२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ नाहर सिँघ दे गृह पिण्ड रकबा ज़िला लुधियाणा
जन भगतां प्रभ देवे सति धर्म, नाम सच मिले वड्याईआ। उत्तम सृेष्ट कर के मानस ज़ाती कर्म, निहकर्मी प्रभ आपणी दया कमाईआ। सच दवारा बख्श के आपणी सरन, मेहरवान हो सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। लख चुरासी भय चुकाए जम्मण मरन, जम की फाँसी दए कटाईआ। साची तरनी संसार सागर दस्से तरन, तारनहार समरथ स्वामी आपणा भेव खुल्हाईआ। झगड़ा मुका के ज़ात पात वरन बरन, आत्म ब्रह्म पारब्रह्म परदा दए उठाईआ। निज नेत्र खोल्ह के हरन फरन, निज आत्म निजानंद परमानंद एका रंग रंगाईआ। साची मंज़ल दस्से चढ़न, काया मन्दिर अंदर नौ दवारे पार कराईआ। साचा नाम कलमा दस्से पढ़न, तूं मेरा मैं तेरा सोहला इक्को राग अल्हाईआ। सचखण्ड दवारे दस्से वड़न, जगत वासना माया ममता मोह विच्चों बाहर कढाहीआ। करे खेल करनी दा करता आपणी करनी करन, दूजा संग ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां दए इक वर, सति सच झोली दए टिकाईआ। जन भगतां देवे सति सच पुरख अबिनाशा, दीन दयाल दया निध ठाकर आपणी दया कमाईआ। चरण प्रीती साची नीती एका धुर भरवासा, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर आपणी बूझ बुझाईआ। सच दवारे वखाए अगम्मी खेल तमाशा, जिस नूं जगत नेत्र वेखण कोए ना पाईआ। निरगुण नूर जोत करे प्रकाशा, अन्ध अन्धेरा दए मिटाईआ। शब्द सुणाए अगम्मी नादा, धुन आत्मक राग अल्हाईआ। मंत्र दस्स के बोध अगाधा, सतिगुर शब्द करे पढ़ाईआ। मेल मिलाए शाहो भूप वड राजन राजा, शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। जगत जगदीश दो जहान संवारे काजा, करनी दा करता कुदरत दा मालक ख़ालक ख़लक वेख वखाईआ। शाहो भूप दरगाह साची बण नवाबा, धुर फ़रमाना एकँकारा इक्को इक प्रगटाईआ। लेखा जाणे चार वरन अठारां बरन सन्तन साधा, भगत सुहेले गुरू गुर चेले लए मिलाईआ। कीता कौल इकरार गुर अवतार पैगम्बर पूरा करे वहिदा, कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार आपणा वेस वटाईआ। हुक्में अंदर कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे बकायदा, सतिजुग काइदा कानून आपणा दए समझाईआ। जन भगत सुहेले गुरमुख गुरसिख हरिजन सूफ़ी सन्त फ़कीर कर अलाइदा, धुर दा इलम आलम अलूम आप पढ़ाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल निरगुण धार मात गर्भ कदे ना होवे पैदा, जोती जोत जोत नाल मिलाईआ। सतिजुग साचे नाम भण्डार बख्शश करे अनायता, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, जन भगतां देवे इक वर, सति धर्म धुर दी धार आप समझाईआ। जन भगतां सति धर्म दा करे आप मिलाप, मिलणी हरि जगदीश कराईआ। आत्म परमात्म तूं मेरा मैं तेरा दस्स के जाप, रसना जेहवा बत्ती दन्द दस्से सिफ्त सालाहीआ। कोट
जन्म दे पूरब मेट देवे पाप, पतित पुनीत गुरमुख दए बणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट अन्धेरी रात, सति सतिवादी साचा चन्द करे रुशनाईआ। जो गुर अवतार पैगम्बर भविख्तां विच गए आख, सो साहिब समरथ महिमा अकथ बोध अगाध दए जणाईआ। पूरा करे शब्दी भविख्ती वाक्, वाकफ़िकार हो के खोजे थाउँ थाँईंआ। सतिजुग साचे चार वरन अठारां बरन कर इतफ़ाक, नाता धर्म सति आपणे नाल जुड़ाईआ। दीन मज़्हब दा झगड़ा करे कोई ना चाक, चाकरी कूड़ ना कोए वखाईआ। सब नूं एका एकँकारा पुरख अकाला गाउणी पए गाथ, चार कुण्ट दहि दिशा इक्को वज्जे नाम वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्टी दृष्टी अंदर वेखे मार झाक, परदा ओहला काया माटी रहिण कोए ना पाईआ।
२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ नाजर सिँघ दे गृह पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
सति धर्म कहे मैं भगतां सेवादार, सेवा विच्चों चाकरी सच कमाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच बरख़ुरदार, बरख़लाफ़ी अंदरों दयां कढाहीआ। रीती नीती विच करां सच प्यार, प्रीती विच मुहब्बत दयां जणाईआ। भेव अभेदा खोल्हां नाल विसथार, सतिगुर शब्दी नाता जोड़ां सहिज सुभाईआ। मन विकारा मेट कूड़ विकार, नाउँ निरँकारा इक जणाईआ। गुरमुखां पा के साची सार, मनमुखां कोलों पल्लू दयां छुडाईआ। दक्ुखां विच दस्स के चरण प्यार, सुखां दा सागर पुरख अकाल दयां दृढ़ाईआ। मनमुखां विच कर उज्यार, गुरमुख गुरसिख नाम धराईआ। सच करा के वणज वपार, वणजारे धुर दे दयां बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर मेरे हथ्थ रखाईआ। सति धर्म कहे