पुस्तकालयभाग १९

२३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ मल सिँघ दे गृह पिण्ड रज्जीवाला ज़िला फ़िरोज़पुर

सति कहे खेल वेखी सचखण्ड निहचल धाम अटल दी, निरगुण निरवैर निराकार सोभा पाईआ। दीपक जोत अगम्मी बलदी, परम पुरख परमात्म अबिनाशी करता डगमगाईआ। जिस दी आदि जुगादी खेल अछल अछल्ल दी, जुग चौकड़ी आपणा हुक्म वरताईआ। निरगुण सरगुण नाम संदेसा शब्द घलदी, गुर अवतार पैगम्बर जीव जंत सर्ब पढ़ाईआ। आत्म धार हो के लख चुरासी अंदर रलदी, घट घट अंदर आपणा आसण लाईआ। धार चला के जल थल दी, टिल्ले पर्बत

समुंद सागर आपणा हुक्म वरताईआ। खेल जाणे कलयुग अन्तिम कल दी, कल काती फोले चाँईं चाँईंआ। धुर दे हुक्म अंदर भाणे वाली भावी कदे ना टल्दी, ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। सति कहे मैं वेख्या सच दवारे सति सन्तोख, दर ठांडा इक्को नज़री आईआ। जित्थे गुर अवतार पैगम्बर मंगे कोई ना मोख, माया ममता मोह ना कोए हल्काईआ। हउमे हंगता चिन्ता ग़म हरख़ कोए ना रोग, आलस निंद्रा रूप ना कोए वटाईआ। जगत वासना भोगे कोई ना भोग, तत वजूद सोभा कोए ना पाईआ। खेड़ा दिसे ना कोई चौदां लोक, चौदां तबक वण्ड ना कोए वण्डाईआ। अक्खरां वाला तत्तां वाला सिफ्तां वाला पढ़े ना कोए सलोक, रसना जेहवा बत्ती दन्द जगत विद्या ना कोए शनवाईआ। जगत दवारे छप्पर छन्न नज़र आए ना कोई कोट, किला गढ़्ह बंक दुआर ना कोए वड्याईआ। इक अकल्ला एकँकार करे प्रकाश निर्मल जोत, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी घट निवासी डेरा लाईआ। जिस दी एथे ओथे दो जहानां ना कोई वरन गोत, दीन मज़्हब ज़ात पात शरअ शरीअत ना कोए जणाईआ। जिस नूं बुद्धी वाली समझ ना सके सोच, मानस मनुआ भेव कोए ना आईआ। सो स्वामी अन्तरजामी आपणा देवणहारा आदि जुगादी जुग चौकड़ी हक सलोक, नाम नरेशा इक्को इक सुणाईआ। आत्म परमात्म धार हो के होवे मोहत, मुहब्बत विच महबूब आपणा मेल मिलाईआ। नाम ख़ुमारी अंदर करे मदहोश, धुर दा जाम हकीकी आबेहयात इक वखाईआ। जुग चौकड़ी निरगुण हो के सति दवारे जो रिहा ख़ामोश, सरगुण लोकमात हुक्म संदेशे जगत सुणाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग गुर अवतार पैगम्बर जिस दी रख के गए ओट, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। सो पुरख अकाला दीन दयाला कलयुग अन्त श्री भगवन्त गया पहुंच, दूर दुराडा नेरन नेरा आपणा पन्ध वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा अगम्मी शब्द जणाईआ। सति कहे मैं सचखण्ड तक्कया एकँकार उह, जिस दी उसतत शास्त्र सिमरत वेद पुराण रहे सद गाईआ। जिस दी गुर अवतार पैगम्बर देंदे गए सो, सो स्वामी सदा नेहकामी अन्तरजामी आपणी खेल खिलाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण हो, नाम होका सच सलोका रागां नादां शब्दां विच सुणाईआ। जिस नूं अंदर बाहर गुप्त ज़ाहर कोई ना सके जोह, बेअन्त कह के सारे गए गाईआ। जिस दा नूर उजाला ब्रह्मण्डां खण्डां पुरीआं लोआं ज़िमीं असमानां करे लो, जोत प्रकाशी घट निवासी पारब्रह्म ब्रह्म आपणा खेल वखाईआ। सो दीन दयाला हो कृपाला कलयुग अन्त श्री भगवन्त जन भगतां देवण आया धुर दा ढोआ ढोअ, नाम अगम्मा मात पित किसे ना जम्मां, वस्त अमोलक आप वरताईआ। हुक्में अंदर शब्दी धार दीन दुनी नालों कर निर्मोह, मुहब्बत

