पुस्तकालयभाग १९

१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ गुरदेव सिँघ दे गृह पिण्ड घड़ूआं ज़िला अम्बाला

सतिजुग कहे प्रभू भगत जगा मेरे चराग़, चार कुण्ट चरागाहां विच होए रुशनाईआ। साचे नाम दा उपजा इक राग, राग रागनी जिस नूं सीस निवाईआ। शब्द अगम्मी मार आवाज़, सोए सुत्ते लोकमात उठाईआ। प्रेम हकीकी बख्श वैराग, वैरी मित्र शत्रु इक्को नज़री आईआ। तेरी मुहब्बत विच होण विस्माद, विषयां वाला विशा देणा तजाईआ। जगत तृष्ना बुझा आग, सांतक सति दे वड्याईआ। दुरमति मैल धो दाग़, सन्त सुहेले पतित पुनीत लै बणाईआ। कूड़ बुद्धी रहे ना कोई काग, हँस गुरमुख नज़री आईआ। गुरसिख तेरा होवे उॅतम साध, सिदक सबूरी दे समझाईआ। मन वासना रहे ना कोए विवाद, विख अमृत दे बणाईआ। तेरा खेल सदा जुगादि आदि, मध आपणी कल वरताईआ। जगत वासना कर बरबाद,

आबाद आपणा नाम जणाईआ। झगड़ा रहे ना दूई फ़साद, एका रंग दे रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भगत सुहेले लै वर, दर अन्त वार एका मंग मंगाईआ। सति धर्म कहे प्रभ भगतां दी वेख भगती, भगवन तेरी ओट तकाईआ। तैनूं मालक मन्न के अर्शी, प्रीतम इक्को रहे मनाईआ। साहिब स्वामी सहायता कर उपर धरती, धवल उपर देणी माण वड्याईआ। सार पा जन भगतां घर दी, गृह मन्दिर वेख वखाईआ। जिस मन्दिर तेरी जोत होवे बलदी, नूरो नूर नूर कर रुशनाईआ। कला चले ना कोए कलयुग कल दी, अकल कलधारी आपणी कल दे वखाईआ। भावना रहे ना द्वैती सल दी, सलल हो के साहिब आपणा रंग रंगाईआ। धार वेख जल थल दी, महीअल आपणा परदा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, जन भगतां मिल के ख़ुशी मनाईआ। सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां तोड़ पाबन्दी, जगत शरअ ना कोए वड्याईआ। साचे नाम दी दे सुगंधी, महक इक्को दे महकाईआ। कलयुग कूड़ी वासना अंदर रहे ना गंदी, क्रिया कर्म तों लैणा बचाईआ। साचे नाम दा ढोला दस्स छन्दी, शहिनशाह हो के आप समझाईआ। वस्त अमोलक दे अनमंगी, असुते अबिनाशी अचुत आप वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां नेत्र अक्ख रहिण ना देणी अन्धी, अज्ञान अन्धेरा अंदरों देणा कढाहीआ। सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां बख्श चरण प्यार, प्यार विच्चों प्रीतम नज़री आईआ। जुग जन्म दे विछड़यां पैज संवार, स्वार्थ परमारथ आपणा नाम दे दृढ़ाईआ। सति सच दस्स जैकार, नाअरा निरँकारा इक्को इक गाईआ। धुर दरबार दी दस्स बहार, सुहञ्जणी रुत मौले बेपरवाहीआ। गुरमुख तेरी खिले गुलज़ार, गुलशन सोहणा नज़री आईआ। किरपा कर विच संसार, जगत सागर विच्चों पार कराईआ। पंज तत काया माटी कर उज्यार, काची गगरीआ होए रुशनाईआ। साचा मन्दिर तेरा दर दिसे दरबार, दर दरवाज़ा ग़रीब निवाज़ा दे खुल्हाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग बीते तेरा किसे ना पाया अन्त पारावार, बेअन्त कह के सारे सीस निवाईआ। कलयुग अन्त किरपा कर आप निरँकार, सच्ची सरकार दया कमाईआ। भगत सुहेले शब्दी धार लै तार, पार किनार आपणे लै लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन तेरे चरण कँवल करी निमस्कार, तिस निमख निमख ना कोए कटाईआ।

१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ सुरजीत सिँघ दे गृह पिण्ड घड़ूआं ज़िला अम्बाला

सति धर्म कहे प्रभ जन भगतां अंदर कर लो, लोआं पुरीआं ब्रह्मण्डां खण्डां पैंडा दे मुकाईआ। पुरख अकाल दीन

दयाल सच स्वामी आपणी दस्स सो, सोई सुरत अकाल मूर्त आप जगाईआ। हँ ब्रह्म निरगुण धार आपे हो, होका दे के आलस निंद्रा दे गवाईआ। अमृत रस निझर धारा चो, बूँद स्वांती कमलापाती इक टपकाईआ। मन विकारा कूड़ कुड़यारा लै खोह, जगत तृष्ना झगड़ा दे चुकाईआ। पंच विकारा पोह ना सके गरोह, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा रंग रंगाईआ। गुरमुख माणक मोती नाम धागे लै परो, पारब्रह्म ब्रह्म लड़ी आपणे नाल बंधाईआ। साचे सन्तां नाल होवे ना कोए धरोह, ध्रू प्रहलाद रो के देण दुहाईआ। लख चुरासी जीव जंत लै जोह, काया माटी हाटी फोल फुलाईआ। गुरमुखां अंदर नाम अगम्मा बीज बो, बोहिथा हो के सतिगुर दे वड्याईआ। तेरा लेखा जाणे ना को, कोटन कोटि गुर अवतार पैगम्बर ध्यान लगाईआ। आत्म परमात्म हो के जा छोह, शाह पातशाह आपणा मेला लैणा मिलाईआ। माया ममता नालों कर निर्मोह, प्रेम प्रीती चरण कँवल जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे दवारे कोई ना जावो रो, हसदयां हस्ती आपणे विच मिलाईआ।

