१५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ हरचरण सिँघ दे गृह लुधियाणा
सतिजुग साचे, साचे नाम दी होवे इक इबादत, कलमा कायनात पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आप पढ़ाईआ। सच भण्डारा नाम निधान आत्म परमात्म जीव जंत देवे नयामत, वस्त अमोलक काया गोलक आप टिकाईआ। चरण कँवल सच दवारे प्रेम प्रीती मुहब्बत विच देवे दावत, अबिनाशी करता दीन दुनी दा मालक सन्त सुहेले आप मिलाईआ। सच भण्डारा नाम निधान श्री भगवान देवे हक पदार्थ, चार कुण्ट ज़िमीं असमानां आप वरताईआ। सतिजुग साचे तेरा हकीकी होवे परमारथ, निजानंद इक्को रंग रंगाईआ। जगत ख़ाहिश पूरा करे सर्ब स्वार्थ, बुध बिबेक बख्श टेक, विवेकी आपणी कारे लाईआ। काया मन्दिर साढे तिन्न हथ्थ सुहाए सच इमारत, सच दवारा एकँकारा इक्को इक वखाईआ। सिफ्तां विच धुर दे नाम दी लिखे अगम्मी इबारत, काग़ज़ कलम शाही देवे माण वड्याईआ। साचे सन्तां सतिगुर शब्द अगम्मी करे सफ़ारश, दीन दुनी विच्चों लेखा दए मुकाईआ। सृष्टी दी दृष्टी विच बदल देवे आदत, अदल इन्साफ़ आपणे हथ रखाईआ। मनुआ मन विकारी करे ना कोई बग़ावत, बग़लगीर चार वरन दए वखाईआ। सच महबूब हकीकी करे सख़ावत, सुख़न गुर अवतार पैगम्बरां पूर कराईआ। कूड़ी क्रिया रहे ना कोए अलामत, इलम दे आलम उल्मा गुरमुख दए बणाईआ। सच दवारे ऊँचां नीचां राउ रंकां होवे ना कोए ममानत, बंक दवारा इक्को इक दए प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड तेरा सच दवारा धरनी धरत धवल दए उसार, अवल आपणी सेव कमाईआ। सतिजुग साचे तेरा धर्म दा होवे राज, रईयत वेखे शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। आत्म परमात्म बणावे सच समाज, समग्री जोत इक्ग्री इक्को इक वरताईआ। सतिगुर शब्द दुरमति मैल धोवे सब दा दाग़, पतित पापी पुनीत दए कराईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया अंदरों कढ्ढे वाद विवाद, जगत विकार विषयां लेखा दए मुकाईआ। गुरमुख सन्त सुहेले लख चुरासी विच्चों लभ्भे साध, साधना साचे नाम दी दए जणाईआ। काया खेड़ा जीव जंत कर आबाद, नाम निधाना श्री भगवाना गृह भीतर दए टिकाईआ। घट घट अन्तर तूं मेरा मैं तेरा करके प्रगट आवाज़, नाद धुन दर बिन तन्द सतार दए वजाईआ। सति सतिवादी शब्द अनादी दस्स के आपणा राग, छत्ती रागां दा लेखा दए मुकाईआ। फड़ फड़ हँस बणाए काग, माणक मोती सोहँ साची चोग चुगाईआ। करे खेल पुरख अबिनाश, अबिनाशी करता आपणा वेस वटाईआ। सतिजुग तेरी साची लोकमात पावे रास, गोपी काहन आपणा नूर वखाईआ। दूजा रहे कोई ना पास, पासा दीन दुनी दए उलटाईआ। सब दी पूरी करे आस, आसा मनसा खोजे थाउँ थाँईंआ। गुर अवतार पैगम्बर सचखण्ड दवारे वेखण मार झाक, लोकमात ध्यान लगाईआ।
सब दा लहिणा देणा करे बेबाक, बाकी नज़र कोए ना आईआ। सतिजुग साचे तेरा कारज करे रास, रस्ता आपणा दए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन होण ना देवे उदास, प्रभास विच्चों प्रभाती दए प्रगटाईआ। सतिजुग साचे, तेरा मार्ग दवारा होवे रमनीक, सोभावन्त आप सुहाईआ। कुछ लेखा लिख के गया रिषी बाल्मीक, राम वशिष्ट देण गवाहीआ। जिस दी वेद व्यास कीती तस्दीक, कृष्न लेखा सुदामे नाल रखाईआ। ईसा मूसा हज़रत मुहम्मद कर उडीक, सदी चौधवीं रंग चढ़ाईआ। नानक गोबिन्द दस्स के गए तारीख, बीस इकीसा वज्जे हक वधाईआ। परवरदिगार सांझा यार प्रगट करे आपणी इक तौफ़ीक, तोहफ़ा देवे थाउँ थाँईंआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण खेले खेल लाशरीक, वाहद आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे, सच दवारे बख्शे तेरी दीद, दीदा दानिस्ता इक्को नूर नज़री आईआ। सतिजुग साचे, साचा नाम देवे पुरख अबिनाशी, अबिनाशी करता आपणी दया कमाईआ। जिस दी समझे कोए ना बारां रासी, अंकड़यां विच हिन्दसयां विच अक्खरां विच परदा सके ना कोए उठाईआ। सो साहिब समरथ आदि जुगादि जुग चौकड़ी सचखण्ड निवासी, सति दवारा एकँकारा इक्को दए प्रगटाईआ। साची मंज़ल पौड़ी चढ़न दस्से अगम्मी घाटी, रहबर हो के रस्ता आपणा दए वखाईआ। आत्म परमात्म निरगुण बणे साथी, धुर दा संगी बहुरंगी आपणी कार कमाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख हरिजन बणा के इक जमाती, अक्खर वक्खर आपणा नाम दए समझाईआ। कलयुग कूड़ी रहिण ना देवे अन्धेरी राती, सतिजुग साचा नूर दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल धुर दा वासी, वास्ता वास्तक आपणे नाल जुड़ाईआ।
