पुस्तकालयभाग १९

२७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ गुरनाम कौर दे गृह पिण्ड दुराहा मंडी ज़िला लुधियाणा

सतिजुग साचे, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै सच जैकारा, ब्रह्मण्ड खण्ड नाम ध्याईआ। गुर अवतार पैगम्बरां बणे सहारा, भगत सुहेला हो के संग रखाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव देवे अधारा, करोड़ तेतीसा सुण सुण ख़ुशी मनाईआ। दो जहानां देवे हुलारा, हर घट आपणा रंग रंगाईआ। त्रै पंज वेखे अखाड़ा, पच्चीस परदा दए उठाईआ। शास्त्र सिमरत वेद पुराण पावे सारा, अञ्जील कुरानां फोल फुलाईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग सब दा लहिणा देवे विच संसारा, पूरब सब दा झोली पाईआ। लख चुरासी नज़री आवे एका एकँकारा, मानव ज़ाती मन हँकार दए मिटाईआ। धुर दा मन्दिर वखावे इक दरबारा, दरगाह साची सोभा पाईआ। शब्द अगाध वजाए नगारा, नौबत इक्को इक सुणाईआ। कागत कलम करे निमस्कारा, शाही बन्दना विच ख़ुशी मनाईआ। रसना जेहवा बत्ती दन्द मिले प्यारा, प्रीतम आपणा परदा दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा नाम तेरी झोली पाईआ। सतिजुग साचे, जै जैकार करन लोक परलोक, पुरी लोअ इक्को राग अल्हाईआ। जुग चौकड़ी वखरा दस्स सलोक, सोए गुरमुख लए उठाईआ। भाग लगा के काया माटी कोट, कंचन गढ़्ह दए बणाईआ। नाम निधान लगा के चोट, चोटी चढ़ के लए जगाईआ। झगड़ा मुका के वरन गोत, आत्म ब्रह्म दए समझाईआ। मन बुद्धी दी रहे ना कोई सोच, सतिगुर मिल के

वज्जे वधाईआ। तड़पण रहे ना कोई लोच, लोचण लोचा पूर कराईआ। घर स्वामी बख्शे मौज, मेहरवानी विच दे वड्याईआ। चरण प्रीती दे के धुर दा जोग, गुरमुख जुगीशर दए बणाईआ। सोहँ दे के साची चोग, चार युग दा खैहड़ा दए छुडाईआ। आपणा दे के दरस अमोघ, अमरापद इक वखाईआ। मुहब्बत विच कर के मोहत, नाता जगत नालों तुड़ाईआ। कर प्रकाश निर्मल जोत, घर मन्दिर करे रुशनाईआ। कोटां विच्चों थोड़यां दे के होश, हुश्यिारी नाल दीन दुनी विच्चों बाहर कढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लहिणा देणा बणा के लोकमात, हिस्सेदार गुरमुख नाल रखाईआ।

२७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ गज्जन सिँघ दे गृह पिण्ड दुराहा मंडी ज़िला लुधियाणा

सतिजुग साचे, जन भगतां नज़री आए हज़ूर, हज़ूरी विच मन्ज़ूरी, दर घर साचे दए जणाईआ। पन्ध रहे ना नेड़ा दूर, दूर दुराडा नेरन नेरा फेरा पाईआ। दु:ख विच रहिण ना देवे किसे मज़बूर, मजबूरी ज़रूरी दए कटाईआ। साची बख्श के चरण धूढ़, जन्म कर्म दे लेखे आपणे लेखे पाईआ। रंग चाढ़ अगम्म गूढ़्ह, दमांदम होए सहाईआ। तृष्ना तपे ना वांग तन्दूर, सांतक सति दए कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे दए वड्याईआ। सतिजुग साचे साचा खेल होवे अजीब, निराली आपणी कार कमाईआ। जन भगतां बदल देवे नसीब, कर्म किस्मत ना कोए लड़ाईआ। दु:ख भुक्ख दा रहिण ना देवे कोए ग़रीब, ग़ैरां दी मुछन्दगी दए मिटाईआ। मेहरवान हो के देवे तरतीब, तरफ़ दो तरफ़ वेख वखाईआ। सज्जण बण के सच रफ़ीक, मित्र हो के जोड़ जुड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आसा मनसा पूरी कर उम्मीद, अमन विच चमन दे वखाईआ। सतिजुग साचे, जन भगतां रहे ना अन्तर ग़म, ग़मगीन नज़र कोए ना आईआ। भगत वछल हो संवारे कम्म, कारज सब दे पूर कराईआ। भण्डारा दे धुर दा धन, धर्म दी कारे दए लगाईआ। सन्त सुहेले बणा के साचे जन, जाणनहार दए वड्याईआ। सब दी पुकार सुणे बिना कन्न, अठ्ठे पहर वेख वखाईआ। बेनन्ती कर परवान लए मन्न, मन्नणहार बेपरवाहीआ। दुखड़ा रोग ना रहे तन, तत्व तत करे सफ़ाईआ। लेखे लाए पवण स्वास दम, दामन दामनगीर दए फड़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरिजन साचे होए सहाईआ। सतिजुग साचे, जन भगतां अंदर रहिण ना देवे ग़मी, चिन्ता चिखा ना कोए जलाईआ। वस्त अमोलक दे के नवीं, जीवण नवां दए बदलाईआ। सड़ना पए ना ममता तवी, ताकत आपणी नाल उठाईआ। लहिणा देणा चुकावे

