इक्को रंग रंगया जाए गुरू चेला, चेला गुरू समझ कोए ना पाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला आत्म परमात्म बण के सज्जण सुहेला, धुर दा संगी आपणा संग निभाईआ। धाम अनडिठड़ा दस्स नवेला, सचखण्ड दुआर एकँकार इक्को दए वखाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे सति सति इक दृढ़ाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दा होवे इक उपदेश, उपमा अबिनाशी करते नज़री आईआ। हुक्म देवे नर नरेश, नरां दा नरायण दया कमाईआ। दो जहानां सुणे इक संदेश, सोया रहिण कोए ना पाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन आदेस, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर चले कोए ना पेश, पेशवा अक्ख ना कोए उठाईआ। अन्तिम लहिणा देणा होवे नाल दस्मेश, गोबिन्द मेला सहिज सुभाईआ। जिस ने पुरख अकाल दी दस्सी साची टेक, टिक्का मस्तक धूढ़ी इक्को ख़ाक रमाईआ। भविख्तां विच लिख के सच संदेश, सुनेहड़ा जगत गया सुणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण निरवैर धारे भेस, भेखाधारी आपणा वेस वटाईआ। जिस दा लहिणा देणा दो जहान होवे देस परदेस, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल भज्जे वाहो दाहीआ। नाम सुनेहड़ा दे के एक, एकँकार परदा दए उठाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त धुर दरगाही दस्स के टेक, टकयां वाले गुरुआं तों खैहड़ा दए छुडाईआ। नज़री आए नेतन नेत, निज नेत्र लोचन नैण अक्ख करे रुशनाईआ। वड्याई चले ना कोए सहँसर मुख शेष, साह साह सीस जगदीश झुकाईआ। साचे भगतां धुर दयां सन्तां कलयुग अन्त श्री भगवन्त अन्तर खोल्ह के आपणा भेत, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। दो जहानां श्री भगवाना निरगुण सरगुण बण के खेवट खेट, सच मलाह बेपरवाह इक्को एक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे तेरा मालक होवे इक नरेश, नर निरँकार नज़री आईआ। सतिजुग साचे साचा नाम होवे बुलंद, जिस दी बुलंदी समझ कोए ना पाईआ। पुरख अकाल आत्म परमात्म दस्स के आपणा छन्द, संसे सारे दए चुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया भरमां ढाह के कंध, कलमा कायनात नाल इतफ़ाक दीन दुनी दए समझाईआ। लेखा जाण के सूरया चन्द, चौदां तबक चौदां लोक सच सलोक इक्को नाम पढ़ाईआ। जगत नेत्रहीण रहे कोए ना अन्ध, ज्ञान नेत्र इक्को नूर डगमगाईआ। जन भगतां साचे सन्तां मंज़ल मुका के पिछला पन्ध, सच दवारे आप बहाईआ। जित्थे मन वासना बुद्धी झगड़ा रहे कोई ना जग, खण्डा खड़ग तलवार हथ्थ ना कोए उठाईआ। निजानंद विच्चों बख्श के परमानंद, सच प्रीती परम पुरख आत्म पमातम इक समझाईआ। ख़ुशी करा के बन्दगी वाला बन्द बन्द, बन्धन सारे दए तुड़ाईआ। भेव खुल्हा के हँ ब्रह्म, पारब्रह्म मेला सहिज सुभाईआ। जन भगत सुहेला सतिगुर साचे घर पए जम्म, जननी दी लोड़ रहे ना राईआ। कूड़ी तृष्ना रहे ना तम, ममता मोह ना कोए हल्काईआ। हरख़ सोग ना कोई ग़म, चिन्ता रोग ना कोए सताईआ। झगड़ा रहे ना पवण स्वामी दम, साह साह ना कोए वड्याईआ। जिन्हां पुरख अकाल दीन दयाल मिल्या श्री भगवन, भागां दा लेखा दए मुकाईआ। सतिजुग साचे साचा
