पुस्तकालयभाग १९

२५ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ सरदारा सिँघ दे गृह पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा

सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दा इक्को होवे गाउणा, रागां नादां धुंनां विच वज्जे वधाईआ। मिले संदेसा पवण पवणां, पारब्रह्म ब्रह्म आपणा हुक्म सुणाईआ। मन हँकारी रहे कोई ना राउणा, राम रामा हो के होणा सहाईआ। कलयुग कूड़ी नींद मिले किसे ना सौणा, जागरत जोत कर रुशनाईआ। दीन दुनी दा दुरमति मैल पाप धोणा, पतित पुनीत देणे बणाईआ। कूड़ी क्रिया जगत विकार हर घट अंदर खोहणा, भय विच हुक्म देणा सुणाईआ। जन भगतां तेरे विछोड़े विच पए ना रोणा, आत्म परमात्म नाता लैणा जुड़ाईआ। जगत अभ्यास तन पए ना कोहणा, सहिज सुभाउ परदा देणा उठाईआ। एका धागे सृष्ट सबाई परोणा, परोहतां दी लोड़ रहे ना राईआ। नाम निधान बीज हर घट अंदर बोणा, बोध अगाध देणा समझाईआ। करना प्रकाश साचे लोयणा, लूं लूं अंदर तेरे नाम दी वज्जे वधाईआ। अमृत रस निझर धार चोणा, बूँद स्वांती इक टपकाईआ। आत्म परमात्म मेल मिलाउणा, मेला मिले सहिज सुभाईआ। दूजा दर ना कोए वखाउणा, पुरख अकाल दीन दयाल इक्को

नज़री आईआ। साचा मन्दिर सचखण्ड दुआर सुहाउणा, दीवा बाती कमलापाती कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा राह तकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दा अगम्मी होवे स्वाद, रसना चख ना कोए जणाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया करनी बरबाद, माया ममता मोह नाता देणा तुड़ाईआ। सतिजुग साचा करना लोकमात आबाद, धर्म दुआर एकँकार इक्को देणा वखाईआ। चार वरन अठारां बरन आत्म परमात्म इक्को तेरी रखण याद, दूजी वण्ड ना कोए वण्डाईआ। नाम निधान श्री भगवान शब्द अगम्मा दस्सणा बोध लगाध, बुद्धी तों परे कर पढ़ाईआ। कायां मन्दिर अंदर तेरी शब्दी सुणे आवाज़, रसना जेहवा बत्ती दन्द दी लोड़ रहे ना राईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के भेव अभेदा खोल्हणा राज़, रहमत आपणी नाल पार कराईआ। मनुआ मन ना रहे कोई गुसताख़, झगड़ा मन देणा मिटाईआ। गुर अवतार पीर पैगम्बर जो भविख्तां विच गए आख, आखर सब दा लहिणा देणा देणा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा सच दवारे मंग मंगाईआ। सति धर्म कहे तेरे नाम दी रहे कोई ना हद्द, दीन मज़्हब वण्ड ना कोए वण्डाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तेरे नाम दा इक्को होवे छद, छन्द सोहणा राग अलाहीआ। आत्म परमात्म हो के देणा अनन्द, रस अगम्मा देणा चखाईआ। ख़ुशी कर के बन्द बन्द, बन्दगी इक्को देणी दृढ़ाईआ। आवण जावण लख चुरासी तोड़ के पन्ध, मंज़ल इक्को इक एकँकार देणी चढ़ाईआ। दीन दयाल साहिब स्वामी हो बख्शंद, नाम भण्डारा देणा वरताईआ। तैनूं गा गा थक्के बत्ती दन्द, रसना जेहवा सिफ्तां नाल सालाहीआ। सच प्रकाश नूरी चढ़या कोए ना चन्द, काया मन्दिर अंदर अन्धेरा ना कोए मिटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा ढह प्या सरनाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तूं सदा सहाई नाथ अनाथां, दीनां दुखियां दर्द वण्डाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त ग़रीब निमाणयां मन्न आखा, निरगुण हो के वेख वखाईआ। सतिजुग साचा दर तेरे दासी दासा, सेवक आपणा रूप रिहा बदलाईआ। नेत्र रोवे धरनी धरत धवल माता, दुक्खां हाल जणदयां रही सुणाईआ। गुर पैगम्बर जो लिख के गए भविख्त वाक, वाकिफ़कार हो के वेख वखाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा तेरा मन्ने कोई ना आखा, भरमें भुल्ली सर्ब लोकाईआ। साचे मन्दिर काया खोले्ह कोई ना ताका, निरगुण तेरा दरस कोए ना पाईआ। झगड़ा प्या दीना मज़्हबां ज़ाता पाता, ऊँचां नीचां राउ रंका झगड़ा ना कोए मिटाईआ। साचा नाम साचे मण्डल पावे कोई ना रासा, कलयुग गोपी काहन नचाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल अन्त अख़ीर सदी चौधवीं वेख तमाशा, निरवैर हो के फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग

साचा बेनन्ती रिहा सुणाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दा जगत होवे सहारा, सहायक इक्को नज़री आईआ। दूजा दिसे ना कोए दवारा, दर दर अलख ना कोए जगाईआ। साचा मिले नाम भण्डारा, भगवन भगतां भगती देणी समझाईआ। तेरा धर्म दा होवे जैकारा, जै जै कार करे लोकाईआ। एका होवे वेखणहारा, एकँकार बेपरवाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सति दवारे धुर दी आस रखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दा लग्गे टिक्का, मस्तक नूर होवे रुशनाईआ। पार उत्तरे वड्डा निक्का, जो जन तेरा नाम ध्याईआ। तूं पुरख अकाल सब दा पिता, पतिपरमेश्वर नज़री आईआ। कलयुग अन्तिम करना हिता, भगत सुहेले जोड़ जुड़ाईआ। करवट लै बदल दे पिठ्ठा, सनमुख हो के सोभा पाईआ। बिन अक्खां वेख गोबिन्द वाला चिठ्ठा, बिन लिखयां सतरां गया लिखाईआ। जिस दा रूप सदा चिट्टा, रेख सके ना कोए वटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे सति धर्म दा दे दे हिस्सा, हिस्सेदार धुर दा नज़री आईआ।