१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ बीबी सुखजिंदर कौर दे गृह पिण्ड घड़ूआं ज़िला अम्बाला

सति धर्म कहे प्रभ साचे भगतां अंदर ला नाम चोट, चोटी चढ़ के सुरती सवाधान कराईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया अंदरों कढ्ढ खोट, निहकर्मी हो के आपणा कर्म कमाईआ। हउमें हंगता दूई द्वैती कट रोग, हँ ब्रह्म पारब्रह्म दे समझाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाते कर रुशनाईआ। मन बुद्धी दी लेखे ला सोच, समझ विच आपणी रमज़ दे रलाईआ। चरण कँवल प्रीती धुर दरगाह दी दे अगम्मी मौज, मजलस आपणे नाल रखाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के साची दस्स खोज, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ फिरन दी लोड़ रहे ना राईआ। चिन्ता ग़म रहे ना हरख सोग, संसा कूड़ देणा मिटाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म आपणे नाम दी दे साची चोग, चुग़ली निंदया विच्चों बाहर कढाहीआ। सदा सुहेला इक इकेला दे दरस अमोघ, अमिउं रस अमृत आपणा नाम चुआईआ। चार वरन अठारां बरन इक्को दस्स साचा जोग, जुगती धुर दी आप दृढ़ाईआ। तेरा नाम अनमोला सदा सदा अगाध बोध, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। जन भगतां काया मन्दिर अंदर तेरा दर्शन होवे रोज़, रोज़ा नमाज़ दी लोड़ रहे ना राईआ। कर्म कांड दा रहे कोई ना बोझ, सीस जगदीस आपणा हथ्थ देणा टिकाईआ। भेव अभेदा दस्सणा गोझ, परदा ओहला आप चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे शब्दी शब्द निराले चोज, चार कुण्ट दहि दिशा एका रंग दे वखाईआ।

१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ गुरदेव सिँघ दे गृह पिण्ड माणक पुर कल्लर

सतिजुग साचा कहे किरपा कर प्रभू मेहरवान, सति धर्म दुआर एकँकार इक्को दे वखाईआ। शब्द संदेसा दे दो जहान, निरगुण सरगुण लख चुरासी जीव जंत समझाईआ। तेरा हुक्म गृह गृह होवे परवान, परम पुरख परमात्म आत्म परदा दे उठाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया कढ्ढ विच्चों जगत जहान, लोकमात रहिण ना पाईआ। गुरमति साची दे अगम्मी दान, चार वरन अठारां बरन इक्को मिले सरनाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश तेरा नाम इक्को गाण, कलमा कायनात हक हकीकात दे पढ़ाईआ। सति धर्म चार कुण्ट दहि दिशा तेरा झुले इक निशान, राज राजान शाह सुल्तान सिर सके ना कोए उठाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख हरि भगत दर दवारे कर परवान, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा धुर दा वर, सतिजुग साचा आस रखाईआ। सतिजुग साचा कहे प्रभ मेरे परम पुरख दीना बन्धन, गुण निधान तेरी वड वड्याईआ। सच स्वामी अन्तरजामी घट भीतर गृह दे अनंदन, परमानंद विच गुरमुख गुरसिख लै मिलाईआ। सच दुआर एकँकार निरगुण दस्स बन्दगी बन्दन, बन्दीख़ाना लख चुरासी जम की फाँसी दे तुड़ाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म साचा ढोला गीत दस्स छन्दन, कलमा कायनात हक महबूब इक पढ़ाईआ। तन माटी ख़ाकी वजूद पंज तत चाढ़ आपणी रंगण, दुरमति मैल अंदरों बाहरों दे धवाईआ। सन्त सुहेला कोई ना होवे भागां मंदन, निरगुण नूर जोत चन्द कर रुशनाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग आपणा नाम आवें वण्डण, दातार हो के वस्त अमोलक काया गोलक झोली पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त दीन दुनी वेख विच वरभण्डन, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप धीरज धीर ना कोए धराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा साचा वर, सतिजुग साचा तेरे दर दुआर भिखारी हो के झोली डाहीआ। सतिजुग कहे परम पुरख परमात्म आत्म पूर कर वाइदा, कौल इकरार आपणा तोड़ निभाईआ। गुर अवतार पैगम्बर चार युग तेरा भविख्त लिख के गए बाकायदा, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी देवे जगत गवाहीआ। कूड़ी क्रिया कलयुग मातलोक विच्चों कर अलैहिदा, सतिजुग सच धरनी धरत धवल धौल दे टिकाईआ। शब्दी धार जोत निरँकार सच दुआर होया मुआहिदा, मेहरवान महबूब पूरब लेखा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लख चुरासी आत्म अन्तर वड़ के तन माटी लै जाइज़ा, नाम ख़ुमारी जगत सच नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग साचा कहे श्री भगवान मेरा पूरा कर दे इरादा, इबादत इक्को दे दृढ़ाईआ। सृष्ट सबाई दीन दुनी शब्दी गोबिन्द दस्स पिता पुरख अकाल वाहद दावादार इक्को घर घर दे जणाईआ। त्रैगुण माया पंज