मैं भगतां चाकर, चक्रवर्ती समझ कोए ना आईआ। पुरख अबिनाशी घर विच मेलां ठाकर, ठग्गां चोरां कोलों खैहड़ा दयां छुडाईआ। अमृत नाम भण्डारा दस्सां डूँग्घा सागर, काया माटी अंदर सोभा पाईआ। भाग लगा के साढे तिन्न हथ्थ कंचन गढ़्ह गागर, गहर गम्भीर बेनज़ीर दयां वखाईआ। दर घर ठांडे बख्शां एका आदर, अदरश इक्को इक समझाईआ। कुदरत दा मालक मेलां कादर, कदीम दा विछड़या जोड़ जुड़ाईआ। सतिगुर शब्द जणावां बहादर, सूरबीर वड वड्याईआ। जिस दी भगत उधारना आदत, जुग चौकड़ी वेख वखाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां दस्से इबादत, सिख्या धुर दी करे पढ़ाईआ। बुद्धी दी बुद्धी विच्चों कढ्ढे ल्याकत, बेसमझां आप समझाईआ। आत्म परमात्म दस्स शनाखत, शरअ दा लेखा दए चुकाईआ। दीन दयाल हो के करे सख़ावत, बख्शिश रहमत झोली पाईआ। मनसा मन ना रहे बग़ावत, गढ़्ह हँकारी डेरा ढाहीआ। जूठ झूठ मेट
अलामत, इलम आपणा दए जणाईआ। निरगुण हो के देवे ज़मानत, सही सलामत हो के वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सति धर्म बख्शे इक नयामत, वस्त अगम्मी झोली पाईआ। सति धर्म कहे मैं भगतां संगी, आदि जुगादि सेव कमाईआ। वस्त दवावां मूँहों मंगी, जो अन्तर अन्तर उपजाईआ। सदा भज्जा फिरां पैरीं नंगीं, बिन कदमां पन्ध मुकाईआ। आपणे दर आउण ना देवां कोई पखण्डी, कूड़ कुड़यारां डेरा ढाहीआ। साचे मार्ग दी दस्स के डण्डी, राह इक्को दयां वखाईआ। जित्थे वासना रहे मूल ना गंदी, सुगंधी नाम दयां भराईआ। नेत्र अक्ख रहे ना अन्धी, लोचन इक्को दयां खुल्हाईआ। मिले मालक सूरा सरबंगी, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जिस दी नाम कटार अनोखी चण्डी, चण्डालां करे सफ़ाईआ। रहिण देवे ना कोए घमंडी, घाउ लाए बेपरवाहीआ। जन भगतां सुणा के धुर दा छन्दी, सहिँसा पिछला दए चुकाईआ। धुर दे नाम दी ला पाबन्दी, नाता आत्म परमात्म जोड़ जुड़ाईआ। लख चुरासी आवण जावण रहिण ना देवे तंगी, दर दर चार कुण्ट ना कोए भवाईआ। साची मंज़ल गुरमुख जाण लँघी, सतिगुर किरपा पन्ध मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आपणे नाम जाए रंगी, रंगत आपणे नाम वखाईआ।
२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ मंगल सिँघ दे गृह पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
सति धर्म कहे प्रभ इक्को तेरी होवे पूजा, इष्ट सब दा नज़री आईआ। मानव ज़ाती भाव रहे ना दूजा, द्वैत विच ना कोए लोकाईआ। अन्तर भेव खोल्ह गूझा, गहर गम्भीर आपणा परदा आप उठाईआ। नाभी कँवल कर ऊधा, बूँद स्वांती अमृत झिरना दे झिराईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग बण के बैठा रिहों गूंगा, आपणी आवाज़ ना कोए अल्हाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां आपणे नाम दा देंदा रिहों झूंगा, जुग चौकड़ी वस्त अमोलक थोड़ी थोड़ी वरताईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई दे समझाईआ। सति धर्म कहे प्रभ इक्को दिसे तेरा दवार, सचखण्ड दवारा नज़री आईआ। जित्थे झुकदे गुरू अवतार, पैगम्बर बैठे सीस निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव भिखार, देवत सुर झोलीआं डाहीआ। रवि ससि सेवादार, मण्डल मण्डप चाकर नज़री आईआ। चार युग पनिहार, दर ठांडे सेव कमाईआ। शब्द नाद धुन्कार, अगम्मी राग अलाहीआ। लग्गी रहे बहार, अमृत बरखे बेपरवाहीआ। दीआ बाती कमलापाती जगे अपार, अपरम्पर स्वामी तेरा नूर होवे रुशनाईआ। सो मार्ग दे संसार, जो आपणे विच रिहा छुपाईआ। नव नौ चार दा पूरा कर उधार, जुग
चौकड़ी बैठे पन्ध मुकाईआ। कलयुग अन्तिम पा सार, महासार्थी वेख वखाईआ। चार वरन अठारां बरन होए लाचार, दुखियां दर्द ना कोए वण्डाईआ। दहि दिशा हाहाकार, धीरज धीर ना कोए धराईआ। पढ़ पढ़ थक्के वेद चार, शास्त्र सिमरत वेद पुराण ढोले गाईआ। गीता ज्ञान कर इज़हार, अञ्जील कुरानां नाअरा हक सुणाईआ। सांझा मिले ना कोए यार, खाणी बाणी दए ना कोए दुहाईआ। गुर अवतार पैगम्बर गए हार, हिरदे हरि ना कोए वसाईआ। जग माया विसरया करतार, कुदरत दे मालक तेरी कदर कोए ना पाईआ। अबिनाशी करते बल धार, बल बावन दए गवाहीआ। सारे तेरी करदे इंतजार, लोकमात बैठे राह तकाईआ। शाह पातशाह सच्ची सरकार, शहिनशाह आपणा फेरा पाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर इक्को तेरा होवे जैकार, दूजा नाम ना कोए ध्याईआ। जिधर वेखण नज़री आए इक्को एकँकार, अकल कलधारी आपणा खेल खिलाईआ। तेरा नाम डंका वज्जे अपार, पारब्रह्म ब्रह्म देणा आप समझाईआ। कोई ना रहे मूर्ख मुग्ध गवार, कूड़ कुड़यार डेरा देणा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म कहे तेरा होवे प्यार, पृथ्मी आकाश प्रकाश इक्को नज़री आईआ।