नाम भण्डारा अगम्मी अबिनाशी करता देवे धन, धनाढ तैनूं दए बणाईआ। कर वसेरा बिन छप्पर छन्न, लोकमात शब्दी शब्द जन्म दिवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेखा जाण जीव जन, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सतिजुग साचे तेरे नाम दी होवे सिफ्त सलाह, सफा कूड़ मलेछ उठाईआ। सब नूं मन्नणा पए राम वाहिगुरू इक ख़ुदा, गाॅड कह के सारे शुकर मनाईआ। वरन बरन ना रहे कोई जुदा, जुज़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सृष्टी दा मार्ग करके सिध्धा, सिदक सबूरी सब दी झोली पाईआ। आपणे मिलण दी दस्स के अगम्मी बिधा, रस्ता इक्को इक दए वखाईआ। सतिजुग साचे पुरख अकाल दीन दयाल बण के पिता, पतिपरमेश्र देवे माण वड्याईआ। साचे भगतां करना हिता, हितकारी हो के आप समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां जो भविख्त लेखा लिखा, लहिणा देणा सब दा पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग अन्त श्री भगवन्त करवट लै बदल आपणी पिठ्ठा, सतिजुग साचे सनमुख हो के समें नाल समां दए बदलाईआ।
११ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ गुरदेव सिँघ दे गृह नवां पिण्ड ज़िला जलन्धर
सतिजुग साचे तेरी धार लोकमात आवे उतर, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण वज्जे नाम वधाईआ। सृष्ट सबाई दीन दुनी करे शुकर, ख़ुशीआं विच गहर गम्भीर ढोले गाईआ। जन भगत सुहेले प्रभ दे प्रगट होवण साचे पुत्तर, पतिपरमेश्वर देवे आप माण वड्याईआ। सन्त सुहेला लुक्कया रहे ना कोई किसे नुक्कर, चार कुण्ट दहि दिशा फोल फुलाईआ। जीव जंत भुक्खा रहे ना कोई टुक्कर, आसा तृष्ना मनसा सब दी पूर कराईआ। जगत वासना विच कौल इकरार कोई ना जाए मुक्कर, हर हिरदे प्रभ आपणा नाम रखाईआ। भाउ रहे ना कोई दुतीआ दुत्तर, एका रंग रंगे सृष्ट सबाईआ। गुरमुखां गुरसिखां साहिब स्वामी चुक्के आपणे अगम्मे कुच्छड़, धुर दी गोदी आप टिकाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब कोई ना रहे भिट्टड़, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म परदा दए उठाईआ। प्रभ विछड़ जगत दुहागण नार रहे कोई ना छुट्टड़, कन्त मिलावा घर स्वामी होवे सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे लोकमात दए वड्याईआ। सतिजुग साचे तेरा प्रकाश होवे नूर इलाही (रब्बी), इलाही कलमा मिले इक वड्याईआ। तूं मेरा मैं तेरा ढोला गावण सभी, शाह पातशाह शहिनशाह हुक्म इक मनाईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया धुर दे नाम नाल जाए दब्बी, पंज विकारा मन हँकारा सिर ना कोए उठाईआ। सृष्टी दृष्टी साचे नाम अंदर जाए बद्धी, बन्दना डण्डौत सजदा इक्को दए समझाईआ। पुरख
अकाल दीन दयाल सति धर्म दी चलावे इक्को गद्दी, दीन मज़्हब ज़ात पात लेखा दए मुकाईआ। मानव ज़ाती कोई ना खावे हड्डी, रस आत्म परमात्म दए चखाईआ। साची धार हक प्रीती प्रभ दे नाल जाए लग्गी, जगत बग़ावत मेटे थाउँ थाँईंआ। त्रैगुण माया अग्नी तत मूल रहे ना लग्गी, सांत सति दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरा सति सति उपजाईआ। सतिजुग साचे तेरा सच धर्म होवे प्रकाश, परम पुरख परमात्म दए माण वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया अन्ध अन्धेर हो जाए विनास, चार वरन अठारां बरन होए रुशनाईआ। किरपा करे गहर गम्भीर सर्ब गुणतास, परम पुरख आपणी दया कमाईआ। पुरीआं लोआं ब्रह्मण्डां खण्डां सच धर्म दी पवे रास, निरगुण सरगुण गोपी काहन नज़री आईआ। हर हिरदे अंदर परम पुरख दा इक्को होवे जाप, जगजीवण दाता साची सिख्या करे पढ़ाईआ। पिता पूत करे कोई ना घात, मात पित ना कोए