पहली अस्सू शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल
अस्सू कहे खेल श्री भगवान, जिस दी भगौती भगवती दए गवाहीआ। झुकदे वेखे ज़िमीं असमान, बेज़बां गुर अवतार पैगम्बर सीस झुकाईआ। सजदे नमस्ते डण्डावत करन प्रणाम, निउँ निउँ चरण कँवल ध्यान लगाईआ। मालक परवरदिगार मन्नण धुर दा काहन, राम इक्को बेपरवाहीआ। जिस दा आदि जुगादि जुग चौकड़ी सच निज़ाम, नौबत आपणा नाम वजाईआ। खेले खेल दो जहान, ब्रह्मण्ड खण्ड पुरी लोअ आकाश पाताल आपणा हुक्म मनाईआ। सो दाता दानी हो के मेहरवान, महबूब हुक्में अंदर हुक्म वरताईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त वेखे मार ध्यान, चार कुण्ट दहि दिशा खोज खुजाईआ। भगत सुहेले उठा के चतुर सुजान, सुघड़ स्याणे आपणे नाल मिलाईआ। अन्तर रहिण ना देवे कोई अभिमान, माण निमाणयां दए समझाईआ। सृष्टी दृष्टी वेखणहारा लेखा जाणे हर घट आण, अण्डज जेरज उत्भुज सेहतज फोल फुलाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी कलयुग जीवां देवणहारा आपणा ज्ञान, परदयां विच्चों परदा आप उठाईआ। जगत गुरू वेखे मार ध्यान, भारत खण्ड पहली वण्ड वण्डाईआ। जित्थे नौ सौ चुरानवे जुग दी मीज़ान, चार वरनां विच टिकाईआ। अन्तर मनुआ शरअ शैतान,
रसना जेहवा शब्द पढ़ाईआ। बत्ती दन्द करन कल्याण, कलमयां राग सुणाईआ। बिना मंज़लों मिलण भगवान, भाग अक्खरां वाला रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल बेपरवाहीआ। अस्सू कहे जगत गुरू नौ सौ चुरानवे, शहिनशाही सम्मत दए गवाहीआ। जिन्हां ने आपणे कीते पाउणे, पल्लू सके ना कोए छुडाईआ। ढोले आपणे नाम दे नाम वाले गाउणे, धुर दा नाम समझ कोए ना पाईआ। अन्तिम कर्म ना किसे बख्शाउणे, बख्शिश रहमत ना कोए कमाईआ। पड़दे ओहले ना किसे चुकाउणे, चारों कुण्ट दए दुहाईआ। बाहों फड़ ना किसे उठाउणे, सुरती शब्द ना कोए मिलाईआ। आत्म सर ना किसे नहाउणे, दुरमति मैल ना कोए धवाईआ। लख चुरासी आवण जावणे, ख़ुशीआं वाला खेल भवाईआ। किसे कम्म ना आउणे पढ़े अक्खर बावने, बावन अक्खरी पार ना कोए लँघाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। अस्सू कहे नौ सौ चुरानवे वेखे गुरू कलकाती, कलमयां तों बाहर डेरा लाईआ। जिन्हां दी जगत वासना नाल होणी शादी, साचा कन्त ना कोए प्रनाईआ। राती नींद ना आवे प्रभाती, अमृत मेघ अमृत वेले ना कोए बरसाईआ। आपणी धार धार ना जाती, धर्म दुआर ना कोए वखाईआ। काया चोली कपड़ पाटी, ओढण सीस ना कोए टिकाईआ। सतिगुर शब्द चढ़े कोए ना घाटी, रसना वाले ढोले सारे गाईआ। जिधर वेखो अलिफ़ ये दी मुक्की ना किसे वाटी, निरअक्खर ना कोए समझाईआ। मिल्या मेल ना कमलापाती, कमले रोवण मारन धाईंआ। अन्तिम सदी चौधवीं सब ने रहिणा फाडी, मंज़ल हक ना कोए वखाईआ। बिना पुरख अकाल दे दूजा नज़र ना आवे गाॅडी, गारडीअन सारे दए मिटाईआ। रसना वाला रहे कोए ना ढाडी, अन्तर बोध अगाध वेख वखाईआ। मसलयां वाली रहिण ना देवे वादी, वाहिद इबादत इक्को दए जणाईआ। जिस नूं समझे ना इश्क हकीकी मज़ाज़ी, मिसल तों परे मिसाल दए बणाईआ। तन्द सितार गावे ना कोए रबाबी, नानक मर्दाने गया समझाईआ। बिना पुरख अकाल दे किते होवे ना स्वाल जवाबी, मुख़ातब हो के ख़ताब ना कोए दवाईआ। लहिणा देणा दस्स आप बगदादी, बगलगीर इक्को गया समझाईआ। जिस दी भगत उधारना वादी, वाइदा पिछला पूर कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक समझाईआ। अस्सू कहे मैं