विच महबूब सच सबूत आपणा इक जणाईआ। कूड़ी क्रिया माया ममता मन वासना अंदर रहिण ना देवे गरोह, गुरू गुरदेव गुर सतिगुर आपणा हुक्म समझाईआ। निरगुण हो के निरगुण आत्म नाल जाए छोह, शाह शहाना श्री भगवाना आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगत सुहेले आपणे रंग रंगाईआ। सति कहे मैं सचखण्ड दवारे तक्कया गहर गम्भीर, गवर बिन अवर नज़र कोए ना आईआ। जो नज़रां तों परे बेनज़ीर, जिस दा नज़ाम दो जहान हुक्म मनाईआ। जगत नेत्रां विच रखी ना जाए किसे तस्वीर, तसव्वर कर ना कोए दृढ़ाईआ। जो मंज़ल चोटी चढ़ के बैठा अख़ीर, दरगाह साची सोभा पाईआ। जो शरअ दी तोड़नहारा ज़ंजीर, लाशरीक जलवागर नूर ख़ुदाईआ। जिस दे अन्तर हक तौफ़ीक, तोबा तोबा करे लोकाईआ। जो गुर अवतार पैगम्बरां आपणे नाम दी देवे रसीद, संदेशे हुक्मी सच सुणाईआ। जुग चौकड़ी सब दी आसा मनसा पूरी करे उम्मीद, निरासा रहिण कोए ना पाईआ। जिस दी चार युग दे शास्त्र करन तमहीद, अक्खरां वाले इलम सिफ्तां विच सालाहीआ। जिस दा जलवा बिन अक्खां तों नज़री आए दीद, नूर नुराना डगमगाईआ। जिस दा हुक्म सब नूं मन्नणा पए शदीद, सिर सके ना कोए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच करनी कार कमाईआ। सति कहे मैं सचखण्ड दवारे तक्कया उह भगवान, जिस नूं भगवन कह के सारे गाईआ। जिस दा सति सति निशान, सति सतिवादी आपणा खेल खिलाईआ। जुग चौकड़ी सब नूं देवणहारा दान, विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस निवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर चरण कँवल करन ध्यान, धूढ़ी मस्तक टिक्का ला के ख़ुशी मनाईआ। नाम संदेशे शब्दी देंदा रहे पैग़ाम, कलमा कायनात पढ़ाईआ। नित नवित बदलदा रहे विधान, विद्या दा बल रहे ना राईआ। दस्सदा रहे आपणा प्रणाम, सजदयां विच सीस झुकाईआ। प्रगटाउँदा रहे धर्म ईमान, शरअ हिन्दसयां वाली वण्ड वण्डाईआ। अन्त कन्त भगवन्त करे खेल महान, जिस नूं समझ सके कोए ना राईआ। जिस दा इशारयां विच दे के गए निशान, भविख्तां विच ढोले गाईआ। सो पुरख अकाल हो के मेहरवान, धुर संदेसा इक जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे विच जहान, चार कुण्ट दहि दिशा इक्को हुक्म दए सुणाईआ। सतिजुग साचा होवे प्रधान, प्रधानगी इक्को हथ्थ वखाईआ। सब नूं मन्नणा पए इक्को राम, इक्को काहन धुर दा नज़री आईआ। इक्को करनी पए प्रणाम, बन्दना इक्को इक समझाईआ। इक्को नगमा दस्से कलाम, कायनात इक्को करे पढ़ाईआ। इक्को मज़्हब दीन इस्लाम, इक्को इस्म दए जणाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म सब नूं दए ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा दए चुकाईआ। झगड़ा रहे ना अञ्जील कुरान, लेखा मुके वेद पुराण, खाणी बाणी हरि का नाम वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मानव ज़ाती अंदर इक्को दस्से सर्ब ज़बान, नाअरा

इक्को हको हक सुणाईआ। इक्को रूप जगत इन्सान, पंज तत मिल के सोभा पाईआ। इक्को इष्ट देव श्री भगवान, सचखण्ड निवासी नज़री आईआ। इक्को मन्दिर मस्जिद हक मुकाम, गुरूदवारा काया काअबा सोभा पाईआ। जित्थे दीपक जोत जगे महान, दिवस रैण होवे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी वज्जे धुनकान, धुन आत्मक राग अलाहीआ। साचा झुले धर्म निशान, कूड़ कुड़यारा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अबिनाशी हो मेहरवान, घर विच घर दए वड्याईआ। परमात्म आत्म मेला होवे विच जहान, जहालत कूड़ी दए मुकाईआ। तूं मेरा मैं तेरा पारब्रह्म ब्रह्म ढोला मिल के गाण, सच दुआर एकँकार इक्को नाअरा दए सुणाईआ। झगड़ा मुके ज़िमीं असमान, सचखण्ड दवारे मिले भगत भगवान, दूजा दर नज़र कोए ना आईआ। सो कलयुग अन्त देवण आया दान, दाता दानी हो के दया कमाईआ। सति दवारे गुरमुख साचे सन्त कर परवान, परम पुरख परमात्म आत्म आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत सुहेले वेखे आण, जुग चौकड़ी विछड़े विच जहान, बिखड़े बिखड़े आपणे नाल मिलाईआ।

२३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ कपूर सिँघ बराड़ दे गृह मोगा ज़िला फ़िरोज़पुर

शब्दी शब्द जो लोड़े दरस, बिन अक्खां ध्यान लगाईआ। मेहरवान महबूब करे तरस, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। नाम निधाना मेघ देवे बरस, बूँद स्वांती कमलापाती मुख चुआईआ। जन्म जन्म दी मेटे हरस, कर्म कर्म दा लेख मुकाईआ। मन मनसा रहे कोई ना भटक, तृष्ना तृखा दए गवाईआ। नज़री आवे निरगुण धार परत, पतिपरमेश्वर बेपरवाहीआ। जिस दी याद विच बताली बीते बरस, चार दो अंक जोड़ (जुड़ाईआ)। सो स्वामी अन्तरजामी चार युग लहिणा देवे कर्ज़, मकरूज़ वेख वखाईआ। बिना हथ्थां समरथ मन्ने धुर दी अरज़, ख़ाहिश बेनन्ती धुर दी आपणी झोली पाईआ। प्रेम प्यार साची धार वेखे दर्द, दीन दुनी नाता ना कोए वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा दरस, नूर नुराना नूर कर रुशनाईआ। साचे दरस दी जो रखे लोड़, लोड़ींदा साजण नज़री आईआ। जुग जन्म दे विछड़े लए जोड़, जोड़ी आत्म परमात्म लए बणाईआ। कर प्रकाश अन्धेरे घोर, काया मन्दिर अंदर निरगुण नूर करे रुशनाईआ। झगड़ा रहे ना पंज चोर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार ना कोए हल्काईआ। सुरती शब्द बन्न्हे डोर, सच स्वामी अन्तरजामी परदा दए उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा लेखा रहे ना तोर मोर, अद्वैत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। निरगुण निरगुण सरगुण धार सदा रहे कोल, घर विच घर गृह विच गृह मन्दिर अंदर बैठा सोभा पाईआ। मनुआ ना पावे शोर, चार कुण्ट दहि