अवतार चव्ही, चौंह जुगां दा लेखा झोली पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साची करनी आप कमाईआ। सतिजुग साचे, भगतां अंदर वेखे डूँग्घा सागर, गोता आपणा नाम लगाईआ। परदा लाह के काया गागर, गहर गम्भीर दए वड्याईआ। निर्मल कर्म कर उजागर, उजले मुख वखाईआ। साचे घर बणा सौदाग़र, सौदा आपणे हट्ट वखाईआ। देवणहारा करता कादर, कदीम तों रिहा वरताईआ। कुछ लहिणा देणा नानक दस्सया बाबर, बाबल कह के प्रभ दा ध्यान लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धुर दी खेल आप खिलाईआ। सतिजुग साचे, जन भगत प्रीती जावण जुड़, जोड़ी धुर बणाईआ। जिस कारन निरगुण हो के आया मुड़, निरवैर हो के वेस वटाईआ। गुरमुखां रहिण ना देवां कोई थुड़, भण्डारा अपाणा देणा वरताईआ। कुछ लहिणा देणा लेखा अनन्दपुर, पूरब पिछला नज़री आईआ। उस लैणा नाल ज़ोर, बाकी आपणी कढ्ढ वखाईआ। जन भगतां उपर कर ग़ौर, पतिपरमेश्वर अक्ख खुल्हाईआ। जगत जन्म दी पिछली वेख दौड़, भज्जे आए वाहो दाहीआ। पुरख अकाल अन्तिम आपे बौहड़, बौहड़ी बौहड़ी कर के रहे कुरलाईआ। साचे नाम दा चला दौर, दाअवे कूड़े दे मिटाईआ। बिध कर अवर की और, आपणा लेखा नाल मिलाईआ। ग़रीब निमाणयां कोझयां कमलयां कारज जावण सौर, सौहरे पईए इक्को तेरे नाम वज्जे वधाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगतां होणा सहाईआ। सतिजुग साचे, जन भगतां लहिणा देणा बाकी, बकता हो के रिहा जणाईआ। कुछ थोड़ी जेही रविदास वाली साखी, सिफ्त नाल सालाहीआ। कुछ लेखा ओस दी निकी जेही काकी, अवस्सथा बाल रही वखाईआ। जिस ने सांभ के रखी पाती, पत्रका आपणे विच छुपाईआ। ओस दा नाता नाल कमलापाती, पतिपरमेश्वर वेख वखाईआ। ओस दी मन्नणी साची आखी, दासी हो के रही दृढ़ाईआ। पुरख अकाल सचखण्ड निवासी, वास्ता इक्को वार पाईआ। जन भगतां जीवण जुगती कर रासी, दुखियां दर्द दे मिटाईआ। जिन्हां देणी नहीं जम की फाँसी, तिन्हां जामन हो के होणा आप सहाईआ। किसे रहे ताप सराप ना खांसी, ख़ालस आपणा रंग चढ़ाईआ। तेरी मंज़ल सब तों औखी घाटी, बिन तेरे घाटा ना पूर कराईआ। जगत उडीकदयां मिटी वाटी, पिछला पन्ध रिहा ना राईआ। किरपा कर पुरख अबिनाशी, दर तेरे आस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां मेट कुड़यारी काती, कामल हो के हो सहाईआ।

२७ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ बग्गा सिँघ दे गृह पिण्ड नत्त ज़िला लुधियाणा

