१४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ हरभजन सिँघ दे गृह पिण्ड शेख़पुरा ज़िला रोपड़
सतिजुग कहे प्रभ तेरे रूप नज़री आवण धुर दे बच्चे, बचपन इन्हां दा लेखे लाईआ। तेरे प्रेम प्यार अंदर वेखे रते, रतन अमोलक हीरे दे बणाईआ। ख़ुशीआं विच फिरन हस्से, पाँधी बण के भज्जण वाहो दाहीआ। तेरी मुहब्बत विच सच्चे, नाते सारे गए तुड़ाईआ। लख चुरासी नालों अच्छे, जो तेरा ढोला गाईआ। काया माटी भाण्डे रहिण ना देवीं कच्चे, कंचन गढ़्ह देणा सुहाईआ। लूं लूं अंदर तेरा नूर रचे, रचना आपणी देणी वखाईआ। दरस वखा के अगम्मी अक्खे, आख़र परदा देणा उठाईआ। सज्जण सुहेले बणा के सख़े, सगला संग देणा निभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार लँघाईआ। सतिजुग कहे प्रभ भगत सुहेले तेरे पूत, पिता पुत्त इक्को नज़री आईआ। भाग लगाउणा काया पंज तत भूत, भविख आपणा देणा समझाईआ। हुक्म संदेसा देणा नाल शब्दी दूत, निरगुण सरगुण हो के हुक्म वरताईआ। मेल मिलाउणा चारे कूट, दिशा अंदर बचया रहिण कोए ना पाईआ। झगड़ा मुका के जूठ झूठ, कूड़ कुड़यारां लेखा देणा
मुकाईआ। परमात्म हो के जाणा तुट्ठ, रुठयां लैणा मनाईआ। अमृत जाम प्याला दे के घुट, रस आपणा देणा चखाईआ। आवण जावण सब दा पैंडा जाए मुक, जूनी विच ना कोए भवाईआ। सच दवारे करनी पुछ, मेहरवान हो के वेख वखाईआ। भगत उधारने तेरे अगे तुछ, मेहर नज़र नाल पार लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच सुहावणी करनी रुत, नाम रुतड़ी इक महकाईआ। सतिजुग कहे प्रभ जन भगत तेरे दुलारे, दूल्हे धुर दे नज़री आईआ। इक्को नाम बणा वणजारे, वणज साचा देणा वखाईआ। तेरे प्रेम दे लग्गण जैकारे, जै जैकार कर के ख़ुशी मनाईआ। नज़र आउणा निरगुण रूप जोत निरँकारे, निरगुण आपणा खेल वरताईआ। सन्त सुहेले तेरे सहारे, दूजी ओट ना कोए तकाईआ। कलयुग नईआ लाउणी पार किनारे, वैहन्दी धार ना कोए रुढ़ाईआ। तुध बिन पैज ना कोए संवारे, समरथ सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। शब्दी महिमा अपर अपारे, अलख अगोचर तेरी बेपरवाहीआ। तेरे भगत ना होण ख़ुआरे, जगत ख़ुआरी देणी गवाईआ। मनुआ करे ना कोए हँकारे, निवण सु अक्खर देणा पढ़ाईआ। सदा वसण तेरे दवारे, चरण कँवल मिले सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच महल अटल सुहा आपणे दवारे, जिस गृह दीवा बाती कमलापाती एका जोत करे रुशनाईआ।
१४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ अजीत सिँघ दे गृह पिण्ड गोसलां ज़िला रोपड़
सतिजुग साचे सच दुआर होवे सोभावन्त, सति सतिवादी दीन दयाला आपणी दया कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल धुर दा दिसे अगम्मी नत, नाम निधाना नौजवाना मर्द मर्दाना इक्को इक समझाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त नज़री आवे इक्को कन्त, पतिपरमेश्वर बेपरवाह आपणा खेल खिलाईआ। पावे सार दीन दुनी जीव जंत, चार वरन अठारां बरन खोज खुजाईआ। बोध अगाधा शब्द अनादा धुर दा बण के पंडत, निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण करे हक पढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता गढ़्ह तोड़ के हउमे हंगत, हँ ब्रह्म पारब्रह्म आपणा भेव दए खुल्हाईआ। लहिणा देणा मुका के बहिश्त जन्नत, सचखण्ड दुआर एकँकार इक्को दए वखाईआ। माण रखाए गुरमुख गुरसिख साचे सन्त, सति सतिवादी दरगाह साची देवे माण वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे, साचा दर इक्को इक खुल्हाईआ। सतिजुग साचे, अबिनाशी करता होवे मेहरवान, महबूब आपणी दया कमाईआ। नाम संदेसा दे के धुर पैग़ाम, दीन दुनी करे हक पढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दा दे के गए ब्यान, सो लहिणा
देणा जुग चौकड़ी अन्तिम पूर कराईआ। जिस दा लेखा लिख ना सके कोए विच जहान, कातब चले ना कोए चतुराईआ। सो करनी दा करता हो के निरगुण निरवैर आप प्रधान, शब्द संदेसा हुक्म मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव सीस झुकाण, चार कुण्ट दहि दिशा वज्जे हक वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट भीतर लख चुरासी जीव जंत साध सन्त खोज खुजाईआ। सतिजुग साचे, किरपा करे बेपरवाह, अलख अगोचर देवणहार सच्ची सरनाईआ। सति सतिवादी धुर दा मार्ग दीन दयाला देवे ला, धरनी धरत धवल धौल ख़ुशीआं विच ढोला गाईआ। सति सतिवादी साहिब स्वामी बण के दो जहानां जगत मलाह, खेवट खेटा हो के बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण संसार सागर विच्चों लए तरा, तारनहार एकँकार आपणी सेव कमाईआ। साची मंज़ल पौड़े लए चढ़ा, सच दवारा इक्को इक सुहाईआ। करे खेल मालक प्रितपालक ख़ालक धुर दा शहिनशाह, हुक्में अंदर हुक्म बदलाईआ। लेखा जाणे दो जहां, जहां तहां वेखे थाउँ थाँईंआ। निरगुण दाता पुरख बिधाता निरगुण नूर जोत करे रुशना, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणी खेल वखाईआ। सतिजुग साचे, सति सतिवादी साहिब स्वामी हो मेहरवान सति दवारे तेरी पकड़े बांह, चरण कँवल देवे अगम्मी थाँ, दर दवारा इक्को इक वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी अदल इन्साफ़ विच करे सच न्याँ, नाम नयामत सही सलामत तेरी झोली देवे पाईआ।