दिशा ना उठ उठ धाईआ। साचा दरस अकस बिना नहीं कोई होर, दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा दरस, दास्तान पिछली वेख वखाईआ। साचा दरस जो जन मंगे, अन्तर अन्तर ध्यान लगाईआ। सतिगुर शब्द अगम्मी चोला रंगे, अनडिठड़ा रंग चढ़ाईआ। जन्म जन्म दा लेखा गंढ्ढे, टुट्टी जोड़ तोड़ निभाईआ। नाम भण्डारा काया मन्दिर अंदर चढ़ के सच दवारे वण्डे, जगत वासना नेड़ ना कोए रखाईआ। निरगुण धार निरवैर निराकार निरँकार देवे आत्म परमात्म परमानंदे, निजानंद रस आपणा इक दरसाईआ। सच पदार्थ सो मालक ख़ालक प्रितपालक हो के वण्डे, परवरदिगार सांझा यार आपणी दया कमाईआ। दरस अंदर कर दीवाने बन्दे, घर प्रकाश अगम्मी नूरी चन्दे, जलवा नूर दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस विच दरस दीदार मंगे, बिना दरस हरस जगत ना कोए मुकाईआ। सच दरस दी जिस रखी तांघ, मन वासना नाल ना कोए रखाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी स्वांगी आपणा बदल के सवाग, नटुआ आपणा खेल कराईआ। काया मन्दिर अंदर साचे काअबे वड़ के देवे अगम्मी बांग, बिन रसना जेहवा बत्ती दन्द दए सुणाईआ। पूरब जन्म दी आसा मनसा पूरी कर के तांघ, तृष्ना तृखा जगत दए बुझाईआ। माया ममता पोह ना सके अग्नी आग, त्रैगुण लेखा दए चुकाईआ। दरस अंदर सतिगुर गुरसिख सारे जावण जाग, सोया रहिण कोए ना पाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को जिहा वैराग, वैरी विच ना कोए टिकाईआ। साचा समां सुहावणा सम्बल विच सयाद, शब्द अगम्मी वज्जे नाद, धुन तुरीआ पद तों अगे दए सुणाईआ। सन्त सज्जण मिल के बिन दरस दरस अगम्मा खोल्हण राज़, जिस विच जग नेत्र कम्म किसे ना आईआ। मंज़ल बमंज़ल मकसूदे हक मुकामे तारीफ़ उस वाहिद, ख़ुदा नख़ासता हक ने मेला दिता मिलाईआ। सन्त सज्जण सूफ़ी सदा आज़ाद, शरअ दा बन्धन ना कोई रखाईआ। बिना हक तों हकीकी सुणे कोए ना आवाज़, बिना रमज़ तों जानण ना कोए राज़, सदा अदा ना कोए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दरस विच दरस देवे स्वाद, जिस दरस दा रसना जप ना सके जाप, अजपा जाप तों परे जिस दा प्रताप, तपां बणां विच हथ्थ कदे ना आईआ। साचे दरस दी सदा प्यास, सन्त साजण इक्को इक आस रखाईआ। मिले मेल सर्ब गुणतास, मालक ख़ालक बेपरवाहीआ। साचे मण्डल वखावे रास, बिन गोपी काहन नाच नचाईआ। तन जोत करे प्रकाश, अन्ध अन्धेर गवाईआ। शब्द अगम्मी सुणाए राग, सोहणा सुहावणा समां मिल गया आज, मेघला आपणी ख़ुशी रिहा वखाईआ। दर्शन अंदर दरस दा स्वाद, स्वाद अंदर सर्ब दा जवाब, जवाब अंदर स्वाल स्वाल अंदर हाल हाल अंदर दयाल अहिवाल सब दा वेख वखाईआ। जीउदयां मरयां सब दा वेखे परदा, पड़दे

ओहले रहिण कोए ना पाईआ। जो सतिगुर शब्द अंदर धार हो के चढ़दा, महल अटल फोले थाउँ थाँईंआ। सच दवारे हकीकी आप खड़दा, निरगुण सरगुण आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। लहिणा देणा जाणे घर विच घर दा, घर विच बैठा बेपरवाहीआ। जिस दे बिना काज नहीं किसे दा सरदा, साध सन्त जीव जंत बैठे ध्यान लगाईआ। जो आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित नाम शब्द संदेशे घलदा, गुर अवतार पैगम्बरां कर पढ़ाईआ। उह लेखा जाणे घड़ी घड़ी पल पल दा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी खेल खिलाईआ। धन्न भाग दिहाढ़ा अज्ज दा, जिस गृह एका एके नाल सजदा, नगारा नाम वाला वज्जदा ताल जगत ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा जाणे सच दा, सच दवारे सोभा पाईआ।

२३ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ पिण्ड नाथेवाल ज़िला फ़िरोज़पुर मालवा संगत