सतिजुग साचे, शब्द अगम्मी मन्नणा कहिणा, हुक्म अंदर हुक्म आप समझाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां चुके लहिणा, निरगुण सरगुण रहिण कोए ना पाईआ। दो जहानां भाणा बणे सहिणा, सृष्टी र्दशटी अंदर ना कोई मेटे मेट मिटाईआ। नाम निधान श्री भगवान निरअक्खर इक्को कहिणा, अक्खरां वाली विद्या ना कोए जणाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल समरथ स्वामी होवे साक सज्जण सैणा, मित्र प्यारा धुर दरगाहीआ। इक्को नज़री आए निरगुण निरवैर निराकार निरँकार दरस दिखाए तीजे नैणा, लोचन अक्ख प्रतख गुसाँईं दए खुल्हाईआ। माया ममता मोह विकार कलयुग अन्त लहिणा देणा, परवरदिगार सांझा यार धक्का दए लगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी साचा नाम दए इक रसैणा, रसीआ इक्को इक आत्म परमात्म दए वखाईआ। सतिजुग साचे, साचा होवे खेल अगम्म, अलख अगोचर देणा जणाईआ। सति धर्म तेरा बेड़ा देवे बन्न्ह, नईआ नौका आपणे कंध उठाईआ। धुर भण्डारा देवे नाम धन, सच ख़ज़ीना तेरी झोली पाईआ। निरगुण जोत नूरी चाढ़े चन्न, कलयुग कूड़ अन्धेरा दए मिटाईआ। वासना बन्न्हे चार वरन अठारां बरन, मनुआ मन ममता मोह ना कोए चुकाईआ। देवे वड्याई काया माटी ख़ाकी तन, तत्व तत आपणा दए समझाईआ। सच वसेरा दस्से बिन छप्परी छन्न, सचखण्ड दवारा एकँकारा आपणा घर दए बणाईआ।

जिसदा लेखा बोध अगाध जुग चौकड़ी आदि जुगादि ना लिखणहारा, गुर अवतार पैगम्बर निउँ निउँ बैठे सीस
निवाईआ। विष्न ब्रह्मा शिव दर बणे भिखारा, भिक्खक हो के दर झोली रहे डाहीआ। सो साहिब स्वामी अन्तरजामी निरगुण
निरवैर कुदरत दा मालक करनी दा करता आपणी करे कारा, गहर गम्भीर बेनज़ीर आपणी खेल खिलाईआ। जोती जोत
सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, भगत सुहेला इक अकेला सति सतिवादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द
अनादी आपणा ढोला दए सुणाईआ। सतिजुग साचे उठ वेख खोल्ह जाग, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। पुरख अबिनाशी
घट निवासी जन भगतां काया मन्दिर लाए भाग, निरगुण सरगुण मेला मेले सहिज सुभाईआ। दीपक जोत जगाए चराग़,
दीवा बाती कमलापाती नाल ना कोए रखाईआ। कूड़ी क्रिया मन वासना बुझाए आग, अमृत मेघ इक बरसाईआ। दुरमति
मैल घर घर धोवे दाग़, लख चुरासी जीव जंत साध सन्त परदा ओहला दए उठाईआ। साध सन्त श्री भगवन्त आपणे हथ्थ
पकड़े वाग, चार कुण्ट दहि दिशा वेखणहारा थाउँ थाँईंआ। सति धर्म तेरा खेड़ा कर आबाद, आबादी भगतां नाल रखाईआ।
सब दे अन्तर निरंतर तेरी इक्को होवे आवाज़, तूं मेरा मैं तेरा ढोला सृष्टी दृष्टी अंदर दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप

हरि, आप आपणी किरपा कर, मन्दिर महल अटल उच्च मनार वखाए अगम्मी महिराब, जित्थे महबूब हो के आपणा खेल खिलाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दा इक्को होवे प्रचार, चार कुण्ट दहि दिशा इक्को डंका दयां वजाईआ। ख़ुशीआं मनावण पैगम्बर गुरू अवतार, सचखण्ड दवारे इक्को तेरे नाम वज्जे वधाईआ। भगत सुहेले निउँ निउँ करन निमस्कार, सूफ़ी फ़कीर सजदयां विच सीस निवाईआ। कुदरत दे कादर तेरे चरण कँवल बलिहार, ख़ादम हो के सेव कमाईआ। हरि जगदीस नव नौ चार तेरी धार, धर्म दवारा इक खुल्हाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी अन्तरजामी घट निवासी पुरख अबिनाशी दीन दुनी वेखे थाउँ थाँईंआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दा वेखणा रंग, रंग अनडिठड़ा दए जणाईआ। घर घर वजाए अगम्मा मृदंग, बिन तन्द सितार हिलाईआ। आत्म परमात्म दे अनन्द, परमानंद विच समाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के छन्द, सहिँसा अंदरों दए कढाहीआ। भेव खुल्हा के ब्रह्म हँ, पारब्रह्म आपणे घर वसाईआ। चले चतुराई ना मनुआ मन, मन का मणका दए भवाईआ। जगत विकार हँकार शब्द सतिगुर देवे डंन, डंका इक्को इक वजाईआ। सृष्ट सबाई दीन दुनी कायनात नाम भण्डारा देवे अगम्मी धन, धर्म दुआर एकँकार परवरदिगार सांझे यार लोकमात मार झात, इक इकल्ला सच महल्ला भगत दवारा दए वखाईआ।