नौ सौ चुरानवे तक्कां, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। ख़ुशीआं विच हस्सां, सौहरयां घर जगत सन्त गया ना कोए जवाईआ। मन वासना प्रेम प्यार दीआं नथ्थां, सुहाग कन्त ना कोए हंडाईआ। तिन्न अस्सू कहे मैं उन्हां नाल कदे ना वसां, अगे चंगी होवे जुदाईआ। जिन्हां दे अंदर दीन मज़्हब दीआं वट्टां, वटणा मल के मिल्या कोई ना धुर दे माहीआ। जिन्हां दा इष्ट पत्थर इट्टां, मन्दिरां सीस निवाईआ। तिन्हां दे कोलों जुग चौकड़ी नठ्ठां, गुर अवतार पैगम्बर गए समझाईआ। उन्हां
दे अंदर वड़ के मन्दिर चढ़ के बिना नेत्र लोचन नैण अगम्मा नूर तक्कां, जिस दी ताकत ना कोए अज़माईआ। जित्थे ठग्गां चोरां यारां दीआं रहिण मूल ना ढक्कां, ढाह ढेरी ख़ाक बणाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। पहली अस्सू कहे मैं नव नौ चार दी वेखां उस्तादी, जगत गुरू मात अख्वाईआ। जिन्हां दा मालक अछल छल्ल दा वादी, वाइदे नाल सर्ब भुलाईआ। बुद्धी नाल सब नूं कर के बाग़ी, अक्खरां विच दिता फसाईआ। अंदर मिले ना कोए इमदादी, मंज़ल सच ना कोए पुचाईआ। नहावण धोवण दी बाहर दी रही हयाती, अंदर अन्धेरी राती ना कोए मिटाईआ। किसे ना मिल्या पुरख अकाल सफ़ाती, परवरदिगार नूर ना कोए रुशनाईआ। जगत विद्या बणे फ़सादी, रसना जेहवा नाल लड़ाईआ। ना उह पंडत मुल्ला काज़ी, ना उह ग्रन्थी ग्रन्थ वाच जणाईआ। सोई सुरत किसे ना जागी, जागदे सुते नज़री आईआ। हिरदे उपजे ना हरि वैरागी, वैरी अंदरों ना कोए कढाहीआ। किसे ना समझया की खेल प्रभू दा माज़ी, जो सिध्धा भगतां मिल के आपणा नाम दए समझाईआ। उन्हां दे काया काअबे दा बण के हाजी, हुजरा हक दए सुहाईआ। प्रेम प्यार दा बण के नमाज़ी, नमस्ते इक्को दए दृढ़ाईआ। लेखे ला के साढे तिन्न हथ्थ दी अराज़ी, रज़ामंद आपणे नाल कराईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दी कार आप कमाईआ। पहली अस्सू कहे प्रभ नौ सौ गुरू दी चुरानवयां नाल हालत, हालां कि तैनूं दस्सण दी लोड़ ना राईआ। इन्हां दे अंदर आपणे आप मिलण दी अलामत, तेरा नाम ना कोए समझाईआ। बुद्धी वाली जगत दे ज़मानत, बरीख़ाना रहे वखाईआ। साचा नाम मिले ना किसे नयामत, तेरा अमृत मेघ ना किसे बरसाईआ। कलयुग अन्तिम सब नूं होई ममानत, दरगाह साची हक मुकाम चढ़न कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा हुक्म इक वरताईआ। अस्सू कहे प्रभ तूं जुग जुग तारें पत्थर, पाहन पार कराईआ। कुछ याद कर गोबिन्द सत्थर, यारड़ा हो हंढाहीआ। वैराग विच ना केरया अथ्थर, नेत्र नैण ना कोए शनवाईआ। शब्द संदेशे दिता पत्र, पाती तेरा नाम बणाईआ। जिस वेले निरगुण धार आवें उत्तर, निरगुण नूर जोत प्रगटाईआ। बिना गोबिन्द तेरा दूजा रहे कोई ना मित्र, जगत कुटम्ब देणा गवाईआ। तूं मेरा मैं तेरा दोहां दा इक्को सांझा शुकर, शुकराने विच आपा भेंट कराईआ। समरथ स्वामी अन्तरजामी शब्दी धार ना जाईं मुकर, इकरार कौल इक्को तोड़ निभाईआ। मुड़ के मंगदा नहीं तैथों खाण वाला कोई टुक्कड़, टुकड़यां वाली ना आस रखाईआ। तेरी किरपा नाल गुरमुख प्रेमी आवां चुक्कण, लोकमात आपणी गोद उठाईआ। तेरे भगत सुहेले तेरे दर ते आवां सुट्ठण, सचखण्ड दुआर टिकाईआ। कलयुग कूड़ी जड़्ह आवां पुट्टण, पटने पौंटे समझ कोए ना आईआ। गुरमुख साचयां आवां पुछण, पिछला लेखा