सतिजुग साचे, उठ के वेख, पुरख अकाला दीन दयाला भेव अभेद दए खुल्हाईआ। जिस दा जुग चौकड़ी आदि जुगादी खेल अनेक, बहु भाती दिवस राती आपणा हुक्म वरताईआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी बख्शणहारा साची टेक, धुर दा मालक सृष्टी दा ख़ालक आपणी दया कमाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी नाम निधाना धरे एक, एकँकारा हरि निरँकारा देवे माण वड्याईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त भगत भगवन्त लए पेख, पारब्रह्म पति परमेश्वर परदा ओहला आप चुकाईआ। नाम निधाना श्री भगवाना दो जहानां देवे अगम्मा संदेश, सति सतिवादी धुर दा ढोला सोहला इक समझाईआ। निरगुण निरवैर निराकार हो के लिखे तेरा लेख, जगत कातब कायनात सके ना कोए समझाईआ। चरण कँवल दवारे दर ठांडे लए वेख, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच साहिब स्वामी सच आपणा रंग रंगाईआ। सतिजुग साचे, उठ वेख तक्क, तकदीर तेरी दयां बदलाईआ। मुकामे हक खेल करां हको हक, हकीकत अगली दयां समझाईआ। वस्त अमोलक दे के नाम सच, सति सतिवादी हो के करां इक पढ़ाईआ। भाग लगाउणा काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह साढे तिन्न हथ्थ दयां बणाईआ। प्रेम प्रीती अंदर लूं लूं अंदर जाणा रच, रचना तेरी देणी वखाईआ। प्रगट हो हर घट अन्तर उपजे इक्को ब्रह्म मत, ब्रह्म विद्या देणी समझाईआ। नाड़ नाड़ ना उबले रत्त, रतन अमोलक हीरे गुरमुख लैणे बणाईआ। तेरी लज्जया रखे पत, पतिपरमेश्वर आपणा हुक्म आप सुणाईआ। सन्त सुहेला गुरू गुर चेला कोई रहिण नहीं देणा वक्ख, वक्खरा घर ना कोए वसाईआ। साचे भगतां निज खोल्ह के अक्ख, प्रतख मेरा रूप देणा दरसाईआ।

निरगुण नूर जोत होवे प्रकाश, अन्ध अन्धेरा देणा मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरी पूरी करे मनसा आस, आशा आपणे विच समाईआ। सतिजुग साचे उठ के वेख नज़ारा, नईआ नौका इक्को रिहा दरसाईआ। जिस दा अन्त ना पारावारा, बेअन्त धुर दा शब्द रिहा सुणाईआ। जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर करन निमस्कारा, सजदयां विच बैठे सीस झुकाईआ। जिस दे विष्न ब्रह्मा शिव खड़्हे भिखारा, दर दरवेश इक्को अलख जगाईआ। सो खेल करे विच संसारा, महासार्थी हो के आपणा फेरा पाईआ। जिस दा लेखा लिखे ना कोए लिखारा, कातब मिले ना कोए वड्याईआ। सो वणज कराए बण वणजारा, साचा हट्ट रिहा चलाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म दस्स के सच जैकारा, जै जै कार ब्रह्मण्ड खण्ड रिहा सुणाईआ। करनी दा करता कुदरत दा मालक आपणा हुक्म वरते सदा जुग चारा, जुग चौकड़ी ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे, तेरा साचा बण सहारा, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। सतिजुग साचे, उठ वेख खोल्ह अक्ख, आख़र दयां जणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल हो प्रतख, पारब्रह्म आपणा फेरा पाईआ। सति दवारा खोल्ह के सच, इक्को नाम रिहा समझाईआ। मेहरवान महबूब हो के रखे पत, पतिपरमेश्वर देवे माण वड्याईआ। आत्म परमात्म मिल के गाउणा सांझा जस, दूजी अवर ना कोए पढ़ाईआ। सृष्टी दृष्टी नालों कर के वक्ख, इष्ट गुरदेव स्वामी इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल पुरख समरथ, समें दा मालक साची करनी कार कमाईआ। सतिजुग साचे, उठ वेख कर ख़िआल, बिन दलीलों दलील बणाईआ। प्रगट हो के पुरख अकाल, अकल कलधारी आपणी रचन आपे वेख वखाईआ। भगत सुहेले गुरमुख उठा के लाल, लाल गुलाला रंग रिहा चढ़ाईआ। कूड़ी क्रिया जगत तोड़ जंजाल, जागरत जोत करे रुशनाईआ। लख चुरासी विच्चों भाल, भरम भुलेखा रिहा मुकाईआ। झगड़ा मुका के शाह कंगाल, इक्को घर रिहा दिसाईआ। सतिजुग तेरी सच धर्म दी सोहे सच्ची धर्मसाल, धर्म दवारा इक्को नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तेरा हल्ल करे स्वाल, ख़ाली दर ना कोए दुरकाईआ। सतिजुग साचे, उठ वेख अगम्मी हस्ती, हरि हरि इक्को नज़री आईआ। जिस दी खेल अगम्मे जस दी, सिफ्तां विच सिफ्त वड्याईआ। खाणी बाणी ओसे दा नाम जपदी, रागां नादां विच करे शनवाईआ। गुर अवतार पैगम्बर धार ओसे दी आसा तक्कदी, तकवा इक्को उत्ते रखाईआ। उह खेल जाणे आपणी सच दी, सति सच रिहा प्रगटाईआ। सार पा के गुरमुखां दी अक्ख दी, आख़र आपणा मेल मिलाईआ। जो आत्म परमात्म नाल प्रेम प्रीती अंदर वसदी, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। उह अन्त अख़ीर सचखण्ड दवारे जा के हस्सदी, हस्ती आपणी

लए बदलाईआ। सतिजुग साचे, एह खेल पुरख समरथ दी, समें विच्चों समां रिहा जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आवाज़ लगा के इक्को अलख दी, अलख अगोचर अगम्म अथाह बेपरवाह परदा रिहा उठाईआ।

२४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ बीबी हरबंस कौर दे गृह पिण्ड सालब