२९ भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ प्रीतम सिँघ दे गृह गोबिन्द पुरा ज़िला जलन्धर

किरपा करे पुरख अकाल, दीन दयाल दया कमाईआ। लेखा जाणे दो जहान, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। हुक्म संदेसा देवे धुर फ़रमान, शब्दी शब्द करे शनवाईआ। सतिजुग उठ दुलारे लाल, लालन आपणा रंग रंगाईआ। मेहरवान महबूब सच दुआर वखाए सची धर्मसाल, छप्पर छन्न ना कोए छुहाईआ। दीवा बाती कमलापाती जोत जगाए बेमिसाल, जिस दी मिसल ना कोए बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, साहिब स्वामी अन्तरजामी भेव अभेदा अछल अछेदा आपणा आप खुल्हाईआ। सतिजुग साचे उठ बलधार, पुरख अकाल दए वड्याईआ। धरनी धरत वेख ग़रीबां हाल, मेहरवान मेहर नज़र उठाईआ। कलयुग कूड़ा चार कुण्ट वज्जे ताल, सति धर्म दुआर मुहब्बत ना कोए दिसाईआ। सच मुरीदां पुछे कोए ना हाल, मुर्शद धुर दा नज़र कोए ना आईआ। त्रैगुण माया तोड़े ना कोए जंजाल, जागरत जोत ना कोए रुशनाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया सिर ते कूके काल, अगे हो ना कोए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच संदेसा नर नरेशा नर नरायण इक्को इक दृढ़ाईआ। सतिजुग साचे

उठ उठ वेख, हरि करता आप वखाईआ। करे खेल नर नरेश, शाह पातशाह सच्चा शहिनशाहीआ। जोती जाता धर वेस, देस परदेसा खोज खुजाईआ। जिस दा बोध अगाधा शब्द अनादा अगम्मी लेख, शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुारन खाणी बाणी भेव कोए ना पाईआ। अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के शाह महबूब मुहब्बत विच दस्से भेद, भेव अभेदा अछल अछेदा आपणा दए वखाईआ। कलयुग कूड़ी क्रिया दहि दिशा चार कुण्ट मेटणहारा रेख, माया ममता मोह विकार हँकार दए मिटाईआ। सब दी सुरती कर के चेतन चेत, चार वरन अठारां बरन आलस निंद्रा दए मिटाईआ। हर घट नज़री आए नेतन नेत, दूर दुराडा आपणा पन्ध मुकाईआ। सुहावणहारा आत्म साची सेज, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग तेरी साची रुत्त, आप सुहाए अबिनाशी अचुत, पारब्रह्म देवणहारा वड्याईआ। सतिजुग साचे उठ बाल निधान, नढ्ढे बाले चाँईं चाँईंआ। शब्द अगम्मी इक ज्ञान, निरअक्खर करां पढ़ाईआ। गुर अवतार पैगम्बर कर प्रधान, विष्न ब्रह्मा शिव मिल के ढोला गाईआ। देवत सुर सीस झुकाण, रिख मुन ख़ुशी मनाईआ। भगत जन जाण दरगाह कुरबान, निउं निउँ लागण पाईआ। लख चुरासी पुरख अबिनाशी घट निवासी देवे दान, दाता दानी होए आप सहाईआ। सृष्टी दृष्टी अंदर करना पए परवान, परम पुरख परमात्म आत्म मेला लए मिलाईआ। योद्धा सूरबीर बली बलवान, शाह सुल्तान आपणा हुक्म दए सुणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा तेरा राह धुर दा आप चलाए अगम्म अथाह बेपरवाह आपणा हुक्म मनाईआ। सतिजुग साचे उठ तक्क, बिन अक्खां अक्ख खुल्हाईआ। करे खेल पुरख समरथ, पतिपरमेश्वर आपणा वेस वटाईआ। लख चुरासी जीव जंत साध सन्त आत्म परमात्म शब्दी डोर पाए नथ्थ, मन वासना कूड़ी क्रिया कपट दर रहिण कोए ना पाईआ। भगत सुहेला इक इकेला निज नेत्र खोल्हे अक्ख, प्रतख नज़री आए सर्ब गुसाँईंआ। तूं मेरा मैं तेरा भेव अभेदा खोल्हे सच, पारब्रह्म ब्रह्म परदा दए उठाईआ। भाग लगाए काया माटी कच्च, कंचन गढ़्ह दए सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणी महिमा दस्स अकथ, रसना जेहवा बत्ती दन्द लहिणा दए मुकाईआ। सतिजुग साचे, उठ वेख अगम्म अथाह नज़ारा, बेनज़ीर दए वखाईआ। जिस दा हुक्म चले जुग चारा, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग ना कोए मेटे मेट मिटाईआ। सो कल कल्की लए अवतारा, निहकलंक राउ रंक इक्को डंक दए सुणाईआ। जिस दा शास्त्र सिमरत वेद पुराण अञ्जील कुरान खाणी बाणी करे इज़हारा, सिफ्तां अंदर सिफ्ती ढोले गाईआ। जिस दी आसा रख के गए गुरू अवतारा, पैगम्बर हो के सजदा सीस निवाईआ। सो लेखा जाणे धुर दरबारा, निरगुण सरगुण खेले खेल अपर अपारा, अपरम्पर स्वामी आपणा हुक्म वरताईआ। जोती जोत

सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग साचा सच सलाह देवणहारा बेपरवाह, शब्दी सतिगुर इक मलाह, बेड़ा चार कुण्ट दहि दिशा आपणे कंध उठाईआ। सतिजुग साचे उठ नेत्र आपणा खोल्ह, ख़ालक ख़लक रिहा समझाईआ। शब्द अगम्मी कंडे तोल, जगत तराजू नज़र कोए ना आईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के बोल, आत्म परमात्म मेला रिहा कराईआ। शब्द अगम्मी वजा के ढोल, धुन आत्मक राग सुणाईआ। बजर कपाटी परदा खोल्ह, निज लोचन करे रुशनाईआ। सति सरूपी हो के जाए मौल, मौला आपणी कार कमाईआ। करे प्रकाश उपर धरनी धरत धौल, धवल धर्म दवारा इक सुहाईआ। गुर गोबिन्द लेखा पूरा करे कीता कौल, कौल आपणा तोड़ निभाईआ। जिस नूं समझे कोई ना पांधा रौल, बुद्धिवान ना कोए वड्याईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिजुग तेरा लेखा दए समझाईआ। सतिजुग साचे, तेरा लेखा दस्से आप, प्रभ आपणी दया कमाईआ। आत्म परमात्म सृष्टी दृष्टी देणा जाप, इष्टी इक्को नूर रुशनाईआ। रूह बुत्त दोवें करने पाक, पतित पुनीत आप बणाईआ। बन्द किवाड़ी खोल्ह के ताक, परदा अदंरों देणा उठाईआ। शब्द अगम्मी सुणा के नाद, धुन अगम्म करे शनवाईआ। निरगुण जोत कर प्रकाश, अन्ध अन्धेरा देणा गवाईआ। जन भगतां दे धरवास, भरम भुलेखा देणा मिटाईआ। साचे मन्दिर वखा आपणी रास, सुरती शब्दी गोपी काहन नचाईआ। अमृत धार बुझा के प्यास, निझर झिरना देणा झिराईआ। अंदर मेट अन्धरी रात, निरगुण जोत कर प्रकाश, दरस वखा के इक इकांत, इक महल्ला देणा वसाईआ। जित्थे रसना जेहवा कोई ना करे बात, उच्ची कूक ना कोए अलाईआ। रस माणे कोई ना राग, रागनी चले ना कोए चतुराईआ। दीन दुनी दा होवे त्याग, वासना विच ना कोए फ़साईआ। इक्को आत्म होवे वैराग, परमात्म मिल के वज्जे वधाईआ। सति दवारे लग्गे भाग, भगवन मिले बेपरवाहीआ। दीपक जोत जगे चिराग़, चरागाहां दा लेखा दए मुकाईआ। जोती जोत हो विस्माद, बिस्मिल आपणा आप कराईआ। सचखण्ड दवारे हो आबाद, नाता इक्को नाल रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सतिजुग तेरा परदा ओहला, पुरख अकाल चुकाए बण विचोला, सोहला ढोला धुर दा आप सुणाईआ। सतिजुग साचे, तेरे नाम दा होवे इक जैकारा, ब्रह्मण्ड खण्ड सिफ्त सालाहीआ। दो जहान वसे इक दवारा, दूजा नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल सब दा होवे मीत मुरारा, मित्र धुर दा नूर ख़ुदाईआ। जिस दा महल अटल उच्च मनारा, मुकामे हक डेरा लाईआ। जिस दे विष्न ब्रह्मा शिव ख़िदमतगारा, गुर अवतार पैगम्बर जुग जुग सेव कमाईआ। जिस दा नाम सदा चले जुग चारा, जुग चौकड़ी आपणे हुक्म भवाईआ। सो कलयुग अन्तिम करे पार किनारा, कूड़ी क्रिया दए रुढ़ाईआ। सतिजुग साचे, तेरे