२६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ भगवान कौर दे गृह पिण्ड पक्खोवाल ज़िला लुधियाणा

सति धर्म कहे प्रभ नाम निधाना अगम्मी वण्ड, दर दर गृह गृह घर घर आप वरताईआ। घट निवासी जीव आत्मा पा ठंड, जगत वासना ना कोए हल्काईआ। जुग जन्म दी टुट्टी गंढ्ढ, गंढ्ढणहार गोपाल स्वामी तेरे हथ्थ वड्याईआ। भाण्डा भरम भउ ढाह कंध, दूई द्वैत दे मिटाईआ। साचा नाम सुणा छन्द, बन्द बन्द वज्जे वधाईआ। तेरे प्रेम दा आवे इक अनन्द, सुख सागर दे वखाईआ। साचा नूर चमके जोत चन्द, सूर्या चन्द बैठण मुख छुपाईआ। जन्म जन्म दा आवण जावण गेड़ा मुके पन्ध, चुरासी फाँसी गल ना कोए लटकाईआ। हुक्में अंदर सारे होवण पाबन्द, सिर सके ना कोए उठाईआ। तेरे नाम दी होवे सुगंध, दूजा यारड़ा ना कोए हंढाहीआ। जगत मंज़ल सहिजे जावण लँघ, भगत सुहेले कदम उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिर सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दा आवे भय, भउ विच दिसे लोकाईआ। इक आदि जुगादी पुरख अकाल रहै, दूजा रहिण कोए ना पाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दीन दुनी अंदरों कर लय, लायक नालायक दे बणाईआ। सन्त सुहेला भगत जन तेरा भाणा सहै, सीस जगदीश इक्को तेरे चरण झुकाईआ। झगड़ा रहे ना तूं मैं, हँ ब्रह्म देणा समझाईआ। तेरे नाम दी धारा इक्को वहै, वाहवा सतिगुर वज्जे सच वधाईआ। लेखा मुके शिव शक्ती शवै, शाह पातशाह शहिनशाह इक्को नज़री आईआ। चिन्ता हरख़ सोग दु:ख रहे

ना दवै, दानशमंद सारे देणे बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा ख़ुशीआं नाल मंग मंगाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दी मिले बूँद स्वांती, सांतक दे कराईआ। कलयुग मिटे अन्धेरी राती, रुतड़ी रुत्त दे बदलाईआ। जन भगतां भगत बणा साथी, कूड़ कुड़यारां डेरा ढाहीआ। जो गुर अवतार पैगम्बरां मन्नदे नहीं आखी, तिन्हां दोज़ख़ दे सज़ाईआ। जो तेरे नाम दी गाउँदे साखी, साख्यात हो के दर्शन देणा थाउँ थाँईंआ। लहिणा देणा सब दा चुकाउणा बाकी, हिसाब किताब पिछला वेख वखाईआ। तेरा नाम सुनेहड़ा सब नूं मिले पाती, पत्रका धुर दी देणी सुणाईआ। बिना सतिगुर शब्द किसे कोलों ना जावे वाची, वाचक ज्ञानी कोई पढ़ ना सके राईआ। आपणा खेल दस्सणा आपणी बिध भांती, भावना भेव आपणे विच्चों कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, खेल करनी धुर दी साची, साचे सज्जण धुर दे दया कमाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दी वज्जे इक्को कूक, कोका पंडत रहिण कोए ना पाईआ। जगत विकार देणा फूक, माया ममता अग्नी तत जलाईआ। ज़ात पात रहिण ना देणा कोई सूत, सूतक इक्को आपणा नाम देणा समझाईआ। मानस मानुख रहे ना कोए कपूत, पुत्तर सपुत्र लैणे बणाईआ। भाग लगा के काया माटी पंज भूत, भविख आपणा देणा समझाईआ। तेरा डंका वज्जे चारे कूट, काया कुटीआ देणा सुणाईआ। नाम निधान श्री भगवान शब्द अगम्मी भेज दूत, दो जहानां नाउँ निरँकारा इक दृढ़ाईआ। जन भगत सुहेले तेरे प्रेम मुहब्बत अंदर जावण झूज, जगत तृष्ना भुक्ख रहे ना राईआ। सच महल अटल वखाउणा अर्श अरूज, परदा हकीकत वाला खुल्हाईआ। ठाकर स्वामी हो के बण महबूब, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। साचे सन्तां भाग लगा के तन वजूद, वसल असल आपणा देणा कराईआ। मन वासना जगत दीवार रहे ना कोए हदूद, मन पाबन्दीआं देणीआं मिटाईआ। जिधर वेखण नज़री आवें मौजूद, घट घट अंदर सोभा पाईआ। आत्म परमात्म प्रेम प्यार विच करना सलूक, सुल्हकुल तेरी इक सरनाईआ। झगड़ा रहे ना मानव ज़ाती छूत, शरअ ज़ंजीर देणी कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, तेरा नाम तेरा देवे सबूत, भेव अभेदा दे खुल्हाईआ। सति धर्म कहे प्रभ इक्को तेरे नाम दी होवे गूंज, चार कुण्ट दहि दिशा गुंजाइश रहिण कोए ना पाईआ। एका दूआ रहे कोए ना दूज, घर घर अंदर नज़री आवे सब दा माहीआ। सृष्टी दृष्टी अंदर दे बूझ, मानव ज़ाती बिबेक बुद्धी आप बणाईआ। तेरे विछोड़े अंदर आत्मा कुरलावे कूंज, दूर बिखड़े लैणे मिलाईआ। मंज़ल दस्सणी हक मकसूद, पैंडा पिछला देणा चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, दर ठांडे बैठा सीस झुकाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दी होवे इक ख़ुशी, ख़ुशहाली विच दिसे सर्ब लोकाईआ।