१४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड राजो माजरा ज़िला रोपड़
सतिजुग साचे, पिछला लेखा रहे ना माज़ी, जगत झगड़ा दए मुकाईआ। शरअ दीन लड़े कोए ना काज़ी, क्यामत सब नूं दए वखाईआ। हँकारीआं रहे ना कोए मनुआ ग़ाज़ी, गहर गम्भीर आपणा हुक्म वरताईआ। मूर्ख मुग्ध दिसे कोए ना पाजी, मुरीद मुर्शद लए उठाईआ। तन माटी ख़ाकी वजूद हकूक वाली रहिण ना देवे अराज़ी, मलकीअत सब दी दए गवाईआ। दीन दुनी इस्म करे लाजवाबी, वाजब आपणा हुक्म सुणाईआ। जगत सृष्टी कर इंतखाबी, मुख़ातब हो के वेखे थाउँ थाँईंआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, पिछला लेखा दे मुकाईआ। सतिजुग साचे, जगत रहे ना कोई किसे विरसा, वारस नज़र कोए ना आईआ। कूड़ी क्रिया मिटे जगत हिरसा, हवस अगली दए गवाईआ। जन भगतां जन्म जाण ना देवां बिरथा, बिछरत हो के आप मिलाईआ। भेव खुल्हा के घर थिर दा, गृह मन्दिर
इक सुहाईआ। कर प्रकाश निरगुण निरवैर जोत निर दा, निर्धन सरधन खोज खुजाईआ। जो सन्त सुहेला विछड़या जुग चौकड़ी चिर दा, फड़ बाहों लए मिलाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण धार सदा फिरदा, जगत लोचन नज़र किसे ना आईआ। सदा प्यार करे गुरमुखां रूप धार अगम्मी पिर दा, पीआ प्रीतम हो के जोड़ जुड़ाईआ। झगड़ा मुका के धड़ सिर दा, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हुक्म करे आपणी मेहर दा, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। सतिजुग साचे पुरख अकाल दीन दयाल लेखा जाणे पिछला कीता, कलयुग कर्म भुल्ल कोए ना जाईआ। पश्चाताप सब नूं रहे बीता, बीती कहाणी फिर ना कोए सुणाईआ। अबिनाशी करता बदल देवे तेरी रीता, कूड़ी क्रिया दए खपाईआ। दर वखावे इक्को ठांडा सीता, अग्नी तत ना लागे राईआ। दीन दुनी बदल देवे रीता, नीतीवान इक्को इक अख्वाईआ। एका रंग रंगा के हस्त कीटा, कूड़ कपट दए मुकाईआ। जन भगतां बणा के सच्चा मीता, सज्जण हो के जोड़ जुड़ाईआ। जिस दीआं करदे रहे सदा उडीकां, सो पुरख निरँजण आपणी खेल खिलाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां कोलों करवा के तस्दीकां, भविख्तां दा लिख्त लेख भविश विच पूरा दए कराईआ। तेरीआं आसा मनसा पूरीआं करे उम्मीदां, आप आपणा रंग रंगाईआ। अगे राज़ रहिण ना देवे पोशीदा, परदा ओहला दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार युग दीआं पिछलीआं वेखे लिख्ती शब्द रसीदां, धुर दी फ़ाईल अगम्मी विच्चों बाहर कढाहीआ।
१४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ सरजीतम सिँघ दे गृह पिण्ड राजो माजरा ज़िला रोपड़
सतिजुग साचे, पुरख अकाल चढ़ अगम्मे राकी, दो जहानां वेख वखाईआ। लहिणा देणा वेखे पंज तत बन्दा ख़ाकी, चार कुण्ट दहि दिशा फोल फुलाईआ। मनुआ रहिण ना देवे कोए आकी, हुक्म आपणा इक जणाईआ। कलयुग लहिणा देणा चुकावे बाकी, लेखा अगे रहे ना राईआ। सच दवारा खोल्हे धुर दी ताकी, धर्म दवारा इक प्रगटाईआ। नाम संदेसा दे के साची पाती, दीन दुनी दए पढ़ाईआ। गुर अवतारां पैगम्बरां पूरी करे आखी, आख़र आपणा खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी राती, सतिजुग साचा नूर करे रुशनाईआ। सतिजुग साचे प्रभ सब दा लेखा करे पूर, पूरब पच्छिम उत्तर दक्खण लेखा दए मुकाईआ। पन्ध मुका के नेड़ा दूर, झगड़ा कूड़ा दए चुकाईआ। लोकमात रहिण ना देवे ग़ुरबत ग़रूर, गहर गम्भीर बाहर कढाहीआ। नाम भण्डारा कर भरपूर, भगत सुहेले
लए उठाईआ। शब्दी नाद सुणा तूर, तुरत आपणा रंग चढ़ाईआ। जोती जलवा दे नूर, अज्ञान अन्धेरा दए खपाईआ। सच ख़ुमारी दे सरूर, जाम हकीकी दए प्याईआ। आत्म परमात्म मेला कर ज़रूर, आसा तृष्ना दए बुझाईआ। नज़री आवे हाजर हजूर, सच स्वामी अन्तरजामी सोभा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरी बेनन्ती करे मन्ज़ूर, मन्ज़ूरी विच अधूरी रहिण कोए ना पाईआ।
१४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ जरनैल कौर दे गृह पिण्ड राजो माजरा