नाम दा होवे जगत पसारा, पसर पसारी वेख वखाईआ। धुर दे नाम दा डंका वज्जे अपारा, राउ रंका आप उठाईआ। सच लगा इक दरबारा, धुर दरबारी दया कमाईआ। चार वरन अठारां बरन बण सहारा, सहायता आपणी दए जणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बख्शे इक्को नाम अधारा, आहला अदना इक्को रंग रंगाईआ।

३० भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ महल सिँघ दे गृह पिण्ड संगतपुरा ज़िला जलन्धर

सतिजुग साचे, कूड़ी क्रिया रहे कोई ना सीमा, स्वामी अन्तरजामी दया कमाईआ। इक्को रूप दरसाए लोक तीनां, त्रैगुण लेखा त्रैभवण दए मुकाईआ। काया चोली अगम्मी चाढ़े रंग भीना, भिन्नड़ी रैण मिल के वज्जे वधाईआ। जन भगतां ठांडा करे सीना, सीना बसीना आपणा नाम जपाईआ। विछोड़ा रहे ना जल मीना, मिलणी जगदीश आत्म परमात्म दए कराईआ। धुर दा नाम गुर अवतार चीना, चौथे युग दए माण वड्याईआ। लेखा जाणे आकाश पाताल उत्ते ज़मीना, ज़ामन हो के ज़मीर दए बदलाईआ। गुरमुखां होणा पए ना किसे अधीना, अदल इन्साफ आपणे हथ्थ रखाईआ। गुरमुख रहे ना कोए कमीना, बुध बिबेक आपणे नाम कराईआ। सब दा लेखे लाए आपणा जीणा, जीवण जुगत देवे माण वड्याईआ। शरअ अंदर होणा पए ना नीवां, शरीअत असलीअत वाली दृढ़ाईआ। सन्त सुहेला बणा के अगम्मी नगीना, जिस दी कीमत सृष्ट ना कोए चुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा आपणा रंग रंगाईआ। सतिजुग साचे साची वस्त देवां विशेष, विश्व आपणी धार चलाईआ। नाम अगम्मा दे संदेश, सहिंसयां विच्चों बाहर कढाहीआ। गुर अवतार पैगम्बर करन आदेस, सजदयां विच सीस निवाईआ। डण्डावत बन्दना करे विष्न ब्रह्मा शिव महेष, गणपति इक्को ओट तकाईआ। मालक नज़री आवे नर नरेश, नर नरायण धुर दरगाहीआ। आदि जुगादी सब दा लेखा जाणे लेख, लिख्त भविख्त आपणे विच्चों प्रगटाईआ। कौल इकरार पूरा करे गुर गुर दस्मेश, दहि दिशा वेखे थाउँ थाँईंआ। गुरमुख सन्त सुहेले बाल जवानी तक्के अल्हड़ वरेस, नौजवाना मर्द मर्दाना खोज खुजाईआ। सच दुआर एकँकार वखावे आपणा देस, दहि दिशा परदा ओहला दए उठाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सच दुआर एकँकार अकल कलधारी एको एक प्रगटाईआ। सतिजुग साचे, नमो नमो करे शिव शक्ती, शवै आपणा रूप बदलाईआ। किरपा करे पुरख अकाल इक्को व्यक्ति, वेला वक्त दए गवाहीआ। नाम निधान दस्स के धुर दी भगती, भगवन भगत दए तराईआ।