सब दी काया माटी कर दे सुच्ची, सच संजम इक दृढ़ाईआ। आत्म परमात्म प्रेम प्रीती अंदर दस्स रुची, रचना आपणी दे वखाईआ। तेरी मुहब्बत दर रहे कोए ना रुठ्ठी, दर घर मेला होवे चाँईं चाँईंआ। जगत वासना अंदर वड़ के कुठीं, कूड़ी क्रिया बाहर कढाहीआ। मेहरवान हो के पुरख अकाल दीन दयाल तुठीं, समरथ पुरख तेरे हथ्थ वड्याईआ। कलयुग लोकमात विच्चों कर छुट्टी, छुटकारा होवे सृष्ट सबाईआ। सतिजुग साची पौह जावे फुट्टी, घर घर अन्तर होवे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीव जंत साध सन्त चार खाणी चार बाणी चार वरन अठारां बरन चौथे युग सब दी बात पुच्छीं, बचया रहिण कोए ना पाईआ।

२६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ धन्ना सिँघ दे गृह पिण्ड ढह पई ज़िला लुधियाणा

सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दा मिले अगम्मी सीर, शीरखार बच्चे गुरमुख ख़ुशी मनाईआ। मन वासना जगत बुद्धी मिले धीर, धर्म दवारा एकँकारा इक्को देणा वखाईआ। शरअ रहे ना शरीअत वाली कोए ज़ंजीर, शाह पातशाह शहिनशाह कूड़ कुड़यारा लेखा देणा मुकाईआ। सतिजुग साची आपणे नाम दी दस्स तदबीर, तरीका नीकन नीका हो के देणा दृढ़ाईआ। जिस मंज़ल ते चढ़या जुलाहा कबीर, गुरमुख सन्त सुहेले ओसे दर दिते बहाईआ। तेरा जलवा तक्कण बेनज़ीर, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। लेखा रहे ना ग़रीब अमीर, अमरापद इक्को देणा वखाईआ। झगड़ा चुक्के शाह हकीर, हुक्म आपणा लैणा मनाईआ। दूर दुराडे नज़र आउणा करीब, पाँधी हो के आपणा पन्ध मुकाईआ। तेरा नूर नुराना जलवा तक्कीए अजीब, ज़ाहर ज़हूर होवे रुशनाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यारे दे तातील, सतिजुग साचा राह वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा राह वखाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे अमृत दा मिले अगम्मी आब, हयाती ज़िंदगी दे बदलाईआ। जन्म कर्म दा लहिणा देणा मुका दे हिसाब, पूरब लेखा रहे ना राईआ। सच दवारे करनी दस्स इक आदाब, नमस्ते डण्डावत बन्दना इक्को दे जणाईआ। तेरे हुक्म दी अगम्मी आवे आवाज़, धुन नाद करे शनवाईआ। अक्खरां वाली पढ़नी पए ना कोए किताब, ढोला सोहला धुर दा राग देणा सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ी क्रिया दुरमति मैल धोणा दाग़, पतित पुनीत दीन दुनी देणा बणाईआ। सति धर्म कहे प्रभ इक्को चरण कँवल सृष्टी झुके सीस, दूजे दर मंगण कोए ना जाईआ। आत्म परमात्म ढोला होवे गीत, शब्दी गोबिन्द मिल के वज्जे वधाईआ। धाम अनडिठड़े होवे प्रीत, प्रीतम परम पुरख परमात्म आत्म जोड़ लैणा जुड़ाईआ। ठांडा

दर दुआर एक एकँकार दिसे अतीत, त्रैगुण लेखा पंज तत देणा चुकाईआ। मुकामे हक साचा हुजरा दस्सणा हक मसीत, सदा बांग आवाज़ इक्को तेरा नाम नग़मा नज़री आईआ। बोध अगाध बण के खोल्हणा राज़, पंडत हो के जेरज अण्डज लेखा देणा मुकाईआ। सतिजुग साची साजण लैणी साज, ग़रीब निवाज आपणी दया कमाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सुट्ठणी डूँग्घे खात, बाहों फड़ फेर ना कोए उठाईआ। चार वरनां अठारां बरनां इक्को दस्स रिवाज, समाज धर्म दा देणा बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे इक्को देणा वर, वारता अगली देणी जणाईआ। सति धर्म कहे प्रभ मेरे ठाकर, तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया रोड़्ह डूँग्घा सागर, बेड़ा पार ना कोए कराईआ। सतिजुग साचे धरनी धरत धवल उपर दे आदर, मेहरवान हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। नाम निधान शब्द सतिगुर नाल रला योद्धा सूरबीर बहादर, बलधारी आपणा वेस वटाईआ। खेल कर करनी दे करते कुदरत दे कादर, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणा हुक्म वरताईआ। मन वासना किसे रहिण ना पाए जाबर, ज़बरदस्त आपणा नाम दे दृढ़ाईआ। सन्त सुहेले गुरमुख सज्जण वेख काबल, असलीअत विच नसीहत दे दृढ़ाईआ। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी एकँकार बण धुर दा आदल, इन्साफ़ विच गुसताख़ दे मिटाईआ। सतिजुग कलयुग कलयुग सतिजुग धर्म दवारे कर तबादल, वेला वक्त दोहां वेख वखाईआ। पिता पूत रहे कोए ना कातिल, मकतूल झगड़ा दे मुकाईआ। परदा खोल्ह अन्तर बातन, मेहर नज़र इक उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा सच दवारे आपणी आशा आया रखण, आसा मनसा तेरे अगे दिती टिकाईआ।

२६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ बलवन्त सिँघ दे गृह पिण्ड गुजरवाल ज़िला लुधियाणा