तत विकार बुझा आगा, अमृत मेघ बूंद स्वांती निझर धार आप चुआईआ। धरती कहे पतित पापियां धो दाग़ा, पुनीत पवित दे कराईआ। शब्द अगम्मी धुन आत्मक बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द सुणा अनुरागा, अनहद नादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी नाद वजाईआ। तेरा खेल नित नवित पुरी लोअ आकाश पाताल ब्रह्म ब्रह्मादा, जीउ पिण्ड तेरी बेपरवाहीआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मन वासना जगत बदल दे समाजा, साचा मार्ग एकँकार इक्को इक दे समझाईआ। शाहो भूप वड सुल्तान दो जहान राजन राजा, हक मुकामे परवरदिगार सांझा यार इक्को नज़री आईआ। इक्को सीस जगदीस तेरे सीस सोहे ताजा, तख्त निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी सृष्टी दृष्टी अंदर आपणा हुक्म वरताईआ। कलयुग जीव जंत हँस बणा फड़ फड़ कागा, सोहँ माणक मेती चोग इक्को नाम चुगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा साची ओट रखाईआ। सतिजुग साचा कहे प्रभ अन्त मेट कूड़ कुड़यार, कलयुग धरनी धवल रहिण ना पाईआ। सतिजुग साचे सति धर्म दे इखत्यार, इख़तलाफ़ पिछले दए गवाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सुणावे इक जैकार, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा ढोला गाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश करे प्यार, ऊँच नीच राउ रंक दीन मज़्हब ज़ात पात वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सचखण्ड दवारा सब दा दस्से सांझा घर बार, जित्थे आत्म परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। निरगुण नूर जोत कर उज्यार, सच उजाला हरि गोपाला दे वखाईआ। तेरी महिमा आदि जुगादि अगम्म अपार, कथनी कथ सके कोए ना राईआ। सतिजुग कहे प्रभू मैं ढह प्या तेरे दवार, दर ठांडे सीस निवाईआ। सति धर्म दी साची ला बहार, गुरमुख गुरसिख बूटे तेरे नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौकड़ी सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगम्बर तेरा निरगुण सरगुण खेल अपार, नित नवित कर कर हित, भगत सुहेले बणा के मित, गुरमुख गुर गुर हरि सज्जण आपणी गोद उठाईआ।

१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ सन्त सिँघ दे गृह पिण्ड माणक पुर कल्लर

सतिजुग कहे प्रभ निरगुण जोत बख्श नूर, नव सत्त इक्को रंग रंगाईआ। समरथ स्वामी आदि जुगादि सदा भरपूर, बेपरवाह तेरी वड वड्याईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां बेनन्ती कर मन्ज़ूर, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो तेरे अगे गए सुणाईआ। शब्द अगम्मी दो जहानां उपजा आपणी तूर, तुरत चार कुण्ट दिशा इक्को हुक्म वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ममता लोकमात विच्चों कर दूर, नेरन नेरा हो के वेख वखाईआ। सति धर्म दा प्रगट कर इक असूल, नियम काइदा कानून धुर दा दे

जणाईआ। तेरे नाम दा इक्को होवे मज़मून, बहु विद्या दा लेखा दे मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सच दवारे सतिजुग साचा आसा इक रखाईआ। सतिजुग साचा कहे प्रभ लोकमात वेख अगम्मी धार, धरनी धरत धवल खोज खुजाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर माया ममता करे हाहाकार, लोभ विकार धीरज धीर ना कोए धराईआ। मन वासना मानव ज़ाती होई ख़ुआर, ख़ालस तेरा रूप नज़र किसे ना आईआ। रसना जिह्वा बत्ती दन्द ढोले गाउँदे वारो वार, तेरे नाम दी वारता वारस हो के ना कोए समझाईआ। दीन दुनी होवे ज़ारो ज़ार, जगत नेत्र नैणां नीर वहाईआ। अमृत रस निझर झिरना किसे मिले ना ठंडी ठार, बूंद स्वांती कमलापाती नाभी कँवल ना कोए चुआईआ। दीआ बाती कमलापाती कायां मन्दिर अंदर होए ना कोए उज्यार, कूड़ अन्धेरा साढे तिन्न हथ्थ ना कोए मिटाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी गए हार, कलम शाही काग़ज़ चले ना कोए चतुराईआ। बिन पुरख अकाल दीन दयाल दो जहान श्री भगवान पावे कोए ना सार, महासार्थी नज़र कोए ना आईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार आपणी किरपा धार, परवरदिगार सांझे यार वाहद तेरी आसा इक रखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वरन बरन दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच दे इक अधार, शरअ शरीअत झगड़ा रहे ना राईआ। कुदरत दे कादर करनी दे करते परम पुरख करतार, निहकर्मी हो के आपणा कर्म कमाईआ। वस्त अमोलक साचा नाम बखशिश कर अपर अपार, अपरम्पर तेरी बेपरवाहीआ। जुग चौकड़ी तेरा करदे गए इज़हार, ढोले सिफ्तां विच सालाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग कूड़ी क्रिया लोकमात विच्चों कढ्ढ बाहर, सतिजुग सच्चा सच धर्म धरनी धवल उपर निरवैर हो के देणा टिकाईआ।

१२ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ वीर सिँघ दे गृह पिण्ड बठलाणा

सतिजुग साची खेल वेख अकल कल दी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी खेल खिलाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा माया ममता मोह विकार अग्नी बलदी, तत्व तत रही जलाईआ। कूड़ी क्रिया खेल अछल अछल्ल दी, जगत बुद्धी समझ कोए ना पाईआ। किसे सार ना आई घड़ी पल दी, भेव अभेदा परदा ओहला सके ना कोए उठाईआ। धाड़ वेख पंज विकारे दल दी, दलिद्री दिसे जगत लोकाईआ। अन्त जवानी जाए ढलदी, बुढेपा अख़ीरी नज़री आईआ। धार चले पुरख अकाल प्रबल दी, पारब्रह्म पति परमेश्वर आपणा हुक्म वरताईआ। पावे सार जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थल दी, टिल्ले पर्बत