सतिजुग साचे, सुण अगम्मी रीत, चार युग तों अगली दयां समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां जेहड़ा दस्सया नहीं गीत, सो स्वामी अन्तरजामी हो के दयां दृढ़ाईआ। निरगुण निरगुण बणा के धुर दा साचा मीत, सरगुण सरगुण लेखा दयां चुकाईआ। एका नाम निधाना शब्द अगम्मी दस्स संगीत, काया माटी हर हिरदे अंदर करां सफ़ाईआ। जन भगत सुहेले कर अतीत, त्रैगुण लेखा दयां मुकाईआ। झगड़ा होवे ना मन्दिर मसीत, काया काअबा इक्को दयां वखाईआ। जिस घर बैठा रहां अनडीठ, जुग चौकड़ी नज़र किसे ना आईआ। जुग चौकड़ी कोटन गए बीत, खोजत खोजत थक्की सर्ब लोकाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग करदे गए उम्मीद, आसा आपणी नाल रखाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर रखदे गए उडीक, वेला वक्त दए गवाहीआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी लिखदी रही तवारीख, तारीख सब दी दयां बदलाईआ। इक्को नाम एका कलमा करां बख्शीश, बख्शिश धुर दी रहमत आप कमाईआ। सृष्ट सबाई मन वासना लवां जीत, जागरत जोत कर रुशनाईआ। भेव खुल्हा के हस्त कीट, ऊँच नीच इक्को रंग रंगाईआ। सतिजुग साची दे तरतीब, चार वरन अठारां बरन तर्हा तर्हा समझाईआ। प्रभ दा खेल आदि जुगादि सदा अजीब, अजब निराला समझ किसे ना आईआ। झगड़ा मुका के अमीर ग़रीब, ग़ुरबत कूड़ी बाहर कढाहीआ। दृष्टी अंदर बदल देवां सर्ब नसीब, लख चुरासी निसबत आपणे हथ्थ रखाईआ। जन भगतां वसां हो करीब, दूर दुराडा पन्ध ना कोए बणाईआ। शब्दी शब्द करां ताकीद, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। मन वासना रहे ना कोए ग़लीज, पतित पुनीत दयां बणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्सां हक तमीज़, जगत तमन्ना कूड़ गवाईआ। सच दवारे दा बणा के अज़ीज़, गुरमुख गुरसिख गोद उठाईआ। सन्त उधारना सदा रीझ, जुग चौकड़ी धुर दी कार चली आईआ। धर्म सति दा बीजणा बीज पत्त डाली फल फुलवाड़ी आप महकाईआ। ग़फ्लत वाली रहिण नहीं देणी नींद, आलस निंद्रा विच्चों दीन दुनी बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। सतिजुग साचे, गुरमुख सन्त सुहेले बणावां बाल सखाई सपुत्र, जगत वड्याईआं

लोड़ रहे ना राईआ। निरगुण धार निरँकार हो के काया मन्दिर अंदर जावां उतर, असमानी रुहानी जिस्मानी खेल आपणा हुक्म वरताईआ। कौल इकरार कीता पूरब कदे ना जावां मुकर, गुर अवतार पैगम्बरां लहिणा देणा झोली पाईआ। सन्त सुहेले सज्जण चुकां कुच्छड़, फड़ बाहों गोद उठाईआ। लेखा रहिण ना देवां चार कुण्ट दहि दिशा किसे नुकर, नव सत्त परदा दयां उठाईआ। शेर शब्दी हो के आया बुक्कण, नाम भबक इक लगाईआ। सब दा लहिणा देणा लेखा आया पुछण, हिसाब किताब सब दा फोल फुलाईआ। जगत विकार कूड़ कुड़यार चण्डाल आया कुट्टण, कलंकी नार रहिण कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे रंग रंगाईआ। सतिजुग साचे एका नाम रंग रंगीला, रंगत आपणी दए वखाईआ। चार वरन बणे सच वसीला, उजड़े खेड़े दए वसाईआ। भगत भगवान दा बणे इक कबीला, कामल मुर्शद हो के देवे माण वड्याईआ। गुर अवतार पैगम्बरां सचखण्ड दवारा सुणे सच अपीला, हुक्मरान हो के हुक्में अंदर करे शनवाईआ। मन वासना बुद्धी विचार, साध सन्त दए ना कोए दलीला, जगत विद्या नाल ना कोए समझाईआ। अकल कलधारी जोत निरँकारी बण के छैल छबीला, मालक ख़ालक प्रितपालक हो के फेरा पाईआ। सतिजुग कलयुग कलयुग सतिजुग दोहां करे तबदीला, तबादला आदल आपणे हथ्थ रखाईआ। जिस दा चार युग लिख्या नहीं किसे ज़मीमा, सिफ्तां विच सिफ्त ना कोए वड्याईआ। सो हुक्में अंदर हुक्म करे तरमीमा, आलीशान अज़ीमा आपणी कार कमाईआ। लेखा जाण के नर मदीना, परदा ओहला दए चुकाईआ। प्रगट हो उपर धरती ख़ाक ज़मीना, ज़ामन रामन आपणी कार कमाईआ। साचा नाम सचखण्ड दा सच नमूना, नवें युग दा नवां रूप बदलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगत रहिण ना देवे कोई नाम विहूणा, वहिम सहिम नाल दूर कराईआ। सतिजुग साचे सच्चे नाम दी रखणी तांघ, जगत स्याणप कम्म किसे ना आईआ। मेहरवान हो के चाढ़े अगम्मी कांग, कलयुग कूड़ी क्रिया दए रुढ़ाईआ। निरगुण हो के स्वांगी आपणा करे स्वांग, अछल अछल्ल आपणी कार कमाईआ। जन भगतां बुझा के अग्नी आग, अगला लेखा दए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुणावणहारा आपणा राग, नाद अनादी आप सुणाईआ।