१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ हरभजन सिँघ दे गृह बस्ती गुजरां लुधियाणा
सतिजुग साचे, साची किरपा करे सूरा सरबगा, सूरबीर योद्धा एका आपणा नाम प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लोकमात रहिण ना देवे दग़ा, झूठ फ़रेब ना कोए वड्याईआ। सृष्ट सबाई नाम संदेसा इक्को देवे सदा, हुक्में अंदर हुक्म आप समझाईआ। मानव ज़ाती धर्म दवारा इक्को वसे जग्हा, सच दवारा एकँकारा आप सुहाईआ। नाम ख़ुमारी धुर दा जाम प्याए अगम्मी मधा, मधुर धुन आपणी इक जणाईआ। हुक्में अंदर दो जहान होवे बध्धा, बन्दगी विच सारे सीस झुकाईआ। प्रभ मिलण दा साचा होवे धन्दा, कर्म कांड इक्को इक वखाईआ। मन वासना रहे कोए ना गंदा, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। अमृत सरोवर वखाए साची गंगा, झिरना धुर दा आप झिराईआ। करे खेल आप बहु रंगा, भेव अभेदा दए खुल्हाईआ। नाम निशाना
झुले इक्को सत्तरंगा, चार कुण्ट दहि दिशा नज़री आईआ। कलयुग अन्त अख़ीरी दिसे कन्ढ्ढा, पार किनारा आपे दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां साचा देवे नाम अनन्दा, अनन्द हर हिरदे दए प्रगटाईआ। सतिजुग साचे, साचा नाम होवे प्रसिद्ध, सिध साधक ध्यान लगाईआ। आत्म परमात्म साची दस्से मिलण दी बिध, नाता बिधाता लए जुड़ाईआ। झगड़ा मुका के नौ अठारां रिद्ध सिद्ध, साचा रस्ता दए वखाईआ। अमृत झिरना झिरा निझ, घर विच घर देवे वड्याईआ। जन्म मरन दा कारज करे सिध, सदीआं दे विछड़े लए मिलाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल बण के धुर दा पित, पतिपरमेश्वर आपणी गोद उठाईआ। सदा सुहेला इक इकेला दर्शन देवे नित, निज नेत्र लोचन नैण कर रुशनाईआ। घड़ी सुहञ्जणी करे थित, वार आपणे रंग रंगाईआ। प्रेम प्यार दी गुरमुखां अंदर ला के खिच्च, सुरती शब्दी जोड़ जुड़ाईआ। निरगुण हो के बहे काया मन्दिर विच, सच दवारे सोभा पाईआ। जिस दा बन्द कदे ना होया भित, भीतर आपणा खेल खिलाईआ। जुग चौकड़ी साचा मार्ग ला के लहिणा देणा देवे लिख, लेख लिख्त आपणा हुक्म वरताईआ। लेखे ला के गुरमुख सिख, सन्त सुहेले आपणे घर वसाईआ। सतिजुग साचे सब दा मालक प्रितपालक परमात्मा होवे इक, एकँकारा आपणी दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां कदे ना देवे पिठ, करवट बदल सनमुख हो के नज़री आईआ।
१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ महिंदर सिँघ दे गृह लुधियाणा
सतिजुग साचे, एका नाम होवे माएज़ील, मीज़ो मज़ायल नज़री आईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड हुक्म चले तैवाज़ोईल, लीलेन ज़ुरा खेल खिलाईआ। शब्दी नाद वज्जे ज़ाएज़ील, चविस्ते ज़ू ज़ीआ जधा खेल खिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हुक्मे ताअमील ख़ुदाए अज़ील, अमीनउलनिज़ा ज़ीवे ज़ूहा नज़री आईआ। सतिजुग साचे, साचा नाम होवे औज़ूबुज़ा, बज़ाते ख़ुद दए वड्याईआ। नूरे निज़ा होवे ग़िज़ा, मीज़ाने मिज़ो समझ कोए ना पाईआ। ज़वीले इज़ाह ज़मूने निज़ा, ज़ीऊकलज़वा ज़ाहरे ज़हूर बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, ज़ीओनीअल अवां, सिहराए हवा, आबे नूर नूरे ख़ुदा, नज़रे नज़ीर वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बज़ाते ख़ुदा, इबादे रवां, शैहज़ादे सीआं, नादे आवाज़, बागे बेज़बां, ज़ाहर ज़हूर वड्डी वड्याईआ।
१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ हरबंस कौर दे गृह लुधियाणा
सतिजुग साचे, साचे नाम दा लावां टिक्का, इष्ट आत्मा परमात्मा इक्को दयां दृढ़ाईआ। साचे मार्ग ला के वड्डा निक्का, निरगुण सरगुण दयां समझाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल हो के बणां धुर दा पिता, पतिपरमेश्वर बेपरवाह आपणा नाउँ उपजाईआ। सच प्यार दा दस्सां साचा हित्ता, मुहब्बत विच मेहर नज़र उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा इक्को नूर दिशा, दूसर वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जन भगतां साचे सन्तां कदे ना देवां पिच्छा, मेहरवान हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। गुरमुखां जुग