२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ पाखर सिँघ दे गृह पिण्ड मोही ज़िला लुधियाणा
सति धर्म कहे प्रभ मेट कूड़ा कर्म, कलयुग क्रिया चार कुण्ट दहि दिशा रहिण कोए ना पाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल साची दस्स आपणी सरन, परवरदिगार सांझा यार जलवागर इक्को नज़री आईआ। झगड़ा रहे ना दीन दुनी ज़ात पात वरन बरन, आत्म परमात्म बोध अगाध शब्द नाद दे सुणाईआ। तूं मेरा मैं तेरा जीव जंत साध सन्त सारे इक्को ढोला पढ़न, एका दूजा भेव रहे ना राईआ। साची मंज़ल हक हकीकत वाली तेरी चढ़न, मँझधार विच संसार अन्त ना कोए रुढ़ाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार तेरा जोती दर्शन करन, सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी आपणा नूर देणा चमकाईआ। पुरख अबिनाशी करनी दा करता मालक ख़ालक प्रितपालक इक्को वरन, दूजा कन्त सुहाग ना कोए हंढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा तेरी ओट तकाईआ। सति धर्म कहे पुरख अकाल दीन दयाल तेरे नाम दी होवे झलक, चार कुण्ट दहि दिशा इक्को नूर नज़री आईआ। सच प्रीती मालक महबूब देहु ख़लक, ख़ालक तेरी बेपरवाहीआ। निज नेत्र लोचन नैण खोल्ह अगम्मी पलक, नूर नुराना शाह सुल्ताना इक्को नज़री आईआ। कूड़ी क्रिया मन वासना रहे कोई ना चलत, हउमे हंगता गढ़्ह देणा तुड़ाईआ। क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश चार वरन अठारां बरन बणा
धुर दी संगत, सगला संग सूरे सरबंग आपणा आप जणाईआ। बोध अगाध दीन दयाल बण अनादी पंडत, साचा कलमा कायनात आलमां दे समझाईआ। तेरा नाम निधान श्री भगवान कदे ना होवे खण्डत, खण्ड ब्रह्मण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल तेरा ढोला गाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया लेखा मेट अन्त, अन्तश्करन सब दा वेख वखाईआ। सतिजुग साची रुत मौले बसन्त, चार कुण्ट दहि दिशा परफ़ुलत दे कराईआ। गुर अवतार पैगम्बर तैनूं कह के गए बेअन्त, बेपरवाह तेरे हथ्थ वड्याईआ। भविख्तां विच तेरी लिख के गए सनद, सन्त सुहेले गुरू गुर चेले बैठे राह तकाईआ। सति दुआर एकँकार करां मिन्नत, डण्डावत बन्दना कह के सीस निवाईआ। साचे धर्म दी बख्श आपणी हिम्मत, हौसला नाम देणा वधाईआ। मनुआ मन करे कोई ना इल्लत, दहि दिशा ना उठ उठ धाईआ। कलयुग कूड़ ख़ुआरी मेट ज़िल्लत, ज़ाहर ज़हूर दया कमाईआ। समरथ स्वामी अन्तरजामी तेरा दिसे कोई ना निन्दक, हर घट अन्तर आपणा नाम देणा प्रगटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा सच्चा वर, सतिजुग सच्चा ढह प्या सरनाईआ। सति धर्म कहे मेरे निरँकार, निरवैर तेरी सेव कमाईआ। दर ठांडे बण भिखार, मांगत हो के झोली डाहीआ। शब्द अगम्मी भर भण्डार, जगत नेत्र नज़र किसे ना आईआ। कलयुग अन्त वेखणा लख चुरासी संसार, जीव जंत रहे कुरलाईआ। नौ सत्त हाहाकार, नव नौ पन्ध ना कोए मुकाईआ। कागत कलम लिख लिख गए हार, शाही रो रो रही कुरलाईआ। हिरदे अंदर वस्या नज़र ना आवे करतार, कुदरत दा मालक बैठा मुख छुपाईआ। पुरख समरथ हो उज्यार, निरगुण नूर जोत कर रुशनाईआ। तूं साहिब स्वामी सिरजणहार, इक अकेला वड वड्याईआ। साचा मार्ग सृष्टी दृष्टी अंदर दस्स संसार, कूड़ कुटम्ब अंदरों देणा कढाहीआ। आपणे हुक्म अंदर मन वासना कर ग्रिफ़तार, बचया रहिण कोए ना पाईआ। मंज़ल रहे ना कोए दुष्वार, दूती दुष्ट देणे मुकाईआ। सति धर्म कहे तेरे चरणां घोली इक्को होवे निमस्कार, दूजा देव ना कोए मनाईआ। साचा डंका वज्जे दो जहान, राउ रंका इक्को कर शनवाईआ। दुआर बंका सोहे श्री भगवान, भगत सुहेले नाल मिलाईआ। बार अनका नमस्ते कर प्रणाम, डण्डावत सजदा कर के सीस झुकाईआ। दीन दुनी बदल दे विधान, धुर फ़रमाना इक समझाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग मंगदे गए दान, दर दरवेश हो के अलख जगाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव करन ध्यान, सिर सके ना कोए उठाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त हो मेहरवान, महबूब मुहब्बत आपणी दे समझाईआ। साचा मन्दिर धुर दा दस्स मकान, काया काअबा इक सुहाईआ। अमृत आत्म बख्श पीण खाण, जगत तृष्ना भुक्ख मिटाईआ। दीपक जोती जगे महान, कमलापाती करे रुशनाईआ। शब्द अगम्मी दे धुनकान, जगत राग ना कोए अल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर,