वेख वखाईआ। कूड़ कुड़यारयां कोलों आवां लुक्कण, सनमुख बैठा नज़र किसे ना आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र इक उठाईआ। अस्सू कहे मैं धुर दा आसावंद, आस अगम्मी दयां जणाईआ। प्रभ मिले इक ख़ावंद, ख़ातून सृष्ट लए हंढाहीआ। हुक्में अंदर कर पाबन्द, परदा नकाब दए चुकाईआ। प्रेम प्यार दा दे अनन्द, महबूब आपणा मेल मिलाईआ। आत्म परमात्म दे के छन्द, सहिँसा रोग दए मिटाईआ। दे वड्याई विच वरभण्ड, ब्रह्मण्ड पार कराईआ। दूजी रहे कोई ना डण्ड, डण्डावत इक्को दए समझाईआ। नौ सौ चुरानवे गुरू करे खण्ड खण्ड, खण्डा आपणा नाम उठाईआ। जन भगतां हो आप बख्शंद, बख्शिश रहमत आप वरताईआ। मानस जन्म होण ना देवे भंग, तत वजूद आपणे लेखे लाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धुर दा खेल इक वखाईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी युग कहिण, आपणी कामना नाल ल्याईआ। नौ सौ चुरानवे गुरू पावण वैण, नेत्र रोवण मारन धाईआ। तेरा नाम किसे ना मिले रसैण, रस्ते भुल्ले सारे देण दुहाईआ। नाम संदेसा सचखण्ड दवारयों कोई ना आया लैण, लायक बण के तेरा हुक्म ना कोए वरताईआ। अक्खरां नाल तेरे नालों होए तरफ़ैन, तफ़र्का तरफ़ दुहरफ़ ना कोए समझाईआ। रसना जेहवा जगत अलाइन, नैण दरस कोए ना पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा भेव दे समझाईआ। भेव अभेदा खोल्ह दे, ख़ालक ख़लक जहान। शब्द अगम्मी कंडे तोल दे, तोलणहार श्री भगवान। खोटे खरे सर्ब वरोल दे, वेख ज़िमीं असमान। झगड़े मुका दे जगत विचोल दे, विचोला शब्द गुरू बण बलवान। लेखे मुक जाण कूड़ मख़ौल दे, मुक्खीए कर पंज प्रधान। भार हौले कर दे धौल दे, धर्म दी दस्स बान। वाहिदे पूरे कर दे कौल दे, गोबिन्द मिल के नौजवान। अमृत रस दे मेघ सौण दे, अग्नी अग्ग ना कोए तपाण। झगड़े मुका दे मन हँकारी राउण दे, राम रमईआ हो के निगाहबान। झकोले दे दे आपणी प्रेम प्रीती पाउण दे, स्वास भगतां सुखाले होण। झगड़े मुका दे अवण गाउण दे, गहर गम्भीर हो प्रधान। ढोले दस्स दे आपणे गाउण दे, दूजे अक्खरां रहे ना कोए पछाण। हुक्म दे दे कलयुग अन्तिम मिटाउण दे, सतिजुग साचा कर बलवान। बल वखा दे कूड़ कुड़यारा ढाउण दे, मर्द मर्दाने नौजवान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल श्री भगवान। भगवन, नौ सौ चुरानवे वेख, चार कुण्ट जगत नज़री आईआ। जिन्हां कलयुग क्रिया करया भेख, लेख तेरा ना कोए दृढ़ाईआ। सारे वस के काल दे देस, डंका तेरे काल दा रहे वजाईआ। आपा कर सक्या कोई ना भेंट, भेंटा लै लै जगत रहे सताईआ। तेरे नाम दी कीमत रख के रेट, रट्टा घर घर रहे पाईआ। अक्खरां वाला लिख के (लेख) देंदे उत्ते सलेट, शाही नाल पक्की गंढ्ढ पवाईआ। अंदरों आपणा साफ़ करे ना कोई पेट,
पटराणी रूप नज़र कोए ना आईआ। काया गली चिक्कड़ विच रहे लेट, सेज सुहञ्जणी चढ़ के तेरे अंग नाल अंग ना कोए लगाईआ। मैं हैरान होया वेख वेख, वेखी जगत लोकाईआ। चढ़ के वेख्या नहीं किसे अगम्म तेरा देस, सति पुरख मिल के ख़ुशी ना कोए मनाईआ। सचखण्ड दा ऐवें मारन शेख़, शेख़ी विच जगत चतुराईआ। पुरख अकाल दीन दयाल जिस नूं तूं दिसाया आपणा देस, उस नूं आपणा नाम संदेसा दे के जगत घलाईआ। बिना सतिगुर शब्द तों बाकी गुरू ठग्गां वाला भेस, अगांह वाली अग्ग ना कोए बुझाईआ। तूं आदि जुगादी ब्रह्म ब्रह्मादी शब्द अनादी इक नरेश, नर नरायण इक्को नज़री आईआ। जिस ने दीन मज़्हब ज़ात पात राउ रंक जीव जहान करने खेत, बलधारी रहिण कोए ना पाईआ। आपणी किरपा अंदर जन भगतां करें हेत, हितकारी हो के