सतिजुग साचे, साचा मिले अमृत आब, ज़िंदगी हयाती विच्चों बदलाईआ। सतिगुर शब्द बण अहिबाब, मित्र प्यारा वेख वखाईआ। नाम निधान वजाए रबाब, तन्द सतार अगम्म हिलाईआ। साची पढ़नी दस्से आपणी किताब, कुतबख़ान्यां दा लेखा दए मुकाईआ। जिस दा तूं मेरा मैं तेरा पहला बाब, सोहणा हिस्सा वण्ड वण्डाईआ। लेखा मुक जाए पुन्न सवाब, दर घर साचा नज़री आईआ। मानस जन्म दा होवे लाभ, सूफ़ी सन्त फ़कीर देवां तराईआ। सच महल्ल दस्स महिराब, महबूब इक्को नज़री आईआ। मेला मेल एका वाहद, वाहवा ढोला धुर दरगाहीआ। तेरे नाल कर के अहिद, इकरार आपणा तोड़ निभाईआ। कलयुग आपणा खेल कर ना सके शायद, हुक्म वरते बेपरवाहीआ। सतिगुर शब्द दा होणा पए तैनूं नाइब, हुक्मे अंदर हुक्म कमाईआ। वेखणा खेल अजीब अजाइब, अजब निराला दयां वखाईआ। एका फ़रमान होवे राइज, राज राजान शाह सुल्तान सीस निवाईआ। भगत सुहेले वेखां लायक, गुरमुख गुर गुर आप उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा पूरा करे फ़राइज़, फ़र्ज़ तेरा तैनूं दए समझाईआ।
१४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ जागीर सिँघ दे गृह पिण्ड रंगील पुर ज़िला रोपड़
सतिजुग कहे प्रभ आत्म परमात्म रख वास्ता, वास्तक आपणा खेल खिलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर दा रहे ना कोए बरास्ता, धुर दा मेला मेल सहिज सुभाईआ। जुग चौकड़ी तेरा खेल हुन्दा रिहा आहिस्ता आहिस्ता, त्रेता द्वापर कलयुग बैठा पन्ध मुकाईआ। किसे भेव ना पाया अगम्मी धार पृथ्मी आकाश दा, अकल कलधारी आपणी कल दे वरताईआ। तेरा रूप पुरख अबिनाश दा, अबिनाशी करते वेख वखाईआ। कारज पूरा कर सेवक दास दा, दर ठांडे मंग मंगाईआ। झगड़ा
मुका अन्ध विश्वास दा, धीरज धर्म इक उपजाईआ। लेखा मुका तत्तां वाली रास दा, सुरती शब्दी मेला लै मिलाईआ। विचोला बण दर्द दु:ख विनास दा, तन माटी रहिण कोए ना पाईआ। सदा मेला होवे धुर दे साथ दा, सगला संग बणाईआ। नाम प्रगट कर दे आपणी गाथ दा, साचा कलमा इक जणाईआ। लेखा रहे ना कूड़ अन्धेरी रात दा, सति नूर दे चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म आप वरताईआ। सतिजुग कहे प्रभ हुक्मे अंदर दे ज़ोर, ज़बर रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग मेटां अन्धेरा घोर, घर घर करां आप रुशनाईआ। झगड़ा मुका के पंज चोर, जगत भय दयां खपाईआ। आत्म परमात्म बन्न्ह के शब्दी डोर, तन्द एको दयां वखाईआ। सब नूं दस्सां तेरी लोड़, तुध बिन दूजा नज़र कोए ना आईआ। सन्त सुहेले शब्द अनादी चाढ़ घोड़, जगत क्रिया विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मन मनसा मिटा शोर, छोहरा बांका शब्द इक्को इक नज़री आईआ। सतिजुग कहे प्रभ किरपा कर रूप असमानी, धरनी धरत धवल ध्यान लगाईआ। लोकमात जूह ना समझ बेगानी, निरगुण हो के सरगुण मेल मिलाईआ। तेरी मंज़ल इक्को नज़र आवे रुहानी, रूह बुत्त मिल के वज्जे वधाईआ। झगड़ा रहे ना वण्ड जिस्मानी, ज़मीर अंदरों दे बदलाईआ। तेरे भगतां देणी पए ना कोए कुरबानी, कतलगाह सीस ना कोए कटाईआ। आपणे नाम दी सुणा अगम्मी बाणी, बाण निराला तीर चलाईआ। मंज़ल दस्स पद निरबाणी, सच दुआर इक वखाईआ। जित्थे मेला होवे जोत नुरानी, नूर नूर विच समाईआ। गुर अवतार पैगम्बर तेरी दस्सण निशानी, सच दवारे सोभा पाईआ। किरपा कर शाह पातशाह सच्चे सुल्तानी, सुत आपणे वेख वखाईआ। जन भगतां दवारयों खा धुर दी महिमानी, चार युग जेहड़ी हथ्थ किसे ना आईआ। जिस नूं समझे ना कोए विद्वानी, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग ढह प्या सरनाईआ। सतिजुग साचा कहे प्रभ कर दे आपणी मेहर, मेहरवान महबूब दया कमाईआ। शब्द सुत तेरा अगम्मी केहर, भय विच रखे जगत लोकाईआ। निरगुण निरवैर अन्त ना ला देर, निरगुण हो के हो सहाईआ। कूड़ी क्रिया कर ढेर, गढ़्ह हँकार दे तुड़ाईआ। जन भगतां काया मन्दिर अंदर तेरा वसे सोहणा शहर, लहर आपणा नाम वहाईआ। जिस नूं जाणे कोई ना ग़ैर, परदा ओहला ना कोए चुकाईआ। आपणे नाम दा अगम्मा राग सुणा बहिर, तर्ज़ ताल दा लेखा दे मुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लख चुरासी दिसे ज़हिर, ज़ाहरा हो के दे खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग सच्चा साची आसा रिहा वखाईआ। सतिजुग कहे प्रभ मैं ग़रीब निमाणा नाचीज़, हिम्मत विच हिम्मत ना कोए बणाईआ। डरदा डरदा आया तेरे दहिलीज़, दवारे बह के सीस झुकाईआ।