तूं मेरा मैं तेरा दस्स के पंगती, पंजां विच्चों बाहर कढाहीआ। आत्म ब्रह्म दे के शक्ती, शख्सीअत आपणी दए दृढ़ाईआ। लख चुरासी विच्चों वक्खरी हस्ती, हरि करता आपणी दए समझाईआ। नाम ख़ुमारी चाढ़ के मस्ती, मस्त मस्ताना दए बणाईआ। काया काअबा वखा के धुर दी बस्ती, हरि मन्दिर इक्को इक समझाईआ। धार निकले अंदरों आत्म परमात्म जिस दी, दूजा राग ना कोए अल्हाईआ। गुरमुख सवाणी हरि सतिगुर दवारे वसदी, वास्ता इक्को नाल जुड़ाईआ। जित्थे लोड़ नहीं इशारे वाली अक्ख दी, बिन अक्खां करे पढ़ाईआ। खेल वखा के निरगुण नूर जोत प्रतख दी, पारब्रह्म बेपरवाहीआ। भगत भगवान धार चलाए सच दी, सुच संचम आपणे विच्चों प्रगटाईआ। भाग लगावे काया माटी कच्च दी, कंचनगड़्ह आप वखाईआ। मनुआ धार फिरे ना नच्चदी, शब्दी डोरी तन्द बंधाईआ। खेल जाण हकीकत हक दी, असलीअत आपणी दए वखाईआ। धार चुआए अमृत निज रस दी, रस्ता धुर दा इक समझाईआ। मिलणी होवे पुरख अकाल समरथ दी, साहिब सतिगुर मिल के वज्जे वधाईआ। सतिजुग साचे जन भगतां आत्म सदा परमात्म दवारे वसदी, दूजे दर कदे ना जाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल जणाए आपणी धार प्रगट दी, प्रगट हो के आपणा हुक्म वरताईआ।

३० भाद्रों शहिनशाही सम्मत २ साधू सिँघ दे गृह पिण्ड संगत पुरा ज़िला जलन्धर

सतिजुग साचे, साचा नाम देवे प्रभ पूरन, पूरन परमेश्वर एका एक दए वड्याईआ। आसा मनसा रहे ना कोए अधूरन, सगल वसूरे दए गवाईआ। कलयुग क्रिया मेटे कूड़ कूड़न, ममता मोह विकार गवाईआ। सच प्रीती बख्शे चरण धूढ़न, टिक्के मस्तक आप लगाईआ। नज़री आए हाज़र हज़ूरन, हज़रत इक्को शहिनशाहीआ। भगत बेनन्ती करे मन्ज़ूरन, सन्त सुहेले अंग लगाईआ। जो वस्या दूर दूरन, नेरन नेरा हो के परदा दए उठाईआ। सर्ब कला बण भरपूरन, प्रभ देवे माण वड्याईआ। शब्द अनुराग उपजा तूरन, सच ख़ुमारी दए चढ़ाईआ। विछोड़े विच ना रहे कोए मजबूरन, मज़दूरी सब दी झोली पाईआ। निरगुण नूर बख्शे अगम्मी नूरन, जोती जोत डगमगाईआ। चतुर सुघड़ बणा मूर्ख मूढ़्हन, धन्दा इक्को नाम जणाईआ। रंग अगम्मी चाढ़े गूढ़्हन, दुरमति मैल धवाईआ। सोहला करे मशहूरन, मशवरयां नाल सलाह ना कोए पकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा नाम इक जणाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दा बख्शां सति, असति रहिण कोए ना पाईआ। सति ज्ञान दी बख्शां मत, मनमति रहे ना राईआ। निरगुण धार कर उत्पत, अन्ध अन्धेरा कूड़ा दयां