चौकड़ी करां रिछा, रछक हो के वेखां थाउँ थाँईंआ। साचे नाम दी पावां अगम्मी भिच्छा, भुखयां झोली दयां भराईआ। लहिणा देणा वेख वखावां जो कलयुग कर्म कीता, चार कुण्ट दहि दिशा फोल फुलाईआ। परदा ओहला चुकावां ठग्ग चोर सज्जण मीता, मित्र प्यारे आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरी सति धर्म चलाए रीता, रीतीवान रुत्त आपणे नाल महकाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दी दस्सां अगम्मी बोली, सोहँ ढोला शब्द बेपरवाहीआ। साचे कन्ढ्ढे सृष्टी जावां तोली, लख चुरासी जीव जंत बचया रहिण कोए ना पाईआ। भगत भण्डारा जावां खोल्ही, भगवन हो के आपणा नाम वरताईआ। सन्त सुहेले बणाउँदा जावां साचे घर दी गोली, गुरमुख सेवक आपणे रंग रंगाईआ। निरगुण जोत आत्म परमात्म बणाउँदा जावां विचोली, दूजा नज़र कोए ना आईआ। साचे प्रेम रंग दी खेलां होली, लाल गुलाला आपणा नाम वखाईआ। सति धर्म दी जगत चढ़ावां साची डोली, बण कहार भार आपणे कंध उठाईआ। देवां वस्त इक अनमोली, करता कीमत ना कोए लगाईआ। सुरती रहे ना किसे भोली, भाउ आपणा दयां समझाईआ। वासना रहे ना मन दी गोली, काया गोलक अंदर साची वस्त दयां टिकाईआ। मुहब्बत विच अंदर बाहर रंगां चोली, पंज तत दयां वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचा सति सच सरूप समझाईआ। सतिजुग साचे, मेरे नाम दा अगम्मी नुकता, अक्खरां वाली ना बहु वड्याईआ। जिस दा पैंडा मंज़ल गयां कदे ना मुकदा, जगत पाँधी भज्जण वाहो दाहीआ। उह भेव खुल्हावे पड़दे ओहले लुक दा, स्वच्छ सरूप हो के नज़री आईआ। जन भगतां नाता जोड़ के पिता पुत्त दा, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। जिस दा भाणा कदे ना रुकदा, गुर अवतार पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। ओस दा शब्द निशाना कदे ना उकदा, दो जहानां अणयाला तीर चलाईआ। झगड़ा मुकावे कलयुग कूड़ कुड़यारे दु:ख दा, सुख आत्म दए उपजाईआ। लेखे ला के जन्म गुरसिख मानस मनुक्ख दा, मोहण माधव बख्शे इक सरनाईआ। सतिजुग तेरा वक्त सुहञ्जणा लोकमात दिसे ढुकदा, घड़ी पल लए अंगड़ाईआ। सन्त सुहेला भगवन इक्को
झुकदा, दूसर सीस ना कोए निवाईआ। जिन्हां नाम गाया तेरी अगम्मी तुक दा, तुख्म ताअसीर गए बदलाईआ। ओन्हां अद्धविचकार राए धर्म मूल ना पुछ दा, चित्रगुप्त ना लेख वखाईआ। इक्को घर मिले सच सुच दा, सचखण्ड दुआर साचा सोभा पाईआ। जिस मंज़ल ते अगला पैंडा मुकदा, बाकी अवर ना कोए रखाईआ। सो स्वामी अन्तरजामी बण के गुरमुखां गोदी चुक्कदा, मेल मिलाए सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां ख़ातर जुग चौकड़ी नित नवित आपणी धारों उठदा, जननी कुक्ख विच कदे ना आईआ।
१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ मदन लाल दे गृह लुधियाणा
सतिजुग साचे, साचे नाम दा उपजे सच तराना, धार धुर दी दए समझाईआ। साचा मार्ग दस्से इक निशाना, नछावर होणा दए समझाईआ। चरण कँवल समझाए इक ध्याना, नेत्र नैण अक्ख बदलाईआ। साचा प्रेम करना समझाए श्री भगवाना, पारब्रह्म ब्रह्म आपणे रंग रंगाईआ। मस्त ख़ुमारी अंदर करे दीवाना, दर घर देवे माण वड्याईआ। कूड़ी क्रिया रहिण ना देवे अंदर करयाना, कर्म दे कर्म रोग बाहर कढाहीआ। मनुआ मन लाए ना कोए बहाना, दग़ा फ़रेब ना कोए कमाईआ। सज्जण रहे ना कोए बेगाना, मीत नज़री सारे आईआ। खेले खेल वाली दो जहानां, जहालत कूड़ी दए गवाईआ। जन भगतां दे के नाम निधाना, रिधां सिधां डेरा देवे ढाहीआ। चतुर सुघड़ बणा के बाल अंञाणा, बिबेक बुध दए कराईआ। शब्दी शब्द साचे चाढ़ बबाणा, सच दवारे लए पहुंचाईआ। जित्थे मिले एको परम पुरख सुल्ताना, सति सतिवादी डेरा लाईआ। जन भगतां साचे सन्तां ठांडे दर देवे माणा, अभिमान संग ना कोए निभाईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन हरि भगत साचे गृह कर परवाना, परवानगी आपणा नाम समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे, सर्ब जीआं दा बण के धुर दा कान्हा, मालक हो के मेला लए मिलाईआ।
१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ गुरदेव सिँघ दे गृह लुधियाणा
गुर अवतार पैगम्बर कहिण अख़ीर, सचखण्ड दवारे मुकामे हक प्रभ अगे सीस निवाईआ। परवरदिगार सांझे यार पारब्रह्म पतिपरमेश्वर शरअ कट ज़ंजीर, दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच लेखा दे मुकाईआ। कूड़ी क्रिया लोकमात कलयुग चार वरन