समुंद सागर खोजे थाउं थाँईंआ। हुक्मे वाली तदबीर तकदीर कोलों कदे ना टल्दी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक उपजाईआ। सतिजुग साचे बिन अक्खां वेख कलयुग कूड़ी क्रिया काती, कतलगाह बणी लोकाईआ। सच प्रकाश दिसे ना विच अन्धेरी राती, नूरी चन्द ना कोए चमकाईआ। आत्म परमात्म बणे कोए ना साथी, पारब्रह्म ब्रह्म संग ना कोए निभाईआ। जगत वासना मंज़ल दूर दिसे घाटी, हरि के पौड़े चढ़ के प्रभ दा दरस कोए ना पाईआ। अक्खरां वाली संदेश्यां वाली सिफ्तां वाली पढ़दे पाती, पतित पावन मिल के आपणा आप ना कोए बदलाईआ। साहिब स्वामी अन्तरजामी दीन दयाला आपणा खेल करे बहु भाती, भावना इष्टी दृष्टी सृष्टी वेखे थाउं थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे तेरा सच दवारा, सदा सुहावणा इक्को इक वखाईआ। सतिजुग साचे कलयुग कूड़ा वेख जगत अन्धेरा, अन्त अख़ीरी दयां जणाईआ। किसे ना दिसे सञ्झ सवेरा, सच प्रभाती रूप ना कोए बदलाईआ। मन वासना दीन दुनी प्या झेड़ा, झगड़े विच्चों पल्लू ना कोए छुडाईआ। धरनी धरत धवल उजड़न वाला खेड़ा, बेड़ा बन्न्ह पार ना कोए लँघाईआ। गुर अवतार पैगम्बर हुक्मे अंदर मार के गए फेरा, नाम संदेसा नर नरेशा इक जणाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त पुरख अकाल अगम्मी धार करे आपणी मेहरा, महबूब महव परवरदिगार सांझा यार जलवागर नूर ख़ुदाईआ। लेखा जाणे चार कुण्ट गुरू चेला, वक्त सुहेला दुहेला सब दा वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अकल कलधारी आपणी कल वरताईआ। सतिजुग साचे कलयुग कूड़ कुड़यारी वेख अग्नी, आज्ञा विच दिसे ना कोए लोकाईआ। मन वासना हलकाई होई बदनी, ज़मीर तामीर ना कोए कराईआ। जगत ख़ाहिश होई पग़ली, चार कुण्ट दहि दिशा भज्जे वाहो दाहीआ। किसे सार ना आई अगली, पढ़ पढ़ थक्की बुद्धी दए दुहाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल करनी दा करता लेखा जाणे सृष्टी सगली, कायनात कलमयां वाली वेख वखाईआ। धुर दरगाही बण के सचखण्ड निवासी अदली, इन्साफ़ इक्को इक कमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सतिजुग तेरे नाल करे बदली, बदी दा बदला नेकी विच चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल करे बहु रंगली, रंग रंगीला मोहण माधव आपणी कार कमाईआ।

१३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ जेठा सिँघ दे गृह पिण्ड बठलाणा

सतिजुग साचे तेरा होवे वक्त सुहावणा, सोभावन्त श्री भगवान दए वड्याईआ। सृष्ट सबाई एका एका नाम ध्यावणा, अक्खरां वाली वण्ड ना कोए वण्डाईआ। सोहला ढोला सच्चा धुर दा गावणा, सिफ्तां नाल सिफ्त सालाहीआ। कन्त सुहागी पतिपरमेश्वर इक्को रावणा, दूजा अंग ना लागे राईआ। पुरख अकाल दीन दयाल इष्ट सब ने इक मनावणा, चार कुण्ट दहि दिशा हरि जगदीश सीस झुकाईआ। सच सरोवर धुर दे निरगुण सरगुण नहावणा, दुरमति मैल रहे ना राईआ। तख्त निवासी पुरख अबिनाशी आत्म सेजा सच बहावणा, दूसर धाम ना कोए वड्याईआ। काया माटी अंदर गृह भीतर दीपक इक जगावणा, निरगुण नूर जोत होए रुशनाईआ। शब्दी सतिगुर आत्म पकड़े दामना, सुरत सवाणी आपणी गंढ्ढ पवाईआ। कूड़ी क्रिया जगत वासना माया ममता मोह चुकावणा, चारे खाणी बख्शे इक सरनाईआ। सति धर्म सच्चा मार्ग सति सतिवादी सति पुरख आप चलावणा, चौथे युग दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति सति साची कार कमावणा। सतिजुग साचे प्रभ साची कार कमावेगा। सो पुरख निरँजण मेहरवान महबूब आपणा रंग रंगावेगा। हरि पुरख निरँजण जगत कूड़ी क्रिया कट हदूद, दर साचा इक सुहावेगा। एकँकार आपणा अर्श तों उपर दस्स अरूज, फर्श उपर आपणा हुक्म मनावेगा। आदि निरँजण मंज़ल हक दस्स मकसूद, मुफ़लिस आपणे घर बहावेगा। अबिनाशी करता हर घट हो मौजूद, सृष्टी दृष्टी आप बदलावेगा। श्री भगवान झगड़ा मुका के चारे कूट, दहि दिशा हुक्म वरतावेगा। पारब्रह्म आपणी सुहाए रुत्त, रुतड़ी आपणे रंग रंगावेगा। ब्रह्म बणा के आपणा सुत, कूड़ अपराध डेरा ढाहवेगा। जन भगत सुहेले लोकमात विच्चों चुक्क, धर्म दी गोदी इक टिकावेगा। उज्जल करे मुख, दुरमति मैल धवावेगा। घर ठांडा दे के सुख, सुखसागर विच समावेगा। जगत तृष्ना मेट के दु:ख, जन्म जन्म दा रोग मिटावेगा। मात गर्भ होण ना देवे उलटा रुक्ख, लख चुरासी जम दी फाँसी आप कटावेगा। निरगुण धारों निरवैर निरँकार आपे उठ, दो जहानां वेख वखावेगा। गुरमुखां उपर तुठ, मेहर नज़र इक उठावेगा। नाम भण्डार दे अतुट्ट अमृत मेघ बरसावेगा। जाम अगम्मी प्या के घुट, नाम ख़ुमारी इक चढ़ावेगा। दूई द्वैती अंदरों कढ्ढे फुट, सच प्रीती इक समझावेगा। लेखा जाण मानस मानुक्ख, मानव आपणे रंग रंगावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग तेरा साचा राह चलावेगा। सतिजुग साचे तेरा साचा राह चलेगा। पुरख अबिनाशी शब्द सुनेहड़ा इक्को घल्लेगा। सच सिँघासण आत्म परमात्म सुहञ्जणी सेजा इक्को मल्लेगा। करे खेल पृथ्मी आकाशन, गगन गगनंतर ज़िमीं असमानां निरगुण धार जोती रलेगा।