आसा मनसा रख के आया उम्मीद, आमद विच ख़ुशामद देणी बणाईआ। लोकमात सति धर्म दी आपणे कोलों दस्स तरतीब, मेरी चले ना कोए चतुराईआ। मैं तारां जा के निमाणे कोझे कमले ग़रीब, शदीद तेरा हुक्म मनाईआ। खेल दस्सां इक अजीब, जगत निराला राह चलाईआ। तेरा घर दरसावां नज़दीक, दूर दुराडा पन्ध मुकाईआ। शरअ दा रहे कोए फ़रीक, रफ़ीक सारे दयां वखाईआ। जीवां जंतां बदल के अंदरों नीत, नीतीवान गुरमुख लवां प्रगटाईआ। साचे चरण कँवल दस्स के इक प्रीत, प्रीतम धुर दा दयां मिलाईआ। काया माटी कर के ठांडी सीत, अग्नी तत दयां बुझाईआ। झगड़ा मुका के ऊँच नीच, नीचों ऊँच तेरा घर वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा आसा विच्चों आसा रिहा वधाईआ। सतिजुग साचा कहे प्रभ तेरे नाम दा होवे इक्को नग़मा, दीन दुनी ख़ुशी नाल गाईआ। दूई द्वैत रहे कोई ना सदमा, दक्ुखां वाला रोग ना कोए सताईआ। सब दा सिर सर झुके तेरे कदमां, कुदरत दे मालक इक्को नूर तेरा नज़री आईआ। साचा मार्ग इक्को लगणा, लग मातर पिछली देणी मिटाईआ। नाम नगारा इक्को वज्जणा, चार कुण्ट होवे शनवाईआ। तेरा दीपक इक्को जगणा, चार वरन होवे रुशनाईआ। जन भगतां बख्श आपणी मज़ला, मंज़ल चढ़ के तेरा दर्शन पाईआ। उन्हां छोह ना सके अज़ला, क्यामत रूप ना कोए बदलाईआ। तेरे प्रेम दी गावण ग़ज़ला, ढोला सोहला राग इलाहीआ। लख चुरासी विच्चों कढ्ढ ला, जन्म जन्म ना कोए भवाईआ। सच दवारे सद ला, सुरती शब्दी मेल मिलाईआ। नाम रंगण अंदर रंग ला, मोहण माधव तेरे हथ्थ वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे नाम दी साची इक्को होवे बन्दना, बन्दगी विच मुशंदगी अवर रहिण कोए ना पाईआ।
१५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ बचन सिँघ दे गृह पिण्ड ध्यानपुर
सतिजुग जन भगतां नाम दे के गहर गम्भीर, सोहँ सो आत्म परमात्म परमात्म आत्म दिता समझाईआ। पंज तत काया माटी दे के धुर दी धीर, धर्म दवारा एकँकारा इक्को दिता वखाईआ। अमृत आत्म बख्श के ठांडा नीर, अग्नी तत जगत विकार दिता मिटाईआ। हउमें हंगता कूड़ी क्रिया कढ्ढ के पीड़, पारब्रह्म ब्रह्म मेला रिहा मिलाईआ। ज़ात पात दीन मज़्हब शरअ ना रही ज़ंजीर, शरीअत विच्चों असलीअत दिती समझाईआ। माणस जन्म लख चुरासी विच्चों बदल तकदीर, तदबीर आपणी दिती दृढ़ाईआ। बाहों फड़ मंज़ल चोटी चाढ़ अख़ीर, सच दवारा इक्को दिता सुहाईआ। साचा भगत सन्त होए
ना कोए दिलगीर, राए धर्म दए ना कोए सजाईआ। सचखण्ड दवारे घत्ती जाए वहीर, अगे हो ना कोए अटकाईआ। पारब्रह्म पति परमेश्वर मिले वड पीरन पीर, अबिनाशी करता इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साची धीर, मेहर नज़र इक उठाईआ। सतिजुग साचे जन भगतां खोल्ह आ आत्म दृष्टी, दिशा पुरख अकाल इक्को दिती वखाईआ। नाता तोड़ के माया ममता मोह जगत सृष्टी, सृेष्ट आपणा नाम दिता समझाईआ। धुर दा राम करनी दा करता नज़री आवे इक्को इष्टी, इष्ट आत्मा परमात्मा वेख ख़ुशी मनाईआ। जिस दी मंज़ल अगम्म अथाह इक्को दिसदी, सचखण्ड दवारा सोभा पाईआ। एह खेल आदि जुगादी अगम्मी पित दी, पिता पूत आपणी गोद उठाईआ। आवण जावण जन भगतां खेल मुका के नित दी, लख चुरासी विच्चों बाहर कढाहीआ। रीती दस्स दिती पुरख अकाल हित दी, पारब्रह्म ब्रह्म मेला ल्या मिलाईआ। जेहड़ी मंज़ल नहीं किसे मुन रिख दी, गुरसिख साचे साची दरगाह दिती माण वड्याईआ। जिस दी महिमा कलम शाही नहीं कोई लिखदी, सो मेहर नज़र नाल पार कराईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त धार करे खेल इक दी, एकँकार आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। सतिजुग साचे जन भगतां दिता धुर दा हक, हकीकत विच्चों हकीकत दिती समझाईआ। मनुआ रहे ना विच शक, शिकवे पिछले दिते गवाईआ। प्रेम प्यार दी खोल्ह के अक्ख, आपणा परदा दिता उठाईआ। दीन दुनी नालों कर के वक्ख, मार्ग धुर दे दिता लगाईआ। सोहँ सो जो नाम रहे जप, लख चुरासी विच जगत वासना ना कोए भवाईआ। मानस जन्म गए जित्त, हरि हिरदे अंदर वसाईआ। अगे प्रभ दा दर्शन होवे नित, सच दवारे मिल के वज्जे वधाईआ। अबिनाशी करता वस्या चित, मन ठगौरी रहे ना राईआ। चार कुण्ट दहि दिशा इक्को आवे दिस, दिशां दा मालक बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आपणे विच मिलाईआ। सतिजुग जन भगतां दिता अगम्मा जाप, जगजीवण दाता हो दिती वड्याईआ। जन्म कर्म दा मेट संताप, कर्म कर्म दे दुखड़े दिते गवाईआ। त्रैगुण माया मेट के ताप, अग्नी अग्ग दिती बुझाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के साक, नाता धुर दा ल्या जुड़ाईआ। बज़र कपाटी खोल्ह के ताक, अंदरों परदा दिता उठाईआ। लेखा मुका के ज़ात पात, पतित पुनीत दिता बणाईआ। कलयुग मेट अन्धेरी रात, सतिजुग साचा नूर कर रुशनाईआ। चार युग तों वखरी दस्स के गाथ, धुर दा मंत्र दिता समझाईआ। मेला कर पुरख अबिनाश, जगत विनाश दा खैहड़ा दिता छुडाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां हो के दासी दास, सेवा साची सच कमाईआ। सतिजुग साचे जन भगतां नाम दिता अनडिठ, जग नेत्र नज़र किसे
ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बर जिस दी महिमा गए लिख, सो विद्या तों बाहर करे पढ़ाईआ। जिस दा सब तों उॅतम सृेष्ट निराला भविख, भविश आपणा दए जणाईआ। माण वड्याई उत्ते धरनी देवे तिस, जिस पूरब जन्म लेखा बाकी रिहा वखाईआ। सर्ब दा स्वामी अन्तरजामी मालक हो के वेखे इक, एकँकार आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, हरिजन साचे आपणे रंग रंगाईआ। सतिजुग साचे जन भगतां नाम दिता अगम्म अथाह, अलख अगोचर देवणहार सच्ची सरनाईआ। सतिजुग सच्चा दस्स के राह, मार्ग इक्को दिता वखाईआ। लख चुरासी विच्चों थोड़े बाहर कढा, कोटां विच्चों नाम चोट लगाईआ। धुर दा मंत्र इक दृढ़ा, दृढ़ विश्वास दिता बंधाईआ। पवण स्वास साह लेखे ला, मेहरवान मेहर नज़र नाल पार कराईआ। हर घट वस्या नज़री आए ख़ुदा, ख़ुद मालक आपणा खेल खिलाईआ। जन भगत सुहेले तत वजूद रहिण ना देवे जुदा, आत्म परमात्म नाता जोड़े थाउँ थाँईंआ। कलयुग कूड़ी क्रिया ममता मोह मिटा के वबा, प्रेम प्रीती साची नीती इक्को इक समझाईआ। गुरमुख गुरसिख वरनां बरनां विच्चों आप उठा, बाले नढ्ढे बिरध जवान आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे तेरा मार्ग ला के नवां, नव नौ चार दा लेखा रिहा मुकाईआ। सतिजुग साचे, जन भगत नाम अगम्मी कहिण, कह कह शुकर मनाईआ। साहिब सतिगुर दरस करन आपणे नैण, जगत नेत्र नाता कूड़ तुड़ाईआ। सच दुआर इक्ट्ठे बहण, भूमिका इक्को सोभा पाईआ। पुरख अकाल देवे लहिण देण, मकरूज़ हो के पिछला कर्ज़ चुकाईआ। लेखा जाणे बण के साक सज्जण सैण, सइया नईआ नौका नाम आपणा दए वखाईआ। गुरमुख गुरसिख कूड़े वहण कदे ना वहण, वाहवा करदयां आपणे घर वसाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल समरथ स्वामी अन्तरजामी कलयुग अन्त श्री भगवन्त, निरगुण निरवैर हो के आया कहिण, सरगुण अन्तर आत्म परमात्म हो के आपणा जोड़ जुड़ाईआ।
१५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ जसवन्त सिँघ दे गृह पिण्ड मुरिंडा ज़िला अम्बाला
सतिजुग साचे, हरि का नाम होवे एका अनमोला, वस्त अमोलक तेरी झोली पाईआ। दो जहानां ब्रह्मण्डां खण्डां बणे साचा तोला, सच तराज़ू अगम्मी आप उठाईआ। आत्म परमात्म धुर दा बोला, पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा चार वरन अठारां बरन होवे इक्को ढोला, गीत गोबिन्द गहर गम्भीर बेनज़ीर दए समझाईआ। सतिगुर शब्द जीव जंत निरगुण सरगुण बणे विचोला, चार कुण्ट दहि दिशा वेख वखाईआ। भाग लगाए साढे तिन्न हथ्थ काया माटी
चोला, चोजी प्रीतम आपणा रंग दए रंगाईआ। भेव अभेदा खोल्हे परदा ओहला, घर विच्चों घर गृह मन्दिर दए वखाईआ। मनुआ जगत वासना पाए ना रौला, विकार हँकार रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल चार कुण्ट दहि दिशा इक्को गावे सोहला, कलमा कायनात आप समझाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया धरनी धरत धवल भार करे हौला, सतिजुग साचे सति धर्म दए वड्याईआ। जुग चौकड़ी पूरा करे कीता इकरार कौला, गुर अवतार पैगम्बरां भविश आपणे लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सति साची कार कमाईआ। सतिजुग साचे, हरि का नाम एका मिले जीव जंत, लख चुरासी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। एको सिमरन करे साध सन्त, पूजा पाठ इक्को दए समझाईआ। सृष्ट सबाई नार इक्को मिले धुर दा कन्त, पुरख अबिनाशी घट निवासी नज़री आईआ। गढ़्ह तोड़े माया ममता हउमे हंगत, हँ ब्रह्म चार वरन दए समझाईआ। बोध अगाधा बण के पंडत, साची सिख्या दए दृढ़ाईआ। महिमा दस्स के आपणी अगणत, भेव अभेदा अगला दए खुल्हाईआ। मन वासना कूड़ी रहे ना चिन्त, अग्नी अग्ग ना कोए तपाईआ। जन भगतां आपणे मिलण दी दे के हिम्मत, मार्ग साचे दए चढ़ाईआ। जित्थे दिसे कोए ना निन्दक, रसना जिह्वा बत्ती दन्द ना कोए हिलाईआ। सचखण्ड दुआर एकँकार इक वखाए आपणी सिम्मत, चार कुण्ट दहि दिशा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा नाम एका राम काया नगर खेड़ा ग्राम, वजूद अंदर महबूब दए वखाईआ। सतिजुग साचे, साचा नाम एकँकार एका करे परचलत, सृष्ट सबाई साची सिख्या दए समझाईआ। जो होए सहाई हलत पलत, पारब्रह्म ब्रह्म मेला लए मिलाईआ। मनुआ कूड़ करे कोई ना इल्लत, शरअ शरारत विच ना कोए हल्काईआ। जन भगतां बख्शे साची हिम्मत, हौसला आपणे नाम वड्याईआ। साचे प्रेम दी दे के खिल्लत, ख़ातब इक्को इक दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दूजे दर करन ना देवे मिन्नत, नाम भण्डारा एकँकारा बण वरतारा, शब्दी धार कर प्यार एका वार झोली दए भराईआ।
१५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ दरबारा सिँघ दे गृह पिण्ड बाठ खुरद