अठारां बरन मेट लकीर, साहिब स्वामी अन्तरजामी पूरन ब्रह्म ज्ञान दृढ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदरों बदल दे जमीर, ज़ामन हो के धुर दे राम एका नाम दे समझाईआ। झगड़ा रहे ना ग़रीब अमीर, मानव ज़ाती मिल के मानव वज्जे वधाईआ। मन वासना रहे ना कोए दिलगीर, जगत तृष्ना ममता मोह ना कोए सताईआ। किरपा कर शाह पातशाह बेनज़ीर, अबिनाशी करते तेरे हथ्थ वड्याईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे नाम दी दस्स के आए तदबीर, तरीका शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी समझाईआ। मन्दिर मस्जिद शिवदवाले मठ्ठ कर के आए ताअमीर, अठसठ तीर्थ तट जगत वड्याईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त साफ़ पवित्र पाक रिहा ना कोए नीर, साचा सीर अमृत जाम मुख ना कोए चुआईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नेत्र रोवे शाह हकीर, सांतक सति धीरज धीर ना कोए धराईआ। जूठ झूठ दहि दिशा घत्ती जाए वहीर, सच सुच मेल ना कोए मिलाईआ। जीवां जंतां बदले ना कोए तकदीर, तरीका हक ना कोए समझाईआ। जुग बदलना पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरा खेल कदीम, कुदरत दे मालक तेरी कार चली आईआ। सच महल अटल उच्च मीनार वखा अज़ीम, आलीशान बेमुकाम आपणा परदा दे उठाईआ। अगे रहे ना तेरे नाम दी कोए तक्सीम, साचा नाम इक्को दे दृढ़ाईआ। आपणा मार्ग दस्स महीन, मात ज़मीन उत्ते आप प्रगटाईआ। हुक्मे अंदर कर तरमीम, तर्हा तर्हा दे समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ तेरे उत्ते सानूं यकीन, यके बाद दीगरे सारे सीस निवाईआ। चार युग तेरे सेवक बण के रहे अधीन, लोकमात भज्जे वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ी क्रिया दे हर, सतिजुग साचा इक उपजाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू साडी चरण कँवल नमस्ते, सजदा कर के सीस झुकाईआ। खेल वेखीए पुरख समरथ दे, जुग चौकड़ी साडी आसा चली आईआ। साचा मार्ग साहिब स्वामी इक्को दस्स दे, विष्न ब्रह्मा शिव देवत सुर ब्रह्मण्ड खण्ड इक्को इष्ट मनाईआ। चार वरन अठारां बरन ख़ुशीआं विच वेखीए हस्स दे, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश दीर्घ रोग ना कोए सताईआ। पड़दे लाह आपणी अगम्मी अक्ख दे, निज नेत्र लोचण नैण कर रुशनाईआ। सन्त सुहेले भगत जन तैनूं लोकमात लभ्भदे, चार कुण्ट दहि दिशा वेखण थाउँ थाँईंआ। बिना तेरी किरपा पुरख अकाल दीन दयाल तेरे दर मूल ना सजदे, साचा घर नज़र किसे ना आईआ। मेहरवान महबूब हो के कलयुग कूड़ी क्रिया मात विच्चों कढ्ढदे, धरनी धरत धवल उपर रहिण कोए ना पाईआ। लेखे मुका के रहिणे अड्ड दे, आत्म परमात्म मेला लै कराईआ। जगत विकार मुका दे जग दे, जागरत जोत कर रुशनाईआ। झगड़े रहिण ना त्रैगुण माया तृष्ना अग्ग दे, तृखा कूड़ी दे बुझाईआ। नाम प्याले प्या अगम्मी मध दे, सच ख़ुमारी इक चढ़ाईआ। दरस करा काया काअबे वाले हज दे, हज़रत
पैगम्बर रसूल माकूल इक्को नज़री आईआ। राग सुणा आपणे अगम्मी नद दे, रसना जेहवा बत्ती दन्द बोलण दी लोड़ रहे ना राईआ। धर्म निशाने चार कुण्ट दहि दिशा गड्ड दे, वाहिद ख़ुदा गाॅड राम अल्ला वाहिगुरू तूं ही नज़री आईआ। लेखे रहिण ना दीनां मज़्हबां वाली हद दे, हदूद महिदूद इक्को इक वखाईआ। जित्थे आत्म परमात्म प्रेम प्रीती प्रीती नाते बज्झदे, भजन बन्दगी इक्को दे समझाईआ। नाम नगारे होवण वज्जदे, तुरीआ पद तों अगे कर पढ़ाईआ। जित्थे सन्त सुहेले निरगुण जोत विच मिल के सजदे, नाता तत्तां वाला तुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, गुर अवतार पैगम्बर दर ठांडे बैठे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ वेख दीन दुनी दा रस्ता, कलयुग भरमे भुल्ली सर्ब लोकाईआ। साचा खेड़ा तन मन्दिर दिसे किसे ना वसदा, वसल यार हक महबूब सच ना कोए कमाईआ। मन वासना जगत जहान फिरे नसदा, बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। माया ममता मोह विकार विच तपदा, अमृत मेघ ना कोए बरसाईआ। मानस जन्म होया कक्ख दा, अन्त कीमत ना कोए चुकाईआ। अबिनाशी करते इक्को मार्ग दस्स सच दा, सच साजण हो के दे समझाईआ। लेखा मुका दे उबलण वाली रत्त