लख चुरासी अंदर कर के वासन, खेल अगम्मी आपणी आपे करेगा। निरगुण नूर जोत कर प्रकाशन, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचे सच दुआर इक्को मल्लेगा। सच दवारा धर्म सुहावेगा। पुरख अबिनाशी दया कमावेगा। घट निवासी वेख वखावेगा। जोत प्रकाशी नूर चमकावेगा। शब्द अनादी नाद वजावेगा। ब्रह्म ब्रह्मादी वेख वखावेगा। विस्मादी खेल करावेगा। धुर दा रागी आपणा राग अलावेगा। जन भगत सुहेले कर वडभागी, भाग हिस्सा ओन्हां झोली पावेगा। सृष्टी सोई जाए जागी, जागरत जोत इक चमकावेगा। दुरमति मैल रहे ना दाग़ी, दग़िआं दे विच्चों बाहर कढावेगा। झगड़ा रहे ना किसे समाजी, समाज धर्म दा इक बणावेगा। अरबां दी रहे ना कोए आबादी, भगत सुहेले गुरमुख सन्त बहु थोड़े संग रखावेगा। जिस दा खेल आदि जुगादी, कलयुग जुग अन्त उलटावेगा। दीन दुनी दी कर बरबादी, कूड़ी क्रिया जगत गवावेगा। जन भगतां आत्म परमात्म कर के सच्ची शादी, शादिआने घर घर आप वजावेगा। करे खेल वड बहु स्वांगी, स्वांग आपणा आप रचावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरा सच्चा राह चलावेगा।

१३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ नथ्था सिँघ दे गृह पिण्ड बडहेड़ी ज़िला अम्बाला

सतिजुग साचा कहे प्रभ इक्को साचा नाम दस्स अगम्मी बन्दगी, बन्दीख़ाने वाले बन्धन जगत तुड़ाईआ। सन्तां भगतां गुरमुखां गुरसिखां किसे दी रहे ना मूल मुशंदगी, बिन जगदीश सीस ना किसे झुकाईआ। धार बख्श आपणे अनन्द दी, अनन्द अनन्द विच्चों प्रगटाईआ। इक्को ओट रहे सूरे सरबंग दी, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रहे मात ना गंदगी, पतित पुनीत जीव जंत दे बणाईआ। औध मुका दे सदी चौधवीं पन्ध दी, थक्की मांदी दिसे लोकाईआ। धार प्रगटा दे हँ ब्रह्म दी, पारब्रह्म परदा ओहला दे चुकाईआ। सीतल धार प्रकाश कर नूरी चन्द दी, चार वरन अठारां बरन अग्नी तत दए गवाईआ। ओट बख्श पुरख अकाल दीन दयाल आपणी सरन दी, सरनागत इक्को इक समझाईआ। जन भगतां बिधी दस्स निहकर्मी हो के तरन दी, जगत सागर विच्चों पार कराईआ। साची खेल दस्स हरि दवारे मरन दी, मर के जीवत रूप वटाईआ। मंज़ल अगम्मी दस्स चढ़न दी, पुरी लोअ ब्रह्मण्ड खण्ड राह विच ना कोए अटकाईआ। सुरती शब्दी डोर दस्स फड़न दी, जगत विचोला नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा देणा इक वर, सतिजुग साचा ढह प्या सरनाईआ। सतिजुग कहे प्रभ बख्श दे आपणी दात, दातार