सति धर्म कहे प्रभ नाम अगम्मा दे दान, दयावान दीन दयाल तेरी आस रखाईआ। धुर संदेसा तख्त निवासी शब्द सुनेहड़ा दे हुक्मरान, शाहो भूप फ़रमाना इक्को इक उपजाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर वेख मार ध्यान, चार कुण्ट दहि दिशा परदा आप चुकाईआ। आत्म परमात्म नर नरायण दे ज्ञान,साची सिख्या भिख्या अन्तर धुर दा लिख्या झोली पाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा वरन बरन तेरा ढोला गाण, रसना जेहवा बत्ती दन्द सिफ्ती सिफ्त सालाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर ख़ुशी मनाण, भगत सुहेले गुरू गुर चेले आपणे रंग रंगाईआ। सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी बोल विधान, वेला वक्त लोकमात जगत दए गवाहीआ। किरपा कर योद्धे सूरबीर बली बलवान, परवरदिगार सांझे यार तेरे हथ्थ वड्डी वड्याईआ।

दीन दुनी दर्दीआं दर्द कर परवान, दु:ख भंजन साचे सज्जण मेहर नज़र उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कूड़ी क्रिया मेट शरअ शैतान, शबेरोज़ आपणा नूर कर रुशनाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दा इक्को होवे वैराग, वैरागण हो के सीस निवाईआ। तूं घर घर नज़री आएं पुरख अबिनाशी कन्त सुहाग, कन्त कन्तूहल धुर दा माहीआ। सोई सुरती काया मन्दिर अंदर सब दी जाए जाग, जगत स्वामी आलस निंद्रा विच रहिण कोए ना पाईआ। गृह मन्दिर दीपक जोत जगे चिराग़, घट भीतर तेरा नूर होवे रुशनाईआ। प्रेम प्रीती अंदर हर हिरदे अंदर उपजे वैराग, वैरी दूती दुश्मण अंदरों देणे कढाहीआ। मानस बुद्धी कलयुग जीव हँस बणाउणे काग, माणक मोती सोहँ हँसा इक्को जाप जपाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म उपजे हक वैराग, महबूब मुहब्बत विच परदा ओहला देणा उठाईआ। लख चुरासी जीव जंत चारे खाणी होवण वड वडभाग, अण्डज जेरज उत्भुज सेत्ज आपणा एका रंग देणा रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच भण्डारा नाम अमोलक देणी दाद, दासन दास हो के सतिजुग सच दवारे मंग मंगाईआ। सति धर्म कहे प्रभ तेरे नाम दी चार कुण्ट होवे चर्चा, ख़ुशीआं विच जीव जंत सोहला गाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच सब दा हल्ल करे पर्चा, परचून वाली वण्ड तेरा नाम रहे ना राईआ। सर्ब जीआं दा सांझा होवे खर्चा, सति धर्म दुआर इक्को देणा वखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त जीव जंत साध सन्त जावे परखा, बण पारखू नाम कसवटी लैणी लगाईआ। तेरी मेहर अंदर ना कोई सोग रहे ना हरखा, चिन्ता ग़म देणा चुकाईआ। भेव पाउणा घर घर दा, गृह मन्दिर काया माटी खोज खुजाईआ। जुग चौकड़ी आदि जुगादि नित नवित पुरख अकाल दीन दयाल खेल अगम्मी करदा, कुदरत दा मालक आपणी कार कमाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त सतिजुग सच दवारे तेरा होवे बरदा, दरवेश नर नरेश इक्को अलख जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलयुग जीव जगत जहान वेख सड़दा कूड़ी क्रिया अग्नी मोह जगत विकार विभचार सृष्टी दृष्टी अंदरों बाहर देणा कढाहीआ।

२६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ हरी सिँघ दे गृह पिण्ड महिमा सिँघ वाला ज़िला लुधियाणा

सति धर्म तेरा जन भगत होए मिलाप, अबिनाशी करता मेला दए मिलाईआ। दोहां विचोला बणे निरगुण आप, जोत सरूपी जोती जाता दया कमाईआ। प्रेम प्यार मुहब्बत विच दस्स अगम्मा जाप, सतिजुग सच्चा राह बण मलाह आप दए वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मिटे जगत संताप, रोग सोग चिन्ता दु:ख रहिण कोए ना पाईआ। भविख्तां वाला पूरा करे

वाक्, गुर अवतार पैगम्बर जो गए ढोले गाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल खेल करे साख्यात, सति स्वामी अन्तरजामी लख चुरासी वेख वखाईआ। जन भगतां नाम भण्डारा देवे धुर दा आबेहयात, सति सरोवर चरण धूढ़ इश्नान कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची सिख्या इक समझाईआ। सति धर्म जन भगतां वेखे नेतन नेत, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। जिन्हां दा परम पुरख नाल हेत, इक्को दीन दयाल सीस झुकाईआ। तिन्हां दी आत्म सेजा रिहा लेट, पारब्रह्म ब्रह्म पतिपरमेश्वर डेरा लाईआ। दो जहानां बण के खेवट खेट, कलयुग तेरा अन्तिम पार कराईआ। सच दवारा आपणा वखा के अगम्मी देस, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी परदा दए उठाईआ। दो जहानां मालक बण के नर नरेश, नर नरायण आपणा हुक्म रिहा वरताईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया माया ममता हउमें हंगता करे खेत, जगत भूमी विच रहिण कोए ना पाईआ। साहिब सतिगुर जन भगतां करे सच्चा हेत, दर दर घर घर मेले सहिज सुभाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सति धर्म तेरा नाता दए बंधाईआ। सति धर्म तेरा जन भगतां नाल होवे रिश्ता, नाता धुर दा आप जुड़ाईआ। प्रेम प्रीती अंदर पक्का कर निसचा, निहचल धाम दए वखाईआ। लहिणा देणा चुकाए जिस जिस दा, वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। जगत नेत्र अबिनाशी करता किसे ना दिसदा, गुरमुखां निज लोचण नैण अक्ख खुल्हाईआ। करे प्यार लेखा देवे साचे पित दा, पतिपरमेश्वर आपणा रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मार्ग दस्स साचे सिख दा, सिख्या अंदर भिच्छया नाम दए वरताईआ। सति धर्म साचे सन्तां धर्म दवारे होवे इक इक्ट्ठ, दूजा दुआर नज़र कोए ना आईआ। बिन कदमां आवण नठ नठ, प्रेम प्रीती अंदर बणन पाँधी राहीआ। जलवा तक्कण नूर जोत प्रकाश लट लट, अन्ध अन्धेर देण मिटाईआ। साचा लाहा हरि दवारे लैण खट्ट, खटका अवर रहे ना राईआ। नाम पदार्थ वस्त अमोलक देवे झट, अगम्म अथाह देवे आप वरताईआ। लख चुरासी विच्चों लए रख, रखक हो के सिर आपणा हथ्थ टिकाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण धार हो प्रतख, भगत भगवान आपणे रंग रंगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां दवारा दिसे इक्को सच, सचखण्ड साचा सतिजुग साचे नज़री आईआ।