दा, अग्नी तत ना कोए जलाईआ। झगड़ा रहे ना माया डस्सणी सप्प दा, सति सरूप आपणा दे वखाईआ। हिस्सा रहे ना तेरे जप दा, नाम ढोला गीत कलमा इक्को इक सृष्ट सबाई देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल कर हकीकत हक दा, हाकम हो के धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। गुरू अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू साडी अन्तिम होई बस, शास्त्र सिमरत वेद पुराण खाणी बाणी गीता ज्ञान अञ्जील कुरान बसतयां विच बन्न्ह बैठे मुख छुपाईआ। अक्खरां वाले नाम दा चले कोई ना वस, अल्ला राम वाहिगुरू कृष्न कह के सारे पाप रहे कमाईआ। काया मन्दिर अंदर दिसे कोई ना सच, जूठ झूठ भरम भुली जगत लोकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त किरपा कर पुरख समरथ, परवरदिगार सांझे यार ठांडे दरबार तेरे अगे अरज़ सुणाईआ। सति सतिवाद शब्द अनाद ब्रह्म ब्रह्माद मार्ग दस्स हर हिरदे अंदर वस, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख हरिजन हरि भगत सन्त प्यारे कर इक्ट्ठ, सूफ़ी फ़कीर आपणे अंग लगाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म नाता जोड़ सच, साचा मार्ग दीन दुनी इक्को दे वखाईआ। भाग लगा साढे तिन्न हथ्थ काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह दे सुहाईआ। लूं लूं अंदर जा रच, साढे तिन्न करोड़ तेरा ढोला गाईआ। नाम भण्डारा वस्त अमोलक दे वथ, वास्ता पा के तेरे अगे मंग मंगाईआ। जिस नूं चार वरन अठारां बरन इक्को रस विच कहिण जप, अक्खर वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कोट जन्म दे उतारे पप, पतित पापी पुनीत दए कराईआ। सन्त सुहेले लोकमात लै रख, रखक हो के वेख वखाईआ।
तूं मालक ख़ालक प्रितपालक पुरख समरथ, वड वड्डा नज़री आईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ जो जन तेरी सरनी जाए ढठ्ठ, मस्तक टिक्का धूढ़ी ख़ाक रमाईआ। उह सिध्धा सचखण्ड दवारे तेरे चरण कँवलां जाए वस, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। निरगुण नूर करना जोत प्रकाश, अन्ध अन्धेरा अंदरों बाहर कढाहीआ। परमात्म हो के आत्म देणा साथ, सगला संग वखाईआ। सो गुरमुख सज्जण मीत प्यारा अबिनाशी करते वसे तेरे पास, जगत विछोड़ा नज़र कोए ना आईआ। तूं दाता दानी सर्ब गुणतास, गुणवन्ता आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता नज़री आईआ। साचे मण्डल निरगुण निरगुण पारब्रह्म वेखे बिन गोपी काहन तेरी रास, सच दवारे बह के ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभ हउँ सेवक तेरे दास, दासी दास रूप वटाईआ। सदी चौधवीं अन्त अख़ीरी साडी बेनन्ती आरज़ू अरज़ मन्न अरदास, आजिज़ हो के सीस झुकाईआ। जन भगतां कर बन्द ख़ुलास, बन्दीख़ाना जन्म मरन देणा मिटाईआ। जो जन गुरमुख बण के आ गए तेरे पास, तिन्हां दी पुश्त पनाह आपणा हथ्थ टिकाईआ। सचखण्ड दुआर खड़ने ख़ास, दरगाह साची मुकामे हक डेरा देणा लाईआ। क्यों प्रभू उन्हां तेरे उत्ते रख्या विस्वास, विषयां वाला गुरू ना कोए मनाईआ। उन्हां पूरी करनी आस, आसा मनसा आपणे विच समाईआ। मानस जन्म करना रहिरास, चारे खाणी अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज लहिणा देणा मुकाईआ। सच दवारा बख्शणा जित्थे मेल कबीर रविदास, दूजा नज़र कोए ना आईआ। गुर अवतार पैगम्बर कहिण प्रभू साचा जोड़ना इक्को नात, जन भगतां देणा धुर दा साथ, पन्ध मुकाउणा पृथ्मी आकाश, निज दवारे करना वास, जित्थे निर्मल जोत होवे प्रकाश, सूर्या चन्द नज़र कोए ना आईआ।
१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ सुखवन्त कौर दे गृह लुधियाणा
पुरख अकाल कहे सुणो पैगम्बर गुरू अवतार, निरगुण निरवैर निराकार दए दृढ़ाईआ। खेलां खेल अगम्म अपार, जोती शब्दी धार आपणा हुक्म वरताईआ। लहिणा देणा जाणा जुग चौकड़ी चार, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग वेखां थाउँ थाँईंआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल देवां हुलार, चौदां लोक चौदां तबक सोया रहिण कोए ना पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा धरनी धरत धवल पावां सार, उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण परदा चुक्कां चाँईं चाँईंआ। जो भविख्तां विच लिख्तां विच इष्टां विच करके आए इज़हार, ज़ाहर ज़हूर करां रुशनाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी हो उज्यार, जोती जाता पुरख बिधाता आपणी कल प्रगटाईआ। नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप पावां सार, महासार्थी हो के आपणा रथ चलाईआ। जोती