सतिजुग साचे, साचे नाम दा डंका वज्जे विच ब्रह्मण्ड, पुरी लोअ आकाश पाताल गगन गगनंतर इक्को करे शनवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे भेख पखण्ड, धरनी धरत धवल उपर रहिण कोए ना पाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर पुरख अकाल
तूं मेरा मैं तेरा गावे छन्द, चार वरन अठारां बरन इक्को नाम ध्याईआ। किरपा करे दीन दयाल साहिब बख्शंद, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर परदा ओहला दए उठाईआ। काया माटी तन वजूद साढे तिन्न हथ्थ चाढ़े रंग, नाम अनमुल्ला इक्को इक समझाईआ। दूई द्वैती हउमे हंगता ढाहे अंदरों कंध, सच सुच एका एक दए समझाईआ। घर विच्चों घर गृह मन्दिर देवे इक अनन्द, नौ दवारे नौ रस लेखा दए मुकाईआ। सुरती शब्दी डोरी बन्न्हे आपणे तन्द, धुर दरगाही बेपरवाही आपणा हुक्म वरताईआ। जन भगतां साचे सन्तां ख़ुशी करे बन्द बन्द, नाम भण्डारा एकँकारा इक्को झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति सतिवादी साची करनी आप कमाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दा वज्जे इक्को डंका, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वज्जे वधाईआ। श्री भगवान दा सोहे इक्को बंका, पुरख अकाल सृष्टी दृष्टी अंदर नाम ध्याईआ। इक्को मन्दिर दिसे राउ रंका, चार वरनां अठारां बरनां इक्को घर दए समझाईआ। इक्को सतिगुर शब्द होवे बोध अगाधा पंडता, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म ब्रह्म विद्या इक समझाईआ। जगत वासना कूड़ी क्रिया गढ़्ह रहे ना हउमे हंगता, निरगुण निरवैर निराकार निवण सु अक्खर इक्को करे पढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे, तेरा राह पुरख अकाल चलावे बेपरवाह धरनी धरत धवल देवे माण वड्याईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दा वज्जे इक्को नगारा, नौबत धुर दी आप वजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर ख़ुशीआं विच लावण धुर दा नाअरा, वाहवा प्रभ तेरी बेपरवाहीआ। भगत सुहेले गावण साची वारा, वारता विच सिफ्ती ढोले जगत सुणाईआ। करनी दे करते तेरा अन्त ना पारावारा, बेअन्त तेरे हथ्थ वड्याईआ। निरगुण निरवैर कलयुग अन्त श्री भगवन्त कल कल्की इक अवतारा, जिस दा रूप रंग रेख समझ कोए ना पाईआ। जिस नूं माता जन्मे ना कोए विच संसारा, हड्ड मास नाड़ी नाता जोड़ ना कोए जुड़ाईआ। जिस दा लेखा कागद कलम शाही ना लिखणहारा, वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी हुक्में अंदर सिफ्त सालाहीआ। सो स्वामी अन्तरजामी सचखण्ड निवासी परवरदिगारा, जलवागर नूर अलाहीआ। सतिजुग साचे साचा सच खोल्हे इक दवारा, चार कुण्ट दहि दिशा इक्को घर वखाईआ। जिस मन्दिर गृह तूं मेरा मैं तेरा सुणावे इक जैकारा, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे तेरी वखाए इक्को धर्मसाला, जिस दुआर क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश इक्को इष्ट मनाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दा इक्को होवे होका, हुक्म धुर दा आप जणाईआ। मन्नणा पए चौदां लोका, चौदां तबक सीस ना कोए उठाईआ। प्रभ दा भाणा किसे ना रोका, गुर अवतार पैगम्बर भाणे विच सेव कमाईआ। जन भगतां धर्म दा मार्ग दस्से सौखा, कलयुग कूड़ कुड़यारा डेरा ढाहीआ। श्री भगवान हो मेहरवान
आपणे मिलण दा देवे मौका, निरगुण हो के सरगुण जोड़ जुड़ाईआ। साचे सन्तां नाल कदे करे ना धोखा, गुरमुख गुर गुर गोद उठाईआ। साची मंज़ल चढ़ावे चोटा, अन्त अख़ीर इक्को घर वखाईआ। जिस गृह निर्मल प्रकाश होवे नूरी जोता, जागरत जोत डगमगाईआ। सचखण्ड दवारा बिन छप्पर छन्न कोठा, सूरज चन्द नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचे तेरी आसा मनसा पूरी करे सोचा, समझ रमज़ आपणी विच मिलाईआ। सतिजुग साचे, हरि का नाम प्रगट होवे जगत, चार वरनां अठारां बरनां करे इक पढ़ाईआ। आत्म परमात्म मेल मिला के बणाए धुर दे भगत, भगवन हो के आपणा संग निभाईआ। घर स्वामी अन्तरजामी उपर शाह रग देवे दरस, नौ दवारा कूड़ विकारा डेरा ढाहीआ। जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी मेटे हरस, पिछली हवस रहे ना राईआ। मेहरवान महबूब परमात्म करे तरस, अबिनाशी करता होए सहाईआ। सन्त सुहेला साची मंज़ल चढ़दयां कोई ना जावे अटक, दस्म दवारी जोत निरँकारी निरगुण दर्शन पाईआ। झगड़ा रहे ना बूँद रक्त, आत्म शक्त मिले वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ कुड़यारी मेटे भटक, भावना सतिजुग तेरी वेख वखाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दा चले परवाह, पारब्रह्म हर हिरदे दए वसाईआ। गुर गोबिन्द