मेल मिलाईआ। जिस चाहें आपणे दर दा देवें भेत, दूजा समझ कोए ना पाईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त बिन तेरी किरपा तेरे चरण रहे ना किसे टेक, टिक्के वाले टकयां तों देण दुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दीन दुनी क्रिया दे छेक, छेकड़ आपणा रंग देणा रंगाईआ। अस्सू कहे मेरा सब तों वक्खरा नसीब, निसबत वण्ड ना कोए वण्डाईआ। मेरा लेखा लिख्या विच कुछ कुरान मजीद, जिस दा मजमूहा ना कोए समझाईआ। नवां पुराणा कीती तस्दीक, वेद व्यासा गया जणाईआ। गोबिन्द बहत्तरवीं साखी विच रखी उम्मीद, परदा सके ना कोए खुल्हाईआ। अर्जन पंजवेंमहल्ले विच राग माझ विच लाई नीझ, बिन अक्खां अक्ख उठाईआ। गोबिन्द अंगद कीती वसीअत, बिन अक्खरां लेख बणाईआ। गोबिन्द सच्ची दस्स असलीअत, शब्दी शब्द आप पढ़ाईआ। जिस दी कोई ना जाणे तबीअत, रमज़ समझ कोए ना पाईआ। उस दी लभ्भ सके ना कोई वलदीअत, वलद वालदा नज़र कोए ना आईआ। जिस दे विच दो जहानां उधारनां अहिमीअत, अमल विच वेखे सर्ब लोकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहरवान हुक्म वरताईआ।
हुक्म कहे मैं रहिण ना देवां झगड़ा, (झंजट) नव नौ चार मिटाईआ। सतिगुर शब्द होण ना देवां लंगड़ा, भार इक्को जिहा वखाईआ। किसे दा दूजे दवारे होण ना देवां मंगणा, विचोले गुरू देवां खपाईआ। इक्को नाम दी चढ़े रंगणा, रंगत इक्को नज़री आईआ। कुछ लहिणा देणा पंडत रविदास वाले कंगणा, कर्म कांड नाल जणाईआ। करे खेल विच वरभण्डणा, भंडी कूड़ी देणी गवाईआ। चार कुण्ट जिस ने दंडणा, डण्डावत इक्को दए समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेहर नज़र उठाईआ। अस्सू कहे मेरी आसा तृष्ना, तृखावन्त दयां दुहाईआ। तेरे चरण कँवल झुकदे
वेखां ब्रह्मा विष्ना, शंकर सीस निवाईआ। नमसतयां विच राम सीता निवणा, डण्डावत गोपी काहन कर के ख़ुशी मनाईआ। जगत जहान जाण के मिथना, मिथ्या वेखां सर्ब लोकाईआ। पीर पैगम्बरां सबक तैथों सिक्खणा, तेरी सिख्या वड वड्याईआ। गुरुआं तेरे नाम दा सिफ्ती सोहला लिखणा, लिख लिख मात वड्याईआ। तेरा नूर ज़हूर बिन तेरी किरपा किसे ना दिसणा, दीद जगत कम्म किसे ना आईआ। कलयुग अन्त श्री भगवन्त एका खेल आप बुझणा, दूजा संग ना कोए मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सच मार्ग इक प्रगटाईआ। सच मार्ग धुर दा लावीं, आपणी दया कमाईआ। कूड़ी क्रिया जगत मुकावीं, मुकम्मल आपणा हुक्म वरताईआ। पुरख अबिनाशी इक्को नाम जपावीं, बहुती सिफ्तां दी लोड़ रहे ना राईआ। इक्को सरोवर इश्नान करावीं, अठ्ठ सठ्ठ डेरा ढाहीआ। सच दुआर इक प्रगटावीं, शिवदवाला मठ मन्दिर मसीत दा लेखा दईं मुकाईआ। इक्को नाम अगम्मा सुणावीं, अणसुणत राग अल्हाईआ। साढे तिन्न हथ्थ भाग लगावीं, भाग आपणा नाल रलाईआ। अनहद नादी शब्द वजावीं, धुन आत्म बेपरवाहीआ। निरगुण जोती जोत जगावीं, घर मन्दिर कर रुशनाईआ। परदा ओहला आप चुकावीं, लेखा रहिण कोए ना पाईआ। आत्म सेजा सच सुहावीं, स्वामी हो के डेरा लाईआ। नार कन्त भतार हो के रावीं, निरगुण निरगुण जोड़ जुड़ाईआ। महल अटल आप सुहावीं, सोभनीक ख़ुशी वखाईआ। आपणा राह आप खुल्हावीं, मेहर नज़र इक उठाईआ। राह विच ना कदे अटकावीं, अगे हो ना कोए अटकाईआ। मंज़ल धुर दी आप चढ़ावीं, जित्थे वसें बेपरवाहीआ। गुर अवतारां नाल मिलावीं, पैगम्बरां जोड़ जुड़ाईआ। मेरी आत्मा परमात्मा आपणे नाल रखीं सावीं, इक्को कंडे तोल तुलाईआ। कन्त