जोता सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, गुर अवतार पैगम्बर धीरज धीर दलासा रिहा दवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर, साची करनी कार कमावांगा। सो पुरख निरँजण हो के आपणी खेल रचावांगा। हरि पुरख निरँजण हो के आपणी धार प्रगटावांगा। एकँकार खेल कर करतार, कुदरत दा मालक हो के वेस वटावांगा। आदि निरंजन हो उज्यार, जोत निरंजन डगमगावांगा। अबिनाशी करता हो के खोल्हां किवाड़, भेव अभेदा आप चुकावांगा। श्री भगवान हो के लेखा जाणां जुग चौकड़ी चार, सृष्टी दृष्टी आपणा रंग रंगावांगा। पारब्रह्म ब्रह्म मेला मेले विच संसार, दुनिया कायनात आपणा घर वसावांगा। विष्न ब्रह्मा शिव दे हुलार, आलस निंद्रा सब दा बिन अक्खां अक्ख खुल्हावांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची करनी कार कमावांगा। साची करनी कार कमावेगा। पुरख अबिनाशी खेल खिलावेगा। निरगुण सरगुण वेस वटावेगा। जोती जामा नज़र किसे ना आवेगा। शब्द अनादी नाद वजावेगा। ब्रह्म ब्रह्माद आप सुणावेगा। चार युग दा पिछला लेखा करके याद, परदा ओहला आप उठावेगा। कलयुग कूड़ी क्रिया कर बरबाद, सतिजुग साचा राह चलावेगा। तूं मेरा मैं तेरा वज्जे इक्को नाद, धुंन आत्मक राग अलावेगा। साहिब हो के होए विस्माद, रूप अनूप आप प्रगटावेगा। सतिजुग साचे खोल्हे राज़, राज़क रहीम आपणी कार कमावेगा। लख चुरासी विच्चों परखे साध, सन्त गुरमुख गुरसिख आप उठावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल विच ब्रह्मांड, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा मेला आप मिलावेगा। हरि मेला मेल मिलावेगा। दीन दयाल दया कमावेगा। वरनां बरनां डेरा ढावेगा। साची सरना इक रखावेगा। जगत तरना इक दरसावेगा। हरनां फरनां आप खुल्हावेगा। साची पौड़ी चढ़ना आप सिखावेगा। बिन अक्खां दर्शन करना, सचखण्ड दवारे परदा लाहवेगा। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म साचा ढोला सब ने पढ़ना, दीन दुनी आप समझावेगा। सतिजुग साचे तेरा घाड़न साचा घड़ना, रूप अनूप आप दरसावेगा। झगड़ा मुका के वरनां बरनां, इक्को आपणा रंग रंगावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साचा मार्ग इक वखावेगा। साचा मार्ग इक्को लग्गेगा। निरगुण दीपक जोत जगेगा। कलयुग अन्ध अन्धेर भज्जेगा। भगत भगवान एका दर सजेगा। शब्द अगम्मी नाद वज्जेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सन्त सुहेले लख चुरासी विच्चों मेहरवान हो महबूब बाहर कढ्ढेगा। पुरख अकाल कहे गुर अवतार पैगम्बर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। शब्दी धार करां हक सुअम्बर, जीव जंत मन बुद्धी चले ना कोए चतुराईआ। सर्ब कला समरथ स्वामी हो परतंभर, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। कर प्रकाश उपर अम्बर, ज़िमीं ख़ाकी ख़ाके सारे वेख वखाईआ। जन भगतां दे के धुर दा इक अनन्दन,
अनन्द आत्मा दयां जुड़ाईआ। आवण जावण लख चुरासी जम की फाँसी तोड़ के बन्धन, बन्दगी इक्को दयां समझाईआ। सच दुआर एकँकार जीव जंत साध सन्त सारे मंगण, इष्ट देव पारब्रह्म स्वामी पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। जन्म कर्म दी टुट्टी प्रीती नाता गंढ्ढण, गहर गम्भीर बेनज़ीर धुर दा मेला लए मिलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म सुणाए साचा छन्दन, अक्खर वक्खर इक पढ़ाईआ। दीन दयाल ठाकर स्वामी सर्ब जीआं हो बख्शंदन, बख्शिश रहमत रहीम सरगुण निरगुण आपणी मेहर नज़र उठाईआ। सतिजुग साचा नाम गुण निधान निरवैर हो के आए वण्डण, घट गृह भीतर मन्दिर अंदर अन्तर सब दे दए टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण धूढ़ी साचा टिक्का लाए धुर दा चन्दन, कलयुग कूड़ी विख रहिण कोए ना पाईआ।
१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ लाल सिँघ दे गृह लुधियाणा