लड़ाईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात, दीन मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे अन्धेरी रात, सतिजुग साचा सति धर्म इक्को चन्द नज़री आईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दिसण इक जमात, इक्को नाम पट्टी पढ़ के प्रभ दा शुकर मनाईआ। सब दा सांझा इष्ट लिख्या जाए नाल कलम दवात, कायनात हुक्म इक्को इक दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे, देवे सच्ची दात, नाम पदार्थ वस्त इक्को इक वरताईआ। सतिजुग साचे, साचा मिले नाम अनमुल्ल, करता कीमत कोए ना लाईआ। भाग लग्गे धरनी धरत धवल साची कुल, कुल मालक ख़ालक प्रितपालक देवे माण वड्याईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जगत वासना जाए कोई ना भुल्ल, अभुल आपणा मार्ग इक्को दए वखाईआ। कूड़ी क्रिया मानव ज़ाती मूल ना जाए रुल, बुध बिबेक सतिजुग टेक रंग एका दए रंगाईआ। सच सुहञ्जणी रुत्त मौले ख़ुशी होवे पत्त फुल्ल, फुलवाड़ी साची सच दए लहराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे सति सतिवाद बख्शे साचे गुण, गुणवन्ता मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिजुग साचे, साचा नाम प्रभ देवे लोकमात अन्तिम जग, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सृष्ट सबाई रसना जिह्वा गाए सब, सफा कूड़ दए उठाईआ। बिन काअब्यों काया मन्दिर अंदर कराए हज्ज, हज़रत हो के हज़ूर मिले चाँईं चाँईंआ। दरस दिखाए उपर शाह रग, कूड़ दवारे पैंडा दए मुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा हुक्में अंदर करे परबंध, लख चुरासी जीव जंत सिर सके ना कोए उठाईआ। भगत सुहेला नेत्र लोचण नैण रहे कोई ना अन्ध, अज्ञान अन्धेरा अंदरों दए कढाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट के पन्ध, सतिजुग साचे माण दिवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा सब ने गाउणा छन्द, संसा रोग रहे ना राईआ। दीन दयाल ठाकर हो बख्शंद, बख्शिश रहमत आपणी आप कमाईआ। साचे नाम दा दे अनन्द, परमानंद
विच समाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे, कलयुग कूड़ी क्रिया दूई द्वैती ढाह के कंध, तेरा मार्ग लोकमात दए लगाईआ। आ वणजारन सच दवार, सचखण्ड दवारा इक्को नज़री आईआ। जिस गृह वस्या आप निराकार निरँकार, निरवैर निराधार सोभा पाईआ। जागरत जोत जगे अगम्म अपार, निरगुण नूर जोत होवे रुशनाईआ। मुकामे हक बैठा परवरदिगार, लाशरीक दरगाह साची डेरा लाईआ। जिस दवारे मंगदे गुरू अवतार, पैगम्बर सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव भिखार, दर ठांडे अलख जगाईआ। सो दाता दानी देवणहार, आदि जुगादि वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग खेल करदा रिहा अपार, अपरम्पर स्वामी आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जगत वणजारन वेखे विच संसार, लख चुरासी सृष्टी दृष्टी अंदर फोल फुलाईआ। जिन्हां सख़ियां शौह मिलण दी अंदर वज्जे सतार, सोई सुरती आप उठाईआ। अनहद शब्द दए सच्ची धुन्कार, धुन आत्मक राग सुणाईआ। बेख़बरां कर के ख़बरदार, आलस निंद्रा विच्चों बाहर कढाहीआ। वस्त अमोलक काया गोलक साची झोली देवे डार, करता कीमत ना कोए लगाईआ। जो वणजारन बण के करे हरि का नाम वपार, एथे ओथे घाटा रहे ना राईआ। लेखा चुकावे जंगल जूह उजाड़ पहाड़, टिल्ले पर्बत दा खैहड़ा दए छुडाईआ। वड़ना पए ना डूँग्घी ग़ार, जल मीन दा लेखा