२६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ जगीर सिँघ दे गृह पिण्ड घुगराणा ज़िला लुधियाणा

सतिजुग कहे प्रभ साचे नाम दी बख्श इक्को चोग, चार कुण्ट दहि दिशा आपणा रस दे चखाईआ। माया ममता हउमे

हंगता कूड़ी क्रिया कढ्ढ रोग, जूठ झूठ अंदरों डेरा देणा ढाहीआ। चरण कँवल प्रीती धुर दी रीती दस्स अगम्मा जोग, नाउँ निरँकारा एकँकारा आपणा आप दृढ़ाईआ। मन वासना रहे ना कोई चिन्ता सोग, दूई द्वैत लेखा देणा मुकाईआ। निज आत्म परमात्म देणा दरस अमोघ, नैण लोचन आपणी अक्ख खुल्हाईआ। असल वसल यार अगम्मी भोगणा भोग, अंगीकार हो के आपणा मेल लैणा मिलाईआ। सति प्रकाश करना निर्मल जोत, अन्ध अन्धेरा सञ्झ सवेरा इक्को घर देणा वखाईआ। नाम निधान श्री भगवान लगाउणी चोट, मन्दिर वड़ चोटी चढ़ परदा ओहला देणा उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा कूक कूक सुणाईआ। सतिजुग साचा कहे प्रभ तेरे नाम दी इक्को होवे ख़ुमारी, ग़मखार दीन दुनी लैणी बणाईआ। साचा मन्दिर महल अटल वसणा उच्च अटारी, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी परवरदिगार आपणा परदा देणा उठाईआ। निर्मल नूर जोत होवे उज्यारी, गृह मन्दिर अंदर कमलापाती बिन तेल बाती तेरा ज़हूर बेपरवाहीआ। लहिणा देणा जुग चौकड़ी चुकाउणा विच संसारी, कलयुग अन्त श्री भगवन्त निरगुण आपणा फेरा पाईआ। राह तक्कण पैगम्बर गुर अवतारी, इकावन बावन आपणी अक्ख खुल्हाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित तेरा लेखा सदा जगत विद्या बाहरी, जगत बुद्धी समझ कोए ना पाईआ। शब्दी हुक्म तेरी सच्ची सिक्दारी, दो जहान निगाहबान वेख वखाईआ। कलयुग हवस मेट कूड़ कुड़यारी, सति धर्म नाता देणा जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, सतिजुग साचा सच दवारे ढह प्या सरनाईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरे नाम दी इक्को होवे रहिरास, रहमत सब दे उत्ते दे कमाईआ। किरपा कर ग़रीब निवाज़, निवाज़श विच वेख सर्ब लोकाईआ। कूड़ कुड़यार किसे सीस दिसे ना ताज, तख्तां वाले देणे ख़ाक मिलाईआ। इक्को तेरे हुक्म दा होवे राज, रईयत चार वरन अठारां बरन लैणी बणाईआ। सति धर्म दा पूरा करना काज, करनी दे करते कुदरत दे मालक मेहरवान हो के अक्ख उठाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा गुर अवतार पैगम्बर दे गए सर्ब जवाब, तसबी माला पीर पैगम्बरां कम्म किसे ना आईआ। साचे मालक ख़ालक प्रितपालक धुर दा दस्सणा इक आदाब, अदब नाल सृष्टी दृष्टी देणी बदलाईआ। निरगुण निरवैर निराकार निरँकार परदा खोल्ह नकाब, स्वच्छ सरूप शाहो भूप आपणा नूर कर रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग देणा साचा वर, चरण कँवल उपर धवल बख्श माण वड्याईआ। सतिजुग कहे प्रभ एका बख्श दे धुर फ़रमान, फुरना मन रहे ना राईआ। हुक्में अंदर कर कल्याण, कायनात दे समझाईआ। नाम निधाना तेरा होवे ज्ञान, अज्ञान अन्धेरा देणा चुकाईआ। सर्ब जीआं दा मालक घर घर नज़री आएं श्री भगवान, गृह गृह परदा देणा उठाईआ। तूं मेरा मैं तेरा लख चुरासी जीव जंत ढोला

गाण, गावत गावत ख़ुशी मनाईआ। जुग चौकड़ी नित नवित मंगदे गए दान, दाते दानी गहर गम्भीर बेनज़ीर वस्त अमोलक देणी वरताईआ। हक बेनन्ती सच दुआर एकँकार करनी परवान, अरज़ आरज़ू ख़ाहिश तेरे अगे दिती टिकाईआ। मन वासना जगत शरअ रहे ना शैतान, शरीअत विच्चों असलीअत असल आपणा आप देणा दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुग चौकड़ी सति धर्म तेरे दर कुरबान, निव निव तेरे चरण लागे पाईआ।

२६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ भजन सिँघ दे गृह पिण्ड जीरख ज़िला लुध्याणा