दानी दयावान अख्वाईआ। तेरे नाम दी दो जहानां इक्को दिसे करामात, करमां दा डेरा निहकर्मी हो के देणा ढाहीआ। तेरी सिफ्त दी लभ्भणी पए ना कोए लुग़ात, अक्खरां तों बाहर आपणा भेव देणा खुल्हाईआ। शब्द अगम्मी धुन अनादी दे आवाज़, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए शनवाईआ। घर विच घर परदा ओहला खोल्ह राज़, राज़क रिज़क रहीम तेरे अगे मंग मंगाईआ। गुरमुख वेख पूरब जन्म दे साध, सज्जण हरिजन लै बणाईआ। जो अन्तर अन्तश्करन तेरा नाम रहे आराध, मन दी ममता ना कोए रखाईआ। भेव अभेदा खोल्ह बोध अगाध, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना स्वाल जवाब, इक्को हुक्म दे समझाईआ। सतिजुग साचा खेड़ा कर आबाद, धरनी धरत धवल वज्जे वधाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर इक्को पुरख अकाल करे याद, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। बिन रसना जिह्वा अमृत रस दे स्वाद, फीके रस लोड़ रहे ना राईआ। निझर झिरना अमृत दे हयाते आब, आप आपणी मेहर नज़र उठाईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरे प्यार विच दूसरी पढ़नी ना पए कोए किताब, कुतबखानयां दा झगड़ा देणा मुकाईआ। घर ठाकर स्वामी सज्जण मिल अहिबाब, मित्र प्यारे आपणा फेरा पाईआ। तूं आदि जुगादी परम पुरख परमात्म अबिनाशी करता वाहिद, लाशरीक जलवागर अख्वाईआ। सन्त सुहेले तैनूं निरगुण रहे लाध, सरगुण हो के बूझ देणी बुझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सचखण्ड निवासी सतिजुग साचा झोली डाहीआ। सतिजुग कहे प्रभ दुनिया दा कूड़ा वेख धन्दा, धर्म दया नज़र कोए ना आईआ। तेरी बन्दगी विच दिसे कोए ना बन्दा, बन्दीख़ाने सारे रहे कुरलाईआ। मन वासना जगत विकारी होया गंदा, पुनीत पवित नज़र कोए ना आईआ। साची मंज़ल पौड़े चढ़े कोई ना डण्डा, अधवाटी बैठी जगत लोकाईआ। बिन हरि शब्द जगत जिज्ञासू फिरे नंगा, ओढन सीस जगदीश ना कोए टिकाईआ। किरपा कर पुरख अकाल साचा बख्श आपणा संगा, सगला सगला संग आपणे नाल रखाईआ। कलयुग कूड़ा रहिण ना पावे दंगा, दग़ेबाज़ी दा लेखा देणा मुकाईआ। तेरे नाम दा वज्जे इक मृदंगा, डंका राउ रंकां करे शनवाईआ। सतिजुग कहे श्री भगवान इक्को दर दवारा तेरा मंगा, दरवेश हो के झोली डाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आसा मनसा पूरी कर उमंगा, तृष्ना अगली देणी मिटाईआ।

१३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ बन्ना सिँघ दे गृह करतार पुर ज़िला जलन्धर

सतिजुग साचे, जन भगतां दस्सां अगम्मी बोल, अनबोलत आपणा नाम दृढ़ाईआ। सति सच वजावां धुर दा ढोल,

नाद अनादी इक्को दयां समझाईआ। स्वामी ठाकर हो के वसां कोल, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। निज नेत्र लोचण नैण अक्ख देवां खोल्ह, भेव अभेदा आपणा आप समझाईआ। अमृत आत्म साची धुर दी देवां पहुल, रस इक्को इक वखाईआ। मिले वड्याई उपर धरनी धरत धौल, धर्म दवारे बह के सोभा पाईआ। पूरब लहिणा देणा पूरा करां कौल, इकरारनामा पिछला तोड़ निभाईआ। जिस लेखे नूं समझ ना सके कोई पंडत पांधा रौल, अंकड़यां विच हिसाब ना कोए लगाईआ। सच वस्त जन भगतां देवां नाम अनमोल, अनमुलड़ी झोली पाईआ। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले वरोल, कोटां विच्चों थोड़े बहुते बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन आपणे लए उपजाईआ। सतिजुग साचे, जन भगतां देवां नाम वस्त अगम्मी, जग नेत्र नज़र किसे ना आईआ। लहिणा मुका के पवण स्वास दमी, दमां दे अंदर दमन दयां कराईआ। गुरमुख सुरती रहे ना कदे निकम्मी, निहकर्मी हो के आपणा रंग रंगाईआ। भाग लग्गे काया माटी चम्मी, चम्म दृष्टी दयां बदलाईआ। नेत्र अक्ख रहे ना अन्न्ही, लोचण नेत्र निज खुल्हाईआ। सच पदार्थ दा कर के धनी, धनाढ धुर दा दयां बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे दए वड्याईआ। सतिजुग साचे जन भगतां देवां नाम वक्खर, चार युग दा लेख ना कोए बणाईआ। निरगुण निरगुण मेला मेले दो अक्खर, सरगुण निरगुण निरगुण सरगुण अंग बणाईआ। मंज़ल चोटी चाढ़ां आख़र, अख़ीर बेनज़ीर आपणा नूर चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे साचा नाम इक्को होवे भाशन, भाषा सब दी दए बदलाईआ। सतिजुग साचे, जन भगतां शब्द अनोखी पावां भिक्ख, भिख्या आपणे दर वरताईआ। जन्म कर्म दा लेखा देवां लिख, लिख्या लेख ना कोए बदलाईआ। धुर दी किरपा अंदर आवां दिक्ख, जग नेत्र चले ना कोए चतुराईआ। कर्म कर्म दी पूरी करां इच्छ, जन्म जन्म दा गेड़ मिटाईआ। वड्याई दे के गुरमुख साचे सिख, साख्यात आपणा रंग वखाईआ। आत्म परमात्म कर के साचा हित, हितकारी बण के लेखा दयां मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे, तेरा मार्ग लावे इत, जिस दा भेव शास्त्र सिमरत वेद पुराण समझ कोए ना पाईआ।

१३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ अमर चन्द दे गृह पिण्ड पंज कोहा ज़िला अम्बाला

सदा भाग लग्गे भगतां झुग्गी, जुग चौकड़ी देवणहार वड्याईआ। जिस दा नाम निशाना रहे चौह जुगीं, चार कुण्ट