पुरख अकाल कहे मैं आपणा हुक्म वरतावांगा। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ, धरनी धरत धवल समझावांगा। जोत सरूपी आपे हो, लख चुरासी फोल फुलावांगा। कलयुग कूड़ी क्रिया नालों कर निर्मोह, मुहब्बत आपणे नाल जुड़ावांगा। मनुआ कर ना सके धरोह, गुरमुख गुरसिख आप जगावांगा। आत्म परमात्म निरगुण निरगुण जाए छोह, शाला आपणा रंग रंगावांगा। जिस खेल नूं जाणे ना को, सो करनी दा करता हो के आप करावांगा। सच प्रकाश कर के लो, लोक परलोक परदा लाहवांगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साचा हुक्म इक उपजावांगा। साचा हुक्म इक प्रगटावेगा। परम पुरख परमात्म खेल खिलावेगा। भेव अभेदा ज़ाहर बातन आप चुकावेगा। कलयुग मेट अन्धेरी रातन, धुर दा साचा चन्द चमकावेगा। जन भगतां निज घर कर के वासन, गृह मन्दिर सोभा पावेगा। साचा नूर कर प्रकाशन, जोती जोत डगमगावेगा। चार वरन इक्को दस्स प्रभातन, प्रभाती आपणा खेल खिलावेगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बण के साचा साजण, सज्जण सुहेले पार करावेगा। सज्जण सुहेला पार लाएगा। दीनां बंधप खोज खुजाएगा। जन्म जन्म उतार के बोझ, समझ सूझ सोच आपणी इक समझाएगा। बालक अंञाणे चुक्क के गोद, धुर दी गोदी आप उठाएगा। मन वासना हिरदा सोध, सुधासर विच इश्नान इक कराएगा। नाम निधाना दे के बोध, बुद्धी दा परदा आप चुकाएगा। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के साचा जोग, जुगती आपणे हथ्थ रखाएगा। जन्म कर्म
दा रहिण ना देवे रोग, चिन्ता सोग ग़म मिटाएगा। जन भगतां मेला कर के धुर संजोग, जोड़ा धुर दा आप जुड़ाएगा। जित्थे कोई ना सके पहुंच, गुरसिख सुहेले आप बहाएगा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरण कँवल दस्स के साची मौज, मजलस महबूब हो के मुर्शद मुरीद आपणी इक वखाएगा।
१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ भजन सिँघ दे गृह उॅचा पिण्ड सनेत
सतिजुग साचे, साचा नाम होए प्रवेश, काया मन्दिर अंदर डेरा लाईआ। जन भगतां कोलों छुडाए लोकमात प्रदेश, देस धुर दा दए वखाईआ। जिस घर सन्त सुहेले रैहन्दे हमेश, सच दवारे सोभा पाईआ। तिस गृह दस्से करनी हक आदेस, सीस जगदीश किव झुकाईआ। अगे रहे कोए ना लेख, पिछला लेखा दए बदलाईआ। नाम निधाना देंदा रहे संदेश, बिन अक्खरां अक्खर समझाईआ। निरगुण हो के करदा रहे हेत, प्रेम प्रीत निरगुण आप वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा हुक्म इक सुणाईआ। सतिजुग साचे, जन भगतां नाम भण्डारा देवे अनगिणत, लेखा गणत ना कोए गणाईआ। दूसर अगे करनी पए ना मिन्नत, भिखारी हो के मंगण कोए ना जाईआ। झगड़ा करे कोई ना निन्दक, दूत दुष्ट ना कोए सताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चरण कँवल बख्शे इक सरनाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम होवे बहु गुण, अनगिणत दए वड्याईआ। जन भगतां अंदर लगाए रुण झुण, बिन तन्द सितार हिलाईआ। सच पुकार काया मन्दिर अंदर लए सुण, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सति साचा राह प्रगटाईआ। साचा राह दस्से हरि स्वामी, समरथ हथ्थ वड्याईआ। चार वरनां बख्श इक निशानी, निशाना धर्म दए वखाईआ। हरि पुरख निरँजण सुणाए आपणी बाणी, सो पुरख निरँजण ढोला गाईआ। साचे सन्तां दे के पद निरबाणी, धर्म दुआर दए वखाईआ। अमृत आत्म बख्श के ठंडा पाणी, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। आवण जावण मुका के चारे खाणी, ख़ालस रंग दए रंगाईआ। मंज़ल चाढ़ के हक रुहानी, आत्म परमात्म मेला मेले सहिज सुभाईआ। जन भगतां चरण प्रीती लेखे लावे सच्ची कुरबानी, कदमां दी धूढ़, कदीम दे विछड़े पार कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे ज़िमीं असमानी, आसान मुश्कल मुश्कल आसान आपणे हुक्म विच रखाईआ।
१६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ निरँजण सिँघ दे गृह उच्ची अबादी लुधियाणा