रहे ना राईआ। दर दर मंगणा ना पए बण के दुख्यार, दर्दीआं दा दर्द लए वण्डाईआ। जिस सिख्या विच इच्छया पूरी करे करतार, कुदरत दा मालक आपणी दया कमाईआ। सो नानक निरगुण सरगुण कर के गया विहार, बिवहारी हो के आपणी खेल खिलाईआ। जन भगतां साचे सन्तां गुरमुखां गुरसिखां दे के इक हुलार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच वणजारन लोकमात वेख वखाईआ। उठ वणजारन बण मंगती, सतिगुर शब्द दए समझाईआ। गढ़्ह तोड़ हउमें हंगती, हँ ब्रह्म मिले वड्याईआ। जेहड़ी तुक नानक निरगुण सरगुण हो के पढ़ी पंगती, पान्धआं दी लोड़ रही ना राईआ। वेख खेल ओस प्रभ दे अनन्द दी, जिस अनन्द विच्चों चन्द सितारे गुरमुख लए प्रगटाईआ। एह वस्त अमोलक जन भगतां दे पसंद दी, दूजे हथ्थ कदे ना आईआ। जिन्हां दा तन मन काया चोली अंदर बाहर रंगदी, बिन ललारी आपणा रंग दए चढ़ाईआ। एथे ओथे दो जहानां कन्त सुहागण हो के कन्त कन्तूहल नाल हंढदी, जगत रंडेपे दा लेखा दए मुकाईआ। एह धार ओस सूरे सरबंग दी, जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी सिफ्तां विच लेखा रहे सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच सवाणी साचा मीता इक समझाईआ। बण वणजारे अगम्मे राम, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। जो शब्द अगम्मी मारे बाण, अणयाला
तीर चलाईआ। सोई सुरती ना रहे अंञाण, नाम हुलारे विच उठाईआ। अमृत आत्म दे के पीण खाण, जगत तृष्ना दए बुझाईआ। आत्म सेजा करे परवान, जित्थे पावे चूल दी लोड़ ना कोए रखाईआ। तेरे घर तेरे गृह तेरा दीपक जोत जगे महान, सतिगुर पूरा निरगुण नूर करे रुशनाईआ। सो सवाणी धुर दी राणी हरि कन्त होवे परवान, जो हुक्मे अंदर चल के हुक्मे अंदर सीस निवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत वणजारन नाम उधारन पैज स्वारन एका एक आप अख्वाईआ। वणजारन बण गुरमुख सखी, सख़ावत सतिगुर हथ्थ नज़री आईआ। आपणा कमलापती वेख ओस अक्खी, जिस नूं निज नेत्र कह के सारे रहे गाईआ। जिस दी यारी आदि जुगादि जुग चौकड़ी पक्की, याराना एथे ओथे दो जहान ना कदे तुड़ाईआ। जिस दा सिर ते हथ्थ आयां वा ना लग्गे तत्ती, अग्नी पोह ना सके राईआ। ओथे चलदी नहीं कोई मन मती, जगत वासना ना कोए हल्काईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी सच वणजारन तेरी आपे पत रिहा रखी, रखक हो के रच्छया करे थाउँ थाँईंआ। साची धार निरगुण निरवैर निराकार निरँकार नानक दस्सी, जो जीव जंत सब नूं कर के गया पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा वणज इक्को इक कराईआ। सच वणजारन कुछ लै मंग, मांगत इक्को दवारा वेख वखाईआ। मिले साहिब सूरा सरबंग, शाह पातशाह शहिनशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दा नाम निधान वज्जे मृदंग, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल दो जहान रिहा उठाईआ। सदा सुहेला इक इकेला देवणहारा धुर दा संग, विछोड़े वाला जोड़ा आपणे नाल ना कदे रलाईआ। मेहरवान महबूब हो के मुहब्बत विच आसा मनसा पूरी करे उमंग, साची तृष्ना आपणे लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा इक अनन्द, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। वणजारन कहे मैं वजदा वेख्या वाजा, आवाज़ धुर दी रिहा सुणाईआ। सब दा मालक ग़रीब निवाजा, गहर गम्भीर बेपरवाहीआ। जिस दवारे सब नूं होणा पए मुहताजा, लोड़वंद जगत लोकाईआ। सो वणजारने तेरा पूरा करे