सतिजुग कहे प्रभ किरपा करें लोकमात आवां उपर धरनी, धरत धवल लहिणा देणा लेखा दयां चुकाईआ। सृष्ट सबाई इक्को पूज करावां तेरे चरणी, बिन जगदीशर सीस ना कोए झुकाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा चार वरन अठारां बरन इक्को तुक दस्सां पड़नी, आत्म परमात्म ढोला गा के सारे ख़ुशी वखाईआ। तेरे सचखण्ड दुआर दी मंज़ल दस्सां चढ़नी, नौ दवारे जगत वासना मन ना कोए हल्काईआ। झगड़ा रहे ना ज़ात पात वरनी बरनी, पारब्रह्म ब्रह्म मेला दयां मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, पुरख अकाल देणा धुर दा वर, दर्दी हो के दर्द लै वण्डाईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरे नाम दा दस्सां इक्को राह, रहीम रहमत विच मिलाईआ। मशवरयां विच करनी पए ना कोए सलाह, सिध्धा मार्ग दीन दुनी दयां समझाईआ। गुर गोबिन्द शब्दी बणे इक मलाह, शहादत पैगम्बरां नाल भुगताईआ। सब दा सांझा नज़री आए इक ख़ुदा, वाहिगुरू राम रूप वटाईआ। समरथ स्वामी अन्तरजामी मानव मानस तैथों होवे ना कोए जुदा, गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले नाता दयां जुड़ाईआ। सच महल अटल उच्च मुनार अगम्म अथाह तेरा दयां वखा, सचखण्ड दवारा एकँकारा इक्को नज़री आईआ। कलयुग अन्त सब दा लहिणा देणा लेखा देणा चुका, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, इक्को देणा धुर दा वर, सतिजुग साचा ख़ुशीआं विच झोली डाहीआ। सतिजुग कहे प्रभ साचा मार्ग सति चले रिवाज, राउ रंक इक्को रंग रंगाईआ। ब्रह्मण्ड खण्ड शब्दी सतिगुर होवे राज, रईयत दो जहान लए बणाईआ। सृष्टी दा दृष्टी अंदर आत्म परमात्म करना काज, करनी दे करते आपणा हुक्म लैणा मनाईआ। सति धर्म दी नवीं साजणा लैणी साज, कलयुग कूड़ी क्रिया बाहर देणी कढाहीआ। तेरे नाम दा वज्जे इक्को अगम्मी नाद, सुन्न समाधी अंदर सुण सुण ख़ुशी सर्ब मनाईआ। तेरे हकीकी कलमे दा होवे सच्चा वाअज़, वाज्ज़या कर के सब नूं दे दृढ़ाईआ। धरनी धरत खेड़ा कर

आबाद, सन्त सुहेले गुरमुख गुरसिख भगत जन फ़कीर सूफ़ी मात प्रगटाईआ। बिन तेरी किरपा साचा दिसे कोई ना साध, साधना विच लग्गी सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग कूड़ी क्रिया कर बरबाद, लोकमात दीन दुनी अंदर रहिण मूल ना पाईआ। सतिजुग कहे प्रभ तेरे नाम दी चले इक्को लहर, दर दर घर घर वज्जे सच वधाईआ। कलयुग कुकर्म रहे कोई ना कहर, कूड़ कुड़यार देणा मिटाईआ। सच दुआर सचखण्ड साचे सन्तां कराउणी सैर, आरामगाह चरण कँवल दुआर देणा वखाईआ। जित्थे बिना भगती पुज्जे कोई ना गैर, बिना नाम धाम हथ्थ किसे ना आईआ। निरवैर हो के दीन दुनी मिटाउणा वैर, दीन मज़्हब ज़ात पात करे ना कोए लड़ाईआ। एको रंग रंगाउणा गुरमुखां अठ्ठे पहर, घड़ी पल थित वार वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग साचे देणा इक्को वर, वारस हो के मार्ग देणा लगाईआ। सतिजुग कहे मेरे मालक ख़ालक प्रितपालक, सहायता विच तेरी आस रखाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त दो जहानां बण सालस, शाह पातशाह शहिनशाह हो के आपणा हुक्म वरताईआ। गुरमुख सन्त सुहेले प्रगट कर ख़ालस, ख़ालस ख़ालसा आपणे रंग रंगाईआ। सन्त सुहेला वेख बाला नढ्ढा बालक, जो बाली बुद्धी तेरा ध्यान लगाईआ। किरपा कर साहिब सुल्तान सच्चे संचालक, सति सतिवादी आपणा परदा दे उठाईआ। तेरा निरगुण नूर जोत प्रकाश होवे अचानक, जगत बुद्धी भेव कोए ना पाईआ। जन भगतां नाम भण्डारा दे पूरब अमानत, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग जो तेरे पास रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नूर आदि जुगादि सदा सही सलामत, जन्म मरन विच कदे ना आईआ।

२६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ श्री राम दे गृह पिण्ड मकसूदड़ा ज़िला लुधियाणा

सतिजुग साचे, किरपा करे श्री भगवन्त, पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दीन दयाल परवरदिगार दया कमाईआ। मेहरवान महबूब नज़री आए इक धुर दा कन्त, सच स्वामी अन्तर परदा ओहला दए उठाईआ। नाम निधान नौजवान मर्द मर्दान दो जहान देवे इक्को मंत, मंत्र अन्तर निरंतर बसन्तर जगत दए बुझाईआ। लेखा जाणे लख चुरासी जीव जंत साध सन्त, आत्म परमात्म भेव अभेदा अछल अछेदा परदा दए चुकाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया माया ममता गढ़्ह तोड़ हउमे हंगत, हँ ब्रह्म सृष्टी दृष्टी अंदर दए जणाईआ। चार वरन अठारां बरन धरनी धरत धवल उपर बणाए साची संगत, सगला संग सूरा सरबंग पुरख अकाल आपणा आप रखाईआ। सतिजुग साचे, सच धर्म दे दे अगम्मी हिम्मत, मेहरवान गुण निधान सिर आपणा