कन्तूहल धुर दा मालक हो के आवीं, निरगुण आपणा फेरा पाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। साची करनी आ के कर, हरि करते वड वड्याईआ। निरभउ भय चुका डर, मेहर नज़र इक उठाईआ। कूड़ी क्रिया जाए झड़, लोकमात रहिण ना पाईआ। कूड़ा गुरू देवे कोए ना वर, शब्दी गुरू वज्जे वधाईआ। शरअ विच शर्म ना कर, कूड़ी क्रिया दे मिटाईआ। तूं निरगुण निरवैर इक्को हरि, हर हिरदे जा समाईआ। सन्त सुहेले सज्जण फड़, गुरमुख गुरसिख लै उठाईआ। काया मन्दिर आपणे चढ़, सच दवारे सोभा पाईआ। महल अटल अगम्मे खड़्ह, निरगुण नूर कर रुशनाईआ। तूं मेरा मैं तेरा आत्म परमात्म ढोला पढ़, चौदां विद्या डेरा ढाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, घर साचा दे सुहाईआ। घर साचा आप सुहा दे, सोभावन्त सुल्तान। पुरख अबिनाशी जोत जगा दे, अन्ध अन्धेरे होए ज्ञान। अनहद नादी नाद वजा दे, धुर दी शब्द सुणे धुनकान। घर मन्दिर इक रुशना दे, जोती जोत हो प्रधान। अमृत अगम्मा जाम प्या दे, तीर्थ मुके जगत जहान।
इक्को आपणा नाम दृढ़ा दे, करनी पए ना अक्खरां वाली कल्याण। जजमान हो के मरासी डूंमा आपणी खैर पा दे, गुरमुख मंगण जाण ना किसे दुकान। जुग जन्म दे विछड़े आपणी गोद बिठा दे, निरगुण निरगुण कर परवान पिछले कर्म कुकर्म मिटा दे, आदि जुगादी बण मेहरवान। दु:ख भंजन भव सागर पार करा दे, कुदरत दे मालक हो के दयावान। डुब्बदे पत्थर पार लँघा दे, कलयुग हो के निगाहबान। जगत शरअ कूड़ ज़ंजीर तुड़ा दे, तेरा कर्म पवे नीसाण। माटी चमड़े लेखे ला दे, तेरे चरणी डिगे आण। लख चुरासी फंद कटा दे, झगड़ा रहे ना आवण जाण। सचखण्ड दुआर बहा दे, जिस घर वसण भगत सुजान। पूरब विछड़े मेल मला दे, सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग अन्त कर कल्याण। निरगुण जोती जोत मिला दे, पंज तत लेखा रहे ना विच जहान। आपणे दर सचखण्ड दुआर बहा दे, जित्थे पुज्जे ना कोए इन्सान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलयुग गुरुआं कोलों खैहड़ा छुडा दे, गुरमुख इक्को वार करन ब्यान। गुरमुख कहिण साडे ब्यान कर लै कलमबन्द, दूजी शहादत दी लोड़ रहे ना राईआ। इक्को तेरे दर दे आसावंद, असमानां तों परे डेरा लाईआ। बहुते पढ़ पढ़ के साथों घसाए नहीं जांदे दन्द, दोधी दन्दीं पार कराईआ। इक्को पुरख अकाल तेरा दवारा ल्या मंग, जिस तों परे नज़र कोए ना आईआ। पार उतारना तेरा निक्का जिहा ढंग, तरीका इक्को दे समझाईआ। तेरी मेहर नज़र निगाह नाल चढ़े रंग, रंगत अंदरों दे बदलाईआ। तेरे नाम दा वज्जे मृदंग, मरदन सारे दे कराईआ। जुग चौकड़ी जन्म जन्म दी पूरब एह उमंग, रीती पहली चली आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल देण लग्गा ना होवीं तंग, तंगदस्ती दे मिटाईआ। सृष्ट सबाई दए दुहाई हाए लोकाई बौहड़ी ख़ुदा लग्गे जग, जंगलां अंदर मन्दिरां अंदर गुरमुख गुरसिख आपणा हुक्म वरताईआ। तेरा अस्व घोड़ा शब्द अगम्मी तरंग, तुरीआ तों परे निरगुण हरे, लख चुरासी डरे, गुरमुखां वेखीं घरे, घर घर आपणा फेरा पाईआ। कच्चे गुरुआं नालों गुरमुख तेरे चंगे छड़े, इकल्ले रह के आपणा झट लँघाईआ। चार युग कैहिंदे गए अन्त श्री भगवन्त जन भगतां दे आउणा विच धड़े, नाता आपणे नाल रखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल कलयुग अन्त श्री भगवन्त धुर दा कन्त मणीआं मंत किरपा करे, करमां दा झगड़ा दए मुकाईआ। अबिनाशी करता, दु:ख दर्द हरता, सब कुछ दस्सदा, जन भगतो बहुत्यां नालों थोड़े बड़े, जिन्हां दे अन्तर नाम निरंतर सतिगुर मंत्र इक्को इक नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, बख्शणहार सच्ची सरनाईआ। अस्सू कहे प्रभ की तेरी वड शक्ती, सच दे समझाईआ। क्यों ना भगतां लेखे लावें छिन भंगर प्रेम दी भगती, भाग आपणे नाल बणाईआ। धार कढ्ढ दे अंदरों मन दी, मनसा आपणे नाल मिलाईआ। तेरी खेल काया माटी पंज तत तन दी, तत्व नाल तत्व रिहा