२४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम सिँघ दे गृह पिण्ड नाथे वाल ज़िला फ़िरोज़पुर

सतिजुग साचे, चार वरन अठारां बरन एका बख्शां टेक, पुरख अकाल दीन दयाल इष्ट देव स्वामी सब दा नज़री

आईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मन वासना बदल के भेख, सति सच धरनी धरत लोकमात दयां प्रगटाईआ। एका नाम निधाना श्री भगवाना दस्स विशेष, कूड़ विकार जगत विषयां विच्चों बाहर कढाहीआ। मानव ज़ाती कर के बुध बिबेक, पारब्रह्म ब्रह्म परदा दयां उठाईआ। जगत वासना त्रैगुण माया ला ना सके सेक, कलयुग अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। काया मन्दिर अंदर धुर दे काअबे दे के हक संदेश, नाउँ निरँकारा अगम्म अपारा, इक्को दयां दृढ़ाईआ। जन भगत सन्त सुहेले खड़ के आपणे देस, सचखण्ड दवारे सहिजे दयां टिकाईआ। जित्थे आत्म परमात्म निरगुण निरगुण रहे कोई ना भेत, भेद भेव आपणा इक दरसाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, धुर दा हुक्म इक सुणाईआ। सतिजुग साचे साची देवां अगम्मी वथ, वस्त अमोलक झोली पाईआ। नाम निधान चला के रथ, चार वरन अठारां बरन दीन दुनी जगत समाज इक्को राह चलाईआ। बोध अगाध शब्द कहाणी दस्स अकथ, बुद्धी तों परे करां पढ़ाईआ। हकीकत विच्चों समझा के हक, हकूक सब दा झोली पाईआ। जन भगतां निज नेत्र खोल्ह के अक्ख, लोचन आपणे नाल मिलाईआ। आत्मा परमात्मा सांझा कर के जस, तूं मेरा मैं तेरा सोहँ ढोला दयां दृढ़ाईआ। सच जैकारा बोल के इक अलख, अलख अगम्म अगोचर हो के परदा दयां उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे साची देवे मत, ब्रह्म विद्या इक पढ़ाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दी चढ़े रंगण, चार कुण्ट दहि दिशा इक्को रूप नज़री आईआ। गुरमुख गुरसिख हरिजन सन्त सुहेला, भगत दूजे दर जाए ना मंगण, ठांडा दरबारा एकँकारा आपणा इक वखाईआ। जिस गृह गुर अवतार पीर पैगम्बर विष्न ब्रह्मा शिव करदे डण्डावत बन्दन, सजदयां विच बैठे सीस निवाईआ। प्रकाश दिसे ना कोए सूर्या चन्दन, निरगुण जोत होवे रुशनाईआ। लख चुरासी जम की फाँसी रहे कोई ना बन्धन, बन्दीख़ाना दयां तुड़ाईआ। साचा रस दे के परमानंदन, परमात्म हो के आत्म आपणे विच मिलाईआ। जुग चौकड़ी दीन दयाल ठाकर स्वामी परवरदिगार सांझा यार हो के आवे टुट्टी गंढ्ढण, जुग जन्म दे विछड़े गुरमुख आपणे नाल मिलाईआ। निरगुण निरवैर निराकार जोत सरूप साजण मीत मुरारा हो के आवे नाल हंढण, जगत आयू आरज़ू लहिणा देणा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सूरा सरबंगण, सति सतिवादी आपणी कार कमाईआ। सतिजुग साचे, मेरा मंत्र नाम शब्द चले रुहानी, दर घर साचे वज्जे वधाईआ। लेखा जाणे पंज तत माटी ख़ाकी जिस्मानी, जिस्म वजूद परदा दए उठाईआ। मेहरवान महबूब मुहब्बत विच करे मेहरवानी, महव आपणा कलमा धुर दा नग़मा दए सुणाईआ। सच प्रकाश धुर दा जलवा देवे उपर असमानी, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल पिछला अगला पन्ध मुकाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग

दा झगड़ा मेटे दीवानी, गुर अवतार पीर पैगम्बर शहादत हकीकी देणी भुगताईआ। जन भगत साचे सन्त देणी पए ना किसे कुरबानी, कायम मुकायम हो के आपणा हुक्म दए वरताईआ। पुरख अकाल दीन दयाल आपणा संदेसा जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बरां देवे ना कदे ज़बानी, कलम शाही लेखा कागज नाल वण्ड वण्डाईआ। सो पुरख समरथ आपणी महिमा दस्से अकथ कलयुग अन्त हो प्रगट, लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत घट घट, साध सन्त भगत भगवन्त गुरमुख गुरसिख गुर गुर गुर सतिगुर शब्दी लहिणा देणा सब दा दए चुकाईआ।

२४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ मेहर सिँघ दे गृह पिण्ड जग्राउँ ज़िला लुधियाणा