सतिजुग साचा मंगे वर, चरण कँवल इक्को ध्यान लगाईआ। सति धर्म कहे प्रभू कर बख्शीश, बख्शिश रहमत तेरी नज़री आईआ। तूं आदि जुगादी नित नवित मालक जगदीश, जगदीशर तेरी ओट तकाईआ। लख चुरासी जीव जंत अन्तर बदल दे नीत, मन का मणका दे भवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म गाए साचा गीत, दूजा नाउँ ना कोए वड्याईआ। काया माटी तन वजूद पंज तत कर हेत, त्रैगुण अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी जुग गए बीत, कलयुग वेला अन्तिम अन्त दए गवाहीआ। झगड़ा मुका हस्त कीट, ऊँच नीच इक्को घर वसाईआ। गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणी दस्स हक तमीज़, परम पुरख परमात्म आत्म मेला लैणा मिलाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कर के गए वसीअत, लेखा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा इक्को कर नसीहत, निसबत आपणे हथ्थ रखाईआ। तेरे नाम दी होवे वड अहिमीअत, मूर्ख मूढ़्ह मुग्ध चतुर सुघड़ सुजान दे बणाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म भेव खुल्हा आपणा असल असलीअत, परदा ओहला रहिण कोए ना पाईआ। जन भगतां साचे सन्तां गुरमुखां गुरसिखां शब्दी गोबिन्द जणां धुर दी वलदीअत, वालदा वालिद अवर ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचे सचखण्ड दवारा एकँकारा दर ठांडे झोली डाहीआ। सति धर्म कहे प्रभ इक्को तेरे चरण होवे निमस्कार, दूजा इष्ट ना कोए मनाईआ। साचे नाम होवे प्रचार, पर्चा कूड़ ना कोए वखाईआ। हर घट तेरा नूर नज़री आए हो उज्यार, बेनज़ीर आपणी नज़र बदलाईआ। घट घट अन्तर निरंतर हो के पा सार, बसन्तर अग्नी देणी बुझाईआ। गुर अवतार पैगम्बर मंत्र दे के गए वारो वार, वारता तेरी बोध अगाध लिखाईआ। वारस बण आप करतार, कुदरत दे मालक वेख वखाईआ। तेरा खेल अगम्म अपार, अलख अगोचर तेरे हथ्थ वड्याईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी तेरी पा ना सके सार, बेअन्त बेपरवाह कह के तेरा शुकर मनाईआ। सचखण्ड निवासी जोत प्रकाशी सृष्ट सबाई दे आधार, निज घर आपणा डेरा लाईआ। प्रीती रीती नीती अंदर कर प्यार, पारब्रह्म आपणी दया कमाईआ। खेल अनडीठी तेरी अपर अपार, जगत नेत्र दिस किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सिख्या दे सिरजणहार, साख्यात कायनात आबेहयात अमृत आत्म मुख चुआईआ। सति धर्म कहे प्रभ दीन दुनी बदल दे रीत, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर तेरी ओट रखाईआ। आत्म परमात्म ढोला धुर दा दस्स गीत, गहर गम्भीर इक्को नाम देणा पढ़ाईआ। झगड़ा रहे ना मन्दिर मसीत, काया काअबा देणा वखाईआ। जिस घर बैठा रहें अतीत, त्रैगुण विच कदे ना आईआ। लख चुरासी लैणी जीत, हर हिरदा फोल फुलाईआ। नाम भण्डारा दे अनडीठ, काया झोली देणी भराईआ। करवट लै बदल पीठ, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी आपणी
दया कमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा निरगुण सरगुण तेरी करन उडीक, भगत सुहेले जन बैठे राह तकाईआ। कूड़ी क्रिया कलयुग बदल तारीक, तवारीख आपणी दे समझाईआ। सदी चौधवीं अन्तिम रही बीत, मुहम्मद बैठा सीस निवाईआ। ईसा मूसा तक्कण ला के नीझ, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। नानक गोबिन्द वेखण हक तबीब, मरीज़ां दा मालक बेपरवाहीआ। जो हर घट वसे करीब, दूर नेड़ा पन्ध मुकाईआ। जुग बदलणा तेरा खेल अजीब, जगत विद्या समझ कोए ना आईआ। कलयुग अंदर सतिजुग दे तरतीब, तर्हा तरीका आपणा दे दृढ़ाईआ। दीन दुनी बदल दे नसीब, हुक्में अंदर हुक्म भवाईआ। लेखा मुका अमीर ग़रीब, ग़ुरबत कूड़ी बाहर कढाहीआ। सच दवारा काया मन्दिर अंदर लँघ दहलीज़, नौ दवारे पैंडा दे मुकाईआ। जन भगत सुहेला वेख आपणा अज़ीज़, प्रेमी प्यारा मित्र बण के हो सहाईआ। साचे नाम दी दस्स तमीज़, तमअ अंदरों देणी कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा सच दवारे झोली डाहीआ। सति धर्म कहे प्रभ किरपा कर मेहरवान, मेहर नज़र पार कराईआ। समरथ पुरख आदि जुगादी दयावान, जुग चौकड़ी तेरी खेल नज़री आईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग बीतया विच जहान, अन्तिम लहिणा देणा दे चुकाईआ। गुर अवतार पैगम्बर बोलण बिना ज़बान, सचखण्ड दुआर एकँकार रहे सुणाईआ। कूड़ी क्रिया जहालत रहे ना विच जहान, जीवां जंतां साधां सन्तां अंदरों कर सफ़ाईआ। साचे दर वखा इक निशान, धर्म निशाना दो जहानां नज़री आईआ। एको नाम सर्ब करन परवान, परवाने घर घर दे फड़ाईआ। मनुआ रहे ना कोए शैतान, शरअ दीन ना कोए लड़ाईआ। सिदक सबूरी साचा दस्स इक ईमान, इबादत इक्को दे जणाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म नूरी होवे सर्ब ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा देणा मिटाईआ। पुरख अकाल पतिपरमेश्वर परवरदिगार सांझा यार सारे गाण, गावत गावत आपणी ख़ुशी मनाईआ। बुद्धी रहे ना कोए अंञाण, सुरती शब्द नाल मिलाईआ। घर नज़री आए गोपी काहन, रमईआ राम परदा देणा उठाईआ। हज़रतां वाला देणा पैग़ाम, ईसा मूसा मुहम्मद लहिणा देणा चुकाईआ। नानक गोबिन्द कर परवान, परम पुरख आपणा परदा देणा उठाईआ। सतिजुग साचा मार्ग दस्स आसान, एहसान सिर ना कोए उठाईआ। तूं देवणहारा श्री भगवान, जुग चौकड़ी झोली रिहा भराईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त बण के धुर दा कन्त ग़रीब निमाणयां दे माण, माया ममता मोह आपणा नाम वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल सदा महान, महिमा अकथ कथनी कथ ना सके राईआ।
२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ गुरनाम सिँघ दे गृह पिण्ड बुढेल ज़िला लुधियाणा
सति धर्म कहे मेरे महबूब, मालक ख़ालक तेरी बेपरवाहीआ। गृह मन्दिर दस्स हक मंज़ले मकसूद, जूह इक्को दे वखाईआ। जित्थे लोड़ रहे ना हज़ारा दरूद, इस्म आज़म तेरा नूर नज़री आईआ। जोती ज़ाते हो के मिल महबूब, मुहब्बत तेरी भाईआ। लेखा रहे ना तन वजूद, वजह आपणी दे समझाईआ। झगड़ा मुका तन कलबूत, कलमा इक्को दे पढ़ाईआ। नज़री आवें चारे कूट, दहि दिशा होवे रुशनाईआ। लेखा शरअ ना रहे जूठ झूठ, सति सच देणा दृढ़ाईआ। प्यार मुहब्बत विच जाणा तुठ, बेनज़ीर अक्ख खुल्हाईआ। अमृत जाम देणा घुट, आबेहयात हयाती दे बदलाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीर आपणी गोदी लै चुक्क चार कुण्ट वेख वखाईआ। दीन मज़्हब ऊँच नीच राउ रंक रहे कोई ना दु:ख, दुखियां दर्द देणे मिटाईआ। तेरे मिलण दी रूह बुत्त लग्गी रहे भुक्ख, प्यास आपणा कलमा देणा समझाईआ। लख चुरासी विच्चों वेख मानस मानव मानुख, भेव अभेदा आपणा दे खुल्हाईआ। सुफल करा जनणी कुक्ख, लोकमात दे वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका होवे तेरी ओट, दूसर सीस ना किसे झुकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दा होवे जैकारा, जै जै कार करे लोकाईआ। इक्को इष्ट होवे संसारा, दृष्टी अंदर तेरा ढोला गाईआ। तेरा नाम लग्गे प्यारा, प्रीतम प्रेम प्यार देणा वधाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सच चले तेरी धारा, धरनी धरत धवल तेरी ख़ुशी मनाईआ। गुर अवतार पैगम्बर जाण बलिहारा, बलिहारी सतिगुर साचे ढोला गाईआ। वाहिद तेरा नूर होवे उज्यारा, जोती जाता डगमगाईआ। सचखण्ड इक्को दस्स सर्ब दवारा, थिर घर गुरमुख लैणे मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा दर दर दरवेश हो के अलख जगाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दा दो जहान वज्जे नगारा, निगाह सब दी दे बदलाईआ। अन्तर आत्म दे हुलारा, कलयुग जीव आलस निंद्रा विच्चों बाहर कढाहीआ। कूड़ी क्रिया गढ़्ह तोड़ हँकारा, हुक्म हाकम आपणा लैणा मनाईआ। सब दा बण मीत मुरारा, मित्र हो के वेख वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा मेट अंध्यारा, साचा चन्द एकँकारा इक्को देणा चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, साहिब स्वामी अन्तरजामी भिक्खक हो के मंग मंगाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दा इक्को होवे ढोला, गीत गोबिन्द इक्को नज़री आईआ। तेरा शब्द सतिगुर होए विचोला, पंज तत दी लोड़ रहे ना राईआ। तूं हर घट वस्या मौला, बिस्मिल हो के आपणी खेल खिलाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरा कर कौला, इकरार आपणा देणा निभाईआ। लेखा मुका धरनी धौला, धर्म दवारा इक प्रगटाईआ। दीन दुनी बदल दे चोला, चोजी प्रीतम आपणा खेल
वखाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म पारब्रह्म ब्रह्म गाए सब सोहला, राग नाद मिल के वज्जे वधाईआ। चार वरन अठारां बरन मानस ज़ाती इक्को होवे बोला, अनबोलत आपणा नाम देणा समझाईआ। जीव जंत साध सन्त तेरे दर दा होवे गोला, दूजी चाकरी ना कोए कमाईआ। दीन मज़्हब ज़ात पात पा सके कोई ना रौला, आत्म ब्रह्म सर्ब देणा समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहान ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल निरगुण सरगुण बण तोला, नाम खण्डा विच ब्रह्मण्डां अनडिठा आपणा आप उठाईआ।