मिलाईआ। मंज़ल रहे ना सूरज चन्न दी, बारां वण्ड ना कोए वण्डाईआ। लोड़ रहे ना सरवण कन्न दी, धुन अगम्मी दे सुणाईआ। प्रकाश होवे जोत तेरे गुरमुख चन्न दी, धुर दी चांदनी दए चमकाईआ। लोड़ रहे ना झूठे धन दी, धन आपणा नाम भण्डारा इक वरताईआ। नौ सौ चुरानवे चौकड़ी बद्धी इक गल्ल दी, जिस गल्ल दा भेव गुर अवतार पैगम्बर सक्या ना कोए खुल्हाईआ। उह घड़ी सुहञ्जणी अज्ज कल्ल दी, कलमयां तों बाहर नज़री आईआ। तिन्न अस्सू तेरी धार सोहणी जल दी, जल होड़े दईं समझाईआ। जित्थे लहर धार कोए ना ठल्लदी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपणा हुक्म इक वरताईआ। अस्सू कहे मेरी असीस, असल ध्यान लगाईआ। जन भगतां होवे बख्शीश, बख्शिश आपणा नाम वरताईआ। जगत गुरू बण जगदीश, सतिगुर इक्को नज़री आईआ। बाकी मंगते मंगदे भीख, थोड़ा थोड़ा सब नूं दे वरताईआ। जे कोई करे तेरी रीस, लख चुरासी विच दे भवाईआ। ना कोई कलमा याद रहे हदीस, आपणा नाम देणा भुलाईआ। जिस वेले चार युग अगले जाण बीत, फेर गोबिन्द नाल मिलाईआ। चुरासी चुरासी चुरासी जाणे जामे सब नूं देणे विच कीट, पतंगयां विच पर ना कोए लगाईआ। साफ बुद्धी रहे कोई ना अतीत, नेत्रहीण देणे जणाईआ। दुक्खां विच मारदे रहिण चीक, सांतक सति ना कोए कराईआ। सतिजुग त्रेता द्वापर कलयुग तेरे शब्द गुरू दी करदे रहिण उडीक, बिन गोबिन्द नज़र कोए ना आईआ। पुरख अकाल दीन दयाल इक्को तेरे विच तौफ़ीक, तारीफ़ आपणी देणी समझाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका देणा साचा वर, धुर दा हुक्म आप जणाईआ। धुर दा हुक्म कहे हुक्म अस्सू तिन्न, शब्दी शब्द जणाईआ। जन भगतां रंग भिन्न, कुठी जाए जगत लोकाईआ। कूड़ कुड़यारयां अंदरों बदलां चिन्न्ह, बाहरों जाण मुरझाईआ। ख़ाली होण वाग टिन, टिक्कयां वाली वस्त ना कोए रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साची करनी कार कमाईआ। अस्सू तिन्न कहे जन भगतां होवे भरवासा, सृष्टी अंदर दुखदाईआ। गुरमुखां ख़ुशीआं हासा, नेत्र रोवे लोकाईआ। जगत गुरुआं पछताउणा पए खाधा, अंदरे अंदर भय वखाईआ। हुक्म देवे पुरख अकाल गोबिन्द दा पिता गुरमुखां दा दादा, जो दाअवेदार अख्वाईआ। जिस दे बिना आदि जुगादि जुग चौकड़ी कोई ना जागा, अक्खां वाले गुरू अन्तिम अक्खां गए बदलाईआ। बिना सतिगुर शब्द कोई ना होवे राखा, सिर हथ्थ ना कोए टिकाईआ। जन भगतो कलयुग अन्त तुहाडा रह जाए सब तों वक्खरा साका, साखीआं चार युग ख़ुशीआं नाल गाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवणहार वड्याईआ। हरिजन तेरा जन्म ज़रूर, मात पिता गृह नज़री आईआ। अन्त मालक इक हज़ूर, जो हज़रतां दा हज़रत बेपरवाहीआ। जिस ने बख्शे कोट जन्म दे कसूर, कसूर अशारीए