शब्द बणे गवाह, जन भगतां शहादत दए भुगताईआ। जो लेखा जाणे साह साह, स्वास स्वास आपणी झोली पाईआ। अन्तर आत्म परमात्म निराकार नाम दृढ़ा, अक्खरां तों बाहर करे पढ़ाईआ। वाहद नूर नज़री आवे इक ख़ुदा, ख़ुद मालक आपणा परदा दए उठाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी साची मंज़ल पौड़ी दए चढ़ा, दर दवारा एकँकारा इक्को इक वखाईआ। जिस गृह निर्मल जोत होवे रुशना, दीवा बाती कमलापाती नूरो नूर करे रुशनाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख हरिजन भगत कर किरपा लए बहा, मेहरवान महबूब मुहब्बत विच उठाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त अबिनाशी करता कूड़ी क्रिया जगत नाता दए तुड़ा, सतिजुग साचा सति धर्म बिन गोत वरन एका एक दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां नेत्र खोल्हे हरन फरन झगड़ा चुकावे मरन डरन, मार्ग दसाए तरनी तरन, तारनहारा एकँकारा इक इकल्ला आपणे चरण कँवल बख्शे हक सरनाईआ।
१५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ मुखत्यार सिँघ दे गृह पिण्ड मुंडीआं खुरद ज़िला लुधियाणा
सतिजुग साचे, साचे नाम दा होवे बल, बलधारी कलयुग कूड़े दए खपाईआ। पावे सार समुंद सागर जल थल, टिल्ले
पर्बत डेरा ढाहीआ। दूई द्वैती मन वासना मेटे सल, साहिब स्वामी अन्तरजामी इक्को बूझ दए बुझाईआ। जूठ झूठ ममता मोह रहे ना कल, कलकाती झगड़ा अगला दए चुकाईआ। साचा धाम निहचल वखाए अटल, जन भगतां साचे सन्तां दए माण वड्याईआ। जिस गृह इक्को दीपक रिहा बल, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचे साचा नाम इक समझाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दा होवे साचा मेल, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मिले सज्जण सुहेल, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी धुर दा नाता जोड़ जुड़ाईआ। करे प्रकाश साचे गृह बिन बाती तेल, निरगुण नूर जोत डगमगाईआ। अचरज दस्से अगम्म अथाह आपणा खेल, ख़ालक ख़लक दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सचखण्ड, सतिजुग साचे, तेरा धर्म दवारा इक प्रगटाईआ। सतिजुग साचे, किरपा करे आप कृपाल, कृपानिध दया कमाईआ। एका नाम शब्द होए विशाल, विषयां वाला विशा दए गवाईआ। आ के वेखे मुरीदां मुर्शद हाल, दो जहान कायनात दीन दुनी वेख वखाईआ। माया ममता कूड़ी क्रिया तोड़ जगत जंजाल, निज आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। सच दवारा इक वखाए धुर दी धर्मसाल, जिस घर एकँकारा इक्को सोभा पाईआ। जित्थे गुर अवतारां पैगम्बरां पूरा करे स्वाल, विष्न ब्रह्मा शिव झोली आं रिहा भराईआ। सो कलयुग अन्त श्री भगवन्त शब्दी खेल करे कमाल, जगत सृष्टी दृष्टी समझ कोए ना आईआ। भगत सुहेले सज्जण गुरमुख आप उठाल, नाम निधान श्री भगवान रिहा दृढ़ाईआ। धर्म दुआर बणा आपणे लाल, गुर गुर गोद इक सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त सुहेले कर परवान, मेहरवान मेहर नज़र इक तकाईआ।
१५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ सरवण सिँघ दे गृह पिण्ड रामपुर सरदारा ज़िला लुधियाणा
सतिजुग साचे, धुर दा नाम सब नूं करना पए मन्ज़ूर, चार वरन अठारां बरन मानव ज़ाती इक्को ढोला गाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल हाज़र हज़ूर, हज़रत शाह सुल्तान मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग माया ममता कूड़ी क्रिया करे दूर, लोकमात चार कुण्ट दहि दिशा रहिण ना पाईआ। नाम ख़ुमारी आत्म परमात्म देवे सच सरूर, शब्द अनादी धुर दा राग सुणाईआ। निरगुण नूर जोती जोत प्रकाश करे ज़ाहर ज़हूर, गहर गम्भीर आपणा खेल वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे, तेरा साचा राह, पुरख अकाल चलावे शब्दी बण मलाह,
दूजा संग ना कोए रलाईआ। सतिजुग साचे, सच सुच दा होवे इक प्यार, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल ज़िमीं असमान, इक्को ध्यान लगाईआ। सिफ्तां विच गावे रसना जेहवा बत्ती दन्द ज़बां, नाउँ निरँकारा एकँकारा इक्को इक ध्याईआ। परवरदिगार सांझा यार मुहब्बत विच होवे मेहरवां, महबूब मालक ख़ालक प्रितपालक बेपरवाहीआ। सृष्टी दृष्टी अंदर दस्से साचा राह, रहबर हो के रस्ता इक वखाईआ। काया माटी मन्दिर परदा दए उठा, निज लोचन नैण अक्ख कर रुशनाईआ। साचे नाम दी धुन अगम्मी दए सुणा, नाद अनादी इक्को इक वजाईआ। जगत दवारे पैंडा दए मुका, मन वासना कूड़ी दए खपाईआ। सुरत सवाणी लए उठा, शब्द हलूणा इक लगाईआ। साची मंज़ल पौड़े लए चढ़ा, घर विच घर मेला मेले सहिज सुभाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म दए समझा, भेव