२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ साधू सिँघ दे गृह पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दी साची होवे सिख्या, चौदां विद्या जगत पढ़ाईआ। बोध अगाध पा भिच्छया, भिक्खक दीन दुनी लै बणाईआ। आपणा भविख्त वेख लिख्या, जो गुर अवतार पैगम्बर गए लिखाईआ। तेरा हुक्म किसे ना मेटया, भाणे अंदर विष्न ब्रह्मा शिव बैठे सीस निवाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल सचखण्ड सच सिँघासण सच स्वामी लेटया, बिन पावा चूल छप्पर छन्न सोभा पाईआ। कलयुग अन्त पारब्रह्म पतिपरमेश्वर बण खेवट खेटया, जगत मलाह हो के सेव कमाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा इक्को नज़री आवे नेतया, शाहो भूप शहिनशाह तेरा रूप अलाहीआ। अंदर वड़ मन्दिर चढ़ जीव जंत साध सन्त खोल्ह आपणा भेतया, भाण्डा भरम भउ देणा भन्नाईआ। तेरा प्रकाश पुरख अबिनाश जग नेत्र किसे ना वेख्या, दोए नैणां नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति दवारे तेरी मंग मंगाईआ। सति धर्म कहे प्रभ हो कृपाल, कृपानिध आपणा परदा दे उठाईआ। दयानिध दीन दयाल, दीनां नाथा तेरी ओट तकाईआ। सच दवारा विच संसारा वखा इक्को धर्मसाल, धर्म दी धार दे समझाईआ। जिस गृह वसण शाह कंगाल, ऊँच नीच नज़र कोए ना आईआ। दीनां मज़्हबां विच्चों कर बहाल, शरअ ज़ंजीर देणा कटाईआ। आत्म परमात्म परमात्म आत्म मेल आपणे नाल, मन दी नालिश देणी चुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया आपणे लेखे पा घाल, जिस घायल कीती जगत लोकाईआ। सतिजुग साचा लोकमात भेज आपणा लाल, पूत सपूता हो के सेव कमाईआ। सति धर्म बणा दलाल, विचोला आपणा नाम प्रगटाईआ। सच बेनन्ती मन्न स्वाल, अरज़ आरज़ू तेरे अगे रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा सच दवारे ख़ुशी वखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दी इक्को लग्गे चोट, चोटी चढ़ के सब नूं दे जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मन वासना रहे कोई ना खोट, माया ममता मोह देणा
मिटाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, जोती जाते इक्को तेरा नूर होवे रुशनाईआ। पारब्रह्म ब्रह्म साची तेरी गोत, दूजा वरन कम्म किसे ना आईआ। झगड़ा वेख चौदां लोक, चौदां तबक रहे कुरलाईआ। चौदां विद्या तेरा समझ ना सके सलोक, सोहला हक ना कोए दृढ़ाईआ। मुल्ला शेख़ मुसायक तेरे नाम दी लैंदे मोख, मुफ्त तेरा नाम ना कोए वरताईआ। मन वासना जगत क्रिया भरे किसे ना पोट, सांतक सति ना कोए कराईआ। तेरी मंज़ल धुर दे मालक सचखण्ड दवारे सके कोई ना पहुंच, जगत दवारे बैठे रोवण मारन धाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां नेत्र लोचन अक्ख खोल्ह, जो तेरा दर्शन रहे लोच, मनसा विच्चों मनसा दे प्रगटाईआ। सति धर्म कहे आपणे नाम दा दे दे सद्दा, होका हक हक जणाईआ। दो जहान तेरे हुक्में अंदर बध्धा, सिर सके ना कोए उठाईआ। आपणे प्रेम दा दे दे मज़ा, मंज़ल आपणी दे प्रगटाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार दे सज़ा, सिर सके ना कोए उठाईआ। सतिजुग साचा चला आपणी नाल रज़ा, राज़क रहीम परदा देणा उठाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल मेहरवान करीं कदे ना दग़ा, फरेब कलयुग देणा मिटाईआ। तूं सर्ब समरथ दीन दुनी दा अब्बा, पिता पुरख अकाल कह के सारे सीस निवाईआ। सचखण्ड दुआर तेरी अगम्मी जग्हा, निरगुण नूर जोत होवे रुशनाईआ। बिन भगतां तेरा वधे कोई ना अग्गा, आगमन विच ख़ुशी ना कोए मनाईआ। सतिजुग साचे लोकमात हुक्म दे दे सभा, धुर फ़रमाना इक दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा दर दवारे आस रखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ सतिजुग साचा बख्श दे राह, रहबर इक्को इक नज़री आईआ। निरगुण सरगुण बण मलाह, बेड़ा आपणे कंध उठाईआ। गुर अवतार पैगम्बर लेखा गए लिखा, भविख्तां विच जणाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी गवाह, शहादत इक्को वार दए भुगताईआ। चार वरन अठारां बरन करन सलाह, सुल्हकुल तेरे अगे सीस निवाईआ। झगड़ा रहे ना किसे शेख़ मुला, मुसायक मसला ना कोए दृढ़ाईआ। पंडत पांधा रहे कोई ना भुल्ला, इक्को नाम देणा जणाईआ। भाग लगाउणा सब दे काया माटी कुला, मन्दिर अंदर इक्को देणा वखाईआ। जिस मार्ग विच्चों जगत जहान जीव भुल्ला, सो रस्ता देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग मंगे भण्डार अनमुल्ला, करता कीमत ना कोए लगाईआ।
२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ हरजीत सिँघ दे गृह पिण्ड लील ज़िला लुधियाणा
सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दी बख्शिश होवे दात, दाता दानी इक्को नज़री आईआ। सतिजुग साची मौले प्रभात, प्रभू मिल के सब दे वज्जे वधाईआ। आत्म परमात्म वसें साथ, सगला संग बणाईआ। सोहँ शब्द नानक गोबिन्द वाली गाथ, पूरब लेखा देणा चुकाईआ। जिस दा ढोला गाया त्रैलोकी नाथ, राम राम विच मिल के ख़ुशी मनाईआ। ईसा मूसा मुहम्मद हो के दास, दास्तान सुण के रहे जणाईआ। दो जहानां तेरा प्रकाश, प्रकाश्त होवे जगत लोकाईआ। सतिजुग साचा होवे धरवास, (धर्म) धरती उपर टिकाईआ। ख़ुशी होवे पृथ्मी आकाश, गगन मण्डल वज्जे वधाईआ। तेरा नाम उपजे सृष्टी स्वास, साह साह इक्को पुरख अकाल ध्याईआ। मन दी ममता होवे नास, हुक्में अंदर डेरा देणा ढाहीआ। सतिजुग साचा धर्म लाउणा ख़ास, ख़ाहिश सब दी वेख वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरे दर होवे ना कोए निरास, निरासा आशा विच बदलाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम इक्को होवे जप, जगजीवण दाते तेरे दर वज्जे वधाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेट पप, पतित पुनीत बणाईआ। सन्त सुहेले सज्जण रख, रखक हो के वेख वखाईआ। निरगुण नूर जोत नज़र आ प्रतख, पारब्रह्म आपणा परदा लाहीआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा सांझा होवे जस, वेद पुराण दा झगड़ा देणा चुकाईआ। तेरे मिलण दी निज नेत्र खुल्ही रहे अक्ख, निज घर वासी पुरख अबिनाशी तेरा दर्शन पाईआ। अमृत धार निझर देणा रस, बूँद स्वांती कमलापाती मुख चुआईआ। चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड सत्त दीप करने आपणे वस, शाहो भूप दूजा नज़र कोए ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख अकाल दीन दयाल परवरदिगार सांझे यार साहिब स्वामी अन्तरजामी सब कुछ तेरे हथ्थ, नाथ अनाथां देणी माण वड्याईआ।
२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ भाग सिँघ दे गृह पिण्ड बिसरावां ज़िला लुधियाणा
सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दा होवे नज़ारा, नज़र सब दी दे बदलाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया पार किनारा, नईआ नौका आपणा नाम चढ़ाईआ। मार्ग रहे ना कोए दुष्वारा, दुश्मण दूती अंदरों देणे भजाईआ। साचे दर दा खोल्ह किवाड़ा, बजर कपाटी कुण्डा देणा लाहीआ। शब्द अनाद धुन आत्मक सुणे सच्ची धुन्कारा, नाद अनादी नाद सुणाईआ। निर्मल दीआ बाती कमलापाती कर उज्यारा, अन्ध अज्ञान देणा मिटाईआ। अमृत आत्म बख्श ठंडी ठारा, बूँद स्वांती इक चुआईआ। चार
कुण्ट दहि दिशा तेरा रूप नज़र आए संसारा, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज वण्ड ना कोए वण्डाईआ। तेरा महल अटल उच्च मुनारा, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एकँकार सोभा पाईआ। जित्थे भगतां सन्तां गुर अवतार पैगम्बरां मंगलाचारा, गीत गोबिन्द गुणी गहिंद गहर गम्भीर तेरा ढोला गाईआ। दूजी कोई ना वारता वारा, तूं मेरा मैं तेरा राग अल्हाईआ। पारब्रह्म पतिपरमेश्वर अबिनाशी करते तेरा खेल अगम्म अपारा, दर घर ठांडा सोहणा नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा आस रखाईआ। सति धर्म कहे तेरे नाम दा मिले इक्को सुख, सुख सागर विच समाईआ। जगत वासना रहे कोई ना दु:ख, दुखियां दर्द लैणा वण्डाईआ। लेखे लाउणा जन्म मानस मनुक्ख, मानव आपणे घर वसाईआ। सन्त सुहेले लैणे चुक्क, गुरमुख आपणी गोद उठाईआ। कूड़ विकार अंदरों कढ्ढणा कुट्ट, नाम खण्डा इक चमकाईआ। पवित्र पुनीत पाक करनां काया माटी बुत्त, जगत विकार रहे ना राईआ। परदा ओहला रहे ना लुक, आपणा दरस देणा कराईआ। भगत सुहेला बणा के सुत, नादी धार लैणा मिलाईआ। उलटा गर्भ ना होवे रुक्ख, अग्नी अग्ग ना कोए जलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा सजदे विच सीस झुकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरा नज़री आवे इक्को इस्म, नूर नूर रुशनाईआ। दूजी दिसे किसे ना किस्म, कासद कलमा लैणा बणाईआ। संदेसा देणा हर घट जिस्म, जिस्मानी असमानी रुहानी करनी पढ़ाईआ। तेरा नूर ज़हूर होवे दिसण, दहि दिशा डगमगाईआ। सूफ़ी सन्त फ़कीरां बणाउणा अगम्मी मिशन, मिसरा आपणा इक पढ़ाईआ। तेरा नाम निधान श्री भगवान सारे लिखण, ढोला धुर दा इक्को गाईआ। सच दवारे उत्ते विकण, कीमत करते तेरे हथ्थ फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सृष्ट सबाई सब नूं दस्स के मिथन, मिथ्या विच्चों सिख्या साचा नाम देणा समझाईआ। सति धर्म कहे प्रभ साचे नाम दी वज्जे इक रबाब, बिन तन्द सितार सुरती शब्दी सब दी दे उठाईआ। परवरदिगार नज़री