नाम नाल उडाईआ। सच भण्डारा कर भरपूर, अंदरों प्रण दए गवाईआ। आत्म परमात्म बख्श के नूर, काया नूर महल्ल दए वखाईआ। गुरमुखो गुरसिखो जन भगतो साचे सन्तो तुहाडी करनी सच होवे मशहूर, मश्वरे गुर अवतार पैगम्बर गए बणाईआ। सति धर्म दा ला के दस्तूर, मार्ग एकँकारा इक्को देणा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी जोत धर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करनी दा करता दु:ख दर्दां दा हरता, तुहाडे प्रेम दा होवे मशकूर, मसख़रयां दा लेखा दए गवाईआ।
२ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ हरि भगत दुआर जेठूवाल
सति कहे प्रभ मेला होवे गुरमुख सज्जण, साजण तेरा रूप नज़री आईआ। धुर दे प्रेम दा मिले अगम्मी मजन, धूढ़ी धर्म सीस छुहाईआ। मन विकारी भाण्डे भज्जण, गढ़्ह हँकारी रहिण ना पाईआ। तेरी धार तेरा प्यार लभ्भण, आत्म परमात्म राह तकाईआ। बिरहों वैराग विच सद्दण, अन्तर अन्तर कूक दुहाईआ। प्रेम रस देणा अनन्दन, निजानंद रस चखाईआ। साचा ढोआ धुर दा चन्दन, ओढण सीस देणा रखाईआ। पुरख अकाल दीन दयाल दर दवारे तेरे बन्दन, जगत बन्धन देणा तुड़ाईआ। गुरमुख गुरमुख गुर सतिगुर पार लँघण, विचोला शब्दी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची चाढ़नी इक्को रंगण, रंगत आपणा आप वखाईआ।
३ अस्सू शहिनशाही सम्मत २ राम धाम मन्दिर अमृतसर शहर
भारत सन्त सर्ब समाज करो प्रण, अन्तर आत्म ध्यान लगाईआ। ओट रख श्री भगवन चरण, नमस्ते डण्डावत बन्दना कर के सीस झुकाईआ। झगड़ा मुका दे दीन मज़्हब ज़ात पात वरन बरन, सगंठन इक्को लैणा जणाईआ। गऊ माता नहीं देणी मरन, मरन वरत रख के लैणा बचाईआ। जिस दी सेवा विच सुफला होवे जन्म, जन्म कर्म मिले वड्याईआ। धेन रक्ख्या करनी सब दा धर्म, सति धर्म दए समझाईआ। प्रेम प्यार अंदर सन्त सज्जण अन्तर अन्तर इक दूजे दा सच्चा लड़ फड़न, वेले वक्त होवे ना कोए जुदाईआ। मंज़ल ओस अगम्मी चढ़न, जिस मार्ग दा दाता बेपरवाहीआ। जगत हकूमतां ओथे की करन, सन्त सुहेले जित्थे प्रभ दा बैठे ध्यान लगाईआ। आपणी करनी तों आपे हरन, सिर सके ना कोए उठाईआ। जुगती भगती अंदर प्रभ दा भाणा जरन, शक्ती अंदर इक्को नज़री आईआ। आदि जुगादि जुग चौकड़ी नित नवित पारब्रह्म
पतिपरमेश्वर करता करनी करन, मालक दाता इक अख्वाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सन्त सुहेले लए उठाईआ। गऊ माता रही रो, नेत्र नैणां नीर वहाईआ। पुरख अबिनाशी घट निवासी चार कुण्ट दहि दिशा नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप मैनूं रहे कोह, शरअ छुरी जगत कसाई रहे उठाईआ। बिना कुसूर तों मेरे नाल करन धरोह, धरत धवल धौल थल्ले रोवे मारे धाईंआ। भगवन तेरे नाल मेरा सच्चा मोह, मुहब्बत बंसरी वाले घनईआ तेरे नाल रखाईआ। कलयुग दीन दुनी देवे ना कोई ढोअ, सहारा नज़र कोए ना आईआ। दृष्टी सृष्टी दी कीती निर्मोह, मुहब्बत हकीकत हक ना कोए दृढ़ाईआ। किरपा कर के साचे सन्तां अंदर तूं कीती लो, ज्ञान ध्यान दिता दृढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेरा लेखा दे मुकाईआ। गऊ कहे मैनूं मारन लग्गा जग, वैरी घर घर नज़री आईआ। समरथ स्वामी अन्तरजामी जिस वेले छुरी रखदे मेरी उपर शाह रग, शाह पातशाह मैं तेरा ध्यान लगाईआ। चार कुण्ट दहि दिशा उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण मन वासना लग्गी अग्ग, हँकार कूड़ डंका रिहा वजाईआ। पेट कारन मैनूं करदे बध्ध, मेरी सेवा संसारी समझ कोए ना पाईआ। साहिब सतिगुर मैं तेरी आदि जुगादि उह यद, जिस दा चरवाहा कृष्न रखवाला ग्वाला नज़री आईआ। सदी चौधवीं मेरा वेख की होया हज, हाजत मेरी