दहि दिशा सिफ्ती ढोले गाईआ। गुरमुखां निर्मल कर के बुद्धी, बिबेकी आपणी धार जणाईआ। मंज़ल चाढ़ के उच्ची, सच दुआर दए वखाईआ। जिस गृह आत्म होवे सुच्ची, प्रीतम मिल के ख़ुशी मनाईआ। साचे नाम दी दे के रुची, नाता धुर दा लए जुड़ाईआ। हक प्रीत कदे ना रहे गुज्झी, चार कुण्ट नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराईआ। सदा लग्गे भाग जन भगत घर, दवारा धुर दा नज़री आईआ। जित्थे मानस जन्म मिले वर, वरन बरन डेरा ढाहीआ। पुरख अकाल दीन दयाल किरपा जाए कर, करनी दा करता होए आप सहाईआ। जुग जन्म दे विछड़े लाए लड़, सुरती शब्दी आपणा जोड़ जुड़ाईआ। निरभउ चुकाए भय डर, लख चुरासी ना कोए भवाईआ। जगत विकार वहण ना जाए हड़्ह, बाहों फड़ फड़ पार कराईआ। जो आत्म परमात्म सोहँ ढोला गए पढ़, परमात्म आत्म मिल के वज्जे वधाईआ। साची मंज़ल बिन पौड़ी डण्डे गए चढ़, सच दवारे बह के ख़ुशी मनाईआ। किरपा करे नरायण नर, हरि करता बख्शणहार चरण सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण धूढ़ नुहाए सरोवर साचे सर, तीर्थ मजन इक्को इक कराईआ।

१३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ रौणक सिँघ, सेवा सिँघ दे गृह पिण्ड रुढ़की

सतिजुग साचे, तेरी आसा मनसा होवे पूरी, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर पुरख अकाल दीन दयाल दया कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल चार कुण्ट दहि दिशा एका जोत करे नूरी, शाह सुल्ताना श्री भगवाना बेपरवाह आपणी खेल खिलाईआ। मन वासना दीन दुनी अंदरों क्रिया कढ्ढे कूड़ी, कूड़ कुटम्ब काम क्रोध लोभ मोह हँकार दए खपाईआ। जन भगतां साचे सन्तां साहिब स्वामी अन्तरजामी नाम शब्द दी पूरी करे मज़दूरी, वेख वखाणे थाउँ थाँईंआ। नाम रंगण तन माटी ख़ाकी वजूद आपणी चाढ़े गूढ़्ही, गहर गम्भीर बेनज़ीर लाशरीक आपणा भेव खुल्हाईआ। दो जहान श्री भगवान झगड़ा मुका के दूर दूरी, नेरन नेरा हो के नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरा सच्चा राह, शब्दी सतिगुर बण मलाह, एकँकार इक इकल्ला नव सत्त दए वखाईआ। सतिजुग साचे, किरपा करे श्री भगवन्त, पारब्रह्म प्रभ आपणी दया कमाईआ। कूड़ी क्रिया गढ़्ह तोड़ के हउमें हंगत, हँ ब्रह्म सृष्टी दृष्टी अंदर दए समझाईआ। बोध अगाधा बण के दो जहानां पंडत, निरगुण निरवैर निरअक्खर निराकार साकार दए समझाईआ। लेखा जाणे कूड़ी क्रिया कलयुग अन्तिम, अन्तश्करन दीन दुनी वेखे थाउँ थाँईंआ। साहिब सुहेला इक इकेला नाम निधाना

आपणा चलाए धुर दा मंत्र, मंतव सब दे हल्ल कराईआ। त्रैगुण माया घट भीतर बुझाए लग्गी बसन्तर, अमृत मेघ इक्को इक बरसाईआ। परदा लाहे भेव खुल्हाए ब्रह्म निरंतर, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरा सच्चा राह, सति सतिवादी बण मलाह, धरनी धरत धवल दए वखाईआ। सतिजुग साचे, किरपा करे साहिब सतिगुर स्वामी, साजण मीत आपणा खेल खिलाईआ। चार वरन अठारां बरन आत्म परमात्म दस्स के धुर दी बाणी, बाण निराला अणयाला तीर लगाईआ। झगड़ा चुका के चारे खाणी, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज दए समझाईआ। जन भगतां साचे सन्तां इक्को दस्स के पद निरबाणी, सच दवारा हरि निरँकारा इक्को दए वखाईआ। निरगुण नूर जोत जगे सच दुआर महानी, दीवा बाती कमलापाती पतिपरमेश्वर अवर ना कोए रखाईआ। आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म बख्शे सच निशानी, जगत निशाना कूड़ कुड़यार जग नेत्र नैण नज़र कोए ना आईआ। सच दवारे सोहे शाह पातशाह सच्चा शहिनशाह सुल्तानी, पातशाह परवरदिगार इक्को नज़री आईआ। जिस दा लेखा आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित दो जहानी, लोक परलोक नाम सलोक सोहला ढोला इक्को इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा सतिजुग वर, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी पारब्रह्म इक इकल्ला एकँकार आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग साचे, साचा प्रभ बख्शे धुर दी धार अगम्मी धर्म, धर्म आत्मा परमात्मा दए जणाईआ। निहकर्मी हो के करे आपणा कर्म, कूड़ी क्रिया कर्म कांड दा लेखा दए मुकाईआ। एका रंग रंगाए चार वरन, चार कुण्ट दहि दिशा एका हुक्म दए समझाईआ। सो पुरख निरँजण दस्स के धुर दी इक्को सरन, सरनगति दर दवारे साचे दए दृढ़ाईआ। नेत्र खोल्ह के हरन फरन, निज लोचन करे रुशनाईआ। जन भगतां भय चुका के मरन डरन, लख चुरासी पैंडा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण खेल आए करन, करनी दा करता कुदरत दा मालक आपणी कार कमाईआ। सतिजुग साचे साचा प्रभ होए दयाल, दीनां अनाथां दए वड्याईआ। कृपानिध हो कृपाल, किरपन वेखे थाउँ थाँईंआ। कूड़ी क्रिया त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। सचखण्ड निवासी सच दुआर इक वखाए धुर दी धर्मसाल, जित्थे क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डाईआ। एका रंग रंगे शाह कंगाल, ऊँच नीच झगड़ा दए मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म वज्जे शब्द अगम्मी ताल, जगत तलवाड़यां दी लोड़ रहे ना राईआ। जन भगतां साचे सन्तां मार्ग दस्स आप सुखाल, जगत दवारे पार दए कराईआ। निरगुण जोती दीआ बाती कमलापाती आपे बाल, गृह मन्दिर काया भीतर साचे घर करे रुशनाईआ। सतिजुग साचे, तेरा हल्ल होवे स्वाल, कलयुग कूड़ी क्रिया चुक्के विच जहान, बेईमान शैतान रहिण कोए ना