सतिजुग कहे प्रभ साचा नाम होवे की, करनी दे करते कुदरत दे मालक दे समझाईआ। किस बिध लहिणा देणा लेखा जाणें लख चुरासी जीअ, जीव जंत साध सन्त अन्तर अन्तर खोज खुजाईआ। किस बिध लोकमात सति धर्म दी रखावें नींह, भेव अभेदा अछल अछेदा दएं जणाईआ। कलयुग लहिणा देणा मुकावें साढे तिन्न हथ्थ सीं, अभुल्ल भुल्ल कदे ना जाईआ। सतिनाम दा बीजें अगम्मी बी, किस बिध अमृत बरखें मींह, मेघला तेरा नाम नज़री आईआ। सन्त सुहेले बणा के पुत्तर धी, नाता आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा सच दवारा करें वसीह, वरन बरन वण्ड ना कोए ना वण्डाईआ। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेले कर बरी, बन्दीख़ाना दएं तुड़ाईआ। सच्चे घर बाहर सुहंञणी करें घड़ी, सच घड़याल इक्को इक वजाईआ। तेरे प्रेम दी अगम्मी लग्गे झड़ी, बूँद स्वांती घर घर दएं चुआईआ। मन वासना कूड़ी क्रिया जाए फड़ी, कवण तरीके नीकण नीके आपणी कार कमाईआ। कूड़ी क्रिया जगत माया ममता जावे सड़ी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, भेव अगला दें दरसाईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरे नाम दा सुहञ्जणा होवे किस बिध वक्त, चार युग दा लेखा किवें मुकाईआ। किस बिध मार्ग लावें दीन दुनी विच जगत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। सन्त सुहेले उठावें किस बिध भगत, भगवन हो के दे समझाईआ। कवण धार नूरी जोत होवे तेरी शक्त, सतिजुग विच्चों असलीअत दएं वखाईआ। मानव ज़ाती विच रहिण ना देवें फ़र्क, फ़रीक रफ़ीक इक्कों रंग रंगाईआ। तेरा हुक्म संदेसा सुणे चारों तरफ़, कुण्ट दिशा ख़ाली रहिण कोए ना पाईआ। तेरे नाम दी महिमा सिफ्त करे इक्को हरफ़, बहुत हरूफ़ वण्ड ना कोए वण्डाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त किस बिध लख चुरासी करें परख, घट निवासी घट घट वेख वखाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां उपर करें आपणा तरस, रहमत विच आपणा रैहम कमाईआ। जोती जामा धार लोकमात आवें परत, पतिपरमेश्वर आपणा फेरा पाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरी करें शर्त, शरअ दा शरीअत वाला लेखा दएं मुकाईआ। साचा खेल दो जहानां करें निधड़क, चौदां लोक चौदां तबक चौदां विद्या सीस जगदीश इक झुकाईआ। भेव अभेदा किस बिध खुल्हावें अर्श फर्श, जिमीं असमानां किस बिध परदा आप उठाईआ। किस बिध लहिणा देणा पूरब जन्मां सब दा पूरा करें कर्ज़, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा दर साचे मंग मंगाईआ। सतिजुग साचा कहे प्रभ किस बिध मात होइउँ प्रगट, मैनूं सच दे दृढ़ाईआ। तेरा नाम वेखां हर घट, घट घट तेरा नूर होवे रुशनाईआ। सहिज सुभाउ समरथ स्वामी आपणा भेव दस्स, परदा ओहला दे उठाईआ। तेरी आत्म किस बिध होवे
तेरे वस, वास्ता तेरे नाल जुड़ाईआ। निज नेत्र सब दी खुल्ही रहे अक्ख, लोचन नैण पलक ना कोए बदलाईआ। निरगुण निरवैर निराकार किस धारों आवें वत, बेवतन हो के वतन लोकमात दएं सुहाईआ। भेव अभेदा दस्स श्री भगवान धुर दे कमलापति, पतिपरमेश्वर दया कमाईआ। तूं मेरा मैं तेरा किस दवारे आत्म परमात्म मिल के इक दूजे दा करन जस, सिफ्तां विच सिफ्ती ढोले गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सर्ब कला समरथ सब कुछ तेरे हथ्थ, दाते दानी दातार हो के देणा जणाईआ। सतिजुग साचा कहे प्रभ किस बिध मेरे नाम दा वज्जे डंका, नाल तेरी होवे शनवाईआ। परदा खुल्ले अंदरों जीवां जंता, जागरत जोत होवे रुशनाईआ। गढ़्ह तुटे हउमे हंगता, हँ ब्रह्म दे समझाईआ। किस बिध निरगुण सरगुण बोध अगाधा बणें पंडता, विद्या तों बाहर करें पढ़ाईआ। चार कुण्ट होवे तेरी मनता, मिन्नतां विच वेखां सर्ब लोकाईआ। फिरे दरोही साची सिम्मता, सिमरन इक्को तूं ही तूं नज़री आईआ। सच दवारे एकँकारे किस बिध साची प्रगट होवे हिम्मता, जोरू ज़र लेखा दएं मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर तेरे अलख जगाईआ। सतिजुग साचा कहे प्रभ किस बिध लख चुरासी हिरदे वसें, हर हिरदा फोल फुलाईआ। किस बिध नाम निधाना दस्सें, दहि दिशा करें पढ़ाईआ। किस बिध आत्म परमात्म हो के वसें, हस्ती विच्चों हस्ती दएं बदलाईआ। किस बिध साचा दरस कराएं निज अक्खें, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। किस बिध जन भगतां लोकमात पत रखें, पतिपरमेश्वर हो के होवें सहाईआ। किस बिध गुर अवतारां पैगम्बरां पूरे करें चार युग दे पटे, अगे लेखा ना कोए बणाईआ। किस बिध साचा नाम विकावें इक्को हट्टे, जन भगत वणजारे चारों कुण्ट लएं उठाईआ। किस बिध कलयुग कूड़ी क्रिया मेटें रट्टे, झगड़ा रहे ना सृष्ट सबाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किस बिध सचखण्ड दवारे भगत वेखें सच्चे, सति सच आपणे नाल मिलाईआ।