कढाहीआ। जोत सरूपी हो के वेखां वत, वतन काया मन्दिर खोज खुजाईआ। मेहरवान हो के देवां रस, रसीआ हो के बूँद अगम्म चुआईआ। धुरदरगाही दस्सां जस, जिस्म ज़मीर दयां बदलाईआ। मनुआ मन कर के वस, विशा आपणा दयां समझाईआ। जन भगतां खोल्ह के नेत्र अक्ख, अक्खीआं तों परे करां रुशनाईआ। शब्द अनादी सुणा के नद, अनहद आपणा ताल वजाईआ। सृष्टी कर के वक्खरी जग, जागरत जोत दयां डगमगाईआ। त्रैगुण माया साड़ ना सके अग्ग, अगला लेखा मंगे कोए ना राईआ। बिन मक्के काअब्यों करा के हज्ज, हज़रत धुर दा दयां मिलाईआ। जो हकीकत विच हक, असलीअत विच असल नज़र ना आईआ। सर्ब कला समरथ, दाता दानी बेपरवाहीआ। शब्द भण्डारा देवे वथ, वस्त अमोलक आप वरताईआ। तूं मेरा मैं तेरा दस्स के आपणी गथ, गदागर गुरमुख रहिण कोए ना पाईआ। अन्त सुहेला हो के लए रख, रक्ख्या करे थाउँ थाँईंआ। निरगुण हो के सरगुण करे पक्ख, किशना शुक्ला पक्ख दी लोड़ रहे ना राईआ। सन्त सुहेले रहिण ना देवे वक्ख, वक्खरा घर ना कोए बणाईआ। दरगाह साची देवे रख, सचखण्ड दवारे आप टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरा लहिणा तेरे हथ्थ फड़ाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम दी होवे इक रसोई, चार कुण्ट दिशा भण्डारा दए वरताईआ। परवरदिगारा तेरे नाम दी फिरे दरोही, तोबा तोबा करे लोकाईआ। पुरख अकाल सृष्ट उठाए सोई, आलस निंद्रा विच रहिण कोए ना पाईआ। गुर अवतार पैगम्बरां मन्न अरज़ोई, अरज़ आरज़ू सब दी आपणे लेखे पाईआ। लख चुरासी विच्चों सन्त सुहेला गुर चेला उठावे कोई कोई, कोटां विच्चों लए मिलाईआ। जिन्हां नाम दी देवे ढोई, ढोआ इक्को दए वखाईआ। जिस दी कीमत ना जाणे कोई, जगत जौहरी ना कोए चुकाईआ। अन्त खेल उसे दी होई, जिस दा होका देवे लोकाईआ। जिस दी धार आदि जुगादि जुग चौकड़ी सदा नवीं नरोई, जम्मण मरन विच कदे ना आईआ। जिस दा खेल होणा नाल कबीर लोई, लोयणां तों परे दए वखाईआ। सो अमृत रस जन भगतां अंदर रिहा चोई, चोरां ठग्गां यारां तों लए बचाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची सरन इक समझाईआ। सतिजुग साचे, साचा नाम कोमल होवे मलूक, मलकुलमौत नेड़ कोए ना आईआ। ब्रह्मण्डां खण्डां फिरे वड दूत, दुतीआ भाउ दए चुकाईआ। डंका वजाए चारे कूट, दहि दिशा करे शनवाईआ। भाग लगाए पंज भूत, तत्व तत दए दृढ़ाईआ। झगड़ा मुकाए जूठ झूठ, सच सुच वण्ड वण्डाईआ। जन भगतां उपर जाए तुठ्ठ, मेहर नज़र उठाईआ। जाम निराला प्याए घुट, रस अगम्मी आप चुआईआ। सन्त सुहेले बणा के सुत, अपराधी अंदरों दए कढाहीआ। उज्जल कराए मुख, मुकतयां तों परे डेरा कराईआ। जित्थे आत्म परमात्म दा सुख, जोती जोत विच समाईआ। जनणी

जणे फेर ना कोई कुक्ख, कूड़ अग्न ना कोए तपाईआ। तृष्ना रहे ना कोई भुक्ख, ममता मोह दए मिटाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल हो के गोदी लए चुक्क, चार युग दा लहिणा देणा दए मुकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहारा साचा वर, सतिजुग तेरा राह चलाईआ। सतिजुग साचे, साचे नाम ना होवे इक्को मोह, मुहब्बत निरगुण निरगुण नाल रखाईआ। लख चुरासी जीव जंत देवे आपणी सो, सो साहिब स्वामी अन्तर परदा दए उठाईआ। जिस दा भेव ना जाणे को, कोटां विच्चों गुरमुख लए मिलाईआ। दो जहानां रिहा जोह, बलधारी आपणा बल प्रगटाईआ। सन्त सुहेले आपणे धागे लए परो, परोहतां दी लोड़ रहे ना राईआ। सब दा मालक आपे हो, होका दे के लए जगाईआ। आत्म परमात्म हो के जावे छोह, शहिनशाह आपणा रंग चढ़ाईआ। सच प्रकाश करे अगम्मी लो, लोयण नेत्र अक्ख दए बदलाईआ। जन भगतां जिहा आपे हो, हरि मन्दिर काया डेरा लाईआ। भगत भगवान धार कोई ना जाणे दो, दूआ एका धार बदलाईआ। हँ ब्रह्म धार बण सो, सो स्वामी नूर करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होया वोह, जिस नूं गुर अवतार पैगम्बर ढोलयां सोहलयां रागां नादां विच गाईआ।