पाईआ। प्रगट होवे धुर दा नाम, अमृत मिले सब नूं जाम, भाग लग्गे काया माटी खेड़ा तन ग्राम, महल अटल सोहणा इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी शब्द देवे हक पैग़ाम, पीर पैगम्बर जिस नूं करन सलाम, सजदयां विच बैठे सीस निवाईआ।

१३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ मेहर सिँघ दे गृह पिण्ड शेख़ पुरा

सतिजुग साचा कहे प्रभ तेरा नाम उपजे एक, एकँकार दे वड्याईआ। शब्द स्वामी बख्श साची टेक, टिक्के मस्तक धूढ़ी धुर दी ख़ाक रमाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर कर बुध बिबेक, अद्वैती आपणी धार समझाईआ। सच सुनेहड़ा दे अगम्मी देस, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ वज्जे इक वधाईआ। निउँ निउँ सीस झुकावण विष्न ब्रह्मा शिव महेष, पैगम्बर सजदयां विच सिर ना कोए उठाईआ। सच दवारे सारे करन इक आदेस, नमो नमस्ते विच शुकर मनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट भेख, पखण्डी कूड़े दे गवाईआ। सच धर्म दी ला रेख, ·षी मुनी दे समझाईआ। लोकमात जगत परदेस, देसी गुरमुख लै उठाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के दस्स भेत, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। नज़री आवें पुरख अकाल नेतन नेत, निज लोचन नैण कर रुशनाईआ। सन्त सुहेले तेरा दर्शन लैण पेख, स्वच्छ सरूपी शाहो भूपी घर घर सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निरगुण हो के निरगुण कर हेत, हितकारी हो के आपणा मेल मिलाईआ। सतिजुग साचा कहे प्रभ तेरा नाम होवे निरँकार, लोक परलोक वज्जे वधाईआ। गुरमुख सखीआं होवे मंगालाचार, दर घर साचे सोभा पाईआ। शब्द नाद होवे धुन्कार, अनहद नादी नाद कर शनवाईआ। निर्मल दीवा बाती जोत होवे उज्यार, कमलापाती सोभा पाईआ। भगत सुहेले कर प्यार, गुर चेले मेल मिलाईआ। गुरमुख रहे ना कोई दुख्यार, दुखियां दर्द दे गवाईआ। कुदरत दे कादर तेरे तों बलिहार, सतिजुग कहे निउँ निउँ लागां पाईआ। दर भिक्खक बणां भिखार, दर दरवेश हो के अलख सुणाईआ। किरपा कर सिरजणहार, सजदयां विच मंग मंगाईआ। दीन दुनी तों कढ्ढ बाहर, गुप्त ज़ाहर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा बख्श इक भण्डार, वस्त अमोलक झोली देणी टिकाईआ। सतिजुग कहे प्रभ सुण अगम्मी अरदास, आरज़ू अरज़ विच्चों प्रगटाईआ। खेल वेख्या तेरा पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। लख चुरासी पैंदी वेखी रास, मनुआ आपणा स्वांग वरताईआ। सच स्वामी किसे ना दिस्या पास, पासा उलटया जगत लोकाईआ। बिन हरि नामे ख़ाली दिसे स्वास, साह साह तेरा नाम ना कोए ध्याईआ। मन हँकारी

सब दा करे घात, घाउ डूँग्घा आपणा लाईआ। सच प्रीती शब्दी सुरती जुड़या कोए ना नात, नाता बिधाता ना कोए जुड़ाईआ। चार कुण्ट दिसे अन्धेरी रात, अन्ध अज्ञान दूर ना कोए कराईआ। किरपा कर पुरख अबिनाश, पारब्रह्म तेरी इक्को ओट रखाईआ। तूं स्वामी साहिब सर्ब गुणतास, गुणवन्ता शहिनशाहीआ। जन भगतां पूरी कर आस, आसा मेरे नाल मिलाईआ। मैं सेवक तेरा बणां दासी दास, चार कुण्ट दहि दिशा भज्जां वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग कहे मेरी पूरी करनी आस, आसावंद तेरे दर ते नज़री आईआ। सतिजुग कहे मैं निउँ निउँ करां निमस्कार, निम्रता विच जणाईआ। किरपा कर आप करतार, बेअन्त बेपरवाह मेहर नज़र उठाईआ। साचा मार्ग दे संसार, जुग जन्म दे विछड़े मेल मिलाईआ। भगत सुहेले लै उठाल, शब्द हुलारा इक लगाईआ। अगला खोल्ह के दस्स अहिवाल, हालत पिछली दे बदलाईआ। सृष्ट सबाई सिर ते कूके काल, महाकाल दए दुहाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख वेख आपणे लाल, लाल गुलाला रंग देणा चढ़ाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त त्रैगुण माया तोड़ जंजाल, जागरत जोत कर रुशनाईआ। झगड़ा मुका शाह कंगाल, इक वखा सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा तेरा सचखण्ड सच्चा सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीनां बंधप दीन दयाल दयावान दयानिध सागर साचा मार्ग आपणा इक प्रगटाईआ।