हथ्थ टिकाईआ। मनुआ मन कर सके कोए ना इल्लत, जगत वासना ना कोए हल्काईआ। एका डंका चार कुण्ट वजाए साची सिम्मत, समें दा मालक ख़ालक प्रितपालक आपणा हुक्म वरताईआ। गुर अवतार पैगम्बरां पूरी करे लिख्त, भविख्त दा लहिणा देणा दए चुकाईआ। सृष्ट सबाई सांझा करे इष्ट, इष्ट देव आत्म परमात्म आपणा नूर दए चमकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा धर्म दवारा खोल्हणहारा एकँकारा, इक अकल्ला आपणा रंग रंगाईआ। सतिजुग साचे, तेरी साची होवे याद, यादगार भगतां दए बणाईआ। सति धर्म दा खेड़ा होवे आबाद, कलयुग कूड़ी क्रिया लोकमात विच्चों बाहर कढाहीआ। दीन दुनी सदा सुणनहारा फ़रयाद, पुरख अकाला दीन दयाला घट निवासी पुरख अबिनाशी वेखे थाउँ थाँईंआ। सति सति सुणाए अगम्मा राग, नाउँ निरँकार एको एक दए दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, करे खेल साचा हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द अगम्मी घर घर देवे दाद, दौलतमंद गुरमुख गुरसिख सन्त सुहेले लए बणाईआ।

२६ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ नछत्र सिँघ दे गृह दुराहा मंडी ज़िला लुधियाणा

सतिजुग साचे, जन भगतां अमृत देवां नाम रस प्याला, ख़ुमारी धुर दी दयां चढ़ाईआ। मिले मेल एकँकार पुरख अकाला, कायनात दा मालक नज़री आईआ। पूजा करनी पए ना किसे ज्वाला, अष्टभुज ना कोए मनाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव फेरनी पए ना किसे दी माला, तन भबूती ख़ाक ना कोए रमाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान भरना पए ना किसे हाला, जगत वसूली ना कोए रखाईआ। इट्टां पत्थरां वाली लभ्भणी पए ना कोई धर्मसाला, काया मन्दिर धुर दा काअबा इक वखाईआ। माया ममता मोह तोड़ जंज़ाला, जागरत जोत करां रुशनाईआ। किसे वेद पुराण दा लैणा ना पए अहिवाला, इक्को ढोला धुर दा सोहला दयां दृढ़ाईआ। जो एथे ओथे दो जहान होवे रखवाला, सहायक हो के सेवा सच कमाईआ। साचा मार्ग दस्से इक सुखाला, जगत करनी विच्चों बाहर कढाहीआ। सच प्रेम दी पाए अगम्मी माला, मन का मणका बिन तसबी दए भवाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे पार कराईआ। सतिजुग साचे, जन भगतां बख्श के इक्को नाम, निम्रता आपणी दयां समझाईआ। दामनगीर हो के पकड़ां आत्म दाम, दमां दा लेखा आपणे नाल रखाईआ। भाग लगा के काया माटी चाम, चम्म दृष्टी अंदर आपणा इष्ट दयां वखाईआ। बरदा रहिण ना देवां किसे दा ग़ुलाम, बन्दीख़ाने विच्चों बाहर कढाहीआ। सच संदेसा सुनेहड़ा दे के धुर पैग़ाम, कलमा इक्को इक जणाईआ। शब्दी

हुक्म अंदर करां इलहाम, राती सुत्यां लवां जगाईआ। घर घर दवारे जा बणां महिमान, प्रेम प्रीती अंदर फेरा पाईआ। बल बावन दा लेखे लावां पकवान, पूरब लहिणा देणा सर्ब मुकाईआ। प्रेम रस दा भोजन सारे खाण, लेज्ह फेहज भख भोज इक्को रंग वखाईआ। जिस नाल भगतां होवे कल्याण, सो करनी कर के पार लँघाईआ। जिस नूं समझे ना कोए बुद्धी अणजाण, विद्या चले ना कोए चतुराईआ। किरपा कर श्री भगवान, भाग भगतां रिहा बणाईआ। मेहर अंदर देंदा जाए दान, दाअवे नाल दरगाह दे मालक दए बणाईआ। हरि हरि लेखा नहीं आम तमाम, ख़ाके शाम अन्धेरी दए गवाईआ। सच दवारे बख्श के इक आराम, दुक्खां दा डेरा देवे ढाहीआ। चुरासी फाँसी कटे विच जहान, बन्दीख़ाना नज़र कोए ना आईआ। सचखण्ड निवासी हो मेहरवान, जगत उदासी दए गवाईआ। जन भगत बणा धर्म विधान, विद्या तों परे करे पढ़ाईआ। सति धर्म झुला निशान, साचे रस्ते आप लगाईआ। मंज़ल चाढ़े नौजवान, पाँधी हो के पन्ध मुकाईआ। सच दुआर वखा के अगम्म मकान, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। जिस गृह दीवा बाती बले महान, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। भगत सुहेले वेख ख़ुशी मनाण, दुखियां दर्दां डेरा ढाहीआ। घर स्वामी ठाकर मिले आण, बाहर लभ्भण दी लोड़ रहे ना राईआ। किरपा करे हो मेहरवान, मेहर नज़र पार कराईआ। गुरमुख साचे चतुर सुघड़ सुजान, सुचज्जे आपणे घर बणाईआ। सतिजुग साचे सच दवारे कर परवान, परवाने धुर दे दए वखाईआ। साचा ढोला मिल के गाण, रसना जेहवा वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हरिजन साचे रंग रंगाईआ। सतिजुग साचे मेरा भगत कदे ना होवे मंगता, दूजे दर कदे ना जाईआ। घट घट अन्तर निरंतर हो के चोले रंगदा, रंग अनडीठा इक वखाईआ। मंज़ल आपणी हकीकी लँघदा, जगत दवारा ना कोए अटकाईआ। रस देवां धुर अनन्द दा, अनन्द आत्मा विच्चों प्रगटाईआ। भाउ दस्सां अगम्मी छन्द दा, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग जन्म दे विछड़े पार कराईआ। जो जुग चौकड़ी गुर अवतार पैगम्बर दान रिहा मंगदा, सो भगतां रिहा वरताईआ। नाम डंका वजा आपणे मृदंग दा, मुरदे मुरीद रिहा मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, जन भगतां ख़ुशी वखाईआ। सतिजुग साचे साचा भगत तेरा सहारा, धुर दे हुक्म नाल जणाईआ। बिन भगतां तेरा सोहे ना कोए दवारा, सति धर्म ना कोए वड्याईआ। पुरख अबिनाशी देवणहारा आप दातारा, वस्त अमोलक इक वरताईआ। जन भगतां नाल मिल के तूं लाउणा सच जैकारा, जो गुरमुखां दिता सिखाईआ। दोहां दा सांझा होवे प्यारा, प्रीती विच विछोड़ा कदे ना आईआ। किरपा करे आप निरँकारा, निरगुण हो के होए सहाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया मेटे अंध्यारा, अन्ध विश्वास दए गवाईआ। सतिजुग साचा नूर करे चमत्कारा,