सतिजुग साचे, साचे नाम दा बख्शे ज़ोर, सो पुरख निरँजण आपणी दया कमाईआ। हरि बिन अवर ना दिसे कोई होर, दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड बैठण सीस निवाईआ। करे प्रकाश अन्धेरे घोर, चार कुण्ट दहि दिशा निरगुण नूर जोत करे रुशनाईआ। मन वासना कलयुग कूड़. क्रिया मेटे चोर, तन माटी ख़ाकी वजूद रहिण कोए ना पाईआ। हँकार विकार पावे कोए ना शोर, शरअ दीन मज़्हब ज़ात पात ऊँच नीच ना कोए लड़ाईआ। निरगुण निरवैर निराकार आत्म परमात्म पकड़े डोर, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त वेख वखाईआ। सति सतिवाद दी सब नूं दस्से सच्ची लोड़, लोड़ींदा सज्जण घर घर मिल के ख़ुशी वखाईआ। जुग जन्म दयां विछड़यां सुरती शब्दी होवे जोड़, जगत विछोड़ा रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जन भगतां भगवान हो के जाए बौहड़, बौहड़ी दरोही करे ना कोए लोकाईआ। अमृत मेघ सिंच बुझाए औड़, तृष्ना तृखा माया ममता मोह चुकाईआ। सन्त सुहेले गुर चेले वेखे कर के ग़ौर, गहर गम्भीर बेनज़ीर मानव ज़ाती विच्चों बाहर कढाहीआ। मुहब्बत विच महबूब बदल देवे तकदीर, तदबीर बेनज़ीर आपणे हथ्थ रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरा धुर दा राह, रहबर हो के दए वखा, लोकमात धरनी धरत धवल उपर दए वड्याईआ। सतिजुग साचे साचा नाम इक्को होवे जबर, जाबर ज़ुल्म दए गवाईआ। दो जहानां भबक लगा के अगम्मी बब्बर, सिँघ शेर वज्जे वधाईआ। काया मन्दिर अंदर सब दी वेखे मढ़ी गोर कबर, माटी ख़ाकी फोले थाउं थाँईंआ। जन भगतां आसा मनसा पूरी करे सध्धर, जगत निरासा रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सति सतिवादी हो के करे अदल, इन्साफ़ आपणा दए समझाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार विच संसार लोकमात जाए बदल, बदला चुकावे बेपरवाहीआ। कूड़ी क्रिया जगत शरअ होवे कतल, नाम खण्डा विच ब्रह्मण्डां इक्को इक वखाईआ। चार

वरन अठारां बरन सच दवारा इक्को दस्से पत्तन, पतिपरमेश्वर बेपरवाह आपणा गृह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे तेरा सति दवारा चरण कँवल दए रखाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दी अगम्मी तुक, मेरा तेरा भेव रहे ना राईआ। पढ़न नाल उज्जल होवे मुख, रसना जेहवा मिले वड्याईआ। जन्म मरन लख चुरासी आवण जावण रहे कोई ना दु:ख, जूनी विच ना कोए भवाईआ। आत्म परमात्म मिल के उपजे साचा सुख, सुख सागर गहर गम्भीर लेखा दए वखाईआ। भगत सुहेले गुरमुख गुरसिख बणा के आपणे सुत, अपराधी दुष्ट दुराचारी हँकारी विकारी पार लँघाईआ। लेखे ला के मानस जन्म मनुक्ख, दर घर साचे देवे माण वड्याईआ। भगवन हो के जन भगतां गोदी लए चुक्क, चार कुण्ट दहि दिशा वेखे थाउँ थाँईंआ। परदा ओहला रहिण ना देवे कोई लुक, सनमुख हो के आपणी खेल वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग साचे तेरा मालक इक्क, ख़ुदा ख़ुदी नूं ख़ादम दए बणाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दा होवे होका हक, हकीकत इक्को इक जणाईआ। वरन बरन ज़ात पात रहिण देवे कोई ना शक, मज़्हबां विच्चों बाहर कढाहीआ। चार कुण्ट दहि दिशा सेवा करे अणथक्क, दिवस रैण भज्जे वाहो दाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म सब नूं दस्स के मत, ब्रह्म विद्या दए समझाईआ। जुग जन्म दे विछड़े रहे तप, कलयुग माया अग्नी रहे जलाईआ। तिन्हां मेला होवे पुरख समरथ, हरि स्वामी अन्तरजामी वेखे चाँईं चाँईंआ। निज नेत्र लोचन नैण खोल्ह के अक्ख, आखर आपणा जोड़ जुड़ाईआ। सृष्टी दृष्टी दीन दुनी नालों कर के वक्ख, दर ठांडा दए जणाईआ। जिस गृह मन्दिर अंदर पारब्रह्म पतिपरमेश्वर रिहा वस, धुर दा मालक ख़ालक प्रितपालक आपणा डेरा लाईआ। सुरती शब्दी सांझा होवे जस, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी लेखा अवर ना कोए रखाईआ। जन भगतां अन्तर आत्म अमृत दे के अगम्मी रस, रहबर हो के रस्ता दए वखाईआ। सच दवारा एकँकारा नाम भण्डारा खोल्ह के हट्ट, बण वणजारा विच संसारा एकँकारा भगतां झोली पाईआ। सतिजुग साचे तेरा साचा धर्म चलाए रथ, रथ रथवाही बेपरवाही नूर इलाही आपणी सेव कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हर हिरदे अंदर वस, कूड़ी क्रिया करे भख, गुरमुख वक्ख रहिण कोए ना पाईआ।