काजा, कुदरत दा मालक बेपरवाहीआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी रिवाजा, जन भगत सुहेले सन्त गुरमुख पार कराईआ। अंदरों कूड़ कुड़यार कढ्ढ के वाद विवादा, नाम रंगण दए रंगाईआ। बिस्मिल धार आपणे विच कर विस्मादा, परदा ओहला दए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वणजारन वेख वखाईआ। सच वणजारने उठ बिन अक्खां कर ध्यान, साहिब स्वामी अन्तरजामी निरगुण निरवैर खेल कराईआ। बोध अगाधा शब्द अनादा देवे इक ज्ञान, नाम निधान श्री भगवान झोली दए भराईआ। लेखा चुका के आवण जाण, लख चुरासी पैंडा मिटे जहान, नारी हरि जू कन्त लए पहचान, लख चुरासी विच्चों खोज खुजाईआ। शब्द
अगम्मी चढ़ाए बबाण, लै के जाए ओस मकान, जित्थे सूरज चन्द करे ना कोए रुशनाईआ। इक स्वामी पुरख अकाला दीन दयाला धुर दा कन्त मिले आण, दूजे यारड़े दी लोड़ रहे ना राईआ। घर ठाकर स्वामी साहिब सुहेला करे परवान, परवानगी आपणा नाम दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सच वणजारन सच दवारे वेखे चाँईं चाँईंआ। प्रेम वणजारन जे प्रेम करन दा चा, चाउ घनेरा दयां जणाईआ। इक्को कन्त लैणा हंढा, साची सेजा सोभा पाईआ। जो बिन सद्दयां मेहरवान हो के जावे आ, महबूब मालक नूर ख़ुदाईआ। जिस नूं नानक गोबिन्द ल्या प्रना, परम पुरख वड्डी वड्याईआ। ओस नाल नाता लओ जुड़ा, जिस दा जुड़या जोड़ ना कोए तुड़ाईआ। भावें कलमयां वाला कहो ख़ुदा, भावें अल्ला राम वाहिगुरू नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वणजारन तेरा पल्लू दए फड़ाईआ। सच वणजारन उठ के नाता जोड़, सोयां रैण ना अन्त विहाईआ। पुरख अकाला दीन दयाला जाए बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी कर ना कोए कुरलाईआ। तेरा करे अन्धेरा दूर घोर, सच नूर इक रुशनाईआ। झगड़ा मुका के पंज चोर, दूतां कोलों लए छुडाईआ। शब्दी सतिगुर लेखा मुका के तोर मोर, एका रंग दए रंगाईआ। तूं सुहञ्जणी बांकी जोबनवन्ती नज़री आवें छोहर, जिस दा शौहर ख़ावंद कन्त बेअन्त बेपरवाहीआ। ओस प्रभू तों बिना दूजा नहीं कोई होर, अवर संग ना कोए निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच वणजारन तेरा नाता पुरख बिधाता शब्दी धार लवे जोड़, जगत वासना संग ना कोए रखाईआ।
११ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ लक्षमण सिँघ दे गृह पिण्ड धनौरी ज़िला अम्बाला
सतिजुग साचे, किरपा करे श्री भगवाना, पतिपरमेश्वर बेपरवाह आपणी दया कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल चार कुण्ट दहि दिशा देवे इक ज्ञाना, आत्म परमात्म बोध अगाध करे पढ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी इष्टी दिसे इक्को हक निशाना, एका दूआ दूआ एका इक्को रंग समाईआ। आत्म परमात्म जीव जंत साध सन्त नज़री आए धुर दा कान्हा, घनईआ नईआ इक्को दए वखाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी खेल करे धुर दा रामा, रमईआ हो के सईआ हो के आपणा रंग रंगाईआ। जोत सरूपी जागरत जोत पहरे आपणा बाणा, खाणी बाणी चौथे जुग वेखे चाँईं चाँईंआ। घट निवासी साहो भूप प्रगट हो के धुर दा राणा, राम रहीम करीम कुदरत दा मालक ख़लक दा ख़ालक परवरदिगार जलवा नूर करे रुशनाईआ। चार युग दा झगड़ा मेटे जो दीन मज़्हब होया तकसीम, तरमीम कर के अज़ीम आपणा घर वखाईआ। पुरख अकाल दीन