चमक आपणी इक वखाईआ। जन भगतां मिले मेल धुर करतारा, करनी दा करता खोज खुजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां ख़ातर निरगुण रूप प्रगट होवे चौवीवां अवतारा, जगत जहान लेखा दए चुकाईआ।

२७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ बीबी बसन्त कौर दे गृह पिण्ड दुराहा ज़िला लुधियाणा

सतिजुग साचे, साचा नाम होवे मेरा धुर देवा, देव आत्मा दए वड्याईआ। जन भगतां बिरथी जाण ना देवे सेवा, स्वामी हो के होए सहाईआ। सच प्रेम दा देवे मेवा, अमृत आपणा रस चखाईआ। धाम वखाए निहचल निहकेवा, महल अटल समझाईआ। खेले खेल अलख अभेवा, अगम्म अगोचर आपणी कार कमाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दी होवे इक्को ताकत, ताकतवर रहिण कोए ना पाईआ। ब्रह्म ज्ञान दी देवे ल्याकत, धुर दा मंत्र इक समझाईआ। अमृत रस देवे नयामत, अमोघ आपणी चोग चुगाईआ। होए सहाई अन्त क्यामत, मेहर नज़र पार कराईआ। सच दवारे लै के जाए सही सलामत, अद्धविचकार ना कोए अटकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, साची वस्त आप वरताईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दी होवे अगम्मी बरखा, बूँद स्वांती घर घर आप चुआईआ। निज आत्म परमात्म कर के दरसा, दरस दीद दीदार अंदर यार धुर दा नज़री आईआ। जन्म कर्म दी पूरब मेटे हरसा, तृखा कूड़ी दए गवाईआ। अंदर वड़ के खोल्हे परदा, नकाब रहिण कोए ना पाईआ। भेव खुल्हा काया माटी घर दा, घर घर विच जोड़ जुड़ाईआ। इश्नान करा अगम्मी सर दा, दुरमति मैल दए धवाईआ। भेव चुका नरायण नर दा, नर हरि मेला सहिज सुभाईआ। सच दुआर अन्तिम खड़दा, अगे हो ना कोए अटकाईआ। जिस गृह पुरख अकाल वसदा, तिस दवारे मिले वड्याईआ। ओथे प्रकाश नहीं रवि ससि दा, निरगुण नूर जोत रुशनाईआ। इशारा, नहीं किसे अक्ख दा, शब्द अगम्मी नाद शनवाईआ। ढोला इक्को जस दा, तूं मेरा मैं तेरा दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। भठ्ठ रहिणा दिसे अड्ड दा, दर इक्को डेरा लाईआ। सतिजुग साचे, साचा नाम जन भगतां पिच्छे कदे ना छड्डदा, जुग जुग मेरे नाल मिलाईआ। सन्त सुहेला हिस्सेदार अद्ध दा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा खेल आप कराईआ। सतिजुग साचे साचे नाम दी सदा ताअरीफ़, तोहफ़िआं विच गुर अवतार पैगम्बर गए वरताईआ। धर्म दुआर दी दस्से इक प्रीत, पैज संवार दए वड्याईआ। नाम ख़ुमारी जणाए गीत,

जोत उज्यारी नाल मिलाईआ। अग्नी तत करे सीत, मेघ अगम्मा आप बरसाईआ। दीन दुनी बदले रीत, नीती वेखे जगत लोकाईआ। परदा लाहवे हस्त कीट, शाह सुल्तान सरन समझाईआ। छत्र वखा के इक्को सीस, तख्त ताज जगत मिटाईआ। धाम दस्स अगम्म अनडीठ, जन भगतां अंदर अक्ख खुल्हाईआ। करवट लै बदल के पीठ, पुश्त पनाह होए सहाईआ। सचखण्ड दवारे दे करे वसनीक, वास्ता आपणे नाल जुड़ाईआ। दूजा रहे ना कोए शरीक, शरक्त विच ना ख़लक ख़ुदाईआ। साचे नाम दी वड तौफ़ीक, तुआरफ़ भगतां दए जणाईआ। इक्को नाम जगत वस्त नालों मुफ़ीद, जो मुफ़लिसां दए वरताईआ। जो इशारा कीता फ़रीद, नेत्र नैणां अक्ख उठाईआ। सो मनसा पूरी होवे उम्मीद, तृष्ना दए बुझाईआ। भेव अभेदा दस्स अजीब, अजब निराली कार कमाईआ। आपणा हुक्म वरते जदीद, शदीद विच वेखे जगत लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाम करे हुक्म ताकीद, काइदा बाकायदा आपणा दए समझाईआ।