पूरी ना कोए कराईआ। धर्म दवारिउं मैनूं सारयां दिता कढ्ढ, मालक हो के प्रेम सच ना कोए कमाईआ। मैं अंदर अंदर आत्म धार परमात्म तैनूं रही दस्स, निरगुण निरवैर तेरा ध्यान लगाईआ। कूड़ जंजाल जगत जहान विच्चों मैंनूं कढ्ढ, बिन तेरी किरपा होए ना कोए सहाईआ। अबिनाशी करता कहे मैं साचे सन्तां अंदर शब्द नाद हो के जावां वज्ज, सोई सुरती सब दी दयां जगाईआ। तिन्न असू याददाशत रह जाए विच दुनिया दे जग, जे सन्त सुहेले मिल के कदम लैण उठाईआ। अज्ज दा लेख पंज चेत पहलों लिखा के दिता दस्स, कलम शाही काग़ज़ नाल वण्ड वण्डाईआ। जिस दा सीर अमृत पीवो रस, माँ दी माँ गऊ नज़री आईआ। साचे सन्त उस दे अंदर रोण वाली तक्को अक्ख, जेहड़ी बाहर नेत्रां तों परे डेरा लाईआ। हकीकत विच्चों हक पछाणो सच, परदा ओहला इक उठाईआ। फिर एस सगंठन तों कोई ना रहिणा वक्ख, सारे मिल के चलण चाँईं चाँईंआ। सर्ब साधूआं नूं देणा दस्स, किसे दा नहीं कोई वस, वेले वक्त नाल पुरख अकाल दीन दयाल पारब्रह्म पतिपरमेश्वर दीनां नाथा दीनन होए सहाईआ। सब दी पत जुग चौकड़ी निरगुण सरगुण धार लए रख, सन्त सतिगुर लोकमात लए प्रगटाईआ। सदा धर्म दा रखदा आया पक्ख, ध्रू प्रहलाद देण गवाहीआ। साचे सन्तां धर्म गुणवन्तां जिन्हां आपणे हथ्थां नाल कीते दस्तख्त, दस्त नाल दस्त लैण मिलाईआ। कदम कदम नाल चलण हस्स हस्स, हस्ती विच्चों मस्ती नज़री आईआ। चार कुण्ट दहि दिशा धर्म दा होवे साचा जस,
अधर्म दा बेड़ा देणा डुबाईआ। कलयुग कूड़ कुड़यार रैण अन्धेरी रहिण नहीं देणी मस, साचा चन्द सति धर्म दा नाम देणा चमकाईआ। सब दे अन्तर ख़ुशी होवे बन्द बन्द, बन्दगी विच गऊ माता दी मुशंदगी देणी कटाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, सन्त सुहेले आपणे रंग रिहा रंगाईआ।
३ असू शहिनशाही सम्मत २ अमृतसर दुरज्ञाना मन्दिर
गऊ हत्या दे नवित समेलन स्वामी गंगेश्वर
सति धर्म कहे सब निर्मल कर लओ बुध, बिबेक आपणा आप बणाईआ। सच विचार दी करो सुध, सन्त सज्जण मिल के ख़ुशी मनाईआ। जिस माता दा रसना जेहवा बत्ती दन्द सीर पीता दुद्ध, रस अमृत रही चुआईआ। उस दा परदा ओहला रहे ना लुक, भारत वासी वेखो नैण उठाईआ। सब दे साहमणे मेरी काया रही मुक, उच्ची कूक कूक सुणाईआ। ज़िबह करन वालयां आवे कोई ना दु:ख, दर्दी हो के दर्द ना कोए वण्डाईआ। जे श्री भगवान त्रिलोकी नाथ इक्को आ जाए सनमुख, मेरा दु:ख दर्द दए मिटाईआ। ग़रीब निमाणी कोझी कमली घर स्वामी आ के लए पुछ, वांग द्रोपत लज्जया लए रखाईआ। बेशक मैं तुहानूं होर नहीं देंदी कुछ, दुद्ध दहीं दे के सब दी सेव कमाईआ। चार वरन अठारां बरन तेरे प्यार अंदर सारे इक वार बहो उठ, क्षत्री ब्रह्मण शूद्र वैश वण्ड ना कोए वण्डाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, हर हिरदे अंदर करे सफ़ाईआ। गऊ कहे मैं तक्कां इक्को गोबिन्द, जो प्रितपालक ख़ालक नज़री आईआ। जिस दी धार सागर सिन्ध, गहर गम्भीर बेनज़ीर परदा ओहला अंदरों दे उठाईआ। सन्त सुहेले सज्जण गुरमुख बणा आपणी बन्द, बन्दना इक्को दे जणाईआ। भारत वासीओ भरम मिटाओ कूड़ी चिन्द, भाण्डा भरम भन्नाईआ। मेरे जन्म जन्म दी कर्म कर्म दी बिन साचे सन्तां लथ्थे कोई ना चिन्द, चिन्ता विच्चों बाहर ना कोए कढाहीआ। तुहाडे वरगी पंजां तत्तां वाली मेरी जिंद, माटी ख़ाकी सोहणी नज़री आईआ। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल साचा हरि, कलयुग कूड़ी क्रिया डेरा ढाहीआ।