दयाल सतिजुग साचे तेरे विच रखे ना कोए मनीम, धुर फ़रमाना इक्को इक आपणा हुक्म निरगुण सरगुण दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग बदलणा आपणा खेल दस्से कदीम, करनी दा करता आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग साचे, साचा हुक्म होवे फ़रमान, दो जहानां ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव नैण शरमाण, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल सिर ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर सजदयां विच करन प्रणाम, नमो नमो कह के सीस झुकाईआ। सति सतिवादी शब्द अनादी गुरू होवे बलवान, योद्धा सूरबीर इक्को इक नज़री आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा धर्म झुलाए हक निशान, हकीकत दा मालक आपणा परदा दए उठाईआ। सति सच करे परवान, कूड़ कुड़यार लेखा दए खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे तेरा मार्ग इक वखाईआ। सतिजुग साचे साचा नाम होवे एकँकार, इक इकल्ला दया कमाईआ। ढोला गीत कलमा गाए सर्ब संसार, सृष्टी दृष्टी अंदर वज्जे वधाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म होवे सच प्यार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा रंग दए रंगाईआ। जिस दा लेखा चार युग कलम शाही लेख ना लिखणहार, कातब मिले ना कोए वड्याईआ। सो खेले खेल अगम्म अपार, अगम्म अथाह आपणा हुक्म वरताईआ। चार कुण्ट दहि दिशा पावणहारा धुर दी सार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, सच स्वामी अन्तरजामी सतिजुग साचे सिर तेरे हथ्थ टिकाईआ। सतिजुग साचे तेरा होवे लोकमात माण, अभिमान कूड़ रहिण ना पाईआ। धुर दा कलमा दस्स इक कलाम, कोझे कमले लए तराईआ। सदी चौधवीं दा प्रगट हो के इक अमाम, आलमां दा आलम लेखा जाणे थाउँ थाँईंआ। जन भगतां मुश्कल कर आसान, मसला हक दए समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे निशान, माया ममता मोह विकार रहिण ना पाईआ। साचे भगतां दे के आपणा आप ज्ञान, ध्यान इक्को इक वखाईआ। घर स्वामी ठाकर मिले आण, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। सन्त सुहेला गुरमुख गुरसिख चरण कँवल कर परवान, परम पुरख प्रभ देवे माण वड्याईआ। सतिजुग साचे साहिब सतिगुर सति वस्त देवे दान, दाता हो के दातार आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकर्मी हो के करे खेल महान, मिहबान बीदो बी खैर या अलाह जलवागर नूर इलाहीआ।
१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड हरबंस पुरा
सति धर्म कहे प्रभ कलयुग कूड़ी क्रिया कर गरक, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बेपरवाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार जोत सरूप चार कुण्ट दहि दिशा वेख आपणी धरत, नव सत्त परदा ओहला आप उठाईआ। अन्तरजामी धुर स्वामी सतिगुर शब्द आ परत, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर वेख वखाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीर हज़रतां पूरी कर शर्त, शरअ विच्चों शरीअत दे बदलाईआ। दीन दुनी आपणा खेल वेख फर्श अर्श, वाली दो जहान श्री भगवान निरगुण हो के सरगुण खोज खुजाईआ। योद्धा सूरबीर मर्दाना बण मर्द, नाम डंका राउ रंका चार वरन अठारां बरन दे सुणाईआ। दीनां अनाथां दीन दयाल वण्ड दर्द, ग़रीब निमाणे कोझे कमले आपणे गल लगाईआ। दीन मज़्हब दी छुरी हलाल किसे ना करे करद, कलयुग कतलगाह विच्चों जीव जंत बाहर कढाहीआ। अन्त अख़ीर दर दरवेश सति धर्म तेरे अगे करे अरज़, निउँ निउँ सीस झुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी दर तेरे मंग मंगाईआ। सति धर्म कहे प्रभ कलयुग वेख अन्त अख़ीर, आख़र ध्यान लगाईआ। मंज़ल हक चोटी चढ़े ना कोए अख़ीर, मुरीद मुर्शद मिल के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा कूड़ी क्रिया जगत वासना मन विकारी घत्ती जाए वहीर, आत्म परमात्म रंग ना कोए रंगाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी जो दस्स के गई तदबीर, मार्ग पन्थ चलण कोए ना पाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग अन्तर दीन दुनी दी बदल दिती ज़मीर, अन्तर ज़ामन हो के धुर दा राम मेल ना कोए मिलाईआ। जन भगत उधारना तेरा लहिणा देणा आदि जुगादी कदीम, कुदरत दे मालक ख़लक दे ख़ालक तेरे हथ्थ वड्याईआ। साचे हुक्म दी धुर फ़रमाने कर तनज़ीम, तालीम इक्को दे पढ़ाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान रहे ना कोए तकसीम, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म एका नूर सब नूं दे समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारे गिरवर गिरधारे गहर गम्भीर बेनज़ीर इक्को आस रखाईआ। सति धर्म कहे मेरे प्रभ माधव रंग रंगीले, रंगत आपणा नाम दे चढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त तेरे मिलण दे फ़ेल होए सारे वसीले, फड़ बाहों तेरा मेल ना कोए मिलाईआ। दीन मज़्हब वक्ख वक्ख हँकारी बण गए कबीले, काया काअबे हक महबूब मिल के तेरा दरस कोए ना पाईआ। झगड़ा प्या फ़र्शे ख़ाकी ज़मीने, जामन हो के ज़मीर अंदरों ना कोए बदलाईआ। हुक्में अंदर शाह पातशाह शहिनशाह आपणी कर तरमीमे, तरमीम अंदर कलयुग कूड़ी क्रिया दे मिटाईआ। जन भगतां सांतक सति ठंड वरता सीने, सीना बसीना निरअक्खर धार
आपणी धुर दी कर पढ़ाईआ। मन वासना जगत जीव बुद्धी रहिण ना कमीने, काम क्रोध लोभ मोह हँकार कूड़ी क्रिया अंदरों बाहर कढाहीआ। झगड़ा मुके पंज तत माया त्रैगुण तीने, अठ्ठ नौ दस इक्को तेरे नाम वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारे सति सति इक्को आस रखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ लोकमात निरगुण धार तक्क, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। मानव ज़ाती कोई ना जाणे हकीकत हक, असलीअत विच्चों असल ना कोए दृढ़ाईआ। मन मनुआ सब नूं पा के शक, झगड़ा घर घर रिहा कराईआ। तेरे मिलण दी निज खुल्ही किसे ना अक्ख, ज्ञान नेत्र परदा ना कोए उठाईआ। तेरी आत्म तैथों हो के वक्ख, माया ममता मोह विकार अंदर बैठी मुख छुपाईआ। किसे दवारयों मिले ना तेरा नाम सच, वणजारा धुर दा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्त श्री भगवन्त साचे प्रेम दी वस्त दे वथ, अमोलक अमुल अतुल आपणे घर तों झोली पाईआ। तूं दीन दयाल पुरख समरथ, दयानिध ठाकर तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया अन्तिम खेड़ा कर भठ्ठ, माया ममता मोह अग्नी विच जलाईआ। सतिजुग साचा राह चार कुण्ट दहि दिशा इक्को दस्स, आत्म परमात्म मिल के वज्जे हक वधाईआ। निझर झिरना अमृत अगम्मी दे रस, जिस नूं रसना रस ना चक्खे राईआ। तूं मेरा मैं तेरा पारब्रह्म ब्रह्म कर आपणे वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित निरगुण सरगुण लख चुरासी जीव जंत साध सन्त चलाए रथ, गुर अवतार पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर ईश जीव जगदीश जगदीशर आपणी दया कमाईआ।