अभेदा आपणा आप खुल्हाईआ। सेज सुहञ्जणी सच दुआर सच सिँघासण सोभा पा, सति सतिवादी शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा राग अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचा, तेरा बणे मलाह, खेवट खेटा हो के बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। सतिजुग साचे, सच नाम दी सब नूं होवे ख़ाहिश, ख़ालस ख़ालस विच्चों बाहर कढाहीआ। भगत सुहेले सन्त गुरमुख गुरसिख कर तलाश, सूफ़ी आपणे रंग रंगाईआ। निरगुण नूर जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। बिन गोपी काहन वखा के रास, सुरती शब्दी आपणा राग अल्हाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म वसे साथ, सदा सुहेला इक अकेला एकँकार आपणा संग निभाईआ। जगत वासना माया ममता मोह कर के नास, शब्द नाद धुन करे शनवाईआ। साची सिख्या दे सर्ब गुणतास, दीन दुनी दए समझाईआ। लेखा जाण पृथ्मी आकाश, गगन गगनंतर खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देवे वर, धर्म दवारा एकँकार धरनी धरत धवल उपर इक प्रगटाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दा इक होवे हुलारा, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल पार कराईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन निमस्कारा, करोड़ तेतीसा सिर ना कोए उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बोलण हक जैकारा, बिन रसना जेहवा ढोला गाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पारब्रह्म पतिपरमेश्वर जलवागर तेरा नूर इलाही कूड़ी क्रिया कर पार किनारा, सच सहारा इक्को इक समझाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे नाम दा वजा इक नगारा, नौबत हक हक सुणाईआ। सतिजुग साचे, सच नाम दा होवे प्रकाश, प्रकाश्त होवे सर्ब लोकाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरी करे आस, अबिनाशी करता दीन दुनी वेख वखाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो लेखा लिख के गए भविख्त वाक्, कलम शाही नाता काग़ज़ नाल जुड़ाईआ। तिस दा लहिणा देणा पुरख अकाल चुकावे आप, निरगुण निरवैर आपणा हुक्म आप वरताईआ।
लोकमात धरनी धरत धवल उपर जोती जाता करे वड प्रताप, बेपरवाह आप आपणा खेल वखाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द मानव ज़ाती करे एको जाप, एका नाम सृष्टी दृष्टी अंदर दए दिसाईआ। जन भगतां कोट जन्म दे मेट के पाप, पतित पुनीत गुरमुख गुरसिख लए बणाईआ। रूह बुत्त दोवें कर के पाक, माटी ख़ाक देवे माण वड्याईआ। सुरती शब्दी कर इतफ़ाक, घर मेला मेले सहिज सुभाईआ। काया मन्दिर अंदर रहे ना अन्धेरी रात, निरगुण साची जोत जोती जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग तेरा साचा राह, सति सति दवारा इक वखाईआ। सतिजुग साचे, साचा नाम दए एकँकारा धुर दा भूप, भूपत भूप करे पढ़ाईआ। संदेसा देवे चारे कूट, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण बचया रहिण कोए ना पाईआ। सन्त सुहेले उठा के आपणे सुत, सति दवारे लए जगाईआ। सच सुहञ्जणी मौले रुत, पत्त टहणी आप महकाईआ। करे खेल अबिनाशी अचुत, चार युग दा लेखा आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग साचे, तेरे अंदर कोई ना पूजा होवे किसे बुत्त, बुत्तख़ाना रहिण कोए ना पाईआ। हरि का नाम मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ कदे जावे ना लुक, भगतां अंदर प्रगट हो के ढोला सोहला आप जणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सतिजुग साचे नाम दी दस्से इक्को तुक, बहु विद्या दी लोड़ रहे ना राईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मिल के होवे सुख, मन मति बुध चले ना कोए चतुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत बणा के आपणे सुत, सति धर्म इक्को मार्ग दए दृढ़ाईआ।
१५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ हरनेक सिँघ दे गृह पिण्ड अजनौद ज़िला लुधियाणा
सतिजुग साचे साचा नाम होवे सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जैकारा, जै जै जैकार इक्को इक कराईआ। जन भगतां खुल्ला मिले सच भण्डारा, भण्डारी हो के आप वरताईआ। नज़री आवे सचखण्ड दवारा, धुर दरबारा इक वखाईआ। ख़ुशीआं होवे मंगलाचारा, सोहला ढोला बेपरवाहीआ। साचा नूर होवे उज्यारा, उज्जल आपणा गृह वखाईआ। भगतां होवे प्यारा, भगवन दया कमाईआ। सांझा होवे घर बारा, दूसर वण्ड ना कोए वण्डाईआ। बख्शे चरण प्यारा, चरण चरणोदक मुख चुआईआ। किरपा करे परवरदिगारा, पारब्रह्म आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दस्स एका ठांडा दरबारा, अमृत मेघ नाम बरसाईआ।