२४ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड गुड़्हे ज़िला लुधियाणा

सतिजुग साचे, साचे नाम दा चले इक परवाह, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी दया कमाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल गुर अवतार पैगम्बर करन वाह वाह, वाहवा सतिगुर तेरी बेपरवाहीआ। निरगुण सरगुण सरगुण निरगुण ढोले सारे लैण गा, नाद शब्द धुन अगम्मी वज्जे वधाईआ। सति स्वामी अन्तरजामी पुरख बिधाता बणे मलाह, इक अकल्ला आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा खेल खिलाईआ। दृष्टी अंदर दस्स के सच्चा राह, रहमत विच सहमत करके आपणे नाल लए मिलाईआ। कायनात दस्स के जलवा नूरी ख़ुदा, इस्म आज़म इक्को दए समझाईआ। लाशरीक वाहिगुरू कदे ना होवे जुदा, राम रमईआ हर घट सोभा पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया जगत वासना मानव ज़ाती अंदरों दए गवा, गवाह शहादत हरि का नाम दए भुगताईआ। अमृत मेघ निझर झिरना धुर दी धारों दए चुआ, बूंद स्वांती कमलापाती इक्को इक टपकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल सच्चा शहिनशाह, शाह पातशाह हुक्में अंदर आपणा हुक्म वरताईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दी चले एका धार, धरनी धरत धवल मिले वड्याईआ। जिस दी नव नौ चार किसे ना पाई सार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी सिफ्तां विच ना कोए सालाहीआ। सो लेखा जाणे करनी दा करता अगम्म अपार, अलख अगोचर आपणे हथ्थ रखे वड्याईआ। जिस दा राह तक्कदे गए सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जुग चार, बिन अक्खां अक्ख नैण उठाईआ। सो इक इकल्ला दस्स सच महल्ला खेल करे आप निरँकार, दूजा संग ना कोए रखाईआ। माया ममता कूड़ विकार सुट्ठे डूंग्घी गार, गहर गम्भीर बेनज़ीर लातस्वीर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचे तेरा लहिणा देणा पूरब तेरी झोली पाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दी वज्जे इक रबाब, तन्द सितार नज़र कोए ना आईआ। आत्म परमात्म मेला मिले हक अहिबाब, मुहब्बत विच महबूब आपणी ख़ुशी मनाईआ। बिना सजदे सिर होवे आदाब, बिना चरण कँवल धूढ़ मस्तक ख़ाकी ख़ाक रमाईआ। दरगाह साची सच मनारा दिसे इक महिराब, छप्पर छन्न अवर ना कोए छुहाईआ। सतिजुग तेरा लहिणा देणा लेखा लिख्या विच ओस किताब, जिस दा हरफ़ हरूफ़ अलिफ़ ये विच वण्ड ना कोए वण्डाईआ। परवरदिगार सांझा यार पारब्रह्म पतिपरमेश्वर करे आप इन्साफ़, अदल इक्को इक दृढ़ाईआ। कलयुग कूड़ा रहिण ना देवे मात गुसताख़, सति सच सति सतिवादी आप प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, दीन दुनी कर इतफ़ाक, पिछला लहिणा देणा करे बेबाक, अगला हिसाब आपणे हथ्थ रखाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दा होवे नाअरा, नर नरायण तेरी वड्याईआ।

दीन मज़्हब ज़ात पात कोई ना रहे दायरा, दाअवे नाल खारज दाअवे सारे सब दे दए कराईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल प्रभ दा हुक्म चले ज़ाहरा, ज़ाहर बातन हाज़र नाम डंका राउ रंका इक्को करे शनवाईआ। जिस दा लेखा लिख ना सके कोई शायरा, मुशाइरयां विच सिफ्त ना कोए सालाहीआ। सो करनी दा करता करे कराए हक नबेड़ा, कलयुग कूड़ा झेड़ा दए चुकाईआ। सतिजुग तेरा सति धर्म वसाए इक्को खेड़ा, बन्द किवाड़ी कायां खिड़की अंदरों दए खुल्हाईआ। साची सिख्या सच भरवासा देवे तेरा मेरा, आत्म परमात्म मिल के वज्जे हक वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरा साचा सच धर्म दा लाए डेरा, कलयुग गेड़ा अन्तिम दए गवाईआ।

२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ महिंदर सिँघ दे गृह पिण्ड दाखे ज़िला लुधियाणा

सति धर्म भगतन ज़ात, सच मिले नाम वड्याईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी रात, सतिगुर प्रेम होवे रुशनाईआ। सति सतिवादी मिले अगम्मी गाथ, आत्म परमात्म हक पढ़ाईआ। सहायक हो के पुरख अबिनाशी नायक, करता शहिनशाहीआ। सच दुआर कराए निवास, भूमिका इक्को इक वड्याईआ। जोती नूर कर प्रकाश, प्रकृती लहिणा दए मुकाईआ। जन्म कर्म कर रास, रस्ता आपणा इक दरसाईआ। जिस गृह कदे ना होवे विनास, सो मन्दिर दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सची सरनाईआ। सति धर्म जन भगतां मूल, अमोलक वस्त आप वरताईआ। हरि प्रीत लोकमात ना जावण भूल, अनभुल दए समझाईआ। साचे नाम दा दस्स असूल, असल मालक दए प्रगटाईआ। मेला मेल के कन्त कन्तूहल, नर नरायण आपणे रंग रंगाईआ। पूरब जन्म दा लहिणा कर वसूल, लेखा अवर रहे ना राईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां बख्श के चरण धूल, धूढ़ी टिक्का दए लगाईआ। सति धर्म जन भगतां चाढ़े रंग, रंगत भगतां नज़री आईआ। दोहां विचोला सूरा सरबंग, समरथ सच्चा शहिनशाहीआ। सुरती शब्दी दे अनन्द, मंगल आपणा नाम सुणाईआ। ख़ुशी कर के बन्द बन्द, बन्दीख़ाना दए तुड़ाईआ। कूड़ी क्रिया कर खण्ड खण्ड, खण्डा नाम शस्त्र इक वखाईआ। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, डोरी आपणी तन्द बंधाईआ। मेहरवान हो बख्शंद, सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सोहँ ढोला दस्स के छन्द, सहिँसे पूरब दए गंवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आवण जावण लख चुरासी मेट के पन्ध, जन भगतां भगत दवारे लए टिकाईआ।