आए इक अहिबाब, महबूब मुहब्बत विच समाईआ। पढ़नी ना पए कोई अक्खरां वाली किताब, अलिफ़ ये वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मालक नज़री आए इक नवाब, नौबत हक आपणा नाम वजाईआ। जो लेखा लिख के आया नानक निरगुण सरगुण विच बग़दाद, बग़लगीर सब नूं लए बणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल बिन तेरी इमदाद, दूजा संग ना कोए निभाईआ। साची ख़िदमत विच दस्सणी ख़िदमात, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। तेरा नूर इलाही वाहिद, वाहिगुरू अल्ला तेरा ढोला गाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार तत कर लाजवाब, जूठ झूठ परदा देणा उठाईआ। शाह पातशाह शहिनशाह दो जहानां महाराज, पातशाह तेरी बेपवराहीआ। सति धर्म कलयुग बदल दे रिवाज, रवादारी पिछली
दे चुकाईआ। चार वरन अठारां बरन बणा इक समाज, समग्री आपणा नाम वरताईआ। इक्को जगदीश तेरे सीस दिसे ताज, ताजां वाले देणे खपाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साची साजण लए साज, क्रिया कूड़ दए खपाईआ।
२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ सरवण सिँघ दे गृह पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
सति धर्म कहे प्रभ आपणे नाम दा मार नेज़ा, निगाह विच्चों निगाह दे बदलाईआ। आत्म परमात्म साफ़ करदे सेजा, सुहञ्जणा आपणा नूर चमकाईआ। हुक्में अंदर जो संदेसा अगम्मी भेजा, भजन बन्दगी इक्को रूप सब नूं दे समझाईआ। जन भगतां आसा मनसा पूरी कर निसचा, निहचल आपणा धाम इक वखाईआ। अछल छल दीन दुनी मार पेचा, गंढ्ढ इक्को देणी पवाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया बदल रेखा, ·षी मुनी सब तेरा ध्यान लगाईआ। कलयुग अन्तिम पूरा कर लेखा, लिख्त भविख्त नाल मिलाईआ। सच वखा दुआर आपणा देसा, दहि दिशा परदा लाहीआ। तेरा नाउँ निरँकार सदा रहे हमेशा, गुर अवतार पैगम्बर आपणा जुग जुग रूप लैण बदलाईआ। ग़रीब उधारने तेरा पेशा, पेशीनगोई तेरी दए गवाहीआ। तूं मालक धुर नरेशा, नर नरायण अख्वाईआ। तेरा हुक्म गोबिन्द धारी केसा, साबत सूरत सारे रब्ब दी लए बणाईआ। झगड़ा रहे ना ·षी केशा, गवर्धन वण्ड ना कोए वण्डाईआ। नाम निधाना मस्तक ला मेखा, सोई सुरती लै जगाईआ। दीन मज़्हब दा रहे कोई ना ठेका, ठाकर होके सब नूं नज़री आईआ। दो जहान तेरी साया हेठा, सिर सके ना कोए उठाईआ। जन भगतां अंदर वड़ के दे भेता, परदा ओहला आप चुकाईआ। तेरे हुक्म अंदर सिर पवा के गए तत्ती रेता, कलयुग अग्नी अग्ग तपाईआ। दीन दुनी दा कढ्ढ भुलेखा, भरमां विच्चों भरम गवाईआ। इक्को सब दा नज़री आवें नेता, धुर फ़रमाना इक सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नव नौ चार विसर ना जाए चेता, चेतन सब नूं दए कराईआ।
२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ कर्म सिँघ दे गृह पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा
सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दी इक्को होवे नौका, नईआ सईआ हो के देणी चलाईआ। भरम मिटे दूई द्वैती घाउ का, घायल आपणे नाम कराईआ। लेखा रहे ना जूठ झूठ दाउ का, दग़ा फ़रेब देणा गवाईआ। प्यार वधे परम पुरख
तेरे चाउ का, चाउ घनेरा देणा समझाईआ। विचार रहे ना कलयुग कूड़ कुड़यार काउँ का, हँस गुरमुख लैणे प्रगटाईआ। ढोला दस्सणा वाहो वाहो का, वाहवा गुर तेरी वड्याईआ। आत्म परमात्म नाता जोड़ना पिता माउँ का, पतिपरमेश्वर आपणी गोद उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा रस्ता देणा वखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दा उपजे रस, रसीआ जग लैणा बणाईआ। शब्दी धार अंदर करना वस्स, विषयां तों लैणा छुडाईआ। नाम अणयाला तीर मारना कस, कूड़ कुटम्ब विच्चों बाहर देणा कराईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाउणा हस्स हस्स, हस्ती विच्चों हस्ती देणी बदलाईआ। सांझा दस्स के धुर दा जस, ढोला धुर दा नाम देणा समझाईआ। धीरज सन्तोख दे के हठ, कूड़ कुड़यार देणा मिटाईआ। भाग लगा के तत अठ्ठ, नौ दवारे पैंडा देणा चुकाईआ। कर प्रकाश घर दस, दस्म गुर मेला मिलाउणा सहिज सुभाईआ। शब्द गोबिन्द सिख इक दवारे जाण वस, सोहणा मिल के झट लँघाईआ। प्रेम प्यार दा मजा लैण चख, रसना जेहवा स्वाद ना कोए बणाईआ। सृष्टी दृष्टी दिसे भक्ख, नाम नद इक सुणाईआ। वेखण वाली खुल्ही रहे अक्ख, आख़र मेला सहिज सुभाईआ। मेहरवान हो के लैणा रख, रखक हो के दया कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सब कुछ तेरे हथ्थ, लहिणा देणा हथ्थो हथ्थ देणा मुकाईआ।